codersan/Mizan · Datasets at Hugging Face

s1 stringlengths 0 1.24k	s2 stringlengths 1 986
and had I been an honest adviser of the Arabs I would have advised them to go home and not risk their lives fighting for such stuff:	و اگر من یک مستشار شرافتمندی برای اعراب بودم، باید به آن‌ها می‌گفتم که به کاشانه خود برگردند و هرگز جان خود را برای این وعده‌های پوچ به مخاطره نیفکنند.
but I salved myself with the hope that, by leading these Arabs madly in the final victory I would establish them, with arms in their hands, in a position so assured if not dominant that expediency would counsel to the Great Powers a fair settlement of their claims.	اما من در این امید و تب‌وتاب بودم که با هدایت دیوانه‌وار آن‌ها در پیروزی نهائی آن‌ها را با سلاح‌ها مسلح خواهم نمود، و آن‌ها را در موقعیتی بس مطمئن قرار خواهم داد که مصلحت ابرقدرت‌ها چنان باشد که در ادعای خود برای وفای به عهدشان به طور عادلانه‌ای رفتار کنند.
In other words, I presumed seeing no other leader with the will and power	به عبارت دیگر من چنان فرض می‌کردم و رهبر دیگری را با اشتیاق و توانائی نمی‌یافتم.
that I would survive the campaigns	که من این جنگ را به پایان خواهم رساند،
and be able to defeat not merely the Turks on the battlefield	و خواهم توانست نه تنها ترک‌ها را در جبهه جنگ مغلوب کنم،
but my own country and its allies in the council chamber.	بلکه بتوانم کشور خود و هم‌پیمانانش را هم در مجلس شورا در انگلیس شکست دهم.
It was an immodest presumption: it is not yet:	که این یک فرضیه گستاخانه بود و هنوز هم روشن نیست که آیا من موفق شدم یا خیر.
clear if I succeeded: but it is clear that I had no shadow of leave to engage the Arabs, unknowing, in such hazard.	اما واضح است که من هرگز چنین اجازه‌ای نداشتم که اعراب را ندانسته در چنین مخاطره‌ای بی افکنم.
I risked the fraud	من این دورغ و ریاکاری را ریسک کردم.
on my conviction that Arab help was necessary to our cheap and speedy victory in the East, and that better we win and break our word than lose.	با این باور که کمک به اعراب برای یک پیروزی ارزان و سریع در شرق ضروری است، و بهتر است که ما برنده شویم و وعده‌های خود را بشکنیم اما بازنده نباشیم.
The dismissal of Sir Henry McMahon confirmed my belief in our essential insincerity:	اخراج سرهنری مک مه ون، اعتقاد مرا به این عدم صمیمیت ضروری استوارتر نمود.
but I could not so explain myself to General Wingate while the war lasted	اما من نمی‌توانستم آن منظور خود را هنگامی ‌که جنگ ادامه داشت برای ژنرال وین گیت تشریح کنم.
since I was nominally under his orders, and he did not seem sensible of how false his own standing was.	چون من به طور صوری تحت فرمانده‌ی او بودم، و او چنان به نظر می‌آمد که در مورد اینکه موضعش چقدر دروغین است هیچ حساسیتی نداشته باشد؛
The only thing remaining was to refuse rewards for being a successful trickster and, to prevent this unpleasantness arising, I began in my reports to conceal the true stories of things, and to persuade the few Arabs who knew to an equal reticence.	لذا تنها راهی که باقی می‌ماند، آن بود که هر گونه پاداشی را در قبال این شیادی‌ها و حقه بازی‌ها نپذیرفته ورد کنم تا از احساس ناگواری که در وجودم نیرو گرفته بود رهائی یابم؛ لذا من شروع کردم که در گزارشاتم حقیقت مسائل را فاش نکنم و چند نفر از اعراب را هم که می‌شناختم وادار نمودم که در این موارد احتیاط نموده و سکوت کنند.
In this book also, for the last time, I mean to be my own judge of what to say.	همین طور در این کتاب، برای آخرین بار، قصد دارم که خودم در مورد آنچه می‌گویم داور خود باشم.
Some Englishmen, of whom Kitchener was chief, believed that a rebellion of Arabs against Turks would enable England	بعضی از انگلیسی‌ها، که کیتچنر فرمانده آن‌ها بود، عقیده داشتند که قیام اعراب بر علیه ترک‌ها، می‌تواند انگلستان را درحالی‌که با آلمان جنگ می‌کند.
while fighting Germany, simultaneously to defeat her ally Turkey.	در یک زمان بر ترکیه هم که هم‌پیمان آلمان بود پیروز گرداند.
Their knowledge of the nature and power and country of the Arabic speaking peoples made them think that the issue of such a rebellion would be happy:	اطلاعات آن‌ها از طبیعت، نیرو و کشو رهائی که عرب زبانان در آنجا زندگی می‌کردند آن‌ها را بر آن می‌داشت که تصور کنند این پیشنهاد برای مردم عرب با اقبالی مسرت‌آمیز روبرو می‌شود؛
and indicated its character and method.	و لذا خصوصیات و روش‌های این قیام را برای اعراب روشن ساختند.
So they allowed it to begin, having obtained for it formal assurances of help from the British Government.	بنابراین اجازه دادند که آن قیام آغاز شود و برای آن پشتیبانی و اطمینان کافی و رسمی را از دولت انگلیس دریافت نمودند.
yet none the less the rebellion of the Sherif of Mecca came to most as a surprise, and found the allies unready.	با این حال قیام شریف مکه برای خیلی‌ها باعث تعجب بود و متفقین را با عدم آمادگی کافی روبرو می‌ساخت.
It aroused mixed feelings and made strong friends and strong enemies, amid whose clashing jealousies its affairs began to miscarry.	این واقعه باعث تحریک احساسات ضد و نقیض گردید و دوستان و دشمنان مقتدری به‌ بار آورد که در وصله برخورد حسادت‌ها، مشکلات و مصائب بسیاری را به ‌وجود آورد.
