text
string | id
string | dump
string | url
string | date
string | file_path
string | license_abbr
string | license_version
string | license_location
string | license_in_head
bool | license_in_footer
bool | potential_licenses
dict | license_parse_error
bool | license_disagreement
bool | language_script
string | language
string | language_score
float64 | found_in_fw
bool |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Gerard Rissik
Gerard Rissik | |
4de president van die Suid-Afrikaanse Reserwebank
Ampstermyn Julie 1962 – Junie 1967 | |
Voorafgegaan deur | Michiel Hendrik de Kock |
---|---|
Opgevolg deur | Theunis Willem de Jongh |
Persoonlike besonderhede
Gebore | 21 Februarie 1903 Pretoria, Transvaalkolonie |
Sterf | 4 Oktober 1979 (op 76) Pretoria, Unie van Suid-Afrika |
Vroeë lewe[wysig | wysig bron]
Rissik was die seun van Gerard Hendrik Rissik, ’n direkteur van die Landbank, en sy tweede vrouw Wilhelmina Juta. Rissik het sy skoolopleiding aan die Oosteinschool in Pretoria ontvang. Daarna het hy by die Transvaalse Universiteitskollege ingeskryf vir ’n graad in myningenieurswese. Twee jaar van swak gesondheid het hom egter verplig om sy studie te staak. Sy onbedwingbaarheid het hom egter, tegelyk met sy junioraanstelling as klerk by die Reserwebank in 1923, ook deeltyds vir ’n B.Com.-graad by die Universiteit van Pretoria laat inskryf. Later het hy ook ingeskryf vir die kwalifiserende eksamen van die Geoktrooieerde Instituut van Sekretarisse (GIS), waarvan hy in 1945 as lid benoem is. Insgelyks het hy vir die diploma van die Instituut van Bankiers ingeskryf, waartoe hy in 1925 as lid toegetree het.
Reserwebank en ander werk[wysig | wysig bron]
Rissik het opgang in diens van die Reserwebank gemaak; in 1939 is hy bevorder tot assistent-sekretaris, in 1943 tot sekretaris en hoofrekenmeester, in 1954 tot hoofkassier, in 1958 tot die nuutgeskepte pos van uitvoerende assistent, in 1960 tot vise-president en op1 Julie 1962 tot president van die Reserwebank – ’n pos wat hy tot sy uittrede op 30 Junie 1967 beklee het.[1] Hy was die eerste amptenaar van die Reserwebank wat deur die range van die bankhiërargie na die mees senior betrekking gevorder het. Hy was ook die eerste sekretaris van die Nasionale Finansiekorporasie (1949-1954) en later ook voorsitter. Insgelyks was hy voorsitter van die Suid-Afrikaanse Banknootmaatskappy.
Benewens sy diens aan die Reserwebank het Rissik ook sy dienste aan professionele verenigings, gespesialiseerde ekonomiese organisasies en die gemeenskap beskikbaar gestel. So is hy onder meer in 1950 benoem in die Suid-Afrikaanse Raad van die Geoktrooieerde Instituut van Sekretarisse waarvan hy van 1954 tot 1955 as president gedien het. Hierby was hy ’n geassosieerde lid van die Instituut van Bankiers in Suid-Afrika en in 1960 en 1964 president. ’n Tyd lank was hy ook president van die Nasionale Ontwikkeling- en Bestuurstigting van Suid-Afrika (later die Mannekrag en Bestuurstigting van Suid-Afrika). Ander belangen wat hy gehad het, was sy lidmaatskap van die Genootskap Oud-Pretoria sedert 1948, waarvan het van 1958 tot 1968 thesaurier was, sy diens as trustee van die Suid-Afrika-Stigting en sy bydrae as lid van die raad van die Universiteit van Pretoria. Na sy aftrede was hy lid van die hoofdireksie van die Suid-Afrikaanse Lewensversekeringsgenootskap asook van talle ander maatskappydireksies.
Rissik se belangstelling in die Suid-Afrikaanse geld- en bankwese het veral tot uiting gekom in die verhouding van die bankwese tot die Suid-Afrikaanse ekonomie. Daaroor het hy omvattend gepubliseer, meestal in tydskrifte van professionele verenigings, waarmee hy geassosieer was. In sy hoedanigheid as lid (en president) van die Nasionale Ontwikkeling- en Bestuurstigting het Rissik in 1951 die Internasionale Wetenskaplike Bestuurekongres in Brussel bygewoon, en in 1954 aan die hoof gestaan van die Suid-Afrikaanse afvaardiging na die Internasionale Kommissie van Wetenskaplike Bestuur in São Paulo, Brasilië. As numismatikus het hy meegewerk aan die uitbou van die Reserwebank se muntversameling.
Die Universiteit van Pretoria het in 1964 aan hom ’n D.Com.-graad (honoris causa) toegeken vir die betekenisvolle rol wat hy in die Suid-Afrikaanse ekonomie gespeel het deur sy invloed op die bankwese.
Privaatlewe[wysig | wysig bron]
Rissik was ’n gesogte spreker wat dikwels vir geleentheidstoesprake genader is. As kultuurmens het hy veral belang gestel in die teater, die skilderkuns en geskiedenis, terwyl die bevordering van kinderwelsyn hom na aan die hart gelê het. Hy is op 12 Desember 1931 met Alice Meltzer getroud en twee seuns, Gerard en Bernard is uit die huwelik gebore.
Bronne[wysig | wysig bron]
- ( ) "Dr. Gerard Rissik" (html). Suid-Afrikaanse Reserwebank. Besoek op 19 Junie 2012.
- Meiring, J.G. Beyers, C.J., red. Suid-Afrikaanse Biografiese Woordeboek (Hardeband) . Pretoria: Chris van Rensburg nms. die RGN. p. 962. ISBN 0796904197.
Voorafgegaan deur Michiel Hendrik de Kock |
President van die Suid-Afrikaanse Reserwebank Julie 1964 – Junie 1967 |
Opgevolg deur Theunis Willem de Jongh |
|
<urn:uuid:04398542-61b8-48b2-862c-5604156e06ae>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Gerard_Rissik
|
2019-07-20T03:16:07Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00293.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99997
| false
|
Kategorie:Lughawens in Rusland
Jump to navigation
Jump to search
Wikimedia Commons bevat media in verband met Lughawens in Rusland. |
|
<urn:uuid:4a725e9b-8d57-4e59-905d-633629c729c7>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Lughawens_in_Rusland
|
2019-07-20T03:57:50Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00293.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.814718
| false
|
Musina
Musina voorheen Messina |
Musina se ligging in Limpopo
Koördinate: Koördinate: | |
Land | Suid-Afrika |
---|---|
Provinsie | Limpopo |
Distrik | Vhembe |
Munisipaliteit | Musina |
Stigting | 1968 |
Oppervlak[1] | |
- Dorp | 109,38 km² (42,2 vk m) |
Bevolking (2011)[1] | |
- Dorp | 42 678 |
- Digtheid | 390/km² (1 010,1/myl2) |
Rasverdeling (2011)[1] | |
• Blank | 5.1% |
• Indiër/Asiër | 0.7% |
• Kleurling | 0.4% |
• Swart | 93.3% |
• Ander | 0.5% |
Taal (2011)[1] | |
• Venda | 48.8% |
• Sotho | 11.7% |
• Noord-Sotho | 10.4% |
• Engels | 5.4% |
• Ander | 23.7% |
Poskode (strate) | 0900 |
Skakelkode(s) | 015 |
Webwerf: http://www.musina.gov.za |
- Hierdie artikel handel oor 'n dorp in die noorde van Suid-Afrika. Vir die stad in Italië, sien Messina.
Messina of Musina, is 'n dorp in die noorde van Suid-Afrika in die Limpopoprovinsie. Musina het 'n bevolking van sowat 43 000 mense. Die N1 nasionale pad gaan deur Musina; noord na Beitbrug en suid na Louis Trichardt. Musina is die noordelikste dorp in Suid-Afrika en is 2 000 km vanaf Kaapstad.
Vroeëre geskiedenis[wysig | wysig bron]
Daar is genoegsame aanduidings dat yster en koper reeds in prehistoriese tye hier gemyn is. Die eerste blanke prospekteerders en myners het baie tonnels, skagte en uitskothope gevind. Onlangs is yster ontgin deur mense wat as die Musina bekend geword het. In Venda beteken dit die bederwer. Die Musina het hul vroue al die werk laat doen. Hulle het skagte gegrawe met ystergrawe en die erts is met mandjies opgehys. Dit is fyngekap met hamers en in oonde gevoer wat toegerus was met blaasbalke. Gietstukke wat so gemaak is, is gebruik as geld of ruilmiddels. Koper is ook gebruik om kombuisgereedskap te maak. Dit is onbekend hoekom die Musina die gebied verlaat, of uitgesterf het.
Geskiedenis[wysig | wysig bron]
Na die Tweede Vryheidsoorlog het John Grenfell prospekteerwerk in die omgewing gedoen, nadat hy van die antieke myne te hore gekom het. Hy het 'n maatskappy gestig en later ontdek dat die plaas Berkenhead 'n berg van koper was. Die Messina Development Company is in 1905 gestig om sowel die myne as die dorp te ontwikkel. Die dorp is in 1915 geproklameer en het in 1968 'n munisipaliteit geword.
Distrik[wysig | wysig bron]
Die distrik is ongeveer 6 000 km2 groot. Sitrus, subtropiese vrugte en groente - langs die Limpoporivier - is van die belangrikste gewasse wat in die distrik verbou word. Veeboedery maak ook 'n groot bydrae. Die distrik is ook bekend vir sy kremetartbome. Daar is 'n kremetartreservaat van ongeveer 150 km2 om die dorp verklaar. Daar is 'n kremetartboom op die plaas Nonsiang wat ongeveer 26 m hoog is met 'n omtrek van 19 m en is waarskynlik 4 500 jaar oud.
Sien ook[wysig | wysig bron]
Bron[wysig | wysig bron]
- "Hoofplek Musina". Sensus 2011.
|
<urn:uuid:adf96dde-b573-4e06-b3d7-ca074dfd9f3a>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Musina
|
2019-07-20T03:54:01Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00293.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999938
| false
|
Old Bushmills Distillery
The Old Bushmills Distillery | |
Tipe | Privaat maatskappy met beperkte aanspreeklikheid[1] |
---|---|
Gestig | 1608/1784 |
Hoofkantoor | Bushmills, Graafskap Antrim, Noord-Ierland, Verenigde Koninkryk |
Gebied bedien | Wêreldwyd |
Industrie | Alkoholiese dranke |
Produkte | Ierse whiskey |
Moedermaatskappy | Jose Cuervo |
Webwerf | bushmills.com |
Die Old Bushmills Distillery is 'n whiskey-distilleerdery in Bushmills, graafskap Antrim, Noord-Ierland wat tans in besit is van die Mexikaanse onderneming Jose Cuervo, die wêreld se grootste tequila-vervaardiger in besit van die Beckmann-familie wat met sy verspreidingsmaatskappy Proximo Spirits ook 'n reeks premium-handelsmerke in die whisky- en rumbedryf beheer, nadat dit deur die Britse onderneming Diageo verkoop is.[2]
Whiskey, wat onder die Bushmills-handelsmerk gebottel word, word uitsluitlik in die plaaslike distilleerdery gestook, met water uit die Saint Columb's Rill, 'n takrivier van die River Bush. Die distilleerdery is 'n toeriste-aantreklikheid wat besigtig mag word, met jaarliks sowat 120 000 besoekers.
Die Old Bushmills Distillery maak daarop aanspraak dat dit die oudste Ierse whiskey-stokery is wat steeds in bedryf is. Die datum 1608, wat op etikette verskyn, verwys na 'n koninklike lisensie wat deur koning Jakobus I op 20 April van dié jaar aan die grondbesitter en goewerneur van die graafskap Antrim, Sir Thomas Phillips, toegeken is om whiskey in die gebied te stook.[3] Die onderneming, wat die huidige distilleerdery laat bou het, is in 1784 gevestig. Nadat dit verskeie kere sy deure moes sluit, is die distilleerdery ná 'n brand in 1885 ononderbroke in bedryf.
|
<urn:uuid:04fc49f8-4d70-4885-ac75-4325593ac7e1>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Old_Bushmills_Distillery
|
2019-07-20T03:15:01Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00293.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999893
| false
|
Sjabloon:MARru
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation
Jump to search
Marokko
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Sjabloon:MARru&oldid=1249715
"
Kategorie
:
Nasionale rugbyspansjablone
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Sjabloon
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Print/export
Download as PDF
Gereedskap
Skakels hierheen
Verwante veranderings
Spesiale bladsye
Permanente skakel
Bladinligting
Wikidata-item
Ander tale
Deutsch
Nederlands
Wysig skakels
Die bladsy is laas op 23 Maart 2014 om 16:09 bygewerk.
Die teks is beskikbaar onder die lisensie
Creative Commons Erkenning-Insgelyks Deel
. Aanvullende voorwaardes kan moontlik ook van toepassing wees. Sien die
Algemene Voorwaardes
vir meer inligting.
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:6faad3ca-7523-475d-b6ff-a1272af8f4eb>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Sjabloon:MARru
|
2019-07-20T03:19:09Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00293.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.998929
| false
|
1564
jaar
1564 |
◄ | 15de eeu | ◄16de eeu► | 17de eeu | ► |
Dae | Eeue | Geskiedenis | Geskiedenisportaal |
Sien ook: Kategorie:1564 |
Kalenders | |
Die jaar 1564 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Woensdag begin het. Dit was die 64ste jaar van die 16de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
|
<urn:uuid:66a3ecdb-80a4-46e8-b4db-28540892edf7>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/1564
|
2019-07-21T09:07:33Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00453.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999992
| false
|
Oorlog
Die mikpunt van oorlog verskil na gelang van 'n groep se rol in die konflik. Die doelwitte van offensiewe oorlog is tipies die onderwerping, assimilasie of uitdelging van 'n ander groep, terwyl die doelwitte van defensiewe oorlogvoering bloot die afweer van die offensiewe mag is, en dikwels, oorlewing in eie reg. Relatief tot mekaar, word die stryders in oorlog vyande genoem.
Die terme militêr, militant, en militarisme verwys onderskeidelik na die grondliggende fasette van oorlog, wat naamlik die georganiseerde groep, die strydende individu, en die onderliggende ethos is.
Verskeie aspekte van oorlog sluit in:
- Die krygskuns
- krygsgeskiedenis
- oorlogsverklaring
- die ultimatum
- die beëindiging van vyandelikhede
- krygsreg
- see-oorlogvoering
- lugoorlogvoering
- informasieoorlogvoering
Inhoud
DefinisieWysig
Die definisies van oorlog verskil en is daar dus nie eenstemmigheid daaroor nie. Volgens Richardson[3] verwys dit na "waar 1 sterfte 'n moord is is 'n 1000 sterftes 'n gewapende konflik is." Singer & Small[4] en Deutsch & Senghaas[5] het voorgestel dat om 'n "oorlog" te identifiseer die fenomeen moet voldoen aan die volgende drie kriteria:
1. Grootte: dit lei tot minstens 1000 sterftes op die slagveld (nie ingesluit die indirekte slagoffers deur hongersnood, gebrek aan huisvesting en siektes nie).
2. Voorbereiding: dit is vooraf voorberei en / of onderhou deur grootskaal sosiale organisasies deur middel van rekrutering, opleiding en opstelling van troepe; die aankoop, opslag en verspreiding van wapens en munisie.
3. Legitimiteit: dit word gewettig deur 'n aangestelde regering organisasie, sodat die moord op groot skaal nie as misdaad maar as verpligting gesien word.
Daarbenewens het Eckhardt[6][7] oorlog as "elke gewapende konflik waarby een of meer owerheid betrokke is en wat 1000 of meer slagoffers per jaar tot gevolg het" gedefinieer. Frankel[8] stel dat : "Oorlog lyk in die algemeen net na groot konflikte, gewoonlik verwysend na konflikte waaraan meer as 50 000 strydkragte meedoen". Daarbenewens was almal daaroor eens dat die telling van die sterftes sowel burgers as militêre slagoffers insluit, maar Frankel tel ook die sterftes wat indirek voorkom as gevolg van hongersnood of epidemieë en siektes, en ook die oorlogsverwante slagtings.
Stamoorlog versus moderne oorlogWysig
In die voorgeskiedenis was daar gereeld op klein skaal skermutselinge. Die helfte van die mense wat opgegrawe is in 'n Nubiese begraafplaas van die Kadakultuur wat op ongeveer 12 000 jaar gelede gedateer kon word, is oorlede aan geweld. Lawrence H. Keeley, professor aan die Universiteit van Illinois, sê dat 90-95% van die samelewings wat in die loop van die geskiedenis bestudeer is, ten minste af en toe op oorlogspad gegaan het. Gemiddeld meer as 'n derde van die Yanomamamaans uit die Amazone-bekken het gesterf as gevolg van geweldadige aksies. In sommige samelewings het mense voortdurend in 'n sfeer van oorlogvoering geleef. So was daar 633 gedokumenteerde gevegte tussen Maoristamme in die tydperk 1801 en 1840.[10]
Ondanks die onmiskenbare bloedbad en die dodelike effektiwiteit van die moderne oorlogvoering blyk uit hierdie soort navorsing dat stamoorloë (voortdurend) gemiddeld 20 keer dodeliker was as die oorloë van die 20ste eeu.
Soorte oorlogvoeringWysig
Daar is 'n aantal maniere om oorlogvoering te kategoriseer. Een kategoriesering is konvensioneel teenoor onkonvensioneel, waarby konvensionele oorlogvoering goed geïdentifiseerde en gewapende magte impliseer wat mekaar beveg in 'n vrye oop en onverklaarbare manier sonder massavernietigingswapens. Onkonvensioneel verwys na ander soorte oorlog wat die elemente soos inval, guerrilla-aksies en terrorisme kan insluit. Hierdie kategorie kan ook chemiese of biologiese oorlogvoering insluit.
Oorlog en die internasionale regWysig
Die voer van 'n oorlog is volgens die internasionale reg in beginsel onregmatig. Ook die dreig met geweld val onder hierdie artikel. Die lande is almal soewerein en gelyk en dit sou 'n inbreuk maak op die soewereiniteit van 'n land as daar gedreig word met oorlog of as daar oorlog gevoer word. Slegs in twee gevalle is dit geregverdig om 'n oorlog te voer en hierdie twee gevalle is omskryf in die VN-Handves.
Mandaat van die VN-VeiligheidsraadWysig
Die eerste moontlikheid om 'n geregverdigde oorlog te begin is as daar 'n mandaat van die Verenigde Nasies (VN)-Veiligheidsraad is op grond van artikel 39 van die VN-Handves.[11] Die Veiligheidsraad stel vas of daar sprake is van 'n bedreiging van die vrede, verbreking van die vrede of 'n daad van aggressie en kan aanbevelings doen of maatreëls tref. Allereers sal daar 'n oplossing gesoek moet word tussen die partye. Die middele wat die partye beskikbaar het is onderhandelings, feitenondersoek, bemiddeling, versoening, arbitrasie, goeie dienste van derde lande en regterlike beslissings (by 'n vaste tribunaal of 'n ad-hoctribunaal). Indien hierdie hulpbronne geen oplossing bied nie, dan kan die Veiligheidsraad maatreëls neem, met of sonder geweld. In die praktyk delegeer die Veiligheidsraad die bevoegdheid om tot geweld oor te gaan na een of meer lande. Die Verenigde State het as ryk en magtig land 'n aantal keer van hierdie bevoegdheid gebruik gemaak.
SelfverdedigingWysig
Die ander moontlikheid om 'n regverdige oorlog te begin is as daar sprake is van selfverdediging[12]. Dit kan sowel individuele selfverdediging wees as kollektiewe selfverdediging. Selfverdediging is ook moontlik as die ambassade van 'n staat in 'n ander staat aangeval is (vergelyk die Iraanse gyselaars krisis.
Daar is 'n sestal voorwaardes vir die reëmatig gebruik van selfverdediging deur 'n staat:
1. Daar moet 'n gewapende aanval op die staat plaasgevind het.
2. Hierdie gewapende aanval moet toerekenbaar wees aan 'n ander staat en nie aan byvoorbeeld 'n rebellegroep nie.
3. Die selfverdedigingaksie moet direk na 'n aanval plaasvind. Daar kan dus geen tydperk van 'n aantal maande tussen 'n eerste aanval wees en 'n selfverdedigingaksie wat verband hou met die eerste aanval. As daar nie direk voldoende reageer word nie, verval die reg op selfverdediging.
4. Die selfverdediging moet noodsaaklik en proporsioneel wees ten opsigte van die aanval.
5. Die aksie van selfverdediging moet gerapporteer word aan die VN-Veiligheidsraad
6. Hierdie selfverdediging moet beëindig word op die oomblik dat die VN-Veiligheidsraad die stappe geneem het wat nodig is om die internasionale vrede en veiligheid te waarborg.
KrygsgevangenesWysig
In die loop van 'n oorlog gebeur dit meestal dat vyandelike soldate gevange geneem word. In die antieke tyd is krygsgevangenes byna voor die voet doodgemaak of as slawe verkoop. Heel dikwels is die gevangenes selfs gedwing om by die vyand se leër aan te sluit en teen hul eie koning of staat te veg.
Vandag bestaan daar internasionale ooreenkomste oor die behandeling van krygsgevangenes. Die eerste reëls hieroor is in 1899 in Den Haag aanvaar, en in 1929 is 'n nuwe ooreenkoms in Genève gesluit. Dit staan bekend as die Geneefse Konvensie en is na afloop van die Tweede Wêreldoorlog in 1949 hersien. Die reëlings maak voorsiening vir die menslike behandeling van krygsgevangenes. Persoonlike besittings (met die uitsondering van wapens) mag nie afgeneem word nie. Gesonde krygsgevangenes mag in die werk gesteek word, mits die werk nie van 'n millitêre aard is nie.
WaansinWysig
Die huidige bewustheid van die waansin van oorlog, staan in teenstelling tot die eeue oue beskouing dat oorlog 'n normale politieke instrument was. Eeuelank is oorlog voorgestel as onvermydelik en noodsaaklik, waarby die oorwinning gewaarborg word, nie soseer deur militêre oorwegings maar deur die regverdigheid en God se steun. Diverse kunswerke illustreer die normaliteit van oorlog waaronder:
• Peter Paul Rubens: Die verskrikkings van die oorlog, 1637
• Stefano della Bella: Triomf van die Dood op die slagveld, 17de eeu
• Henri Rousseau (le Douanier): Die oorlog, 1894
Die idee van die waansinnige oorlog kom na vore in die moderne tyd.
So belig Francisco Goya in die 19de eeu die standpunt van die slagoffers en die oorwonnes, Pablo Picasso en Marc Chagall doen iets soortgelyk, respektiewelik met hulle Guernica (1937) en Die oorlog (1943).
"Die mensdom moet 'n einde maak aan oorlog of oorlog sal 'n einde maak aan die mensdom."
Groot veldhere uit die geskiedenisWysig
VerwysingsWysig
- American Heritage Dictionary: War
- Merriam Webster's Dictionary: War
- Richardson, L.F. (1960): Statistics of deadly quarrels. Boxwood Press, Pacific Grove (Kalifornië).
- Singer, J. David & Melvin Small (1972): The Wages of War, 1816-1965: A Statistical Handbook. John Wiley and Sons, New York.
- Deutsch, K.W. & D. Senghaas (1973): 'The steps to war: A survey of system levels, decision stages, and research results.' In: Sage International Yearbook of Foreign Policy Studies, deel 1, p. 275-329.
- Eckhardt, W. (1989): 'Civilian Death in Wartime'. In: Bulletin of Peace Proposals. 20(1), bl. 89-98.
- Eckhardt, W. (1992): Civilizations, Empires and Wars: A Quantitative History of War. Macfarland & Company, Londen.
- Frankel, S.H. (1977): Money: Two Philosophies. The Conflict of Trust and Authority. Blackwell, Oxford.
- Keeley, L.H. 1996. War before civilization: The myth of the peaceful savage. Oxford University Press, New York.
- Genocide: a history
- Handves van die Verenigde Nasies, hoofdstuk VII, artikel 39. Op: [1]
- Handves van die Verenigde Nasies, hoofdstuk VII, artikel 51. Op: [2]
BronnelysWysig
- KENNIS, vol 9, 1980, bl. 1686-1688, ISBN 0 7981 0828 2
|
<urn:uuid:0da0fb04-9063-406c-ba35-c8d0ad14e100>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Oorlog
|
2019-07-21T08:30:15Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00453.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999935
| false
|
Pous Innocentius II
Pous Innocentius II | |
---|---|
Geboortenaam | Gregorio de Papareschi |
Pontifikaat begin | 14 Februarie 1130 |
Pontifikaat eindig | 24 September 1143 |
Voorganger | Honorius II |
Opvolger | Celestinus II |
Gebore | Rome, Italië |
Sterf | 24 September 1143 Rome, Italië |
Ander pouse genaamd Innocentius |
Inhoud
BiografieWysig
Pous Innocentius II is gebore as Gregorio de Papareschi in Rome, Italië[1] uit die familie van die Guidoni. Sy vader se naam was Giovanni. Gregorio is as kardinaal-deken aangestel deur Pous Paschalis II. Op 14 Februarie 1130 volg hy Pous Honorius II op en regeer tot sy dood op 24 September 1143. Hy word opgevolg deur Pous Celestinus II. Die naam ‘Innocentius’ beteken 'die onskuldige'.
PontifikaatWysig
Pous Innocentius II[2] is tydens die sterwe van Pous Honorius II verkies.[3] Aangesien dit nie formeel die regte prosedure was nie, is sy verkiesing deur 'n aantal kardinale betwis en hulle kies Teenpous Anacletus II. Met die hulp van keiser Lotarius III van die Heilige Romeinse Ryk en Bernard van Clairvaux het Innocentius daarin geslaag om Anacletus en sy opvolger Teenpous Victor IV (Gregorius) te verdryf. Innocentius kroon Lotarius as keiser in die Lateraanse kerk op 4 Junie 1133. Vanaf 29 Mei 1138 is sy pontifikaat nie meer betwis nie.
Die tweede Lateraanse KonsilieWysig
Op 4 April 1139 begin Pous Innocentius II die tweede Lateraanse Konsilie. Die vergadering van meer as 1000 geestelikes ekskommunikeer Roger II van Sisilië. Die pous voltooi ook die kerk van Maria in Trastevere[4] en raak betrokke in 'n geskil met koning Lodewyk VII van Frankryk.
GeskrifteWysig
Op 7 Julie 1136 gee die pous 'n bul uit met die titel "Ex commisso nobis". Die dokument bevat die vroegste verwysing na die Poolse taal. Op 29 Maart 1139 gee die pous 'n bul uit met die titel "Omne datum optimum" waarin die order van die Tempeliers gestig word.
Die verdrag van MignanoWysig
Die verdrag van Migano van 1139 beëindig die oorlog in Mezzogiorno en in 1130 word Roger II deur Teenpous Anacletus II tot koning gekroon. Pous Innocentius II het nie verdrag of die titel van Roger erken nie. In 1139 sterf die pouslike hertog Ranulf van Alife en Roger verower sy grondgebied. Die pous en prins Robert II van Capua het probeer om hulle mag te herwin. Roger se seun het die pous voorgelê by Galluccio en die pous gevange geneem. Drie dae later op 25 Julie 1139 kroon Innocentius vir Roger as "rex Siciliae, ducatus Apuliae et principatus Capuae" (koning van Sisilië, hertog van Apulia en prins van Capua). In 1143 het Innocentius probeer om die verdrag te nietig, maar Roger het dit voorkom. In 1156 by die verdrag van Benevento het Roger II ooreengekom om 600 schifati skatting te betaal en nog 400 schifati vir nuut verowerde gebied.
BibliografieWysig
- Duff, Eamon (2001). Saints and Sinners: A History of the Popes, Yale University Press. ISBN 0-300-09165-6.
- Maxwell-Stuart, P. G. (2002). Chronicle of the Popes: The Reign-by-Reign Record of the Papacy from St. Peter to the Present, Thames & Hudson. ISBN 0-500-01798-0.
- Stroll, Mary (1991). Symbols As Power: The Papacy Following the Investiture Contest, Brill, Leyde.
VerwysingsWysig
- "Innocent II." Encyclopædia Britannica. 2008. Encyclopædia Britannica Online. 15 Julie. 2008 <http://www.britannica.com/EBchecked/topic/288620/Innocent-II>
- Mershman, Francis. "Pope Innocent II." The Catholic Encyclopedia. Vol. 8. New York: Robert Appleton Company, 1910. 15 Julie. 2008 http://www.newadvent.org/cathen/08012a.htm
- Die Historia Compostelana, geskryf in Galisië (Spanje) vir die biskop van Santiago de Compostela gee besonderhede van die betwiste verkiesing in 1130.
- Dale Kinney, "Spolia from the Baths of Caracalla in Sta. Maria in Trastevere", The Art Bulletin 68.3 (September 1986:379-397)
Eksterne skakelsWysig
- CE Inskrywing in die Catholic Encyclopedia (Engels)
- CF Inskrywing in die Catholic Forum (Engels)
- BBKL Inskrywing (met Literatuurverwysings) in die Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (Duits)
- PTA Inskrywing in "Popes through the Ages" deur J. Brusher S.J. (Engels)
- GM Inskrywing in die Genealogie van die Middeleeue (Duits)
|
<urn:uuid:9e960c8a-bc5a-49b7-a1f3-3ed4f49c1737>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Pous_Innocentius_II
|
2019-07-21T08:48:41Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00453.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.998131
| false
|
Dirkie van der Walt
Ds. Dirkie van der Walt | |
Ds. Dirkie van der Walt
Naam | Dirk Jacobus van der Walt |
---|---|
Geboorte | 30 Januarie 1914 Middelburg, Kaapland |
Sterfte | 3 September 2005 (op 91) |
Kerkverband | Gereformeerd |
Gemeente(s) | Piet Retief-kombinasie (1939–'42) Lydenburg/Belfast/Dullstroom (1942–'44) Koster (1944–'47) Rustenburg (1947–'51) Johannesburg-Wes (1951–'55) Pretoria-Suid veldprediker (1955–'59) Voortrekkerhoogte kapelaan (1957–'79) |
Jare aktief | 1939–1979 |
Kweekskool | Potchefstroom |
Ds. Dirk Jacobus van der Walt (noemnaam Dirkie, Middelburg, Kaap, 30 Januarie 1914 – 3 September 2005) was tussen 1939 en 1979 predikant in vyf gemeentes of kombinasies van die Gereformeerde Kerke, waarna hy veldprediker en eindelik adjunk-kapelaan-generaal van die Suid-Afrikaanse Weermag geword het.
Inhoud
Herkoms en opleiding[wysig | wysig bron]
Dirkie van der Walt was die seun van Louis Stephanus en Maria van der Walt. Nadat hy sy skoolloopbaan voltooi het, waarskynlik aan die hoërskool op sy geboortedorp, het hy die grade B.A. en B.D. aan die PUK vir CHO en die Teologiese Skool Potchefstroom verwerf.
Gewone gemeentebediening[wysig | wysig bron]
Ds. Van der Walt is in 1939 in sy eerste werkkring, Piet Retief-kombinasie, bevestig en sou daar bly tot 1942. Sy volgende arbeidsveld was steeds in Oos-Transvaal in die kombinasie Lydenburg/Belfast/Dullstroom, waarvoor hy op 9 Mei 1942 op Lydenburg bevestig is, tot 1944, waarna hy ’n beroep aangeneem het na Koster in Wes-Transvaal. Ná nog ’n kort bediening van sowat drie jaar, het hy in 1947 ’n beroep aanvaar na Rustenburg en daar gebly tot 1951. Sy laaste gewone leraarsamp in ’n gemeente was tot 1955 in Johannesburg-Wes.
Veldprediker en kapelaan[wysig | wysig bron]
In 1955, toe ds. Van der Walt aan die gemeente Pretoria-Suid verbonde was, het hy as veldprediker opgetree. Mettertyd sou hy baanbrekerswerk in die kapelaansdiens doen en eindelik vorder tot adjunk-kapelaangeneraal. Pretoria-Suid was met sy bevestiging net sowat twee jaar oud, waarvan Voortrekkerhoogte ’n wyk was, maar in Mei 1957 het die Gereformeerde kerk Voortrekkerhoogte van Pretoria-Suid afgestig, reeds 17 jaar ná die gelyknamige NG gemeente. Tydens ds. Van der Walt se bediening van 1957 tot 1979 het die Suid-Afrikaanse Weermag sterk in die omgewing uitgebrei en het voorstede soos Valhalla en Eldoraigne ook tot hul reg gekom sodat die gemeente uit militêre sowel as burgerlike lidmate bestaan het.
Ds. Van der Walt sou later met groot geesdrif vertel van die voorreg wat hy gehad het om die weermagmanne geestelik en sosiaal te akkommodeer, maar ook van die verrykende ervaring om in die omgang met ander kerkgenootskappe ooreenkomste te probeer vind, pleks van oor verskille te struikel. Die gemeente het in 1959 grond aangebou vir ’n pastorie en ’n kerkgebou. Sewe jaar later het die owerheid self die kerkgebou op die hoek van Stephanus- en Schoemanstraat op staatsgrond opgerig.
Oudste Dopperpredikant[wysig | wysig bron]
In Die Kerkblad van April 2004 is spesiale aandag aan ds. Dirk van der Walt gegee onder die opskrif "Ons oudste predikant word 90". Oor die 90ste verjaardag is ook in die dagblaaie en oor die radio berig. Tydens sy verjaardagviering het prof. Ben de Klerk, ’n susterskind van ds. Van der Walt, genoem dat sy spesiale plek in die Gereformeerde Kerk ook erken is toe ’n eksemplaar van die nuwe Psalmboek aan hom oorhandig is by geleenthede van die ontvangsname daarvan.
Die tekskeuse vir sy begrafnis was Ps. 116:15.
Huwelikslewe[wysig | wysig bron]
In 1942 is ds. Van der Walt, toe pas drie jaar in die bediening, deur Totius met Rika Kruger in die huwelik bevestig. Drie kinders, Louis, Elna en Kruger, is uit die huwelik gebeore. Mechiel en Leona Venter, wat sy lewensberig in die Almanak vir 2007 geskryf het, beskryf hom as "’n toegewyde pa en in krisistye ’n wyse raadgewer". Hulle skryf die egpaar was bekend vir hul gasvryheid en spanwerk. Hulle het hulle naderhand in die gemeente Pretoria-Brooklyn gevestig en ná sy emeritaat in 1979 opbouend tot die gemeente se aktiwtiteite bygedra. Vir die Bybelstudiegroep waarby hulle ingeskakel het, was hulle ’n bron van insig en wysheid.
Die Venters skryf ds. en mev. Van der Walt was met hul geesdrif en lewenslus ’n toonbeeld van Jesaja 40:31, van dié wat so op die Here vertrou dat hulle hardloop sonder dat hulle moeg word en loop sonder om afgemat te raak.
Bronne[wysig | wysig bron]
- Venter, Mechiel en Leona in Vogel, ds. W. 2006. Die Almanak van die Gereformeerde Kerke in Suid-Afrika vir die jaar 2007. Potchefstroom: Administratiewe Buro.
|
<urn:uuid:541af069-a4bf-428c-9480-242a2fecadec>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Dirkie_van_der_Walt
|
2019-07-17T15:18:07Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525312.3/warc/CC-MAIN-20190717141631-20190717163631-00557.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999991
| false
|
sink
Jump to navigation
Jump to search
Inhoud
- sink
Tydvorm | Persoon | Woordvorm |
---|---|---|
Teenwoordige Tyd | ek | sink |
Verlede Tyd | ek | het gesink |
- 1.onder toe gaan, gewoonlik in 'n vloeistof
- 2. onder laat gaan
Vertalings: 1. onder toe gaan, gewoonlik in 'n vloeistof | |||
---|---|---|---|
Vertalings: 1. onder laat gaan | |||
---|---|---|---|
Enkelvoud | Meervoud |
---|---|
sink | — |
- (chemie) Chemiese element in die periodieke tabel met simbool Zn en atoomgetal 30.
- Sink is 'n metaal met 'n matige reaktiwiteit wat met suurstof en ander nie-metale verbindings kan vorm en reageer met verdunde sure met die gepaardgaande vrystelling van waterstof.
Vertalings: sink | |||
---|---|---|---|
- Sien Wikipedia vir meer inligting oor sink.
|
<urn:uuid:96ebb5ad-2597-402e-a41b-777fc39e28b8>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wiktionary.org/wiki/sink
|
2019-07-18T22:12:52Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00157.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999664
| false
|
Apostilleverdrag
Die Haagse Verdrag tot Afskaffing van die Vereiste van Wettiging van Buitelandse Openbare Aktes, die Apostilleverdrag of die Apostillekonvensie, is ’n internasionale verdrag wat deur die Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg opgestel is. Dit spesifiseer die wyses waarop ’n dokument wat in een van die ondertekenaarlande vir regsdoeleindes gesertifiseer kan word in elk van die ander ondertekenaarlande. ’n Sertifisering onder die voorwaardes van die verdrag word ’n apostille (van Latyn post illa en dan Frans ’n kanttekening) of Haagse Apostille genoem.[1] die dokument. Indien die verdrag tussen twee lande geld, is ’n apostille genoegsaam om ’n dokument se geldigheid te sertifiseer, en verwyder dit die behoefte aan dubbele sertifisering deur eers die land van oorsprong, en dan die land van ontvangs.
ProsedureWysig
Apostilles is ’n aanhangsel tot Bevoegde Owerhede wat deur die regering van die staat wat ’n ondertekenaar van die verdrag is.[2] ’n Lys van hierdie owerhede word deur die Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg bewaar. Voorbeelde van aangewese owerhede is ambassades, ministeries, howe of (plaaslike) regerings. In Suid-Afrika is die Direkteur-generaal van die Departement van Internasionale Betrekkinge en Samewerking die bevoegde owerheid.[3] In die Verenigde State is die Staatsekretaris en sy verteenwoordigers van elke staat gewoonlik bevoegde owerhede. In die Verenigde Koninkryk word alle apostilles deur die Buitelandse- en Statebondburo in Milton Keynes uitgegee.[4]
Om vir ’n apostille in aanmerking te kom, moet ’n dokument eers deur ’n amptenaar wat deur die bevoegde owerheid erken word, uitgereik of gesertifiseer word. In die Amerikaanse deelstaat Vermont, hou die Staatsekretaris proewe van alle notarisse publiek sodat dokumente wat genotariseer is, in aanmerking kom vir apostilles.[5] Insgelyks is howe in Nederland geskik om ’n apostille direk op alle munisipale burgerlikestatusdokumente te plaas. In sommige gevalle word tussensertifiserings vereis deur die land waarin die dokument sy oorsprong het alvorens dit vir ’n apostille in aanmerking kan kom. In New York Stad word die Kantoor vir Bevolkingsdokumente (wat onder meer geboortesertifikate uitreik) nie direk deur die New Yorkse Staatsekretaris erken nie.[6] Gevolglik moet die stadsklerk se handtekening deur die munisipale klerk van New York Distrik gesertifiseer word sodat die geboortesertifikaat vir ’n apostille in aanmerking kan kom.[7][8] In Japan word alle amptelike dokumente in Japannees uitgereik; die Departement van Buitelandse Sake kan dan ’n apostille vir hierdie dokumente uitreik[9] In Indië kan die apostillesertifisering van die Departement van Eksterne Sake in Nieu-Delhi[10] verkry word nadat dit deur die regering van die Indiese staat waar die dokument uitgereik is (vir opvoedingsdokumente) geoutentiseer is.
Belanghebbende lande van die konvensieWysig
117 lande is belanghebbend by die konvensie en dit is van krag in alle lidlande van die Europese Unie en elk behalwe nege lede van die Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg.
Land | Inwerkingtreding | Apostille nie erken in | Kommentaar |
---|---|---|---|
Albanië | 9 Mei 2004 | België (tot 2015), Duitsland (tot 2016), Griekeland (tot 2018), Italië (tot 2011) en Spanje (tot 2017). | |
Andorra | 31 Desember 1996 | ||
Antigua en Barbuda | 1 November 1988 | ||
Argentinië | 18 Februarie 1988 | Kosovo | |
Armenië | 14 Oktober 1994 | Kosovo | |
Australië | 16 Maart 1995 | ||
Azerbeidjan | 2 Maart 2005 | Duitsland, Hongarye (tot 2005), Kosovo, Nederland (tot 2010) | |
Bahamas | 10 Julie 1973 | ||
Bahrein | 31 Desember 2013 | ||
Barbados | 30 November 1966 | ||
Belarus | 31 Mei 1992 | Kosovo | |
België | 9 Februarie 1973 | Albanië (tot 2015), Dominikanse Republiek, Indië (tot 2008), Kirgisië, Liberië, Mongolië, Tadjikistan, Tunisië, Oekraïne (tot 2004), Oesbekistan | |
Belize | 11 April 1993 | ||
Bolivië | 7 Mei 2018 | ||
Bosnië en Herzegowina | 6 Maart 1992 | ||
Botswana | 30 September 1966 | ||
Brasilië | 14 Augustus 2016 | ||
Broenei | 3 Desember 1987 | ||
Bulgarye | 29 April 2001 | ||
Burundi | 13 Februarie 2015 | Oostenryk, Tsjeggiese Republiek, Duitsland, Pole | |
Kaap Verde | 13 Februarie 2010 | ||
Chili | 30 Augustus 2016 | ||
Colombia | 30 Januarie 2001 | ||
Cookeilande | 30 April 2005 | ||
Costa Rica | 14 Desember 2011 | ||
Denemarke | 26 Desember 2006 | Nie van toepassing op Groenland en die Faroëreilande nie | |
Dominica | 3 November 1978 | ||
Dominikaanse Republiek | 30 Augustus 2009 | Oostenryk, België, Duitsland en Nederland (tot 2017) | |
Duitsland | 13 Februarie 1966 | Albanië (tot 2016), Azerbeidjan, Burundi, Dominikaanse Republiek, Georgië (tot 2010), Indië, Kosovo, Kirgisië, Liberië, Moldowa, Mongolië, Marokko, Paraguay, Peru (tot 2014), Filippyne, Tadjikistan, Tunisië, Oekraïne (tot 2010) en Oesbekistan | |
Ecuador | 2 April 2005 | ||
El Salvador | 31 Mei 1996 | ||
Estland | 30 September 2001 | ||
Fidji | 10 Oktober 1970 | ||
Finland | 26 Augustus 1986 | Filippyne | |
Frankryk | 24 Januarie 1965 | ||
Georgië | 14 Mei 2007 | Duitsland (tot 2010), Kosovo en Griekeland (tot 2015) | |
Grenada | 7 April 2002 | ||
Griekeland | 18 Mei 1985 | Albanië (tot 2018), Georgië (tot 2015), Kosovo, Kirgisië, Mongolië, Peru, Tunisië, Oesbekistan | |
Guatemala | 18 September 2017 | ||
Guyana | 18 April 2019 | ||
Honduras | 30 Desember 2004 | ||
Hongarye | 18 Januarie 1973 | Azerbeidjan (tot 2005) | |
Hongkong | 25 April 1965 | Die konvensie is nog van toepassing op Hongkong ten spyte van die oordrag van soewereiniteit oor Hongkong op 1 Julie 1997.[11] | |
Ierland | 9 Maart 1999 | ||
Indië | 14 Julie 2005 | België (tot 2008), Finland (tot 2009), Duitsland,[12] Nederland (tot 2008), Spanje (tot 2008), Kosovo | |
Israel | 14 Augustus 1978 | Kosovo | |
Italië | 11 Februarie 1978 | Albanië (tot 2011) | |
Japan | 27 Julie 1970 | ||
Kasakstan | 30 Januarie 2001 | ||
Kosovo | 14 Julie 2016 | Argentinië, Armenië, Austria, Azerbeidjan, Belarus, Duitsland, Georgië, Griekeland, Indië, Israel, Mauritius, Nicaragua, Meksiko, Moldowa, Namibië, Paraguay, Peru, Pole, Rusland, Roemenië, Serwië, Siprus, Sjina (vir Hongkong en Macau), Slowakye, Spanje, Oekraïne, Oesbekistan, Venezuela | |
Kroasië | 8 Desember 1991 | ||
Kirgisië | 31 Julie 2011 | België, Duitsland, Griekeland en Oostenryk | |
Letland | 30 Januarie 1996 | ||
Lesotho | 4 Desember 1966 | ||
Liberië | 8 Februarie 1996 | België, Duitsland, en die Verenigde State (tot 2015) | |
Liechtenstein | 17 September 1972 | ||
Litaue | 19 Julie 1997 | ||
Luxemburg | 3 Junie 1979 | ||
Macau | 4 Februarie 1969 | Kosovo | Die konvensie is nog van toepassing op Macau ten spyte van die oordrag van soewereiniteit oor Macau op 20 Desember 1999.[11] |
Noord-Masedonië | 17 November 1991 | ||
Malawi | 2 Desember 1967 | ||
Malta | 3 Maart 1968 | ||
Marokko | 14 Augustus 2016 | Duitsland | |
Marshalleilande | 14 Augustus 1992 | ||
Mauritius | 12 Maart 1968 | Kosovo | |
Meksiko | 14 Augustus 1995 | Kosovo | |
Moldowa | 16 Maart 2007 | Duitsland en Kosovo | |
Monaco | 31 Desember 2002 | ||
Mongolië | 31 Desember 2009 | België, Duitsland, Finland, Griekeland en Oostenryk | |
Montenegro | 3 Junie 2006 | ||
Namibië | 30 Januarie 2001 | Kosovo | |
Nederland | 8 Oktober 1965 | Azerbeidjan (tot 2010), Dominikaanse Republiek (tot 2017), Indië (tot 2008) | Aruba, Curaçao, Nederland en Sint Maarten |
Nieu-Seeland | 22 November 2001 | ||
Nicaragua | 14 Mei 2013 | Kosovo | |
Niue | 2 Maart 1999 | ||
Noorweë | 29 Julie 1983 | ||
Oekraïne | 22 Desember 2003 | België (tot 2004), Griekeland (tot 2010) en Kosovo | |
Oesbekistan | 15 April 2012 | België, Duitsland, Griekeland, Kosovo en Oostenryk | |
Oman | 30 Januarie 2012 | ||
Oostenryk | 13 Januarie 1968 | Burundi, Dominikaanse Republiek, Kosovo, Kirgisië, Mongolië, Filippyne, Tadjikistan, Tunisië, Oesbekistan | |
Panama | 4 Augustus 1991 | ||
Paraguay | 30 Augustus 2014[13] | Duitsland, Kosovo | |
Peru | 30 September 2010 | Duitsland (tot 2014), Griekeland, Kosovo | |
Filippyne | 14 Mei 2019 | Finland, Duitsland, Oostenryk | |
Pole | 14 Augustus 2005 | Kosovo | |
Portugal | 4 Februarie 1969 | ||
Roemenië | 13 Maart 2001 | Kosovo | |
Rusland | 31 Mei 1992 | ||
St. Kitts en Nevis | 14 Desember 1994 | ||
St. Lucia | 31 Julie 2002 | ||
Sint Vincent en die Grenadines | 27 Oktober 1979 | ||
Samoa | 13 September 1999 | ||
San Marino | 13 Februarie 1995 | ||
São Tomé en Príncipe | 13 September 2008 | ||
Serwië | 27 April 1992 | Kosovo | Bekragtig as Joego-Slawië |
Seychelle | 31 Maart 1979 | ||
Siprus | 30 April 1973 | Kosovo | |
Slowakye | 18 Februarie 2002 | Kosovo | |
Slowenië | 25 Junie 1991 | ||
Spanje | 25 September 1978 | Albanië, Indië (tot 2008) en Kosovo | |
Suid-Afrika | 30 April 1995 | ||
Suid-Korea | 14 Julie 2007 | ||
Suriname | 25 November 1975 | ||
eSwatini | 6 September 1968 | ||
Swede | 1 Mei 1999 | ||
Switserland | 11 Maart 1973 | ||
Tadjikistan | 31 Oktober 2015 | ||
Tonga | 4 Junie 1970 | ||
Trinidad en Tobago | 14 Julie 2000 | ||
Tsjeggiese Republiek | 16 Maart 1999 | ||
Tunisië | 30 Maart 2018 | België, Duitsland, Griekeland, Oostenryk | |
Turkye | 29 September 1985 | ||
Verenigde Koninkryk | 24 Januarie 1965 | Sluit Britse Kroongebiede en Britse oorsese gebiede in | |
Verenigde State | 15 Oktober 1981 | Liberië (tot 2015) | |
Uruguay | 14 Oktober 2012 | ||
Vanuatu | 30 Julie 1980 | ||
Venezuela | 16 Maart 1999 | Kosovo | |
Ysland | 27 November 2004 |
VerwysingsWysig
- ( Permanente Buro (Februarie 2009). ) "Gevolgtrekkings en Aanbevelings van die Spesiale Kommissie vir die Praktiese Werking van die Haagse Apostille, Diens, Neem van Getuienis, en Toegang tot Regskonvensies" (PDF). Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. p. 13.
- ( ) "ABC's van Apostilles bl. 13" (PDF). Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg.
- ( ) "Suid-Afrika, Bevoegde owerheid" (html). Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. Besoek op 27 Mei 2019.
- ( ) "Verenigde Koninkryk, Bevoegde Owerhede". Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. Besoek op 9 Maart 2011.
- ( ) Outentisering Geargiveer 30 Julie 2010 op Wayback Machine 2009
- ( ) Aansoek om geboortesertifikaat Geargiveer 4 Junie 2010 op Wayback Machine 2010
- ( ) Crampton 2007
- ( ) Apostiles Geargiveer 24 Julie 2010 op Wayback Machine s.a.
- (jp) Apostille, Departement van Buitelandse Sake, Japan
- ( ) MEA, India Legalisation of Documents.
- ( ) Inligting oor die aansoek van die konvensie aan Hongkong en Macau
- ( ) "Statustabel – 12: Konvensie van 5 Oktober 1961 skaf die vereiste van wettiging vir buitelandse openbare dokumente af". Haagse Konferensie vir Internasionale Privaatreg. Besoek op 21 Mei 2014.
- ( ) "Geargiveerde kopie". Geargiveer vanaf die oorspronklike op 18 September 2014. Besoek op 18 September 2014.
|
<urn:uuid:4fb279e0-b39a-46ba-ad9f-cf79c3e8dddd>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Apostilleverdrag
|
2019-07-21T08:38:08Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00477.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999174
| false
|
François Steyn
(Aangestuur vanaf Francois Steyn)
Jump to navigation
Jump to search
Volle naam | François Philippus Lodewyk Steyn | ||||
---|---|---|---|---|---|
Bynaam | Frans | ||||
Geboortedatum | 14 Mei 1987 | ||||
Geboorteplek | Aliwal-Noord, Suid-Afrika | ||||
Lengte | 1,91 m | ||||
Gewig | 114 kg | ||||
Skool | Grey-kollege | ||||
Beroep | Professionele Rugbyspeler | ||||
Rugbyloopbaan | |||||
Loopbaan as speler | |||||
Posisie(s) | Vleuel, heelagter, senter | ||||
Springbokno. | 783 | ||||
Professionele / senior klubs | |||||
Jare | Klub / span | Weds | (pte) | ||
2009–2012 2014–2016 2016- |
Racing Metro Toshiba Brave Lupus Montpellier |
57 21 57 |
(151) (112) (180) | ||
korrek soos op 31 Mei 2018. | |||||
Provinsiale- / Staatspanne | |||||
Jare | Klub / span | Weds | (pte) | ||
2006–2009, 2013–2014 | Natalse Haaie | 20 | (65) | ||
korrek soos op 31 Mei 2018. | |||||
Superrugby | |||||
Jare | Klub / span | Weds | (pte) | ||
2007–2009 2012–2015 |
Sharks Sharks |
38 37 |
(78) (209) | ||
korrek soos op 31 Mei 2018. | |||||
Nasionale span(ne) | |||||
Jare | Land | Weds | (pte) | ||
2006-2014, 2017- | Suid-Afrika | 56 | (132) | ||
korrek soos op 31 Mei 2018. |
François Steyn (gebore 14 Mei 1987, Aliwal-Noord) is 'n rugbyspeler wat internasionaal op heelagter en binnesenter vir die Springbokke speel, en ook in die Curriebeker vir die Natal Sharks en vir die Sharks in die Superrugbykompetisie gespeel het.
|
<urn:uuid:a02288b6-ca09-4bee-a382-17ede68f68cc>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Francois_Steyn
|
2019-07-21T09:28:05Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00477.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.968662
| false
|
Hierdie kategorie bevat die volgende 2 subkategorië, uit 'n totaal van 2.
