codersan/Mizan · Datasets at Hugging Face

s1 stringlengths 0 1.24k	s2 stringlengths 1 986
not for other men	متأثر و متألم نه برای انسان‌ها.
but for all they do.	بلکه برای رفتاری که بر همنوع خود روا می‌دارند.
Such detachment came at times to a man exhausted by prolonged physical effort and isolation.	همانند آنچه من احساس می‌کردم، هنگام یکه انسان تحت فشار بیش از اندازه جسمی، فرسوده می‌شود
His body plodded on mechanically, while his reasonable mind left him	به گونه‌ایست که گوئی جسمش آهسته آهسته جان می‌کند، اما جانش قالب را تهی نمی‌سازد.
and from without looked down critically on him, wondering what that futile lumber did and why.	این احساس دردناک و رقت‌بار چنانست که گوئی نیروی خرد و استدلالش او را رها کرده‌اند و از دور منقدانه بر او نظاره می‌کنند.
Sometimes these selves would converse in the void;	درحالی‌که با سکوت رقت بارشان به آن توده عبث خروش برآورده و می‌گویند
and then madness was very near	در این حال است که جنون و ابلهی نزدیک است؛
as I believe it would be near the man who could see things through the veils at once of two customs, two educations, two environments.	و من عقیده دارم که جنون به انسانی روی می‌آورد که می‌تواند چیزهای بسیاری را از ماورای حجاب‌ها در یک آن درد و فرهنگ و پیرامون آن دو فرهنگ مشاهده کند.
A first difficulty of the Arab movement was to say who the Arabs were.	اولین مشکل در قیام، این بود که بگوئیم اعراب چه کسانی هستند.
Being a manufactured people, their name had been changing in sense slowly year by year.	لفظ عرب معنای خود را به تدریج تغییر داده.
Once it meant an Arabian.	زمانی این لفظ به کسی اطلاق می‌شد که در عربستان زندگی می‌کرد.
There was a country called Arabia;	کشوری بود که عربستان نام داشت.
but this was nothing to the point.	اما این معنا هم چندان اساسی نداشت.
There was a language called Arabic;	زبانی وجود داشت که عربی نامیده می‌شد؛
and in it lay the test.	و این آزمایشی بود که با آن می‌شد یک عرب را شناسائی نمود.
It was the current tongue of Syria and Palestine, of Mesopotamia, and of the great peninsula called Arabia on the map.	این زبان، زبان معمول در سوریه، فلسطین، بین‌النهرین و شبه جزیره‌ای بود که بر روی نقشه عربستان می‌نامیدند.
Before the Moslem conquest, these areas were inhabited by diverse peoples, speaking languages of the Arabic family.	قبل از فتح اسلام، این سرزمین‌ها توسط مردمان گوناگونی مس کون شده بود که هر گروه با یکی از زبان‌ها خویشاوند عربی تکلم می‌کرد.
We called them Semitic, but as with most scientific terms incorrectly.	ما آن‌ها را به طور غلط همانطوریکه بیشتر الفاظ علمی هستند سامی نامیدیم
However, Arabic, Assyrian, Babylonian, Phoenician, Hebrew, Aramaic and Syriac were related tongues;	بهر حال عربی، آ سوری، بابلی، فینیقی، عبری، آرامی، سوری همه زبان های خویشاوند بودند؛
and indications of common influences in the past, or even of a common origin, were strengthened by our knowledge that the appearances and customs of the present Arabic speaking peoples of Asia, while as varied as a field full of poppies, had an equal and essential likeness.	و نشانه‌های تاثیرات مشترک گذشته و یا حتی یک منشاء، با اطلاع از اینکه خصوصیات ظاهری و عادات مردم فعلی عرب زبان آسیا شباهت‌های زیادی داشتند، بیش از پیش تقویت می‌شد؛ درحالی‌که با وجود این شباهت‌های مشهود اختلافات بین فرد فرد آن‌ها همانند تفاوت‌هائی بود که می‌توان فقط در بین بوته‌های خشخاش یک مزرعه مشخص نمود؛ و الا از نظر خصوصیات کلی و ظاهری تشخیص اختلافات فردی مشکل می‌نمود.
We might with perfect propriety call them cousins and cousins certainly, if sadly, aware of their own relationship.	بطوریکه می‌توان به جرأت آن‌ها راعموزده نامید و عموزاده‌هائی که ممطئنا، اگرچه خویشاوندی‌شان اسفناک ولی از این خویشاوندی آگاه بودند.
The Arabic speaking areas of Asia in this sense were a rough parallelogram.	مناطقی که محل سکونت مردمان عرب زبانند در این مفهوم یک متوازی‌الاضلاعی را تشکیل می‌دهند
The northern side ran from Alexandretta, on the Mediterranean, across Mesopotamia eastward to the Tigris.	که ضلع شمالی آن از اسکندروندر کنار مدیترانه شروع می‌شود و سپس سراسر بین‌النهرین را شامل شده و بط رف شرق تا دجله ادامه می‌یابد؛
The south side was the edge of the Indian Ocean, from Aden to Muscat.	و ضلع جنوبی آن در سواحل اقیانوس هند از عدن تا مسقط است؛
On the west it was bounded by the Mediterranean, the Suez Canal, and the Red Sea to Aden.	و ضلع غربی آن محدود به مدیترانه، کانال سوئز، و در دریای احمر تا عدن است؛
On the east by the Tigris, and the Persian Gulf to Muscat.	و در قسمت شرق توسط دجله و خلیج فارس تا مسقط از سایر نقاط جدا می‌شود.
This square of land, as large as India, formed the homeland of our Semites, in which no foreign race had kept a permanent footing	این سرزمین پهناور که اندازه آن تقریبا در حدود هندوستان است موطن نژاد سامی بود، و در آن هیچ نژادی نتوانسته بود قدم نهد.
though Egyptians, Hittites, Philistines, Persians, Greeks, Romans, Turks and Franks had variously tried.	با وجود اینکه اقوامی چون مصریان. هیتی‌ها، فلسطینی‌ها، ایرانی‌ها، یونانی‌ها، رومی‌ها، ترک‌ها، فرنگی‌ها نژاد فرنک همه هر یک سعی کرده بودند تا در آنجا حکومت خود را تحکیم نمایند،
All had in the end been broken, and their scattered elements drowned in the strong characteristics of the Semitic race.	بالاخره همه آن‌ها از هم متلاشی شده و عمال پراکنده آن‌ها در ویژگی‌های نیرومند نژاد سامی مستغرق و محو گشته بودند.