Some of the evil of my tale may have been inherent in our circumstances.	احتمالا بعضی از حوادث اهریمنی داستان من زائیده موقعیت خاص ما بوده است.
For years we lived anyhow with one another in the naked desert, under the indifferent heaven.	ما مدت چند سال، در بیابانی عریان، در زیر آسمان بی‌تفاوت زندگی می‌کردیم.
By day the hot sun fermented us; and we were dizzied by the beating wind.	روزها آفتابی گرم و سوزان ما را از خود بی خود و بادی زننده گیجمان می‌کرد،
At night we were stained by dew, and shamed into pettiness by the innumerable silences of stars.	و شب‌ها، شبنم خیسمان می‌کرد و در برابر سکوت بی‌حد ستارگان از شرم خوار و حقیر می‌شدیم.
We were a self centred army without parade or gesture	ما ارتشی بودیم خودمحور، بدون تحرک و رژه.
devoted to freedom, the second of man's creeds	ما سرگشتگان آزادی، این دومین آئین بشریت بودیم.
a purpose so ravenous that it devoured all our strength	هدفی چنان اشتیاق آمیز و حریص کننده، که تمام نیروی ما را در خود مستغرق و مستهلک می‌نمود.
a hope so transcendent that our earlier ambitions faded in its glare.	امیدی چنان پرارج و گرامی، که تمام آرزوهای قلبی ما را در لهیب پرگدازش محو می‌کرد.
As time went by our need to fight for the ideal increased to an unquestioning possession, riding with spur and rein over our doubts.	با گذشت زمان، نیاز به نبرد در راه آرمان، اوج گرفته و به یک سرسپاری بی‌چون و چرا مبدل گشته بود؛ و با مهمیز و عنان بر تردیدهایمان می‌تاخت.
Willy nilly it became a faith.	اکنون دیگر خواهی نخواهی، آرمان ما جنگ بود.
We had sold ourselves into its slavery, manacled ourselves together in its chain gang, bowed ourselves to serve its holiness with all our good and ill content.	ما همه خود را به بردگی این آرمان فروخته بودیم و به زنجیر محکومین آن مقید ساخته و با هرچه از بد و خوب داشتیم در برابر قداست این آرمان سر فرود آورده بودیم.
The mentality of ordinary human slaves is terrible	روحیه انسان‌های برده وحشتناک است.
they have lost the world	چون آن‌ها تمام گیتی را از دست می‌نهند.
and we had surrendered, not body alone, but soul to the overmastering greed of victory.	اما ما نه تنها جسم، بلکه روح خود را هم به برده‌داری آزمند پیروزی تسلیم نموده بودیم.
By our own act we were drained of morality, of volition, of responsibility, like dead leaves in the wind.	ما خویشتن را با دست خود، از تمام اصول اخلاقی، اراده، و مسئولیت‌ها تهی کرده و چون برگی مرده اسیر باد، به هرسو که آن باد می‌وزید روان می‌شدیم.
The everlasting battle stripped from us care of our own lives or of others'.	جنگ بی‌پایان، ما را از توجه به زندگانی‌مان و زندگی سایری نباز می‌داشت.
We had ropes about our necks, and on our heads prices which showed that the enemy intended hideous tortures for us if we were caught.	درحالی‌که طناب دار بر گردن داشتیم، دشمن برای سرمان جوایز بزرگی گذاشته بود؛ و این نشانگر آن بود که اگر به ‌دست دشمن گرفتار می‌شدیم شکنجه‌های سهمناکی در انتظارمان بود.
Each day some of us passed; and the living knew themselves just sentient puppets on God's stage:	هر روزه تعدادی از ما دعوت حق را لبیک می‌گفتند و با دقایق دشواری که بر زندگان می‌گذشت، خود را چون عروسکان جانداری در صحنه‌ای از نمایش عبرت آمیز خداوندی به اطاعت از عین آنچه در نقش آن‌ها مقدر شده بود مجور می‌یافتند.
indeed, our taskmaster was merciless, merciless, so long as our bruised feet could stagger forward on the road.	فرمانده ما به واقع تا جائی که پاهای مجروح ما رمق لنگیدن در جاده را داشت رحم نمی‌کرد. او بی‌رحم بی‌رحم بود.
The weak envied those tired enough to die;	آن‌ها که نحیف و رنجور می‌شدند به درگذشتگان راه رشک می‌بردند.
for success looked so remote, and failure a near and certain, if sharp, release from toil.	زیرا واقعیت توفیق و پیروزی، چنان واهی، و احتمال ناکامی چنان حتمی می‌نمود که مرگ بسان رهائی از عذاب‌های آینده جلوه‌گر می‌شد.
We lived always in the stretch or sag of nerves, either on the crest or in the trough of waves of feeling.	ما. همواره در سیطره فشار هیجانات روانی، یا در اوج هیجان، یا در ژرفای افسردگی می‌زیستیم.
This impotency was bitter to us, and made us live only for the seen horizon, reckless what spite we inflicted or endured, since physical sensation showed itself meanly transient.	چنین بحرانی از روان، برای ما بس سهمناک بود و لذا ما فقط به خاطر افقی بس کوتاه از دیدگاه خود، زندگی می‌کردیم. ما به آنچه بر سر دیگران می‌آوردیم توجهی نداشتیم، و حتی مشقاتی را که خود متحمل می‌شدیم بر خود سخت نمی‌گرفتیم. چون ادراکات ما هر دم تا دم دیگر دیگر رذیلانه دگرگون می‌شدند.
Gusts of cruelty, perversions, lusts ran lightly over the surface without troubling us;	خشونت، انحراف هوس برای ما امری عادی شده بود دیگر هیچ چیز آزارمان نمی‌داد.
for the moral laws which had seemed to hedge about these silly accidents must be yet fainter words.	در برابر اصول اخلاقی، که چون حائلی در برابر این‌گونه تمایلات برافراشته می‌شوند، چنین اعترافی موهوم است.