Hierdie kategorie bevat slegs die volgende bladsy.
|
<urn:uuid:89a5e613-81bd-4037-8d83-e204b007328b>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:1818
|
2019-07-21T09:01:42Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00477.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999958
| false
|
Klas 18-stoomlokomotief
Die Suid-Afrikaanse Klas 18 | |
Tipe en oorsprong | |
---|---|
Kragtipe | Stoom |
Ontwerper | Suid-Afrikaanse Spoorweë |
Vervaardiger | Henschel and Son[1] |
Serienommer | 20787-20788[2] |
Klas | SAR Klas 18 |
Vervaardig | 1927[3] |
Aantal gebou | 2 |
Bouspesifikasies | |
Konfigurasie | 2-10-2 "Santa Fe" |
Spoorbreedte | Kaapspoor |
Voorwielomtrek | 762 mm (30 dm) |
Dryfwielomtrek | 1,450 mm (57 dm) |
Agterwielomtrek | 838 mm (33 dm) |
Min. draaisirkel | 97.536 m (320 voet) |
Wielbasis | Totaal: 20.618 m Enjin: 6.401 m Tender: 6.223 m |
Lengte | 23.165 m |
Hoogte | 3.959 m |
Raamwerk | Gietstaal |
Asbelasting | 19.3 t op die 3de dryfwiel |
Massa op dryfwiele | 93.8 t |
Lokomotiefmassa | 116.4 t leeg |
Tendermassa | 101.1 t leeg 73.9 t met vrag |
Gesamentlike massa | 66.7 t leeg 190.3 t met vrag |
Tendertipe | HT * 2-as boegies * 864 mm wiele * Lengte 8.636 m |
Aandrywing | |
Brandstof | Steenkool |
Brandstofkapasiteit | 9.1 t |
Waterkapasiteit | 20 500 ℓ |
Stoomketel | 1.924 m binne diameter 6.274 m binne lengte |
Stoomketeldruk | 1 480 kPa |
Vuurroosteroppervlak | 5.574 m2 |
Verhittingsoppervlak | 160 buise met 57.1 mm omtrek 34 buise met 140 mm omtrek, totaal 273.599 m2 |
– Vuurkas | 24.619 m2 |
– Totaal | 300.170 m2 |
Oorverhitteroppervlak | 60.387 m2 |
Silinders | Drie |
Silindergrootte | 540 mm (21.25 dm) boor 660 mm (26 dm) slag |
Klepwerk | Buitesilinders Walschaerts Binnesilinder: Gresley |
Werkverrigting | |
Trekkrag | 239.0 kN (53 650 lbf) teen 75% keteldruk |
Lokomotiefremme | Vakuum |
Diensgeskiedenis | |
Gebruiker | Suid-Afrikaanse Spoorweë |
Aantal in klas | 2 |
Vlootnommer(s) | 1360-1361 |
Bynaam | Henschel Giant |
Plek gebruik | Witbank - Germistontrajek |
Afleweringsdatum | 1927-1928 |
Eerste tog | 1951 |
Die Klas 18 is 'n tipe stoomlokomotief wat deur die Suid-Afrikaanse Spoorweë gebruik is. Hierdie lokomotief is ontwerp om die probleme met die steenkooltreine op die Witbank - Germistontrajek op te los. Hierdie klas het geen subklasse nie. Die Klas MF Mallet-stoomlokomotief wat eers hier gebruik is, was te stadig.
Daar is twee lokomotiewe deur Henschel gebou en afgelewer in 1927. Die lokomotiewe het drie silinders gehad; twee aan die kante toegerus met Walschaerts-klepratwerk en 'n derde in die middel met Gresley klepratwerk. Die klepratwerk het egter baie probleme gegee en die lokomotiewe is onttrek in 1951.
Galery[wysig | wysig bron]
Eksterne skakels[wysig | wysig bron]
Verwysings[wysig | wysig bron]
- Holland, D.F. (1972). Steam Locomotives of the South African Railways, Volume 2: 1910-1955 (1ste uitg.). Newton Abbott, Devon: David & Charles. pp. 108–111. ISBN 978-0-7153-5427-8.
- Henschel & Son werkslys
- Paxton, Leith & Bourne, David. Locomotives of the South African Railways. Struik. Kaapstad. ISBN 0 86977 211 2. pp. 10–11, 77–78.
|
<urn:uuid:bf6717ff-27b9-4e14-95f8-ca64f49720d7>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Klas_18-stoomlokomotief
|
2019-07-21T08:58:17Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00477.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.994974
| false
|
Template:Raak betrokke
Omtrent WikinuusEdit
'n Wikimedia projek
Ons is 'n groep vrywilligers wie se missie dit is om 'n webwerf op te rig wat op datum, relevante, nuuswaardige en vermaaklike inhoud bevat, sonder enige bevooroordelinge.
Alle geskrewe inhoud vir Wikinuus is in die publieke domein. Sodat dit bydraes altyd beskikbaar maak vir verspreiding en gebruik, ons hoop om by te dra tot 'n globale digitale commons.
Wikinuus is ook daarop ingestel om berigte te skryf vanuit 'n neutrale oogpunt.
Wikinuus benodig u! Ons wil 'n diverse gemeenskap ontwikkel waar mense van regoor die wêreld kan saamwerk om te berig die nuus in 'n wye verskeidenheid van huidige gebeure.
Nota: Wanneer u bydraes maak tot Wikinuus, laat vaar u alle kopiereg op die inhoud..
|
<urn:uuid:21f87e52-61f8-46cf-9d5e-7fc5615c2d5c>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://meta.m.wikimedia.org/wiki/Template:Raak_betrokke
|
2019-07-22T16:19:47Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195528141.87/warc/CC-MAIN-20190722154408-20190722180408-00077.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999914
| false
|
Amanda Abbington
Jump to navigation
Jump to search
Amanda Abbington | |
Geboorte | 28 Februarie 1974 |
---|---|
Nasionaliteit | Engels |
Kinders | 2 |
Beroep(e) | Aktrise |
Internet-rolprentdatabasis-profiel |
Amanda Abbington (gebore 28 Februarie 1974) is 'n Engelse aktrise. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprent Swinging with the Finkels (2011) en in die televisiereekse After You've Gone (2007), Sherlock (2010), en Mr Selfridge (2013).
Inhoud
Filmografie[wysig | wysig bron]
Rolprente[wysig | wysig bron]
- 2011: Swinging with the Finkels
- 2017: Another Mother's Son
- We the Kings
- Six Days of Sistine
Televisiereekse[wysig | wysig bron]
- 1997: Snap
- 1998: Picking up the Pieces
- 1998: Magic with Everything
- 2002: 20 Things to Do Before You're 30
- 2005: The Robinsons
- 2005: Man Stroke Woman
- 2007: After You've Gone
- 2007: Jackanory Junior
- 2009: Married Single Other
- 2010: Sherlock
- 2011: Case Histories
- 2011: Postcode
- 2013: Mr Selfridge
- 2014: Dinopaws
- 2017: After the News
- 2018: Safe
Televisierolprente[wysig | wysig bron]
- 2013: Joe Mistry
Video's[wysig | wysig bron]
- 2008: After You've Gone: Deleted Scenes
- 2008: After You've Gone: Outtakes
- 2013: Case Histories: Behind the Scenes
- 2013: Case Histories Series 2: Behind the Scenes
- 2013: Jason Isaacs' Video Diaries: Behind the Scenes
|
<urn:uuid:3eea2f97-46c9-489b-b737-f5b95fec18ca>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Amanda_Abbington
|
2019-07-23T23:08:13Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00237.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.843877
| false
|
Greta Gerwig
Jump to navigation
Jump to search
Greta Gerwig | |
Geboortenaam | Greta Celeste Gerwig |
---|---|
Geboorte | 4 Augustus 1983 |
Nasionaliteit | Amerikaans |
Beroep(e) | Aktrise, skryfster, en vervaardiger |
Aktiewe jare | 2006–nou |
Internet-rolprentdatabasis-profiel |
Greta Gerwig (gebore 4 Augustus 1983) is 'n Amerikaanse aktrise, skryfster, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die rolprente Frances Ha (2012), Mistress America (2015), 20th Century Women (2016), en Lady Bird (2017).
Inhoud
Filmografie[wysig | wysig bron]
Rolprente[wysig | wysig bron]
- 2007: Hannah Takes the Stairs
- 2008: Baghead
- 2008: Nights and Weekends
- 2008: Yeast
- 2009: The House of the Devil
- 2010: Greenberg
- 2010: Northern Comfort
- 2010: Art House
- 2011: Arthur
- 2011: The Dish & the Spoon
- 2011: Damsels in Distress
- 2012: Frances Ha
- 2012: Lola Versus
- 2014: The Humbling
- 2015: Mistress America
- 2015: Maggie's Plan
- 2016: 20th Century Women
- 2016: Jackie
- 2016: Wiener-Dog
- 2017: Lady Bird
- 2019: Little Women
Televisiereekse[wysig | wysig bron]
- 2007: DP/30: Conversations About Movies
- 2008: China, IL
Televisierolprente[wysig | wysig bron]
- 2009: A NY Thing
- 2012: The Corrections
- 2013: Vanity Fair's Hollywood
- 2014: How I Met Your Dad
Video's[wysig | wysig bron]
- 2013: Arcade Fire: Afterlife, Live Version
- 2017: Making 20th Century Women
- 2017: 20th Century Cast
|
<urn:uuid:94018cca-0cf9-4994-ab1b-65c0e4caca47>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Greta_Gerwig
|
2019-07-23T22:57:54Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00237.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.898527
| false
|
Roxann Dawson
Jump to navigation
Jump to search
Roxann Dawson | |
Geboortenaam | Roxann Caballero |
---|---|
Geboorte | 11 September 1958 |
Nasionaliteit | Amerikaans |
Kinders | 2 |
Beroep(e) | Aktrise, regisseuse, en vervaardiger |
Aktiewe jare | 1985–nou |
Internet-rolprentdatabasis-profiel |
Roxann Dawson (gebore 11 September 1958) is 'n Amerikaanse aktrise, regisseuse, en vervaardiger. Sy is bekend vir haar rolle in die televisiereekse Star Trek: Voyager (1995), The Americans (2013), House of Cards (2013), en Mercy Street (2016).
Inhoud
Filmografie[wysig | wysig bron]
Rolprente[wysig | wysig bron]
- 2004: Jesus the Driver
- 2018: Breakthrough
Televisiereekse[wysig | wysig bron]
- 1989: Nightingales
- 1992: The Round Table
- 1995: Star Trek: Voyager
- 2013: The Americans
- 2013: House of Cards
- 2016: Mercy Street
Televisierolprente[wysig | wysig bron]
- 1988: Broken Angel
- 1989: High
- 1991: N.Y.P.D. Mounted
- 1992: Dirty Work
- 1992: Mortal Sins
- 1994: Pointman
- 1998: The Lost World
Video's[wysig | wysig bron]
- 1996: Darkman III: Die Darkman Die
|
<urn:uuid:11a49a07-f6b3-4848-b9e9-9f7cdfad3986>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Roxann_Dawson
|
2019-07-23T23:22:45Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00237.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.982444
| false
|
Slag van Ingogo
Slag van Ingogo | |||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|
Deel van die Eerste Vryheidsoorlog | |||||||
Strydende partye | |||||||
Verenigde Koninkryk | Zuid-Afrikaansche Republiek (Transvaal) | ||||||
Bevelvoerders | |||||||
Majoor-Generaal Sir George Pomeroy Colley | N. J. Smith J D Weilbach | ||||||
Sterkte | |||||||
240 infanterie 38 kavalier 2 kanonne |
300-500 infanterie | ||||||
Ongevalle | |||||||
66 dood 77 gewond |
8 dood 10 gewond |
Die Geveg[wysig | wysig bron]
Die Britse magte was onder bevel van luitenant-kolonel Ashburnham en die Boeremagte onder bevel van kommandant Nicolas Smith. Die Britse verliese was 7 offisiere en 69 soldate met 3 offisiere en 64 soldate gewond. Aan Boerekant was slegs 8 dood en 6 gewond.
|
<urn:uuid:08710d34-abb5-46f1-b19f-ed2f6e8e3401>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Slag_van_Ingogo
|
2019-07-23T22:35:24Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00237.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.997473
| false
|
Hulp
Kategorie:Riviere in Bulgarye
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation
Jump to search
Wikimedia Commons bevat media in verband met
Riviere in Bulgarye
.
Riviere in Europa
Geografie van Bulgarye
}
→
Riviere in Bulgarye
Bladsye in kategorie "Riviere in Bulgarye"
Die volgende 2 bladsye is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 2.
D
Donau
M
Maritsa
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kategorie:Riviere_in_Bulgarye&oldid=1953442
"
Kategorieë
:
Geografie van Bulgarye
Riviere in Europa
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Kategorie
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Ander projekte
Wikimedia Commons
Druk/eksporteer
Skep boek
Laai af as PDF
Drukbare weergawe
Gereedskap
Skakels hierheen
Verwante veranderings
Spesiale bladsye
Permanente skakel
Bladinligting
Wikidata-item
Ander tale
Aragonés
العربية
Azərbaycanca
Башҡортса
Беларуская
Беларуская (тарашкевіца)
Български
Brezhoneg
Bosanski
Català
Cebuano
کوردی
Čeština
Cymraeg
Dansk
Deutsch
Ελληνικά
English
Esperanto
Español
Eesti
Euskara
فارسی
Suomi
Français
Frysk
Galego
עברית
Hrvatski
Hornjoserbsce
Magyar
Հայերեն
Bahasa Indonesia
Ilokano
Italiano
日本語
Jawa
ქართული
한국어
Kurdî
Latina
Lumbaart
Lietuvių
Latviešu
Олык марий
Македонски
മലയാളം
Nederlands
Norsk nynorsk
Norsk
Ирон
Polski
پنجابی
Português
Runa Simi
Română
Русский
Русиньскый
Scots
Srpskohrvatski / српскохрватски
Slovenčina
Slovenščina
Shqip
Српски / srpski
Svenska
Тоҷикӣ
ไทย
Türkçe
Удмурт
Українська
اردو
Vepsän kel’
Tiếng Việt
West-Vlams
Volapük
მარგალური
中文
Wysig skakels
Die bladsy is laas op 10 Maart 2019 om 19:15 bygewerk.
Die teks is beskikbaar onder die lisensie
Creative Commons Erkenning-Insgelyks Deel
. Aanvullende voorwaardes kan moontlik ook van toepassing wees. Sien die
Algemene Voorwaardes
vir meer inligting.
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:9844211e-fee7-40b8-973d-c3d4180e7ded>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Riviere_in_Bulgarye
|
2019-07-16T10:22:08Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524522.18/warc/CC-MAIN-20190716095720-20190716121720-00421.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.983915
| false
|
Luther Adler
Jump to navigation
Jump to search
Luther Adler | |
Geboortenaam | Lutha Adler |
---|---|
Nasionaliteit | Amerikaans |
Kinders | 1 |
Beroep(e) | Akteur |
Internet-rolprentdatabasis-profiel |
Luther Adler (4 Mei 1903 – 8 Desember 1984) was 'n Amerikaanse akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Cornered (1945), The Loves of Carmen (1948), D.O.A. (1949), en Under My Skin (1950).
Filmografie[wysig | wysig bron]
Rolprente[wysig | wysig bron]
- 1945: Cornered
- 1948: The Loves of Carmen
- 1949: D.O.A.
- 1949: House of Strangers
- 1950: Under My Skin
- 1950: South Sea Sinner
- 1951: The Desert Fox: The Story of Rommel
- 1951: M
- 1951: The Magic Face
- 1953: The Tall Texan
- 1954: The Miami Story
- 1955: Crashout
- 1955: The Girl in the Red Velvet Swing
- 1956: Hot Blood
- 1959: The Last Angry Man
- 1968: The Brotherhood
- 1975: The Man in the Glass Booth
Televisiereekse[wysig | wysig bron]
- 1951: Faith Baldwin Romance Theatre
- 1954: The Mask
- 1954: Center Stage
- 1961: Straightaway
- 1961: Target: The Corruptors
- 1962: Festival of Arts
- 1970: The Psychiatrist
Televisierolprente[wysig | wysig bron]
- 1968: The Sunshine Patriot
- 1973: Chelsea D.H.O.
- 1974: Paradise
- 1982: The Making of 'Absence of Malice'
|
<urn:uuid:63899664-9d53-46ab-b8dc-456358779ec9>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Luther_Adler
|
2019-07-16T10:21:51Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524522.18/warc/CC-MAIN-20190716095720-20190716121720-00421.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.838847
| false
|
Vincent Gallo
Jump to navigation
Jump to search
Vincent Gallo | |
Geboorte | 11 April 1961 |
---|---|
Nasionaliteit | Amerikaans |
Beroep(e) | Akteur en regisseur |
Aktiewe jare | 1981–nou |
Internet-rolprentdatabasis-profiel |
Vincent Gallo (gebore 11 April 1961) is 'n Amerikaanse akteur en regisseur. Hy is bekend vir sy rolle in die rolprente Arizona Dream (1993), Buffalo '66 (1998), The Brown Bunny (2003), en Essential Killing (2010).
Filmografie[wysig | wysig bron]
Rolprente[wysig | wysig bron]
- 1981: Downtown 81
- 1985: The Way It Is
- 1988: Fatal Temptation
- 1988: Doc's Kingdom
- 1990: Breath of Life
- 1991: Alex
- 1993: Arizona Dream
- 1995: Palookaville
- 1997: Truth or Consequences, N.M.
- 1997: Perfect Moment
- 1998: Buffalo '66
- 1998: Johnny 316
- 1999: Freeway II: Confessions of a Trickbaby
- 2001: Trouble Every Day
- 2001: Stranded
- 2001: Get Well Soon
- 2003: The Brown Bunny
- 2006: Moscow Zero
- 2007: Oliviero Rising
- 2009: Tetro
- 2009: Metropia
- 2010: Essential Killing
- 2010: Promises Written in Water
- 2011: Loosies
- 2011: Gray: Live at the New Museum
- 2012: The Legend of Kaspar Hauser
- April
Video's[wysig | wysig bron]
- 2000: Cord
- 2002: Glassjaw: Cosmopolitan Blood Loss
- 2004: Jay-Z: 99 Problems
|
<urn:uuid:593aa11b-4d6b-4df3-9753-4665603910e4>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Vincent_Gallo
|
2019-07-18T22:25:15Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00181.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.729274
| false
|
Bespreking:Roraima
Jump to navigation
Jump to search
Hierdie bladsy is 'n besprekingsbladsy waar verbeteringe tot die Roraima-artikel bespreek word. Hierdie bladsy is nie 'n forum vir 'n algemene bespreking van die artikel se onderwerp nie. |
Artikelriglyne
Daaglikse bladtrekke | |
|
<urn:uuid:aa88ff9d-3541-4d52-8aaa-9e580859aa18>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Bespreking:Roraima
|
2019-07-21T08:50:52Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00501.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999986
| false
|
Kategorie:Liedartikels sonder liedskrywers
Hierdie is 'n versteekte kategorie Dit kategoriseer bladsye vir administratiewe doeleindes. Dit vorm nie deel van die ensiklopedie nie. |
This category is for articles about songs where the article is missing the songwriters, because it has not been researched, noted in the relevant article, or available in a reliable source. If the songwriter is never likely to be known (e.g. for historical works), please use Category:Songwriter unknown.
Hierdie kategorie bevat geen bladsye of media nie.
|
<urn:uuid:a000fac1-dfcc-4d2f-9433-118cbc34d5c8>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Liedartikels_sonder_liedskrywers?from=Wk
|
2019-07-21T09:33:48Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00501.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.909397
| false
|
Hulp
Kategorie:Nedersettings in Suid-Dakota
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation
Jump to search
Wikimedia Commons bevat media in verband met
Cities in South Dakota
.
Bladsye in kategorie "Nedersettings in Suid-Dakota"
Die volgende 2 bladsye is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 2.
P
Pierre
S
Sioux Falls
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kategorie:Nedersettings_in_Suid-Dakota&oldid=1155820
"
Kategorieë
:
Suid-Dakota
Nedersettings in die Verenigde State van Amerika
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Kategorie
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Ander projekte
Wikimedia Commons
Druk/eksporteer
Skep boek
Laai af as PDF
Drukbare weergawe
Gereedskap
Skakels hierheen
Verwante veranderings
Spesiale bladsye
Permanente skakel
Bladinligting
Wikidata-item
Ander tale
Aragonés
العربية
Беларуская
Български
Brezhoneg
Català
کوردی
Čeština
Cymraeg
Dansk
Deutsch
Ελληνικά
English
Esperanto
Español
Eesti
Euskara
فارسی
Suomi
Français
Gaeilge
Galego
עברית
Interlingua
Ido
Italiano
日本語
한국어
Latina
Lëtzebuergesch
Lietuvių
Македонски
मराठी
Norsk nynorsk
Norsk
Occitan
Polski
Português
Română
Русский
Sicilianu
Scots
Srpskohrvatski / српскохрватски
Simple English
Slovenčina
Shqip
Српски / srpski
Svenska
Ślůnski
Türkçe
Українська
اردو
Winaray
中文
Bân-lâm-gú
Wysig skakels
Die bladsy is laas op 2 April 2013 om 04:41 bygewerk.
Die teks is beskikbaar onder die lisensie
Creative Commons Erkenning-Insgelyks Deel
. Aanvullende voorwaardes kan moontlik ook van toepassing wees. Sien die
Algemene Voorwaardes
vir meer inligting.
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:71f70393-6e93-4571-8522-03bbd41fa797>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Nedersettings_in_Suid-Dakota
|
2019-07-21T08:55:43Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00501.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.989945
| false
|
Hulp
Kategorie:Scherpenzeel
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation
Jump to search
Bladsye in kategorie "Scherpenzeel"
Die volgende 3 bladsye is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 3.
Scherpenzeel, Gelderland
B
Bybelgordel
M
Moorst
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kategorie:Scherpenzeel&oldid=1877077
"
Kategorie
:
Munisipaliteite in Gelderland
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Kategorie
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Ander projekte
Wikimedia Commons
Druk/eksporteer
Skep boek
Laai af as PDF
Drukbare weergawe
Gereedskap
Skakels hierheen
Verwante veranderings
Spesiale bladsye
Permanente skakel
Bladinligting
Wikidata-item
Ander tale
Deutsch
Français
Frysk
Nederlands
Svenska
Wysig skakels
Die bladsy is laas op 7 Januarie 2019 om 14:43 bygewerk.
Die teks is beskikbaar onder die lisensie
Creative Commons Erkenning-Insgelyks Deel
. Aanvullende voorwaardes kan moontlik ook van toepassing wees. Sien die
Algemene Voorwaardes
vir meer inligting.
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:2409f38f-e817-4c69-a95d-9cbf27ad03f7>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Scherpenzeel
|
2019-07-21T08:53:05Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00501.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99838
| false
|
Secure Digital
Secure Digital (SD) is 'n nie-vlugtige geheuekaartformaat wat ontwikkel is deur die SD-kaartvereniging (SDA) om in draagbare toestelle te gebruik.
Die standaard is in Augustus 1999 ingestel deur die gesamentlike pogings van SanDisk, Panasonic (Matsushita Electric) en Toshiba as 'n verbetering op MultiMediaCards (MMC),[1] en het die industriestandaard geword. Die drie maatskappye het SD-3C, LLC, gestig, 'n maatskappy wat lisensies uitreik en intellektuele eiendom beskerm wat verband hou met SD-geheuekaarte en SD-gasheer- en verwante produkte.[2]
In Januarie 2000 het die maatskappye saam die SD-kaartvereniging (SDA), 'n nie-winsgewende organisasie, gevorm om SD-kaartstandaarde daar te stel en te bevorder.[3] SDA het vandag ongeveer 1000 maatskappye wat lede is. Die SDA gebruik verskeie handelsmerk logo's (wat deur SD-3C besit en gelisensieer is) om voldoening aan sy spesifikasies en gebruikers van verenigbaarheid te verseker.[4]
Daar bestaan 'n hele aantal kombinasies van vormfaktore en toestelfamilies, maar teen 2016 is die heersende formate vol- of mikrogrootte SDHC en SDXC kaarte.
Inhoud
Oorsig[wysig | wysig bron]
Secure Digital sluit vier kaartfamilies in, wat beskikbaar is in drie verskillende vormfaktore. Die vier kaartfamilies is die oorspronklike standaardkapasiteit (SDSC), die hoë-kapasiteit (SDHC), die uitgebreide-kapasiteit (SDXC), en die SDIO, wat inset/uitsetfunksies kombineer met die stoor van data.[5][6][7] Die drie vormfaktore is die oorspronklike grootte, die mini-grootte, en die mikro-grootte. Elektriese passiewe passtukke laat 'n kleiner kaart toe om aan te pas en te funksioneer in 'n toestel wat vir 'n groter kaart ontwerp is. Die SD-kaart se klein voetspoor is 'n ideale stoormedium vir kleiner, dunner en meer draagbare elektroniese toestelle.
SD[wysig | wysig bron]
Die tweede generasie Secure Digital (SDSC of Secure Digital Standaardkapasiteit) kaart is ontwikkel as 'n verbetering op die MultiMediaCard (MMC) standaard, wat verder ontwikkel is, maar in 'n ander rigting. Secure Digital het die MMC ontwerp op verskeie maniere verander:
- Asimmetriese gleuwe in die kante van die SD kaart verhoed dat dit onderstebo ingeplaas word (terwyl 'n MMC die meeste van die pad ingaan, maak dit geen kontak as dit omgekeer is nie).
- Die meeste SD kaarte is 2.1 mm (0.083 duim) dik, in vergelyking met 1.4 mm (0.055 duim) vir MMCs. Die SD-spesifikasie definieer 'n kaart genoem Thin SD met 'n dikte van 1.4 mm, maar hulle kom selde voor, aangesien die SDA voort gegaan het om selfs kleiner vormfaktore te definieer.
- Die kaart se elektriese kontakte is ingelaat onder die oppervlak van die kaart, ter beskerming teen kontak met 'n gebruiker se vingers.
- Die SD-spesifikasie beoog vermoëns en 'n oordragkoers van meer as dié van MMC, en beide van hierdie funksies het gegroei met verloop van tyd.
- Terwyl MMC 'n enkele pen vir data-oordrag gebruik, het die SD-kaart 'n vierdraad-busmodus bygevoeg vir hoër data-oordrag.
Volgrootte SD-kaarte pas nie in die skraler MMC-gleuwe nie, en ander kwessies beïnvloed ook die vermoë om een formaat in 'n gasheertoestel wat ontwerp is vir die ander te gebruik.
SDHC[wysig | wysig bron]
SDXC[wysig | wysig bron]
Ultrahoëspoedbus (UHS)[wysig | wysig bron]
- UHS-I
- Gespesifiseer in die SD-weergawe 3.01,[8] ondersteun 'n klokfrekwensie van 100 MHz ('n viervoud van die oorspronklike "Standaardspoed"), wat in die vier-bietjie oordrag af kon dra 50 MB/s (SDR50). UHS-I kaarte verklaar as UHS104 (SDR104) ondersteun ook 'n klokfrekwensie van 208 MHz, wat data kan oordra teen 104 MB/s. Dubbeldatakoersoperasie op 50 MHz (DDR50) is ook gespesifiseer in Weergawe 3.01, en is verpligtend vir microSDHC en microSDXC kaarte gemerk as UHS-I.
- UHS-II
- Vermeld in weergawe 4.0, verhoog die data-oordragkoers verder om 'n teoretiese maksimum van 15 MB/s (voldupleks) of 312 MB/s (halwe dupleks) deur die gebruik van 'n addisionele ry penne[9][10] ('n totaal van 17 penne vir die volle-grootte en 16 penne vir die mikro-grootte kaarte).[11]
Spoedklasgradering[wysig | wysig bron]
Baie persoonlike rekenaars van alle soorte, insluitend tablette en selfone, gebruik SD-kaarte, óf deur middel van ingeboude gleuwe of deur middel van aktiewe elektroniese passtukke. Passtukke bestaan vir die PC card, ExpressBus, USB, FireWire, en die parallelle drukkerpoort. Aktiewe passtukke maak ook SD-kaarte bruikbaar in toestelle wat vir ander formate ontwerp is, soos CompactFlash. Die FlashPath passtuk laat toe dat SD-kaarte in 'n slapskyfaandrywer gebruik kan word.
Namaaksels[wysig | wysig bron]
Verkeerd-gemerkte of vervalste Secure Digitalkaarte word algemeen in die handel gevind, wat verslag doen van 'n vals kapasiteit, of wat stadiger loop as wat dit gemerk is.[12][13][14] Sagtewaregereedskap is beskikbaar om vervalste produkte op te spoor.
Digitale kameras[wysig | wysig bron]
SD/MMC kaarte het Toshiba se SmartMedia, wat in digitale kameras gebruik word, as die dominante geheuekaartformaat vervang. In 2001 het SmartMedia byna 50% gebruik bereik, maar teen 2005 het SD/MMC meer as 40% van die digitale kameramark beheer.
Teen hierdie tyd het al die voorste digitale kameravervaardigers reeds SD in hul verbruikersprodukreekse begin gebruik, insluitend Canon, Casio, Fujifilm, Kodak, Leica, Nikon, Olympus, Panasonic, Pentax, RICOH, Samsung, en Sony. Voorheen het Olympus en Fuji uitsluitlik xD-Picture Card gebruik, terwyl Sony slegs Memory Stick gebruik het; maar teen vroeg-2010 het al drie SD ondersteun.
Sommige "prosumer" en professionele digitale kameras het voortgegaan om CompactFlash (CF) aan te bied, óf op 'n tweede kaartgleuf of as die enigste stoormedium, omrede CF veel hoër maksimumvermoëns het en histories goedkoper was vir dieselfde kapasiteit.
Secure Digital geheuekaarte kan in Sony XDCAM EX videokameras gebruik word, deur van 'n passtuk gebruik te maak,[15] en in Panasonic P2 kaart-toerusting met 'n MicroP2 passtuk.
Persoonlike rekenaars[wysig | wysig bron]
Hoewel baie persoonlike rekenaars SD-kaarte akkommodeer as 'n hulpstoortoestel deur middel van 'n ingeboude gleuf of 'n USB-passtuk, kan SD-kaarte nie gebruik word as die primêre hardeskyf deur die aanboord-ATA-kontroleerder nie, want nie een van die SD-kaartvariante ondersteun ATA-sein nie. Hierdie gebruik verlang 'n aparte SD-kontroleerdervlokkie[16] of 'n SD-na-CompactFlash omskakelaar.
Verwysings[wysig | wysig bron]
- "Matsushita Electric, SanDisk and Toshiba Agree to Join Forces to Develop and Promote Next Generation Secure Memory Card". DP Review. 1999-08-24. Besoek op 2016-02-23.
- "Welcome to SD-3C, LLC". SD-3C. 2015-03-30. Besoek op 2016-02-23.
- "Matsushita Electric, SanDisk and Toshiba to Form SD Association to Promote Next Generation SD Memory Card". Toshiba. 2015-03-30. Besoek op 2016-02-23.
- "Using SD Memory Cards is Easy". SD Association. 2010-06-22. Besoek op 2014-01-02.
- "Capacity". SD Association. Besoek op 2011-12-08.
- "Using SDXC". SD Association. Besoek op 2011-12-08.
- "SDIO". SD Association. Besoek op 2011-12-08.
- "SD Part 1, Physical Layer Simplified Specification, Version 3.01" (PDF). SD Association. 2010-05-18. Besoek op 2013-11-25.
- "Association Triples Speeds with UHS-II" (PDF). SD Card. 2011-01-05. Besoek op 2011-08-09.
- Galbraith, Rob (2011-01-05). "SD Association announces UHS-II, ultra high-speed SD card specification". Besoek op 2011-01-05.
- "Bus Speed (Default Speed/ High Speed/ UHS) – SD Association". Sdcard.org. Besoek op 2013-11-13.
- Huang, Andrew. "On MicroSD Problems". Besoek op 29 Mei 2013.
- Schnurer, Georg (2007-02-28). "Gefälschte SD-Karten" (in Duits). Heise mobile – c't magazin für computertechnik. Besoek op 2013-06-07.
- Feddern, Boi (2013-03-18). "Smartphones wählerisch bei microSDHC-Karten" (in Duits). Heise mobile – c't magazin für computertechnik. Besoek op 2013-06-09.
- "MEAD-SD01 SDHC card adapter (Sony)". Pro.sony.com. Besoek op 2014-01-02.
- "TS-7800 Embedded". Embeddedarm.com. Besoek op 2010-08-22.
|
<urn:uuid:5e1e53f1-d251-498d-ad6d-e711251181d3>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/SD-kaart
|
2019-07-21T09:11:23Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00501.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.998407
| false
|
Hulp
Bladsye wat na "Europese Vryhandelsvereniging" skakel
←
Europese Vryhandelsvereniging
Jump to navigation
Jump to search
Skakels hierheen
Bladsy:
Naamruimte:
alle
(Hoof)
Bespreking
Gebruiker
Gebruikerbespreking
Wikipedia
Wikipediabespreking
Lêer
Lêerbespreking
MediaWiki
MediaWikibespreking
Sjabloon
Sjabloonbespreking
Hulp
Hulpbespreking
Kategorie
Kategoriebespreking
Portaal
Portaalbespreking
Module
Module talk
Gadget
Gadget talk
Gadget definition
Gadget definition talk
Omgekeerde seleksie
Filters
Versteek
insluitings |
Versteek
skakels |
Versteek
aansture
Die volgende bladsye skakel na
Europese Vryhandelsvereniging
:
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Europa
(
← skakels
wysig
)
1970
(
← skakels
wysig
)
1973
(
← skakels
wysig
)
1960
(
← skakels
wysig
)
1 Januarie
(
← skakels
wysig
)
1986
(
← skakels
wysig
)
1995
(
← skakels
wysig
)
4 Januarie
(
← skakels
wysig
)
1 Maart
(
← skakels
wysig
)
1 September
(
← skakels
wysig
)
Singapoer
(
← skakels
wysig
)
Switserland
(
← skakels
wysig
)
Ysland
(
← skakels
wysig
)
Noorweë
(
← skakels
wysig
)
Sjabloon:EVA
(
← skakels
wysig
)
Liechtenstein
(
← skakels
wysig
)
Sjabloon:Opvoubare lys
(
← skakels
wysig
)
Gebruiker:SpesBona
(
← skakels
wysig
)
Sjabloon:Opvoubare lys/doc
(
← skakels
wysig
)
EFTA
(aanstuurblad)
(
← skakels
wysig
)
Europese Unie
(
← skakels
wysig
)
AELE
(aanstuurblad)
(
← skakels
wysig
)
EVA
(aanstuurblad)
(
← skakels
wysig
)
Switserland
(
← skakels
wysig
)
DStv
(
← skakels
wysig
)
Gebruiker:SpesBona/Artikels
(
← skakels
wysig
)
Eva
(
← skakels
wysig
)
Suider-Afrikaanse Doeane-unie
(
← skakels
wysig
)
Bespreking:Europese Vryhandelsvereniging
(
← skakels
wysig
)
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Europese_Vryhandelsvereniging
"
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Bladsy
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Gereedskap
Spesiale bladsye
Drukbare weergawe
Ander tale
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:c33bb2cb-6a1a-46c3-b22e-7884a230ab63>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Europese_Vryhandelsvereniging
|
2019-07-21T08:57:05Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00501.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999066
| false
|
Hulp
Bladsye wat na "Steinkopf" skakel
←
Steinkopf
Jump to navigation
Jump to search
Skakels hierheen
Bladsy:
Naamruimte:
alle
(Hoof)
Bespreking
Gebruiker
Gebruikerbespreking
Wikipedia
Wikipediabespreking
Lêer
Lêerbespreking
MediaWiki
MediaWikibespreking
Sjabloon
Sjabloonbespreking
Hulp
Hulpbespreking
Kategorie
Kategoriebespreking
Portaal
Portaalbespreking
Module
Module talk
Gadget
Gadget talk
Gadget definition
Gadget definition talk
Omgekeerde seleksie
Filters
Versteek
insluitings |
Versteek
skakels |
Versteek
aansture
Die volgende bladsye skakel na
Steinkopf
:
Wys (vorige 50 |
volgende 50
) (
20
50
100
250
500
).
Fraserburg
(
← skakels
wysig
)
Lys van nedersettings in Suid-Afrika
(
← skakels
wysig
)
Sutherland
(
← skakels
wysig
)
Gebruiker:Morne
(
← skakels
wysig
)
Alexanderbaai
(
← skakels
wysig
)
Onseepkans
(
← skakels
wysig
)
Pella
(
← skakels
wysig
)
Namakwaland
(
← skakels
wysig
)
Calvinia
(
← skakels
wysig
)
Williston, Noord-Kaap
(
← skakels
wysig
)
Garies
(
← skakels
wysig
)
Kamieskroon
(
← skakels
wysig
)
Vioolsdrif
(
← skakels
wysig
)
Okiep
(
← skakels
wysig
)
Concordia
(
← skakels
wysig
)
Port Nolloth
(
← skakels
wysig
)
Springbok, Noord-Kaap
(
← skakels
wysig
)
Pofadder, Noord-Kaap
(
← skakels
wysig
)
Hondeklipbaai
(
← skakels
wysig
)
Henkries
(
← skakels
wysig
)
Goodhouse
(
← skakels
wysig
)
Leliefontein
(
← skakels
wysig
)
Wikipedia:Geselshoekie/Argief2008
(
← skakels
wysig
)
Richtersveld
(
← skakels
wysig
)
Loeriesfontein
(
← skakels
wysig
)
N7 (Suid-Afrika)
(
← skakels
wysig
)
Aggeneys
(
← skakels
wysig
)
Nababeep
(
← skakels
wysig
)
Kookfontein
(aanstuurblad)
(
← skakels
wysig
)
Nieuwoudtville
(
← skakels
wysig
)
Brandvlei
(
← skakels
wysig
)
Kleinsee
(
← skakels
wysig
)
Nama Khoi Plaaslike Munisipaliteit
(
← skakels
wysig
)
Karkams
(
← skakels
wysig
)
Soebatsfontein
(
← skakels
wysig
)
Bespreking:Henkries
(
← skakels
wysig
)
Grootmis
(
← skakels
wysig
)
Komaggas
(
← skakels
wysig
)
Anenouspas
(
← skakels
wysig
)
Gebruiker:SunCreator/af
(
← skakels
wysig
)
Eksteenfontein
(
← skakels
wysig
)
Kuboes
(
← skakels
wysig
)
Sanddrif
(
← skakels
wysig
)
Lekkersing
(
← skakels
wysig
)
Spoegrivier
(
← skakels
wysig
)
Frank Quint
(
← skakels
wysig
)
Sjabloonbespreking:Suid-Afrikaanse distriksmunisipaliteit navbox
(
← skakels
wysig
)
Kinderlê
(
← skakels
wysig
)
Rynse Sendinggenootskap
(
← skakels
wysig
)
Franz Kleinschmidt
(
← skakels
wysig
)
Wys (vorige 50 |
volgende 50
) (
20
50
100
250
500
).
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Steinkopf
"
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Bladsy
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Gereedskap
Spesiale bladsye
Drukbare weergawe
Ander tale
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:2c44f85b-0a76-459a-af33-4e3ca8625ae1>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Steinkopf
|
2019-07-21T09:08:32Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00501.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.998856
| false
|
8 Junie
datum
<< | Junie 2019 | >> | ||||
So | Ma | Di | Wo | Do | Vr | Sa |
1 | ||||||
2 | 3 | 4 | 5 | 6 | 7 | 8 |
9 | 10 | 11 | 12 | 13 | 14 | 15 |
16 | 17 | 18 | 19 | 20 | 21 | 22 |
23 | 24 | 25 | 26 | 27 | 28 | 29 |
30 | ||||||
Al die dae |
Inhoud
GebeureWysig
- 536 – Pous Silverius volg Pous Agapetus I op.
- 1201 – Die Neuss verklaring: Otto IV belowe om kettery te bestry.
- 1501 – Basel word in die Switserse Bondgenootskap opgeneem.
- 1504 – Michelangelo se 'Dawid' word onthul.
- 1530 – Pous Clemens VII stel die Franse ambassadeur Gabriel de Gramont, biskop van Tarbes, aan as kardinaal.
- 1867 – Francis Joseph word gekroon as koning van Hongarye.
- 1912 – Die hoeksteen van die Gereformeerde kerk Burgersdorp se nuwe kerkgebou word gelê.
- 1991 – Die Suid-Afrikaanse Lugdiens word die eerste maal in 28 jaar toegelaat om oor Wes-Afrika te vlieg.
- 2002 – Serena Williams wen die Franse Ope.
- 2006 – Serwië erken die onafhanklikheid van Montenegro.
- 2018 – Sanlam vier sy honderdste verjaasdag.
GeboortesWysig
- 1671 – Tomaso Albinoni, Venesiese komponis († 1751).
- 1810 – Robert Schumann, Duitse Romantiese komponis en pianis († 1856).
- 1867 – Frank Lloyd Wright, Amerikaanse argitek († 1959).
- 1916 – Francis Crick, ontdekker van die struktuur van DNS († 2004).
- 1939 – Norman Davies, Engelse geskiedkundige.
- 1940 – Nancy Sinatra, Amerikaanse sangeres en aktrise.
- 1955 – Tim Berners-Lee, 'n Britse uitvinder en wie beskou word as die vader van die wêreldwye web.
SterftesWysig
- 632 – Die profeet Mohammed, in Medina (* 570).
- 1042 – Hartaknoet, koning van Denemarke en Engeland (* 1018)
- 1845 – Andrew Jackson, sewende President van die Verenigde State (* 1767).
- 1911 – Genl. ds. Paul Hendrik Roux, NG predikant en Vrystaatse generaal (* 1862)
- 1926 – Emily Hobhouse, kampvegster vir verbetering van die toestande in die konsentrasiekampe tydens die Tweede Vryheidsoorlog (* 1860).
- 2007 – Richard Rorty, Amerikaanse filosoof (* 1931).
- 2012 – P.H. Nortjé, Afrikaanse storieverteller en skrywer (* 1920).
- 2018 – Anthony Bourdain, Amerikaanse akteur en komediant (* 1956).
Vakansies, vierings, en waarnemingsdaeWysig
Wikimedia Commons bevat media in verband met 8 June. |
|
<urn:uuid:c49dea86-bec5-4abb-befe-27ea14c056ae>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/8_Junie
|
2019-07-23T22:31:00Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00261.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.997921
| false
|
Hendrik III van Engeland
Hendrik III (1 Oktober 1207 – 16 November 1272) was die seun en opvolger van koning Jan en het 56 jaar lank regeer, van 1216 tot met sy dood. Hy was in sy tyd bekend as Hendrik van Winchester. Hy was die eerste kind wat koning van Engeland geword het sedert Ethelred II.
Hendrik III | |
---|---|
Koning van Engeland | |
Huis | Angevyne |
Regeer | 18 Oktober 1216 – 16 November 1272 |
Voorganger | Jan |
Opvolger | Richard I |
Eggenote | Eleonora van Provence |
Kinders | Eduard I Margaret, koningin van Skotland Beatrice Edmund Katherine |
Gebore | 1 Oktober 1207; Hampshire |
Oorlede | 16 November 1272; Westminster, Londen |
Vader | Jan |
Moeder | Isabella van Angoulême |
Engeland het floreer tydens sy bewind en sy grootste oomblik was Westminster, wat hy die setel van sy regering gemaak het. Hy was die eerste van net vyf Britse monarge wat langer as 50 jaar regeer het. Die ander is Eduard III (1327–1377), George III (1760–1820), Victoria (1837–1901) en Elizabeth II (1952-tans).
Hy het die kroon bestyg onder voogdyskap van die gewilde William Marshal, 1ste Graaf van Pembroke, maar die Engeland wat hy geërf het, het verskeie veranderings ondergaan tydens die bewind van sy vader. Hy het ’n groot deel van sy tyd bestee aan ’n stryd met die baronne oor die Magna Carta[1][2][3][4] en koninklike mag, en hy is eindelik gedwing om die eerste parlement van Engeland in 1264 byeen te roep. Hy het ook misluk op die Europese vasteland, waar hy prbeer het om Engelse gesag te hervestig oor Normandië, Anjou en Akwitanië.
Inhoud
Vroeë leweWysig
Hendrik is in 1207 in die Winchester-kasteel gebore as die seun van koning Jan en Isabella van Angoulême. Hy is ná sy pa se dood op nege jaar as koning gekroon. Onder Jan se bewind het die baronne ’n inval deur die Franse kroonprins Lodewyk (die latere koning Lodewyk VIII) gesteun omdat hulle nie gehou het van die manier waarop Jan regeer het nie. Hulle het egter gesien verandering is moontlik onder die nuwe koning en Hendrik se regente het dadelik verklaar hulle sal volgens die Magna Carta regeer, wat hulle ook gedoen het terwyl Hendrik minderjarig was.
Eleanor van BretagneWysig
Die behandeling van sy ouer niggie Eleonora van Bretagne, wat 23 jaar ouer as hy was en selfs ouer as sy eie ma, was ’n groot probleem vir Hendrik. Eleonora was die dogter van koning Jan se ouer broer, Hertog Godfried II van Bretagne, en sy het dus ’n groter aanspraak op die Engelse troon gehad as Jan of Hendrik.
Jan het haar egter in 1202 gevange laat neem en haar verbied om te trou. Ná Jan se dood was Eleonora die regmatige troonopvolger, maar die baronne het haar oor die hoof gesien en vir Hendrik gekroon. Eleonora het ’n gevangene gebly.[5][6] Hendrik het Eleanor, wat ook haar titel kwyt was, ’n "koninklike familielid" en "ons niggie" genoem. Hy het haar toegelaat om die gerieflike lewe van ’n prinses te lei, met talle geskenke van die koninklike familie af.[5][7]
Dit was eers ná Eleonora se dood op 10 Augustus 1241 dat Hendrik die onbetwiste koning was, hoewel hy nooit erken het dat sy ’n groter aanspraak op die troon as hy gehad het nie.
BewindWysig
Hendrik se bewind word gekenmerk deur burgerlike onmin nadat die Engelse baronne aangedring het op ’n groter sê in die regering van die land. Hendrik het ook betrokke geraak in die befondsing van ’n oorlog in Sisilië namens pous Innocentius IV in ruil vir ’n titel vir sy tweede oudste seun, Edmund. Baie baronne het gevrees dat Hendrik in sy pa se voetspore volg. Hulle wou hê hy moes meer mag aan die Baronneraad afstaan. In 1258 het sewe vooraanstaande baronne Hendrik gedwing om die Bepalings van Oxford te aanvaar wat in effek die afskaffing van die monarg se absolute mag was.
In die daaropvolgende jare het die verskille tussen die koning en die baronne se ondersteuners al hoe groter geword. In 1262 het Hendrik ’n pouslike bul gekry wat hom van sy eed vryskeld en albei kante het leërs begin byeenbring. Die monargiste is gelei deur Hendrik se oudste seun, prins Eduard. ’n Oorlog, bekend as die Tweede Baronne-oorlog, het gevolg.
Teen 1263 het die baronne die grootste deel van Suidoos-Engeland oorgeneem en op 14 Mei 1264 is Hendrik verslaan en gevange geneem. Hy was daarna nie veel meer as ’n seremoniële hoof nie en die baronne het hul mag uitgebrei. Die tydjie daarna was die naaste wat Engeland aan die afskaffing van die monargie gekom het tot met die Gemenebes van 1649–'60.
Vyftien maande later het prins Eduard ontsnap en het hy en die monargiste opgeruk teen die baronne. In 1265 het hulle die oorhand gekry met die Slag van Evesham.
Dood en kritiekWysig
Hendrik is in 1272 oorlede en is deur prins Eduard opgevolg as Eduard I.
Toe Hendrik meerjarig raak, was hy gretig om die koninklike mag te herstel en daarvoor het hy die model van die Franse monargie gebruik. Hy het met Eleonora van Provence getrou en het baie van haar familielede verryk en in hoë posisies aangestel. Hy was ook uitspattig en gierig; toe prins Eduard gebore is, het hy gelas dat Londenaars vir hom duur geskenke bring om dit te vier. Hy het selfs van die geskenke waarvan hy nie gehou het nie, teruggestuur.
Volgens die monnik en kroniekskrywer Matthew Paris het baie mense gesê: "God het vir ons sy Seun gegee, maar die koning verkoop syne aan ons."
Huwelik en kindersWysig
Hendrik is op 14 Januarie 1236 getroud met Eleonora van Provence. Hulle het minstens vyf kinders gehad:
Daar word getwyfel of die volgende kinders wel sy en Eleonora s’n was.
- Richard
- Jan
- Hendrik
- Willem
- Matilda
Eksterne skakelsWysig
Wikimedia Commons bevat media in verband met Henry III of England. |
VerwysingsWysig
- Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel en:Henry III of England
- Henry III, Treasures in full: Magna Carta, Britse Biblioteek
- Henry III (r. 1216–1272), Official website of the British Monarchy
- Die Magna Carta en die stigting van Engeland se parlement, HyperHistory.net
- Biografie, Medieval Life and Times
- A Bit of History WebSite
- [1]
- LIVES OF ENGLAND’S MONARCHS deur H. Eugene Lehman
- British History Online
|
<urn:uuid:303c54d1-1f6b-44d9-bd9c-f83d8b6876ae>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Hendrik_III_van_Engeland
|
2019-07-23T22:54:38Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00261.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999994
| false
|
999
Jump to navigation
Jump to search
999 |
◄ | 9de eeu | ◄10de eeu► | 11de eeu | ► |
Dae | Eeue | Geskiedenis | Geskiedenisportaal |
Sien ook: Kategorie:999 |
Kalenders | |
Die jaar 999 was 'n gewone jaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 99ste jaar van die 10de eeu n.C. Soos ander gewone jare het die jaar 12 maande, 52 weke en 365 dae gehad.
|
<urn:uuid:ec4bbb60-05a4-4f06-8d06-6e66db78c7cd>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/999
|
2019-07-23T22:50:10Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00261.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999842
| false
|
Navorsing oor die narratiewe van die persoonlike en professionele geskiedenisse van individuele akademici is besig om veld te wen namate navorsers toenemend gebruik maak van outo-etnografie, ’n onlangse toevoeging tot die kompendium van kwalitatiewe navorsingsmetodes om aspekte van die akademiese lewe in ’n veranderende hoëronderwyskultuur te ondersoek. In hierdie artikel word verslag gedoen oor die ontwikkeling van ’n akademiese habitus deur die loop van ’n lang akademiese loopbaan deur gebruik te maak van analitiese outo-etnografie as metode. Die oogmerk was om die self van die skrywer te koppel aan die spesifieke sosiale, historiese en kulturele kontekste van die universiteit deur gebruik te maak van ’n Bourdieuaanse verklaringsraamwerk met die sleutelbegrip habitus en die geassosieerde begrippe veld, spel en kapitaal. Analitiese outo-etnografie bied ’n kreatiewe instrument om die self in die teks sigbaar en aktief te maak, en ’n analitiese instrument om sosiale prosesse aan die hand van ’n spesifieke teoretiese agenda te abstraheer en te verduidelik. Die verhaal is gekonstrueer volgens vier oorvleuelende skryffases: die aanvanklike of inleidende fase; die daaropvolgende fase; data-ontleding en -interpretasie; en verslagskrywing. Daar word aandag gegee aan die rol van geheue en geheuesteunmiddels om ’n akkurate verhaal te produseer, asook aan maatreëls wat getref is om met informante buite die self in wisselwerking te tree ten einde die geloofwaardigheid van die teks te versterk. Die bevindings word aangebied as ’n chronologiese narratief wat illustreer hoe akademiese habitus in verskillende sosiale kontekste gekonstrueer en herkonstrueer is namate die skrywer van posisie na posisie beweeg het binne die universiteit as veld. Van deurslaggewende belang vir die vorming van habitus was die akkumulasie van vorme van kulturele kapitaal en lidmaatskap van akademiese gemeenskappe waarin weerstand gebied kon word teen konvensionele habitus of waar habitus selfs teen sigself verdeeld geraak het in nuwe spelsituasies, soos die skrywer se termyn in universiteitsadministrasie. Akademiese habitus het ook stabiliteit gebied ten tye van persoonlike krisis en is aangepas om te voldoen aan die nuwe eise van die spel in ’n veranderende hoëronderwyskultuur gekenmerk deur herstel van sosiale onreg, performatiwiteit en bestuurdersheerskappy. Daar word tot die slotsom gekom dat analitiese outo-etnografie ’n bruikbare roete tot selfbegrip en sosiale begrip van die akademiese lewe bied.
Trefwoorde: analitiese outo-etnografie; Pierre Bourdieu se sosiale teorie; habitus; veld; ’n spel speel; universiteit; kulturele kapitaal
Constructing the scholarly habitus: an analytic autoethnography of twenty-five years in academe
Social, cultural and economic trends in higher education worldwide are increasingly putting pressure on the professoriate and the value of its historical role in academe. Extant themes in the higher education research literature focus primarily on grand narratives documenting megatrends in the transformation of universities. Local, small-scale and in-depth studies on the experiences of individual academics are less common. To address this gap, narratives of the personal and professional histories of individual academics are gaining ground as researchers turn to autoethnography, a recent addition to the compendium of qualitative research methods, to explore aspects of academic life in a changing higher education culture.
This article reports on the development of scholarly habitus over a lengthy academic career at a South African university, using analytic autoethnography as method. The aim was to link the author’s self to the specific social, historical and cultural contexts of the university, using a Bourdieuan explanatory framework with the key concept of habitus and associated concepts of field, game, capital and position. Through the Bourdieuan lens, habitus is understood as a set of lasting, acquired dispositions developed through membership of a social group, which function as principles that generate and organise practices. Habitus does not function only, or even primarily, at the level of explicit consciousness. Over time, internal structures become embodied within the individual and work in a deeper, practical and often pre-reflexive way. Scholarly habitus gives the academic his/her sense of place and that of others in the context of the lived environment, the university. Habitus thus predisposes academics to choose behaviour which appears to them to be most appropriate to the achievement of a desired outcome with regard to their prior experiences, available resources and the prevailing power relations.
Autoethnography is defined as that genre of writing that aspires to combine ethnographic (looking outward at a world beyond one’s own) and autobiographical (gazing inward for a story of one’s self) intentions. Data collection and analysis are systematic and intentional, thus distinguishing autoethnography as a research method from autobiography or memoir writing. A further distinction is made been between evocative autoethnography and analytic autoethnography. The former aims to engender an emotional resonance in the reader, thus constituting a therapeutic tool for both author and reader with regard to a particular experience. The style of the evocative text is poetic, performative and literary. In contrast, analytic autoethnography’s primary use lies in its function as a theoretical tool to analyse and interpret a broader set of social phenomena through an individual experience. The narrative reported here demonstrates the following features of the analytic mode. It refers to work in which the researcher is a full member in the research group or setting: visible and active in the text; dedicated to a high degree of analytic reflexivity; and committed to an analytic research agenda focused on improving a theoretical understanding of broader social phenomena.