Semites had sometimes pushed outside this area	سامی‌ها هم گاهی از این منطقه پای فرا نهاده بودند،
and themselves been drowned in the outer world.	اما آن‌ها هم در دنیای خارج از خطه خود غرق شده بودند.
Egypt, Algiers, Morocco, Malta, Sicily, Spain, Cilicia and France absorbed and obliterated Semitic colonies.	مصر، الجزیره، مراکش، مال تا، صغلیه، اسپانیا، سیلی سیه، و فرانسه مناطق مسکونی نژاد سامی را جذب و آن‌ها را محو و نابود ساخته بودند.
Only in Tripoli of Africa, and in the everlasting miracle of Jewry	فقط در تریپولی آفریقا و در اعجاز یهودیت.
had distant Semites kept some of their identity and force.	سامی‌های دورافتاده توانسته بودند قومیت و نیروی خود را تا حدی محفوظ بدارند.
The origin of these peoples was an academic question;	منشأ این مردمان این سئوال علمی بود؛
but for the understanding of their revolt their present social and political differences were important	اما برای درک انقلابشان. اختلافات سیاسی و اجتماعی کنونی آن‌ها بسیار اهمیت داشت؛
and could only be grasped by looking at their geography.	و این مسئله را فقط با نگاهی به موقعیت جغرافیائی آن‌ها می‌توانستیم بفهمیم.
This continent of theirs fell into certain great regions, whose gross physical diversities imposed varying habits on the dwellers in them.	این قاره آن‌ها شامل نواحی عمده‌ای بود که موقعیت‌های بسیار گوناگون جغرافیائی آن موجبات عادات گوناگونی را برای ساکنینش فراهم آورده و بر آن‌ها تحمیل می‌نمود.
On the west the parallelogram was framed, from Alexandretta to Aden, by a mountain belt, called in the north Syria	قسمت غربی این متوازی‌الاضلاع. از اسکندرون تا عدن توسط سلسله جبال ممتدی محدود می‌گردد که در شمال آن سوریه است
and thence progressively southward called Palestine, Midian, Hejaz, and lastly Yemen.	و سپس همان طور که به طرف جنوب ادامه می‌یابد فلسطین و می دیان و حجاز و بالاخره به یمن منتهی می‌شود.
It had an average height of perhaps three thousand feet, with peaks of ten to twelve thousand feet.	این سلسله جبال ارتفاعش به طور متوسط در حدود سه هزارپا، و دارای قله‌های مرتفعی از ده تا دوازده هزارپا می‌باشد.
It faced west, was well watered with rain and cloud from the sea	قسمت غربی این سلسله جبال از ابرهای دریا سیراب می‌شود و ریزش باران کافی آن ناحیه را سرسبز و خرم می‌دارد؛
and in general was fully peopled.	و لذا این ناحیه دارای جمعیت متراکمی است.
Another range of inhabited hills, facing the Indian Ocean, was the south edge of the parallelogram.	قسمت دیگری از این ناحیه که نسب تا آباد و پرجمعیت است، ناحیه کناره جنوبی این متوازی‌الاضلاع است که در کنار اقیانوس هند قرار دارد.
The eastern frontier was at first an alluvial plain called Mesopotamia	قسمت غربی این متوازی‌الاضلاع یک دشت آبرفتی است که اول. به نام بین‌النهرین معروف بود.
but south of Basra a level littoral, called Kuweit, and Hasa, to Gattar.	لیکن ناحیه جنوب بصره یک دشت ساحلی است که کویت، الاحساء، و قطر می‌باشند.
Much of this plain was peopled.	بیشتر این دشت ساحلی هم نسب تا پر سکنه بود.
These inhabited hills and plains framed a gulf of thirsty desert, in whose heart was an archipelago of watered and populous oases called Kasim and Aridh.	این تپه‌ها و دشت‌های مسکونی حدود سی کویر را محصور می‌کنند که در قلب آن‌ها مجموعه‌ای چند از چشمه‌سارهای پرآب وجود دارند و در اطراف آن‌ها جمعیت نسب تا قابل ملاحظه‌ای زندگی می‌کنند که آن‌ها را کاسیم و عارض می‌نامند.
In this group of oases lay the true centre of Arabia, the preserve of its native spirit, and its most conscious individuality.	در حواشی این گروه از چشمه‌سارهاست که مرکز واقعی عربستان قرار دارد؛ و همین محل است که جایگاه نشوونمای اصلی روح اصلی، و محل حراست بسیار آگاهانه فردگرائی آن‌هاست.
The desert lapped it round and kept it pure of contact.	کویرها آن‌را احاطه کرده و از هرگونه تماس و یا آمیزشی به طور خالص محفوظ داشته است.
The desert which performed this great function around the oases, and so made the character of Arabia, varied in nature.	کویری که این نقش بزرگ را در جدا ساختن این چشمه‌سارها از سایر نقاط گیتی ایفا می‌کند و بدین وسیله خصوصیات ویژه عربستان را تشکیل می‌دهد، خود خصوصیات متفاوتی دارد.
South of the oases it appeared to be a pathless sea of sand, stretching nearly to the populous escarpment of the Indian Ocean shore	در جنوب این چشمه سارها، کویر و دریائی از شن است که به هیچ‌وجه قابل عبورومرور نیست. این دریای شن تا سواحل پر جمعیت اقیانوس هند ادامه دارد که این سواحل را از تاریخ عربستان جدا می‌سازد؛
shutting it out from Arabian history, and from all influence on Arabian morals and politics.	و آن مناطق را از هرگونه نفوذ و رسوخ اخلاقیات و سیاست‌های عربی برکنار می‌دارد.
Hadhramaut, as they called this southern coast, formed part of the history of the Dutch Indies; and its thought swayed Java rather than Arabia.	همانطورکه آن‌ها این سواحل جنوبی را حضر الموت می‌نامند، اینجا تاریخچه‌ای از فعالیت‌های هلندی‌ها و کمپانی هلندی هند شرقی است؛ و طرز تفکر مردم آن به جاوه نزدیک‌تر از عربستان است.
To the west of the oases, between them and the Hejaz hills, was the Nejd desert, an area of gravel and lava, with little sand in it.	در قسمت مغرب این چشمه‌سارها از آنجا تا تپه‌های حجار کویر نجد است که سراسر شن و رسوبات آتش فشانی است و ماسه ندارد.