We had learned that there were pangs too sharp, griefs too deep, ecstasies too high for our finite selves to register.	لیکن در مورد ما؛ ما چنین آموخته بودیم که برای ما فانیان، دردهائی بس سهمگین، مصیبت هائی بس ژرف، و ریاضت‌هائی بس عظیم در انتظارند؛
When emotion reached this pitch the mind choked; and memory went white till the circumstances were humdrum once more.	و زمانی که احساسات ما با این اندیشه‌ها به هیجان درمی‌آمد، دیگر تا موقعیکه اوضاع عادی می‌شد و این خاطرات تلخ و ناگوار محو می‌شد، نیروی اندیشه وتعقل از کار می‌افتاد.
Such exaltation of thought, while it let adrift the spirit, and gave it licence in strange airs, lost it the old patient rule over the body.	چنین تفکری، که در زمان صلح خلاف اخلاق است، در عین اینکه روح را به بادهای ناآشنا می‌سپارد، در همان حال فرمان روائی شکیبانه‌اش بر جسم را هم از آن می‌رباید.
The body was too coarse to feel the utmost of our sorrows and of our joys.	آنگاه جسم، دیگر برای درک شدت تالمات عمیق و یا شادمانی‌های مهیج بی عطوفت می‌شود، و حساسیت لازم را از دست می‌دهد
Therefore, we abandoned it as rubbish:	ما آن‌را چون زباله‌ای بی‌ارزش و شبحی زبون و بیچاره.
we left it below us to march forward, a breathing simulacrum, on its own unaided level, subject to influences from which in normal times our instincts would have shrunk.	آسیب‌پذیر و بی‌اراده، رها کرده بودیم و چنانکه در مواقع عادی غرایز انسانی و روح او از چنین موجودی دوری می‌جوید، ما دیگر جسم را به حال خود گذاشته، گوئی که آن ‌را مادون خود می‌انگاشتیم.
The men were young and sturdy;	افراد. همه جوان و قوی بودند.
and hot flesh and blood unconsciously claimed a right in them	گوشت و خون گرم آن‌ها ناخودآگاه بر حسب غرایز، حقی را مدعی بود!
and tormented their bellies with strange longings.	در پی این نجوای غرایز، هوس‌ها فریاد می‌زدند.
Our privations and dangers fanned this virile heat, in a climate as racking as can be conceived.	محرومیت‌ها و مخاطرات بر این آتش زیر خاکستر می‌دمیدند و آن ‌را مشتعل می‌ساختند.
The Arab was by nature continent;	اعراب، فطر تا خوددار بودند.
and the use of universal marriage had nearly abolished irregular courses in his tribes.	آن‌ها با استفاده از ازدواج عمومی تقریبا هر نوع آمیزش غیر معمول را در میان قبال از بین برده بودند.
The public women of the rare settlements we encountered in our months of wandering would have been nothing to our numbers, even had their raddled meat been palatable to a man of healthy parts.	اما ما: طی چند ماهی که در اینجا بودیم با بانوان عمومی که تعدادشان در حواشی مسکونی پراکنده مسیر ما قلیل بود، تماسی نداشتیم. زیرا که تعداد آن‌ها در برابر تعداد نفرات ما، آنقدر معدود و نایاب بود که حتی اگر گوشت پوسیده آن‌ها هم برای افرادی که اعضای سالم داشتند دل پذیر می‌آمد، باز هم چیزی محسوب نمی‌شد.
In horror of such sordid commerce our youths began indifferently to slake one another's few needs in their own clean bodies	در وحشت و نگرانی چنین ابتلای هرزه و ناپسندی افراد جوان با تفاوتی، شروع به فرونشاندن نیازهای یکدیگر با بدن تمیز خود نمودند.
a cold convenience that, by comparison, seemed sexless and even pure.	فراغت سردی که در مقایسه با طرق دیگر، نه تنها بدون شهوت، بلکه تمیز هم می‌نمود.
Later, some began to justify this sterile process, and swore that friends quivering together in the yielding sand with intimate hot limbs in supreme embrace, found there hidden in the darkness a sensual co efficient of the mental passion which was welding our souls and spirits in one flaming effort.	وحشتناک‌تر از آن، این بود که بعدها حتی بعضی در مشروعیت چنین فجایعی سوگند می‌خوردند و اظهار می‌داشتند که آن‌ها در کنار هم در شن‌های روان می‌لرزیدند، ولی با در آغوش گرفتن اندام زیرین گرم دوست کنار خود در ظلمت شب چنان تمتعی می‌یافتند که گوئی در یک کوشش مشترک روح آن‌ها به هم پیوند می‌خورد؛
Several, thirsting to punish appetites they could not wholly prevent, took a savage pride in degrading the body, and offered themselves fiercely in any habit which promised physical pain or filth.	و تعداد معدودی که در مقام مبارزه با تمایلات نفسانی خود برمی‌آمدند، از عهده برنیامده و با غروری سبعانه با خواری جسم به هر عادتی که باعث تا لم جسمی می‌شد تن درمی‌دادند.
I was sent to these Arabs as a stranger	من، غریبه‌ای بودم که به میان این اعراب اعزام شده بودم.
unable to think their thoughts or subscribe their beliefs	نه می‌توانستم مثل آن‌ها فکر کنم و نه قادر بودم عقایدشان را درک کنم.
but charged by duty to lead them forward	اما با این حال وظیفه دار بودم که آن‌ها را رهبری کرده و به پیش برانم.
and to develop to the highest any movement of theirs profitable to England in her war.	موظف بودم تا هر حرکت از سوی آن‌ها را تا جائی که مقدر باشد به نفع جنگو برای انگلستان تمام کنم؛ و چون رفتار آن‌ها را نمی‌توانستم بپذیرم.
If I could not assume their character, I could at least conceal my own	سعی می‌کردم تا حداقل خصوصیات خود را از آن‌ها پنهان کنم.
and pass among them without evident friction, neither a discord nor a critic but an unnoticed influence.	و طوری رفتار کنم که نه باعث نفاق و ناسازگاری بوده و نه من قدی‌تر شروری شوم.