This story was constructed according to four overlapping stages of writing: the preliminary phase; the subsequent phase; data analysis and interpretation; and report-writing. The role of memory and memory supports in producing an accurate story, and measures taken to interact with informants beyond the self to enhance textual credibility are addressed. Ethical requirements were met by ensuring the anonymity of persons mentioned, by inviting key co-actors to read the narrative, and by a public presentation in the context where events had taken place. The final report has been presented as a chronological narrative which illustrates how scholarly habitus was constructed and reconstructed in different social contexts as I moved from position to position within the university as field. Consideration has been given to the formation of the dispositions associated with my position of origin: childhood, schooling and undergraduate experience. Thereafter, the socially constructed landscape and my primary positions and their peculiar properties, which afforded me sufficient agency to initiate my movement from a school teacher to a self-directed professional academic, are depicted. The narrative covers my stint in teaching at a teacher training institution in a neighbouring country before my entry into academe at the only comprehensive distance education university in South Africa. The highly fragmented and polarised social and political context of higher education during the latter half of the 1980s, as well as the conservative and masculine, albeit collegial, ethos of the university is described.
The account of my early career history portrays how I accumulated forms of cultural capital and established membership of academic communities through my doctorate, publications, research expertise as a qualitative researcher, and community engagement. Attention is given to the powerful role played by associations formed with informal sponsors and mentors and alliances with peers. My career trajectory also illustrates how conventional habitusas shaped by institutional and cultural expectations can be resisted by the individual once credibility within the field has been established. Further, the narrative also explores how habitus can be divided against itself in new situations of game-playing, such as a sideways career move into university administration. My three-year term as faculty administrator allowed the permeation of boundaries between a smaller disciplinary niche and the broader university community and provided new routes to academic capital. However, the development of additional dispositions required by the position was stressful and the role robbed me of the spontaneity of the academic arena to which I had been accustomed and in which I had functioned adroitly.
A short but significant section of the narrative is devoted to the resilience provided by habitus in a time of personal crisis due to the death of my husband, a fellow academic with whom habitus had been shared. The final stage of the narrative deals with my current position as research professor and my relocation to an off-campus office. In this situation some of the turbulence of an organisational culture transformed over a period of twenty-five years has been avoided. Here reference is made to the insidious global forces of performativity and managerialism which have replaced the former collegial ethos of the university. These influences, together with post-apartheid university reform characterised by social and racial redress, threatened the sense of place owned by all actors in the university as field and created a changed workplace imbued with heightened strain. The concluding conundrum raised by my narrative is how I shall disinvest myself of habitus developed during a lengthy academic career which will soon be terminated by mandatory retirement.
The article concludes with an appraisal of the contribution that my autoethnography may make in the broad field of educational research. Despite its limitations as a highly particularised and personal story, I conclude that analytic autoethnography presents a useful route to self-understanding and social understanding of the academic life.
Key words: analytic autoethnography; Pierre Bourdieu’s social theory; habitus; field; game-playing; university; cultural capital
1. Inleiding
Die professoriaat word histories beskou as die beliggaming van die idee van die universiteit, maar die sosiale en kulturele kohesie daarvan kom toenemend onder druk te midde van wêreldwye veranderinge op die gebied van hoër onderwys (Altbach, Reisner en Rumbley 2009:89). Temas in die hoëronderwys-navorsingsliteratuur fokus primêr op groot narratiewe waarin die megatendense in die transformering van universiteite gedokumenteer word (Altbach e.a. 2009; Enders en De Weert 2009; Brewe en Lucas 2009; Nelson 2010; Scott 2009). Daar bestaan relatief min plaaslike, kleinskaalse en dieptestudies oor die subjektiewe ervarings van individuele akademici, die maniere waarop hulle onderrig gee en navorsing doen, en die vorming van hul professionele identiteit teen die agtergrond van die veranderende landskap van hoër onderwys (Trahar 2009; 2011a). Die leemte met betrekking tot dit wat bekend is oor die beleefde ervaring van akademici ten tye van persoonlike of institusionele uitdagings word gevul deur ’n klein maar groeiende aantal skrywers wat gebruik maak van outo-etnografie as navorsingsmetode (Hellsten en Goldstein-Kyaga 2011; Hernandez, Sancho, Creus en Montane 2010; Jago 2002; Rodriguez 2009; Walford 2004).
Outo-etnografie is ’n kwalitatiewe navorsingsmetode waarna verskillende skrywers onderskeidelik verwys as self-narratief, persoonlike narratief, outo-observasie, eerstepersoonsweergawe en persoonlike etnografie (Walford 2004:406). Schwandt (2007:17) definieer outo-etnografie as “a particular form of writing that seeks to unite ethnographic (looking outward at a world beyond one’s own) and autobiographical (gazing inward for a story of one’s self) intentions”. Dataversameling en -ontleding is sistematies en intensioneel, wat outo-etnografie as ’n navorsingsmetode onderskei van die skryf van ’n outobiografie of memoir (Ngunjiri, Hernandez en Chang 2010). Die navorser beklee egter ’n unieke plek as ’n deelnemer-waarnemer van sy/haar eie ervaring en is dus betrokke by die konstruksie van ’n portret van die self eerder as van die Ander (Tillman-Healey en Kiesinger 2001:82). Hierdie gebruik van die navorser as subjek word nie alleen toegelaat nie, maar ook gevalideer (Ellis en Bochner 2000:733). Gannon (2006:475) verklaar: “In autoethnography, the subject and object of research collapse into the body/thoughts/feelings of the (auto) ethnographer located in his or her particular space and time.” Die doel is om die self aan die kulturele wêreld te bind: die self in verhouding tot andere in ’n sosiale konteks. Outo-etnografie verken die wyse waarop die self deur die omringende konteks beïnvloed en gevorm is en hoe die self gereageer het op, of in konflik was met, kontekstuele invloede (Ellis en Bochner 2000:738). Outo-etnografie is dus ’n instrument vir sowel individuele as sosiale begrip (Ellis en Bochner 2000; Bochner en Ellis 2002; Ellis 2007).
As ’n nuwe en opkomende navorsingsmetode word outo-etnografie tans nog gekenmerk deur aansienlike debat oor teoretiese en metodologiese kwessies. Veral word outo-etnografie gekritiseer weens ’n gebrek aan teoretiese betrokkenheid (Gannon 2006:478). Sentraal tot hierdie debat is Anderson (2008) se onderskeid tussen twee breë tipes outo-etnografie: die evokatiewe of realistiese outo-etnografie en die analitiese outo-etnografie. Evokatiewe outo-etnografie het ten doel om by die leser ’n emosionele resonansie met die skrywer te skep, en die nut daarvan as terapeutiese instrument vir sowel skrywer as leser word sterk verdedig (Ellis en Bochner 2000). Die vorm en register van die evokatiewe teks is poëties, performatief en literêr; die klem is op die verhaal (Ellis en Bochner 2006:446). In teenstelling daarmee word die funksie en waarde van analitiese outo-etnografie as ’n teoretiese instrument vir die ontleding en interpretasie van ’n breër stel sosiale verskynsels ewe sterk bepleit (Anderson 2006:380). Om te voorkom dat binêre van hierdie tipes outo-etnografie gemaak word, stel Ngunjiri e.a. (2010:3) ’n kontinuum voor waarop voorbeelde van etnografiese geskrifte geplaas kan word, afhangende van die navorser se doelwitte en die vernaamste eienskappe van die skryfprojek.
In hierdie artikel maak ek gebruik van analitiese outo-etnografie om ondersoek in te stel na die vraag: Hoe word akademiese habitus in die universiteit as veld ontwikkel en volgehou deur die loop van ’n lang akademiese loopbaan? Om hierdie vraag te beantwoord, gebruik ek ’n self-narratief van my eie ervaring van meer as 25 jaar in die akademiese wêreld op ’n wyse wat trag om my persoonlike self te verbind aan die breër sosiale en kulturele konteks van die akademiese omgewing waarin ek gewerk het. Die keuse van outo-etnografie as metodologie het sy oorsprong in ’n vorige studie wat gefokus het op die verhale van die professionele lewe van senior professore (Lemmer 2012). Terwyl ek data van die deelnemers in hierdie studie versamel het, het my eie ervaring naas dié van die deelnemers om aandag gevra, en het ek die moontlikheid oorweeg om outo-etnografie te gebruik om my eie loopbaantrajek te bevra. As ’n kwalitatiewe navorser het ek nooit daarvan weggeskram om erkenning te gee aan, en trouens te put uit, die biografiese verhouding tussen my navorsing en my private asook my professionele self nie.
In outo-etnografie, ’n redelik onlangse toevoeging tot die kompendium van kwalitatiewe metodes (Denzin 1997), het ek ’n kreatiewe instrument gesien om die self, onvermydelik teenwoordig in die agtergrond van enige navorsingsprojek, meer sigbaar en aktief te maak in die teks, en daardeur ’n geldige dimensie van menslike ervaring toe te voeg wat rykheid en kleur tot die bevindings kan bydra en voorsiening kan maak vir dieper vlakke van refleksiwiteit (Anderson 2008:168). Met inagneming van die kontinuum van outo-etnografiese moontlikhede het ek meer geneig na ’n analitiese outo-etnografie, gebaseer op ’n Bourdieuaanse siening van akademiese kontekste wat wentel rondom die sleutelbegrippe habitus, veld, posisie en kapitaal.
2. ’n Bourdieuaanse siening van akademiese kontekste
Volgens die sosiale teorie van die Franse sosioloog Pierre Bourdieu (1990:53) word habitus verstaan as ’n stel durende, verworwe disposisies of geneigdhede wat ontwikkel het deur lidmaatskap van ’n sosiale groep en wat funksioneer as beginsels wat praktyke genereer en organiseer. Habitus as sodanig bestaan nie net kognitief in die bewussyn van die akteur nie, maar sluit ’n beliggaamde sin van plek in wat geopenbaar word in die liggaamshouding, styl en manier waarop die akteurs hulself (ge)dra (Bourdieu 1985:12). Habitus funksioneer dus nie slegs, of selfs primêr, op die vlak van eksplisiete bewustheid nie. Met verloop van tyd raak interne strukture beliggaam en werk dit op ’n dieper, praktiese en dikwels prereflektiewe wyse.
In die geval van die professoriaat oriënteer habitus “the actions of [the professorial body] who act unconsciously and yet who are attuned to the collective ends ultimately most suited to their individual and collective interests” (Bourdieu 1984:149). Akademiese habitus gee aan die akademikus (en die universiteitsadministrateur as nog ’n agent in die akademiese wêreld) sy/haar sin of bewussyn van plek en dié van andere in die konteks van die geleefde omgewing, die universiteit. Habitus sluit aannames, oortuigings en gedraginge in betreffende die betekenis van akademiese geleerdheid, byvoorbeeld wat beskou kan word as geldige verwagtings van die voorsitter van ’n akademiese departement, die vereistes vir aanstelling en bevordering tot die professoriaat, en die aanvaarbare tydsduur vir die voltooiing van ’n verhandeling (Neumann en Pallas 2006:440). Habitus predisponeer akademici dus om gedrag te kies wat vir hulle die toepaslikste lyk vir die bereiking van ’n verlangde uitkoms met betrekking tot hul vorige ervarings, beskikbare hulpbronne en die heersende magsverhoudinge (Bourdieu 1985). Blootstelling aan nuwe ervarings kan in die meeste gevalle reeds bestaande persepsies versterk, hoewel aanpassing van, of selfs weerstand teen, konvensionele habitus kan voorkom. Habitus is dus duursaam maar nie ewig nie, kragtig maar nie deterministies nie (Bourdieu en Wacquant 1992:133).
Wederkerig afhanklik van die idee van habitus is Bourdieu se siening van die universiteit as veld. Binne die universiteit lei die konstante uitoefening van dissipline-gekoppelde disposisies tot die ontstaan van die verskillende subvelde (bv. die suiwer wetenskappe en die toegepaste wetenskappe) waarin sosiale aktiwiteite georganiseer is, elk volgens sy eie reëls (Bourdieu en Wacquant 1992:17). Die universiteit as breë sosiale veld tesame met sy subvelde het sy eie onderskeidende reëls waarvolgens konflik en mededinging om die grootste gewin deur die deelnemers uitgespeel word (Bourdieu 1990:90). “Speel” of deelname aan die veld word vergelyk met ’n spel waarin aksie nie alleen streng nakoming van die reëls behels nie, maar ook ’n aanvoeling van hoe om te speel. Laasgenoemde hang nie net af van ’n mens se vermoë nie, maar ook van jou intuïtiewe responsiwiteit op die aksies van ander in dieselfde veld (Taylor 1993:45). Om te speel en te wen in die “spel” van die akademiese wêreld verg van akademici om ’n konsekwente gedragswyse van behoorlike optrede te ontwikkel, ’n styl waarvolgens hulle strategies kan deelneem, ’n ander persoon se gedrag prereflektief kan voorsien en daarvolgens kan reageer of improviseer (Calhoun 2011:362). Hierdie tipe intuïtiewe aanvoeling ontwikkel selde vinnig: dit word gewoonlik oor ’n lang tydperk deur ervaring in die veld verwerf.
Die begrip veld is nou verwant aan die konsep van kapitaal: die kennis, ervaring en konneksies wat akteurs na ’n veld neem en/of versamel wanneer hulle “die spel wen” of suksesse in ’n bepaalde veld behaal (Bourdieu en Wacquant 1992:10). In sy empiries-gebaseerde ontleding van die universiteitsveld, Homo academicus, onderskei Bourdieu (1984:45–8) tussen die volgende soorte kapitaal: die kapitaal van universiteitsmag, aangedui deur administratiewe posisies; die kapitaal van wetenskaplike mag, aangedui deur toekennings en prestige-onderrigposisies; die kapitaal van intellektuele roem, aangedui deur navorsingspublikasies; en die kapitaal van politieke of ekonomiese mag, aangedui deur lidmaatskap van openbare liggame of deur hoër inkomste wat verdien word deur professore in hoëstatusvelde soos die regte of medisyne. Kapitaal in die universiteit, soos in ander velde, besit simboliese dimensies wat eise om mag, erkenning en agting legitimiseer (Bourdieu 1987:17). Dus maak die universiteit ’n ruimte uit waarin die akademikus deel het aan in intense mededinging om die hoogste gewin: erkenning en agting van die kollegiaat asook verdere kapitaal. Dus word posisies van mag, loopbaanuitkomste en ander uitkomste bepaal deur die hoeveelheid kapitaal wat besit word en die gewig daarvan (Bourdieu 1984:63).
In aansluiting by my oortuiging van die bruikbaarheid van habitus as analitiese instrument vir ’n begrip van die akademiese wêreld het ek die onlosmaaklike verhouding wat volgens Bourdieu (1990b:86) tussen habitus en individuele geskiedenis bestaan, in aanmerking geneem as bestaansrede vir die gebruik van habitus as definiërende konsep in die ontleding van my eie geskiedenis. Ek is ook gelei deur Bourdieu se sterk geloof in die noodsaaklikheid van navorserrefleksiwiteit, ’n posisie wat hy in al sy werke verdedig. In ’n Bourdieuaanse sin verwys refleksiwiteit na “the capacity to look analytically at oneself, to take an external view of one’s actions” (Calhoun 2011:375). In sy “laaste lesing”, getitel Sketch for a self-analysis, wat kort voor sy dood geskryf is, onderwerp Bourdieu (2007) hom, “as if by a final challenge, to the exercise of reflexivity that he had defined throughout his life as a researcher as one of the necessary preliminaries to scientific research” (Editions Raisons D’Agir 2003:x). Die outo-etnografie in hierdie artikel word dus onderlê deur Bourdieu se meesterlike demonstrasie van hoe die subjek inderdaad die self kan skryf, hoewel Bourdieu self nooit verwys het na die Anglo-Amerikaanse tendens in die sosiale wetenskappe genaamd outo-etnografie nie (Gannon 2006:478).
3. Metodologiese raamwerk
Soos reeds genoem, neem hierdie outo-etnografie ’n analitiese posisie in binne die kontinuum tussen die evokatiewe en die analitiese. Ek verduidelik hierdie posisie verder deur te verwys na Anderson (2006; 2008) se proposisies vir analitiese outo-etnografie en deur hierdie proposisies in verband te bring met die tipe verhaal wat ek geproduseer het. Anderson voer aan dat analitiese outo-etnografie betrekking het op werk waarin die navorser: (a) ’n volle lid is van die navorsingsgroep of -omgewing; (b) sigbaar en aktief is in die teks; (c) verbind is tot ’n hoë mate van analitiese refleksiwiteit; en (d) verbind is tot ’n analitiese navorsingsagenda gefokus op die verbetering van ’n teoretiese begrip van breër sosiale verskynsels.
Ek is sedert 1984 tot vandag toe voltyds in diens in hoër onderwys en is dus deur beroepsdeelname ’n legitieme en volledige lid van die sosiale wêreld wat die fokus van my studie uitmaak. In my outo-etnografiese teks het ek gepoog om myself sigbaar en aktief te maak deur ’n mededeling van my eie intieme ervarings en te vertel hoe hierdie ervarings verband gehou het met kwessies wat betrekking het op die akademiese wêreld. Verder het ek gepoog om analitiese refleksiwiteit te bereik deur te streef na ’n self-bewuste besef van die wederkerige invloed tussen my en die navorsingsomgewing (Anderson 2006:172). Ten slotte het ek doelgerig gewerk vanuit die analitiese agenda wat ek hier bo beskryf – ’n Bourdieuaanse verklaringsraamwerk – om die sosiale prosesse wat deur ’n lang sosiale en institusionele leerproses by die ontwikkeling van akademiese habitus betrokke is, te abstraheer en te verduidelik.
3.1 Konstruering van die teks
Wanneer ’n relatief nuwe navorsingsmetode soos outo-etnografie gebruik word, daag dit die navorser uit om genoegsame aandag aan metodologiese besonderhede te gee ten einde te voldoen aan die aanvaarde standaarde van konvensionele akademiese werk, maar sonder om die ruimte wat daargestel is vir die uiteindelike produk, die verhaal self, te kompromitteer (Wall 2006). Teen hierdie agtergrond het ek in die gedeeltes wat volg, ’n bondige ouditspoor gelaat wat aantoon hoe ek te werk gegaan het om data in te samel, te ontleed en verslae te skryf, en watter maatreëls ek getref het om die geloofwaardigheid van my verhaal te versterk. Hieruit blyk reeds die invloed van my habitus as navorser, wat vereis dat alle aspekte van ’n navorsingsontwerp verdedigbaar is ten einde ’n kritiese akademiese gehoor te bevredig.
Om die konstruering van my verhaal, asook die gepaardgaande ontleding en interpretasie, te verduidelik, verwys ek na die fases van outo-etnografiese geskrifte soos geïdentifiseer deur Njungiri e.a. (2010, Figuur 2): die aanvanklike fase (self-skryf en self-refleksie); die daaropvolgende fase (bykomende dataversameling, self-skryf en self-refleksie); data-ontleding en -interpretasie (datahersiening en -kodering); en verslagskrywing (die skep en uiteensetting van betekenis). In die praktyk was hierdie fases nie so netjies verpak nie; ek het voortdurend tussen verskillende skryffases beweeg en dikwels tydens ’n enkele skryfsessie in al vier fases gewerk. In hierdie aktiwiteit het ek gedeel in die unieke ervaring van die outo-etnograaf wat besig is met ’n ondersoekwyse wat beskryf word as “designed to be unruly, dangerous, vulnerable, rebellious, and creative” (Ellis en Bochner 2006:433).
In die aanvanklike fase het ek ’n tydsorde geskep deur groot lewens- en loopbaangebeure chronologies te lys (Chang 2008:74). In die daaropvolgende fase het ek bronne geraadpleeg waarna Plantinga (1992:9) verwys as geheuesteunmiddels: foto’s, afskrifte van persoonlike korrespondensie, klankopnames en gepubliseerde weergawes van onderhoude wat ek deur die loop van my professionele loopbaan toegestaan het, blog-inskrywings en joernaalmymerings. Dit het die metodologiese funksie vervul van “harde” data wat gebruik is as steun vir “sagte” indrukke (Duncan 2004). Ek was intens bewus daarvan dat ek moes voldoen aan die verwagte eise van diegene wat my werk vir ’n vaktydskrif sou moes evalueer dat ek geheue moes staaf deur na artefakte te verwys (Muncey 2005) en moes toon hoe ek oormatige vertroue in die rol van geheue ingekort het (Chang 2008:83). Terwyl ek geskryf het, het ek egter gevind dat ek toenemend staatgemaak het op my bank van herinneringe, ’n strategie wat sterk deur ander outo-etnograwe verdedig word (Coffey 1999; Sparkes 2000; Wall 2008). Net soos Wall (2008:45) en Sparks (2000:26) huldig ek die siening dat narratiewe wat in geheue geanker is, gewoonlik nie bevraagteken word wanneer ’n etnograaf ’n onderhoud met ’n deelnemer voer nie. Op soortgelyke wyse behoort ’n mens se eie geheue, wat jy self noukeurig peil en ondersoek ten einde ’n narratief daar te stel wat krities deur jou eweknie-lesers gelees word, dieselfde mosie van vertroue te geniet. Gedurende hierdie tweede skryffase het ek dus ’n vollediger beskrywing van gebeure, verhoudings en ervarings opgebou terwyl ek alreeds begin teoretiseer het deur self-reflekterende aantekeninge te skryf.
Tydens die fase van data-ontleding en -interpretasie het ek van Bourdieuaanse begrippe gebruik gemaak om kenmerke aan sekere ervarings, gebeure en emosies in my verhaal te heg en dit daarna in voorlopige rubrieke te groepeer. Tydens die skryf van die finale verslag het ek besluit om die materiaal losweg te organiseer volgens die “bepalende momente” of kritieke tydperke in my verhaal. Ek het telkens teruggekeer na ’n Bourdieuaanse ontleding van akademiese kontekste om die prosesse van die ontwikkeling van habitus te verduidelik. Terwyl ek die teks gekonstrueer het, het ek aantekeninge gemaak van die uitwerking wat die noukeurige bestudering van my eie posisie en my geïnternaliseerde strukture op my gehad het. Hierdie aantekeninge toon dat ek deel in die kwesbaarheid wat opgeteken is deur die onsigbare gemeenskap van outo-etnograwe (Jago 2002:22) wanneer ons gekonfronteer word met die risiko wat die blootstelling van die intimiteite van ons verhaal aan die openbare domein inhou. Die poging “to subject [one’s] experience, set out as honestly as possible, to critical confrontation, as it were any other object” (Bourdieu 2007:1) was ’n geweldige uitdaging.
3.2 Maatreëls rondom geloofwaardigheid en etiese aspekte
Die mate waarin die outo-etnograaf sy/haar narratief behoort te verifieer deur gebruik te maak van meer tradisionele valideringstegnieke was die onderwerp van hewige debatvoering (Brunsdon en Lotter 2011:4). Hoewel alle lewensgebeure tyd- en konteksgebonde is en in die meeste gevalle in die teenwoordigheid van andere voorkom, bly ons oorvertelling en interpretasie van gebeure en verhoudings idiosinkraties (Josselson, Lieblich en McAdams 2006). Alle stories behels selektiewe geheue en ’n rekonstruksie van die realiteit vanuit ’n individuele gesigspunt; in die meeste verhale is daar oordrywings, weglatings en selfs valshede, en tog bly dit die waarheid oor ’n mens se realiteit (De Vault 1997:261; Plantinga 1992:8). In hierdie verband onderskei Sparkes (1996:467) tussen “facts [which] refer to events that are believed to have occurred, facticities [which] describe how those facts were lived and experienced by me” en “fiction [which] is the narrative I construct to deal with these real or imagined facts and facticities”. Desnieteenstaande behoort die outo-etnograaf as navorser sover moontlik aan te toon dat hy/sy ’n verhaal geproduseer het wat aanneemlik, geloofwaardig, betroubaar, eties verantwoordelik en dus verdedigbaar is (Ellis 2004:124). Vandaar my verdere opmerkings.
In die beskrywing van die skryfproses het ek gemeld dat ek geheuesteunmiddels vir die konstruering van my outo-etnografie gebruik het. Nog ’n vorm van validering is geleë in die getuienis van andere, dit wil sê die validering wat gebied word deur die mede-akteurs wat teenwoordig is in die verteller se verhaal, wat weer verband hou met die outo-etnograaf se verantwoordelikheid om te voldoen aan etiese vereistes met betrekking tot die openbaarmaking waaraan andere in ’n self-narratief blootgestel is (Chang 2008). Ek het gepoog om aan hierdie vereiste te voldoen deur in gesprek te tree met die sleutelpersone (beskikbare kollegas en gesinslede) in my teks (Ellis 2007:3) sodat hulle bewus was van en toestemming verleen het vir enigiets wat ek oor hulle gesê het. Ek het toegespitste gesprekke gevoer met diegene na wie Anderson (2006:175) verwys as “informants beyond the self” (in hierdie geval my kollegas) wat gehelp het om te verseker dat gedeelde loopbaanervarings akkuraat voorgestel word en dat hulle ingelig was oor en toegestem het tot enige verwysings wat ek na hulle gemaak het, al was dit anoniem. Verder was daar twee openbare aanbiedings van hierdie artikel voor kundige gehore: ’n fakulteitskollokwium by my instelling wat bygewoon is deur sowat 50 kollegas, van wie baie intieme “getuies” van alle fases van my akademiese loopbaan was asook mededeelnemers aan verskeie van die gebeure wat verhaal word; en ’n internasionale konferensie wat bygewoon is deur akademiese eweknieë wat ten volle lid is van die sosiale wêreld van my studie en wat terugvoer gegee het oor die lewensvatbaarheid van teoretiese toepassing. Veral eersgenoemde het ’n geleentheid gebied om feitelike inligting te kontroleer, om subjektiewe interpretasies van gebeure te bespreek, en vir die inkorting van ’n narsistiese fokus op die self, wat in outo-etnografie vermy behoort te word (Chang 2008:83). My finale posisie in hierdie verband word die beste uitgedruk deur Sparkes (1996:467), wat sê: “As a reader, you may assume that I have not deliberately fabricated details and [I have] limited myself to events I remember or think happened as I attempt to rewrite myself.”
4. Die verhaal
4.1 Proloog: lokalisering van die huidige self
“Onthou hierdie toneel, onthou dit altyd. Dit is die uiteinde van prof T se hele loopbaan en eendag sal dit vir jou presies dieselfde wees.” Stapels weggegooide verhandelings, boeke en vaktydskrifte het oor die vloer in die gang voor prof T se kantoor gestrooi gelê in afwagting van die bode wat daagliks met sy trollie verantwoordelik was vir die verwydering van die detritus van die akademiese lewe – papier. Terwyl ek versigtig my weg deur die verstrooide paperasse gebaan het, het ek doelbewus die toneel in my geheue afgeëts. Hierdie insident het ek dikwels deur die loop van die afgelope 26 jaar aan ander mense beskryf. Ek was ’n beginner-akademikus toe dit gebeur het, ’n dosent met twee jaar ervaring, wat geesdriftig en volhardend ’n bewustheid van my eie plek en dié van ander probeer absorbeer het in die konteks van my werkplek, die universiteit.
Vandag is ek homo academicus (Bourdieu 1984).
Sentraal tot my funksionering staan die akademiese habitus, die disposisies of geneigdhede wat my daaglikse praktyke as ’n professionele akademikus genereer en organiseer (Bourdieu 1990:53). Habitus funksioneer nie in my eksplisiete bewustheid nie. Oor die jare het die interne strukture van die universiteit waar ek werk en die strategieë wat daardie strukture ontlok, in my beliggaam geraak sodat dit intuïtief en onbewustelik funksioneer in my fisieke houding, styl en manier van praat, van dink, van wees (Bourdieu 2004:43). Selfs in nie-akademiese sosiale kontekste waarin ek kan vermy dat my posisie geïdentifiseer word deur stil te bly oor my titel en te sê: “Ek? Ek werk by die universiteit” (ek kan per slot van rekening ’n bibliotekaris, ’n klerk, ’n sekretaresse wees), kan ek hierdie disposisies slegs onderdruk en nie daarvan ontslae raak nie.
Tans is ek navorsingsprofessor, ’n posisie wat in Januarie 2011 deur my instelling ingevoer is. Die navorsingsprofessor is uitsluitlik verantwoordelik vir nagraadse studieleiding, navorsing en mentorskap en is nie belas met onderrigwerk nie. Hierdie opdrag sonder my af juis vir die funksies van die akademiese wêreld wat ek die meeste geniet – hoewel daar nooit werklik iets was wat ek nie geniet het nie, afgesien van nasienwerk en uitgerekte komiteevergaderings. Sedert Julie 2006 is daar as deel van ’n ander strategie van my instelling toestemming aan my verleen om van die huis af te werk – in my deurmekaar studeerkamer wat uitkyk oor die breë stoep van my ou grasdakhuis, met my honde aan my voete. Soos die stereotiepe akademikus is ek onwillig om enigiemand toe te laat om my boekrakke af te stof of naby my lessenaar te stofsuig. Ononderbroke sessies van staar na die rekenaarskerm het gelei tot ’n stywe rug, wat besig is om ’n beroepsgesondheidsrisiko te raak. Soggens word ek vroeg wakker met verstandige planne: om teen die middag gou saam met ’n vriendin koffie te drink, of om die roetine met ’n huishoudelike takie te onderbreek. Saans hou ek op werk sonder dat ek enige van hierdie dinge gedoen het. My werk sluk my in. Ek het ’n teësin in foonoproepe en my e-posse word geskryf sonder inleidende hoflikhede. Ek ervaar ongeduld met administratiewe versoeke om roetine-inligting en met onvermydelike gebeure op die kampus wat my van my lessenaar wegneem. Maar wanneer ’n nagraadse student opdaag vir ’n konsultasie, bestee ek ure aan die bespreking van ’n netelige navorsingsontwerp. Ek sal my eie werk onderbreek om die konsepwerk te lees van diegene vir wie ek as mentor optree, om die struktuur van hul referate te hersien, om hulle te adviseer oor hul loopbaanopsies. Ek is so trots op hul prestasies soos ’n ma op haar kinders.
Op my al minder wordende besoeke aan die kampus vir komiteevergaderings, om boeke aan die biblioteek terug te besorg of om lêers af te haal word ek deur sekuriteitspersoneel, kollegas of administratiewe personeel begroet met vrae soos: “Haai Prof, is jy nog hier rond? Jy werk mos van die huis af, nè?” “Hoeveel jaar het jy nog oor?” Vier jaar lê tussen my en my verpligte aftrede op 65; die vooruitsig van na-aftrede-kontrakte is in die huidige universiteitsklimaat nie rooskleurig nie. Dan sal ek, net soos prof T, die verhandelinge, die verouderde boeke wat ek geskryf of saamgestel het en die voosgeblaaide vaktydskrifte bymekaarmaak, dit in herwinningsakke stop en op die sypaadjie uitsit vir die weeklikse papierherwinning. En wat dan van habitus, daardie stelsel van disposisies, nie permanent nie, maar sekerlik stabiel en durend, wat deur jare van ervaring verwerf is (Bourdieu 2004:44)? Wat gebeur by aftrede met daardie dimensie van die individu, die self, “the seemingly most real of realities” (Bourdieu 1987:7)?
My gevoelens oor die naderende einde van ’n lang akademiese loopbaan wissel tussen paniek en opgewonde afwagting. Maar ek leef nie in ’n voor-aftrede-insinking nie, verre daarvandaan. Die afgelope vyf jaar was my produktiefste jare in die versameling van die akademiese wêreld se valuta: publikasies, toekennings, interne en eksterne beoordelings, toegang tot navorsingsfondse en konferensiebywoning. Dus: Hoe word habitus afgeskud wanneer ’n mens die veld verlaat, wanneer lidmaatskap van die sosiale groep nie meer saak maak nie? Ek kyk skuins na Bourdieu se aantreklike profiel op die omslag van ’n boek langs my rekenaar. Ek daag hom uit: “Dis nou seker ’n vraag wat u, o hoogs deurlugtige Franse professor, nooit nodig gehad het om te beantwoord nie, of hoe?”
4.2 Naspeuring van die oorspronge van habitus
In sy Sketch for a self-analysis doen Bourdieu (2004) aan die hand dat daar ten minste ’n mate van oorweging geskenk word aan die vorming van die disposisies wat verband hou met ’n mens se posisie van oorsprong. In ’n inleiding tot sy bespreking van sy kinderdae, skooldae en voorgraadse ervaring, merk hy op (Bourdieu 2004:4): “To understand is first to understand the field with which and against which one has been formed.” Die vorming van homo academicus begin reeds lank voor ’n akademiese aanstelling. Disposisies wat gevorm is deur ’n mens se familie van oorsprong en jou leerderskap op skool funksioneer sterk in volwasse praktyke in ’n spesifieke veld (Bourdieu 2004:84). “The habitus acquired in the family is at the basis of the structuring the school experience […] the habitus transformed by the action of the school […] is in turn at the basis of all subsequent experiences […] and so on, from restructuring to restructuring” (Bourdieu in Bourdieu en Wacquant 1992:134).
My familie van oorsprong is wit Engelssprekende Suid-Afrikaners van Britse afkoms. Drie van my grootouers het in die vroeë 1900’s na die land geïmmigreer; slegs ’n ouma aan moederskant is hier uit ’n geslag Britse Setlaars gebore. ’n Bietjie genealogiese navorsing oor my voorsate bring handelaars, boere en ’n kleindorpse bankier aan die lig – almal sonder enige noemenswaardige opvoeding. My ouers, eerstegeslag-Suid-Afrikaners, het nooit hul hoërskoolopleiding voltooi nie. My pa was afdelingsbestuurder in ’n groot visserymaatskappy; my ma was ’n huisvrou. Albei het sterk middelklaswaardes voorgestaan: stoïsisme, spaarsamigheid, hardwerkendheid en pligsbesef. Soos baie Engelssprekende Suid-Afrikaners gedurende die apartheidsera het hulle ’n posisie van politieke pragmatisme ingeneem: ’n gematigde posisie waarin rasseverdraagsaamheid en vryheid van spraak voorgestaan is. Politieke aktivisme is, net soos godsdienstige ywer, met afkeer bejeën. Opvoeding, veral hoër onderwys, waartoe hulle geen toegang gehad het nie, is met eerbied en ontsag bejeën (Bourdieu 1990a:54). My pa het op private Katolieke skole vir my en my broer besluit, teen aansienlike persoonlike opoffering, en het die studie van Latyn en wiskunde aangemoedig. My sukses op skool was ’n bron van ouerlike trots, maar belonings was beperk tot ’n tweerandnoot en ’n “Sorg nou dat jy dit volhou!” om te keer dat my karakter aangetas word. Ek het sekere voorregte geniet: in eksamentye is my daaglikse huistake verminder om my meer tyd vir studie te gee. My ouers het hulle streng daarvan weerhou om ooit daarna te verwys dat ek “slim” is; die enigste toegewing was hul erkenning van my harde werk – ’n waardeskatting van die self wat ek geïnternaliseer het en nooit afgeskud het nie.
In hierdie konteks het ek die eerste en enigste gegradueerde in my kerngesin geword, en een van net ’n paar in my uitgebreide familie. Tot op hede handhaaf my familie van oorsprong ’n stilte betreffende my loopbaanprestasies. Sou die onderwerp ter sprake kom, word daar van my verwag om dit weg te praat om verleentheid te voorkom. In hierdie tipe sosiale omgewing gee die spanning tussen dit wat hoog aangeslaan word en terselfdertyd as ’n gevaarlike bron van ydelheid beskou word, aanleiding tot wat Bourdieu (2004:100) beskryf as ’n gesplete habitus, “the durable effect of a very strong discrepancy between high academic consecration and low social origin […] inhabited by tensions and contradictions”.
Spore van daardie hoë akademiese eerbetoon het geblyk uit die verering wat my ouers uitgespreek het op gereelde Sondagritte verby die klimop-begroeide mure van die Universiteit van Kaapstad of uitstappies na die Universiteit Stellenbosch se statige kampus. Hul ambisie vir ’n universiteitsopvoeding vir hul kinders is slegs deur my eie betowering oortref terwyl ek gekyk het na studente op fietse tussen die lesingsale. Sonder die presedent van familielede met ’n universiteitsopvoeding het ek geen konkrete idee gehad van die universiteitslewe nie. Maar ek het op skool verlief geraak op die wêreld van idees, en ’n algemene disposisie tot leer ontwikkel – ’n “aangekweekte” habitus (Bourdieu 1967:344) – en ek het besef dat as ek hierdie passie wou volhou, ’n universiteitsopvoeding noodsaaklik was. My skoolmeisie-ambisies is aktief aangemoedig deur my leerkragte, Ierse nonne en afgestudeerdes van die Universiteit van Dublin. Ek kan ook die wyse waarop ek ’n aanvoeling begin ontwikkel het vir die speel van die spel van die akademiese wêreld terugvoer na my posisie as skoolmeisie. Om te speel en te wen in die “spel” van ’n enkelgeslag godsdienstige skool in die 1960’s het ’n delikate mengsel van konformiteit en sterk uitgesprokenheid geverg. My kloosteropvoeding het voorbeeldige leergierigheid beloon, en terselfdertyd aansienlike ruimte gebied vir pront opinies en, interessant genoeg, vir verskille. As Protestant is ek veel meer speelruimte gegun as my Katolieke klasmaats om andersdenkende sienings te lug. Om my mededingers om klaspryse en ander eerbetone te kon verbysteek, moes ek ’n styl hê, strategies maar nie aggressief nie, wat my in staat sou stel om prereflektief ’n leerkrag se geduld te antisipeer ten opsigte van hoe ver ek ’n kontroversiële argument kon voer en om te improviseer sodat die tradisionele respek vir gesagsfigure wat tuis en op skool verwag is, nie gekompromitteer word nie. Die repertoire van moontlike response wat deur hierdie opvoeding verwerf is, sluit die kuns in om teenstrydige, selfs ondermynende, sienswyses met ’n mate van hoflikheid te balanseer.
Dit het my goed te pas gekom toe ek oorbeweeg het na ’n nuwe posisie as studentelid van ’n Engelssprekende minderheid aan die Universiteit Stellenbosch in 1969 en later in soortgelyke posisies as lid van ’n taalminderheid in die werkplek. My voorgraadse dae het ek deurgebring in ’n staat van intense emosionele en intellektuele opwinding. Die grasieuse omgewing van die Stellenbosch-kampus, gekombineer met die geleentheid om my in kennis te verdiep, het ’n Camelot van betowerende afmetings geskep. Die habitus van die skoolmeisie is herstruktureer tot iets meer terwyl ek my in beskeie navorsing begeef het vir lang kritiese opstelle en ’n kykie gekry het in die opwinding wat onafhanklike navorsing kon bied. Ek het ook gou geleer om die briljante universiteitsdosente van die middelmatiges te onderskei. Maar enige drome van ’n nagraadse trajek in Engelse letterkunde is vrywillig kortgeknip deur ’n vroeë huwelik en gesinsvorming in die middel-1970’s.
4.3 Lokalisering van die veld
“Who would think to recall a trip without having an idea of the landscape in which it took place?” vra Bourdieu (2000:302). Teen die vroeë 1980’s het die fisiese topografie van my lewe verskuif van die sagte groen van die Wes-Kaap na die geskroeide koppies rondom Windhoek, hoofstad van die voormalige Suidwes-Afrika (vandag Namibië). Maar dit was die uitsonderlike mengsel van die sosiaal-gekonstrueerde landskap en die posisies wat ek in daardie tyd beklee het wat my genoeg dryfkrag gegee het om te begin beweeg van amateuragtige hoërskool-Engels-onderwyseres tot ’n self-rigtende professionele akademikus.
In Januarie 1981 was die primêre posisies wat ek beklee het, eggenote, ma en onderwyseres terwyl ek met my gesin in die destydse Suidwes-Afrika gewoon het. Interessant genoeg was my posisie as eggenote nie ’n beperking nie – dit het eerder gepaard gegaan met eie spesifieke kenmerke en mag (Bourdieu 2000:300) wat nie net in daardie stadium belangrik was nie, maar dit ook in die toekoms sou wees vir my daaropvolgende loopbaan. Ons verhuising uit Suid-Afrika is teweeg gebring deur my man se aanstelling as dosent in teologie by die embrionale universiteit wat in Windhoek gestig is. So was ek, hoewel tweedehands, verbind met die akademiese lewe. My aanstelling as onderwyseres is gevorm deur die sosiale en politieke kragte wat in die land aan die werk was: die voormalige Duitse kolonisasie, die betwiste administrasie deur die Suid-Afrikaanse Nasionale Party-regering, ’n grensoorlog, en veral die land se posisionering as ’n gefragmenteerde veeltalige samelewing wat verplig was om Afrikaans as lingua francate aanvaar. Sosiale toestande in Windhoek het ’n uiterste tekort aan gekwalifiseerde Engels-onderwysers ingesluit, veral Engelse moedertaalsprekers. Binne ’n week na ons aankoms in 1982 het my posisie verskuif van werklose huisvrou tot dié van ’n hoërskool-Engels-onderwyseres ten spyte van slegs ’n jaar se ervaring ’n dekade vroeër. Dit is in 1983 gevolg deur ’n aanstelling as junior dosent in Engels aan ’n beskeie onderwyserskollege verbonde aan die universiteit.
Hierdie aanstelling het ’n wesenlike stap uitgemaak in my daaropvolgende loopbaan-trajek in opvoedkunde en is gedeeltelik moontlik gemaak deur ’n ander ontwikkeling, naamlik my terugkeer na deeltydse universiteitstudie. My man het my sterk aangemoedig om terug te keer na sowel ’n loopbaan as verdere studie. Ek het gevolglik ingeskryf vir die graad BEd (Honneurs) aan die Universiteit van Suid-Afrika deur afstandsonderrig. Hoewel my voorgraadse hoofvak Engels was, het ek as ’n meer volwasse student gevoel ek beskik nie oor die tyd om te wy aan die intensiewe leesprogram wat vereis word vir nagraadse studie in Engelse letterkunde nie. Met twee kinders onder sewe jaar, ’n beperkte begroting om aan verdere opvoeding te bestee, en ’n brandende ongeduld om te vergoed vir die onderbreking in my diens het ek my opsies koelkop oorweeg. Ek het nagedink oor die betekenis en waarde van my destydse posisie en dié van ander posisies soos ek dit in daardie tyd objektief gesien het (Bourdieu 2000:302), dit wil sê, ’n loopbaan in Engels teenoor ’n loopbaan in opvoedkunde.
Ek het reeds as voorgraadse student die onuitgesproke hiërargie waargeneem waarvolgens die akademiese dissiplines georden word (Bourdieu 1984:54). Engels as ’n moderne taal het die status van ’n suiwer wetenskap geniet (Bourdieu 1984:122) en ook my persoonlike passie verteenwoordig. Maar daar was geen waarborg dat ’n laatkommer soos ek suksesvolle toegang tot ’n universiteit se Engels-departement sou kry nie. Enige kapitaal waaroor ek beskik het met betrekking tot kennis, ervaring en konneksies (Bourdieu 1984) wat geassosieer was met ’n gemeenskap van universiteitsdosente wat in Engels spesialiseer, was onbeduidend. Meer nog, ek het die moontlikheid om vinnige toevoegings tot daardie kapitaal te maak as baie skraler geskat as die moontlikheid om loopbaanvooruitsigte te bou in ’n algeheel nuwe veld, naamlik die opvoedkunde. Opvoedkunde is grootliks beskou as ’n “paria” (Bourdieu 1984:230) in sy hoedanigheid as ’n toegepaste wetenskap wat ’n stryd gevoer het om volle legitimiteit en wat op sy beurt weer aan sy eie deeldissiplines geboorte gegee het. Maar opvoedkunde het vir my die kortste afstand verteenwoordig wat tussen twee punte beweeg kon word, ’n afstand wat ek nou in die kortste moontlike tyd wou aflê.
Ek kan duidelik ’n insident onthou wat daardie besluit illustreer. Een aand het ons my man se kollegas en hulle vrouens, almal universiteitsdosente, in ons huis onthaal. Ek het my uit die geselskap verskoon om ons dogtertjies in die bed te sit. Ek was binne hoorafstand van die geselskap en het geluister hoe die groep kla oor die stadige vordering van hul doktorale navorsing – my man was reeds jare lank besig met sy verhandeling. Hy en sy groep het die oortuiging gedeel dat 'n waardige doktorale verhandeling die produk was van 'n uitgerekte en martelende oefening wat nie verhaas kon word sonder om akademiese uitmuntendheid in te boet nie. Ek het dit beskou as traagheid en 'n onverskoonbare gebrek aan ambisie. Ek het jaloers nagedink oor my eie verleentheidwekkende gebrek aan die basiese kwalifikasies wat nodig was om toegang tot die speelvelde van die universiteit te verkry. Ek het ’n eed geneem: “Maak nie saak hoe ver ek nou agter hulle is nie, ek sal hulle almal klop. Ek sal my doktoraat voor enigeen van hulle kry!” Ek het dit gedeeltelik reggekry deur drie nagraadse grade (’n honneurs-, meesters- en doktorsgraad) in minder as vyf jaar daarna te behaal, en teen daardie tyd was ek reeds as senior lektor aangestel.
In 1985 het ek ’n BEd Honneurs-graad cum laude behaal. Ek het nou twee jaar ervaring in onderwyseropleiding gehad en het van tyd tot tyd lesings aan (voorgraadse) eerstejaarstudente gegee. Die veld wat ek betree het, is gestig deur die embrionale universiteit (Akademie vir Tersiêre Opvoeding) en sy satelliet-onderwyserskollege wat ’n mens die gevoel gegee het van ’n nuwe grondgebied waarin die pad oopgekap is deur vreeslose jong pioniers. Die gemeenskap van akademici, selfs die mees senior dosente, het min ervaring gehad en baie was steeds besig om nagraadse kwalifikasies te verwerf. Uit noodsaak moes intreevlak-dosente institusionele beleid, kurrikula en handboeke skryf, universiteitsreëls en regulasies opstel, as departementele voorsitters dien en nuwe personeel keur. Akademiese egalitarisme het geheers.
Daar was oorvloedige geleentheid vir die insameling van kapitaal, as akademikus of as administrateur, en dit was vir almal beskikbaar. By etlike geleenthede het ek in strategiesebeplanningsvergaderings langs die rektor gesit. In die besonder onthou ek ’n vergadering wat weg van die kampus af by ’n natuurreservaat gehou is. Ek onthou dit om twee redes: naelskraapse ontkoming van ’n skerpioenbyt terwyl ons in ’n boma onder die doringbome gesit het, en my lewendige argumentering met die rektor oor verskeie kwessies. Die resultaat van my voortvarendheidwas ’n aanbod om by sy span aan te sluit as ’n soort toespraakskrywer, wat ek van die hand gewys het. Ek het weggeskram van selfs net die gedagte om uit die akademiese wêreld gehaal te word om ’n soort verheerlikte sekretaresse te wees.
In 1986 het ek vir die meestersgraad ingeskryf en my studieleier, ’n professor met ’n goeie reputasie in vergelykende opvoedkunde aan Unisa, het my voorstel om oor vrouekwessies te werk, geesdriftig aanvaar. Ek en my man, wat albei nou besef het dat ons loopbane ’n gesamentlike belang gevorm het, het suksesvol aansoek gedoen om doseerposte aan Unisa, my nuwe alma mater, en in Desember 1986 het ons gesin na Suid-Afrika verhuis om hierdie poste te aanvaar. So het die landskap nogeens verskuif.
Die sosiale en politieke konteks van die Suid-Afrikaanse hoër onderwys in die tweede helfte van die 1980’s was hoogs gefragmenteer en gepolariseer: die Afrikaansmedium-instellings het die apartheidstaat gesteun, die Engelsmedium-instellings het histories ’n kritiese posisie teenoor die staat ingeneem, en instellings vir swart studente was grootliks gemarginaliseer. Die aard van die veld wat deur Unisa gebied is, is deur ’n hoë mate van ambivalensie gekenmerk. As ’n afstandsonderrig-entiteit sonder studente op kampus was dit die enigste universiteit wat ’n baie groot rasgemengde studentegemeenskap bedien het, maar die akademiese personeel was wit, hoofsaaklik manlik en Afrikaanssprekend, meestal gegradueerdes van Afrikaansmedium-universiteite en draers van die akademiese ingesteldheid wat in hul tuisinstellings beoefen is. Die gemeenskap van akademici in die opvoedkunde is oor die algemeen gekenmerk deur ’n diepgesetelde gerigtheid op die konserwatiewe waardes van neo-Calvinisme en Christelik-Nasionale Onderwys. Die intellektuele diskoers is oorheers deur die filosowe van die opvoedkunde, wie se woordryke beoefening van ’n pseudofilosofie wêrelde verwyder was van die woedende skoolgeweld waardeur swart skole ontwrig is en wat die finale ondergang van apartheid voorafgegaan het.
4.4 Deur die poorte van Camelot
Ten spyte van die beperkinge van hierdie universiteitsveld wat ek as dosent betree het, het ek dit as Camelot beskou, ’n gerespekteerde koninkryk waarvan die deure wonderbaarlik twee keer oopgegaan het om my ’n tweede kans te gee: as ’n terugkerende student en as ’n universiteitsdosent. Hier sou ek ’n salaris betaal word om te doen waarvan ek die meeste hou: lees, skryf en onderrig. My baie onlangse ervaring as ’n afstandsonderrigstudent aan Unisa het alreeds vorm gegee aan ’n sekere idee van die tipe universiteitsdosent wat ek graag wou wees: behulpsaam, ondersteunend en studentgesentreer – maar ook van die tipe waarmee ek my nie wou identifiseer nie.
Die Camelot wat ek betree het, was egter geen Oxford of Harvard nie. Die versameling modernistiese geboue teen Muckleneukrant met hul uitsig oor Pretoria was ontwerp om funksioneel te wees en die etos te beliggaam van ’n instelling gerig op die voorsiening van massa-hoëronderwys aan volwasse, deeltydse studente – goedkoop gelewer deur middel van gedrukte korrespondensiekursusse. Die doolhof van lang, vensterlose gange het geelbont linoleumvloere gehad; die eindelose rye identiese bruin deure het na hokkieskantore gelei; in die betonruimtes tussen die geboue en kafeterias was geen student te sien nie, weens die afstandlewering van kursusse. Tog was die werksomstandighede wat in die 1980’s deur dié universiteit moontlik gemaak is, benydenswaardig. Die infrastruktuur was uitmuntend: die bes-toegeruste biblioteek in die land; ’n geoliede administrasie wat die groot getalle registrasies seepglad geprosesseer het en tallose pakke studiemateriaal geproduseer en regoor die land, die kontinent en die wêreld versend het; uitstekende werksomstandighede (kantoorure tot etenstyd en ’n ruim aantal buigsame navorsingsdae weg van die kampus); en oorvloedige befondsing vir navorsing en buitelandse besoeke. Die akademiese kader was destyds groter as die administratiewe komponent en is beskou as die hartklop van die instelling. Ten spyte van die ideologiese konserwatisme was die institusionele kultuur kollegiaal, met die minimum toesig en verslagdoening. Die akademiese lewe is beslis gevorm deur die eiesoortige aard van dosering deur afstandsonderrig. Die klem was op doeltreffende onderrig (eerder as navorsing) soos beliggaam in die doeltreffende ontwerp en tydige aflewering van korrespondensiemateriaal, twee maal per jaar ’n reeks goedvoorbereide lesings wat landwyd aan studente aangebied is, en die hoflike hantering van telefoniese en skriftelike studentenavrae. Kontak met studente was dus beperk tot nagraadse studente wat seldsame besoeke aan die kampus gebring het vir konsultasies met studieleiers.
Die kultuur van die fakulteit waarby ek aangesluit het, was oorwegend manlik en homogeen – konserwatief, Afrikaanssprekend, en wat ideologie betref, ondersteuners van die destydse politieke bestel. Om ’n plek in hierdie gemeenskap te verwerf het ek intuïtief staatgemaak op my bewese strategie van die speel van ’n spel – hardwerkendheid en geesdrif gekombineer met ’n gedrewe ambisie om die items van my eie loopbaan-agenda vinnig te bereik – destyds gekonkretiseer in meesters- en later doktorale navorsing oor genderkwessies.
Die Departement van Vergelykende Opvoedkunde en Onderwysbestuur waarby ek aangesluit het, was die tweede kleinste departement in die fakulteit, met ’n doseerpersoneel van elf. Die aard van die deeldissipline vergelykende opvoedkunde met sy fokus op die internasionale het ’n eienskap van openheid aan die gemeenskap verleen. Dit is versterk deur die departementele voorsitter, ’n buitenissige mens met ’n uitdagende minagting vir die kulturele “heilige koeie” van die akademiese status quo. Hy en my studieleier het saamgespan om die verlammende eenvormigheid in die fakulteit te verbreek deur “buitestanders” as personeel aan te stel – ek was Engelssprekend, openlik krities oor manlike bevoorregting, en het alternatiewe politieke en godsdienstige sienings gehad. Die enigste twee vroue op dieselfde posvlak as ek, dr N en me T, was verwelkomend. Hulle het spoedig die prys waarom ons almal meegeding het, blootgelê. Bevorderings is grootliks beheer deur die voorsitter, en mans het voorkeurtoegang tot hoër status en dus beter-betalende posisies verwag en ontvang.