To the east of these oases, between them and Kuweit, spread a similar expanse of gravel, but with some great stretches of soft sand, making the road difficult.	در طرف شرق این چشمه‌سارها تا کویت هم از شن و قلوه‌سنگ پوشیده شده است که در ضمن قسمت‌های زیادی از آن با ماسه‌های نرم و روان پوشیده شده و عبور از آن بسیار مشکل است.
To the north of the oases lay a belt of sand, and then an immense gravel and lava plain, filling up everything between the eastern edge of Syria and the banks of the Euphrates where Mesopotamia began.	در قسمت شمالی این چشمه‌سارها، کمربندی از شن گسترده شده که بعد از آن یک دشت پوشیده از قلوه‌سنگ و شن است که همه‌چیز را بین حاشیه شرقی سوریه و سواحل فرات، فراگرفته و از آنجا است که بین النهرین شروع می‌شود.
The practicability of this northern desert for men and motor cars enabled the Arab revolt to win its ready success.	قابلیت عبور و مرور همین کویر شمالی برای انسان و اتومبیل و سایر وسائط نقلیه بود که باعث شد تا انقلاب عرب به پیروزی موفقیت‌آمیزی نائل شود.
The hills of the west and the plains of the east were the parts of Arabia always most populous and active.	تپه‌های غربی و دشت‌های شرقی همیشه مناطقی بوده‌اند که قابلیت سکونت داشته و فعالیت نسبی و جمعیت نسب تا فشرده‌ای داشته است.
In particular on the west, the mountains of Syria and Palestine, of Hejaz and Yemen, entered time and again into the current of our European life.	مخصوصا در مغرب، کوهستان‌های سوریه و فلسطین و حجاز و یمن چندین بار در مسیر جریان زندگی اروپایی قرار گرفته‌اند.
Ethically, these fertile healthy hills were in Europe, not in Asia	اتفاقا، این تپه‌های حاصلخیز نه در آسیا، بلکه در اروپا بودند؛
just as the Arabs looked always to the Mediterranean, not to the Indian Ocean, for their cultural sympathies, for their enterprises, and particularly for their expansions	و همان‌طور، اعراب همیشه نه به اقیانوس هند، بلکه به دریای مدیترانه متوجه بوده‌اند، تا الهام‌بخشمسائل فرهنگی و اشتغالات تجاری آن‌ها شده و گشایشی در این موارد حاصل نمایند،
since the migration problem was the greatest and most complex force in Arabia, and general to it, however it might vary in the different Arabic districts.	زیرا که مسئله مهاجرت، یکی از مسائل عمده و بسیار غامض و عمومی عربستان بوده، اگرچه آن در مناطق مختلف شدت و ضعف داشته است.
In the north Syria the birth rate was low in the cities and the death rate high	در شمال یعنی در سوریه نسبت مرگ و میر در شهرها بسیار بالا ،و نسبت زادوولد بسیار پائین بود.
because of the insanitary conditions and the hectic life led by the majority.	زیرا که شرایط بهداشتی و زندگی رقت‌بار آنان عمومیتی انکارناپذیر بود.
Consequently the surplus peasantry found openings in the towns, and were there swallowed up.	نتیجتا مازاد نیروی انسانی‌بخشده‌نشین به سوی شهرها روان می‌شد و در آنجا ساکن شده و تحلیل می‌رفت.
In the Lebanon, where sanitation had been improved, a greater exodus of youth took place to America each year	اما در لبنان، با وجود شرایط بهداشتی بهتری که وجود داشت. هرساله مهاجرت‌های دسته‌جمعی بیشتری نسبت به سال پیش به سوی آمریکا در جریان بود.
threatening for the first time since Greek days to change the outlook of an entire district.	این مهاجرت به آمریکا در لبنان طوری بود که حتی برای اولین بار از زمان روزهای یونان اوضاع عمومی یک منطقه را مورد تهدید قرار می‌داد.
In Yemen the solution was different.	در یمن حل این مسئله به صورت دیگری بود.
There was no foreign trade, and no massed industries to accumulate population in unhealthy places.	در آنجا تجارت خارجی معمول نبود؛ و صنایع بزرگ و انبوه هم وجود نداشت تا جمعیت کثیری را گرد هم در یک نقطه جمع کند و محیط زیست را ناسالم نماید.
The towns were just market towns	شهرهای یمن، فقط محل بازارهای عمومی بودند؛ و مانند دهکده‌ها.
as clean and simple as ordinary villages.	شهرها هم ساده و تمیز و بی‌آلایش بودند.
Therefore the population slowly increased;	بنابراین در یمن جمعیت به طور بطئی روز بروز افزایش می‌یافت.
the scale of living was brought down very low; and a congestion of numbers was generally felt.	به همین علت، سطح زندگی در این ناحیه روز بروز پائین‌تر می‌آمد و تعداد جمعیت آن فشرده‌تر می‌شد.
They could not emigrate overseas; for the Sudan was even worse country than Arabia	آن‌ها نمی‌توانستند مهاجرت کنند، چون سودان که نزدیک آن منطقه بود کشوری حتی به مراتب بدتر از عربستان بود،
and the few tribes which did venture across were compelled to modify their manner of life and their Semitic culture profoundly, in order to exist.	و قبایل چندی هم که این سرنوشت ماجراجویانه را برمی‌گزیدند و به سوی سودان عزیمت می‌کردند؛ مجبور می‌شدند روش زندگی خود را تا حدی تعدیل و فرهنگ سامی خود را به طور بنیانی تغییر هند تا بتوانند به زندگی خود ادامه دهند.
They could not move northward along the hills;	آن‌ها نمی‌توانستند به طرف تپه‌های شمالی بروند؛
for these were barred by the holy town of Mecca and its port Jidda:	زیرا این تپه‌ها در اشغال مردم شهر مذهبی و مقدس مکه و بندر جده بود.
an alien belt, continually reinforced by strangers from India and Java and Bokhara and Africa, very strong in vitality, violently hostile to the Semitic consciousness, and maintained despite economics and geography and climate by the artificial factor of a world religion.	در این ناحیه، کمربندی از ساکنین خارجی که همواره توسط خارجیان از هندو جاوه و بخارا و آفریقا تقویت می‌گردید به وجود آمده بود. ساکنین این کمربند از نظر فعالیت بسیار نیرومند و قو یا نسبت به سامی‌ها حساسیت نشان می‌دادند؛ و این کمربند علی‌رغم اوضاع اقتصادی، جغرافیائی، و آب و هوا، با عامل مصنوعی یک مذهب جهانی نگهداری می‌شد.