Since I was their fellow	بلکه فردی باشم که بدون جلب نظر مؤثر ولی موفق وظیفه‌ام را انجام دهم.
I will not be their apologist or advocate.	چون دوست آن‌ها بودم، سعی می‌کردم تا نه طرفدار و نه مدافع کسی باشم.
To day in my old garments, I could play the bystander, obedient to the sensibilities of our theatre ...	امروز که به لباس خود درآمده‌ام، می‌توانم در نقش نظاره‌گری حساسیت این بازیگری را به خوبی در کنم.
but it is more honest to record that these ideas and actions then passed naturally.	لیکن شرافتمندانه‌تر آنست که قبول کنم آن رفتارها در چنان موقعیتی کام لا طبیعی جلوه‌گر می‌شد؛
What now looks wanton or sadic seemed in the field inevitable, or just unimportant routine.	و آنچه اکنون گستاخانه به نظر می‌آید، در آنجا و در آن موقعیت برنامه‌ای معمولی، روزمره، و غیر قابل اجتناب به شمار می‌آمد.
Blood was always on our hands: we were licensed to it.	ما، برای قتل و خون‌ریزی مجوز داشتیم و دسته ایمان به خون آلوده بود.
Wounding and killing seemed ephemeral pains, so very brief and sore was life with us.	زندگی ما چنان دردناک و مختصر بود که مجروح کردن و کشتن، دردهای زودگذری بودند؛
With the sorrow of living so great, the sorrow of punishment had to be pitiless.	و با اندوهی چنان سهمناک از زنده بودن، غم تنبیه برایمان هیچ می‌نمود.
We lived for the day and died for it.	ما هرروز برای همان روز زندگی می‌کردیم و یا می‌مردیم.
When there was reason and desire to punish we wrote our lesson with gun or whip immediately in the sullen flesh of the sufferer, and the case was beyond appeal.	زمانی که دلیل و یا تمایلی برای تنبیه پیش می‌آمد. بلافاصله شلاق یا گلوله گرم بر تن رنجور متخلف به‌کار می‌رفت؛ و حکم صادره، دیگر جای استیناف نداشت. زیرا در صحرا، کیفرهای سبک و یا مدت‌دار مانند دادگاه و زندان، جائی نداشت.
The desert did not afford the refined slow penalties of courts and gaols.	بلکه در عوض. مجازات‌ها خیلی شدید و خیلی فوری اعمال می‌گردید.
Of course our rewards and pleasures were as suddenly sweeping as our troubles;	البته باید اذعان نمود، که خوشی‌های ما هم چون مشق اتمان کوتاه و زودگذر بودند. گوئی که در یک دم بر باد می‌شدند.
but, to me in particular, they bulked less large.	لیکن بالاخص برای من این خوشی‌های زودگذر هم مفهومی نداشت.
Bedouin ways were hard even for those brought up to them, and for strangers terrible: a death in life.	طرز زندگی و رفتار بدویان، حتی برای کسانی که با آنان بزرگ شده باشند سخت و مشقت‌بار است؛ و برای چون من نا آشنائی بسی وحشتناک‌تر و چون مرگی در عین زندگی می‌نمود.
When the march or labour ended I had no energy to record sensation, nor while it lasted any leisure to see the spiritual loveliness which sometimes came upon us by the way.	زمانی که رژه و وظایف نظامی پایان می‌یافت دیگر رقمی برای نوشتن احساساتم نداشتم و نمی‌توانستم زیبائی انبساطی را که گاهی در این راه عارض می‌گردید و به درستی دریابم.
In my notes	یادداشت‌های من.
the cruel rather than the beautiful found place.	در این فرصت‌ها، بیش از آنکه به بیان زیبائی‌ها و لطافت‌ها بپردازد به تشریح خشونت‌ها و مشقات می‌پرداخت.
We no doubt enjoyed more the rare moments of peace and forgetfulness;	بدون تردید، ما از لحظاتی که گاه‌گاهی در فراموشی و آرامش به سر می‌بردیم لذت بی‌حدی می‌بردیم.
but I remember more the agony, the terrors, and the mistakes.	اما من، مشقات، وحشت‌ها، و اشتباهات را بیشتر به خاطر دارم.
Our life is not summed up in what I have written there are things not to be repeated in cold blood for very shame ;	ازندگی من با آنچه در اینجا می‌نویسم جمع‌بندی نمی‌شود چون چیزهائی هستند که در حال عادی به خاطر آنکه شرم‌آورند قابل گفتن نیستند
but what I have written was in and of our life.	بلکه آنچه من نوشته‌ام، فقط قسمتی از زندگی ما در آن ایام است.
Pray God that men reading the story will not, for love of the glamour of strangeness, go out to prostitute themselves and their talents in serving another race.	از خدا مسئلت کنید که به خاطر علاقه و افسونی که سفر به میان غریبه‌ها و برای خدمت به قومی دیگر دارد، از سرزمین وطن خویش آواره نشوید و خودو استعداد خود را به خاطر این خوش‌خدمتی، چون فواحشی که درمعابر می‌ایستند، به آن‌ها نفروشید.
A man who gives himself to be a possession of aliens leads a Yahoo life	انسانی که خود را به خاجیان می‌فروشند، زندگی حیوانی دارد.
At the same time I could not sincerely take on the Arab skin	لیک، با این حال من واقعا رنگ چهره‌ام را نمی‌توانستم تغییر دهم و مانند اعراب به رنگ آن‌ها درآیم.
it was an affectation only.	این فقط یک علاقه بود و بس.
Easily was a man made an infidel	انسان به سختی می‌تواند آئین خود را تغییر دهد.
but hardly might he be converted to another faith.	چون به آسانی مهر ارتداد می‌خورد.
I had dropped one form and not taken on the other	و من کسی بودم که از یک آئین رانده و از دیگری درمانده شده بودم.
and was become like Mohammed's coffin in our legend	چون تابوت محمد صلّی اللّه علیه واله، در افسانه‌های خودمان؛ و نتیجتا اکنون منزوی و تنها مانده بودم.
with a resultant feeling of intense loneliness in life, and a contempt	خوار و حقیر و متأثر گذشته بودم.