Algehele sukses in die departement was afhanklik van die suksesvolle besit van kapitaal: die hulpbronne wat ervare akademici na die veld kon bring in ’n nuwe aanstelling, of dit wat ’n nuweling soos ek moes versamel ten einde te kon wen in die spel (Bourdieu en Wacquant 1992:10). Ek het vinnig die waarde gesnap van die doktoraat, publikasies, navorsingstoekennings, konferensiereferate (verkieslik in die buiteland), die studieleiding van nagraadse studente en lidmaatskap van die senaats- en fakulteitskomitees. Die aanknoop van netwerke met buitelandse akademici was van besondere belang in daardie tyd van akademiese isolasie weens internasionale opposisie teen apartheid. Ek het ook kennis geneem van die simboliese dimensies van sodanige kapitaal wat geldigheid verleen het aan ’n professor se eise in die gemeenskap (Bourdieu 1984:93). ’n Invloedryke professor kon byvoorbeeld met sukses druk uitoefen vir die aanstelling of bevordering van ’n protégé; hy kon ’n uitgewer oorreed om ’n manuskrip te aanvaar; of op sy portuur reken om hulle neer te lê by sy argument in komitees en sy stem te steun. Nuweling-akademici kon ook plaasvervangend kapitaal opbou via die mag wat uitgeoefen is deur so ’n persoon se studieleier en sy/haar onuitgesproke borgskap.
Op my eerste dag by die werk het ek ’n illustrasie beleef van die wyse waarop kapitaal meer kapitaal voortbring (Bourdieu 1984:91). My studieleier het my genooi om ’n hoofstuk te skryf vir die teks in vergelykende opvoedkunde waarvan hy die mederedakteur was. Ek het hierdie aanbod sonder huiwering aanvaar, selfs al het dit beteken dat ek die hoofstuk sou moes skryf gelyktydig met die voltooiing van my meestersverhandeling binne ses maande. Op ons rit huis toe het ek vol vertroue aan my man gesê: “Ek gaan ’n skrywer word.” Hoewel my studieleier nie die magtigste professor in die departement was nie, het hy oor aansienlike wetenskaplike en intellektuele kapitaal beskik weens sy reputasie as ’n gepubliseerde skrywer en ervare studieleier. Ek het intuïtief aangevoel dat sy ondersteuning as voog en borg voordelig sou wees. Inderdaad, so werk die strategieë van habitus wat ek vinnig besig was om aan te leer: dit funksioneer dikwels op ’n onbewuste vlak (Bourdieu 1984:91).
Verdere betrokkenheid in die gemeenskap is bewerkstellig deur ons departement se eiesoortige praktyke wat deur interne en eksterne kontekste gevorm is. Die voorsitter se eksentrieke leierskap en die aard van die subdissipline, tesame met die bloedige konflik wat afgespeel het juis in die skole waarvan die personeel die grootste gros van ons deeltydse studente uitgemaak het, asook die tentatiewe onderwysbeleid van die skaduregering van die African National Congress (ANC), het ’n voortgaande debat in die departement aangevuur. ’n Rammelende teetrollie het die oggend-teepouse aangekondig en ons het in die portaal vergader, die dik porseleinkoppies uit ’n reuse-teekan volgeskink en geargumenteer, mekaar in die rede geval, by die een diskussie na die ander betrokke geraak, en nog lank daarna in gesprek buite ons kantore getalm.
In hierdie konteks het ek myself as ’n vergelykende opvoedkundige begin identifiseer.My denke is grootliks gevorm deur my studieleier se funksionalistiese benadering tot die onderwysstelsel, met ’n sterk klem op Sadleriaanse kragte (Higginson 1994). Die dissipline self het wye speelruimte aan ’n navorser gebied, “a space of possibilities” (Bourdieu 1984:80), deurdat dit uiteenlopende navorsingsbelangstellings geakkommodeer het. Die voorsitter het ons dikwels herinner: “Ons navorsingslens is so wyd soos Afrika!” Teoretiese hegemonie kon gesien word in ’n positivistiese epistemologie en ’n tradisionele afhanklikheid van kwantitatiewe navorsingstegnieke. My frustrasie met die tekortkominge van laasgenoemde het ruimte geskep vir weerstand deurdat ek die eerste persoon geword het om kwalitatiewe navorsing in my eie departement in te voer.
Ek was op soek na ’n gepaste navorsingsontwerp vir die empiriese komponent van my doktoraat. Gedurende ’n konsultasie het my studieleier terloops voorgestel dat ek gesels met dr S in die Departement Opvoedkundige Sielkunde, wat onlangs “iets nuuts” gedoen het. Ek het voortvarend uit sy kantoor gestorm op soek na dr S, vir wie ek toe per toeval op die trap raakloop. Met min verduideliking het sy my haar verhandeling, met ’n beskrywing van haar gebruik van veldwerk en onderhoudvoering, in die hand gestop. Ek was in vervoering – dit was presies waarna ek instinktief gesoek het. Ek het myself intensief geskool deur al die standaard kwalitatiewe tekste te lees wat in die 1980’s gepubliseer is, en die tweede kwalitatiewe doktorale studie in die fakulteit geproduseer, met ’n stewige metodologiese verdediging om wat ek vermoed het ’n oningewyde eksamenkomitee sou wees, te oortuig. Daarmee het ek my geposisioneer binne ’n ander “onsigbare kollege”: navorsers wêreldwyd wat teoretiese beheer ontworstel het uit die positivisme wat navorsing in die opvoedkunde oorheers het.
4.5 Vakleerlingskap: om habitus te verwerf en te weerstaan
My vakleerlingskap as homo academicus het niks gemeen gehad met die formele mentorskapprogramme wat nou so hoog in die mode is as deel van die induksiekurrikulum vir beginner-akademici in my instelling nie. Indien habitus verg dat oortuigings en gedrag met betrekking tot die betekenis van vakgeleerdheid geïnternaliseer word (Bourdieu 1984), dan het ek dit deur osmose geleer van die ervarenes, die gerespekteerdes en die uitnemendes.
Van my studieleier, prof O, het ek die styl oorgeneem om ’n voorstel te struktureer, sy “padkaart” waarin navorsingsvrae, doelwitte en metodes elegant saamgehang het. Ek volg hom na met sy “So what?”-uitdaging ná ’n oorsig van die literatuur oor ’n onderwerp. My eie toesig oor doktorale studente is vir altyd gevorm deur hierdie vroeë lesse in samehangende redenering. Maar teen sommige oortuigings het ek weerstand gebied, soos sy verwagting van wat Bourdieu (1984:87) noem gravitas:“the healthy slowness which people like to feel is in itself a guarantee of reliability in writing a thesis”. Hierdie siening is bekragtig deur institusionele regulasies: ’n doktorale student was verplig om twee keer te registreer voordat toestemming verleen is om die proefskrif vir eksaminering in te dien. Ek het hierdie siening reeds jare tevore teëgekom in die benadering van my man en sy kollegas tot die skryf van ’n proefskrif. As ’n ongeduldige laat beginner in die universiteitsveld het ek weerstand gebied teen die konvensionele habitus en die spel op my eie manier gespeel. Ek het “hoeke gesny” (Bourdieu 1984:87) en het spesiale toestemming verkry om my voltooide doktoraat binne 18 maande in te dien ná slegs ’n enkele registrasie.
’n Paar jaar later, nadat ek ’n mate van reputasie-kapitaal in die departement verwerf het, het ek ’n posisie lynreg teenoor prof O s’n ingeneem en die relevansie bevraagteken van die onderriginhoud (en die gebruik van die handboek wat hy geskryf het) in die kursus wat ek aangebied het. Hier was die tydsberekening van my weerstand (Calhoun 2011:363) van groot belang. Op ’n vroeër stadium in my loopbaan sou dit my kanse gevaarlik benadeel het. Hoewel dit ’n stremming op ons verhouding geplaas het, was dit ’n aanduiding van die relatiewe outonomie van die akademiese ruimte wat ons inneem waarin gekonsolideerde magsposisies uitgedaag kan word (Bourdieu 1993:39). Bowendien het ek reeds genoegsaam as akademikus gevorder en was ek bereid om die risiko van die verlies van ’n beskermheer te loop ten gunste van onafhanklikheid.
Van prof E, as medeprofessor en die vrou met die hoogste posisie in ons departement, het ek die waarde geleer van onberispelike afronding – sowel intellektueel as fisiek. As ’n ma van vier was prof E se stewige publikasielys, noukeurige akademiese werk en doelgerigte toewyding aan haar loopbaan legendaries. In 1993 was ons medeskrywers van ’n omvangryke handboek. Ek het haar uitgeslape onderhandelinge met die uitgewer dopgehou en gesien hoe noukeurig sy die werk van bydraende skrywers deurlees voordat sy hul manuskripte teruggestuur het met netjiese rooipen-kommentaar. Sy het geduldig en by herhaling die galeiproewe gelees, en selfs die boekomslag ontwerp. ’n Foto wat by die boekbekendstelling geneem is, toon ons albei onberispelik geklee in elegante boetiek-uitrustings, hare gekap en noukeurig gegrimeer. Sy was ambisieus en het ’n intense self-bewussyn gehad van die plek wat sy verwerf het in ’n manlik-oorheerste domein. Haar leiding was van onskatbare waarde, hoewel haar verhouding met my, soos al haar ander verhoudings, saaklik gebly het. In hierdie verband was dit twee betekenisvolle verbintenisse met portuur- eerder as beskermerfigure, aangegaan in twee spesifieke fases van my trajek, wat aansienlike stukrag aan my loopbaan verleen het.
Teen 1990 het ek my doktoraat behaal en ’n mate van akademiese reputasie verwerf, en daarmee saam volle lidmaatskap van die gemeenskap. In dieselfde jaar is me J in die departement aangestel. Sy het aan ’n liberale Engelstalige universiteit gegradueer en onmiddellik deel geword van die intellektuele debat in die fakulteit. Met die beëindiging van die rasgesegregeerde skoolstelsel in die vroeë 1990’s het sy haar navorsing gefokus op die opleiding van onderwysers vir ’n kultureel diverse skoolstelsel. Sy het befondsing verkry vir die indiensopleiding van onderwysers vir diversiteit en my genooi om by haar aan te sluit in wat later in ons “multikulturele roadshow” ontwikkel het. Ons het ons eie opleidingsmateriaal ontwikkel (wat later gelei het tot verskeie gesamentlike en solopublikasies) en wyd deur die land gereis om ná ure werkswinkels vir onderwyseropleiding aan te bied, dikwels met ’n mate van persoonlike risiko in polities plofbare gemeenskappe.
Ons is voortgedryf deur die opwinding van die baanbrekerswerk wat ons gedoen het, nie net in ons voortgaande navorsing nie, maar deur die bekendstelling van 'n nuwe onderrigparadigma aan onderwysers van alle agtergronde. Die kennis van ons aktiwiteite in die departement is selektief bestuur: ons het nooit die volle omvang van ons gemeenskapsbetrokkenheid openbaar gemaak nie. Hierdeur het ek saam met me J kapitaal opgebou in die vorm van ’n aansienlike openbare reputasie vir kundigheid op die gebied van kulturele diversiteit. Erkenning deur ’n nuwe gehoor – skoolhoofde, onderwysers, amptenare in die provinsiale onderwysdepartement en nieregeringsorganisasies – het my siening van myself as navorser herdefinieer. Ek het ingesien dat my navorsing in die toekoms sou afhang van die sosiale bruikbaarheid daarvan in die lig van die golf van ontwikkelings in die postapartheid-konteks van skole. Die vennootskap met me J het slegs vier jaar geduur, waarna sy na ’n buur-instansie met beter vooruitsigte verskuif het.
’n Tweede vrugbare alliansie het in die tweede helfte van die 1990’s met prof N tot stand gekom en geduur tot haar aftrede byna 15 jaar later. Hierdie keer is ek genooi om ’n nieformele onderwyseropleidingsprogram vir ouerbetrokkenheid te ontwikkel en aan te bied, ’n fokus wat goed ingeskakel het by my ervaring in diversiteitsopleiding. Hierdie vennootskap het ’n bykomende voordeel ingehou, naamlik kameraadskap in ’n universiteitsomgewing wat vinnig besig was om sy kollegiale aard te verloor. Die openbare prestige wat deur gemeenskapsbetrokkenheid verwerf is, is oor die algemeen geringgeskat deur die universiteit; slegs projekte wat ruim befondsing ingebring het, het ’n impak gemaak. Maar gemeenskapsdiens het aan my sowel ’n nuwe uitdrukkingswyse as professionele bevrediging gegee wat voortgevloei het uit die waarde wat ons navorsing vir diegene in die praktyk gehad het. Vir jare het ’n groot bron van vervulling vir my gelê in ’n moordende skedule van gemeenskapswerk, wat dikwels beteken het dat ek lang afstande alleen moes aflê na skole in townships en landelike gebiede; maar terselfdertyd het gemeenskapsdiens bygedra tot die empiriese grondslag van die meeste van my publikasies.
4.6 ’n Habitus teen sigself verdeeld
My formele loopbaanvordering was vinnig: senior lektor in 1989, medeprofessor in 1992 en volle professor in 1996. Die enigste keer wat ek die pas moes markeer, was vir die medeprofessoraat: ek het twee keer aansoek gedoen voordat ek die pos gekry het. Ek beskou die volle professoraat wat ek in 1996 gekry het, as die stempel op my volle lidmaatskap van die akademiese gemeenskap, ’n prestasie waarop ek openlik trots was. Toe ek ’n werkswinkel vir onderwyseropleiding in ’n diep landelike gebied in Limpopo bygewoon het, het ek die verhoog gedeel met twee linguiste van ’n ander universiteit. Tydens die bekendstelling aan die onderwyser-gehoor het hulle ongeërg gevra om op die voornaam genoem te word. Ek was onbeskaamd toe my beurt kom: “Noem my asseblief Professor!” het ek aan die gehoor gesê: "Ek het baie hard gewerk vir hierdie titel.” Die onderwysers het opgetoë hande geklap.
Teen die middel-1990’s het die veld van die akademiese wêreld ’n metamorfose ondergaan onder die invloed van sosiale en historiese kragte wat na vore gebring is deur die aftakeling van apartheid. Die Fakulteit Opvoedkunde waarby ek in 1987 aangesluit het, is herstruktureer. Die ses dissiplinegebaseerde departemente is ontbind en die personeel is herskommel in drie departemente gebaseer op die fases van onderrig. Pogings om die dissipline-gemeenskappe, en dus die dissipline-diskoers binne hierdie strukture, te behou, het misluk. My lewendige dissiplinegebaseerde affiliasies is verswak in die herstruktureerde fakulteit en ek het min gemeen gehad met my nuut-toegewese departement. Nasionale hoëronderwys-transformasie ná die politieke verandering in 1994 is gekombineer met die dringende invoer van strategieë vir personeel-ekwiteit in ons instelling. Terselfdertyd, en in ooreenstemming met wêreldwye verandering op die gebied van hoër onderwys, het die organisasieklimaat beweeg van kollegialiteit na bestuurdersheerskappy.
Ek het uit hierdie verskuiwings probeer sin maak deur in my intreerede te verwys na die werk van ’n ander Franse intellektueel, Jean-François Lyotard, en die idee van die dood van die universiteit en die afsterwe van die dissiplines. Op hierdie kritieke moment aan die einde van 1995 het die driejaartermyn van die destydse visedekaan van die Fakulteit Opvoedkunde verstryk. Twee poste vir visedekaan is ingestel. Die posbekleërs sou gekies word deur middel van ’n openbare stemproses deur fakulteitslede tydens ’n fakulteitsraadvergadering; die uitslag sou bepaal word deur erkenning van akademiese prestige en reputasie gemeng met die verwagte fakulteitspolitiek. Nóg die posisie van dekaan nóg dié van visedekaan is ooit deur 'n vrou gevul. Ek is genomineer, maar ek het geweifel. Prof L, een van die min vroulike professore in die fakulteit, het my na haar kantoor laat kom. Sy was ’n moederlike vrou, baie naby aan aftrede. Streng het sy my vermaan: “Jy was jare lank uitgesproke oor geleenthede vir vroue aan hierdie universiteit. Nou is dit tyd om die daad by die woord te voeg!” Terwyl die stemme in die Senaatsaal getel is, het me J my hand vasgegryp. Ons het ’n mate van wrywing ervaar in ’n vennootskap wat ’n mededingende snykant ontwikkel het, maar haar lojaliteit was onbetwisbaar. So het my skof as visedekaan (1996-2000) in Januarie 1996 begin. Dit het saamgeval met my intrede as volle professor. Ek was 45 jaar oud en het tien jaar tevore die universiteit betree. Die ander posisie is gevul deur prof M, ’n goedhartige man met dekades se ervaring, insluitende die voorsitterskap van sy departement.
Aanvanklik was die sywaartse skuif na fakulteitsadministrasie as visedekaan opwindend. Die geleentheid om ’n sigbare rol te aanvaar, al was dit ondersteunend, het ’n nuwe bron van kapitaal geopen: universiteitsmag (Bourdieu 1984:75). ’n Visedekaan het geen lynbestuursfunksies gehad nie, maar as assistent van die dekaan diens gedoen. Die dekaan het lidmaatskap van universiteitskomitees aan my gedelegeer waar ek gefunksioneer het as ’n wederkerige kanaal van inligting na en van die fakulteit se uitvoerende komitee. Ek het ook seremoniële funksies vervul; ek het jaarliks namens die dekaan die reeks landswye gradeplegtighede bygewoon. Ad hoc-pligte het ingesluit bemiddeling in geskille buite die fakulteit en verteenwoordiging by nasionale en provinsiale onderwysliggame wat uit die na-1994-hervorming voortgekom het.
Maar wat was die uitwerking van die beweging van die posisie van akademiese professor na administrateur? Sekerlik is die grense tussen my kleiner dissipline-nis en die breër universiteitsgemeenskap deurdring, wat vir my ’n hele nuwe wêreld in die universiteitsveld oopgemaak het. En sekerlik gaan ’n administrateur voort om op te tree in die belang van die akademiese wêreld. Maar bykomende disposisies word vereis ten einde ’n ander spel te kan speel. Ek het agtergekom dat professore wat bedrewe navorsers in hul tuisdissiplines is, nie noodwendig vaardig, of selfs geïnteresseerd, is in universiteitbeleid en besluitneming nie. Verder is die verkiesing tot administrasie en die uitoefening van administratiewe mag geneig om die insameling van die kapitaal van wetenskaplike en intellektuele gesag te kompromitteer (Bourdieu 1984:96). Kapitaal in die universiteitsveld, hetsy wetenskaplike en intellektuele kapitaal wat deur onderrig, navorsing en publikasies verwerf is, hetsy universiteitskapitaal wat deur alliansies en netwerke verwerf is, kan aangroei slegs wanneer intensiewe tyd daaraan bestee word (Bourdieu 1984:95).
As visedekaan het ek steeds probeer om momentum te behou in nagraadse studieleiding, navorsing en gemeenskapsdiens, maar dit het tydsgewys ’n hoë prys geverg. Ek het op ’n konstante vlak van stres gefunksioneer. Ek het ook dissonansie ervaar tussen myself as akademikus en as lid van ’n ander korps,naamlik bestuur. Ek moes ongewilde besluite verdedig; ek moes vergaderings verduur wat gehou is volgens streng-toegepaste vergaderingkonvensies; ek moes die voortvarende, spontane kritiek wat ek so graag uitgespreek het, sluk. Ek kon die take wat van my verwag is, met ’n mate van selfvertroue uitvoer, maar my selfvertroue het begin taan. Ek het ontoereikend en lomp gevoel. Ek was die spreekwoordelike vis uit die water. By tye was ek verplig om myself te konfronteer met die wyse waarop die onbewuste spontaneïteit van habitus berekende en geoefende gedrag geword het. Ek het die spontane onordelikheid van die akademiese debat waarna Ellis en Bochner (2006:434) verwys, verruil vir die koverte politieke maneuvrering van die fakulteit se uitvoerende bestuur terwyl hulle in ’n vyandige klimaat ’n stryd gevoer het om die Fakulteit Opvoedkunde te herskep.
Die fakulteit het vroeër ’n stigma verkry vir ideologiese konserwatisme en sy akademiese regverdiging van die apartheidsonderwysbeleid. In postapartheid hoër onderwys is die prys vir daardie posisie opgeëis en moes dit ten volle betaal word. In 1999 het die dekaan besluit om af te tree. Ek is vir dekaan genomineer en het weer geweifel voordat ek huiwerig voortgegaan het. My mededingers het my medevisedekaan en ’n jonger swart vrou ingesluit. Die fakulteitstem is vervang deur uitgerekte en komplekse prosedures; ek is deur ’n keurkomitee gekruisvra. My aansoek is in die finale keuringsfase van die hand gewys ten gunste van my vroulike teenhanger.
Die weke van spanning voor die finale besluit het my emosioneel en fisiek uitgeput gelaat. Ek het die jaareindreses in die bed deurgebring met kwaai rugpyn waarvoor die dokters geen meganiese oorsaak kon vind nie. Ek het myself voortdurend ondervra oor die dissonansie wat ek ervaar het tussen myself en universiteitsadministrasie as ’n nuwe spel wat ek – verkeerdelik – gedink het vir my maklik sou wees. Terwyl ek die swakhede in my professionele identiteit in oënskou geneem het, het ek besef wie ek is en wie ek nie is nie. Ek het nie oor die disposisies beskik om ’n suksesvolle administrateur te word nie, maar wat belangriker was, was dat ek weerstand gebied het teen die verwerwing van daardie disposisies. Die resultaat was “a habitus divided against itself, in constant negotiation with itself and its ambivalences” (Bourdieu 1999:511).
4.7 Die vertroosting van habitus
Daar is ’n brose grens tussen die gerespekteerde professor en die kwesbare menslike wese. Parallel aan die bou van my loopbaan was daar my private lewe as vrou en ma. Teen 2000 het my kinders aan hul onderskeie universiteite afgestudeer as professionele persone. My man se loopbaan het sy eie trajek gevolg aan dieselfde instelling as die een waaraan ek verbonde was. Ons het selfs kantore in dieselfde gebou gehad, maar ’n onuitgesproke konsensus het ons lewens op die kampus apart gehou. Ons het mekaar hoflik en terughoudend gegroet indien ons mekaar raakgeloop het. In ons private lewe het ons egter die “affinity of habitus” (Bourdieu 2004:27) gedeel. Die universiteitsrooster het die ritmes van ons bestaan gedikteer. Ons het studieverlof, konferensies en buitelandse besoeke laat saamval. Tuis het ons ’n studeerkamer gedeel: R het by sy lessenaar gesit in die solder onder die grasdak, aangrensend aan my grondvloer-lessenaararea. Sonder om van ons skerms op te kyk sou ons mekaar raadpleeg: “Wat dink jy van hierdie argument?” “Hoe sou jy hierdie idee formuleer?” By die werk was ons voortdurend oor die telefoon in gesprek met mekaar via die interne netwerk. Universiteitsake het ons gesprekke oorheers tydens maaltye, vakansies, feesvierings. Dit was ’n alomteenwoordigheid in ons huis – gulsig het dit voortdurend aandag geëis. Ons was wedersyds verontwaardig oor wat ons as verraad in mekaar se loopbane beleef het, jubelend oor prestasies, simpatiek oor teleurstellings. Ons dogters het ons styl nagevolg. Ons was vier studente in een huis – hulle twee en ons twee. Al vier was altyd aan die werk aan ’n projek, altyd gefikseer op nog ’n doelwit om te bereik.
Toe, skielik, kom alles tot ’n einde.
In 2003 was ek besig om te beplan vir ’n konferensie in Hamburg; R sou my in Barcelona ontmoet; twee van sy nagraadse studente wat in Brussel woon, sou ons in Arles inwag. Paspoorte, visums, my referaat, sy voorbereiding. R was gesteld op voorbereiding. Ek was geïrriteerd met sy perfeksionisme; ek was ongeduldig met sy voortslepende depressie. ’n Besige oggend is onderbreek deur ’n oproep van R se navorsingsassistent. R het in die biblioteek inmekaargesak. Terugskouend was haar grappie nie in die beste smaak nie: “Lyk my jy gaan vroeg erf.” R is vir toetse in die hospitaal opgeneem. ’n Noodoperasie vir ’n breintumor is geskeduleer. In die wagkamer voor die operasie het hy e-posse gedikteer wat ek aan sy buitelandse studente moes stuur. Sy hand het gebewe, maar habitus het bly heers. Laaste-minuut-instruksies is gegee – alles oor sy werk. In die daaropvolgende dae sou sy in-posbus altyd vol bly.
Ses weke later het ek ’n konferensie gekanselleer en ’n begrafnis gereël. Ek het plek ingeruim op die begrafnisprogram vir die dekaan se eulogie. Hoekom? Ek het nie eens R se dekaan geken nie – ek het hom nooit ontmoet nie. Die universiteit was ’n totale teenwoordigheid by die begrafnis – my kollegas, sy kollegas. Hulle het opregte besorgdheid betoon. Maar daar is ’n brose grens tussen die gerespekteerde professor en die kwesbare menslike wese. Ek het ongemaklik, verleë, blootgestel gevoel. Akademici kan oor teorieë debatteer, nuwe kursusse ontwerp, meer ure saam in vergaderings deurbring as tuis, maar buite die kollegiaat is ons vreemdelinge. Professore is nie vroue met mans, of mans met vroue nie. Woordeloos het R se navorsingsassistent my gehelp om die inhoud van sy kantoor in die spreekwoordelike kartondose te pak. Ek het die trollie gevul met sy akademiese parafernalia, die uiterlike tekens van kapitaal wat oor twintig jaar versamel is, om dit in my motor se kattebak te gaan laai.
Ná die begrafnis het ek slegs twee dae verlof geneem. Ek was stom, afgestomp, ’n bietjie kranksinnig. Ek het my uitgevat in pakkies, kouse, hoëhakskoene, met lipstiffie en al. Ek het nie vir ’n oomblik die pas verslap nie, maar ek kon nie dink nie. Gelukkig was dit November en die akademiese lewe het geleidelik tot stilstand gekom. Om die situasie te hanteer het ek my intuïtief gewend tot die instrument van my bedryf: navorsing. Ek kon op niks anders konsentreer nie as tekste oor die rouproses, weduweeskap, trauma. Hierdie private navorsing was omvattend en deeglik. Dit het ’n jaar geduur. Te midde daarvan was daar ’n vlaag manuskripte wat van vaktydskrifredakteurs teruggekom het – die vrug van ’n produktiewe jaar. Alles is vir publikasie aanvaar en elkeen het ’n mate van hersiening nodig gehad. Ek wou die hele spul in die snippermandjie gooi. Maar selfs in hierdie raserny is ek deur habitus in toom gehou, sodat ek dit eerder in ’n laai gestop het.
’n Kollega, self ’n weduwee, het my na die kafeteria genooi vir tee, ’n gebaar van simpatie. Ons het mekaar skaars geken. “En toe, hoeveel publikasies hierdie jaar?” het sy gevra. Ek het haar aangestaar. Waar kom dié vraag vandaan? Wie gee om oor artikels? My man is dood. Ons ontmoeting was styf en koud. Gelukkig funksioneer habitus op “outobeheer”. Ek het miskien gerebelleer teen die etiket “weduwee” op die tallose regsdokumente wat nou my handtekening vereis het. Ek het miskien weggedeins van vreemdelinge se verbeelde blik in die winkelsentrum. Maar op die kampus was ek steeds Prof. “Haai daar, Prof. Wat dink jy, Prof?” My status was onveranderd. Ek is Prof. So het ek besef dat ek nie “enkellopend”, “getroud” of “weduwee” is nie. Professionele identiteit was my bolwerk teen die verlies van persoonlike identiteit.Habitus, daardie onbewuste beliggaming van ’n stel disposisies, was my vertroosting. Ek het nog steeds so vinnig soos altyd na die biblioteek geloop. Ek het kollegas en studente steeds ongeduldig op die trappe en in die gange verbygesteek en tot in die hysbak gehaas. Ek het e-posse afgejaag, geskryf, geredeneer, in die rede geval, want ek was steeds Prof.
Dit het my gered, net soos my vennootskap met prof N. Sy het die artikels met mooipraat uit die laai gekry en aangebied om my met die hersiening daarvan te help. Sy het noukeurig ’n lys van gesamentlike artikels saamgestel om te verseker dat ons bydraes tot gesamentlike werke billik verdeel is. Sy het gereël vir die voorlegging van ons referate vir ’n konferensie in Italië, later in Spanje en daarna in Siprus. Sy het nie sentimenteel op my verlies bly konsentreer nie. Sy het die regte dinge gesê. Sy het ’n uitgewer oorgehaal om ’n manuskrip oor ons gedeelde spesialisasieveld, ouerbetrokkenheid, waaraan ons saamgewerk het, te aanvaar. Ons alliansie, wat in die laat 1990’s begin het, is ná my verlies met groter vrug as ooit voortgesit.
4.8 Die universiteitsveld vandag: gepenetreer en getransformeer
Teen 2006 is die Camelot wat ek geïdealiseer het, finaal gepenetreer deur die wêreldwye kragte van markgerigtheid, performatiwiteit en burokratiese universiteitsbestuur. Die verandering in die universiteitsveld wat my die sterkste geraak het, was “the institutionalisation of the status of the researcher, which tends to constitute academic research and publication as a subjective norm for all practices and relegates pedagogical investments to the second rank” (Bourdieu 1984:12). Ten spyte van teenstrydige retoriek het groeiende eise vir akademici om hul intellektuele kapitaal te kwantifiseer die diskoers oorheers. Erkenning van goeie onderrig en nagraadse studieleiding is vervang deur die verering van navorsing en publikasies wat deur regerings- en institusionele subsidies erken en vergoed is. Bestuurstaal en nie akademiese debat nie het die daaglikse ervaring voorgeskryf: studente het “kliënte” geword; publikasies het “uitsette” of selfs “lewerbaarhede” geword; akademiese kapitaal is op ’n vyfpuntskaal geëvalueer tydens jaarlikse beoordelings van akademiese prestasie; e-posse het voortdurend identiese verslae, statistiek en trivia vereis wat telkens in ’n ander formaat herhaal moes word; baie vergaderings was virtueel.
Ek loop ’n nabye kollega raak by ’n konferensie in Praag en is verbaas omdat haar fisieke voorkoms so verander het. Dan besef ek dat ons mekaar ses maande lank nooit gesien het nie; al ons interaksies was virtueel. Vir die eerste keer in ons institusionele geskiedenis was daar meer burokrate as akademici. Mense het te besig geraak om te talm vir ’n bespreking; kantoordeure het toe gebly; en gemeenskaplike teesessies is lankal stopgesit in die belang van institusionele kostebesparing. Die ergste was die wyse waarop die mikrobestuurde omgewing die tyd opgeslurp het wat nodig was om die verlangde navorsing te kon lewer. Indien tyd die strooi is wat akademiese meulenaarsdogters nodig het om goud te kan spin, dan is die voorraad strooi maar karig. Altbach (1997:ix) se woorde resoneer: “The ‘golden age’ of the professoriate is at an end.” Ek beskou myself as besonder gelukkig om die doodsnikke daarvan te kon meemaak.
Wêreldwye hoëronderwystendense het ook saamgeval met historiese gebeure soos die nasionale sosiopolitieke transformasie ná 1994 en dit het ’n unieke “kritieke moment” in institusionele geskiedenis ingelui. Namate die strukture van die universiteit deur die implementering van transformatiewe beleid geskud, herdefinieer en herskep word, gebeur dieselfde met mense se bewustheid van plek. Dis veral die beleid van die herstel van onreg wat vinnig die rassamestelling van die instelling in die algemeen, en middel- en topbestuur in die besonder, verander. In die heersende onsekerheid skyn dit asof die prosesse van reproduksie permanent onderbreek is en dat ’n ander toekoms onvermydelik is vir almal (Bourdieu 1984:183). Die onbekende het ’n atmosfeer van verhoogde stremming geskep.
Persoonlike verligting het uit ’n onverwagte hoek gekom. Ten einde meer kantoorruimte beskikbaar te stel ná ’n institusionele samesmelting, en om die regeringsubsidies wat deur navorsingsproduktiwiteit verdien word, te verhoog, is daar in 2006 ’n aanbod aan senior professore gemaak om hul kampuskantore prys te gee en van die huis af te werk. Ek het nie gehuiwer nie. Camelot het weer eens tot stand gekom in my studeerkamer tuis: dit was ’n nuwe koninkryk. Inderdaad is habitus afhanklik van die veld, die sosiale posisie wat in die gemeenskap beklee word, die teoretiese posisionering en die houding wat in sosiale interaksie ingeneem word. Maar in ’n getransformeerde universiteitsveld is my loopbaan paradoksaal in isolasie weer nuwe lewe ingeblaas. Ek het my spel herstruktureer en dit gespeel hoofsaaklik deur die hoeveelhede navorsing te produseer wat verlang is, oënskynlik nie vir die intellektuele bruikbaarheid daarvan nie, maar vir die ruilwaarde daarvan vir monetêre kapitaal. Vandag hou ek my lidmaatskap van die akademiese gemeenskap in stand deur virtuele gesprek; vir diskoers maak ek staat op webruimtes, blogs en aanlynpublikasies; vir geesverwantskap wend ek my na Google.
4.9 Epiloog: Reproduksie van die korps
Terwyl ek hier skryf in 2012, merk ek blyke van Bourdieu (1984; 1993) se reproduksie van die sosiale orde, die universiteitskorps – nie identies nie, maar beslis herkenbaar. Onlangs is ek gevra om ’n kollega se plek in te neem tydens ’n vergadering van ’n belangrike senaatskomitee. Terwyl ek in die elegante vertrek met sy houtpaneelwerk bo in die administratiewe blok sit en kyk na die selfversekerde, goedgeklede akademici wat my omring, beleef ek ’n oorweldigende gevoel van déjà-vu: die akteurs het verander, maar die aksie was dieselfde. Pleks van wit manlike professore in donker pakke word die toneel oorheers deur vroue en swart personeel. Maar verskanste belange word steeds heftig verdedig; begrotings word betwis; beleid en prosedures word geproduseer om magsposisies te konsolideer. Hierin herken ek spore van ’n vars stabiliteit: die “nuwe” garde, die opkomende swart akademici van die post-struggle-era, eens luid en militant, word deur habitus geassimileer en vorm nogeens ’n laag van die institusionele status quo.
Hoe sal ek dit alles uiteindelik aflê by my verpligte aftrede in 2016? Ek het opgelet hoe stadig en teësinnig afgetrede kollegas afstand doen van habitus. Ek kyk weer na Bourdieu se aantreklike portret op die voorblad van sy meesterlike selfontleding. Habitus vereis dat ek slegs op een manier optree wanneer dinge deurmekaargeskud word – om terug te val op die instrumente van my ambag. Dus sal ek navorsing doen oor die krisis van aftrede soos ek eens navorsing gedoen het oor rousmart, en voor dit oor elke ander kritieke gebeurtenis in my lewe. Ek het my ambag deeglik onder die knie.
5. Nadenke oor die gebruik van analitiese outo-etnografie
Soos in die geval van alle metodologiese benaderings het my self-narratief ook sy beperkings. Vanweë die omvang van hierdie verhaal, wat meer as ’n kwarteeu dek, is die aanbieding noodwendig hoogs selektief. Ek het byvoorbeeld baie min oor ras gesê, en nog minder oor gender. Ek het nie in die eerste plek as ’n vrou of as ’n wit vrou geskryf nie. Ek het nie geskryf oor die uitwerking van my loopbaan op my gesin of hulle uitwerking op my loopbaan nie. Ek het egter gepoog om ’n mate van insig te bied in die kulturele, ideologiese en historiese kontekste (Denzin 1989:73) waarin habitus ontwikkel het. Hiermee hoop ek om Reay (2004) se argument te illustreer dat Bourdieu se idee van habitus nie slegs ’n konsep is wat oop is vir eindelose diskussie nie, maar ’n bruikbare metode vir ontleding.
Ek erken ook die beperkings van die tipe narratief wat ek geproduseer het deur te kies vir ’n analitiese outo-etnografie. Deur my ervarings in verband te bring met ’n a priori teoretiese raamwerk was ek nie genoodsaak om ’n lewendige, evokatiewe teks te skryf, om “my hart uit te stort” nie. Maar selfs dit bevestig wat ek beoog het om uit te beeld: habitus – gevorm volgens, en konformerend aan, die “standaarde” van ’n meer onpartydige wetenskapspraktyk ten spyte van my kwalitatiewe ingesteldheid. Dit verraai ook my vrees, gedeel deur baie ander outo-etnograwe (Sparkes 2000; Jago 2002), dat ’n intieme, evokatiewe teks dit selfs moeiliker sou vind om goedgekeur te word deur die eweknie-beoordelaars wat uiteindelik beheer oor publikasie uitoefen.
Ten slotte resoneer Bourdieu (2007:111) se vraag: “Why have I written and, above all, for whom?” Sekerlik is enige veralgemenings afgelei van “an exalted project” (Bourdieu 2004:113) buite die kwessie. Dit sou strydig wees met die aard en doelstellings van alle kwalitatiewe navorsing (Ellis en Bochner 2006) en met die habitus van die kwalitatiewe navorser. Analitiese outo-etnografie het my egter in staat gestel om noukeurig te kyk na die verband tussen my persoonlike lewe en my akademiese belange – “in a deeper and more sustained manner” (Anderson 2006:178) as wat die geval sou wees in ’n kwalitatiewe studie waarin die self teenwoordig bly, maar op die periferie. Die skryf van my verhaal het die aansprake vervul van sowel die evokatiewe (Ellis en Bochner 2006) as die analitiese outo-etnograaf (Anderson 2008) met betrekking tot die daarstelling van ’n verrykte selfbegrip wat voortspruit uit “understanding our personal lives, identities, and feelings as deeply connected to and in large part constituted by […] the sociocultural contexts in which we live” (Anderson 2008:178).
Maar ek kan nie ontkom aan die verantwoordelikheid dat my verhaal, selfs al is dit so uniek persoonlik, ’n mate van waarde sal hê vir die verryking van selfbegrip by lesers wat self volle lede van die universiteitsveld is nie. Soos Humphreys (2005:851) aan die slot van sy vinjette oor sy akademiese loopbaan vra: “Has my autobiographical narrative […] focused your gaze in the same direction?” Die hoop dat outo-etnografie moontlik ’n wyer toepassing kan hê, word weer eens die beste uitgedruk deur Bourdieu (2004:113), wat sy selfontleding so afsluit:
And nothing would make me happier than having made it possible for some of my readers to recognise their own experiences, difficulties, questionings, sufferings, and so on, in mine, and to draw from that realistic identification, which is quite the opposite of an exalted projection, some means of doing what they do and living what they live, a little better.
In ’n universiteitsveld wat toenemend verontmenslik word deur die speel van ’n korporatiewe spel, sal dit vir akademici moontlik meer as ooit nodig wees om habitus te konstrueer en in stand te hou deur volgehoue nadenke oor sowel hul eie “klein” geskiedenisse as dié van hul eweknieë (Trahar 2011b:11).
Bibliografie
Altbach, P.G. 1997. Volume introduction. In Altbach (red.) 1997.
Altbach, P.G. (red.). 1997. The academic profession: The professoriate in crisis. New York: Garland.
Altbach, P.G., L. Reisberg en L.E. Rumbley. 2009. Trends in global higher education: Tracking an academic revolution. Parys: UNESCO.
Anderson, L. 2006. Analytic autoethnography. Journal of Contemporary Ethnography, 35(4):373–95.
—. 2008. Analytic ethnography. In Atkinson en Delamont (reds.) 2008.
Atkinson, P. en S. Delamont (reds.). 2008. Representing ethnography. Los Angeles: Sage.
Brewe, A. en L. Lucas (reds.). 2009. Academic research and researchers. New York: McGraw-Hill.
Bochner, A.P. en C. Ellis (reds.). 2002. Ethnographically speaking: autoethnography, literature and aesthetics. Walnut Creek: Alta Mira Press.
Brunsdon, A.R. en G.A. Lotter. 2011. Outo-etnogafie as selfhulp vir predikante met bedieningsmoegheid: verkennende opmerkings. Verbum et Ecclesia, 32(1), Art. #465, 7 bladsye. Doi:10.4102/ve.v32i1.465.
Bourdieu, P. 1967. Systems of education and systems of thought. Social Science Information, 14:338–58.
—. 1984. Homo academicus. Vertaal deur P. Collier. Cambridge: Polity Press.
—. 1985. The genesis of the concepts of habitus and field. Sociocriticism, 2:11–24.
—. 1987. The biographical illusion. Uit Frans vertaal deur Y. Winkin en W. Leeds-Hurwitz. In Parementier en Urban (reds.) 1987.
—. 1990a. The logic of practice. Cambridge: Polity Press.
—. 1990b. Sociology in question. Cambridge: Polity Press.
—. 1993. The field of cultural production. In Johnson (red.) 1993.
—. 1999. The contradictions of inheritance. In Bourdieu (red.) 1999.
—. 2000. The biographical illusion. In Du Gay, Evans en Redman (reds.) 2000.
—. 2004. Sketch for a self-analysis. In Bourdieu (red.) 2004.
—. 2007. Sketch for a self-analysis. Vertaal deur R. Nice. Cambridge: Polity Press.
Bourdieu, P. (red.). 1999. Weight of the world: social suffering in contemporary society. Cambridge: Polity Press.
—. 2004. Science of science and reflexivity. Cambridge: Polity Press.
Bourdieu, P. en L. Wacquant. 1992. An invitation to reflexive sociology. Chicago: University of Chicago Press.
Calhoun, C. 2011. Pierre Bourdieu. In Ritzer en Stepnisky (reds.) 2011.
Chang, H.V. 2008. Autoethnography as method. Walton Creek: Left Coast Press.
Coffey, A. 1999. The ethnographic self: Fieldwork and the representation of reflexivity. Londen: Sage.
Conrad, C.F. en R.C. Stein (reds.). 2006. The Sage handbook for research in education. Thousand Oaks: Sage.
Denzin, N. 1989. Interpretative interactionism. Londen: Sage.
—. 1997. Interpretative ethnography: Ethnographic practices for the 21st century. Thousand Oaks: Sage.
Denzin, N.K. en Y.S. Lincoln (reds.). 2000. Handbook of qualitative research. 2de uitgawe. Thousand Oaks: Sage.
DeVault, M. L. 1997. Personal writing in social research: issues of production and interpretation. In Hertz (red.) 1997.
Du Gay, P., J. Evans en P. Redman (reds.). 2000. Identity: a reader. Londen: Sage.
Duncan, M. 2004. Autoethnography: critical appreciation of an emerging art. International Journal of Qualitative Methods, 3(4):1–14.
Editions Raisons D’Agir. 2007. Uitgewersnota by die Franse uitgawe. Pierre Bourdieu: Sketch for a self-analysis. Vertaling deur R. Nice. Cambridge: Polity Press.
Ellis, C. 2004. The ethnographic I. Walnut Creek: AltaMira Press.
—. 2007. Telling secrets, revealing lives: relational ethics in research with intimate others. Qualitative Inquiry, 13(1):3–29.
Ellis, C. en A.P. Bochner. 2000. Autoethnography, personal narrative, reflexivity: researcher as subject. In Denzin en Lincoln (reds.) 2000.
—. 2006. Analyzing analytic autoethnography. Journal of Contemporary Ethnography, 35(4):429–49.
Enders, J. en E. de Weert (reds.). 2009. The changing face of academic life. Londen: Palgrave MacMillan.
Gannon, S. 2006. The (im)possibilities of writing the self-writing: French poststructural theory and autoethnography. Cultural studies, 6(4):474–95.
Gilbert, K.R. (red.). 2001. The emotional nature of qualitative research. Boca Raton: CRC Press.
Hertz, R. (red.). 1997. Reflexivity and voice. Thousand Oaks, CA: Sage.
Hellsten, M. en K. Goldstein-Kyaga. 2011. Negotiating intercultural academic careers: A narrative analysis of two senior university lecturers. In Trahar (red.) 2011.
Hernandez, F., J.M. Sancho, A. Creus en A. Montane. 2010. Becoming university scholars: inside professional autoethnographies. Journal of Research Practice, 6(1):1–13.
Higginson, J.H. 1994. Michael Ernest Sadler. Prospects: The Quarterly Review of Comparative Education, 24(3/4):455–69.
Humphreys, M. 2005. Getting personal: Reflexivity and autoethnographic vignettes. Qualitative Inquiry, 11(6):840–60.
Jago, B.J. 2002. Chronicling an academic depression. Journal of Contemporary Ethnography, 31(6):729–57.
Johnson, R. (red.). 1993. The field of cultural production: essays on art and literature. Cambridge: Polity Press.
Josselson, R., A. Lieblich en D.P. McAdams. 2006. The meaning of others: narrative studies of relationship. Washington: APA.
Lemmer, E.M. 2012. Sustaining the academic self: The professoriate at South African universities in times of change. Journal for Christian Scholarship, 48(1/2):1–15.
Muncey, T. 2005. Doing autoethnography. International Journal of Qualitative Methods, 4(3). Open Access-artikel versprei deur http://www.ualberta.ca/~iiqm/backissues/4_1/html/muncey.htm (2 Maart 2012 geraadpleeg.)
Nelson, C. 2010. No university is an island: saving academic freedom. New York: New York University Press.
Neumann, A. en A.M. Pallas. 2006. Windows of possibility: perspectives on the construction of educational researchers. In Conrad en Stein (reds.) 2006.
Ngunjiri, F.W., K.C. Hernandez en H. Chang. 2010. Living autoethnography: connecting life and research. Journal of Research Practice, 6(1). Open Access-artikel versprei deur http://jrp.icaap.org/index.php/jrp/article/view/241/186 (15 Januarie 2012 geraadpleeg).
Parementier, R.J. en G. Urban (reds.). 1987. Working papers and proceedings of the Centre for Psychosocial Studies. Chicago: Centre for Psychosocial Studies.
Plantinga, T. 1992. How memory shapes narratives. Lewiston: E. Mellen.
Reay, D. 2004. It’s all becoming a habitus: beyond the habitual use of habitus in education research. British Journal of Sociology of Education, 25(4):431–44.
Rodriguez, D. 2009. The usual suspect: negotiating white student resistance and teacher authority in a predominantly white classroom. Cultural studies / Critical methodologies, 9(4):483–508.
Ritzer, G. en J. Stepnisky (reds.). 2011. The Wiley-Blackwell companion to major social theorists. Volume 11. Oxford: Wiley-Blackwell.
Schwandt, T.A. 2007. The Sage dictionary of qualitative inquiry. 3de uitgawe. Thousand Oaks: Sage.
Scott, P. 2009. Markets and new modes of knowledge production. In Enders en De Weert (reds.) 2009.
Sparkes, A.C. 1996. The fatal flaw: a narrative of the fragile body-self. Qualitative Inquiry, 2(4):463–94.
—. 2000. Autoethnography and narratives of self: reflections on criteria in action. Sociology of Sport Journal, 17:21–43.
Taylor, C. 1993. To follow a rule. In Conrad en Stein (reds.) 1993.
Tillman-Healey, S. en C.E. Kiesinger. 2001. Mirrors: seeing each other and ourselves through fieldwork. ln Gilbert (red.) 2001.
Trahar, S.B. 2009. Beyond the story itself: narrative inquiry and autoethnography in intercultural research in higher education. Forum: Qualitative Social Research, 10(1):1–15.
—. 2011a. The value of narrative inquiry: Life history and autoethnography in research in higher education. Ongepubliseerde besprekingsreferaat aangebied by die jaarkonferensie van die European Educational Research Association, in Berlyn, Duitsland, 12–13 September 2011.
—. 2011b. Introduction. In Trahar (red.) 2011.
Trahar, S.B. (red.). 2011. Learning and teaching narrative inquiry: travelling in the borderlands. Amsterdam: John Benjamins.
Walford, G. 2004. Finding the limits: autoethnography and being an Oxford University proctor. Qualitative Research, 4(3):403–17.
Wall, S. 2006. An autoethnography on learning about autoethnography. International Journal of Qualitative Methods. Open Access-artikel versprei deur Creative Commons Attribution Licence (29 Maart 2012 geraadpleeg).
—. 2008. Easier said than done: writing an autoethnography. International Journal of Qualitative Methods. Open Access-artikel versprei deur Creative Commons Attribution Licence (29 Maart 2012 geraadpleeg).
|
<urn:uuid:4334c7ce-2370-474c-896b-df5171c6475a>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://www.litnet.co.za/konstruering-van-die-akademiese-habitus-analitiese-outo-etnografie-van-25-jaar-in/
|
2019-07-17T17:00:11Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183541-00067.warc.gz
|
by
|
2.0
|
a_tag
| false
| false
|
{
"abbr": [
"by",
"by"
],
"in_footer": [
false,
false
],
"in_head": [
false,
false
],
"location": [
"a_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"2.0",
"2.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99992
| false
|
Frans-Duitse Oorlog
Frans-Duitse Oorlog | |||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Deel van die Unifikasie van Duitsland | |||||||||
Regsom van bo: Pruisiese infanterie in die Slag van Spicheren; Jeanniot se La ligne de feu (1886), wat die Slag van Mars-la-Tour uitbeeld; Werner se uitbeelding van die Kapitulasie Sedan; Neuville se "Last bullets", wat die Slag van Bazeilles uitbeeld. | |||||||||
Strydende partye | |||||||||
Tweede Franse Keiserryk (tot 4 September 1870) Derde Franse Republiek (vanaf 4 September 1870) |
Noord-Duitse Bond
Duitse Keiserryk (vanaf 18 Januarie 1871) | ||||||||
Aanvoerders | |||||||||
Napoleon III François Achille Bazaine Louis Jules Trochu Patrice de Mac-Mahon Léon Gambetta Giuseppe Garibaldi |
Wilhelm I Otto von Bismarck Helmuth von Moltke Karl Friedrich von Steinmetz Prins Friedrich Karl Kroonprins Friedrich Albrecht von Roon | ||||||||
Sterkte | |||||||||
492 585 aktiewe[1] 417 366 Garde Mobile[1] Totaal: 909 951 |
300 000 reguleer 900 000 reserwe en Landwehr[2] Totaal: 1 200 000 | ||||||||
Ongevalle en verliese | |||||||||
138 871 gesneuweldes[3] 143 000 gewond 474 414 gevangene 756 285 totale verliese[4] |
28 208 gesneuweldes 88 488 gewond 116 696 totale verliese[5] |
Die Frans-Duitse of Frans-Pruisiese Oorlog (Duits: Deutsch-Französischer Krieg, Frans: Guerre franco-allemande, 19 Julie 1870 - 10 Mei 1871) was 'n oorlog tussen Frankryk en die Duitse state onder leiding van Pruise.
Tot en met 1870 was Frankryk die sterkste nasie op die Europese vasteland. Die Franse regering was bekommerd oor die snel groeiende Pruisies-Duitse mag en die Minister-President van Pruise, Otto von Bismarck, wou dat Pruise Frankryk se plek bo-aan die magsleer oorneem.
Die oorlog het deel gevorm van Bismarck se Realpolitik: hy het die ideaal van 'n verenigde Duitse Ryk gekoester wat die uitskakeling van Frankryk en Oostenryk ingesluit het. Die Pruisies-Oostenrykse Oorlog was in 1866 reeds in die Pruise se voordeel voltrek en daar was verwag dat dieselfde sukses ook teenoor Frankryk behaal sou word.
Die direkte aanleiding na die oorlog was die Franse verset teen die aanstaande koning van Spanje: die Duitse prins, Leopold van Hohenzollern. Indien die prins die troon van Spanje sou bestyg, sou Frankryk in die Suide en in die Noordooste deur Van Hohenzollerns begrens word. Frankryk het geëis dat die Pruisiese koning, Wilhelm I, sy steun vir die Pruisiese Prins terugtrek, sodat Spanje nie in Franse hande sou val nie. Wilhelm I het oorspronklik ingestem, maar na Napoleon III 'n afgevaardige, Graaf Benedetti, na hom toe gestuur het om te eis dat hy nie op sy woord sal teruggaan nie, het Wilhelm I geweier. Wilhelm (op daardie oomblik in die dorp Bad Ems) verklaar sy weiering deur op 13 Julie 1870 'n telegram na Bismarck te stuur. Koning Wilhelm het Bismarck toestemming gegee om die inhoud van die telegram aan die pers te versprei, maar Bismarck het die inhoud van die telegram gewysig om die Pruise se onwilligheid te beklemtoon voor hy dit aan die pers beskikbaar gestel het. Die gevolg was die verklaring van oorlog deur Frankryk teen Pruise: Bismarck se plan was geslaag: Pruise was nou in oorlog met Frankryk sonder dat Pruise die aanvallende party was.
Die oorweldigende mag van die Duitse magte was gou duidelik, deels te danke aan bekwame gebruik van spoorweë en die innoverende Krupp-artillerie. 'n Reeks snelle Duitse oorwinnings in Oos-Frankryk het 'n klimaks bereik in die Slag van Sedan, waar Napoleon III saam met sy hele leër gevange geneem is op 2 September 1870. Dit het egter nie 'n einde aan die oorlog gebring nie en die Derde Franse Republiek was op 4 September 1870 verklaar. Die Franse versetting is voortgesit onder leiding van Le Gouvernement de la Défense Nationale ("Regering van Nasionale Verdediging") en later Adolphe Thiers.
Na 'n vyf-maand-lange veldtog het die Duitse troepe die nuut gewerwe Franse troepe verslaan in 'n reeks veldslae wat in die noorde van Frankryk plaasgevind het. Op 18 Januarie 1871 is die Pruisiese koning Wilhelm I in die kasteel van Versailles tot keiser van die Duitse Keiserryk verklaar. Na 'n verlengde belegering is die Franse hoofstad, Parys, op 28 Januarie 1871, deur die Duitsers ingeneem. Tien dae vroeër het die Duitse state hul vereniging onder die Pruisiese Koning aangekondig en is die Duitse Keiserryk gevorm. Die finale Vredesverdrag van Frankfurt is op 10 Mei 1871 in die Hotel zum Schwan onderteken.
Verwysings[wysig | wysig bron]
Eksterne skakels[wysig | wysig bron]
- Wikimedia Commons het meer media in die kategorie Frans-Duitse Oorlog.