The congestion of Yemen, therefore, becoming extreme, found its only relief in the east, by forcing the weaker aggregations of its border down and down the slopes of the hills along the Widian, the half waste district of the great water bearing valleys of Bisha, Dawasir, Ranya and Taraba, which ran out towards the deserts of Nejd.	انبوه جمعیت در یمن که به حد فشرده‌ای رسیده بود به سوی مشرق متوجه می‌شد و به سوی تپه‌های ویدیان، و منطقه پرآب دره‌های بیشا. دواسیررنیه و طربه که به سی کویرنجد ادامه می‌یافت رهسپار می‌گردید.
These weaker clans had continually to exchange good springs and fertile palms for poorer springs and scantier palms, till at last they reached an area where a proper agricultural life became impossible.	این طوایف ضعیف‌تر مداوما مجبور می‌شدند، چشمه سازهای خوب و نخلستان‌های آباد و حاصلخیز را با چشمه سازهای کم آب‌تر و نخلستان‌های کم‌حاصل‌تر عوض کنند؛ تا به جائی می‌رسیدند که زمین‌ها قابلیت کشت و زرع را نداشتند و تقریبا ادامه زندگی با کشاورزی مقدور نبود؛
They then began to eke out their precarious husbandry by breeding sheep and camels, and in time came to depend more and more on these herds for their living.	و سپس آن‌ها مجبور می‌شدند که دامداری نه چندان اساسی خود را که عبارت از پرورش گوسفندان و شتر بود تقویت نموده و کم‌کم گذران زندگی آن‌ها بیش از پیش تنها به این روش ارتزاق وابسته می‌گردید.
Finally, under a last impulse from the straining population behind them, the border people now almost wholly pastoral , were flung out of the furthest crazy oasis into the untrodden wilderness as nomads.	و بالاخره، تحت فشار ازدیاد جمعیت، ساکنین سرحدات که اکنون همه به دامداری اشتغال داشتند، از دورترین چشمه‌سارها چون بدویانبه‌سوی بیابان‌هائی که حتی پای بشر هم به آنجا نرسیده بود رهسپارمی‌شدند.
This process, to be watched to day with individual families	این کیفیت، که امروزه هم در روش زندگی بعضی قبایل و اقوام ناظر آن هستیم،
and tribes to whose marches an exact name and date might be put, must have been going on since the first day of full settlement of Yemen.	و برای کوچ کردن آن‌ها نام و تاریخ معینی رامی‌توانیم مشخص کنیم، از روز اول که یمن مس کون شده ادامه داشته.
The Widian below Mecca and Taif are crowded with the memories and place names of half a hundred tribes which have gone from there, and may be found to day in Nejd, in Jebel Sham mar, in the Hamad	ویدیان در حواشی مکه و طائف مملو از خاطره‌ها و اسامی صدها قبیله است که از آنجا کوچ کرده و رفته‌اند و امروز در نجد و در جبل شم را و حماد،
even on the frontiers of Syria and Mesopotamia.	و حتی در سرحدات سوریه و بین‌النهرین زندگی می‌کنند.
There was the source of migration, the factory of nomads, the springing of the gulf stream of desert wanderers.	آنجا منبع اصلی مهاجرت‌ها و پدیدآورنده بدویان و سرمنشأ قبایل سرگردان صحرا بود.
For the people of the desert were as little static as the people of the hills.	مردم صحرا هم، چون مردم تپه‌ها غیر ساکن بودند.
The economic life of the desert was based on the supply of camels, which were best bred on the rigorous upland pastures with their strong nutritive thorns.	اقتصاد صحرا به شتر وابسته بود و شترها در این سرزمین به بهترین وجهی از خارهای صحرا غذای خود را تأمین می‌کردند.
By this industry the Bedouins lived;	پرورش شتر منبع ارتزاق بدویان بود،
and it in turn moulded their life, apportioned the tribal areas	و مناطق بادیه‌نشین بسته به قابلیتشان برای پرورش شتر مشخص می‌گردیدند؛
and kept the clans revolving through their rote of spring, summer and winter pasturages, as the herds cropped the scanty growths of each in turn.	و لذا طوایف بادیه‌نشین در طول بهار و تابستان و زمستان در اطراف همین مناطق در حال کوچ بودند، و گله‌های شتر به تدریج چراگاه‌ها را در این فصول می‌چریدند.
The camel markets in Syria, Mesopotamia, and Egypt determined the population which the deserts could support, and regulated strictly their standard of living.	بازار معاملات شتر در سوریه. بین‌النهرین و مصر، تعداد جمعیتی را که صحرا می‌توانست تأمین نماید مشخص می‌نمود و سطح زندگی آن‌ها را تعیین می‌کرد؛
So the desert likewise overpeopled itself upon occasion; and then there were heavings and thrustings of the crowded tribes as they elbowed themselves by natural courses towards the light.	و بدین ترتیب گاهی حتی صحرا هم جمعیتش زیاده از حد می‌شد و لذا جمعیت به سوی روزنه امیدی روان می‌گردید.
They might not go south towards the inhospitable sand or sea.	آن‌ها از سوی جنوب به علت وجود ریگزار های غیر قابل عبور و دریا راهی به جائی نداشتند،
They could not turn west; for there the steep hills of Hejaz were thickly lined by mountain peoples taking full advantage of their defensiveness.	و از طرف مغرب هم تپه‌های پرشیب حجاز که مردمان کوهستان در دفاع از سرزمین خود به خوبی برایشان مسلط می‌شدند راه عبوری نمی‌یافتند؛
Sometimes they went towards the central oases of Aridh and Kasim	لذا آن‌ها گاهی به سوی چشمه سازهای مرکزی عارض و کاسیم؛
and, if the tribes looking for new homes were strong and vigorous, might succeed in occupying parts of them.	و اگر قبایلی که برای سرزمین جدید در تکاپو بودند دارای قدرت کافی بودند می‌توانستند مناطقی را در آنجا اشغال نموده و ساکن شوند.
If, however, the desert had not this strength	ولی اگر صحرا این امکان رانداشت،