and had I been an honest adviser of the Arabs I would have advised them to go home and not risk their lives fighting for such stuff:

و اگر من یک مستشار شرافتمندی برای اعراب بودم، باید به آن‌ها می‌گفتم که به کاشانه خود برگردند و هرگز جان خود را برای این وعده‌های پوچ به مخاطره نیفکنند.

but I salved myself with the hope that, by leading these Arabs madly in the final victory I would establish them, with arms in their hands, in a position so assured if not dominant that expediency would counsel to the Great Powers a fair settlement of their claims.

اما من در این امید و تب‌وتاب بودم که با هدایت دیوانه‌وار آن‌ها در پیروزی نهائی آن‌ها را با سلاح‌ها مسلح خواهم نمود، و آن‌ها را در موقعیتی بس مطمئن قرار خواهم داد که مصلحت ابرقدرت‌ها چنان باشد که در ادعای خود برای وفای به عهدشان به طور عادلانه‌ای رفتار کنند.

In other words, I presumed seeing no other leader with the will and power

به عبارت دیگر من چنان فرض می‌کردم و رهبر دیگری را با اشتیاق و توانائی نمی‌یافتم.

that I would survive the campaigns

که من این جنگ را به پایان خواهم رساند،

and be able to defeat not merely the Turks on the battlefield

و خواهم توانست نه تنها ترک‌ها را در جبهه جنگ مغلوب کنم،

but my own country and its allies in the council chamber.

بلکه بتوانم کشور خود و هم‌پیمانانش را هم در مجلس شورا در انگلیس شکست دهم.

It was an immodest presumption: it is not yet:

که این یک فرضیه گستاخانه بود و هنوز هم روشن نیست که آیا من موفق شدم یا خیر.

clear if I succeeded: but it is clear that I had no shadow of leave to engage the Arabs, unknowing, in such hazard.

اما واضح است که من هرگز چنین اجازه‌ای نداشتم که اعراب را ندانسته در چنین مخاطره‌ای بی افکنم.

I risked the fraud

من این دورغ و ریاکاری را ریسک کردم.

on my conviction that Arab help was necessary to our cheap and speedy victory in the East, and that better we win and break our word than lose.

با این باور که کمک به اعراب برای یک پیروزی ارزان و سریع در شرق ضروری است، و بهتر است که ما برنده شویم و وعده‌های خود را بشکنیم اما بازنده نباشیم.

The dismissal of Sir Henry McMahon confirmed my belief in our essential insincerity:

اخراج سرهنری مک مه ون، اعتقاد مرا به این عدم صمیمیت ضروری استوارتر نمود.

but I could not so explain myself to General Wingate while the war lasted

اما من نمی‌توانستم آن منظور خود را هنگامی ‌که جنگ ادامه داشت برای ژنرال وین گیت تشریح کنم.

since I was nominally under his orders, and he did not seem sensible of how false his own standing was.

چون من به طور صوری تحت فرمانده‌ی او بودم، و او چنان به نظر می‌آمد که در مورد اینکه موضعش چقدر دروغین است هیچ حساسیتی نداشته باشد؛

The only thing remaining was to refuse rewards for being a successful trickster and, to prevent this unpleasantness arising, I began in my reports to conceal the true stories of things, and to persuade the few Arabs who knew to an equal reticence.

لذا تنها راهی که باقی می‌ماند، آن بود که هر گونه پاداشی را در قبال این شیادی‌ها و حقه بازی‌ها نپذیرفته ورد کنم تا از احساس ناگواری که در وجودم نیرو گرفته بود رهائی یابم؛ لذا من شروع کردم که در گزارشاتم حقیقت مسائل را فاش نکنم و چند نفر از اعراب را هم که می‌شناختم وادار نمودم که در این موارد احتیاط نموده و سکوت کنند.

In this book also, for the last time, I mean to be my own judge of what to say.

همین طور در این کتاب، برای آخرین بار، قصد دارم که خودم در مورد آنچه می‌گویم داور خود باشم.

Some Englishmen, of whom Kitchener was chief, believed that a rebellion of Arabs against Turks would enable England

بعضی از انگلیسی‌ها، که کیتچنر فرمانده آن‌ها بود، عقیده داشتند که قیام اعراب بر علیه ترک‌ها، می‌تواند انگلستان را درحالی‌که با آلمان جنگ می‌کند.

while fighting Germany, simultaneously to defeat her ally Turkey.

در یک زمان بر ترکیه هم که هم‌پیمان آلمان بود پیروز گرداند.

Their knowledge of the nature and power and country of the Arabic speaking peoples made them think that the issue of such a rebellion would be happy:

اطلاعات آن‌ها از طبیعت، نیرو و کشو رهائی که عرب زبانان در آنجا زندگی می‌کردند آن‌ها را بر آن می‌داشت که تصور کنند این پیشنهاد برای مردم عرب با اقبالی مسرت‌آمیز روبرو می‌شود؛

and indicated its character and method.

و لذا خصوصیات و روش‌های این قیام را برای اعراب روشن ساختند.

So they allowed it to begin, having obtained for it formal assurances of help from the British Government.

بنابراین اجازه دادند که آن قیام آغاز شود و برای آن پشتیبانی و اطمینان کافی و رسمی را از دولت انگلیس دریافت نمودند.

yet none the less the rebellion of the Sherif of Mecca came to most as a surprise, and found the allies unready.

با این حال قیام شریف مکه برای خیلی‌ها باعث تعجب بود و متفقین را با عدم آمادگی کافی روبرو می‌ساخت.

It aroused mixed feelings and made strong friends and strong enemies, amid whose clashing jealousies its affairs began to miscarry.

این واقعه باعث تحریک احساسات ضد و نقیض گردید و دوستان و دشمنان مقتدری به‌ بار آورد که در وصله برخورد حسادت‌ها، مشکلات و مصائب بسیاری را به ‌وجود آورد.

Some of the evil of my tale may have been inherent in our circumstances.