- ( ) La guerre de 1870–71 en images
- ( ) Postkarten vom Französisch-Deutschem Krieg War 1870–71
- ( ) Texte und Dokumente über die Deutsch-Französischen Beziehungen mit einem Essay über den Französisch-Deutschen Krieg
- ( ) Monuments of the Franco–German war
- ( ) Information and maps on the battles of Wissembourg, Woerth and Gravelotte
- ( ) FrancoPrussianWar.com
|
<urn:uuid:e3b95e67-ebf8-405c-80cb-4bd0c3f64ea9>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Frans-Pruisiese_Oorlog
|
2019-07-18T22:15:24Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00205.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999445
| false
|
Hulp
Kategorie:Alpinisme
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation
Jump to search
Wikimedia Commons bevat media in verband met
Alpinisme
.
Bladsye in kategorie "Alpinisme"
Die volgende 7 bladsye is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 7.
A
Aiguille du Midi
B
Bergklim
C
Chamonix-Mont-Blanc
G
Grenoble
M
Mont Ventoux
P
Michel-Gabriel Paccard
V
Val Thorens
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kategorie:Alpinisme&oldid=1150028
"
Kategorieë
:
Alpe
Bergklim
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Kategorie
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Ander projekte
Wikimedia Commons
Druk/eksporteer
Skep boek
Laai af as PDF
Drukbare weergawe
Gereedskap
Skakels hierheen
Verwante veranderings
Spesiale bladsye
Permanente skakel
Bladinligting
Wikidata-item
Ander tale
Aragonés
العربية
Asturianu
Azərbaycanca
Башҡортса
Boarisch
Žemaitėška
Беларуская
Беларуская (тарашкевіца)
Български
Català
کوردی
Čeština
Cymraeg
Dansk
Deutsch
Ελληνικά
English
Esperanto
Español
Eesti
Euskara
فارسی
Suomi
Français
Frysk
Gaeilge
Galego
हिन्दी
Hrvatski
Magyar
Հայերեն
Íslenska
Italiano
日本語
ქართული
한국어
Lëtzebuergesch
Lumbaart
Lietuvių
Latviešu
Македонски
മലയാളം
Монгол
Plattdüütsch
Nederlands
Norsk nynorsk
Norsk
Português
Română
Русский
Srpskohrvatski / српскохрватски
Simple English
Slovenčina
Slovenščina
Shqip
Српски / srpski
Tagalog
Türkçe
Українська
اردو
Tiếng Việt
中文
Wysig skakels
Die bladsy is laas op 15 Maart 2013 om 08:41 bygewerk.
Die teks is beskikbaar onder die lisensie
Creative Commons Erkenning-Insgelyks Deel
. Aanvullende voorwaardes kan moontlik ook van toepassing wees. Sien die
Algemene Voorwaardes
vir meer inligting.
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:e0f07826-d7ea-4af7-b210-4ce3afef5744>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Alpinisme
|
2019-07-18T21:57:19Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00205.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.97371
| false
|
Wikipedia:Uitgesoekte herdenkings/26 Oktober
Jump to navigation
Jump to search
- 1562 – Koninklike Franse troepe neem Rouen in en verwoes die Normandiese hoofstad.
- 1926 – Emily Hobhouse se oorblyfsels word aan die voet van die Nasionale Vrouemonument ter ruste gelê.
- 1947 – Gebore: Hillary Clinton, Amerikaanse politikus en voormalige minister van buitelandse sake.
- 1976 – Apartheid: Transkei word die eerste swart bantoestan om "onafhanklikheid" van Suid-Afrika te ontvang.
- 2014 – Doodgeskiet tydens 'n rooftog: Senzo Meyiwa, Suid-Afrikaanse sokkerspeler, kaptein en doelwagter van die Suid-Afrikaanse nasionale sokkerspan en Orlando Pirates.
|
<urn:uuid:369a9de4-ad9a-4060-a918-373231368891>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Wikipedia:Uitgesoekte_herdenkings/26_Oktober
|
2019-07-21T08:54:01Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00525.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99967
| false
|
Hierdie kategorie bevat slegs die volgende subkategorie.
Die volgende 3 bladsye is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 3.
|
<urn:uuid:6b92a7aa-48d1-4585-af6f-82299c02ddb3>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Soematra
|
2019-07-16T10:57:45Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524522.18/warc/CC-MAIN-20190716095720-20190716121720-00469.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999995
| false
|
Pous Marcellinus
Pous Marcellinus | |
---|---|
Geboortenaam | Marcellinus |
Pontifikaat begin | 30 Junie 296 |
Pontifikaat eindig | 24 of 25 Oktober 304 |
Voorganger | Gajus |
Opvolger | Marcellus I |
Gebore | Rome, Italië |
Sterf | 24 of 25 Oktober 304 Rome, Italië |
Biografie[wysig | wysig bron]
Pous Marcellinus was 'n Romein van geboorte, die seun van Projectus. Op 30 Junie 296 volg hy Pous Gajus op en regeer tot sy dood op 24 of 25 Oktober 304. Hy word opgevolg deur Pous Marcellus I. Die naam ‘Marcellinus’ is 'n Romeinse familienaam afgelei van Marcellus wat 'n troetelnaam is vir Marcus.
Pontifikaat[wysig | wysig bron]
Daar word beweer (waarskynlik onwaar) dat Marcellinus gedurende die vervolging van keiser Diocletianus sy geloof versaak het, maar later berou getoon het. Pous Damasus beweer dat hy onthoof is in 'n bos saam met 'n sekere Petrus. Gedurende sy pontifikaat het Armenië die eerste amptelike Christelike nasie geword in 301.
Verering[wysig | wysig bron]
Pous Marcellinus word as heilige en martelaar vereer, hoewel sy status as martelaar twyfelagtig is. Die presiese sterfdatum is twyfelagtig, sowel 1 April as 30 September word genoem. Sy feesdag en die van Petrus wat saam met hom vermoor sou wees is op 2 Junie.
Verwysings[wysig | wysig bron]
- Davis, R. (2001) Book of the Pontiffs (English Translation of the Liber Pontificalis) Liverpool University Press. ISBN 0-85323-545-7
Eksterne skakels[wysig | wysig bron]
Wikimedia Commons bevat media in verband met Marcellinus. |
- BBKL Inskrywing (met Literatuurverwysings) in die Biographisch-Bibliographisches Kirchenlexikon (Duits)
- CE Inskrywing in die Catholic Encyclopedia (Engels)
Nota[wysig | wysig bron]
Opvolging[wysig | wysig bron]
Voorafgegaan deur Gajus |
Biskop van Rome 296 – 304 |
Opgevolg deur Marcellus I |
|
<urn:uuid:ab97d2cb-0071-41b1-9d16-590fad52f157>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Pous_Marcellinus
|
2019-07-16T10:41:00Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524522.18/warc/CC-MAIN-20190716095720-20190716121720-00469.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999759
| false
|
932
Jump to navigation
Jump to search
932 |
◄ | 9de eeu | ◄10de eeu► | 11de eeu | ► |
Dae | Eeue | Geskiedenis | Geskiedenisportaal |
Sien ook: Kategorie:932 |
Kalenders | |
Die jaar 932 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Dinsdag begin het. Dit was die 32ste jaar van die 10de eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
Gebeure[wysig | wysig bron]
- Somer – Marozia, Senatrix van Rome en moeder van Pous Johannes XI, trou met haar swaer Hugo van die Provence.
- Desember – Alberic II koning van Italië, neem sy moeder Marozia en sy half-broer Pous Johannes XI gevange.
|
<urn:uuid:38f950cd-4b2f-499a-8657-e9e00422516a>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/932
|
2019-07-17T16:42:44Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183546-00068.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999752
| false
|
Bespreking:Invercargill
Jump to navigation
Jump to search
Hierdie bladsy is 'n besprekingsbladsy waar verbeteringe tot die Invercargill-artikel bespreek word. Hierdie bladsy is nie 'n forum vir 'n algemene bespreking van die artikel se onderwerp nie. |
Artikelriglyne
Daaglikse bladtrekke | |
|
<urn:uuid:f602474a-fd99-4652-9283-27b8297971e3>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Bespreking:Invercargill
|
2019-07-17T16:43:00Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183546-00068.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99997
| false
|
Mitsubishi L300
(Aangestuur vanaf Ford Husky)
Jump to navigation
Jump to search
1979–1983 Mitsubishi L300 wa | |
Oorsig | |
---|---|
Ook genoem | Ford Husky (Suid-Afrika) Mitsubishi Colt Solar/L300 (Indonesië) Mitsubishi L300 Hyundai Porter Isuzu Bison Mahindra Voyager (Indië) |
Produksie | 1979–1986 |
Montering | Nagoya, Japan Jakarta, Indonesië Silverton, Suid-Afrika |
Bakwerk en onderstel | |
Bakstyl | 2-deur bakkie 4-deur paneelwa |
Uitleg | Voorenjin, agterwieldryf |
Spesifikasies | |
Enjin | 1.4, 1.6, 1.8, 2.0 L inlynviersilinder (petrol) 2.3 of 2.5 L I4 (diesel) |
Ratkas | 4- of 5-gang handrat 3-gang outomaties |
Lengte | 4260 – 4445 mm |
Breedte | 1670–1690 mm |
Hoogte | 1990 mm |
Asafstand | 2200–2350 mm |
Die Mitsubishi L300 of Mitsubishi Delica is 'n reeks bakkies en veeldoelvoertuie (MPVs) wat sedert 1968 deur Mitsubishi Motors gebou word. Die het verskillende name in vele markte oor die wêreld gedra, bv. as die Ford Husky in Suid-Afrika.
Hierdie artikel is in sy geheel of gedeeltelik vanuit die Engelse Wikipedia vertaal. |
|
<urn:uuid:0f83038c-00e1-4a53-8103-33152f84c042>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Ford_Husky
|
2019-07-17T16:54:42Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183546-00068.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.990643
| false
|
Geelvin-doktervis
Geelvin-doktervis | ||||||||||||||||||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Bewaringstatus | ||||||||||||||||||||||||||||||||
Wetenskaplike klassifikasie | ||||||||||||||||||||||||||||||||
Binomiale naam | ||||||||||||||||||||||||||||||||
Acanthurus xanthopterus Valenciennes, 1835 |
Die Geelvin-doktervis (Acanthurus xanthopterus) is 'n vis wat wydverspreid voorkom in die Stille Oseaan en Indiese Oseaan; ook aan die ooskus van Afrika suidwaarts tot by KwaZulu-Natal. In Engels staan die vis bekend as die Yellowfin surgeonfish.
Identifikasie[wysig | wysig bron]
Die vis word tot 62 cm lank en is die grootse doktervis. Dit is blou-grys tot bruin met onreëlmatige, horisontale gebroke bruin tot donkergrys strepe wat oor die lyf strek. Daar is 'n kenmerkende geel vlek oor die oog. Die pektoralevinne is geel terwyl daar klein, fyn, ligte bruin strepies op die dorsale- en analevinne is. Die stertvin is blouerig met 'n wit ring om die stertvinbasis. Daar is ook 'n swart kol op die basis van die stertvin. Die vis kan sy kleur varieer tot lig blougrys, afhandgende van sy gemoedstoestand. Dit gebeur by die skoonmaak stasies.
Die vis kan maklik verwar word met die Lang doktervis (Acanthurus mata).
Sien ook[wysig | wysig bron]
- Alfabetiese lys van visse
- Lys van Suider-Afrikaanse visse volgens wetenskaplike name
- Lys van varswater visfamilies
- Lys van visfamilies
Bron[wysig | wysig bron]
- The Reef Guide: Fishes, corals, nudibranchs & other invertebrates: East & South Coasts of Southern Africa. Dennis King & Valda Fraser. Struik Nature. 2014 ISBN 978-1-77584-018-3
|
<urn:uuid:e9a15179-5e27-4429-92a4-508535f0d4d9>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Geelvin-doktervis
|
2019-07-17T16:43:14Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183546-00068.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.993043
| false
|
Die Suiderstem
Inhoud
OntstaanWysig
In 1932 het twee koerante wat die indertydse Suid-Afrikaanse Party goedgesind was, De Zuid-Afrikaan vereenigd met Ons Land (algemeen bekend as Ons Land) en De Goede Hoop, saam met hulle uitgewer, Van de Sandt de Villiers en Kie., van die toneel verdwyn en so die regerende party, wat in 1934 saam met die Nasionale Party die Verenigde Party geword het, sonder 'n Kaapse lyfblad gelaat. Die enigste Afrikaanse dagblad in Kaapstad was toe Die Burger, 'n vurige ondersteuner van die Gesuiwerde Nasionale Party. In 1936 rig regeringsondersteuners die Unie-Volkspers Beperk in Kaapstad op en die maatskappy se nuwe middagblad, Die Suiderstem maak sy buiging op 8 Oktober 1936 as ondersteuner van die V.P.
Die Suiderstem is aanvanklik deur die Cape Times gedruk. Hieroor het Die Burger op 12 Oktober 1936 geskryf: "Nadat die mantel van Ons Land 'n hele aantal jare ongebruik rondgelê het, is dit gedurende die afgelope week deur 'n nuwe Afrikaanse koerant opgetel. Die S.A.P.-Unioniste Cape Argus en Cape Times het nou 'n bondgenoot in Kaapstad bygekry in hul stryd teen die Nasionale Party en in hul verdediging van die Smelterregering." Later is 'n eie pers aan Riebeeckplein opgerig. Mettertyd kom 'n Afrikaanse weekblad, Naweek, tot stand onder redakteurskap van E.B. Grosskopf, 'n pionierjoernalis van die Nasionale Pers.
In Port Elizabeth is Blaar Coetzee aangestel as redakteur van die V.P. se halfweeklikse Afrikaanse blad, Ons Land. Die koerant is einde Oktober 1939 gestig. Die eerste redakteur van Die Suiderstem was dr. C.J.S. Strydom, wat deur Abraham Jonker vervang is toe hy lid van Unie-Volkspers se direksie geword het. Uys Krige, skrywer en digter, was die letterkunderedakteur.
UitbreidingWysig
Gou is 'n groot kapitaal van £100 000 byeen gebring. Die Unie-Volkspers het takke opgerig in Port Elizabeth, Bloemfontein, Johannesburg en op Vereeniging, Pietersburg, Standerton, Volksrust en elders in die Transvaal, asook in Suidwes-Afrika in Windhoek, waar die Die Suidwes-Afrikaner lang jare die V.P. se lyfblad was in kompetisie met die Nasionale Party se Suidwester. Van die skrywers wat in die jare 40 boeke by die Unie-Volkspers laat uitgee het, was onder meer Freda Linde, Uys Krige, E.B. Grosskopf, I.D. du Plessis en A.H. Jonker. Die maatskappy het ook sy eie boekwinkel opgerig.
Die Burger en Die Suiderstem het eers redelik beleefd teenoor mekaar opgetree, maar met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die bedanking van genl. J.B.M. Hertzog, het oorlog ook tussen die twee koerante uitgebreek. Die Suiderstem het die oorlogsverklaring teen Duitsland heelhartig ondersteun, terwyl Die Burger neutraliteit bepleit het.
VerdwyningWysig
Die ondergang van die V.P. se partypolitieke blaaie het gou op die skokkende nederlaag in die verkiesing van 1948 gevolg. Waar die Unie-Volkspers se omset in sommige jare £350 000 beloop het, was sy skuld teen 1949 sowat £500 000. Die maatskappy se voorsitter, sen. A.M. Conroy, het sir De Villiers Graaff persoonlik genader om dit te delg, maar hy het geweier. Die maatskappy is uiteindelik gelikwideer en die Nasionale Pers het in 1951 besondere winskope gemaak met sy tender vir 'n rolpers en ander perstoerusting.
Die verdwyning van Die Suiderstem het beteken dat sedert 1950, toe Die Volkstem in Johannesburg gesluit het, daar nêrens in Suid-Afrika twee Afrikaanse dagblaaie in dieselfde stad uitgegee is wat verskillende politieke partye ondersteun het nie. Trouens, van daardie datum af tot ongeveer 1994 het alle Afrikaanse dagblaaie die Nasionale Party ondersteun. Tans bestaan die situasie dat alle Afrikaanse dagblaaie in Suid-Afrika aan een mediagroep (Naspers) behoort. Die enigste Afrikaanse dagblad enige plek ter wêreld wat nie geheel en al aan Naspers behoort nie, is die Republikein in Windhoek, waarin Naspers in September 2007 'n 50%-aandeel gekoop het.
Sien ookWysig
BronneWysig
- ( Muller, C.F.J. 1990. Sonop in die Suide. Kaapstad: Nasionale Boekhandel. )
Eksterne skakelsWysig
- ( ) Freda Linde begin haar loopbaan by Die Suiderstem. URL besoek op 22 September 2015.
- ( [Unie-Volkspers Beperk Die Suiderstem.jpg Die gebou wat die Unie-Volkspers Beperk en Die Suiderstem gehuisves het, soos te sien op Google Maps]. URL besoek op 22 September 2015. )
- ( ) Besonderhede en foto's van die tuiste van die Unie-Volkspers, Buitengracht, Kaap. URL besoek op 22 September 2015.
|
<urn:uuid:ec3756e8-f094-4c6e-80b4-15c8495252b1>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Die_Suiderstem
|
2019-07-21T09:01:20Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526940.0/warc/CC-MAIN-20190721082354-20190721104354-00549.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999975
| false
|
Gebruikerbespreking:Burgert Behr
Argiewe: |
---|
Inhoud
- 1 Ontkiemingskompetisie
- 2 Geluk
- 3 Document your culture with Wiki Loves Love 2019 and win exciting prizes!
- 4 'n
- 5 Opsporing van eksoplanete
- 6 Elizabeth Taylor
- 7 Dębica
- 8 Aftrede...
- 9 Vliegtuie
- 10 Molotof
- 11 Help met vertaling
- 12 A star is born....
- 13 Trafalgar-klas duikboot
- 14 Проблемка
- 15 Pennant number
- 16 Dankie
Ontkiemingskompetisie[wysig bron]
Hallo, baie geluk op 3rde plek in die ontkiemingskompetisie! Kan ek asb jou email kry om vir jou die voucher te stuur. My mail is rossouwvr[at]gmail.com, as jy liewer vir my direk wil mail. Weereens dankie en hoop jy neem weer deel aan die volgende kompetisie. Dumbassman (kontak) 07:33, 16 Januarie 2019 (UTC)
Geluk[wysig bron]
Hallo Winston!
Document your culture with Wiki Loves Love 2019 and win exciting prizes![wysig bron]
Please help translate to your language
Africa has many beautiful festivals, ceremonies and celebrations of love and we need your help to document these! They are the core part of African culture and in order to make sure this way of life followed by our ancestors remain among us, we need to have them online to make sure they are preserved. Join hands with Wiki Loves Love that aims to document and spread how love is expressed in all cultures via different rituals, celebrations and festivals and have a chance to win exciting prizes!! While uploading, please add your country code in the Wikimedia Commons upload wizard. If you want to organize an on-site Wiki Loves Love event, then contact our international team! For more information, check out our project page on Wikimedia Commons.
There are several prizes to grab. Hope to see you spreading love this February with Wiki Loves Love!
Imagine...The sum of all love!
Wiki Loves Love team 07:34, 4 Februarie 2019 (UTC)
'n[wysig bron]
Hallo Burgert, hierdie wysiging verwys. Jy het per ongeluk van die rolprenttitels wat met ''N begin na '’n verander. Ek dog ek bring dit net onder jou aandag. – K175 (trap my uit | bydraes) 08:30, 23 Februarie 2019 (UTC)
Baie geluk! Hierdie artikel is as voorbladartikel aangewys Opsporing van eksoplanete, ’n artikel waarby jy ’n groot bydrae gelewer het, is deur ’n gebruiker as ’n spogartikel geïdentifiseer en deur die gemeenskap tot voorbladartikel verkies. Dankie vir jou bydrae. Sien gerus Wikipedia:Voorbladartikel vir ons versameling spogartikels, of nomineer self ’n artikel vir voorbladstatus by Wikipedia:Kandidaatartikels vir voorblad. |
Baie interessante artikel oor 'n toenemend belangrike onderwerp. Baie dankie! Groete. -- SpesBona 20:34, 24 Februarie 2019 (UTC)
Baie geluk! Hierdie artikel is as voorbladartikel aangewys Elizabeth Taylor, ’n artikel waarby jy ’n groot bydrae gelewer het, is deur ’n gebruiker as ’n spogartikel geïdentifiseer en deur die gemeenskap tot voorbladartikel verkies. Dankie vir jou bydrae. Sien gerus Wikipedia:Voorbladartikel vir ons versameling spogartikels, of nomineer self ’n artikel vir voorbladstatus by Wikipedia:Kandidaatartikels vir voorblad. |
Baie dankie vir 'n uitstekende artikel oor 'n uitstekende persoonlikheid. Geweldig! Groete. -- SpesBona 20:34, 10 Maart 2019 (UTC)
Dębica[wysig bron]
Hallo daar Burgert, kan jy asb die artikel "Debica" verander na "Dębica" met die "ę"? Ek dink die artikel oor "Krzysztof Penderecki" verwys na die korrekte "Dębica" en nie die verkeerde "Debica" nie, so dus kan mens ook nie die skakel na die artikel "Debica" toe volg nie omdat dit verkeerd is en nie die "ę" Simbool bevat nie. Baie Dankie!!
- Gedoen. Jy kan dit self ook doen deur boaan die bladsy op "Meer" te klik, en dan op "Skuif". Dan vul jy net die regte spelling in en klik op "Skuif bladsy". Burgert (kontak) 11:55, 14 Maart 2019 (UTC)
Aftrede...[wysig bron]
- Ek vertaal op die oomblik 'n boek vir iemand, maar dit sal nie meer lank vat nie. :) Burgert (kontak) 19:38, 6 Mei 2019 (UTC)
Vliegtuie[wysig bron]
- Mikojan-Goerewitsj. Burgert (kontak) 17:43, 19 Mei 2019 (UTC)
- Ek hoop nie jy het my verkeerd verstaan nie, ek verwelkom jou hulp met die vliegtuig name! Oesjaar (kontak) 18:29, 19 Mei 2019 (UTC)
- Kan ek maar 'n aanstuur los? Ek vermoed dit sal mense help om die regte Afrikaanse name te kry. Burgert (kontak) 18:51, 19 Mei 2019 (UTC)
- Ek hoop nie jy het my verkeerd verstaan nie, ek verwelkom jou hulp met die vliegtuig name! Oesjaar (kontak) 18:29, 19 Mei 2019 (UTC)
- Dankie vir jou harde werk hier! Dit word waardeer! Groete! Oesjaar (kontak) 17:58, 20 Mei 2019 (UTC)
Molotof[wysig bron]
Burgert, watter een van hierdie is korrek?ː
Molotof-Ribbentrop-verdrag
Molotov-Ribbentrop-verdrag
Molotow-Ribbentrop-verdrag
Help met vertaling[wysig bron]
Burgert, ek sukkel met die F-117 Nighthawk se vertalings na Afrikaans. Daar is 'n stukkie wat baie tegnies is... Indien ek die bladsy skandeer, kan ek dit iewers vir jou e-pos? Ek is seker jy met jou koerant agtergrond kan my help. Indien wel, e-pos adres asb! Groete! Oesjaar (kontak) 10:55, 3 Junie 2019 (UTC)
- O genade, ek is nie tegnies baie goed nie. Maar stuur maar na firstname.lastname@example.org, dan kan ek 'n ogie gooi. Burgert (kontak) 11:08, 3 Junie 2019 (UTC)
A star is born....[wysig bron]
- Ek doen net die helderste ster van elke sterrebeeeld. Daar is omtrent nog 40 oor! Burgert (kontak) 11:46, 20 Junie 2019 (UTC)
- Gedoen. Is dit net die een sjabloon? Burgert (kontak) 17:43, 5 Julie 2019 (UTC)
Проблемка[wysig bron]
Pennant number[wysig bron]
Burgert, terwyl jou sterre nog skyn, wat sal bogenoemde in Afrikaans wees? Dit is 'n skip of duikboot nommer. Ek gebruik tans romp nommer maar vermoed dit is verkeerd. Groete! Oesjaar (kontak) 12:00, 7 Julie 2019 (UTC)
- Ek vermoed dit kan dalk 'n skeepskenteken wees, soos die Duitsers dit noem, maar ek vra 'n bietjie rond. Burgert (kontak) 22:42, 7 Julie 2019 (UTC)
- Die Afrikaanse vakterm is wimpelnommer. Sien Tydskrif vir Geesteswetenskappe, bl. 278. Voyageur (kontak) 22:50, 7 Julie 2019 (UTC)
Dankie[wysig bron]
Baie dankie vir die redigering van my artikels oor Lineêr A en Kretensiese hiërogliewe. Ek vra om verskoning vir die foute. Ek leer Afrikaans, en om dit te oefen, vertaal ek artikels oor dinge of mense wat met Suid-Afrika direk of indirek verband hou. In die besonder het 'n Suid-Afrikaanse taalkundige Maurice Pope baie bygedra in die studie van die Kretensiee inskripsies. As jy tyd het, kan jy die artikel ook oor hom kyk? --Dmitri Lytov (kontak) 01:31, 12 Julie 2019 (UTC)
- Dmitri, dis 'n plesier. Hier werk soms Afrikaanse mense wat erger foute maak. Ek is bly jy leer Afrikaans! Ek sal na die ander artikel gaan kyk sodra ek weer 'n kans het. Burgert (kontak) 13:12, 12 Julie 2019 (UTC)
|
<urn:uuid:97f86cba-2f55-4d9b-a937-b8760aa76178>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Gebruikerbespreking:Winstonza
|
2019-07-23T22:42:50Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00309.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999663
| false
|
Gebruik {{Tale van Griekeland|state=collapsed}} of {{Tale van Griekeland|state=uncollapsed}} om die sjabloon só in te sluit dat dit by verstek ingevou (versteek) of uitgevou (vertoon) is. Gebruik {{Tale van Griekeland|state=autocollapse}} om die sjabloon in te vou indien daar ’n ander sjabloon van dieselfde soort op die bladsy is.
|
<urn:uuid:c0a9ed72-7695-4b2e-9c7d-3cddcf2400b3>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Sjabloon:Tale_van_Griekeland
|
2019-07-23T22:34:58Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00309.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.997848
| false
|
Hulp
Bladsye wat na "1132" skakel
←
1132
Jump to navigation
Jump to search
Skakels hierheen
Bladsy:
Naamruimte:
alle
(Hoof)
Bespreking
Gebruiker
Gebruikerbespreking
Wikipedia
Wikipediabespreking
Lêer
Lêerbespreking
MediaWiki
MediaWikibespreking
Sjabloon
Sjabloonbespreking
Hulp
Hulpbespreking
Kategorie
Kategoriebespreking
Portaal
Portaalbespreking
Module
Module talk
Gadget
Gadget talk
Gadget definition
Gadget definition talk
Omgekeerde seleksie
Filters
Versteek
insluitings |
Versteek
skakels |
Versteek
aansture
Die volgende bladsye skakel na
1132
:
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
12de eeu
(
← skakels
wysig
)
1232
(
← skakels
wysig
)
1122
(
← skakels
wysig
)
1127
(
← skakels
wysig
)
1128
(
← skakels
wysig
)
1129
(
← skakels
wysig
)
1130
(
← skakels
wysig
)
1131
(
← skakels
wysig
)
1133
(
← skakels
wysig
)
1134
(
← skakels
wysig
)
1135
(
← skakels
wysig
)
1136
(
← skakels
wysig
)
1137
(
← skakels
wysig
)
1142
(
← skakels
wysig
)
1032
(
← skakels
wysig
)
1076
(
← skakels
wysig
)
Pous Sixtus I
(
← skakels
wysig
)
Kiëf-Roes
(
← skakels
wysig
)
Rjoerik-dinastie
(
← skakels
wysig
)
Mstislaf I van Kiëf
(
← skakels
wysig
)
Tempel van Bel
(
← skakels
wysig
)
Lys van Switserse veldslae
(
← skakels
wysig
)
Kategorie:Sterftes in 1132
(
← skakels
wysig
)
Bespreking:1132
(
← skakels
wysig
)
Waterrot (astrologie)
(
← skakels
wysig
)
Romaanse kuns
(
← skakels
wysig
)
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/1132
"
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Bladsy
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Gereedskap
Spesiale bladsye
Drukbare weergawe
Ander tale
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:8c970a73-01e7-4185-8f74-771e374c415b>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/1132
|
2019-07-18T22:00:22Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00253.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999012
| false
|
Andries du Toit
Du Toit het hom in 1857 op ’n stuk grond gevestig wat aan Pretoria gegrens het. Dié grond het hy vir ’n Basoeto-ponie van pres. M.W. Pretorius geruil en dit Arcadia genoem, die teenswoordige voorstad. Ook in 1857 is hy as eerste landdros van die dorp aangewys, waarna hy dit in erwe uitgemeet het.
Bron[wysig | wysig bron]
- Engelbrecht, prof. S.P., Agar-Hamilton, J.A.I., Pelzer, prof. A.N. en Behrens, H.P.H. 1952. Eeufees-album. Pretoria se eerste eeu in beeld. Pretoria: J.L. van Schaik, Beperk.
|
<urn:uuid:c253db8f-5530-4c8a-a10f-e20dd01190e5>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Andries_du_Toit
|
2019-07-20T03:38:46Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00413.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999843
| false
|
Hulp
Bladsye wat na "Chroom-53" skakel
←
Chroom-53
Jump to navigation
Jump to search
Skakels hierheen
Bladsy:
Naamruimte:
alle
(Hoof)
Bespreking
Gebruiker
Gebruikerbespreking
Wikipedia
Wikipediabespreking
Lêer
Lêerbespreking
MediaWiki
MediaWikibespreking
Sjabloon
Sjabloonbespreking
Hulp
Hulpbespreking
Kategorie
Kategoriebespreking
Portaal
Portaalbespreking
Module
Module talk
Gadget
Gadget talk
Gadget definition
Gadget definition talk
Omgekeerde seleksie
Filters
Versteek
insluitings |
Versteek
skakels |
Versteek
aansture
Die volgende bladsye skakel na
Chroom-53
:
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Chroom
(
← skakels
wysig
)
Morokweng
(
← skakels
wysig
)
Lys van isotope
(
← skakels
wysig
)
Vanadium-51
(
← skakels
wysig
)
Chroom-51
(
← skakels
wysig
)
Chroom-52
(
← skakels
wysig
)
Chroom-54
(
← skakels
wysig
)
Bespreking:Chroom-53
(
← skakels
wysig
)
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Chroom-53
"
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Bladsy
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Gereedskap
Spesiale bladsye
Drukbare weergawe
Ander tale
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:dbe787d4-8818-4347-bf89-3ac696ddffd2>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Chroom-53
|
2019-07-21T11:02:18Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526948.55/warc/CC-MAIN-20190721102738-20190721124738-00013.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.997019
| false
|
Bespreking:Armeens
Jump to navigation
Jump to search
Hierdie bladsy is 'n besprekingsbladsy waar verbeteringe tot die Armeens-artikel bespreek word. Hierdie bladsy is nie 'n forum vir 'n algemene bespreking van die artikel se onderwerp nie. |
Artikelriglyne
Daaglikse bladtrekke | |
|
<urn:uuid:f8f9105d-54a9-4577-8d15-977483b778a5>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Bespreking:Armeens
|
2019-07-17T16:56:28Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00117.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999983
| false
|
Arabiere
- Hierdie artikel handel oor die etniese groep. Vir die taal, sien Arabies.
Arabiere | |
---|---|
Totale bevolking: | ca. 430–450 miljoen[1] |
Belangrike bevolkings in: | Arabiese Liga ~423 miljoen Brasilië ~9 miljoen[2] |
Taal: | Arabies, Engels, Frans, Hebreeus |
Geloofsoortuiging: | Hoofsaaklik Soennitiese Islam (ook Sjiïtiese Islam, nie-denominasionele Islam, Ibadi-Moslems); minderhede Christendom, Droese, Baha’i;[23] Ateïsme, Agnostisisme, Deïsme[24] |
Verwante etniese groepe: | Ander Semitiese en Afro-Asiatiese volke |
Die Arabiere (Arabies: عَرَب, ‘arab, [ˈʕarab], ) is 'n groot en heterogene Semitiese etniese groep wat veral in die Midde-Ooste, Noord-Afrika en aan die Horing van Afrika aangetref word. Hulle het met die uitbreiding van die Islam in die 7de eeu vanaf die Arabiese Skiereiland en Wes-Asië versprei. Tussen 430 en 450 miljoen Arabiere leef wêreldwyd, waarvan die meeste in die Arabiese wêreld. Daarmee is die Arabiere die tweede grootste etniese groep naas die Han-Chinese. Belangrike Arabiese minderhede leef in Iran, Israel en Turkye. Die bande wat Arabiere verbind is taalkundige, kulturele, politieke en etniese feite. Palestyne en Sahrawis is van die bekendste Arabiese deelgroepe.
Die meeste Arabiere is aanhangers van die Soennitiese Islam en hul moedertaal is Arabies. Die Arabiese diaspora is een van die grootstes ter wêreld en het in lande van die Amerikas, Europa, Suid- en Suidoos-Asië gevestig. Die meeste mense van Arabiese afkoms buite die Arabiese wêreld leef in Brasilië (9 miljoen), gevolg deur Frankryk (5,9 miljoen), Argentinië (4,5 miljoen), die Verenigde State (3,5 miljoen), Spanje (1,6–1,8 miljoen), Venezuela (1,6 miljoen), Italië (1,5 miljoen), Meksiko (1,1 miljoen), Chili (1 miljoen) en Colombia (700 000–1 miljoen). As gevolg van die Arabiese Lente met burgeroorloë soos die Libiese (2011) en die Siriese Burgeroorlog (sedert 2011) het miljoene Arabiere van hul tuislande gevlug, waarvan die meeste na Europese lande soos Duitsland.
Inhoud
- 1 Geskiedenis
- 1.1 Algemeen
- 1.2 Arabiese ryke
- 1.3 Arabiere en Islam
- 1.4 Koloniale periode
- 1.5 Arabiese nasionalisme
- 2 Verwysings
- 3 Bronnelys
- 4 Eksterne skakels
Geskiedenis[wysig | wysig bron]
Die Arabiere is die grootste bevolkingsgroep in Noord-Afrika en die Midde-Ooste. Hulle vorm nie 'n homogene groep nie en woon verspreid in 'n stuk of vyftien lande. "Arab " is 'n Semitiese woord en is oorspronklik gebruik om die nomadiese woestynvolke (Bedoeïene) in die Arabiese Skiereiland aan te dui. Naas die nomadiese volke het daar vanaf 1500 v.C. ook 'n aantal klein koninkryke in die suide van die skiereiland voorgekom. Hulle bevolking het van landbou en handel gelewe.
Eers in die 7de eeu n.C. het die profeet Mohammed en sy opvolgers daarin geslaag om die Arabiere in die skiereiland onder die godsdiensleer van Islam te verenig. Aangevuur deur hul godsdiens het die Arabiere deur middel van "heilige oorloë" hul gesag uitgebrei na groot dele van Asië, Afrika en Europa. Tot in die 11de eeu het hulle die politieke mag in die Islamitiese ryk behou, maar hulle het op groot skaal met hul onderdane vermeng sodat die onderskeid tussen Arabiere en nie-Arabiere geleidelik verdwyn het. Dit het aanleiding gegee tot 'n totaal nuwe begrip van die woord Arabier. Voortaan het die woord betrekking gehad op almal wat dieselfde taal en kultuur gedeel het. Islam was ook 'n belangrike samebindende faktor, maar die heilige oorloë het dié godsdiens ook na lande soos Persië, Indië en Turkye laat uitbrei. Aanhangers van Islam in hierdie lande het hul eie kultuur behou en word nie Arabiere genoem nie.
Tussen die 14de en 19de eeu was feitlik alle Arabiessprekende lande deel van die Ottomaanse of Turkse Ryk. Sedert die 19de eeu het hulle geleidelik met Westerse moondhede soos Engeland en Frankryk in aanraking gekom, veral ná die val van die Turkse Ryk en die ontdekking van ruolie. Groeiende nasionalisme het in die 20ste eeu tot die stigting van verskeie Arabiese state gelei. Ondanks verskeie pogings, kon hulle nog nie daarin slaag om Arabiese eenheid of selfs 'n gemeenskaplike politiek tot stand te bring nie. In die 20ste eeu het die tradisionele Arabiese leefwyse vinnig verander. Onder toenemende ekonomiese druk moes al hoe meer nomade hul op een plek vestig om 'n bestaan te kan maak. Plattelandse armoede laat boere ook na die stede stroom.
Algemeen[wysig | wysig bron]
Die sogenaamde "Arabiese wêreld" is in Noord-Afrika en die Midde-Ooste geleë. Die Arabiese lande in Noord-Afrika is Mauritanië, Wes-Sahara, Marokko, Algerië, Tunisië, Libië, Soedan en Egipte. Jordanië, Sirië, Libanon en Irak is in die Midde-Ooste. Dan is daar ook Saoedi-Arabië, Jemen en 'n aantal kleiner state wat almal in die Arabiese Skiereiland geleë is. Die volke van al hierdie lande praat een of ander Arabiese dialek en hul kultuurtaal is klassieke Arabies. Hierdie gemeenskaplike kenmerke bring mee dat hul almal as Arabiere bestempel word, hoewel hulle nie tot een groep behoort nie. Uiterlik toon die Arabiere groot liggaamlike verskille. Hulle het 'n lang geskiedenis van onderlinge twis en kon tot vandag toe nie daarin slaag om een nasie te vorm nie. In sommige Arabiese lande kom daar belangrike minderheidsgroepe voor, soos die Koptiese Christene in Egipte en Soedan, die Christene in Libanon en die Koerde in Irak. In Israel, wat vroeër Palestina was, vorm die Arabiere 'n minderheidsgroep. Die Arabiese samelewing kan in drie hoofgroepe verdeel word:
- Die Bedoeïene wat met groot troppe skape, bokke en kamele deur die woestyn swerf,
- Die landbouers, en die
- Bewoners van groot dorpe en stede.
Bedoeïene[wysig | wysig bron]
Die Bedoeïene kom hoofsaaklik in die Arabiese Skiereiland en in die woestyne van Irak, Sirië en Jordanië voor. Hulle word algemeen as die kleurvolste van al die Arabiere beskou. Omdat hulle voortdurend oor groot afstande rondswerf, het hulle 'n belangrike rol gespeel in die verspreiding van die Islamitiese geloof. Vandag word dit al hoe moeiliker vir die Bedoeïene om hul nomadiese leefwyse vol te hou en baie Bedoeïene word deur omstandighede gedwing om hulle op een plek te vestig.
Die platteland[wysig | wysig bron]
'n Interessante verskynsel is dat die Arabiese boere in klein dorpies saam woon. Die huise word gebou van modderstene wat in die son drooggebak is en word sonder planmatigheid deurmekaar opgerig. Die boere word "fallahien" genoem en maak hoofsaaklik hul bestaan uit besproeiingslandbou. Hulle plant veral koring en gars en, waar moontlik, ook groente en vrugte. 'n Gedeelte van hul produkte ruil hulle met die Bedoeïene en dorpsbewoners vir ander ware of geld. Grond is private eiendom. Die hoeveelheid grond wat die boere besit, bepaal ook die hoeveelheid water wat daar in die besproeiingskema aan hom toegesê word. Daar is altyd 'n groot skaarste aan water en die verhouding tussen water en grond is so heg dat die een nie sonder die ander verhuur of verkoop mag word nie.
Dorpe en stede[wysig | wysig bron]
Familiebande speel 'n baie groot rol in die Arabiese samelewing. Dit blyk veral in die groot dorpe waar mense volgens hul familiename in wyke woon. 'n Dorp bestaan gewoonlik uit drie of vier sulke wyke wat gegroepeer is óm die sentrale wyk waar die oudste families woon. Twee wyke vorm saam een bestuurshelfte. Sodoende is daar 'n gesamentlike hoofmanskap wat die dorp verteenwoordig en geskille uitsorteer. Elke wyk beskik oor sy eie begraafplaas en moskee. Gewoonlik trou 'n man met 'n vrou uit sy eie wyk.
Dorpe se grootte varieer van etlike honderde inwoners tot 10 000 of selfs 20 000. Die indeling volgens familiewyke bly egter oral dieselfde. Baie van die inwoners van die groter dorpe maak 'n bestaan uit boerdery – as arbeiders bewerk hulle stukke grond buitekant die dorp.
Armoede bly egter 'n groot probleem in Arabiese dorpe en lei daartoe dat baie mense na die stede stroom, hoewel hulle dáár ook nie 'n veel beter bestaan kan voer nie. Die tradisionele Arabiese stad is baie dig bebou en het smal strate. Winkels met dieselfde spesialiteite is gewoonlik naas mekaar en vorm sodoende 'n basaar -"soeq" in Arabies. Daar is geen onderskeid tussen kommersiële en residensiële buurte nie, hoewel mense van dieselfde etniese of godsdienstige groep in die groter stede in hul eie buurt woon. Toesig oor die mark en 'n militêre polisiemag is die enigste vorm van plaaslike bestuur. Inwoners se lojaliteit lê eerder by hul familie en godsdiens as by die belange van die stad as 'n geheel. Die gesin- en familielewe is dieselfde as dié in dorpe, hoewel daar baie groter verskille in rykdom en sosiale status voorkom. 'n Groot gedeelte van die stedelike bevolking is werkloos en baie ander lewe onder die broodlyn.
Huwelik en posisie van die vrou[wysig | wysig bron]
Die meeste Arabiese huwelike word op die Islamitiese wyse voltrek. Die bruidegom moet 'n prys aan die bruid se ouers betaal. By die Christelike Arabiere is dit egter die bruid se ouers wat 'n bruidskat moet voorsien. Meisies trou gewoonlik wanneer hulle veertien of vyftien is met seuns van sestien tot agtien. Tradisioneel het net die man die reg om die huwelik nietig te laat verklaar. Vroue beklee 'n ondergeskikte posisie in die samelewing. Die ondergeskiktheid van die vrou berus op 'n letterlike vertolking van Mohammed se woorde: "Met 'n volk wat sy belange in die hande van 'n vrou plaas, kan dit nie goed gaan nie."[verwysing benodig] Danksy verbeterde onderwys en groter beroepsmoontlikhede is die posisie van die vrou besig om te verbeter. Vandag kan vrouens byvoorbeeld ook 'n egskeiding verkry.
Arabiese ryke[wysig | wysig bron]
Suid-Arabiese ryke[wysig | wysig bron]
Die Arabiere het hul eerste bloeitydperk in die suide van die Arabiese skiereiland beleef. Daar is die klimaat gunstig vir land- en tuinbou teen die berghellings. Boonop het die groot handelsroetes tussen Afrika en die Midde-Ooste deur hierdie gebied gelei. Die kameel is ongeveer 1200 v.C. deur die Arabiere getem en met groot vrug in die handel gebruik. Die oudste kultuur in die gebied was dié van die Koninkryk Saba, wat ongeveer 1100 v. C. ontstaan het en volgens argeologiese opgrawings 'n hoë ontwikkelingspeil bereik het. Daar word beweer dat die koningin van Skeba inderwaarheid 'n koningin van Saba was omdat die name min of meer ooreenkom en Saba in Salomo se tyd op sy hoogtepunt was. Die mag van die Sabeërs het uiteindelik oorgegaan in die hande van die Himiariete. In Griekse en Romeinse bronne word hulle Homeriete genoem. In die eerste eeu v.C. het die Romeine vergeefs gepoog om hulle te onderwerp. Weens handelsmededinging uit die Hellenistiese wêreld, was die Suid-Arabiese ryk in daardie stadium reeds besig om te taan en is die genadeslag toegedien deur Ethiopiese invalle. Die Ethiopiërs het hulle in 525 n.C. in Suid-Arabië gevestig met die doel om die gebied as aanvalsbasis teen die Persiese Ryk van die Sassanide te gebruik. Hulle het ook die Christendom na Suid-Arabië gebring. In 575 is hulle egter deur die Perse verdring. As gevolg van die vreemde oorheersing het Suid- en Sentraal-Arabië met 'n mengelmoes van kulture te doen gekry. Daar was onder andere ook baie Joodse handelaars op die karavaanroetes. Dit het 'n gunstige klimaat geskep vir die ontplooiing van die Islamitiese geloof.
Noord-Arabiese ryke[wysig | wysig bron]
Die eerste noemenswaardige ryk in die noorde van die Arabiese skiereiland was dié van die Nabateërs wat in die 2de eeu v.C. in die teenswoordige Jordanië ontstaan het. Hul hoofstad, Petra, was naby die Dooie See geleë. Die stad is later opgegrawe en het gespreek van indrukwekkende ontwikkeling. Die Nabateërs het goeie verhoudinge met die Romeine gehandhaaf, maar is nogtans in 105 n.C. by die Romeinse Ryk ingelyf. In die 3de eeu het nog 'n Arabies-Aramese ryk, met Palmyra as hoofstad, in die suidooste van Sirië verrys. Die ruïnes van Palmyra spreek van groot Romeinse invloed. Die ryk het gesukkel om handhawend te bly tussen die Romeine aan die een kant en die Perse aan die ander kant. In 273 is hulle deur die Romeine verower. Sedert die val van Palmyra tot laat in die sesde eeu was die Arabiere vasalle van of die Oos-Romeinse Ryk (later Bisantium) of die Sassanidiese Perse.
Arabiere en Islam[wysig | wysig bron]
Mohammed, die groot profeet van Islam, het gedurende sy eie leeftyd (570-632) daarin geslaag om feitlik die hele Arabiese Skiereiland te islamiseer. Sy opvolgers is almal "kalief" genoem. Die eerste kalief het die afvallige stamme in die skiereiland onderwerp en terselfdertyd noordwaarts uitgebrei. Die Bisantyne is, net soos die Perse, verslaan en Sirië en Palestina is onderwerp. Die Bisantyne is ook uit Egipte verdryf. In die verowerde gebiede is nuwe stede gestig wat as sentra vir die Islamitiese kultuur moes dien. Nie-Arabiere is toegelaat om hul geloof te behou, teen betaling van 'n baie hoë belasting. Baie van hulle het daarom verkies om Moslems te word.
AI langs die kus van Noord-Afrika is die een gebied ná die ander verower totdat selfs Spanje in 715 onderwerp is. Ooswaarts is daar tot diep in Sentraal-Asië ingedring, tot by die Indusrivier en die noordelike grense van Afghanistan. Teen die helfte van die 8ste eeu was die Arabies-Islamitiese Ryk op sy grootste. Die kalifaat het van die een dinastie na die ander oorgegaan. Die hoofstad was Mekka, maar in 750 het die Abbasidiese dinastie 'n nuwe hoofstad by Bagdad (Irak) gebou. Hoewel die Arabiese kultuur, met klassieke-Arabies as taal, oral in die verowerde gebiede 'n bloeitydperk beleef het, het die interne verbrokkeling van die ryk reeds in hierdie stadium begin en in die volgende vier eeue snel toegeneem. Dinastieë het afvallig van Bagdad geword, terwyl die Kalief van Bagdad meer en meer van sy Turkse huursoldate afhanklik geword het. Die laaste kalief is tydens 'n Mongoolse inval in 1258 gedood. Daarna het die groot Arabiese Ryk in 'n magdom klein sjeikdomme versplinter geraak en was 'n maklike prooi vir die opkomende Ottomaans-Turkse Ryk.
Koloniale periode[wysig | wysig bron]
As provinsies van die Ottomaanse Ryk is die Arabiese lande op ekonomiese gebied 'n groot knou toegedien deur die ontdekking van die seeroete om die Kaap. Hulle het daardeur hul monopolie op die handel met die Ooste verloor en nog meer in verval geraak. Namate die Ottomaanse Ryk self begin verswak het, het sy provinsies – waaronder ook die Arabiese lande – een na die ander die Wes-Europese moondhede ten prooi begin val. In 1798 het Napoleon Egipte en Sirië beset. Die besetting was van korte duur, maar het 'n groot invloed gehad.
Mohammed Ali, wat in 1805 in Egipte aan bewind gekom het, het die land so te sê onafhanklik van die Turkse sultan gemaak en die leër en administrasie volgens die Westerse model gemoderniseer. Onder sy opvolgers het die land al hoe meer van Westerse raadgewers en bankiers afhanklik geraak. In 1879 het Frankryk en Engeland albei genoeg belange in Egipte gehad om die wanbestuur van Ismaiel te beëindig. Nasionalistiese opstande is in 1882 met Britse hulp onderdruk. In dieselfde jaar het Engeland Egipte permanent beset, hoewel die land in naam nog deel van die Ottomaanse Ryk gebly het. Frankryk het sedert 1848 al beheer van Algerië verkry. In 1881 het hulle Tunisië beset en in 1901 begin om Marokko te verower. In Algerië en later in Marokko was daar grootskaalse verset teen die Franse. AI die opstande is egter suksesvol onderdruk. Eers in die dertigerjare van die twintigste eeu het nasionalisme weer in Frans-Noord-Afrika posgevat. Die Spanjaarde het ook in 1934 'n deel van Marokko in besit geneem. Libië is in 1912 deur Italië verower. Ook in die Midde-Ooste het Arabiese lande Engels-Franse "invloedsfere" geword en eers ná die Eerste Wêreldoorlog is onafhanklike state gestig.
Arabiese nasionalisme[wysig | wysig bron]
Die Arabiese Skiereiland[wysig | wysig bron]
Reeds in die 18de eeu het die Wahhabiete (volgelinge van Mohammed al-Wahhab) hul beywer vir die uitwissing van vreemde invloede. Die vorm van Islam wat hulle bely het, was so puriteins en fanatiek, dat hulle deur die ortodokse instellings as ketters beskou is. Toe hulle hul invloed na Sirië en Irak wou uitbrei, het die Turkse Sultan die hulp van Mohammed Ali van Egipte ingeroep. Tussen 1810 en 1818 is die Wahhabiete verslaan en teruggedryf. Aan die begin van die 20ste eeu het hulle egter weer hul verskyning gemaak, aangevoer deur Ibn Saoed. Hulle was minder godsdienstig-fanaties as hul voorgangers en het daarom ook meer sukses behaal. In 1932 is die onafhanklike koninkryk van Saoedi-Arabië gestig.
Libanon, Sirië en Irak[wysig | wysig bron]
In Libanon en Sirië was daar gedurende die 19de eeu kort-kort verset teen die Turkse sultan. Dit het keer op keer aan Engeland en Frankryk die geleentheid gebied om in te meng en hul invloed daar uit te brei. Tydens die Eerste Wêreldoorlog was Turkye, as Duitsland se bondgenoot, ook in 'n stryd met Engeland en Frankryk gewikkel. Die Arabiese nasionaliste moes nou kies tussen die Turke aan die een kant en die Westerse moondhede aan die ander kant. Baie was ten gunste van die Turke omdat hulle minstens ook Islamities was. Die laaste emir van Mekka het egter met Engeland onderhandel. In ruil vir Arabiese steun teen die Turke, sou Engeland die Arabiere se onafhanklikheid waarborg. Die Arabiese opstand teen Turkye, waarvan een van die emir se seuns, Faisal, 'n aanvoerder was, het gehelp om die Ottomaanse Ryk finaal tot 'n val te bring. Die Engelsman T.E. Lawrence – Lawrence van Arabië – het 'n belangrike rol hierin gespeel. Die Engelse beloftes is egter nooit nagekom nie omdat die gebied waarop die Arabiere aanspraak gemaak het, reeds tussen Frankryk en Engeland verdeel was en omdat die Engelse boonop belowe het om die Jode te help om 'n onafhanklike staat in Palestina op te rig. Libanon en Sirië is aan Frankryk as mandate gegee, maar het in 1936 hul onafhanklikheid verkry. Irak, as mandaat van Engeland, het in 1930 onafhanklik geword.
Egipte[wysig | wysig bron]
Die eerste fase van Egiptiese nasionalisme is met die Engelse besetting van 1882 beëindig. Onder die Engelse bewind was daar sekere groepe wat hulle vir onafhanklikheid beywer het en ander wat ten gunste van aansluiting by die Ottomaanse Ryk was. Met die vernietiging van die Ottomaanse Ryk in 1919 het die nasionale leier, Zaghloel, by die Vrede van Versailles geagiteer vir onafhanklikheid. Engeland was onwillig maar moes uiteindelik onder druk die Egiptiese onafhanklikheid in 1922 erken.
Arabiese Liga[wysig | wysig bron]
In 1945 het Egipte, Irak, Jordanië, Libanon, Sirië, Saoedi-Arabië en Jemen die Arabiese Liga tot stand gebring. Die Bond het die gemeenskaplike belange van die lidstate behartig en hom beywer vir die bevryding van Arabiese gebiede in Afrika. Teen 1962 was al die Arabiese lande van Noord-Afrika lede van die Bond. In die volgende dekade het die Bond skipbreuk gely as gevolg van onderlinge geskille oor die Palestynse kwessie en die handhawing van betrekkinge met die twee groot magsblokke – Oos en Wes.
Verwysings[wysig | wysig bron]
- ( Margaret Kleffner Nydell ) Understanding Arabs: A Guide For Modern Times, Intercultural Press, 2005, ISBN 1-931930-25-2, page xxiii, 14
- ( ) "Saudi Aramco World : The Arabs of Brazil". saudiaramcoworld.com. September/Oktober 2005. Besoek op 19 April 2016. Gaan datum na in:
|date=
(help) - ( ) "France's ethnic minorities: To count or not to count". The Economist. 26 Maart 2009. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "الهجرة السورية اللبنانية إلى الأرجنتين". Fearab.org.ar. Besoek op 13 April 2010.
- ( ) "The Arab American Institute". Aaiusa.org. Besoek op 17 September 2011.