not for other men

متأثر و متألم نه برای انسان‌ها.

but for all they do.

بلکه برای رفتاری که بر همنوع خود روا می‌دارند.

Such detachment came at times to a man exhausted by prolonged physical effort and isolation.

همانند آنچه من احساس می‌کردم، هنگام یکه انسان تحت فشار بیش از اندازه جسمی، فرسوده می‌شود

His body plodded on mechanically, while his reasonable mind left him

به گونه‌ایست که گوئی جسمش آهسته آهسته جان می‌کند، اما جانش قالب را تهی نمی‌سازد.

and from without looked down critically on him, wondering what that futile lumber did and why.

این احساس دردناک و رقت‌بار چنانست که گوئی نیروی خرد و استدلالش او را رها کرده‌اند و از دور منقدانه بر او نظاره می‌کنند.

Sometimes these selves would converse in the void;

درحالی‌که با سکوت رقت بارشان به آن توده عبث خروش برآورده و می‌گویند

and then madness was very near

در این حال است که جنون و ابلهی نزدیک است؛

as I believe it would be near the man who could see things through the veils at once of two customs, two educations, two environments.

و من عقیده دارم که جنون به انسانی روی می‌آورد که می‌تواند چیزهای بسیاری را از ماورای حجاب‌ها در یک آن درد و فرهنگ و پیرامون آن دو فرهنگ مشاهده کند.

A first difficulty of the Arab movement was to say who the Arabs were.

اولین مشکل در قیام، این بود که بگوئیم اعراب چه کسانی هستند.

Being a manufactured people, their name had been changing in sense slowly year by year.

لفظ عرب معنای خود را به تدریج تغییر داده.

Once it meant an Arabian.

زمانی این لفظ به کسی اطلاق می‌شد که در عربستان زندگی می‌کرد.

There was a country called Arabia;

کشوری بود که عربستان نام داشت.

but this was nothing to the point.

اما این معنا هم چندان اساسی نداشت.

There was a language called Arabic;

زبانی وجود داشت که عربی نامیده می‌شد؛

and in it lay the test.

و این آزمایشی بود که با آن می‌شد یک عرب را شناسائی نمود.

It was the current tongue of Syria and Palestine, of Mesopotamia, and of the great peninsula called Arabia on the map.

این زبان، زبان معمول در سوریه، فلسطین، بین‌النهرین و شبه جزیره‌ای بود که بر روی نقشه عربستان می‌نامیدند.

Before the Moslem conquest, these areas were inhabited by diverse peoples, speaking languages of the Arabic family.

قبل از فتح اسلام، این سرزمین‌ها توسط مردمان گوناگونی مس کون شده بود که هر گروه با یکی از زبان‌ها خویشاوند عربی تکلم می‌کرد.

We called them Semitic, but as with most scientific terms incorrectly.

ما آن‌ها را به طور غلط همانطوریکه بیشتر الفاظ علمی هستند سامی نامیدیم

However, Arabic, Assyrian, Babylonian, Phoenician, Hebrew, Aramaic and Syriac were related tongues;

بهر حال عربی، آ سوری، بابلی، فینیقی، عبری، آرامی، سوری همه زبان های خویشاوند بودند؛

and indications of common influences in the past, or even of a common origin, were strengthened by our knowledge that the appearances and customs of the present Arabic speaking peoples of Asia, while as varied as a field full of poppies, had an equal and essential likeness.

و نشانه‌های تاثیرات مشترک گذشته و یا حتی یک منشاء، با اطلاع از اینکه خصوصیات ظاهری و عادات مردم فعلی عرب زبان آسیا شباهت‌های زیادی داشتند، بیش از پیش تقویت می‌شد؛ درحالی‌که با وجود این شباهت‌های مشهود اختلافات بین فرد فرد آن‌ها همانند تفاوت‌هائی بود که می‌توان فقط در بین بوته‌های خشخاش یک مزرعه مشخص نمود؛ و الا از نظر خصوصیات کلی و ظاهری تشخیص اختلافات فردی مشکل می‌نمود.

We might with perfect propriety call them cousins and cousins certainly, if sadly, aware of their own relationship.

بطوریکه می‌توان به جرأت آن‌ها راعموزده نامید و عموزاده‌هائی که ممطئنا، اگرچه خویشاوندی‌شان اسفناک ولی از این خویشاوندی آگاه بودند.

The Arabic speaking areas of Asia in this sense were a rough parallelogram.

مناطقی که محل سکونت مردمان عرب زبانند در این مفهوم یک متوازی‌الاضلاعی را تشکیل می‌دهند

The northern side ran from Alexandretta, on the Mediterranean, across Mesopotamia eastward to the Tigris.

که ضلع شمالی آن از اسکندروندر کنار مدیترانه شروع می‌شود و سپس سراسر بین‌النهرین را شامل شده و بط رف شرق تا دجله ادامه می‌یابد؛

The south side was the edge of the Indian Ocean, from Aden to Muscat.

و ضلع جنوبی آن در سواحل اقیانوس هند از عدن تا مسقط است؛

On the west it was bounded by the Mediterranean, the Suez Canal, and the Red Sea to Aden.

و ضلع غربی آن محدود به مدیترانه، کانال سوئز، و در دریای احمر تا عدن است؛

On the east by the Tigris, and the Persian Gulf to Muscat.

و در قسمت شرق توسط دجله و خلیج فارس تا مسقط از سایر نقاط جدا می‌شود.

This square of land, as large as India, formed the homeland of our Semites, in which no foreign race had kept a permanent footing

این سرزمین پهناور که اندازه آن تقریبا در حدود هندوستان است موطن نژاد سامی بود، و در آن هیچ نژادی نتوانسته بود قدم نهد.

though Egyptians, Hittites, Philistines, Persians, Greeks, Romans, Turks and Franks had variously tried.

با وجود اینکه اقوامی چون مصریان. هیتی‌ها، فلسطینی‌ها، ایرانی‌ها، یونانی‌ها، رومی‌ها، ترک‌ها، فرنگی‌ها نژاد فرنک همه هر یک سعی کرده بودند تا در آنجا حکومت خود را تحکیم نمایند،

All had in the end been broken, and their scattered elements drowned in the strong characteristics of the Semitic race.