احتمالا بعضی از حوادث اهریمنی داستان من زائیده موقعیت خاص ما بوده است.

For years we lived anyhow with one another in the naked desert, under the indifferent heaven.

ما مدت چند سال، در بیابانی عریان، در زیر آسمان بی‌تفاوت زندگی می‌کردیم.

By day the hot sun fermented us; and we were dizzied by the beating wind.

روزها آفتابی گرم و سوزان ما را از خود بی خود و بادی زننده گیجمان می‌کرد،

At night we were stained by dew, and shamed into pettiness by the innumerable silences of stars.

و شب‌ها، شبنم خیسمان می‌کرد و در برابر سکوت بی‌حد ستارگان از شرم خوار و حقیر می‌شدیم.

We were a self centred army without parade or gesture

ما ارتشی بودیم خودمحور، بدون تحرک و رژه.

devoted to freedom, the second of man's creeds

ما سرگشتگان آزادی، این دومین آئین بشریت بودیم.

a purpose so ravenous that it devoured all our strength

هدفی چنان اشتیاق آمیز و حریص کننده، که تمام نیروی ما را در خود مستغرق و مستهلک می‌نمود.

a hope so transcendent that our earlier ambitions faded in its glare.

امیدی چنان پرارج و گرامی، که تمام آرزوهای قلبی ما را در لهیب پرگدازش محو می‌کرد.

As time went by our need to fight for the ideal increased to an unquestioning possession, riding with spur and rein over our doubts.

با گذشت زمان، نیاز به نبرد در راه آرمان، اوج گرفته و به یک سرسپاری بی‌چون و چرا مبدل گشته بود؛ و با مهمیز و عنان بر تردیدهایمان می‌تاخت.

Willy nilly it became a faith.

اکنون دیگر خواهی نخواهی، آرمان ما جنگ بود.

We had sold ourselves into its slavery, manacled ourselves together in its chain gang, bowed ourselves to serve its holiness with all our good and ill content.

ما همه خود را به بردگی این آرمان فروخته بودیم و به زنجیر محکومین آن مقید ساخته و با هرچه از بد و خوب داشتیم در برابر قداست این آرمان سر فرود آورده بودیم.

The mentality of ordinary human slaves is terrible

روحیه انسان‌های برده وحشتناک است.

they have lost the world

چون آن‌ها تمام گیتی را از دست می‌نهند.

and we had surrendered, not body alone, but soul to the overmastering greed of victory.

اما ما نه تنها جسم، بلکه روح خود را هم به برده‌داری آزمند پیروزی تسلیم نموده بودیم.

By our own act we were drained of morality, of volition, of responsibility, like dead leaves in the wind.

ما خویشتن را با دست خود، از تمام اصول اخلاقی، اراده، و مسئولیت‌ها تهی کرده و چون برگی مرده اسیر باد، به هرسو که آن باد می‌وزید روان می‌شدیم.

The everlasting battle stripped from us care of our own lives or of others'.

جنگ بی‌پایان، ما را از توجه به زندگانی‌مان و زندگی سایری نباز می‌داشت.

We had ropes about our necks, and on our heads prices which showed that the enemy intended hideous tortures for us if we were caught.

درحالی‌که طناب دار بر گردن داشتیم، دشمن برای سرمان جوایز بزرگی گذاشته بود؛ و این نشانگر آن بود که اگر به ‌دست دشمن گرفتار می‌شدیم شکنجه‌های سهمناکی در انتظارمان بود.

Each day some of us passed; and the living knew themselves just sentient puppets on God's stage:

هر روزه تعدادی از ما دعوت حق را لبیک می‌گفتند و با دقایق دشواری که بر زندگان می‌گذشت، خود را چون عروسکان جانداری در صحنه‌ای از نمایش عبرت آمیز خداوندی به اطاعت از عین آنچه در نقش آن‌ها مقدر شده بود مجور می‌یافتند.

indeed, our taskmaster was merciless, merciless, so long as our bruised feet could stagger forward on the road.

فرمانده ما به واقع تا جائی که پاهای مجروح ما رمق لنگیدن در جاده را داشت رحم نمی‌کرد. او بی‌رحم بی‌رحم بود.

The weak envied those tired enough to die;

آن‌ها که نحیف و رنجور می‌شدند به درگذشتگان راه رشک می‌بردند.

for success looked so remote, and failure a near and certain, if sharp, release from toil.

زیرا واقعیت توفیق و پیروزی، چنان واهی، و احتمال ناکامی چنان حتمی می‌نمود که مرگ بسان رهائی از عذاب‌های آینده جلوه‌گر می‌شد.

We lived always in the stretch or sag of nerves, either on the crest or in the trough of waves of feeling.

ما. همواره در سیطره فشار هیجانات روانی، یا در اوج هیجان، یا در ژرفای افسردگی می‌زیستیم.

This impotency was bitter to us, and made us live only for the seen horizon, reckless what spite we inflicted or endured, since physical sensation showed itself meanly transient.

چنین بحرانی از روان، برای ما بس سهمناک بود و لذا ما فقط به خاطر افقی بس کوتاه از دیدگاه خود، زندگی می‌کردیم. ما به آنچه بر سر دیگران می‌آوردیم توجهی نداشتیم، و حتی مشقاتی را که خود متحمل می‌شدیم بر خود سخت نمی‌گرفتیم. چون ادراکات ما هر دم تا دم دیگر دیگر رذیلانه دگرگون می‌شدند.

Gusts of cruelty, perversions, lusts ran lightly over the surface without troubling us;

خشونت، انحراف هوس برای ما امری عادی شده بود دیگر هیچ چیز آزارمان نمی‌داد.

for the moral laws which had seemed to hedge about these silly accidents must be yet fainter words.

در برابر اصول اخلاقی، که چون حائلی در برابر این‌گونه تمایلات برافراشته می‌شوند، چنین اعترافی موهوم است.

We had learned that there were pangs too sharp, griefs too deep, ecstasies too high for our finite selves to register.