- ( Joshua Project. ) "Country – Turkey :: Joshua Project Joshua Project". Joshua Project. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "¿Cuántos musulmanes hay en España? Estudio demográfico orientativo sobre la población musulmana en España". islamhoy.com. 4 Desember 2013. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "Abdel el-Zabayar: From Parliament to the Frontlines". The Daily Beast. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "Israel in Figures" (PDF). Jerusalem: Central Bureau of Statistics. 2010. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "65th Independence Day – More than 8 Million Residents in the State of Israel" (PDF). Jerusalem: Central Bureau of Statistics. 14 April 2013. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "Iran". The World Factbook. Central Intelligence Agency. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "Islam in Italy – Euro-Islam: News and Analysis on Islam in Europe and North America". www.euro-islam.info. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "Chad". The World Factbook. Central Intelligence Agency. Besoek op 19 April 2016.
- ( Ben Cahoon. ) "World Statesmen.org". World Statesmen.org. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) En Chile viven unas 700.000 personas de origen árabe y de ellas 500.000 son descendientes de emigrantes palestinos que llegaron a comienzos del siglo pasado y que constituyen la comunidad de ese origen más grande fuera del mundo árabe.
- ( ) "Arabes en Colombia". 25 Januarie 2004. Besoek op 19 April 2016.
- (Dr Anthony McRoy PhD. ) "The British Arab". National Association of British Arabs. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) http://www.cz-herborn.de/arabische/
- "Dutch media perceived as much more biased than Arabic media – Media & Citizenship Report conducted by University of Utrecht", Utrecht University, 10 September 2010, http://www.media-citizenship.eu/images/stories/pdf/Amsterdam_national_focus_group_report.pdf, besoek op 29 November 2010
- ( ) "The Arab Community in Canada". Statistics Canada. 16 Augustus 2007. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "Monash University Research Repository" (PDF). Monash University. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) "The Arabs of Honduras". Saudi Aramco World. Julie/Augustus 2001. Besoek op 19 April 2016. Gaan datum na in:
|date=
(help) - An Introduction to the Baha'i Faith – Page 88, Peter Smith – 2008
- ( Sharif, William (2010). Christianity, Islam and Secular Criticism. p. 44. )
- ( ) "Pan-Arab Colours". crwflags.com. Besoek op 19 April 2016.
- ( ) John Stothoff Badeau; John Richard Hayes (1983), The Genius of Arab civilization: source of Renaissance, Taylor & Francis, pp. 104, http://books.google.fr/books?id=IaM9AAAAIAAJ&pg=PA104&dq=oleg+grabar+kairouan+mosque&cd=3#v=onepage&q=oleg%20grabar%20kairouan%20mosque&f=false
Bronnelys[wysig | wysig bron]
- Wêreldspektrum, Volume 2, bl.45-49, ISBN 0-908409-41-9
|
<urn:uuid:ad1cc810-7770-48b8-873e-04d13cc02246>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Arabiere
|
2019-07-18T21:55:28Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00277.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999961
| false
|
Metamfetamien
Metamfetamien word vandag saam met heroïen en "crack"-kokaïen beskou as een van die mees verwoestende dwelmmiddels in omloop. Anders as kokaïen, wat die breinreseptore vinniger aantas en dus gouer verslawend is, word "kristalmet" geklassifiseer as 'n positiewe versterker wat die gebruiker elke keer wat dit gebruik word, gelukkiger en meer energiek laat voel.
Wanneer gebruik van die middel gestaak word, ervaar die gebruiker 'n ernstige ineenstorting. Die "herbedrading" van die brein se beloningstelsel vestig 'n obsessiewe denkpatroon, wat dit moeilik maak vir 'n gebruiker om sonder professionele hulp dié dwelmgewoonte te staak. Die probleem is egter dat 'n tekort aan fondse gelei het tot 'n gebrek aan staatsgesubsidieerde rehabilitasieprogramme, terwyl die middel juis gewild is onder arm gemeenskappe waar daar groot werkloosheid heers.
Dit kan in poeier- of kristalvorm voorkom en kan gerook, gesnuif, gedrink of ingespuit word. Wanneer dit binneaars ingespuit word, is die effek daarvan onmiddellik, terwyl die effek 'n minuut of wat duur om in te skop wanneer dit gerook word. Dit neem 'n paar minute langer wanner die dwelm gesnuif word.
In Suid-Afrika word "kristalmet" meestal deur 'n strooitjie gerook nadat die poeier in 'n gloeilamp waarvan die metaaldraadjie verwyder is, verhit is. (Die middel word gewoonlik in strooitjies verkoop.)
Effek en newe-effekte[wysig | wysig bron]
Gebruikers ervaar onmiddellik 'n genotvolle gevoel wat 'n paar sekondes kan duur, gevolg deur 'n euforie wat ure kan aanhou. In hierdie toestand voel die gebruiker wakker en energiek en kan tot 18 uur lank sonder kos bly sonder om honger te voel. Die aangename gevoel word veroorsaak deur 'n toename in dopamien, 'n chemiese stof wat deur die brein afgeskei word.
Die aangename gevoel word egter verplaas deur uiterste rusteloosheid, slapeloosheid en angstigheid wanneer die middel uitwerk en dit kan ure duur voordat die liggaam herstel het. Dit kan op sy beurt lei tot 'n gevoel van uitputting en uiterste depressie, wat weer daartoe kan lei dat die gebruiker ander dwelms gebruik in 'n poging om beter te voel. Baie verbruikers wend hulle na 'n kombinasie van dagga en Mandrax, wat as "witpyp" bekend staan omdat die wit poeier soos 'n pyp deur 'n bottelnek gerook word.
Die dwelm hou 'n groot risiko van geweld en psigoses in. Die chroniese gebruik daarvan kan lei tot woede-uitbarstings, angstigheid, verwarring and ander gemoedsversteurings wat soms tot moord aanleiding gee. Gebruikers kan ook paranoïes word of hallusinasies en delusies ontwikkel. In sommige gevalle lei dit tot selfmoord.
Amfetamien het 'n verwoestende langtermyn-uitwerking op die liggaam. Nie net word die bloeddruk verhoog en klop die hart ongelyk nie, maar die bloedvate in die brein kan beskadig word, wat tot beroerte kan lei. Afgesien van permanente skade aan die brein en sentrale senuweestelsel wat tot gedragsveranderinge kan lei, is asemhalingsprobleme ook 'n newe-effek van dié middel. Nog 'n uitvloeisel is dat die liggaam kan oorverhit, wat die dood kan aanbring.
Vervaardiging[wysig | wysig bron]
Metamfetamien is 'n stimulant wat 'n gebruiker binne ses maande volkome kan verslaaf. Omdat die liggaam weerstandig raak teen die middel, moet al hoër dosisse geneem word om dieselfde effek te bereik. Dit verhoog die gevaar van oordosering, aangesien amfetamien gewoonlik met bakpoeier, talkpoeier, glukose, stysel of kinien versny word en die presiese hoeveelheid amfetamien wat daarin vervat is, dus nie vasgestel kan word nie.
Die bestanddele om die dwelmmiddel te vervaardig, is maklik bekombaar en tik word dikwels in gewone kombuise berei en dan teen R40-R60 per strooitjie verkoop. In Mei 2003 het die Medisynebeheerraad probeer om hierdie tendens te fnuik deur die hoofbestanddeel, efedrien, tot 'n skedule-5-middel te verklaar – d.w.s. 'n middel wat slegs d.m.v. 'n voorskrif bekom kan word. Vervaardigers het egter oorgeskakel na pseudo-efedrienprodukte wat oor die toonbank beskikbaar is.
Simptome[wysig | wysig bron]
Die volgende simptome kan 'n aanduiding wees dat 'n persoon verslaaf is aan kristalmetamfetamien:
- Agitasie
- Aggressie
- Angstigheid
- Gewigsverlies en 'n afname in eetlus
- Hallusinasies
- Hiperaktiwiteit
- Hoofpyn
- Slapeloosheid.
- Verhoogde energievlakke
- Verminderde konsentrasie
- Vinnige gemoedsveranderinge
Dit kan ook gepaard gaan met oordrewe selfvertroue of oorvriendelikheid en vinnige spraak. Vergrote pupille, droë lippe, erge sweet, onbeheerste tandekners en brandmerke aan die vingerpunte kan ook op verbruik dui.
Gebruik in Suid-Afrika[wysig | wysig bron]
Suid-Afrika – en veral die Wes-Kaap – het die afgelope tyd 'n onrusbarende toename in die gebruik van die dwelmmiddel kristalmetamfetamien, ook bekend as tik, meth, straw, tuk-tuk, lolly, globes, speed, crank of ice, ervaar, wat saamval met die toename in dwelmmisbruik onder tieners. Kristalmetamfetamien staan ook bekend as Hitler se dwelm. Dit is destyds Pervitin genoem. Die Nazi’s het die middel aan soldate gegee juis omdat dit gewelddadigheid aanwakker en die sintuie verskerp.
Die gebrek aan detoksifikasieprogramme en die gevolglike penarie waarin howe hulle bevind by die vonnisoplegging van middelverslaafdes lei tot groter kriminele aktiwiteite in die provinsies wat die ergste deur die probleem geraak word. Die Instituut vir Sekerheidstudie het in dié verband juis bevind dat die Wes-Kaap die hoogste misdaadsyfer van al die provinsies in die land het.
Tik se gebruik neem veral toe onder gebruikers jonger as 20 jaar. Om dit teen te werk, het die Regering in 2004 met bewusmakingsprogramme in 1,500 skole in die Wes-Kaap begin. Meer as R8-miljoen is in 2004 deur die Wes-Kaapse provinsiale regering bewillig vir die bekamping van dwelmmisbruik, insluitende die ontwikkeling van 'n spesiale program daarteen en die ontwikkeling van 'n alternatiewe benadering van behandeling vir verslaafdes.
Die Departement van Veiligheid en Sekuriteit het ook begin met 'n verskerpte veldtog om dwelmbase en –sindikate aan die man te bring, en verskeie groot operasies het in 2004 vrugte afgewerp.
Die probleem van tik is dat dit aanloklik is vir mense wat andersins nie met dwelms sou eksperimenteer nie, naamlik leerders wat langer ure wakker en skerp wil bly vir hul studies, en vroue en meisies wat die aptytonderdrukkende effek van die dwelm gebruik om te verslank. Omdat die middel die sintuie verskerp, inhibisies onderdruk en die gebruiker aggressief maak, gebruik bendelede dit ook toenemend.
Misbruik van die dwelm kan ook lei tot 'n verhoging in die vlakke van MIV/Vigs-besmetting, aangesien gebruikers dikwels onder invloed van die dwelm onbeskermde seks het.
Wikimedia Commons bevat media in verband met Methamphetamine. |
|
<urn:uuid:b3df8592-b999-44ee-866f-f8dd1939760e>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Metamfetamien
|
2019-07-18T22:05:49Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00277.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999981
| false
|
Afrikaanse woordelys en spelreëls
Die Afrikaanse woordelys en spelreëls (AWS) is 'n publikasie van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns met spelreëls, 'n woordelys, afkortingslys en verskeie bylaes vir Afrikaans. Die eerste uitgawe het in 1917 verskyn, en word sedertdien gereeld bygewerk. Die Taalkommissie van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns stel hierdie publikasie op met die primêre doel om leiding te gee ten opsigte van spelling.
Die afdeling oor spelreëls is onderverdeel in afdelings wat spelreëls vir Standaardafrikaans verduidelik aan die hand van sekere onderwerpe: Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling, wisselvorme, klanke (vokale, diftonge en konsonante), meervoudsvorme, skryftekens (afkappingsteken, aksent, kappie, deelteken, koppelteken), hoofletters, verkleiningsvorme, trappe van vergelyking, leestekens, en los en vas skryf van woorde.
Die woordelys bevat 'n versameling Afrikaanse woorde om die korrekte skryfwyse ten opsigte van spelling, wisselvorme, gebruik van koppeltekens, hoofletters, en skryftekens aan te dui. Dit is geensins 'n volledige lys van Afrikaanse woorde nie, maar poog eerder om probleemgevalle uit te lig, of om minder algemene woorde as aanvaarbaar aan te dui.
Die afkortingslys bevat afkortings en ooreenstemmende volledige vorms wat in algemene gebruik voorkom. Riglyne vir die gebruik van afkortings word ook gegee.
Talle bylaes met nuttige inligting word ook agter in die AWS aangebied.
Inhoud
Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en KunsWysig
Die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns is op 2 Julie 1909 in Bloemfontein gestig om hulle te beywer vir Afrikaanse en Nederlandse taal en letterkunde, die Suid-Afrikaanse geskiedenis, oudheidkunde en kuns. Die Akademie het vanaf 1914 begin met die opstel van die spelreëls vir Afrikaans, en die eerste woordelys (toe genoem "Woordelijs") is in 1914 in Jaarboek V van die Akademie opgeneem. Die eerste spelreëls (toe genoem "Spelregels") is op 8 September 1915 goedgekeur deur die Akademie (Jaarboek VI van 1915), waarna dit saam met die woordelys in 1916 in pamfletvorm uitgegee is. Die eerste Afrikaanse Woordelijs en Spelreëls is in 1917 in boekvorm uitgegee, met 'n tweede, hersiene druk wat in 1918 verskyn het.
Uitgawes van die spelreëlsWysig
Daar het tot dusver (2017) elf uitgawes van die AWS verskyn, waarvan die tweede uitgawe bloot 'n herdruk van die eerste was – dus in wese tien uitgawes.[1]
Die 1917-AWS (eerste/tweede uitgawe)Wysig
Die Afrikaanse Woordelijs en Spelreëls van 1917 is geskryf deur T.H. Le Roux, D.F. Malherbe en Johannes J. Smith, in opdrag van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Taal, Wetenskap en Kuns. Ander lede van die spellingkommissie sluit Jan F.E. Cilliers, J.D. du Toit, C.J. Langenhoven en Gustav Preller in.
Die voorwoord is in eenvoudige taal geskryf. Dit stel dat die AWS die vrug is van die werk van die Genootskap van Regte Afrikaners (gestig 1875). Dit is egter 'n vreemde stelling, aangesien die spelreëls grootliks verskil van dit wat deur die GRA gebruik is. Hierdie stelling word verder deur die vierde grondbeginsel van die 1917-AWS in twyfel getrek.
Die Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling word soos volg uiteengesit:
- Elke klank word deur 'n aparte letter voorgestel en geen onnodige letters word gebruik nie.
- Dieselfde woord, voor- of agtervoegsel word so ver moontlik dieselfde gespel.
- Die geskiedenis word net in ag geneem waar dit prakties moontlik is.
- Daar moet so weinig moontlik van die Vereenvoudigde Hollandse Spelling (VHS) afgewyk word.
- Die gebruiklikste uitspraak word as norm aanvaar.
Die GRA-spelling (ook genoem die Patriotsisteem) is kenmerkend in die wyse wat dit juis van die Vereenvoudigde Hollandse Spelling (VHS) afwyk. Vergelyk byvoorbeeld die GRA-spelling briif en briwe met die VHS brief en briewe, of waarhyd met waarheid. Dat daar so ver moontlik nie van die VHS afgewyk moet word nie, word verduidelik deur die stelling dat Afrikaans en Nederlands mekaar moet aanvul.
Die term "beskaaf" word so verduidelik: Dit wat gewoon is, is beskaaf, en dit wat ongewoon is, is onbeskaaf.
Die woordelysgedeelte bevat 15 680 inskrywings[2] en 48 reëls.
Spelling en spelreëlsWysig
Reeds uit die voorwoord is dit duidelik dat hierdie Afrikaans redelik verskil met hedendaagse Afrikaans, sover dit die spelling betref. 'n Goeie voorbeeld hiervan is die gebruik van ij in plaas van y (vergelyk "Woordelijs" hierbo). Ander voorbeelde sluit in:
bajang (baie), als (as), sie (sien), hòm (hóm), daadlik (dadelik), solang (solank), ter goeder trouw, opbouwing.
Met die verskyning van die AWS het daar reeds vele wisselvorme vir sekere woorde bestaan. Die AWS maak duidelik onderskeid tussen aanvaarbare en onaanvaarbare vorme:
soveel x *suffel
vinnig x *vinnag
kinders x *kinners
nuws x die Nederlandse *nieuws
Die spelreëls van die AWS het veel te sê oor hoe vreemde en Nederlandse woorde verafrikaans moet word.
Vir die onderskeid tussen hypotese en simpatie geld die reël dat woorde van vreemde herkoms die y behou, maar ingeburgerde, alledaagse woorde 'n i kry. 'n Soortgelyke reël geld vir au x ou in woorde soos automaties. Die c, x en z word in vreemde woorde en eiename behou, byvoorbeeld café en Alexander.
Waar die VHS 'n th het wat as [t] uitgespreek word, verval die h in Afrikaans: *thee x tee, en *thermometer x termometer; maar thuis (tuis) word so gebou, omdat dit aan huis herinner.
Die ei naas ij word slegs as wisselvorme erken waar die VHS dit ook erken, dus slegs waar 'n betekenisverskil voorkom, byvoorbeeld leiden x lijden.
'n Vreemde reël is dat die verbuiging van breed breë is maar in die geval van 'n meervoud tree treeë. Nog 'n vreemde reël is die erkenning van drieklanke (naas tweeklanke of diftonge): eeu x eeou soos in leeou en sneeou.
Behalwe vir vreemde woorde soos dinee, word die i-klank as ie geskryf, byvoorbeeld wiel en artiekel.
'n Vreemde reël wat op verkleinwoorde van toepassing is, is die weglating van ë of e van sekere woorde, byvoorbeeld voël x vooltjie, reël x reeltjie, waens x waantjies, en leuen x leuntjie.
Verskeie wisselvorme word erken:
mogentlik x moontlik x molik
baiang x baje
môre x more
nôi x nooi
Volgens T.H. Le Roux het die 1917-AWS ook 'n reël bevat wat lui dat die medeklinker na 'n swak beklemtoonde klinker nie verdubbel nie, byvoorbeeld bobiaan en frikedel. Hierdie reël het teen 1921 verval.
Die GRA-spellings *seuwe, *twede en *soveul word verwerp ten gunste van sewe, tweede en soveel. Hierby kan dus met reg gevra word op die AWS dan enigsins aanhang geniet het. Volgens C.J. Langenhoven word tweede in 1926 nog *twede gespel. Volgens die voorwoord van die 1918-AWS was daar baie kritiek op die 1917-AWS.
Die 1921-AWS (derde uitgawe)Wysig
Dieselfde skrywers as aan die 1917-AWS het aan die 1921-AWS gewerk, saam met D.B. Bosman. Die spelreëls het nie veel verander nie.
Lesers van die 1917-AWS het veral twee besware teen die werk gehad. Eerstens is daar gevoel dat daar te veel vryheid ten opsigte van vreemde woorde bestaan het. Tweedens is daar gevoel dat daar te veel wisselvorme is. Die rede vir hierdie beswaar hang saam met die standaard wat in skole probeer handhaaf is.
Spelling en spelreëlsWysig
Die taal in die voorwoord begin al lyk soos hedendaagse Afrikaans. Die enigste sake wat opval, is die gebruik van klae in plaas van kla, en 'n hoofletter-N aan die begin van 'n sin in plaas van 'n kleinletter-n.
In antwoord op die eerste beswaar val die stom w weg, sodat *opbouw (1917-spelling) byvoorbeeld nou as opbou geskryf word. Die ij word deurgaans met y vervang, en y in vreemde woorde word met i of ie vervang, soos byvoorbeeld *hypotese (1917-spelling) wat hipotese word.
Verder is die reëls oor deeltekens vereenvoudig. Die Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling is presies soos dit in 1917 was.
Die 1931-AWS (vierde uitgawe)Wysig
Hierdie uitgawe van die Afrikaanse Woordelys en Spelreëls lyk al meer soos die jongste uitgawe. Die woord *Suidafrikaanse word in hierdie uitgawe Suid-Afrikaanse gespel. Die 1931-AWS is saamgestel deur S.P.E. Boshoff, D.B. Bosman, T.H. le Roux en D.F. Malherbe.
In 1926 kry die Taalkommissie die opdrag om 'n nuwe AWS op te stel. In hierdie werk sou:
- al die inkonsekwensies van die vorige AWS verwyder moes word;
- meer tegniese en wetenskaplike terme opgeneem moes word; en
- meer vryheid gegun moes word oor kwessies waar daar meningsverskil heers.
Interessant is dat punt 3 juis die teenoorgestelde gees weergee as wat in die 1921-AWS voorkom, naamlik dat persoonlike vryheid ten opsigte van verskille tot die minimum beperk moet word. Die skrywers lewer self kommentaar op punt 3 deur te sê dat 'n jong taal wel vryheid gegun moet word, maar dat dit nie in 'n bandeloosheid moet ontaard nie.
Die nuwe Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling is soos volg:
- Spelling berus op die algemeenste en gebruiklikste uitspraak in beskaafde Afrikaans.
- Die spelling moet by die Vereenvoudigde Nederlandse Spelling aansluit en nie sterk daarvan afwyk nie.
- Dit moet so ver moontlik gelykvormig wees.
Let op dat daar nie meer van die VHS gepraat word nie, maar van Vereenvoudigde Nederlandse Spelling (VNS). Hiermee word bedoel die vereenvoudigde spelling, aanvanklik deur R.A Kollewijn voorgestel, en in Januarie 1904 deur die ZA Taalbond in Suid-Afrika aanvaar.
Spelling en spelreëlsWysig
Sakemense het besware gehad teen wisselvorme – hulle het eenvormigheid voorgestaan. Om hulle tegemoet te kom, het die skrywers besluit dat hulle slegs die minder bekende variant van 'n wisselvorm sal aanvaar. Om te illustreer:
eksamen x *examen
eksaminator x *examinator
eksamineer x *examineer
maar eksaminandus en examinandus word albei aanvaar.
Die reël het gesê dat vreemde woorde hul vreemde spelling mag behou, maar dat volkseie woorde verafrikaans moet word. Geskille het ontstaan oor wat presies met "vreemde" en "volkseie" woorde bedoel word. Om dit duideliker te probeer maak, het die AWS woorde in drie kategorieë opgedeel:
- Woorde in alledaagse gebruik.
- Wildvreemde woorde.
- Woorde wat moeilik verafrikaans.
Woorde in klas 1 moes volgens spelling verafrikaans word, en woorde in klas 2 moes hul oorspronklike spelling behou.
Die 1931-AWS is juis vertraag as gevolg van die kwessie wisselvorme. Vroeër het die destydse Minister van Onderwys met die Spellingskommissie oorleg daaroor gepleeg. Sake wat uitgeklaar moes word was die keuse tussen au x ou, th x t, v x w, x x ks, en i x ie.
Dis interessant om te let dat in die voorwoord se taalgebruik tradiesie en in die woordelys famielies met ie geskryf word, maar grammatika met net 'n i. Ook interessant is dat beide botanikus en botanicus erken word, maar van historiesie x historici word gesê dat eersgenoemde 'n bastervorm is. Ander eienaardige inkonsekwensies sluit in dat die Nederlandse *slaven moes wyk vir die Afrikaanse slawe, maar dat die Nederlandse slavin steeds aanvaar word.
Weereens word verskeie wissevorme steeds erken, onder andere:
kin x ken, deuntjie x duintjie, bied x bieë x bie, droog x droë x dro, terg x terge x têre, giegel x giggel, skielik x skierlik, kriebel x kriewel, siklus x cyclus, nors x noors, novice x novise, Nu-Engels x Niew-Engels
By die spelreëls was ook vir die eerste keer 'n bylae oor leestekens. Hierdie bylae is deur A.C. Bouman opgestel.
Die 1937-AWS (vyfde uitgawe)Wysig
Die 1953-AWS (sesde uitgawe)Wysig
'n Nuwe geslag taalkenners het op die toneel verskyn, soos die lys van opstellers weerspieël: S.P.E. Boshoff, S.J. du Toit, L.W. Hiemstra, Willem Kempen, T.H. le Roux, D.F. Malherbe en Johannes du Plessis Scholtz. Dis ook die eerste AWS waar daar nie Romeinse bladsynommers gebruik word nie (met die moontlike uitsondering van die vyfde uitgawe).
Die sesde uitgawe beweer op die heel eerste bladsy dat dit (die 1953-AWS) "... aansienlik van die vorige uitgawe(s) … [verskil]", en daar kan dus die afleiding gemaak word dat die vyfde uitgawe meer met die vierde uitgawe sou ooreenstem as met die sesde uitgawe.
Die Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling is presies dieselfde as in die vierde uitgawe, behalwe dat daar by punt 2 melding van die oorsprong van die VNS gemaak word.
Spelling en spelreëlsWysig
Verskeie soorte woorde is van die woordelys geskrap, en hulle is in vyf groepe verdeel:
- Eenvoudige woorde wat geen spelprobleme gee nie, byvoorbeeld boer en baan.
- Samestellings en afleidings wat geen spelprobleme gee nie.
- Sommige vreemde woorde, veral Franse woorde, wat nie in algemene gebruik is nie.
- Verbuigings van byvoeglike naamwoorde wat geen spelprobleme gee nie.
- Sommige wisselvorme, byvoorbeeld slegs botter en nie die Nederlandse *boter (wat in 'n hoër register was), word nie aanvaar nie. Volgens die 1931-AWS was wisselvorme welkom en dan moes die publiek self kies watter vorm hulle verkies; die 1953-uitgawe wou wegdoen hiermee.
By die woordelys is vier verbeteringe aangebring:
- Meer tegniese, natuurwetenskaplike en vakterme. Daar word ook melding van die nuut gestigte Vaktaalburo gemaak.
- Sekere eiename. Afrikaanssprekendes het blykbaar maklik gefouteer met byvoorbeeld Horatius x *Horace.
- 'n Lys afkortinge, wat in 1939 al afsonderlik uitgegee is.
- 'n Bladwyser (met ander woorde, 'n indeks).
Hiernaas is sommige spelreëls drasties gewysig. Baie woorde wat vroeër met 'n hoofletter geskryf is, word nou met 'n kleinletter gespel, byvoorbeeld sjampanje, swaap, boikot en turksvy. Dit blyk dat daar steeds onduidelikheid/probleme oor hierdie kwessie bestaan het, maar in die meeste gevalle is 'n kleinletter bo die hoofletter gekies, byvoorbeeld diesel en kiekie (foto).
Baie minder woorde word met 'n koppelteken geskryf, en klem word gelê op die aanmekaarskryf van woorde. Waar woorde aanmekaar geskryf word, is die reël op deeltekens ook vereenvoudig om die gebruik daarvan af te skaal. In die vorige AWS'e is slegs 'n lys van woorde wat aanmekaar geskryf moet word, aangegee, en onduidelikheid het ontstaan oor welke woorde dan los geskryf mag word. In die 1953-AWS is 'n lys van los én vas woorde gegee.
Wisselvorme wat in betekenis begin verskil het, is apart behandel en nie meer as wisselvorme geklassifiseer nie. Hieronder tel dalk x dadelik, bewerasie x bibberasie en fluweel x ferweel.
Wat wisselvorme betref, is wisselvorme in twee klasse verdeel:
- Vreemde verafrikaansde woorde, byvoorbeeld chic x sjiek, en Tswana x Setsjoeana.
- Woorde wat verskil in uitspraak het, byvoorbeeld ken x kin, en eienaardig x eigenaardig.
Sekere woorde behou hul vreemde spelling al is hulle in die taal ingeburger. So byvoorbeeld behou garage sy spelling, eerder as die verafrikaansde *gharaas of *gharaasj, bloot omdat laasgenoemde vreemder lyk as garage.
'n Vreemde geval van wisselspelling is by camouflage (die naamwoord) en kamoefleer (die werkwoord).
In die 1953-AWS word die geskil oor die i x ie eindelik opgelos. Vir hierdie doel word alle woorde verdeel in twee groepe:
- Woorde met nieklassieke, Oosterse en inboorlingse herkoms; en
- Woorde met klassieke en Romaanse herkoms. Woorde in groep 2 kry in oop lettergrepe slegs i. Voorbeelde is familie, siele en mielie. Daar is uitsonderings, meestal in Oosterse tale, byvoorbeeld derwisj, emir, okapi en sandhi.
Die 1964-AWS (sewende uitgawe)Wysig
Vir die eerste keer word die publikasie nie aan 'n redakteur toegedig nie, maar word bloot gesê dat "die Taalkommissie" die boek geskryf het. By die lede van die Spellingskommissie (nou die Taalkommissie genoem) is heelparty gevoeg, waaronder name soos Willem Kempen, H.J. Terblanche en H.J.J.M. van der Merwe. Vir die eerste keer word Tafelberg ook as uitgewer aangestel. Vanweë die kleur van die omslag van die boek, staan hierdie uitgawe algemeen bekend as die "Bruin Boek".
Die skrywers meen dat hierdie uitgawe weereens grootliks verskil van die vorige, en voer aan dat die taal baie gegroei het.
Plekname en eiename is grootliks uit die woordelys gelaat, omdat daar in 1948 en 1952 'n "Lys van Amptelike Plekname" gepubliseer is. Wat klassieke eiename betref, beweer die skrywers dat daar aan 'n lys gewerk word, maar dat die lys eers later "afgerond" en voltooi sou wees. Lesers sou dus vir 'n rukkie sonder klassieke eiename moes klaarkom.
Die woordelys toon 'n neiging om meer tegniese en natuurwetenskaplike terme in te sluit ten koste van vreemde woorde of woorde met 'n lae gebruiksfrekwensie. Die woordelysgedeelte bevat 26 102 inskrywings.[2]
Wisselvorme ten opsigte van verbuigings (soos meervoud) is ook in die woordelys opgeneem, wat gemaak het dat die lys langer is. Omdat woordeboeke soms oor hierdie onderwerp verskil (byvoorbeeld meulenaars x meulenare), het die skrywers van die AWS dit goed geag om as finale gesag op te tree en uitsluitsel oor die saak te gee.
Die Taalkommissie let op dat die skeiding tussen "wildvreemde" woorde (wat nou as "woorde van vreemde herkoms" bekend staan) en "vreemde" woorde al baie vaag is, wat daarop dui dat die taal al meer volwasse is as twintig jaar tevore.
Die Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling word effens anders geformuleer, maar dit kom op dieselfde neer. Beginsel 2 lui nou dat rekening gehou moet word met "die spelling wat vandag in Nederland erken word". Hierdie beginsel geld byna uitsluitlik vir die onderskeid tussen f x v en y x ei.
Spelling en spelreëlsWysig
By die spelling van vreemde woorde blyk die 1964-AWS baie meer streng en voorskriftelik te wees. Trouens, die meeste woorde van vreemde herkoms is so ver moontlik verafrikaans. So is *cheque deur tjek vervang om die verbuiging na tjekkie te vergemaklik. Ook word sjiek en nie *chic nie nou aanvaar. Selfs die gebruik van *camouflage naas kamoeflage en kamoefleer is ontmoedig.
In die debakel oor die skryfwyse (los of vas) van telwoorde is die handdoek ingegooi: "Die Taalkommissie vind geen beslissende taalkundige oorweging vir 'n reëling van die skryfwyse van telwoorde nie." Telwoorde kan dus los of vas geskryf word na eie keuse.
Sommige reëls is noukeuriger geformuleer in 'n poging om hul betekenis duideliker te maak. Ten spyte hiervan is daar steeds probleme met die formulering vir 'n reël oor los- en vasskryf van woorde. In baie grensgevalle word daar dus "'n mate van vryheid" gegee, en indien twee taalgebruikers sou verskil oor die vasskryf van 'n woord, albei korrek mag wees.
Die 1991-AWS (agtste uitgawe)Wysig
Dat hierdie uitgawe byna dertig jaar na die vorige verskyn, word duidelik weerspieël in die samestelling van die Taalkommissie. Byna geen name uit die vorige uitgawes word genoem nie. Onder die nuwe lede van die kommissie tel Francois Odendal, Johan Combrink, Louis Eksteen en Jarries van Jaarsveld. Vanweë die kleur van die omslag van die boek, staan hierdie uitgawe algemeen bekend as die "Blou Boek".
Die Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling is wesenlik dieselfde, maar is anders geformuleer:
- Die spelling van Afrikaans in die AWS is gebaseer op die klankstelsel van Standaardafrikaans.
- Vormlik verwante woorde word, sover moontlik, gelykvormig gespel.
- Die huidige spelling en skryfwyse van woorde word in 'n hoë mate bepaal deur die tradisie waarvolgens Standaardafrikaans geskryf en gespel word.
Die tweede beginsel het vroeër derde gestaan, en dis duidelik dat die Taalkommissie nou meer waarde heg aan estetika as aan purisme. Kritiek op die formulering van die beginsels is dat dit uiters vaag is. "Gelykvormig" beteken byvoorbeeld nie "eenders" soos in vorige uitgawes aangeteken is nie. Die feit dat die spellingtradisie van Standaardafrikaans en nie Nederlands nie as norm voorgehou word, kan gevaarlike kruisbestuiwing te weeg bring – reëls wat in vorige uitgawes aangeteken is, mag dalk meer gewig dra as heersende neigings, wat kan lei tot preskriptivisme as die reël nie meer met die werklike gebruik ooreenstem nie.
Om die AWS meer gebruikervriendelik te maak, is van meer fonetiese tekens gebruik gemaak, en al die reëls is herformuleer. Dit beteken nie dat die reëls verander het nie – bloot dat dit op 'n ander manier gestel word.
Hoewel vroeëre uitgawes sommige woorde opsetlik uitgelaat het om die lys so kort moontlik te hou, is die lys nou juis langer om verwarring uit te skakel. Woorde wat deur die Taalkommissie as verouderd of niestandaard beskou is, is uitgelaat, maar daar is ruim voor vergoed.
"Vir die eerste keer... verskyn daar... 'n toeligting" wat veronderstel is om die leser te leer hoe om die spelreëls te verstaan. Dis interessant dat ten spyte van die herformulering van reëls om dit meer verstaanbaar te maak, daar 'n behoefte aan toeligting voorsien is. Nietemin is die toeligting 'n groot hulp.
Die aantal tegniese woorde is verminder, omdat dit in tegniese woordeboeke nageslaan kan word. In die gees van die "Nuwe Suid-Afrika" het die Taalkommissie baie aandag gegee aan woorde in Afrikaans wat aan Afrikatale ontleen is.
Spelling en spelreëlsWysig
Die nuwe Taalkommissie bou voort op die beginsel van die ou Taalkommissie om soveel moontlik wisselvorme te skrap en woorde te verafrikaans. Tog is daar groter vryheid oor die los- en vasskryf van woorde:
hoof mediese beampte word nou naas hoof- mediese beampte erken, en so ook by samestellings soos Bloemfontein museum x Bloemfontein Museum x Bloemfontein-museum x Bloemfontein-Museum x Bloemfonteinmuseum
Die lede van die Taalkommissie is ten gunste van die gebruik van 'n punt by afkortings, in teenstelling met die moderne neiging om afkortings sonder punte te skryf.
Die gebruik van die gravis is byna uitgefaseer, en word slegs in woorde soos nè, appèl en hè gebruik. Uitdrukkings soos *òf...òf word nou óf...óf geskryf.
Die 2002-AWS (negende uitgawe)Wysig
Die 2002-uitgawe van die AWS is uitgegee deur Pharos Woordeboeke. Vanweë die kleur van die omslag van die boek staan hierdie uitgawe algemeen bekend as die "Reënboogboek".
Die lede van die Taalkommissie wat verantwoordelik was vir dié uitgawe, is Anton Prinsloo (voorsitter), Ernst Kotzé, Frikkie Lombard, Mariëtta Alberts, Johan Anker, Wannie Carstens, Anna Coetzee en Tom McLachlan. Hierdie lede (insluitende Johan Combrink (postuum)) ontvang almal in 2003 die C.J. Langenhovenprys vir Taalwetenskap van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
In die voorwoord word ook erkenning gegee aan Adelia Carstens, Johan Combrink, Leon de Stadler, Hans du Plessis, Louis Eksteen, Ilse Feinauer, Rufus Gouws, D.C. Hauptfleisch, Christo van Rensburg, Tony Links, Francois Odendal, Larry Pokpas, C.J. Scheffer, Joey Swanepoel, Piet Swanepoel, Jarries van Jaarsveld en Dirk van Schalkwyk.
Spelling en spelreëlsWysig
Sommige reëls van 1991 is weer omgekeer na die reëls van 1964 toe, terwyl daar ook "indringend aandag gegee (is) aan die verfyning en vereenvoudiging van die spelreëls" (Voorwoord, p. 7), veral gerig op die behoeftes van die taalpraktyk en die onderwys. Diensooreenkomstig is gepoog "om die reëls meer eksplisiet en uitvoerig te stel, en waar moontlik in eenvoudiger taal uit te druk" (Voorwoord, p. 8). Ook word die reëls in hierdie uitgawe alfabeties volgens opskrifte gerangskik (byvoorbeeld Afkappingsteken, Akuutteken, Deelteken, Diftonge, ensovoorts), en in 'n numeriese volgorde (byvoorbeeld Reël 1.1, 1.2, 1.3, ensovoorts).
Die Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling is effens anders in die 2002-uitgawe as in die 1991-uitgawe geformuleer, maar bly in wese onveranderd. Dit word ook in hierdie uitgawe as 'n aparte afdeling (en nie as die eerste hoofstuk nie) aangebied.
Die woordelys en die afkortingslys is ook aansienlik uitgebrei, en eersgenoemde bevat aansienlik meer samestellings en afleidings as vroeër. Daar is egter ook heelwat woorde wat as verouderd of nie as standaard beskou word nie, geskrap.
Hierdie uitgawe bevat ook vir die eerste keer 'n Lys van Omgangsafrikaanse woorde.
Die 2009-AWS (tiende uitgawe)Wysig
Die 2009-uitgawe van die AWS is uitgegee deur Pharos Woordeboeke. Weens die kleur van die omslag van die boek staan hierdie uitgawe algemeen bekend as die "Groen Boek".
Die lede van die Taalkommissie wat verantwoordelik was vir dié uitgawe, is Mariëtta Alberts, Johan Anker, Madaleine du Plessis, Ernst Kotzé (voorsitter), Frikkie Lombard (sekretaris), Tom McLachlan (ondervoorsitter), Annél Otto en Gerhard van Huyssteen. Hierdie lede ontvang almal in 2009 die C.L. Engelbrechtprys van die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns.
Die vrystelling van die 2009-AWS het saamgeval met die eeufeesvieringe van die Akademie.
In 2011 het Pharos Woordeboeke, in samewerking met die Taalkommissie, 'n gratis aanlynweergawe van die woordelyste beskikbaar gestel.[3]
Die woordelysgedeelte bevat 33 049 inskrywings en 355 reëls.
Spelling en spelreëlsWysig
Die reëls vir hooflettergebruik is vereenvoudig. Die lys van woorde uit die omgangstaal is verwyder uit hierdie uitgawe, en slegs enkele riglyne is behou om leiding te gee in die spelling van sodanige woorde.
In die samestelling van hierdie uitgawe word ook vir die eerste keer omvattend van tegnologie en korpus-gebaseerde inligting gebruik gemaak om 'n noukeuriger beeld van hedendaagse, formele Standaardafrikaans te gee.
Die 2017-AWS (elfde uitgawe)Wysig
Die 2017-uitgawe van die AWS verskyn honderd jaar ná die eerste uitgawe en staan daarom bekend as die eeufeesuitgawe. Weens die kleur van die omslag van die boek staan hierdie uitgawe algemeen bekend as die "Rooi Boek". Pharos Woordeboeke was weereens die uitgewer, en die 2017-AWS is daarom op 3 Augustus 2017 amptelik in die Naspersgebou in Kaapstad bekendgestel.
Die lede van die Taalkommissie wat verantwoordelik was vir dié uitgawe, is Herman Beyer, Frank Hendricks (ondervoorsitter), Sophia Kapp, Frikkie Lombard, Phillip Louw, Jana Luther, Marné Pienaar, Suléne Pilon (sekretaris) en Gerhard van Huyssteen (voorsitter).
In die voorwoord van die 2017-AWS word ook erkenning gegee aan die volgende oud-TK-lede vir hulle bydrae tot hierdie uitgawe: Mariëtta Alberts, Johan Anker, Madaleine du Plessis, Ernst Kotzé, Tom McLachlan, Annél Otto en Gerhard van Wyk.
Die volledige AWS word vir die eerste keer in 2017 deur Pharos Woordeboeke aanlyn beskikbaar gestel.
Die woordelysgedeelte bevat 34 077 inskrywings (± 18 400 meer as in 1917) en 457 reëls (408 meer as in 1917).
Die Tydskrif vir Geesteswetenskappe publiseer ook in 2017 'n spesiale uitgawe van die tydskrif wat handel oor die Taalkommissie en die AWS.
Spelling en spelreëlsWysig
Die belangrikste vernuwings in hierdie uitgawe van die AWS sluit die volgende in:
- Bondige geskiedenis van die AWS (as deel van die voorwoord).
- Gebruikersgids. Die verskillende afdelings in die AWS word uitvoerig toegelig aan die hand van voorbeelde.
- Nuwe hoofstuk oor leestekens. Reëls vir die gebruik van leestekens word vir die eerste keer omvattend (91 reëls) in hierdie uitgawe gedek.
- Nuwe hoofstuk oor trappe van vergelyking. Die vorming van trappe van vergelyking is redelik sistematies en word vir die eerste keer in hierdie uitgawe bereël.
- Nuwe bylaes:
Die Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling word onveranderd gelaat, terwyl 'n aantal reëls bygevoeg, gewysig en geskrap word.
- Nuut bygevoeg: opmerking (c) by 5.5; 7.18 tot 7.24; opmerking (d) by 9.3; opmerking (d) en (e) by 12.37; 13.1 tot 13.91; opmerking (e) by 15.6; 15.7; opmerking (d) by 15.26; opmerking (d) by 15.27; opmerking (b) by 15.28; 16.1 tot 16.8; opmerking (d) by 19.18.
- Gewysig: 9.4 en 9.5; opmerking (b) by 9.7; 9.18 tot 9.21; 12.24, 12.25 en 12.27; 14.4.
- Geskrap uit 2009-AWS: 16.4 (nou 14.7 en 17.11); 16.5 (nou opmerking (b) by 16.2).
Sien ookWysig
- Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal (HAT)
- Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT)
- Wikipedia:Riglyne vir voorbladartikels
- Afrikaanse Woordelys en Spelreëls
- Grondbeginsels van die Afrikaanse spelling
- Wikipedia:Algemene spelfoute
- Speltoetser
- Spelling
- Woordeboek
- Hoofletter
- Koppelteken
- Deelteken
- Kappie (leesteken)
- Akuut-aksentteken
- Gravis-aksentteken
- Lys van gedrukte Afrikaans-vreemdtalige woordeboeke
Eksterne skakelsWysig
- http://www.woordelys.co.za/ - Amptelike webwerf met inligting oor, en woordelyste van, die AWS.
- Taalgids, opgestel deur Tisa Viviers, 2011
- Diacs and Quirks in a Nutshell – Afrikaans spelling explained (Nicky Grieshaber, 2011)
|
<urn:uuid:24c90a0f-0f27-4b1d-9327-e4508d75fe78>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Afrikaanse_woordelys_en_spelre%C3%ABls
|
2019-07-21T10:29:39Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526948.55/warc/CC-MAIN-20190721102738-20190721124738-00037.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999979
| false
|
Hulp
Kategorie:Suid-Afrikaanse ministers van waterwese
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation
Jump to search
Politici
Politiek van Suid-Afrika
Suid-Afrikaners
}
→
Suid-Afrikaanse politici
Politici
→
Ministers
}
→
Suid-Afrikaanse ministers
→
Suid-Afrikaanse ministers van waterwese
Bladsye in kategorie "Suid-Afrikaanse ministers van waterwese"
Die volgende 4 bladsye is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 4.
K
Ronnie Kasrils
L
PK le Roux
R
Braam Raubenheimer
S
Paul Sauer
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kategorie:Suid-Afrikaanse_ministers_van_waterwese&oldid=1682090
"
Kategorie
:
Suid-Afrikaanse ministers
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Kategorie
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Druk/eksporteer
Skep boek
Laai af as PDF
Drukbare weergawe
Gereedskap
Skakels hierheen
Verwante veranderings
Spesiale bladsye
Permanente skakel
Bladinligting
Wikidata-item
Ander tale
Voeg skakels by
Die bladsy is laas op 24 Junie 2018 om 22:56 bygewerk.
Die teks is beskikbaar onder die lisensie
Creative Commons Erkenning-Insgelyks Deel
. Aanvullende voorwaardes kan moontlik ook van toepassing wees. Sien die
Algemene Voorwaardes
vir meer inligting.
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:378616f1-ab70-4bf1-b23b-8de28d606454>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Suid-Afrikaanse_ministers_van_waterwese
|
2019-07-16T10:44:03Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524522.18/warc/CC-MAIN-20190716095720-20190716121720-00541.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.998348
| false
|
Dorothy Fischer
Dorothy Fischer (1929 - 19 Oktober 1981) was die eerste Suid-Afrikaanse vrou wat 'n hartoorplanting ontvang het. Dr. Christiaan Barnard en sy span het op 17 April 1969 dié oorplanting op Fischer gedoen. Fischer was 40 jaar oud en dit was die vyfde hartoorplanting wat hy en sy span uitgevoer het.
Dorothy Fischer | |
Gebore | 1929 |
---|---|
Oorlede | 19 Oktober 1981 |
Nasionaliteit | Suid-Afrika |
Bekend vir | Eerste vroulike hartoorplanting |
Fischer is op 19 Oktober 1981, twaalf jaar na die operasie, as gevolg van kroniese verwerping oorlede. Op daai stadium was sy die pasiënt wat die langste met 'n nuwe hart oorleef het. Barnard het gesê dat sy 'n lewende bewys is dat hartoorplantings, ten spyte van die liggaam se verwerping van vreemde weefsel, wel werk.
BronneWysig
- Wallis, F. (2000). Nuusdagboek: feite en fratse oor 1000 jaar, Kaapstad: Human & Rousseau.
|
<urn:uuid:c003a286-bcb5-4904-8415-dcc520957ee4>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Dorothy_Fischer
|
2019-07-17T17:16:07Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00141.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999931
| false
|
Rooibektiptol
Die rooibektiptol (Lioptilus nigricapillus) is 'n skaars standvoël en hoogtetrekvoël wat endemies aan Suid-Afrika en eSwatini is. Hulle leef een-een of in pare in bergwoud en woudrande, en word deur 'n verlies aan habitat bedreig. Die voël is 16 – 18 cm groot en weeg 26 – 33 gram. In Engels staan die voël bekend as die bush blackcap.
Rooibektiptol | ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Rooibektiptol in KwaZulu-Natal, Suid-Afrika | ||||||||||||||||
Bewaringstatus | ||||||||||||||||
Wetenskaplike klassifikasie | ||||||||||||||||
Binomiale naam | ||||||||||||||||
Lioptilus nigricapillus (Vieillot, 1818) |
Sien ookWysig
BronWysig
VerwysingsWysig
- BirdLife International (2012). "Lioptilus nigricapillus". IUCN Rooilys van Bedreigde Spesies. Weergawe 2012.1. Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur. Besoek op 16 Julie 2012.
|
<urn:uuid:14058012-87b4-46fb-972e-549075536a0c>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Lioptilus_nigricapillus
|
2019-07-17T16:25:17Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00141.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.989832
| false
|
Dammam
Kaart | Wapen |
Vlag | |
Land | Saoedi-Arabië |
Provinsie | Oostelike Provinsie |
Koördinate | Koördinate: |
Stigting | 1923 |
Oppervlakte: | |
- Totaal | 800 vk km |
Hoogte bo seevlak | 0 m |
Bevolking: | |
- Totaal (2012) | 1 033 597 |
- Bevolkingsdigtheid | 2 564/vk km |
- Metropolitaanse gebied | 2 500 710 |
Tydsone | UTC +3 |
Burgemeester | Dhaifallah Al-'Utaybi |
Amptelike webwerf | eamana.gov.sa |
Dammam (Arabies: الدمام ad-Dammām) is die vyfde grootste stad in Saoedi-Arabië naas Riaad, Djedda, Mekka en Medina met 'n bevolking van 2 054 710 in 2009. Die stad is geleë aan die Persiese Golf en is 'n belangrike stad vir die produksie van Ru-olie.
|
<urn:uuid:0443235d-8386-44db-9cc6-ecebd16afa4c>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Dammam
|
2019-07-17T17:07:47Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00141.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.974685
| false
|
Patriarg Job van Moskou
Patriarg Job | ||||
Patriarg Job weier om Vals Dmitri I van Rusland te erken as Iwan die Verskriklike se seun (19de-eeuse skildery deur Peter Geller). | ||||
Kerk | Russies-Ortodokse Kerk | |||
Setel | Moskou | |||
Termyn | 26 Januarie 1589–Junie 1605 | |||
Russies | Иов | |||
Kerkampte | ||||
Voorganger | geen (Nuwe amp) | |||
Opvolger | Ignatius van Moskou (nie erken) Patriarg Hermogenes van Moskou (erken) | |||
Persoonlike besonderhede | ||||
Geboortenaam | Ioann (Иоанн) | |||
Gebore | onbekend | |||
Geboorteplek | Tsaredom van Rusland | |||
Oorlede | 19 Junie 1607 | |||
Sterfteplek | Staritsa, Tsaredom van Rusland | |||
Nasionaliteit | Russies | |||
Heiligmaking | 1989 | |||
Lewe[wysig | wysig bron]
Sy geboortenaam was Ioann (Иоанн), die Oudslawiese vorm van Iwan. Hy het teen sy pa se wens in ’n monnik geword op sy geboortedorp, Staritsa, en die naam Job aangeneem. In 1566 het hy die ab van die plaaslike klooster geword met die hulp van Iwan die Verskriklike, wat op Staritsa gewoon het tydens sy skrikbewind bekend as die Opritsjnina.
In 1571 is Job na Moskou verplaas waar hy die ab van twee kloosters geword het voor hy in 1581 biskop van Kolomna geword het. Hy het die aandag getrek van Boris Godoenof tydens die bewind van tsaar Fjodor I en is aangestel as aartsbiskop van Rostof en in 1589 patriarg van Moskou en die hele Rusland nadat die patriarg van Konstantinopel ’n patriargaat in Rusland gestig het. Hy het ’n groot rol gespeel om Boris Godoenof op die troon te kry.
In onguns[wysig | wysig bron]
Ná Boris Godoenof se dood in 1605 het hy geweier om Vals Dmitri I te aanvaar as die seun van Iwan die Verskriklike en dus nuwe tsaar van Rusland. Hy het Dmitri kwaai gekritiseer en is as verraaier na sy ou klooster in Staritsa verban waar hy in 1607 dood is. Die Russies-Ortodokse Kerk het hom in 1989 tot heilige verklaar.
|
<urn:uuid:5646ff17-10e6-4eb6-92b8-7e3e7a011b74>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Patriarg_Job_van_Moskou
|
2019-07-17T17:16:40Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00141.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999992
| false
|
Файл:Flag of Liberia.svg
Повна роздільність (SVG-файл, номінально 1140 × 600 пікселів, розмір файлу: 730 байтів)
Історія файлу
Клацніть на дату/час, щоб переглянути, як тоді виглядав файл.