بالاخره همه آن‌ها از هم متلاشی شده و عمال پراکنده آن‌ها در ویژگی‌های نیرومند نژاد سامی مستغرق و محو گشته بودند.

Semites had sometimes pushed outside this area

سامی‌ها هم گاهی از این منطقه پای فرا نهاده بودند،

and themselves been drowned in the outer world.

اما آن‌ها هم در دنیای خارج از خطه خود غرق شده بودند.

Egypt, Algiers, Morocco, Malta, Sicily, Spain, Cilicia and France absorbed and obliterated Semitic colonies.

مصر، الجزیره، مراکش، مال تا، صغلیه، اسپانیا، سیلی سیه، و فرانسه مناطق مسکونی نژاد سامی را جذب و آن‌ها را محو و نابود ساخته بودند.

Only in Tripoli of Africa, and in the everlasting miracle of Jewry

فقط در تریپولی آفریقا و در اعجاز یهودیت.

had distant Semites kept some of their identity and force.

سامی‌های دورافتاده توانسته بودند قومیت و نیروی خود را تا حدی محفوظ بدارند.

The origin of these peoples was an academic question;

منشأ این مردمان این سئوال علمی بود؛

but for the understanding of their revolt their present social and political differences were important

اما برای درک انقلابشان. اختلافات سیاسی و اجتماعی کنونی آن‌ها بسیار اهمیت داشت؛

and could only be grasped by looking at their geography.

و این مسئله را فقط با نگاهی به موقعیت جغرافیائی آن‌ها می‌توانستیم بفهمیم.

This continent of theirs fell into certain great regions, whose gross physical diversities imposed varying habits on the dwellers in them.

این قاره آن‌ها شامل نواحی عمده‌ای بود که موقعیت‌های بسیار گوناگون جغرافیائی آن موجبات عادات گوناگونی را برای ساکنینش فراهم آورده و بر آن‌ها تحمیل می‌نمود.

On the west the parallelogram was framed, from Alexandretta to Aden, by a mountain belt, called in the north Syria

قسمت غربی این متوازی‌الاضلاع. از اسکندرون تا عدن توسط سلسله جبال ممتدی محدود می‌گردد که در شمال آن سوریه است

and thence progressively southward called Palestine, Midian, Hejaz, and lastly Yemen.

و سپس همان طور که به طرف جنوب ادامه می‌یابد فلسطین و می دیان و حجاز و بالاخره به یمن منتهی می‌شود.

It had an average height of perhaps three thousand feet, with peaks of ten to twelve thousand feet.

این سلسله جبال ارتفاعش به طور متوسط در حدود سه هزارپا، و دارای قله‌های مرتفعی از ده تا دوازده هزارپا می‌باشد.

It faced west, was well watered with rain and cloud from the sea

قسمت غربی این سلسله جبال از ابرهای دریا سیراب می‌شود و ریزش باران کافی آن ناحیه را سرسبز و خرم می‌دارد؛

and in general was fully peopled.

و لذا این ناحیه دارای جمعیت متراکمی است.

Another range of inhabited hills, facing the Indian Ocean, was the south edge of the parallelogram.

قسمت دیگری از این ناحیه که نسب تا آباد و پرجمعیت است، ناحیه کناره جنوبی این متوازی‌الاضلاع است که در کنار اقیانوس هند قرار دارد.

The eastern frontier was at first an alluvial plain called Mesopotamia

قسمت غربی این متوازی‌الاضلاع یک دشت آبرفتی است که اول. به نام بین‌النهرین معروف بود.

but south of Basra a level littoral, called Kuweit, and Hasa, to Gattar.

لیکن ناحیه جنوب بصره یک دشت ساحلی است که کویت، الاحساء، و قطر می‌باشند.

Much of this plain was peopled.

بیشتر این دشت ساحلی هم نسب تا پر سکنه بود.

These inhabited hills and plains framed a gulf of thirsty desert, in whose heart was an archipelago of watered and populous oases called Kasim and Aridh.

این تپه‌ها و دشت‌های مسکونی حدود سی کویر را محصور می‌کنند که در قلب آن‌ها مجموعه‌ای چند از چشمه‌سارهای پرآب وجود دارند و در اطراف آن‌ها جمعیت نسب تا قابل ملاحظه‌ای زندگی می‌کنند که آن‌ها را کاسیم و عارض می‌نامند.

In this group of oases lay the true centre of Arabia, the preserve of its native spirit, and its most conscious individuality.

در حواشی این گروه از چشمه‌سارهاست که مرکز واقعی عربستان قرار دارد؛ و همین محل است که جایگاه نشوونمای اصلی روح اصلی، و محل حراست بسیار آگاهانه فردگرائی آن‌هاست.

The desert lapped it round and kept it pure of contact.

کویرها آن‌را احاطه کرده و از هرگونه تماس و یا آمیزشی به طور خالص محفوظ داشته است.

The desert which performed this great function around the oases, and so made the character of Arabia, varied in nature.

کویری که این نقش بزرگ را در جدا ساختن این چشمه‌سارها از سایر نقاط گیتی ایفا می‌کند و بدین وسیله خصوصیات ویژه عربستان را تشکیل می‌دهد، خود خصوصیات متفاوتی دارد.

South of the oases it appeared to be a pathless sea of sand, stretching nearly to the populous escarpment of the Indian Ocean shore

در جنوب این چشمه سارها، کویر و دریائی از شن است که به هیچ‌وجه قابل عبورومرور نیست. این دریای شن تا سواحل پر جمعیت اقیانوس هند ادامه دارد که این سواحل را از تاریخ عربستان جدا می‌سازد؛

shutting it out from Arabian history, and from all influence on Arabian morals and politics.

و آن مناطق را از هرگونه نفوذ و رسوخ اخلاقیات و سیاست‌های عربی برکنار می‌دارد.

Hadhramaut, as they called this southern coast, formed part of the history of the Dutch Indies; and its thought swayed Java rather than Arabia.

همانطورکه آن‌ها این سواحل جنوبی را حضر الموت می‌نامند، اینجا تاریخچه‌ای از فعالیت‌های هلندی‌ها و کمپانی هلندی هند شرقی است؛ و طرز تفکر مردم آن به جاوه نزدیک‌تر از عربستان است.

To the west of the oases, between them and the Hejaz hills, was the Nejd desert, an area of gravel and lava, with little sand in it.