لیکن در مورد ما؛ ما چنین آموخته بودیم که برای ما فانیان، دردهائی بس سهمگین، مصیبت هائی بس ژرف، و ریاضت‌هائی بس عظیم در انتظارند؛

When emotion reached this pitch the mind choked; and memory went white till the circumstances were humdrum once more.

و زمانی که احساسات ما با این اندیشه‌ها به هیجان درمی‌آمد، دیگر تا موقعیکه اوضاع عادی می‌شد و این خاطرات تلخ و ناگوار محو می‌شد، نیروی اندیشه وتعقل از کار می‌افتاد.

Such exaltation of thought, while it let adrift the spirit, and gave it licence in strange airs, lost it the old patient rule over the body.

چنین تفکری، که در زمان صلح خلاف اخلاق است، در عین اینکه روح را به بادهای ناآشنا می‌سپارد، در همان حال فرمان روائی شکیبانه‌اش بر جسم را هم از آن می‌رباید.

The body was too coarse to feel the utmost of our sorrows and of our joys.

آنگاه جسم، دیگر برای درک شدت تالمات عمیق و یا شادمانی‌های مهیج بی عطوفت می‌شود، و حساسیت لازم را از دست می‌دهد

Therefore, we abandoned it as rubbish:

ما آن‌را چون زباله‌ای بی‌ارزش و شبحی زبون و بیچاره.

we left it below us to march forward, a breathing simulacrum, on its own unaided level, subject to influences from which in normal times our instincts would have shrunk.

آسیب‌پذیر و بی‌اراده، رها کرده بودیم و چنانکه در مواقع عادی غرایز انسانی و روح او از چنین موجودی دوری می‌جوید، ما دیگر جسم را به حال خود گذاشته، گوئی که آن ‌را مادون خود می‌انگاشتیم.

The men were young and sturdy;

افراد. همه جوان و قوی بودند.

and hot flesh and blood unconsciously claimed a right in them

گوشت و خون گرم آن‌ها ناخودآگاه بر حسب غرایز، حقی را مدعی بود!

and tormented their bellies with strange longings.

در پی این نجوای غرایز، هوس‌ها فریاد می‌زدند.

Our privations and dangers fanned this virile heat, in a climate as racking as can be conceived.

محرومیت‌ها و مخاطرات بر این آتش زیر خاکستر می‌دمیدند و آن ‌را مشتعل می‌ساختند.

The Arab was by nature continent;

اعراب، فطر تا خوددار بودند.

and the use of universal marriage had nearly abolished irregular courses in his tribes.

آن‌ها با استفاده از ازدواج عمومی تقریبا هر نوع آمیزش غیر معمول را در میان قبال از بین برده بودند.

The public women of the rare settlements we encountered in our months of wandering would have been nothing to our numbers, even had their raddled meat been palatable to a man of healthy parts.

اما ما: طی چند ماهی که در اینجا بودیم با بانوان عمومی که تعدادشان در حواشی مسکونی پراکنده مسیر ما قلیل بود، تماسی نداشتیم. زیرا که تعداد آن‌ها در برابر تعداد نفرات ما، آنقدر معدود و نایاب بود که حتی اگر گوشت پوسیده آن‌ها هم برای افرادی که اعضای سالم داشتند دل پذیر می‌آمد، باز هم چیزی محسوب نمی‌شد.

In horror of such sordid commerce our youths began indifferently to slake one another's few needs in their own clean bodies

در وحشت و نگرانی چنین ابتلای هرزه و ناپسندی افراد جوان با تفاوتی، شروع به فرونشاندن نیازهای یکدیگر با بدن تمیز خود نمودند.

a cold convenience that, by comparison, seemed sexless and even pure.

فراغت سردی که در مقایسه با طرق دیگر، نه تنها بدون شهوت، بلکه تمیز هم می‌نمود.

Later, some began to justify this sterile process, and swore that friends quivering together in the yielding sand with intimate hot limbs in supreme embrace, found there hidden in the darkness a sensual co efficient of the mental passion which was welding our souls and spirits in one flaming effort.

وحشتناک‌تر از آن، این بود که بعدها حتی بعضی در مشروعیت چنین فجایعی سوگند می‌خوردند و اظهار می‌داشتند که آن‌ها در کنار هم در شن‌های روان می‌لرزیدند، ولی با در آغوش گرفتن اندام زیرین گرم دوست کنار خود در ظلمت شب چنان تمتعی می‌یافتند که گوئی در یک کوشش مشترک روح آن‌ها به هم پیوند می‌خورد؛

Several, thirsting to punish appetites they could not wholly prevent, took a savage pride in degrading the body, and offered themselves fiercely in any habit which promised physical pain or filth.

و تعداد معدودی که در مقام مبارزه با تمایلات نفسانی خود برمی‌آمدند، از عهده برنیامده و با غروری سبعانه با خواری جسم به هر عادتی که باعث تا لم جسمی می‌شد تن درمی‌دادند.

I was sent to these Arabs as a stranger

من، غریبه‌ای بودم که به میان این اعراب اعزام شده بودم.

unable to think their thoughts or subscribe their beliefs

نه می‌توانستم مثل آن‌ها فکر کنم و نه قادر بودم عقایدشان را درک کنم.

but charged by duty to lead them forward

اما با این حال وظیفه دار بودم که آن‌ها را رهبری کرده و به پیش برانم.

and to develop to the highest any movement of theirs profitable to England in her war.

موظف بودم تا هر حرکت از سوی آن‌ها را تا جائی که مقدر باشد به نفع جنگو برای انگلستان تمام کنم؛ و چون رفتار آن‌ها را نمی‌توانستم بپذیرم.

If I could not assume their character, I could at least conceal my own

سعی می‌کردم تا حداقل خصوصیات خود را از آن‌ها پنهان کنم.

and pass among them without evident friction, neither a discord nor a critic but an unnoticed influence.

و طوری رفتار کنم که نه باعث نفاق و ناسازگاری بوده و نه من قدی‌تر شروری شوم.

Since I was their fellow

بلکه فردی باشم که بدون جلب نظر مؤثر ولی موفق وظیفه‌ام را انجام دهم.