Дата/час | Мініатюра | Розмір об'єкта | Користувач | Коментар | |
---|---|---|---|---|---|
поточний | 07:46, 20 березня 2013 | 1140 × 600 (730 байтів) | AnonMoos | slight code cleanup -- ID attributes beginning with a number are technically not correct XML syntax, could cause problems for some programs. | |
16:28, 27 січня 2010 | 1140 × 600 (742 байтів) | Permjak | SVG code | ||
20:43, 27 листопада 2009 | 209 × 110 (792 байтів) | Zscout370 | Reduce code | ||
17:52, 31 травня 2009 | 209 × 110 (918 байтів) | Artem Karimov | more cleanup | ||
17:51, 31 травня 2009 | 209 × 110 (930 байтів) | Artem Karimov | code cleanup | ||
23:29, 1 листопада 2008 | 570 × 300 (1 КБ) | Vzb83~commonswiki | reverted to previous code; colours from the flag of USA (see http://www.flags.de/fotw/flags/lr.html#exp) | ||
21:20, 3 березня 2008 | 570 × 300 (3 КБ) | Avala | |||
00:13, 18 липня 2006 | 570 × 300 (1 КБ) | -xfi- | recode, exact star, same colors, ratio 110:209 (10:19) | ||
05:15, 28 вересня 2005 | 570 × 300 (4 КБ) | SKopp | The flag of Liberia. Source: Drawn by User:SKopp {{Template:Insignia}} Category:Flags of Liberia |
Використання файлу
Глобальне використання файлу
Цей файл використовують такі інші вікі:
- Використання в ace.wikipedia.org
- Використання в ady.wikipedia.org
- Використання в af.wikipedia.org
- Afrika
- Engels
- Nobelprys vir Vrede
- Atlantiese Oseaan
- Lys van hoofstede
- Lys van lande volgens bevolking
- Liberië
- Kategorie:Liberië
- Geallieerdes van die Tweede Wêreldoorlog
- Lys van lande
- Lys van lande volgens Menslike-ontwikkelingsindeks
- Sjabloon:Landdata Liberië
- Lys van lande volgens BBP (nominaal) per capita
- Lys van lande volgens BBP (koopkragpariteit) per capita
- Lys van lande volgens oppervlak
- Olimpiese Somerspele 2008
- Olimpiese Somerspele 2012
- Olimpiese Somerspele 2004
- Olimpiese Somerspele 2000
- Olimpiese Somerspele 1996
- Olimpiese Somerspele 1988
- Olimpiese Somerspele 1984
- Olimpiese Somerspele 2016
- Olimpiese Somerspele 1972
- Olimpiese Somerspele 1964
- Olimpiese Somerspele 1960
- Olimpiese Somerspele 1956
- Paralimpiese Somerspele 2012
- Monrovia
- Kings Park-stadion
- Lys van lande volgens lewensverwagting
- Lys van lande volgens kuslynlengte
- Lys van IOK-landkodes
- Afrika-unie
- ENB-stadion
- Olimpiese Somerspele 2020
- Vlae van Afrika
- Vlag van Liberië
- Vlag van Togo
- CAF
- Vlag van die Verenigde State
- Lys van Afrika-lande
- AC Milan
- AS Monaco
- Chelsea FC
- Afrikanasiesbeker
- Vlag van Chili
- Geallieerdes van die Eerste Wêreldoorlog
Переглянути сторінку глобального використання цього файлу.
|
<urn:uuid:e3a1405b-e370-4401-90c9-aca567967062>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://uk.m.wikipedia.org/w/index.php?title=%D0%A4%D0%B0%D0%B9%D0%BB:Flag_of_Liberia.svg&mobileaction=toggle_view_mobile
|
2019-07-17T18:12:42Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00141.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.772269
| false
|
Oos-Timor
Nasionale leuse: Unidade, Acção, Progresso (Portugees) Unidade, Asaun, Progresu (Tetoem) (Afrikaans: "Eenheid, Aksie, Vooruitgang") | |||||
Volkslied: Pátria (Portugees vir: "Vaderland") | |||||
Hoofstad | Dili
Grootste stad | Dili | ||||
Amptelike tale | Portugees en Tetoema | ||||
Regering | Unitêre semi-presidensiële grondwetlike republiek[1] Francisco Guterres Taur Matan Ruak | ||||
Onafhanklikheid Vorming
• Portugees-Timor • Onafhanklikheidsverklaring • Indonesiese anneksasie • Onafhanklikheid herstel |
16de eeu 28 November 1975 17 Julie 1976 20 Mei 2002 | ||||
Oppervlakte - Totaal - Water (%) |
14 874[2] km2 (154ste) 5 743 myl2 feitlik niks | ||||
Bevolking - 2015-sensus - Digtheid |
1 167 242[3] 78 / km2 (132ste) 202 / myl2 | ||||
BBP (KKP) - Totaal - Per capita |
2018-skatting | ||||
BBP (nominaal) - Totaal - Per capita |
2018-skatting | ||||
MOI (2015) | 0,605[5] (133ste) – medium | ||||
Gini (2014) | 28,7[6] – laag | ||||
Geldeenheid | Amerikaanse dollarc ($) (USD )
Tydsone - Somertyd |
(UTC+9) nie toegepas nie (UTC+9) | ||||
Internet-TLD | .tld | ||||
Skakelkode | +670 | ||||
a. 15 ander "nasionale tale" word deur die grondwet erken. b. Deur die grondwet gedefinieer as herstel. c. Centavo-munte word ook gebruik. d. .tp word uitgefaseer. |
Oos-Timor (Portugees: Timor-Leste, Tetoem: Timor-Lorosae), amptelik die Demokratiese Republiek Oos-Timor[7] (Portugees: República Democrática de Timor-Leste,[8] Tetoem: Repúblika Demokrátika Timór-Leste[9]), is 'n eilandnasie in Suidoos-Asië. Dié land is op die oostelike deel van die eiland Timor geleë en beslaan ook 'n klein eksklawe op die noordwestelike deel van die eiland. Oos-Timor grens in die weste, noorde en ooste aan Indonesië, en word in die suidooste deur die Timorsee van Australië geskei. Dit het 'n oppervlakte van 15 007 en 'n bevolking van 1 167 242 in 2015 gehad. Die hoofstad en grootste stad is Dili. Oos-Timor het twee amptelike tale: Portugees en Tetoem.
Oos-Timor is in die 16de eeu deur Portugal gekoloniseer en het tot die dekolonisasie bekend gestaan as Portugees-Timor. Op 28 November 1975 het Oos-Timor sy onafhanklikheid verklaar, maar is kort daarna deur Indonesië beset en verklaar tot dié land se 27ste provinsie. Op 20 Mei 2002 het Oos-Timor die eerste land geword, wat in die loop van die 21ste eeu onafhanklik geword het. Dit is net een van twee lande in Suidoos-Asië, wat deur die Christendom gekenmerk is, die ander is Filippyne. Daarbenewens is Oos-Timor die enigste onafhanklike land in Asië, waar Portugees 'n amptelike taal is, en saam met Macau een van twee Portugeestalige gebiede in Asië.
Verwysings[wysig | wysig bron]
- ( Octávio Amorim Neto; Marina Costa Lobo (2010). ) "Between Constitutional Diffusion and Local Politics: Semi-Presidentialism in Portuguese-Speaking Countries". Social Science Research Network. Besoek op 25 Junie 2018.
- ( ) ( ) "Demographic Yearbook – Table 3: Population by sex, rate of population increase, surface area and density" (PDF). United Nations Statistics Division. 2012. Besoek op 25 Junie 2018. http://unstats.un.org/unsd/demographic/products/dyb/dyb2012.htm
- ( ) "2015 Census shows population growth moderating". Regering van Oos-Timor. 25 Oktober 2015. Besoek op 24 Julie 2016.
- ( ) "Timor Leste". Internasionale Monetêre Fonds. Besoek op 25 Junie 2018.
- ( ) "2016 Human Development Report" (PDF). United Nations Development Programme. 2016. Besoek op 25 Junie 2018.
- ( ) "Gini Index". Wêreldbank. Besoek op 25 Junie 2018.
- ( ) "UNGEGN list of country names" (PDF). United Nations Group of Experts on Geographical Names. 2–6 Mei 2011. Besoek op 25 Junie 2018.
- ( ) "Constituição da República Democrática de Timor" (PDF). Regering van Oos-Timor. Besoek op 25 Junie 2018.
- "Konstituisaun Repúblika Demokrátika Timór-Leste" (PDF). Regering van Oos-Timor. Besoek op 25 Junie 2018.
|
<urn:uuid:107cf97a-fc6e-4f6a-9dac-180fae8a9468>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Oos-Timor
|
2019-07-18T21:41:04Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00301.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99525
| false
|
Koninklike Australiese Vloot
Koninklike Australiese Vloot Royal Australian Navy | |
---|---|
Gestig | 1911 |
Land | Australië |
Tipe | Vloot |
Vaandel | |
Hoofkwartier | Russell Offices, Canberra |
Aantal lede | 47 skepe 14 215 personeel |
Veldslae | Verskeie |
Die Koninklike Australiese Vloot (KAV) is die vloottak van die Australiese Weermag. Na die totstandkoming van die Gemenebes van Australië in 1901, is die skepe en hulpbronne van die afsonderlike koloniale vlote opgeneem in 'n nasionale mag: die Statebondsvlootmagte. Nadat dit oorspronklik bedoel was vir plaaslike verdediging, is die titel van "Koninklike Australiese Vloot" aan die vloot verleen in 1911, en het dit toenemend verantwoordelikheid aanvaar vir die verdediging van die streek.
Brittanje se Royal Navy het voortgegaan om die Australiese Vloot te ondersteun, en het bykomende blouwater-verdedigingsvermoë in die Stille Oseaan verskaf tot en met die vroeë jare van die Tweede Wêreldoorlog. Daarna het vinnige oorlogstydse uitbreiding die verkryging van groot skepe en die bou van baie kleiner skepe tot gevolg gehad. In die dekade na die oorlog is 'n klein aantal vliegdekskepe ook in diens gestel, die laaste van hierdie is opgeskort in 1982.
Die vloot is een van die grootste en mees gesofistikeerde seemagte in die Suid-Stille Oseaan-streek, met 'n beduidende teenwoordigheid in die Indiese Oseaan en by wêreldwye bedrywighede ter ondersteuning van militêre operasies en vredessendings. Die huidige Hoof van die Vloot is Vise-Admiraal Michael Noonan.
Vloot[wysig | wysig bron]
Teen September 2017 bestaan die Koninklike Australiese Vloot uit 47 oorlogskepe, insluitende torpedojaers, fregatte, duikbote, patrolliebote en hulpskepe.[1] Skepe wat opgekommandeer is, word met die voorvoegsel HMAS (Haar Majesteit se Australiese Skip) benoem.[2]
Die vloot beskik oor twee primêre basisse:
- Vlootbasis Oos,[3] geleë op HMAS Kuttabul, Sydney; en
- Vlootbasis Wes,[4] geleë op HMAS Stirling, naby Perth.
- HMAS Cairns, by Cairns;
- HMAS Coonawarra, by Darwin; en
- HMAS Waterhen, by Sydney.
Vaartuie | |||||
---|---|---|---|---|---|
Beeld | Klas/naam |
Tipe | Aantal | Diensaanname | Detail |
Collins-klas | Duikboot | 6 | 2000 | Teenskip, intelligensieversameling. Diesel-elektries aangedrewe. | |
Canberra-klas | Helikopter- landingsdok |
2 | 2014 | Amfibiese oorlogvoering. | |
Hobart-klas | Torpedojaer | 1 (2) | 2017 | Lugoorlogvoering, torpedojaer | |
Anzac-klas | Fregat | 8 | 1996 | Teenduikboot- en teenvliegtuig-fregat met 1 helikopter. | |
Adelaide-klas | Fregat | 2 | 1985 | Algemene doel-geleidemissiel fregat met 2 helikopters. | |
Armidale-klas | Patrollieboot | 13 | 2005 | Kusverdediging, maritieme grenspatrollie, visserybeskerming | |
Huon-klas | Mynveër | 6 | 1997 | Mynopruim | |
Leeuwin-klas | Opmetingskip | 2 | 2000 | Hidrografiese ondersoeke | |
Paluma-klas | Opmetings- lanseerder |
4 | 1989 | Hidrografiese ondersoeke | |
HMAS Choules (Bay-klas) |
Skiplandingsdok | 1 | 2011 | Swaar seehyskraan en transport | |
HMAS Success (Durance-klas) |
Bevoorradingskip | 1 | 1986 | ||
HMAS Sirius | Bevoorradingskip | 1 | 2006 |
Personeel[wysig | wysig bron]
Teen Junie 2011 het die KAV 14 215 permanente voltydse personeel, 161 gapingjaarpersoneel en 2 150 reserwepersoneel gehad. Die permanente lede het bestaan uit 3 357 offisiere met 10 697 personeel op bystand. In Junie 2010 was 82% van die permanente voltydse magte manlik, terwyl vroulike personeel 18% uitgemaak het. Die vloot het die hoogste persentasie vroue in die Australiese Weermag, in vergelyking met die Australiese Lugmag se 17.8% en die leër se 9.7%.
Verwysings[wysig | wysig bron]
Notas[wysig | wysig bron]
- "Current Ships". Royal Australian Navy. Besoek op 23 September 2017.
- Frame 2004, p. 96.
- "Fleet Base East". Royal Australian Navy. Besoek op 31 Augustus 2014.
- "Fleet Base West". Royal Australian Navy. Besoek op 31 Augustus 2014.
- "HMAS Cairns". Royal Australian Navy. Besoek op 31 Augustus 2014.
- "HMAS Coonawarra". Royal Australian Navy. Besoek op 31 Augustus 2014.
- "HMAS Waterhen". Royal Australian Navy. Besoek op 31 Augustus 2014.
Bibliografie[wysig | wysig bron]
- Dennis, Peter; Grey, Jeffrey; Morris, Ewan; Prior, Robin (1995). The Oxford Companion to Australian Military History. Melbourne: Oxford University Press. ISBN 0-19-553227-9.
- Frame, Tom (2004). No Pleasure Cruise: The Story of the Royal Australian Navy. Crows Nest, New South Wales: Allen & Unwin. ISBN 1-74114-233-4.
- Gillett, Ross; Graham, Colin (1977). Warships of Australia. Adelaide, South Australia: Rigby. ISBN 0-7270-0472-7.
- Whitley, M. J. (2000) [1988]. Destroyers of World War Two: An International Encyclopedia. London: Cassell. ISBN 1-85409-521-8.
|
<urn:uuid:54d14497-7a50-43e0-b306-59af11247bca>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Koninklike_Australiese_Vloot
|
2019-07-21T10:50:28Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526948.55/warc/CC-MAIN-20190721102738-20190721124738-00061.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999109
| false
|
Noordryn-Wesfale
Landsvlag | Landswapen |
---|---|
(Besonderhede) | (Besonderhede) |
Basiese gegewens | |
Ampstaal: | Duits en Nederduits |
Hoofstad: | Düsseldorf |
Stigting: | 23 Augustus 1946[1] |
Oppervlakte: | 34 110,26 km² (2de) |
Bevolking: | 17 865 516 (4de) (31 Desember 2015)[2] |
Bevolkingsdigtheid: | 524 inwoners / km² (12de) |
Volkslied (Landeshymne): | geen |
Skuldlas per inwoner: | 10 054 € (31 Desember 2016) |
Totale skuldlas: | 179,615 miljard € (31 Desember 2016)[3] |
Werkloosheidsyfer: | 7,4 % (Mei 2017)[4] |
ISO 3166-2: | DE-NW |
Amptelike webwerf: | www.land.nrw |
Politiek | |
Eerste Minister: | Armin Laschet (CDU) (sedert 27 Junie 2017) |
Regerende partye: | CDU en FDP |
Setels in die parlement (Landtag) (199 setels) (2012: 237 setels): |
CDU 72 (2012: 67) SPD 69 (99) FDP 28 (22) AfD 16 (–) Bündnis 90/Die Grünen 14 (29) |
Laaste verkiesing: | 14 Mei 2017 |
Volgende verkiesing: | Mei 2022 |
Parlementêre verteenwoordiging | |
Stemme in die Federale Raad (Bundesrat): | 6 (van 69) |
Kaart | |
Noordryn-Wesfale of Noord-Rynland-Wesfale (Duits: Nordrhein-Westfalen [ˈnɔʁtʁaɪ̯n vɛstˈfaːlən] , Nederduits: Noordrhien-Westfalen) is 'n deelstaat van Duitsland. Dit grens aan die deelstate Rynland-Palts, Hesse en Nedersakse asook aan België en Nederland. Die naam is afkomstig van die ou Pruisiese provinsies Rynland (die noordelike helfte daarvan) en Wesfale.
Die deelstaat is ná die Tweede Wêreldoorlog deur die samesmelting van enkele vroeëre provinsies, waaronder Wesfale en Noordryn (wat albei oorspronklik deel uitgemaak het van Pruise) en Lippe, gevorm. Grootskaalse immigrasie van na-oorlogse vlugtelinge, veral uit die vroeëre oostelike gebiede van die Duitse Ryk, asook migrantewerkers uit Suid-Europa en Turkye gedurende die 1960's en Oos-Europeërs van Duitse afkoms ná 1990, het bygedra tot die deelstaat se huidige demografiese diversiteit. Noordryn-Wesfale is die vierde grootste van alle Duitse deelstate volgens sy oppervlak, maar het verreweg die grootste bevolking.
Inhoud
Geografie[wysig | wysig bron]
Administratiewe distrikte (Landkreise)[wysig | wysig bron]
Selfregerende stede (kreisfreie Städte)[wysig | wysig bron]
Ekonomie[wysig | wysig bron]
Die Ruhrgebied langs die gelyknamige syrivier van die Ryn, wat deur die weste van die deelstaat vloei, is die belangrikste nywerheidsgebied van Noordryn-Wesfale. Hierdie gebied strek anderkant die Ruhrvallei tot by Aken in die weste en Bonn in die suidweste. Groot afsettings van bitumineuse steenkool was die basis vir die vestiging van swaar nywerhede in die gebied gedurende die 19de eeu. Alhoewel mynboubedrywighede hier intussen grotendeels gestaak is, word bruinkool vandag nog steeds in 'n gebied tussen Keulen en Bonn in oop groewe ontgin.
Die Ruhrgebied het in die 19de eeu tot die grootste nywerheidsentrum in Europa gegroei. Groot getalle immigrante, waaronder duisende Pole, het na die streek gestroom. Nyweraars soos Alfred Krupp, wat in sy nywerheidsaanlegte veral lokomotiewe en wapentuig vervaardig het, en Alfred Thyssen, wat steenkool ontgin, yster, staal en masjiene vervaardig en grootliks bygedra het tot die uitbou van gas- en kragnetwerke, was die leidende persoonlikhede agter die vinnige uitbreiding van nywerhede in die streek. Die digte konsentrasie swaar nywerhede het egter ook sy skadukante gehad. So is die streek dekades lank deur grootskaalse lugbesoedeling geteister.
Vanaf die 1960's is die tradisionele swaar nywerhede deur strukturele probleme geteister. Sluitings en samesmeltings van myne en staalaanlegte het duisende bewoners werkloos gelaat. Vanaf die 1980's het ekonomiese herstrukturering tot die vestiging van nuwe en meer winsgewende bedrywe gelei, waaronder ingenieurswese, die vervaardiging van gehalte-staal en allooimetale, metaalverwerking, elektronika, sintetiese materiale en chemie.
Reeds in die vroeë 1980's het die persentasie werknemers in die nywerheidsbedryf tot minder as vyftig persent gedaal, terwyl steeds meer werksgeleenthede in die handels- en dienstesektor geskep is. Die daarstelling van 'n hoogs moderne geïntegreerde openbare vervoernetwerk met busse, trems, treine en moltreine het bygedra tot die vestiging van Düsseldorf, Keulen en Essen as gasheerstede van belangrike handelskoue en uitstallings.
Die Ruhrgebied het daarnaas in die laat 20ste eeu tot 'n sentrum van kuns en kultuur en 'n gewilde toeristebestemming ontwikkel met meer as twintig simfonie-orkeste, meer as sewentig teaters en meer as 200 museums.[5]
Galery[wysig | wysig bron]
Verwysings[wysig | wysig bron]
- ( ) Verordnung Nr. 46, Auflösung der Provinzen des ehemaligen Landes Preußen in der Britischen Zone und ihre Neubildung als selbständige Länder
- ( ) Bevölkerung – Nordrhein-Westfalen
- ( ) Schulden der Bundesländer in Deutschland am 31. Dezember 2016 (in Millionen Euro)
- ( ) Arbeitslosenquoten im Mai 2017 – Länder und Kreise
- ( Derek Lewis: Contemporary Germany. A Handbook. London: Hodder Arnold 2001, bl. 40 )
Eksterne skakels[wysig | wysig bron]
Wikimedia Commons bevat media in verband met North Rhine-Westphalia. |
Deelstate van Duitsland | |
---|---|
Baden-Württemberg | Beiere | Berlyn | Brandenburg | Bremen | Hamburg | Hesse | Mecklenburg-Voorpommere | Nedersakse | Noordryn-Wesfale | Rynland-Palts | Saarland | Sakse | Sakse-Anhalt | Sleeswyk-Holstein | Thüringen |
|
<urn:uuid:3f0d05e4-a3a7-461d-ae2b-fa3b50078318>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Noord-Rynland-Wesfale
|
2019-07-21T10:53:34Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526948.55/warc/CC-MAIN-20190721102738-20190721124738-00061.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999184
| false
|
Hulp
Bladsye wat na "Intreepupil" skakel
←
Intreepupil
Jump to navigation
Jump to search
Skakels hierheen
Bladsy:
Naamruimte:
alle
(Hoof)
Bespreking
Gebruiker
Gebruikerbespreking
Wikipedia
Wikipediabespreking
Lêer
Lêerbespreking
MediaWiki
MediaWikibespreking
Sjabloon
Sjabloonbespreking
Hulp
Hulpbespreking
Kategorie
Kategoriebespreking
Portaal
Portaalbespreking
Module
Module talk
Gadget
Gadget talk
Gadget definition
Gadget definition talk
Omgekeerde seleksie
Filters
Versteek
insluitings |
Versteek
skakels |
Versteek
aansture
Die volgende bladsye skakel na
Intreepupil
:
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Holografie
(
← skakels
wysig
)
Film
(
← skakels
wysig
)
Digitale kamera
(
← skakels
wysig
)
Selfie
(
← skakels
wysig
)
Lensopening
(
← skakels
wysig
)
Velddiepte
(
← skakels
wysig
)
Reël van derdes
(
← skakels
wysig
)
Beligting (fotografie)
(
← skakels
wysig
)
Sluiter (fotografie)
(
← skakels
wysig
)
Lensopeningprioriteit
(
← skakels
wysig
)
Sluiterprioriteit
(
← skakels
wysig
)
F-nommer
(
← skakels
wysig
)
Uittreepupil
(aanstuurblad)
(
← skakels
wysig
)
Fokusafstand
(
← skakels
wysig
)
Veelvoudige beligting
(
← skakels
wysig
)
Kamera
(
← skakels
wysig
)
Donkerkamer
(
← skakels
wysig
)
Wyehoeklens
(
← skakels
wysig
)
Telefotolens
(
← skakels
wysig
)
Objektieflens
(
← skakels
wysig
)
Daguerreotipe
(
← skakels
wysig
)
Gebruiker:Burgert Behr/Fotografie
(
← skakels
wysig
)
Sjabloon:Fotografie
(
← skakels
wysig
)
Enkellensreflekskamera
(
← skakels
wysig
)
Pentax kameras
(
← skakels
wysig
)
Snelreeksfotografie
(
← skakels
wysig
)
Groepering (fotografie)
(
← skakels
wysig
)
Pentaprisma
(
← skakels
wysig
)
Canon EF 50mm lens
(
← skakels
wysig
)
Wildfotografie
(
← skakels
wysig
)
Bespreking:Intreepupil
(
← skakels
wysig
)
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Intreepupil
"
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Bladsy
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Gereedskap
Spesiale bladsye
Drukbare weergawe
Ander tale
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:148798c3-1214-433e-b7b3-016ee70e97b2>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Intreepupil
|
2019-07-21T11:54:43Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526948.55/warc/CC-MAIN-20190721102738-20190721124738-00061.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.998234
| false
|
1968
jaar
1968 |
◄ | 19de eeu | ◄20ste eeu► | 21ste eeu | ► |
Dae | Eeue | Geskiedenis | Geskiedenisportaal |
Sien ook: Kategorie:1968 |
Kalenders | |
Bouwerk begin aan die Hillbrow-toring | |
Die jaar 1968 was 'n skrikkeljaar wat volgens die Gregoriaanse kalender op 'n Maandag begin het. Dit was die 68ste jaar van die 20ste eeu n.C. In teenstelling met gewone jare het die jaar 366 dae en 'n 29 Februarie gehad.
GebeureWysig
- 30 Januarie – Tydens die Viëtnamoorlog stuur VietCong-magte die Tết Offensief op Viëtnamese Nuwejaarsdag (Tet) van stapel.
- 31 Januarie – Nauru verkry onafhanklikheid van Australië, Nieu-Seeland en die Verenigde Koninkryk.
- 6-18 Februarie – Die tiende Olimpiese Winterspele word in Grenoble, Frankryk, aangebied.
- 24 Februarie – Die Randse Afrikaanse Universiteit in Johannesburg word amptelik geopen.
- 8 Maart – Begin van studentebetogings in Pole.
- 12 Maart – Mauritius word van die Verenigde Koninkryk onafhanklik.
- 16 Maart – My Lai-menseslagting in Viëtnam.
- 4 April – Apollo 6 word gelanseer.
- 20 April – 'n Suid-Afrikaanse Lugdiens Boeing 707 val - vlug 228 - tydens opstyging vanaf Windhoek, Suidwes-Afrika, en 123 sterf.
- 23 April – Die Verenigde Koninkryk produseer hul eerste desimale munte.
- 24 April – Mauritius sluit by die Verenigde Nasies aan.
- 3 Mei – Die Sorbonne Universiteit in Parys word deur betogers beset.
- 22 Mei – Die kernkrag-aangedrewe duikboot die USS Scorpion sink met 99 mense aan boord 400 myl suidwes van die Asore.
- Junie – Bouwerk begin aan die Hillbrow-toring in Johannesburg.
- 3 Junie – Valerie Solanas skiet Andy Warhol en Mario Amaya by sy ateljee.
- 6 Junie – Senator Robert F. Kennedy sterf in 'n sluipmoordaanval deur Sirhan Sirhan.
- 1 Julie – Die kernsperverdrag word geteken.
- 25 Julie – Pous Paulus VI se sewende en laaste ensikliek, Humanae Vitae, word vrygestel.
- 21 Augustus – Bloedige beëindiging van die Praagse Lente deur troepe van die Warskou-verdragslande.
- 6 September – Swaziland word van die Verenigde Koninkryk onafhanklik.
- 24 September – Swaziland betree die Verenigde Nasies.
- 2 Oktober – Die Slagting van Tlatelolco beëindig die studentebeweging in Meksiko.
- 12 Oktober – Ekwatoriaal-Guinee word van Spanje onafhanklik.
- 12-27 Oktober – Die 19de Olimpiese Somerspele word in Meksikostad, Meksiko, aangebied.
- 4-13 November – Die derde Paralimpiese Somerspele word in Tel Aviv, Israel, aangebied.
- 5 November – Richard Nixon wen die Amerikaanse presidentsverkiesing.
- 12 November – Ekwatoriaal-Guinee word lidland van die Verenigde Nasies.
- 27 Desember – Die Amerikaanse ruimtetuig Apollo 8 voer die eerste bemande omwenteling van die Maan uit.
GeboortesWysig
- 30 Januarie – Felipe VI, koning van Spanje.
- 18 Februarie – Molly Ringwald, Amerikaanse aktrise.
- 6 Maart – Moira Kelly, Amerikaanse aktrise.
- 27 Maart – Sadie Frost, Britse aktrise.
- 30 Maart – Céline Dion, Kanadese sangeres.
- 7 Mei – Traci Lords, Amerikaanse aktrise.
- 13 Mei – Scott Morrison, 30ste Eerste Minister van Australië.
- 26 Mei – Frederik, kroonprins van Denemarke
- 28 Mei – Kylie Minogue, Australiese aktrise en sangeres.
- 1 Junie – Jason Donovan, Australiese akteur en sanger.
- 5 Julie − Hedi Slimane, Franse modeontwerper en fotograaf.
- 1 Augustus – Marco Börries, Duitse besigheidsman.
- 5 Augustus – Marine Le Pen (Marion Anne Perrine Le Pen), advokaat en Franse politikus.
- 17 September – Anastacia Lyn Newkirk, Amerikaanse popsangeres en liedjieskrywer.
- 25 September – Will Smith, Amerikaanse akteur en rapper.
- 28 September – Mika Häkkinen, Finse motorrenjaer.
- 17 Oktober – Thom Edward Yorke, hoofsanger van die Radiohead, kunstenaar.
- 2 Desember – John Ajvide Lindqvist, Sweedse skrywer, illusionis en stand-up-komediant.
- 23 Desember – Manuel Rivera-Ortiz, Amerikaanse fotograaf.
SterftesWysig
- 7 Januarie – Prof. J.L.B. Smith, 'n Suid-Afrikaanse igtioloog wat die Selakant ge-identifiseer het(* 1897).
- 10 Januarie – Dr. Eben Dönges, aangewese Staatspresident van Suid-Afrika (* 1898).
- 16 Februarie – Gert van den Bergh, Suid-Afrikaanse akteur (* 1920).
- 27 Maart – Joeri Gagarin, 'n Rus en die eerste mens wat om die aarde gewentel het, (* 1934).
- 1 April – Lev Davidovich Landau, Russiese fisikus (* 22 Januarie 1908).
- 4 April – Dr. Martin Luther King Jr., burgerregte aktivis, geskiet in 'n sluipmoord by die Lorraine Motel in Memphis, Tennessee, VSA (* 1929).
- 7 April – Jim Clark, Skotse F1-motorrenjaer (* 1936).
- 16 April – Edna Ferber, Amerikaanse skrywer (* 15 Augustus 1885).
- 17 April – Mikro (die skuilnaam van Christoffel Hermanus Kühn), bekende Afrikaanse skrywer (* 1903).
- 1 Junie – Helen Keller, Amerikaanse skryfster, aktivis en dosent (* 1880).
- 24 Junie – Eric Hendrik Louw, diplomaat en politikus (*21 November 1890).
- 1 Oktober - Romano Guardini, Duitse katolieke priester, teoloog en filosoof (*17 Februarie 1885).
- 25 November – Enid Blyton, Britse outeur van Noddy, Famous Five en Secret Seven (* 1897).
- 20 Desember – John Steinbeck, Amerikaanse skrywer (* 1902).
- 30 Desember – Trygve Lie, 'n Noorse politikus, diplomaat en die eerste sekretaris-generaal van die Verenigde Nasies (* 1896)
|
<urn:uuid:bc59c27c-fbba-4d85-9153-0c6ad06f84b7>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/1968
|
2019-07-23T22:16:44Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00381.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999455
| false
|
Hierdie kategorie bevat slegs die volgende subkategorie.
Hierdie kategorie bevat slegs die volgende bladsy.
|
<urn:uuid:ee04292e-0247-4a20-91a8-18a7420a696c>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Vryheidsfront_Plus
|
2019-07-23T23:16:01Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00381.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999992
| false
|
Kletsrym
(Aangestuur vanaf Rap)
Jump to navigation
Jump to search
'n Persoon wat kletsrym beoefen, word 'n kletsrymer (of rapper) genoem. Die kletsrymer vertel 'n storie of dra 'n gedig op ritmiese wyse voor.
'n Persoon wat kletsrym beoefen, word 'n kletsrymer (of rapper) genoem. Die kletsrymer vertel 'n storie of dra 'n gedig op ritmiese wyse voor.
|
<urn:uuid:48347994-b624-445b-b6d7-e6f08f92490e>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Rap
|
2019-07-23T22:27:11Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00381.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999925
| false
|
Kategorie:Veewagter (sterrebeeld)
Jump to navigation
Jump to search
Wikimedia Commons bevat media in verband met Veewagter (sterrebeeld). |
|
<urn:uuid:8d7b1d41-17d4-4a0e-ba5f-4b0d1d4f6126>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Veewagter_(sterrebeeld)
|
2019-07-16T13:03:01Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524548.22/warc/CC-MAIN-20190716115717-20190716141704-00020.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.862419
| true
|
Sagittarius A
Sagittarius A (of Sgr A) is ’n komplekse astronomiese radiobron in die middel van die Melkweg in die sterrebeeld Boogskutter. Dit kan nie in sigbare golflengtes van die Aarde af gesien word nie weens groot wolke ruimtestof in die spiraalarms van die Melkweg.
Sgr A bestaan uit drie komponente, die supernova-oorblyfsel Sagittarius A-Oos, die spiraalstruktuur Sagittarius A-Wes en ’n baie helder, kompakte radiobron in die middel van die spiraal, Sagittarius A*. Die drie oorvleuel mekaar: Sagittarius A-Oos is die grootste, Wes is in Oos, effens van die middel af, en A* is in die middel van Wes.
Sagittarius A-Oos[wysig | wysig bron]
Dié struktuur is sowat 25 ligjare in breedte en het die eienskappe van ’n supernova-oorblyfsel ná ’n ontploffing tussen sowat 35 000 en 100 000 v.C. Dit sou egter 50 tot 100 keer meer energie verg as ’n standaard-supernova om ’n struktuur van so ’n grootte en energie te skep. Daar word vermoed Sgr A-Oos is die oorblyfsel van die ontploffing van ’n ster wat gravitasioneel saamgepers is toe dit naby die sentrale swartkolk gekom het.
Sagittarius A-Wes[wysig | wysig bron]
Sgr A-Wes lyk van die Aarde af soos ’n spiraal met drie arms. Die driedimensionele struktuur is egter nie dié van ’n spiraal nie; dit bestaan uit verskeie stof- en gaswolke wat om Sagittarius A* wentel en daarop val teen snelhede van tot 1 000 km/s. Die oppervlaklaag van die wolke is geïoniseer. Die bron van die ionisering is die massiewe sterre (meer as 100 OB-sterre is tot dusver geïdentifiseer) in die middelste parsek.
Sagittarius A*[wysig | wysig bron]
- Hoofartikel: Sagittarius A*.
Sterrekundiges glo daar is ’n supermassiewe swartkolk in die middel van die Melkweg[1] en dat dit waarskynlik in Sagittarius A* geleë is.[2] Daar is sterre wat teen hoër snelhede as ander sterre in die sterrestelsel om Sgr A* wentel. Een ster, S2, beweeg na raming teen snelhede van meer as 5 000 km/s op sy naaste afstand aan Sgr A*.[3]
|
<urn:uuid:3fe526fe-34a7-496d-9948-7ec61c50540a>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Sagittarius_A
|
2019-07-16T12:46:15Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524548.22/warc/CC-MAIN-20190716115717-20190716141704-00020.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999987
| false
|
Hulp
Bladsye wat na "Sjabloon:Landdata Griekeland" skakel
←
Sjabloon:Landdata Griekeland
Jump to navigation
Jump to search
Skakels hierheen
Bladsy:
Naamruimte:
alle
(Hoof)
Bespreking
Gebruiker
Gebruikerbespreking
Wikipedia
Wikipediabespreking
Lêer
Lêerbespreking
MediaWiki
MediaWikibespreking
Sjabloon
Sjabloonbespreking
Hulp
Hulpbespreking
Kategorie
Kategoriebespreking
Portaal
Portaalbespreking
Module
Module talk
Gadget
Gadget talk
Gadget definition
Gadget definition talk
Omgekeerde seleksie
Filters
Versteek
insluitings |
Versteek
skakels |
Versteek
aansture
Die volgende bladsye skakel na
Sjabloon:Landdata Griekeland
:
Wys (vorige 50 |
volgende 50
) (
20
50
100
250
500
).
Europa
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Europese Unie
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Krimoorlog
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Satelliet
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Olimpiese Somerspele 1924
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Roemeens
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Grieks
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Nobelprys vir Letterkunde
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Parys
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van hoofstede
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Euro
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Los Angeles
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Aroemeens
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Ladino
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Griekse alfabet
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Bulgaars
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Masedonies
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Operasie Entebbe
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Keulen
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van lande volgens bevolking
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Angela Merkel
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
San Francisco
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Komnina
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Ponties
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Ptolemaida
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Sosialistiese Internasionaal
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
OESO
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Europese Ruimtevaartorganisasie
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Sparta
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
FIFA Sokker-Wêreldbekertoernooi in 2010
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Russe
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Albanees
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Athene
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Washington, D.C.
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Turkye
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Chicago
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Menslike-ontwikkelingsindeks
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Sjabloon:Landdata Griekeland
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Geallieerdes van die Tweede Wêreldoorlog
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
NAVO
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Vrystaatstadion
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van lande
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Slag van Normandië
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van internasionale rugbyspanne
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van lande volgens Menslike-ontwikkelingsindeks
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van lande volgens BBP (nominaal) per capita
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van lande volgens BBP (koopkragpariteit) per capita
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van lande volgens oppervlak
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Lys van lande volgens geletterdheidskoers
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Jens Stoltenberg
(insluiting)
(
← skakels
wysig
)
Wys (vorige 50 |
volgende 50
) (
20
50
100
250
500
).
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Sjabloon:Landdata_Griekeland
"
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Sjabloon
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Gereedskap
Spesiale bladsye
Drukbare weergawe
Ander tale
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:56afe2ee-8367-411f-a754-402468b6eed7>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Sjabloon:Landdata_Griekeland
|
2019-07-16T12:34:59Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524548.22/warc/CC-MAIN-20190716115717-20190716141704-00020.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.995883
| false
|
Vivien Merchant
Jump to navigation
Jump to search
Vivien Merchant | |
Geboortenaam | Ada Thompson |
---|---|
Geboorte | 22 Julie 1929 |
Nasionaliteit | Engels |
Sterfte | 3 Oktober 1982 (op 53) |
Kinders | 1 |
Beroep(e) | Aktrise |
Internet-rolprentdatabasis-profiel |
Vivien Merchant (22 Julie 1929 – 3 Oktober 1982) was 'n Engelse aktrise. Sy was bekend vir haar rolle in die rolprente Alfie (1966), Frenzy (1972), The Offence (1973), en The Homecoming (1973).
Filmografie[wysig | wysig bron]
Rolprente[wysig | wysig bron]
- 1966: Alfie
- 1972: Frenzy
- 1973: The Offence
- 1973: The Homecoming
- 1975: The Maids
Televisiereekse[wysig | wysig bron]
- 1977: The Velvet Glove
Televisierolprente[wysig | wysig bron]
- 1948: Virtuoso
- 1963: The Lover
- 1965: Tea Party
- 1972: A War of Children
- 1977: The Lover
|
<urn:uuid:449b987d-9980-4224-b710-3fb28981e056>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Vivien_Merchant
|
2019-07-16T12:34:43Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524548.22/warc/CC-MAIN-20190716115717-20190716141704-00020.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.987818
| false
|
Tydens sy studentejare is Louw aktief betrokke by die Afrikaanse Nasionale Studentebond. Hy het in sy vroeë studentejare ’n verhouding met Hettie Smit (wat weerklank vind in haar boek ''Sy kom met die sekelmaan'') en leer ook vir F.J. le Roux goed ken. Hy het ook ’n belangrike aandeel aan die stigting van die Vereniging vir die Vrye Boek in 1936 wat hom ten doel stel om die aandag op die nuwe poësie te vestig en om N.P. van Wyk Louw se ''Alleenspraak'' gepubliseer te kry. As student blink hy uit deur die J.H. Hidding-beurs aan [[Kaapstad Universiteit]] en die ''Queen Victoria Memorial Scholarship'' vir oorsese studie in die [[Verenigde Koninkryk]] te ontvang. Gedurende 1935 is hy vir ’n tyd waarnemende lektor in Afrikaans-Nederlands aan die [[Universiteit van Kaapstad]]. Teen die einde van 1935 vertrek hy na [[Nederland]], waar hy aan die Gemeentelike Universiteit van Amsterdam studeer en in 1939 die doktorale eksamen (Drs.Litt.) voltooi onder leiding van N.A. Donkersloot en A.A. Verdenius. Hy neem Kunsgeskiedenis hier as ’n byvak. Deur kritiese beskouinge en toesprake stel hy die jonger Afrikaanse poësie aan die Nederlanders bekend en publiseer onder meer in 1939 ’n bestekopname van die jongste Afrikaanse digkuns in ''De nieuwere Afrikaanse poëzie'', terwyl hy ook die bydrae ''Vernuwing in die Afrikaanse poësie'' lewer tot J. Haantjes se ''Kroniek van Zuid-Afrika'', wat in 1938 verskyn. Tydens sy tyd in Nederland maak hy van die geleentheid gebruik om gereeld konserte, toneelopvoerings en museums te besoek en tydens vakansies reis hy na ander dele van Wes-Europa. In [[München]] in Duitsland maak hy ’n intensiewe studie van [[Rembrandt]] se skilderye in opdrag van Frederik Hendrik oor die lyding en dood van Christus, wat later sou lei tot sy reeks sonnette ''Die passie van ons Heer'' wat in ''Adam en ander gedigte'' opgeneem word. Net na die uitbreek van die [[Tweede Wêreldoorlog]] keer hy in November 1939 terug na [[Kaapstad-stadion|Kaapstad]], waar hy in 1942 aan die plaaslike universiteit promoveer (Ph.D.-graad) met ’n proefskrif oor ''Die invloed van Gorter op Leopold: ’n Bydrae tot die studie van die sensitivisme'', wat later gepubliseer word.
Saam met [[D.B. Bosman]], N.P. van Wyk Louw en [[Jan Greshoff]] stel hy die bloemlesing ''Tussen die'' ''engtes'' (1940) saam met die doel om Nederlandse skrywers tydens die Duitse besetting te steun. Geld so ingesamel stel hulle in staat om later vir A. Roland Holst en J.C. Bloem op besoeke na Suid-Afrika te bring. Daarna werk hy vanaf September 1941 ’n tyd lank by die Reddingsdaadbond in Johannesburg, ’n organisasie wat gestig is om op ekonomiese en kulturele gebied hulp te verleen aan Afrikaners wat weens die droogte en depressiejare verarm is. Hier vertolk hy veral ’n groot rol as toneelorganiseerder. Hy probeer ’n betrekking by ''[[Die Burger]]'' kry, maar die bevinding is dat hy met ’n doktorsgraad te goed gekwalifiseer is vir die joernalistiek. In 1942 doen hy aansoek om die pos as hoogleraar in Afrikaans-Nederlands aan die [[Universiteit van die Vrystaat|Universiteit van die Oranje-Vrystaat]], ’n posisie wat vakant word met die aftrede van [[D.F. Malherbe]]. Hoewel hy die enigste kandidaat is wat deur die Senaat aanbeveel word, stel die Raad ’n ander kandidaat aan. Hulle neem klaarblyklik eksepsie teen “politieke” verse in sy bundel ''Terugtog'' (veral die ''Renegaat-sonnette'', wat as ’n toespeling op generaal [[J.B.M. Hertzog]] beskou is).<ref name=":0">Remembered: http://remembered.co.za/obituary/view/8469</ref>
=== Loopbaan as akademikus en in die koerantbedryf ===
|
<urn:uuid:e51fd327-630c-4498-8102-db658cdf520b>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:MobileDiff/1993479
|
2019-07-17T16:52:53Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00165.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999995
| false
|
Carnotiet
Carnotiet | |
---|---|
Formule | K2(UO2)2(VO4)2.3H2O |
Kleur | geel, heldergeel,[1] |
Streep | liggeel |
Glans | Wasagtig, syagtig, grondagtig, dof |
Hardheid | 2 (Mohs) |
Digtheid | 4,70 g/cm3 |
Dubbelbreking | biaksiaal (-) |
RI-waardes | nα = 1.750 nβ = 1.925 nγ = 1.950 |
Kristalsisteem | Monoklinies |
Ruimtegroep | P2₁/a |
Eenheidsel | a = 10.47 Å, b = 8.41 Å, c = 6.91 Å β = 103.83° |
* Lys van minerale |
Carnotiet is 'n mineraal met formule K2(UO2)2(VO4)2.3H2O. Dit is na Marie-Adolphe Carnot [27 Januarie, 1839 Parys, Frankryk - 20 Junie 1920] genoem. Hy was 'n Franse mynbouingenieur en chemikus. Dié mineraal is radioaktief en bevat naas uraan gewoonlik ook uraan se vervalprodukte soos radium.
Mynbou[wysig | wysig bron]
Carnotiet is 'n belangrike erts vir vanadium en uraan. Dit word in die Carrizo-berggebied in die noordweste van New Mexico aangetref. Hierdie is 'n Navaho-reservaat. Van Mei 1942 tot Februarie 1944 is hier ongeveer 22,000 ton erts gemyn. [2]
Karnotietneerslae word in Australië, Namibië, Suid-Afrika, Mauretanië, Somalië, Jordanië, die VS, Argentinië en China aangetref. Die volopste voorrade is:[3]
Gebied | Land | Hoeveelheid | Konsentrasie |
---|---|---|---|
Langer Heinrich | Namibië | 63 520 t U | 510 dpm |
Trekkopje | Namibië | 42 360 t U | 100 dpm |
Yeelirrie | Australië | 44 520 t U | 1 270 dpm |
Lake Maitland | Australië | 9 190 t U | 260 dpm |
Lake Way | Australië | 3 900 t U | 460 dpm |
Verwysings[wysig | wysig bron]
- mindat 907.
- Carnotite Deposits in the Carrizo Mountains Area, Navajo Indian Reservation, Apache County, Arizona, and San Juan County, New Mexico Uitgawe 111 van die Geological Survey circular, William Lee Stokes, 1951
- Non-Renewable Resource Issues: Geoscientific and Societal Challenges International Year of Planet Earth, Richard Sinding-Larsen, Friedrich Wellmer, Springer Science & Business Media, 2012, ISBN 904818679X, ISBN 9789048186792
|
<urn:uuid:3003b206-af37-4a35-9fe0-24bc6520902e>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Carnotiet
|
2019-07-18T22:26:41Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00325.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.973823
| false
|
Charles Walters
Jump to navigation
Jump to search
Charles Walters | |
Geboorte | 17 November 1911 |
---|---|
Nasionaliteit | Amerikaans |
Sterfte | 13 Augustus 1982 (op 70) |
Beroep(e) | Regisseur en akteur |
Internet-rolprentdatabasis-profiel |
Charles Walters (17 November 1911 – 13 Augustus 1982) was 'n Amerikaanse regisseur en akteur. Hy was bekend vir sy rolle in die rolprente Lili (1953), Ask Any Girl (1959), Please Don't Eat the Daisies (1960), en The Unsinkable Molly Brown (1964).
Filmografie[wysig | wysig bron]
Rolprente[wysig | wysig bron]
- 1947: Good News
- 1948: Easter Parade
- 1949: The Barkleys of Broadway
- 1950: Summer Stock
- 1951: Texas Carnival
- 1951: Three Guys Named Mike
- 1952: The Belle of New York
- 1953: Lili
- 1953: Dangerous When Wet
- 1953: Easy to Love
- 1953: Torch Song
- 1954: Athena
- 1955: The Glass Slipper
- 1955: The Tender Trap
- 1956: High Society
- 1957: Don't Go Near the Water
- 1959: Ask Any Girl
- 1960: Please Don't Eat the Daisies
- 1960: Cimarron
- 1961: Go Naked in the World
- 1961: Two Loves
- 1962: Billy Rose's Jumbo
- 1964: The Unsinkable Molly Brown
- 1966: Walk Don't Run
Televisierolprente[wysig | wysig bron]
- 1975: Three for Two
- 1976: What Now, Catherine Curtis?
|
<urn:uuid:b700d96c-0a62-4dab-aa7f-4bf5869afade>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Charles_Walters
|
2019-07-18T22:07:50Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00325.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.880436
| false
|
Kategorie:Etniese groepe in Noorweë
Jump to navigation
Jump to search
Wikimedia Commons bevat media in verband met Etniese groepe in Noorweë. |
|
<urn:uuid:545a6421-2239-45cf-8a70-952f5b9958c0>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Etniese_groepe_in_Noorwe%C3%AB
|
2019-07-18T22:03:42Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00325.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.847887
| false
|
Orda Khan
Orda Khan | |
---|---|
Khagan van die Goue Horde | |
Regeer | 1226–ca. 1251 |
Titels | Khan, khagan |
Gebore | 12de of 13de eeu |
Oorlede | ca. 1280 |
Voorganger | Jotsji |
Opvolger | Qun Quran |
Adellike huis | Borjigin |
Vader | Jotsji |
Moeder | Ukhaa Ujin |
Hy was die oudste seun van Jotsji en die oudste kleinseun van Djengis Khan, en het die Wit Horde gestig. Met sy pa en oupa se dood het Orda Khan die oostelike dele van sy pa se land geërf, wat bestaan het uit die gebiede tussen die Balchasj-meer en die Wolga-rivier. Wes van die Wolga was die land van sy jonger broer Batoe Khan, wat die eerste heerser van die Blou Horde geword het.
Verwysings[wysig | wysig bron]
- Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel en:Orda Khan
|
<urn:uuid:632459e3-ade4-49f2-aaa7-cac2dd60a759>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Orda_Khan
|
2019-07-18T22:02:23Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00325.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999885
| false
|
Victoria, Brits-Columbië
Victoria | |
Koördinate: Koördinate: | |
Land | Kanada |
---|---|
Provinsie | Brits-Columbië |
Geïnkorporeer | 1862 |
Regering | |
- Burgemeester | Dean Fortin |
Oppervlak | |
- Stad | 19,47 km² (7,52 vk m) |
- Metro | 696,15 km² (268,79 vk m) |
Hoogte | 23 m (75 vt) |
Bevolking (2011) | |
- Stad | 80 032 |
- Digtheid | 4 109,4/km² (10 643/vk m) |
- Metropolitaans | 344 630 |
- Metrodigtheid | 495/km² (1 280/vk m) |
Tydsone | PST (UTC-8) |
Poskode | V0S, V8N-V8Z, V9A-V9E |
Skakelkode(s) | 250 en 778 |
Webwerf: victoria.ca |
Victoria is 'n stad in die weste van Kanada. Dit is die hoofstad van die provinsie Brits-Columbië. Die stad lê in die uiterste suidooste van die Vancouver-eiland. Met 'n veerboot kan mens in 90 minute van hier na Vancouver op die vasteland vaar. Die stad is vernoem ná die Britse koningin Victoria, wat vanaf 1867 tot 1901 ook die koningin van Kanada was.
Geskiedenis[wysig | wysig bron]
Vancouver-eiland het in 1849 'n Britse kroonkolonie geword. Victoria word daarna aangewys as die hoofstad van Brits-Columbië.
Demografie[wysig | wysig bron]
In 2011 het Victoria 80 032 inwoners en die agglomerasie ongeveer 344 000 inwoners gehad. Volgens die aantal inwoners is Victoria heelwat kleiner as Vancouver wat ook in Brits-Columbië geleë is.
Die Victoria-area is in 13 streke verdeel. Vier hiervan is deel van Groter Victoria:
- Victoria
- Saanich
- Esquimalt
- Oak-baai
Drie streke vorm die Saanich-skiereiland:
- Sidney
- Sentraal-Saanich
- Noord-Saanich
Die res is deel van die Westelike Gemeenskappe (Western Communities):
- Colwood
- Langford
- View Royal
- Metchosin
- Sooke
- Highlands
Susterstede[wysig | wysig bron]
Victoria het vyf susterstede, naamlik:
- Chabarofsk, Rusland
- Napier, Nieu-Seeland
- Morioka, Japan
- Sutsjou, Volksrepubliek China
- Anacortes, Verenigde State
Eksterne skakels[wysig | wysig bron]
Wikimedia Commons bevat media in verband met Victoria, British Columbia. |
Hoofstede van Kanada | ||||
---|---|---|---|---|
|
<urn:uuid:45c75dd6-694c-4751-b55c-4f7fc6bd16ad>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Victoria,_Brits-Columbi%C3%AB
|
2019-07-18T21:56:16Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00325.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.995268
| false
|
1996-Drienasiesreeks
Jump to navigation
Jump to search
Datums | 6 Julie - 10 Augustus |
---|---|
Kampioen | Nieu-Seeland (1 titels) |
Wedstryde gespeel | 6 |
Drieë gedruk | 19 (3.17 per wedstryd) |
1997 → | |
Uitslae[wysig | wysig bron]
Nasie | Wedstryde | Punte | Bonuspunte | Ligapunte | ||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Speel | Wen | Gelyk | Verloor | Vir | Teen | Verskil | ||||
1 | Nieu-Seeland | 4 | 4 | 0 | 0 | 119 | 60 | +59 | 1 | 17 |
2 | Suid-Afrika | 4 | 1 | 0 | 3 | 70 | 84 | -14 | 2 | 6 |
3 | Australië | 4 | 1 | 0 | 3 | 71 | 116 | -45 | 2 | 6 |
|
<urn:uuid:19b5ca08-4634-41ef-b321-0cfb6d07facf>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/1996-Drienasiesreeks
|
2019-07-21T11:17:16Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526948.55/warc/CC-MAIN-20190721102738-20190721124738-00085.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.826848
| false
|
ghaap
Jump to navigation
Jump to search
Inhoud
Enkelvoud | Meervoud |
---|---|
ghaap |
- Afgelei van Khoi ǁhoba (uitspraak: kǁʰɔbɑ; die eerste klank is 'n laterale kliek).
- Ghaap is deur die Khoi en die Boesmans gebruik om hulle eetlus te demp.
Vertalings: | |||
---|---|---|---|
- Sien Wikipedia vir meer inligting oor ghaap.
|
<urn:uuid:76c8a82e-aa6b-411f-8cd7-49434ce14a87>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wiktionary.org/wiki/ghaap
|
2019-07-22T16:21:57Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195528141.87/warc/CC-MAIN-20190722154408-20190722180408-00245.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.998478
| false
|
1 April
<< | April 2019 | >> | ||||
So | Ma | Di | Wo | Do | Vr | Sa |
1 | 2 | 3 | 4 | 5 | 6 | |
7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 | 13 |
14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 | 20 |
21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 | 27 |
28 | 29 | 30 | ||||
Al die dae |
1 April is die 91ste dag van die jaar in die Gregoriaanse kalender (92ste in skrikkeljare). Dit is ook die eerste dag van die tweede kwartaal van die jaar. Daar volg nog 274 dae in die res van die jaar.
Die dag staan ook as gekkedag bekend omdat mense graag op die dag poetse bak en met mekaar die gek skeer. Die dag se nuusgebeure moet eers noukeurig geverifieer word alvorens dit op Wikipedia ingevoer word.
Inhoud
GebeureWysig
- 527 – Die Bisantynse keiser Justinus I wys sy neef Justinianus I aan as medeleier en opvolger.
- 1517 – Pous Leo X stel Antoine Bohier du Prat, aartsbiskop van Bourges en Guillaume III de Croy, biskop van Cambrai aan as kardinale.
- 1572 – Den Briel (Brielle) in Nederland word deur die 'Watergeuzen' ingeneem. Begin van die opstand teen Spanje.
- 1605 – Pous Leo XI (Alessandro Ottaviano de' Medici) volg Pous Clemens VIII op as pous van die Rooms-Katolieke Kerk.
- 1636 – 6000 troepe van Bern verower die Waadt/Vaud om die stad Lausanne van Savoye. Lyfeienaarskap oor die boere word afgeskaf en die bevolking tree oor tot die Protestantse leer.
- 1789 – Die Huis van Verteenwoordigers vergader vir die eerste keer met 'n kworum in New York Stad en verkies Frederick Muhlenberg as die eerste Speaker.
- 1826 – Die binnebrandenjin word gepatenteer.
- 1841 – Eerw. Daniel Lindley word as eerste leraar van die NG gemeente Pietermaritzburg bevestig.
- 1867 – Singapoer word 'n Britse kroonkolonie.
- 1918 – Die R.A.F. word gestig.
- 1924 – Adolf Hitler word tot 5 jaar gevonnis vir sy leidende rol in die "Hitler-Putsch" (Hitler-staatsgreep).
- 1935 – Eugenio Pacelli (later Pous Pius XII) word Camerlengo.
- 1945 – Tweede Wêreldoorlog: Amerikaanse troepe val die Okinawa-eilande binne.
- 1949 – Newfoundland verenig met Kanada.
- 1960 – Tiros I, die eerste weersatelliet, word gelanseer.