در قسمت مغرب این چشمه‌سارها از آنجا تا تپه‌های حجار کویر نجد است که سراسر شن و رسوبات آتش فشانی است و ماسه ندارد.

To the east of these oases, between them and Kuweit, spread a similar expanse of gravel, but with some great stretches of soft sand, making the road difficult.

در طرف شرق این چشمه‌سارها تا کویت هم از شن و قلوه‌سنگ پوشیده شده است که در ضمن قسمت‌های زیادی از آن با ماسه‌های نرم و روان پوشیده شده و عبور از آن بسیار مشکل است.

To the north of the oases lay a belt of sand, and then an immense gravel and lava plain, filling up everything between the eastern edge of Syria and the banks of the Euphrates where Mesopotamia began.

در قسمت شمالی این چشمه‌سارها، کمربندی از شن گسترده شده که بعد از آن یک دشت پوشیده از قلوه‌سنگ و شن است که همه‌چیز را بین حاشیه شرقی سوریه و سواحل فرات، فراگرفته و از آنجا است که بین النهرین شروع می‌شود.

The practicability of this northern desert for men and motor cars enabled the Arab revolt to win its ready success.

قابلیت عبور و مرور همین کویر شمالی برای انسان و اتومبیل و سایر وسائط نقلیه بود که باعث شد تا انقلاب عرب به پیروزی موفقیت‌آمیزی نائل شود.

The hills of the west and the plains of the east were the parts of Arabia always most populous and active.

تپه‌های غربی و دشت‌های شرقی همیشه مناطقی بوده‌اند که قابلیت سکونت داشته و فعالیت نسبی و جمعیت نسب تا فشرده‌ای داشته است.

In particular on the west, the mountains of Syria and Palestine, of Hejaz and Yemen, entered time and again into the current of our European life.

مخصوصا در مغرب، کوهستان‌های سوریه و فلسطین و حجاز و یمن چندین بار در مسیر جریان زندگی اروپایی قرار گرفته‌اند.

Ethically, these fertile healthy hills were in Europe, not in Asia

اتفاقا، این تپه‌های حاصلخیز نه در آسیا، بلکه در اروپا بودند؛

just as the Arabs looked always to the Mediterranean, not to the Indian Ocean, for their cultural sympathies, for their enterprises, and particularly for their expansions

و همان‌طور، اعراب همیشه نه به اقیانوس هند، بلکه به دریای مدیترانه متوجه بوده‌اند، تا الهام‌بخشمسائل فرهنگی و اشتغالات تجاری آن‌ها شده و گشایشی در این موارد حاصل نمایند،

since the migration problem was the greatest and most complex force in Arabia, and general to it, however it might vary in the different Arabic districts.

زیرا که مسئله مهاجرت، یکی از مسائل عمده و بسیار غامض و عمومی عربستان بوده، اگرچه آن در مناطق مختلف شدت و ضعف داشته است.

In the north Syria the birth rate was low in the cities and the death rate high

در شمال یعنی در سوریه نسبت مرگ و میر در شهرها بسیار بالا ،و نسبت زادوولد بسیار پائین بود.

because of the insanitary conditions and the hectic life led by the majority.

زیرا که شرایط بهداشتی و زندگی رقت‌بار آنان عمومیتی انکارناپذیر بود.

Consequently the surplus peasantry found openings in the towns, and were there swallowed up.

نتیجتا مازاد نیروی انسانی‌بخشده‌نشین به سوی شهرها روان می‌شد و در آنجا ساکن شده و تحلیل می‌رفت.

In the Lebanon, where sanitation had been improved, a greater exodus of youth took place to America each year

اما در لبنان، با وجود شرایط بهداشتی بهتری که وجود داشت. هرساله مهاجرت‌های دسته‌جمعی بیشتری نسبت به سال پیش به سوی آمریکا در جریان بود.

threatening for the first time since Greek days to change the outlook of an entire district.

این مهاجرت به آمریکا در لبنان طوری بود که حتی برای اولین بار از زمان روزهای یونان اوضاع عمومی یک منطقه را مورد تهدید قرار می‌داد.

In Yemen the solution was different.

در یمن حل این مسئله به صورت دیگری بود.

There was no foreign trade, and no massed industries to accumulate population in unhealthy places.

در آنجا تجارت خارجی معمول نبود؛ و صنایع بزرگ و انبوه هم وجود نداشت تا جمعیت کثیری را گرد هم در یک نقطه جمع کند و محیط زیست را ناسالم نماید.

The towns were just market towns

شهرهای یمن، فقط محل بازارهای عمومی بودند؛ و مانند دهکده‌ها.

as clean and simple as ordinary villages.

شهرها هم ساده و تمیز و بی‌آلایش بودند.

Therefore the population slowly increased;

بنابراین در یمن جمعیت به طور بطئی روز بروز افزایش می‌یافت.

the scale of living was brought down very low; and a congestion of numbers was generally felt.

به همین علت، سطح زندگی در این ناحیه روز بروز پائین‌تر می‌آمد و تعداد جمعیت آن فشرده‌تر می‌شد.

They could not emigrate overseas; for the Sudan was even worse country than Arabia

آن‌ها نمی‌توانستند مهاجرت کنند، چون سودان که نزدیک آن منطقه بود کشوری حتی به مراتب بدتر از عربستان بود،

and the few tribes which did venture across were compelled to modify their manner of life and their Semitic culture profoundly, in order to exist.

و قبایل چندی هم که این سرنوشت ماجراجویانه را برمی‌گزیدند و به سوی سودان عزیمت می‌کردند؛ مجبور می‌شدند روش زندگی خود را تا حدی تعدیل و فرهنگ سامی خود را به طور بنیانی تغییر هند تا بتوانند به زندگی خود ادامه دهند.

They could not move northward along the hills;

آن‌ها نمی‌توانستند به طرف تپه‌های شمالی بروند؛

for these were barred by the holy town of Mecca and its port Jidda:

زیرا این تپه‌ها در اشغال مردم شهر مذهبی و مقدس مکه و بندر جده بود.

an alien belt, continually reinforced by strangers from India and Java and Bokhara and Africa, very strong in vitality, violently hostile to the Semitic consciousness, and maintained despite economics and geography and climate by the artificial factor of a world religion.