I will not be their apologist or advocate.

چون دوست آن‌ها بودم، سعی می‌کردم تا نه طرفدار و نه مدافع کسی باشم.

To day in my old garments, I could play the bystander, obedient to the sensibilities of our theatre ...

امروز که به لباس خود درآمده‌ام، می‌توانم در نقش نظاره‌گری حساسیت این بازیگری را به خوبی در کنم.

but it is more honest to record that these ideas and actions then passed naturally.

لیکن شرافتمندانه‌تر آنست که قبول کنم آن رفتارها در چنان موقعیتی کام لا طبیعی جلوه‌گر می‌شد؛

What now looks wanton or sadic seemed in the field inevitable, or just unimportant routine.

و آنچه اکنون گستاخانه به نظر می‌آید، در آنجا و در آن موقعیت برنامه‌ای معمولی، روزمره، و غیر قابل اجتناب به شمار می‌آمد.

Blood was always on our hands: we were licensed to it.

ما، برای قتل و خون‌ریزی مجوز داشتیم و دسته ایمان به خون آلوده بود.

Wounding and killing seemed ephemeral pains, so very brief and sore was life with us.

زندگی ما چنان دردناک و مختصر بود که مجروح کردن و کشتن، دردهای زودگذری بودند؛

With the sorrow of living so great, the sorrow of punishment had to be pitiless.

و با اندوهی چنان سهمناک از زنده بودن، غم تنبیه برایمان هیچ می‌نمود.

We lived for the day and died for it.

ما هرروز برای همان روز زندگی می‌کردیم و یا می‌مردیم.

When there was reason and desire to punish we wrote our lesson with gun or whip immediately in the sullen flesh of the sufferer, and the case was beyond appeal.

زمانی که دلیل و یا تمایلی برای تنبیه پیش می‌آمد. بلافاصله شلاق یا گلوله گرم بر تن رنجور متخلف به‌کار می‌رفت؛ و حکم صادره، دیگر جای استیناف نداشت. زیرا در صحرا، کیفرهای سبک و یا مدت‌دار مانند دادگاه و زندان، جائی نداشت.

The desert did not afford the refined slow penalties of courts and gaols.

بلکه در عوض. مجازات‌ها خیلی شدید و خیلی فوری اعمال می‌گردید.

Of course our rewards and pleasures were as suddenly sweeping as our troubles;

البته باید اذعان نمود، که خوشی‌های ما هم چون مشق اتمان کوتاه و زودگذر بودند. گوئی که در یک دم بر باد می‌شدند.

but, to me in particular, they bulked less large.

لیکن بالاخص برای من این خوشی‌های زودگذر هم مفهومی نداشت.

Bedouin ways were hard even for those brought up to them, and for strangers terrible: a death in life.

طرز زندگی و رفتار بدویان، حتی برای کسانی که با آنان بزرگ شده باشند سخت و مشقت‌بار است؛ و برای چون من نا آشنائی بسی وحشتناک‌تر و چون مرگی در عین زندگی می‌نمود.

When the march or labour ended I had no energy to record sensation, nor while it lasted any leisure to see the spiritual loveliness which sometimes came upon us by the way.

زمانی که رژه و وظایف نظامی پایان می‌یافت دیگر رقمی برای نوشتن احساساتم نداشتم و نمی‌توانستم زیبائی انبساطی را که گاهی در این راه عارض می‌گردید و به درستی دریابم.

In my notes

یادداشت‌های من.

the cruel rather than the beautiful found place.

در این فرصت‌ها، بیش از آنکه به بیان زیبائی‌ها و لطافت‌ها بپردازد به تشریح خشونت‌ها و مشقات می‌پرداخت.

We no doubt enjoyed more the rare moments of peace and forgetfulness;

بدون تردید، ما از لحظاتی که گاه‌گاهی در فراموشی و آرامش به سر می‌بردیم لذت بی‌حدی می‌بردیم.

but I remember more the agony, the terrors, and the mistakes.

اما من، مشقات، وحشت‌ها، و اشتباهات را بیشتر به خاطر دارم.

Our life is not summed up in what I have written there are things not to be repeated in cold blood for very shame ;

ازندگی من با آنچه در اینجا می‌نویسم جمع‌بندی نمی‌شود چون چیزهائی هستند که در حال عادی به خاطر آنکه شرم‌آورند قابل گفتن نیستند

but what I have written was in and of our life.

بلکه آنچه من نوشته‌ام، فقط قسمتی از زندگی ما در آن ایام است.

Pray God that men reading the story will not, for love of the glamour of strangeness, go out to prostitute themselves and their talents in serving another race.

از خدا مسئلت کنید که به خاطر علاقه و افسونی که سفر به میان غریبه‌ها و برای خدمت به قومی دیگر دارد، از سرزمین وطن خویش آواره نشوید و خودو استعداد خود را به خاطر این خوش‌خدمتی، چون فواحشی که درمعابر می‌ایستند، به آن‌ها نفروشید.

A man who gives himself to be a possession of aliens leads a Yahoo life

انسانی که خود را به خاجیان می‌فروشند، زندگی حیوانی دارد.

At the same time I could not sincerely take on the Arab skin

لیک، با این حال من واقعا رنگ چهره‌ام را نمی‌توانستم تغییر دهم و مانند اعراب به رنگ آن‌ها درآیم.

it was an affectation only.

این فقط یک علاقه بود و بس.

Easily was a man made an infidel

انسان به سختی می‌تواند آئین خود را تغییر دهد.

but hardly might he be converted to another faith.

چون به آسانی مهر ارتداد می‌خورد.

I had dropped one form and not taken on the other

و من کسی بودم که از یک آئین رانده و از دیگری درمانده شده بودم.

and was become like Mohammed's coffin in our legend

چون تابوت محمد صلّی اللّه علیه واله، در افسانه‌های خودمان؛ و نتیجتا اکنون منزوی و تنها مانده بودم.

with a resultant feeling of intense loneliness in life, and a contempt

خوار و حقیر و متأثر گذشته بودم.