- 1973 – Project Tiger, 'n tierbewaringsprojek, word in die Corbett Nasionale Park in Indië gestig.
- 1976 – Steve Jobs en Steve Wozniak stig Apple Computer.
- 1979 – Iran word uitgeroep as Islamietiese republiek, 'n teokrasie gelei deur ajatolla Ruhollah Khomeini as die Opperleier van Iran.
- 1990 – Transnet word gestig.
- 1998 – Festus Mogae word ingesweer as derde President van Botswana.
- 1999 – Nunavut word van die Noordwestelike gebiede afgestig as eie gebied binne die Kanadese Konfederasie.
- 2001 – Slobodan Milosevic gee homself oor om vir oorlogsmisdade verhoor te word.
- 2008 – Ian Khama volg Festus Mogae op as President van Botswana.
- 2009 – Albanië en Kroasië sluit by die NAVO aan.
- 2018 – Die President van Botswana, Ian Khama, dank af en word deur Adjunkpresident Mokgweetsi Masisi opgevolg.
GeboortesWysig
- 1578 – William Harvey, Engelse dokter († 1657).
- 1776 – Sophie Germain, wiskundige († 1831).
- 1875 – Edgar Wallace, Engelse skrywer († 1932).
- 1815 – Otto von Bismarck, eerste minister van Pruise, kanselier van die Noord-Duitse Verbond en die eerste rykskanselier van die Duitse Keiserryk ( († 1898).
- 1865 – Richard Zsigmondy, chemikus († 1929).
- 1873 – Sergei Rachmaninoff, komponis, pianis, en dirigent († 1943).
- 1901 – Whittaker Chambers, spioen († 1961).
- 1919 – Joseph E. Murray, sjirurg.
- 1922 – William Manchester, skrywer.
- 1926 – Anne McCaffrey, wetenskapsfiksieskrywer.
- 1929 – Milan Kundera, skrywer.
- 1931 – Rolf Hochhuth, skrywer.
- 1933 – Claude Cohen-Tannoudji, wiskundige.
- 1947 – Alain Connes, wiskundige.
- 1949 – Gil Scott-Heron, musikant, komponis.
- 1953 – Barry Sonnenfeld, regisseur.
- 1955 – Ronnie Burk, surrealis en vigsaktivis († 2003).
- 1971 – Method Man, musikant.
SterftesWysig
- 1204 – Eleonore van Akwitanië, koningin van Frankryk en Engeland (* 1122 of 1124).
- 1863 – Jakob Steiner wiskundige (* 1796).
- 1901 – François-Marie Raoult, chemikus (* 1830).
- 1908 – Alida Margaretha Jacoba Badenhorst (Tant Alie van Transvaal), Afrikaanse patriot en skryfster († 1867)
- 1911 – Seaman Asahel Knapp, landboukundige (* 1833).
- 1917 – Scott Joplin, musikant, komponis (* 1868)
- 1922 – Karel I van Oostenryk, laaste keiser van Oostenryk-Hongarye (* 1887).
- 1930 – Keiserin Zawditu van Ethiopië.
- 1946 – Noah Beery, akteur.
- 1947 – George II, koning van Griekeland (* 1890).
- 1950 – Charles Richard Drew, dokter (* 1904).
- 1958 – Prof. Gabriël Gideon Cillié, Afrikaanse opvoedkundige en kultuurleier (* 1870).
- 1968 – Lev Davidovich Landau, Russiese fisikus (* 1908).
- 1971 – Kathleen Lonsdale, kristallograwer (* 1903).
- 1976 – Max Ernst, kunstenaar (* 1891).
- 1984 – Marvin Gaye, sanger.
- 1991 – Martha Graham, danseres (* 1894)
- 1993 – Solly Zuckerman, wetenskaplike (* 1904).
- 2003 – Leslie Cheung, akteur (* 1956).
- 2012 – Milla Louw, Afrikaanse aktrise en stemafrigter (* 1922).
|
<urn:uuid:7494f22f-db18-41d7-a2c6-fe4d359a4dae>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/1_April
|
2019-07-23T21:56:41Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00405.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.996962
| false
|
Mombasa
Kaart | Vlag |
Wapen | |
Land | Kenia |
Provinsie | Coast |
Koördinate | |
Gestig op | 11de eeu |
Oppervlakte: | |
- Totaal | 295 vk km |
Hoogte bo seevlak | 50 m |
Bevolking: | |
- Totaal (1999) | 707 400 |
- Bevolkingsdigtheid | 2 398/vk km |
Tydsone | UTC +3 |
Burgemeester | Ahmed Abubakar Mohdhar |
Mombasa is die tweede grootste stad van Kenia naas die hoofstad Nairobi en het 'n bevolking van 707 400 in 1999 gehad, wat in 2014 tot 'n geskatte 1,2 miljoen toegeneem het. Die stad se oppervlakte is 295 km². Mobassa lê aan die Indiese Oseaan en is 'n deel van die Swahili-kultuur.
|
<urn:uuid:38bc23df-149f-4b6f-bfb2-cac8b9f28afc>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Mombasa
|
2019-07-23T22:52:07Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00405.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.996607
| false
|
Ryan O'Neal
Ryan O'Neal | |
O'Neal in die laat 1960's as Rodney Harrington in Peyton Place.
Geboortenaam | Charles Patrick Ryan O'Neal |
---|---|
Geboorte | 20 April 1941 |
Aktiewe jare | 1960-tans |
LoopbaanWysig
O'Neal is as bokser opgelei voordat hy in 1960 begin toneelspeel het. Van die TV-programme waarin hy verskyn het, was The Many Loves of Dobie Gillis, Leave It to Beaver, Bachelor Father en Wagon Train. Van 1962 tot 1963 was hy gereeld in die moderne western Empire.[2] In 1964 het hy die rol van Rodney Harrington losgeslaan in die sepie Peyton Place. Dit was dadelik ’n sukses en het O'Neal se loopbaan ’n hupstoot gegee.
Ander prente sluit in What's Up, Doc? (1972) saam met Barbra Streisand, Paper Moon (1973) saam met sy dogter, Tatum O'Neal, wat ’n Oscar vir haar spel gewen het, Barry Lyndon (1975), A Bridge Too Far (1977), Oliver's Story (1978, ’n opvolg van Love Story) en The Driver (1978).[2] Sedert 2007 het hy ’n gereelde rol in die TV-reeks Bones.
|
<urn:uuid:4f255e9a-f4e9-4dca-8005-680d49591487>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Ryan_O%27Neal
|
2019-07-23T22:45:42Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00405.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999104
| false
|
Thor Heyerdahl
Thor Heyerdahl (6 Oktober 1914 – 18 April 2002) was ’n Noorse avonturier en etnograaf met ’n agtergrond in soölogie, botanie en geografie. Hy het bekend geraak vanweë sy Kon-Tiki-ekspedisie in 1947, waarin hy 8 000 km ver oor die Stille Oseaan geseil het in ’n met die hand geboude vlot – van Suid-Amerika tot die Tuamotu-eilande. Die doel was om te wys antieke volke kon oor lang afstand gevaar en kontak tussen verskillende kulture bewerkstellig het.
Thor Heyerdahl | |
Gebore | 6 Oktober 1914 Larvik, Noorweë |
---|---|
Oorlede | 18 April 2002 (op 87) Colla Micheri, Italië |
Nasionaliteit | Noorweë |
Vakgebied | Etnografie, avontuur |
Alma mater | Universiteit van Oslo |
Doktorale promotor(s) | Kristine Bonnevie Hjalmar Broch |
Toekennings | Mungo Park-medalje (1950) |
In Mei 2011 is die Thor Heyerdahl-argief by Unesco se "Memory of the World"-register gevoeg.[1] Dit dek die jare 1937 tot 2002 en sluit sy fotoversameling, dagboeke, privaat briewe, planne, koerantuitknipsels, ’n boek en artikels in.
Inhoud
Fatu Hiva, Paaseiland en AzerbeidjanWysig
Die gebeure rondom sy verblyf op die Marquesaseilande in die Stille Oseaan, hoofsaaklik Fatu Hiva, word vertel in sy boek På Jakt etter Paradiset ("Soektog na die Paradys") (1938), wat in Noorweë gepubliseer is, maar weens die Tweede Wêreldoorlog nooit vertaal is nie en grootliks vergete geraak het. Hy het later ’n nuwe weergawe van dié reis gepubliseer in die boek Fatu Hiva (Londen: Allen & Unwin, 1974).
In 1955 en 1956 het hy op Paaseiland gewoon en ’n argeologiese ekspedisie gelei.[2] Hulle het al die belangrike argeologiese terreine op die eiland nagevors en die eilandbewoners gehelp om hul groot standbeelde, die moai, te restoureer en op hul platforms terug te plaas nadat almal op die grond gelê het. Hy het ook belangrike plekke soos Orongo en Poike besoek.
Die span het twee volumes oor hul werk gepubliseer. Sy gewilde boek oor die onderwerp, Aku-Aku, was ’n internasionale topverkoper.[3]
Heyerdahl het Azerbeidjan vier keer besoek, in 1981,[4] 1994, 1999 en 2000.[5] Hy is lank gefassineer deur die rotskuns wat dateer van omstreeks die 8ste tot 7de millennium v.C. by Gobustan, sowat 48 km wes van Bakoe. Hy was oortuig daarvan die kunsstyl stem baie ooreen met die graveerkuns wat in sy vaderland, Noorweë, voorkom.
Hy het sy navorsing op verskeie gepubliseerde werke geskoei en voorgestel ’n antieke gemeenskap het in Azerbeidjan gewoon en op waterweë noord migreer tot in die hedendaagse Skandinawië.
DoodWysig
Hy is op 18 April 2002 op 87-jarige leeftyd dood weens ’n breingewas.
VerwysingsWysig
- "New collections come to enrich the Memory of the World". Portal.unesco.org. Besoek op 1 September 2011.
- Malcolm Coad (4 September 2008). "Gonzalo Figueroa". Londen: Guardian. Besoek op 1 September 2011.
- "Kon-Tiki Museet : Thor Heyerdahls Forskningsstiftelse".
- Forecoming 2014: Thor Heyerdahl and Azerbaijan, to be published jointly by University of Oslo and Azerbaijan University of Languages, red. Vibeke Roeggen e.a.
- "Thor Heyerdahl in Azerbaijan". Azer.com. Besoek op 1 September 2011.
|
<urn:uuid:70897aac-e8ca-4197-8549-e64014dcb42a>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Thor_Heyerdahl
|
2019-07-23T22:53:52Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00405.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999767
| false
|
Hulp
Kategorie:Strate van Londen
in Wikipedia, die vrye ensiklopedie
Jump to navigation
Jump to search
Bladsye in kategorie "Strate van Londen"
Die volgende 7 bladsye is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 7.
C
Carnaby Street
F
Fleet Street
O
Old Street
Oxford Street
R
Regent Street
S
Savile Row
Strand, Londen
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/w/index.php?title=Kategorie:Strate_van_Londen&oldid=1413913
"
Kategorie
:
Londen
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Kategorie
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Ander projekte
Wikimedia Commons
Druk/eksporteer
Skep boek
Laai af as PDF
Drukbare weergawe
Gereedskap
Skakels hierheen
Verwante veranderings
Spesiale bladsye
Permanente skakel
Bladinligting
Wikidata-item
Ander tale
العربية
Azərbaycanca
Беларуская
Български
Català
Čeština
Cymraeg
Dansk
Deutsch
English
Esperanto
Español
Eesti
Euskara
فارسی
Suomi
Føroyskt
Français
Frysk
Galego
עברית
Magyar
Հայերեն
Bahasa Indonesia
Italiano
日本語
ქართული
한국어
Latina
Македонски
Nederlands
Norsk nynorsk
Norsk
Polski
Português
Русский
Scots
Srpskohrvatski / српскохрватски
Slovenčina
Svenska
ไทย
Türkçe
Українська
اردو
中文
Wysig skakels
Die bladsy is laas op 19 Januarie 2016 om 12:37 bygewerk.
Die teks is beskikbaar onder die lisensie
Creative Commons Erkenning-Insgelyks Deel
. Aanvullende voorwaardes kan moontlik ook van toepassing wees. Sien die
Algemene Voorwaardes
vir meer inligting.
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:66ffe91a-347b-4a97-b333-1ea904ffd716>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Strate_van_Londen
|
2019-07-17T16:50:07Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00189.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99101
| false
|
Beyazıt-toring
Die Beyazıt-toring is ’n 85 meter hoë toring in die binnehof van die Universiteit van Istanboel se hoofkampus aan Beyazıt-plein in Istanboel, Turkye, op een van die sewe heuwels waarop die stad gebou is. Die toring is gebruik om uit te kyk vir brande. Dit is deur sultan Mahmut II (1808–1839) laat bou en is ontwerp deur Senekerim Balyan, wat dit in 1828 van stene laat bou het op die plek waar die oorspronklike houttoring gestaan het. Dié is deur ’n brand verwoes en is vroeër deur die argitek se broer, Krikor Balyan, ontwerp.
Verwysings[wysig | wysig bron]
- Hierdie artikel is merendeels vertaal vanaf die Engelse Wikipedia-artikel en:Beyazıt Tower
Belangrikste bakens van Istanboel | |
Koördinate: |
|
<urn:uuid:4b0752d5-2c88-48b2-8e64-c32f5596b6d9>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Beyaz%C4%B1t-toring
|
2019-07-18T22:06:47Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00349.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999968
| false
|
Kayamandi
Jump to navigation
Jump to search
Kayamandi | |
Masithandanestraat, Kayamandi | |
Kayamandi se ligging in Wes-Kaap
Koördinate: Koördinate: | |
Land | Suid-Afrika |
---|---|
Provinsie | Wes-Kaap |
Distrik | Kaapse Wynlande |
Munisipaliteit | Stellenbosch |
Oppervlak[1] | |
- Voorstad | 1,54 km² (0,6 vk m) |
Bevolking (2011)[1] | |
- Voorstad | 24 645 |
- Digtheid | 16 003/km² (41 447,6/myl2) |
Rasverdeling (2011)[1] | |
• Blank | 0.2% |
• Indiër/Asiër | 0.1% |
• Kleurling | 4.7% |
• Swart | 94.6% |
• Ander | 0.5% |
Taal (2011)[1] | |
• Xhosa | 84.9% |
• Afrikaans | 5.9% |
• Engels | 3.2% |
• Suid-Sotho | 2.3% |
• Ander | 3.7% |
Poskode (strate) | 7600 |
Poskode (posbusse) | 7615 |
Skakelkode(s) | 021 |
Kayamandi is die woonbuurt in Stellenbosch wat tydens Apartheid vir swart Suid-Afrikaners gesoneer was. Die oorgrote meerderheid van die bevolking is tans swart. Kayamandi beteken "tuis bes" in Xhosa ("Khaya" - huis en "mnandi" - beste).
Verwysings[wysig | wysig bron]
- "Hoofplek Kayamandi". Sensus 2011.
|
<urn:uuid:3f66ed1b-bfc2-419b-9ae0-6279174f93ee>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kayamandi
|
2019-07-18T22:19:29Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00349.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.854343
| false
|
Sintetiese radioaktiewe isotoop
'n Sintetiese radio-isotoop, is 'n radionuklied wat nie in die natuur aangetref word nie: daar bestaan geen natuurlike proses of meganisme wat dit vervaardig nie of dit is so onstabiel dat dit verval in 'n baie kort tydsbestek. Voorbeelde hiervan is tegnesium-95 en promethium-146. Baie van hierdie isotope word gevind en ontgin vanuit gebruikte kernbrandstof. Sommige daarvan word in partikelversnellers vervaardig.
Inhoud
Vervaardiging[wysig | wysig bron]
Sommige sintetiese radio-isotope word ontgin vanuit die uitgeputte brandstofstawe van kernreaktore wat verskeie fissieprodukte bevat. Daar word byvoorbeeld geraam dat tot en met 1994 sowat 49 000 TBq (78 ton) tegnesium in kernreaktors vervaardig is, wat dit by verre die grootste bron van tegnesium op aarde maak.
Slegs 'n klein hoeveelheid daarvan word kommersieel aangewend. Ander sintetiese isotope word in beduidende hoeveelhede deur kernsplitsing geproduseer, maar word nie herwin nie. Ander isotope word vervaardig deur neutronbestraling van moederisotope in 'n kernreaktor (Tc-97 word byvoorbeeld vervaardig deur neutronbestraling van Ru-96) of deur die bombardeer van moederisotope met hoë-energie partikels vanaf 'n partikelversneller. .[1]
Gebruike[wysig | wysig bron]
Die meeste sintetiese radio-isotope is uiters radio-aktief en het kort halfleeftye. Ten spyte daarvan dat gewoonlik 'n gesondheidsgevaar inhou word radio-aktiewe materiale ook dikwels in die geneeskunde en nywerheid aangewend.
Kerngeneeskunde[wysig | wysig bron]
Die veld van kerngeneeskunde dek die gebruik van radio-isotope vir diagnose en behandeling.
Diagnose[wysig | wysig bron]
Radio-aktiewe spoorverbindings word gebruik om die funksies van verskeie organe waar te neem. Hierdie stowwe gebruik 'n chemiese spoorder wat aangetrek of gekonsentreer word deur die orgaanaktiwiteit wat gemonitor word. Die chemiese spoorder bevat gewoonlik 'n radio-aktiewe isotoop met 'n kort leeftyd, gewoonlik een wat gammastrale uitstraal wat energiek genoeg is om deur die liggaam te beweeg en deur 'n gammakamera opgeneem kan word om die konsentrasies te karteer. Gammakameras en soortgelyke detektors is hoogs doeltreffend en die spoorverbindings word baie effektief by die gebied van belang gekonsentreer en daarom word baie min van die radio-aktiewe materiaal benodig.
Die metastabiele kernisomeer Tc-99 is 'n gammastraler wat dikwels vir mediese diagnose gebruik word omdat dit 'n halfleeftyd van slegs 6 uur het en maklik in die hospitaal vervaardig kan word deur 'n tegnesiumgenerator te gebruik.
Behandeling[wysig | wysig bron]
Radio-aktiewe geneesmiddels is stowwe waar 'n radio-isotoop gebruik word vir mediese behandeling, gewoonlik deur die radio-aktiewe isotoop te laat konsentreer naby 'n spesifieke orgaan in die liggaam. Jodium-131 word byvoorbeeld gebruik in die behandeling van sommige afwykings en gewasse van die skildklier.
Nywerheidsgebruike[wysig | wysig bron]
Radio-aktiewe uitstraling van alfapartikels, betapartikels en gammastrale word nuttig in die nywerheid aangewend. Die meeste van die bronne is sintetiese radio-isotope. Nywerheidstoepassings sluit in:
- Die meet van vloeie en vlakke (bv. soos steenkool in 'n silo)
- Die analise van die kwaliteit van sweisnate (gammaradiografie)
- Chemiese analise van stowwe
- Die meet van verskeie fisiese eienskappe (dikte, viskositeit en digtheid) waar ander metodes nie moontlik is nie soos in uiters warm of hoogs korrosiewe omgewings
- Radio-isotope kan ook aangewend word om lekkasies op te spoor
|
<urn:uuid:b8a0633a-b2d8-4fce-a8b2-3cbab3e560fa>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Sintetiese_radio-isotoop
|
2019-07-18T22:08:46Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00349.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99998
| false
|
Kartago
Kartago* | |
---|---|
Unesco-wêrelderfenisgebied | |
Ruïnes van die Antoninus Pius-badkamers | |
Ligging van Kartago in Tunisië
Koördinate: Koördinate: | |
Lande | Tunisië |
Tipe | Kultuur |
Kriteria | ii, iii, vi |
Verwysings | 37 |
Streek† | Afrika |
Inskripsiegeskiedenis | |
Inskripsie | 1979 (3de Sessie) |
* Naam soos dit in die Wêrelderfenislys verskyn. † Streek soos deur Unesco geklassifiseer. |
Kartago (ook: Carthago, Kartage, van Latyn: Carthago, uit Punies: Qart-Hadasht: nuwe stad) was in die eerste millennium v.C. 'n belangrike stad aan die kus van die huidige Tunisië. Die stad was die grootste opponent van die Romeinse Republiek en is ná die Derde Puniese Oorlog in 146 v.C. volledig vernietig.
Stigting[wysig | wysig bron]
Kartago is deur die Fenisiërs gestig en tradisioneel geld 814 v.C. as die stad se stigtingsdatum. Volgens Philo van Bublos wat in die 2de eeu ná Christus gelewe het - duisend jaar later - het hy annale van die Tyriese koning Mattan I gesien, wat sê dat hierdie koning sy troon aan sy elfjarige seun Pygmalion nagelaat het. Dit sou vir Pygmalion se suster Elissa die aanleiding gewees het om na die weste te vlug en in 814 v.C. die stad Kartago te stig. In argeologiese opgrawings is 'n hanger gevind met die name van Pygmalion en Astarte in die graf van Yada'milk en mense het aanvanklik geglo dat hy een van die oorspronkelike stigters van die stad was. Ongelukkig is daarna gevind dat Yada'milk drie eeue later gelewe het. Die vroegste tyd van die stad is argeologies sleg bekend en niks ouer as van 760 v.C. is gevind nie.[1]
Puniese oorloë[wysig | wysig bron]
Rome en Kartago het mekaar in drie oorloë, wat die Puniese oorloë genoem word, die stryd aangesê:
- Die Eerste Puniese oorlog 264-241 v.C.
- Die Tweede Puniese oorlog 218-201 v.C.
- Die Derde Puniese oorlog 149-146 v.C.
Die naam Punies kom van die Latynse woord Poeni wat Fenisiërs of Kartagers beteken. Punies is ook die naam van die Semitiese taal wat die Poeni gespreek het. Hierdie taal was nou verwant aan Hebreeus.[2]
|
<urn:uuid:48b19439-c74c-4bec-8e81-ab8156a3bd6b>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kartago
|
2019-07-20T03:18:41Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00509.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 1.000003
| false
|
Europese boomvalk
Die Europese boomvalk (Falco subbuteo) is 'n voël en 'n redelik algemene somerbesoeker aan Suid-Afrika. Hulle leef gewoonlik in savanne en boomveld. Die voël is 28 – 36 cm groot, weeg 135 – 320 gram. In Engels staan die voël bekend as Eurasian Hobby.
Europese boomvalk | ||||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Bewaringstatus | ||||||||||||||||
Wetenskaplike klassifikasie | ||||||||||||||||
Binomiale naam | ||||||||||||||||
Falco subbuteo Linnaeus, 1758 |
Inhoud
FotogaleryWysig
Sien ookWysig
Wikimedia Commons bevat media in verband met Falco subbuteo. |
BronWysig
VerwysingsWysig
- BirdLife International (2012). "Falco subbuteo". IUCN Rooilys van Bedreigde Spesies. Weergawe 2012.1. Internasionale Unie vir die Bewaring van die Natuur. Besoek op 16 Julie 2012.
|
<urn:uuid:ca1fe805-cdc6-494e-a2b8-a1177de80a2a>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Europese_boomvalk
|
2019-07-21T10:31:22Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526948.55/warc/CC-MAIN-20190721102738-20190721124738-00109.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.992254
| false
|
Lombarde
Die Lombarde (ook Langobarde of Longobarde) was 'n Wes-Germaanse volk wat aan die oewers van die Elbe gewoon het. Die Romeine het hulle al in 98 geken toe Tacitus hulle noem in sy "De origine et situ Germanorum".
Inhoud
Migrasie na die suideWysig
Die volksverhuising van die Lombarde verloop in stappe. Vanaf 200 verplaas die Lombarde stadig stroomop langs die Elbe, tot waar nou die Duitse deelstaat Sakse-Anhalt is. Omstreeks 350 het die laaste Lombarde die benedeloop van die Elbe verlaat. In die periode tussen 350 en 493 trek hulle verder na Sakse en Boheme. Hulle is nie deur die Hunne oorrompel nie en behou hulle onafhanklikheid. In die periode raak die Lombarde gekersten en word hulle aanhangers van die Arianisme. Die name van enkele leiers uit die tyd is bekend, te wete Lethu, Hildehoc, Godehoc en Claffo.
In 493 verskyn die Lombarde in die gebied waar die Rugiërs voorheen gewoon het, die Romeinse provinsie Noricum, teenswoordig Oostenryk. Die Lombarde was teen hierdie tyd 'n groot volk, waarskynlik omdat verskeie Germaanse stamme by hulle aangesluit het tydens die migrasieperiode. In Noricum raak hulle herhaaldelik slaags met die Herule, wat 'n koninkryk gestig het aan die Tisza en Mures riviere.
Tydens die migrasie het die Lombarde se stamstruktuur geleidelik verander. Hulle word nie meer gelei deur stamhoofde nie, maar het nou een koning. Die eerste bekende koning se naam is Tato. In 510 vernietig Tato die koninkryk van die Herule. Die meeste Herule sluit hulle nou by die Lombarde aan. Die opolger van Tato, Wacho verslaan die Sueve aan die Donau. Deur die oorwinning kom die Lombarde is besit van die Bisantynse provinsie Pannonië. Die Bisantyne (Oos-Romeine) maak die Lombarde in 540 tot hulle bondgenote (foederati) en as sodanig veg die Lombarde in die Romeinse oorloë. Hulle word gebruik teen die Oos-Gote en in die ooste teen die Perse. Die Avare het nou die Lombarde in Pannonië begin aanval. Die Romeine het nie belang gehad by die stryd nie en gee die Lombarde geen steun nie. Alboin, die opvolger van koning Audoin, sluit 'n ooreenkoms met die Avare. Hy versamel 'n groot leër bestaande uit veterane van die oorloë teen die Perse en die Gote. In 567 val hy die Gepide aan en vernietig hulle koninkryk. Die laaste koning van die Gepide, Kunimund word gedood en sy dogter Rosamunde word gedwing om met Audoin te trou. Die Gepide word by die Lombarde ingelyf.
ItaliëWysig
Onder druk van die Avare verlaat die Lombarde en die Gepide die Balkan in 568, trek oor die Alpe en val Italië binne. Hoewel hulle nie daarin slaag om die ommuurde stede in te neem nie, verower hulle groot dele van Noord- en Midde-Italië. Die stad Pavia aan die Ticino, 'n syrivier van die Po-rivier, word die hoofstad van hulle koninkryk. Dit beteken die einde van die politieke eenheid van Italië, tot in die 19de eeu. Die mag van die Oos-Romeinse keiser word beperk tot Ravenna en enkele kusstede in Suid-Italië.
Die laaste egte Lombardiese koning was Desiderius wat regeer het tot 774. Karel die Grote het nie alleen hulle ryk verower nie, maar ook die titel "Koning van die Lombarde" oorgeneem. Dit was die eerste keer dat 'n Germaanse leier die titel van Koning van 'n ander Germaanse volk oorgeneem het. Die Lombarde word naderhand geleidelik opgeneem in die omringende Italo-Romeinse bevolking van Noord- en Midde-Italië. In die suide behou nogtans Arichis II die hertogdom Benevento wat nog eeue sal bestaan.
In die Dom van Monza word 'n Lombardiese skat uitgestal waarin ook die Yster Kroon van die Lombarde 'n plekkie gekry het.
BronneWysig
- Wickham, Christopher. "Aristocratic Power in Eight-Century Lombard Italy." After Rome's Fall: Narrators and Sources of Early Medieval History, Essays presented to Walter Goffart. Toronto: University of Toronto Press, 1998. pp 153–170. 0-8020-0779-1
- Neil Christie, The Lombards (Oxford, 1995).
- Nicholas Everett, Literacy in Lombard Italy c.568-774 A.D. (Cambridge, 2003).
- Gwatkin, H. M., Whitney, J. P. (ed) - The Cambridge Medieval History: Volume II—The Rise of the Saracens and the Foundations of the Western Empire. Cambridge University Press, 1926.
- Giess, Hildegard. "The Sculpture of the Cloister of Santa Sofia in Benevento (in Notes)." The Art Bulletin, Vol. 41, No. 3. (Sep., 1959), pp 249–256.
- Oman, Charles. The Dark Ages 476-918. London, 1914.
- Santosuosso, Antonio. Barbarians, Marauders, and Infidels: The Ways of Medieval Warfare. 2004. ISBN 0-8133-9153-9
- Karin Priester - Geschichte der Langobarden / Gesellschaft - Kultur - Altagsleben - Theiss
- Wilfried Menghin - Die Langobarden / Geschichte und Archäologie - Theiss
- Dr. Ludwig Schmidt - Älteste Geschichte der Langobarden
- Thomas Hodgkin - Italy and her Invaders - Clarendon Press
- Wilhelm Bruckner - Die Sprache der Langobarden
- Friedrich Bluhme - Gens Langobardorum
- Freiherren von Hammerstein-Loxten - Bardengau
- Kaspar Zeuss - Die Deutschen und die Nachbarstämme
- Robert Wiese - Die aelteste Geschichte der Langobarden
- Ludo Moritz Hartmann - Geschichte Italiens im Mittelalter II Vol.
- Tacitus - Annals
- Tacitus - Germania
- Willi Wegewitz - Das Langobardische brandgräberfeld von Putensen, Kreise Harburg
- Grimm - Deutsche Mythologie
- Hermann Fröhlich - Studien zur langobardischen Thronfolge - Zur Herkunft der Langobarden - Quellen und Forschungen aus italienischen Archiven und Bibliotheken (QFIAB)
- Walter Pohl und Peter Erhart - Die Langobarden / Herrschaft und Identität
- Hallenbeck, Jan T - Pavia and Rome: The Lombard Monarchy and the Papacy in the Eighth Century Transactions of the American Philosophical Society New Series, 72.4 (1982), pp. 1-186.
- Drew, Katherine Fischer, - The Lombard Laws.
|
<urn:uuid:88ae811c-78ad-4dfb-ab4d-dc2868d1fb34>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.m.wikipedia.org/wiki/Lombarde
|
2019-07-23T22:57:31Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195529737.79/warc/CC-MAIN-20190723215340-20190724001340-00429.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa",
"by-sa"
],
"in_footer": [
false,
true
],
"in_head": [
true,
false
],
"location": [
"link_tag",
"a_tag"
],
"version": [
"3.0",
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999152
| false
|
Reusewolf
Reusewolf Tydperk: Pleistoseen 0.25–0.010 m. jaar gelede | ||||||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Ook: Canis dirus | ||||||||||||||
Wetenskaplike klassifikasie | ||||||||||||||
Binomiale naam | ||||||||||||||
†Canis dirus Leidy, 1858 | ||||||||||||||
Sinonieme | ||||||||||||||
Die reusewolf, of Canis dirus, is ’n uitgestorwe soogdier van die genus Canis. Hulle was min of meer so groot soos die huidige gryswolf, maar stewiger gebou. Hulle het in Noord-Amerika ontstaan en het later na Suid-Amerika versprei. Hulle het na aan die einde van die Pleistoseen-epog in die Amerikas uitgesterf.
Beskrywing[wysig | wysig bron]
Die reusewolf was sowat 1,5 m lank en het tussen 50 en 79 kg geweeg,[1] en dit was dus die grootste spesie in die genus.[2] Die meeste tandgroottes toon geen teken van geslagsdimorfie nie, nes in die meeste Hondagtiges.
Ondanks oppervlakkige ooreenkomste met die gryswolf, verskil die twee spesies aansienlik. Die reusewolf het onder meer 25% meer as die gryswolf geweeg.[3] Hul bene was ook korter en hul breinkas kleiner.[4]
Gedrag en habitat[wysig | wysig bron]
Reusewolwe is deel van dieselfde karnivoorgilde as die kleiner grys- en prêriewolf.[5] Hulle het ’n sterk byt gehad waarmee hulle hul prooi stewig kon vashou. Van hul groot liggaam kan afgelei word dat hulle groot diere gejag het en in troppe gehou het.
Die reusewolf het oor ’n groot gebied voorgekom. Fossiele is ontdek in van Kanada in die noorde tot Suid-Bolivia. Hulle het ook in 10 gebiede van Mexiko voorgekom, meestal in die sentrale en suidoostelike streke.[6]
Verwysings[wysig | wysig bron]
- "Wolves, Coyotes, and Dogs (Genus Canis)". Museum.state.il.us. Besoek op 2011-10-23.
- Canis dirus. Fossielspesies van Florida. Florida Natuurhistoriese Museum
- Anyonge, W.; Roman, C. (2006). "New body mass estimates for Canis dirus, the extinct Pleistocene dire wolf". Journal of Vertebrate Paleontology 26: 209. doi:10.1671/0272-4634(2006)26[209:NBMEFC]2.0.CO;2
- "Wolves, Coyotes, and Dogs (Genus Canis)". Illinois-staatsmuseum. Besoek op 2010-06-21.
- Leonard, Jennifer. "Megafaunal Extinctions and the Disappearance of a Specialized Wolf Ecomorph". Current Biology. Cell Press.
- Hodnett, John-Paul (Maart 2009). “Dire Wolf, Canis dirus (Mammalia; Carnivora; Canidae), from the Late Pleistocene (Rancholabrean) of East-Central Sonora, Mexico”. The Southwestern Naturalist 54.1: 74–81. doi:10.1894/CLG-12.1.
|
<urn:uuid:12ce0d7f-3a81-4fe8-9ce1-5746ff1665a4>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Canis_dirus
|
2019-07-16T12:26:58Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524548.22/warc/CC-MAIN-20190716115717-20190716141717-00050.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.997838
| false
|
Hierdie spesiale bladsy wys al die opgelaaide lêers. Die nuutste lêers word heel bo vertoon. Kliek op die opskrifte om die tabel te hersorteer.
|
<urn:uuid:35d496c6-4d5c-4d25-b514-29b9a69349fd>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Beeldelys/Jordi_Roqu%C3%A9
|
2019-07-16T12:25:44Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195524548.22/warc/CC-MAIN-20190716115717-20190716141717-00050.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999983
| false
|
Protis
Protiste Tydperk: Neoproterosoïes – Onlangs | ||||
---|---|---|---|---|
Wetenskaplike klassifikasie | ||||
Tipiese fila | ||||
Baie ander; klassifikasie wissel |
Protiste is eensellige eukariote. Die bekendste protiste sluit in amoebas, Plasmodium spp., Giardia spp. en die Dinoflagellate, die organismes wat rooigety veroorsaak. Verskeie evolusieteorieë gaan van die veronderstelling uit dat hoër plante en diere uit hierdie primitiewe organismes ontwikkel het. Van die bykans 45 000 bekende spesies word 20 000 slegs in fossielvorm op aarde gevind. Eenselliges kom oral op aarde voor, en die plankton in die oseane huisves 'n groot aantal eenselliges. Ander spesies voer weer 'n parasitiese bestaan in ongewerwelde en gewerwelde diere. Eenselliges van die genus Trypanosoma is veral vir die mens van belang omdat die draers van tropiese slaapsiekte tot hierdie genus behoort. Ook malaria word deur 'n eensellige parasiet veroorsaak.
Samestelling[wysig | wysig bron]
Die ryk van die eenselliges (Protiste) bestaan uit eensellige diere (Protozoa) en eensellige plante (Protophyta). Soms is dit baie moeilik om vas te stel of 'n bepaalde eensellige tot die plante- of diereryk behoort. Sommige eenselliges van die klas Mastigophora (sweephaardiertjies), wat dikwels ook FlagelIata genoem word, het benewens hul tipies dierlike eienskappe, ook chlorofil, wat hulle in staat stel om op dieselfde manier as groen plante organiese stowwe uit water en koolsuurgas op te bou.
Die meeste eenselliges is nie met die blote oog sigbaar nie, hoewel sekere van die groter spesies tot 1 cm groot kan word. Van die sowat 25 000 lewende spesies is daar ongeveer 7 000 wat as parasiete lewe. Alle lewensfunksies wat by meersellige organismes deur verskillende weefsel en organe behartig word, moet in die geval van eenselliges deur 'n enkele sel verrig word.
Hierdie sel bestaan normaalweg uit twee plasmalae en kan soms deur 'n membraan omhul word. Die buitenste laag word die ektoplasma genoem en is gewoonlik helder en taai in vergelyking met die korrelrige, vloeibare endoplasma, wat binne die ektoplasma geleë is. In die endoplasma is daar een of meer kerne en 'n verskeidenheid selorganelIe. Wat hul funksie betref, kan die organelle met organe van hoër organismes vergelyk word. Só is daar byvoorbeeld vakuole wat die osmotiese druk in die sel reguleer, asook voedingsvakuole wat die voedsel verteer wat deur die sel opgeneem word.
Die voedselopname vind plaas deur die selwand (sitosoom) of deur middel van diffusie. Hiertydens diffundeer water met opgeloste voedingstowwe deur die selwand en dring só die liggaam binne. Vormverandering van die sel is alleen moontlik as die ektoplasma dun en baie elasties is. In die meeste gevalle bestaan die ektoplasma egter uit pektien, 'n verbinding wat ook in die selwande van hoër plante voorkom. Die selwand van eenselliges word dikwels die pellikel genoem. By baie spesies is die selwand met sellulose versterk en kan selfs ook deur 'n membraan van kiesel of kalk omsluit word.
Omdat hulle so klein is, kan eenselliges genoeg suurstof deur middel van diffusie inneem. Die koolsuurgas wat tydens selmetabolisme vrygestel word, kan ook deur hierdie proses die sel verlaat.
Voortplanting[wysig | wysig bron]
Die algemeenste vorm van voortplanting by eenselliges is ongeslagtelike voortplanting, waar die sel deur middel van deling in twee dogterselle verdeel. Daarbenewens kan daar binne-in 'n sel meer as een kern gevorm word, waarná die sel in net soveel nuwe selle sal verdeel as die aantal kerne wat in die moedersel teenwoordig was.
Eenselliges kan egter ook geslagtelik voortplant. In die geval van geslagtelike voortplanting versmelt twee geslagselle met mekaar. Hierdie geslagselle kan identies wees (isogamete) of hulle kan van mekaar'verskil (anisogamete).
Bronnelys[wysig | wysig bron]
- Wêreldspektrum, Vol. 5, 195-198, ISBN 0 908409 46 X
|
<urn:uuid:aee9a982-11fd-40c0-ab48-284aa9676841>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Protis
|
2019-07-17T16:53:08Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525355.54/warc/CC-MAIN-20190717161703-20190717183703-00213.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999997
| false
|
Bespreking:Charlize Theron
Hierdie bladsy is 'n besprekingsbladsy waar verbeteringe tot die Charlize Theron-artikel bespreek word. Hierdie bladsy is nie 'n forum vir 'n algemene bespreking van die artikel se onderwerp nie. |
Artikelriglyne
Daaglikse bladtrekke | |
Herkoms[wysig bron]
Hoekom sê ons wat haar ma en pa se herkoms is as haar voorvaders al geslagte lank in Suid-Afrika bly? Ek sien daar is 'n bespreking hieroor by die Engelse artikel, maar by ons is die herkoms van die van Theron en Maritz onnodig, want ons weet tog amper geen Afrikaners kan hul oorsprong na net een Europese land naspeur, soos dié artikel oor Charlize se ouers beweer nie. Morne (kontak)
- Stem, haal dit uit. Oesjaar.
Lelike, rooi, vet skakels[wysig bron]
Gaan iemand ooit die artikels National Board of Review Award vir beste deurbraakvertoning en National Society of Film Critics Award vir beste aktrise doen of gaan sulke lang skakels nou maar vir ewig so rooi en vet onder al die akteurs oor wie ons skryf se name staan? Winston (kontak) 15:33, 3 Julie 2018 (UTC)
|
<urn:uuid:94ddb8b7-839d-49ab-8813-7c84dd771cd8>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Bespreking:Charlize_Theron
|
2019-07-20T03:53:25Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00533.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999991
| false
|
Verwante veranderings
← Kolibrie
Jump to navigation
Jump to search
Tik 'n bladsynaam om veranderinge aan bladsye te sien wat daarvan of daarheen skakel. (Om inskrywings van 'n kategorie te sien, tik Kategorie:Naam van kategorie). Veranderinge aan bladsye op u dophoulys word in vetdruk aangedui.
Lys van afkortings:
- N
- Met die wysiging is 'n nuwe bladsy geskep. (sien ook die lys van nuwe bladsye)
- k
- Hierdie is 'n klein wysiging
- b
- Hierdie wysiging is deur 'n bot gemaak
- D
- Wikidata-wysiging
- (±123)
- Bladsy is met die aantal grepe gewysig
19 Julie 2019
- Verenigde State van Amerika; 20:17 -2 Voyageur Rol weergawe 2017317 deur 18.104.22.168 (bespreek) terug. Etikette: Ongedaanmaking, PHP7 k
- Verenigde State van Amerika; 20:16 +2 22.214.171.124 Etikette: Selfoonbydrae, Wysiging op selfoonwerf
16 Julie 2019
- Module:Citation/CS1; 20:38 -23 768 K175 Wysigings deur K175 teruggerol na laaste weergawe deur Fluxbot Etiket: Terugrol k
- Module:Citation/CS1; 20:37 +23 768 K175 Sinchroniseer vanaf en:Module:Citation/CS1
|
<urn:uuid:85d48593-8ad8-4f77-a865-716ec69cdc91>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:OnlangseVeranderingsMetSkakels/Kolibrie
|
2019-07-20T04:04:44Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00533.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999476
| false
|
Wiener Ringstraße
Die Wiener Ringstraße is 'n elegante kringlaan wat oor 'n lengte van 5,3 km langs die buitekant van die Oostenrykse hoofstad Wene se historiese middestad en sentrale distrik (Innere Stadt) loop. Dit het teen die middel van die 19de eeu ontstaan toe die Weense stadsmure afgebreek is om plek te maak vir nuwe bouprojekte en is op 1 Mei 1865 deur keiser Frans Josef plegtig ingewy.[1] In die volgende dekades het 'n aantal statige geboue in die neo-Gotiese, neo-Renaissance-, neo-klassieke en neo-Barokstyl ontstaan wat van die laan tans een van die vernaamste besienswaardighede van Wene maak.
Na die eklektiese en historiserende argitektoniese stylpluralisme van die Ringstraße, wat boustyle van vroeëre tydperke hervat en deur Unesco as deel van Wene se wêrelderfenis gelys is, word dikwels verwys as Ringstraßenstil.[2][3]
Verwysings[wysig | wysig bron]
Eksterne skakels[wysig | wysig bron]
Media
|
<urn:uuid:356c81fe-c12a-4693-8506-d78758f31bed>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Wiener_Ringstra%C3%9Fe
|
2019-07-20T03:14:45Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00533.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999964
| false
|
Ieper
Ieper Ypres |
Lakenhalle, Belfort en Sint-Maartenskerk | |||
Ligging van Ieper in die provinsie Wes-Vlaandere | |||
Koördinate: Koördinate: | |||
Land | België | ||
---|---|---|---|
Gewes (deelstaat) | Vlaandere | ||
Provinsie | Wes-Vlaandere | ||
Arrondissement | Ypres | ||
Regering | |||
- Burgemeester | Jan Durnez | ||
Oppervlak | |||
- Dorp | 130 61 km² (50 43 vk m) | ||
Bevolking (2013) | |||
- Dorp | 35 087 | ||
- Digtheid | 270/km² (700/vk m) | ||
Poskode | 8900, 8902, 8904, 8906, 8908 | ||
Skakelkode(s) | 057 | ||
Webwerf: www.ieper.be |
Geskiedenis[wysig | wysig bron]
Tydens die 14de eeu was dorp bekend vir sy vervaardiging van wol, linne en kantprodukte. Louis XIV van Frankryk het die dorp in 'n sterk fort omskep in 1688. Dit was een van die sterkste forte van die Lae Lande. Later die stad se kommersiële waarde begin afneem.
Eerste Wêreldoorlog[wysig | wysig bron]
Daar het twee groot veldslagte plaasgevind tydens die Eerste Wêreldoorlog wat die stad vernietig het. Die stad is later herbou.
Besienswaardighede[wysig | wysig bron]
- Lakenhalle
- Sint-Maartenskerk. Die toring is 100 meter hoog.
- Menenpoort
Geboortes[wysig | wysig bron]
- Renaat Landuyt (1958) politikus
|
<urn:uuid:3c61494f-2446-4600-99da-7cdb97e13577>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Ypres
|
2019-07-21T10:55:28Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526948.55/warc/CC-MAIN-20190721102738-20190721124738-00133.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.9984
| false
|
Hannes Meiring
Hannes Meiring (11 Oktober 1934, Potchefstroom[1] - 2 Mei 2010, Stellenbosch) was 'n bekroonde Suid-Afrikaanse argitek, grafiese kunstenaar, skilder en bewaarder van Suid-Afrika se argitektoniese erfenis. Hy het historiese geboue beskryf as "die sout en peper van 'n stad".[2] Hy het onder andere geveg vir die behoud van die ou geboue op Kerkplein en Pretoria se middestad soos die Ou Raadsaal en Paleis van Justisie van die Zuid-Afrikaansche Republiek, die Nederlandse Bank-gebou, die Café Riche, die Tudor-gebou, die Hoofposkantoor en die Reserwebank-gebou.[3]
Meiring was in 1986 betrokke by die uitbreiding en veranderinge aan die Parlement in Kaapstad, insluitend die ontwerp van die Groot Saal, die saal vir die Raad van Afgevaardigdes en bykomende kantore vir Parlementslede.[4]
Hannes Meiring is op 75-jarige ouderdom aan 'n hartaanval in sy huis oorlede. Hy laat sy vrou, die joernalis en skrywer Martie Retief-Meiring en sy dogter Kabous agter.[3]
Toekennings[wysig | wysig bron]
- Goue medalje van die Stigting Simon van der Stel vir sy bewaring van historiese erfenis.
- Meriete-toekenning van die Akademie vir Wetenskap en Kuns.
- Vier meriete-toekennings vir restorasie en argitektoniese ontwerp van die Transvaal Instituut van Argitekte in 1989 en 1993.
Bibliografie[wysig | wysig bron]
- Kruger's Pretoria - met Vivian Allen, AA Balkema, 1972
- Boukunsskatte van Suid-Afrika - Human & Rosseau, 1977
- Stellenbosch te voet - met Ters van Huyssteen, Tafelberg, 1979
- Pretoria 125 - met Anna Jonker, Human & Rosseau, 1980
- Hart van die Boland Deel I - met Ters van Huyssteen, Tafelberg, 1983
- Early Johannesburg, Its Buildings and People - met G.M. van der Waal, Wilhelm Grútter en Anna Jonker, Human & Rosseau, 1985, ISBN 0-7981-1456-8
- Footloose in Stellenbosch - a visitors guide met Ters van Huyssteen, Tafelberg, 1993
- Sanlam se 2002-kalender[5]
Verwysings[wysig | wysig bron]
- "Hannes Meiring" (html). stellenboschwriters.com. Besoek op 4 Mei 2010.
- andiquote.co.za, besoek op 3 Mei 2010.
- Hy was so lief vir die wêreld en vir mense, Beeld se webwerf, besoek op 4 Mei 2010.
- Hannes Meiring sê ook ja vir Pretoria; Kaapstad sal sterf as parlement skuif - Kader Asmal, Beeld, 10 Junie 1994.
- art.co.za, besoek op 3 Mei 2010.
Verdere naleeswerk[wysig | wysig bron]
- Soveel jare, soveel dinge... Hannes Meiring vernuwe op 73, Rapport, 16 Augustus 2007.
- Hannes "bewaar uit liefde", Die Burger, 5 Julie 2008.
|
<urn:uuid:bf1f68c3-d66e-4e63-a2f6-98e89c386874>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Hannes_Meiring
|
2019-07-18T22:15:27Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00397.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999904
| false
|
Italia was in die antike tydperk die geografiese en kulturele kernland van die Romeinse Republiek en latere Keiserryk waaraan besondere godsdienstige, regtelike en politieke status toegeken is.[1][2]
|
<urn:uuid:05a78b7a-6618-454b-9702-7270f7afe6da>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Italia_(Romeinse_Ryk)
|
2019-07-18T21:59:13Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00397.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.999726
| false
|
Hulp
Bladsye wat na "Mariental" skakel
←
Mariental
Jump to navigation
Jump to search
Skakels hierheen
Bladsy:
Naamruimte:
alle
(Hoof)
Bespreking
Gebruiker
Gebruikerbespreking
Wikipedia
Wikipediabespreking
Lêer
Lêerbespreking
MediaWiki
MediaWikibespreking
Sjabloon
Sjabloonbespreking
Hulp
Hulpbespreking
Kategorie
Kategoriebespreking
Portaal
Portaalbespreking
Module
Module talk
Gadget
Gadget talk
Gadget definition
Gadget definition talk
Omgekeerde seleksie
Filters
Versteek
insluitings |
Versteek
skakels |
Versteek
aansture
Die volgende bladsye skakel na
Mariental
:
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Namibië
(
← skakels
wysig
)
Gebruiker:Morne
(
← skakels
wysig
)
Windhoek
(
← skakels
wysig
)
Swakopmund
(
← skakels
wysig
)
Maltahöhe
(
← skakels
wysig
)
Hardap
(
← skakels
wysig
)
Visrivier
(
← skakels
wysig
)
Lys van ingelyfde NG gemeentes
(
← skakels
wysig
)
Streke van Namibië
(
← skakels
wysig
)
Lys van nedersettings in Namibië
(
← skakels
wysig
)
NG gemeente Windhoek
(
← skakels
wysig
)
NG gemeente Gobabis
(
← skakels
wysig
)
NG gemeente Mariental
(
← skakels
wysig
)
Jan Spies
(
← skakels
wysig
)
Karel Wynand le Roux
(
← skakels
wysig
)
Asab
(
← skakels
wysig
)
Gereformeerde Kerke in Namibië
(
← skakels
wysig
)
Gereformeerde kerk Aranos
(
← skakels
wysig
)
Gereformeerde kerk Keetmanshoop
(
← skakels
wysig
)
Gereformeerde kerk Mariental
(
← skakels
wysig
)
Stampriet
(
← skakels
wysig
)
Privaatskool Elnatan
(
← skakels
wysig
)
Gibeon
(
← skakels
wysig
)
Helm Jooste
(
← skakels
wysig
)
Anoeschka von Meck
(
← skakels
wysig
)
Engemi Ferreira
(
← skakels
wysig
)
Willem Kotzé
(
← skakels
wysig
)
Callie Opperman
(
← skakels
wysig
)
Bespreking:Mariental
(
← skakels
wysig
)
B1-hoofweg (Namibië)
(
← skakels
wysig
)
Lys van streeksroetes in Suid-Afrika
(
← skakels
wysig
)
Kalkrand
(
← skakels
wysig
)
Wys (vorige 50 | volgende 50) (
20
50
100
250
500
).
Ontsluit van "
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Mariental
"
Navigasie-keuseskerm
Persoonlike gereedskap
Nie ingeteken nie
Bespreking
Bydraes
Skep gebruiker
Meld aan
Naamruimtes
Bladsy
Bespreking
Variante
Weergawes
Lees
Wysig
Wysig bron
Wys geskiedenis
Meer
Soek
Navigasie
Tuisblad
Gebruikersportaal
Geselshoekie
Onlangse wysigings
Lukrake bladsy
Hulp
Sandput
Skenkings
Gereedskap
Spesiale bladsye
Drukbare weergawe
Ander tale
Privaatheidsbeleid
Inligting oor Wikipedia
Vrywaring
Ontwikkelaars
Koekieverklaring
Selfoonweergawe
|
<urn:uuid:5f6718df-a578-4a93-97b8-9599e69eda97>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Spesiaal:Skakels_hierheen/Mariental
|
2019-07-18T21:58:14Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00397.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.99921
| false
|
boek
Jump to navigation
Jump to search
Inhoud
- 1 Afrikaans (af)
- 2 Nederlands (nl)
Enkelvoud | Meervoud |
---|---|
boek | boeke |
Verkleiningsvorm | |
Enkelvoud | Meervoud |
boekie | boekies |
- Bundel ingebonde, bedrukte of beskrewe blaaie papier.
- Hoofafdeling van 'n boekwerk.
- Sien Wikipedia vir meer inligting oor boek.
Tydvorm | Persoon | Woordvorm |
---|---|---|
Teenwoordige Tyd | ek | boek |
Verlede Tyd | ek | het geboek |
Verdere vervoegings: boek (vervoeging) |
- Inskryf, noteer.
Vertalings: boek | |||
---|---|---|---|
Enkelvoud | Meervoud | |
---|---|---|
Naamwoord | boek o | boeken |
Verkleinwoord | boekje, (Vlaams:) boekske |
boekje, (Vlaams:) boekskes |
Verouderde vorme | ||
Genitief | boeks | boeken |
Datief | boek(e) | boeken |
|
<urn:uuid:2426f23f-d8e0-481c-9ed4-b53c5c02a95b>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wiktionary.org/wiki/boek
|
2019-07-18T21:55:05Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195525829.33/warc/CC-MAIN-20190718211312-20190718233312-00397.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.987538
| false
|
Kategorie:Stellenbosch
Jump to navigation
Jump to search
Wikimedia Commons bevat media in verband met Stellenbosch. |
Subkategorieë
Hierdie kategorie bevat slegs die volgende subkategorie.
U
-
Bladsye in kategorie "Stellenbosch"
Die volgende 24 bladsye is in hierdie kategorie, uit 'n totaal van 24.
|
<urn:uuid:f3ff5752-45b8-42e3-9162-cc1fb2bcd791>
|
CC-MAIN-2019-30
|
https://af.wikipedia.org/wiki/Kategorie:Stellenbosch
|
2019-07-20T03:14:35Z
|
s3://commoncrawl/crawl-data/CC-MAIN-2019-30/segments/1563195526408.59/warc/CC-MAIN-20190720024812-20190720050812-00557.warc.gz
|
by-sa
|
3.0
|
link_tag
| true
| false
|
{
"abbr": [
"by-sa"
],
"in_footer": [
false
],
"in_head": [
true
],
"location": [
"link_tag"
],
"version": [
"3.0"
]
}
| false
| false
|
Latn
|
afr
| 0.994808
| false
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.