در این ناحیه، کمربندی از ساکنین خارجی که همواره توسط خارجیان از هندو جاوه و بخارا و آفریقا تقویت می‌گردید به وجود آمده بود. ساکنین این کمربند از نظر فعالیت بسیار نیرومند و قو یا نسبت به سامی‌ها حساسیت نشان می‌دادند؛ و این کمربند علی‌رغم اوضاع اقتصادی، جغرافیائی، و آب و هوا، با عامل مصنوعی یک مذهب جهانی نگهداری می‌شد.

The congestion of Yemen, therefore, becoming extreme, found its only relief in the east, by forcing the weaker aggregations of its border down and down the slopes of the hills along the Widian, the half waste district of the great water bearing valleys of Bisha, Dawasir, Ranya and Taraba, which ran out towards the deserts of Nejd.

انبوه جمعیت در یمن که به حد فشرده‌ای رسیده بود به سوی مشرق متوجه می‌شد و به سوی تپه‌های ویدیان، و منطقه پرآب دره‌های بیشا. دواسیررنیه و طربه که به سی کویرنجد ادامه می‌یافت رهسپار می‌گردید.

These weaker clans had continually to exchange good springs and fertile palms for poorer springs and scantier palms, till at last they reached an area where a proper agricultural life became impossible.

این طوایف ضعیف‌تر مداوما مجبور می‌شدند، چشمه سازهای خوب و نخلستان‌های آباد و حاصلخیز را با چشمه سازهای کم آب‌تر و نخلستان‌های کم‌حاصل‌تر عوض کنند؛ تا به جائی می‌رسیدند که زمین‌ها قابلیت کشت و زرع را نداشتند و تقریبا ادامه زندگی با کشاورزی مقدور نبود؛

They then began to eke out their precarious husbandry by breeding sheep and camels, and in time came to depend more and more on these herds for their living.

و سپس آن‌ها مجبور می‌شدند که دامداری نه چندان اساسی خود را که عبارت از پرورش گوسفندان و شتر بود تقویت نموده و کم‌کم گذران زندگی آن‌ها بیش از پیش تنها به این روش ارتزاق وابسته می‌گردید.

Finally, under a last impulse from the straining population behind them, the border people now almost wholly pastoral , were flung out of the furthest crazy oasis into the untrodden wilderness as nomads.

و بالاخره، تحت فشار ازدیاد جمعیت، ساکنین سرحدات که اکنون همه به دامداری اشتغال داشتند، از دورترین چشمه‌سارها چون بدویانبه‌سوی بیابان‌هائی که حتی پای بشر هم به آنجا نرسیده بود رهسپارمی‌شدند.

This process, to be watched to day with individual families

این کیفیت، که امروزه هم در روش زندگی بعضی قبایل و اقوام ناظر آن هستیم،

and tribes to whose marches an exact name and date might be put, must have been going on since the first day of full settlement of Yemen.

و برای کوچ کردن آن‌ها نام و تاریخ معینی رامی‌توانیم مشخص کنیم، از روز اول که یمن مس کون شده ادامه داشته.

The Widian below Mecca and Taif are crowded with the memories and place names of half a hundred tribes which have gone from there, and may be found to day in Nejd, in Jebel Sham mar, in the Hamad

ویدیان در حواشی مکه و طائف مملو از خاطره‌ها و اسامی صدها قبیله است که از آنجا کوچ کرده و رفته‌اند و امروز در نجد و در جبل شم را و حماد،

even on the frontiers of Syria and Mesopotamia.

و حتی در سرحدات سوریه و بین‌النهرین زندگی می‌کنند.

There was the source of migration, the factory of nomads, the springing of the gulf stream of desert wanderers.

آنجا منبع اصلی مهاجرت‌ها و پدیدآورنده بدویان و سرمنشأ قبایل سرگردان صحرا بود.

For the people of the desert were as little static as the people of the hills.

مردم صحرا هم، چون مردم تپه‌ها غیر ساکن بودند.

The economic life of the desert was based on the supply of camels, which were best bred on the rigorous upland pastures with their strong nutritive thorns.

اقتصاد صحرا به شتر وابسته بود و شترها در این سرزمین به بهترین وجهی از خارهای صحرا غذای خود را تأمین می‌کردند.

By this industry the Bedouins lived;

پرورش شتر منبع ارتزاق بدویان بود،

and it in turn moulded their life, apportioned the tribal areas

و مناطق بادیه‌نشین بسته به قابلیتشان برای پرورش شتر مشخص می‌گردیدند؛

and kept the clans revolving through their rote of spring, summer and winter pasturages, as the herds cropped the scanty growths of each in turn.

و لذا طوایف بادیه‌نشین در طول بهار و تابستان و زمستان در اطراف همین مناطق در حال کوچ بودند، و گله‌های شتر به تدریج چراگاه‌ها را در این فصول می‌چریدند.

The camel markets in Syria, Mesopotamia, and Egypt determined the population which the deserts could support, and regulated strictly their standard of living.

بازار معاملات شتر در سوریه. بین‌النهرین و مصر، تعداد جمعیتی را که صحرا می‌توانست تأمین نماید مشخص می‌نمود و سطح زندگی آن‌ها را تعیین می‌کرد؛

So the desert likewise overpeopled itself upon occasion; and then there were heavings and thrustings of the crowded tribes as they elbowed themselves by natural courses towards the light.

و بدین ترتیب گاهی حتی صحرا هم جمعیتش زیاده از حد می‌شد و لذا جمعیت به سوی روزنه امیدی روان می‌گردید.

They might not go south towards the inhospitable sand or sea.

آن‌ها از سوی جنوب به علت وجود ریگزار های غیر قابل عبور و دریا راهی به جائی نداشتند،

They could not turn west; for there the steep hills of Hejaz were thickly lined by mountain peoples taking full advantage of their defensiveness.

و از طرف مغرب هم تپه‌های پرشیب حجاز که مردمان کوهستان در دفاع از سرزمین خود به خوبی برایشان مسلط می‌شدند راه عبوری نمی‌یافتند؛

Sometimes they went towards the central oases of Aridh and Kasim

لذا آن‌ها گاهی به سوی چشمه سازهای مرکزی عارض و کاسیم؛

and, if the tribes looking for new homes were strong and vigorous, might succeed in occupying parts of them.

و اگر قبایلی که برای سرزمین جدید در تکاپو بودند دارای قدرت کافی بودند می‌توانستند مناطقی را در آنجا اشغال نموده و ساکن شوند.

If, however, the desert had not this strength

ولی اگر صحرا این امکان رانداشت،