kornwtp/qed-tha-bitextmining · Datasets at Hugging Face

source stringlengths 1 9.52k	target stringlengths 1 599
We bond together based on anything that we can -- music preference, race, gender, the block that we grew up on.	เราผูกพันกันด้วยทุกสิ่งที่เราจะสัมพันธ์กันได้ ความชอบด้านดนตรี เชื้อชาติ เพศ หรือแม้แต่ละแวกบ้านที่เราโตมา
We seek out environments that reinforce our personal choices.	เรามองหาสภาพแวดล้อมที่ขับเน้นความชอบของเรา
Sometimes, though, just the question "what do you do?" can feel like somebody's opening a tiny little box and asking you to squeeze yourself inside of it.	แต่ว่าก็ว่าเหอะ บางครั้งคำถามธรรมดาว่า คุณทำงานอะไร? อาจทำให้เรารู้สึกว่า เค้ากำลังเปิดกล่องใบเล็กจิ๋ว แล้วขอให้คุณยัดตัวของคุณลงในนั้น
Because the categories, I've found, are too limiting.	เพราะการแบ่งประเภทแบบนั้น ฉันพบว่า เป็นขอบเขตที่แคบเกินไป
The boxes are too narrow.	กล่องเหล่านั้นแคบเกินไป
And this can get really dangerous.	และสิ่งนั้นก็อาจเป็นเรื่องอันตรายได้
So here's a disclaimer about me, though, before we get too deep into this.	ดังนั้น เพื่อทำความรู้จัก และปฏิเสธข้อจำกัดต่างๆเกี่ยวกับฉัน ก่อนที่เราจะลงลึกกันต่อไป
I grew up in a very sheltered environment.	ฉันเติบโตขึ้นมาในสิ่งแวดล้อมที่ได้รับการปกป้องจากขนบ
I was raised in downtown Manhattan in the early 1980s, two blocks from the epicenter of punk music.	ฉันถูกเลี้ยงดูมา ในแมนฮัตตัน ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ห่างจากศูนย์กลางของดนตรีแนวพังค์ ไปสองช่วงตึก
I was shielded from the pains of bigotry and the social restrictions of a religiously-based upbringing.	ฉันได้รับการปกป้องจากความเชื่อที่ไม่มีเหตุผลทั้งหลาย และจากข้อจำกัดทางสังคมต่างๆ ที่มีอยู่ในการเลี้ยงดูเด็กในสังคมเคร่งศาสนา
Where I come from, if you weren't a drag queen or a radical thinker or a performance artist of some kind, you were the weirdo.	ในแถบที่ฉันโตมา ถ้าคุณไม่ใช่นางโชว์ หรือ นักคิดหัวสมัยใหม่ หรือนักแสดง อะไรซักอย่างแล้วล่ะก็ คุณเป็นตัวประหลาด
(Laughter)	(หัวเราะ)
It was an unorthodox upbringing, but as a kid on the streets of New York, you learn how to trust your own instincts, you learn how to go with your own ideas.	มันเป็นการเลี้ยงดูที่ผิดไปจากขนบ แต่ในฐานะที่เป็นเด็กนิวยอรค์ คุณจะเรียนรู้ที่จะเชื่อสัญชาติญาณของตัวเอง
So when I was six, I decided that I wanted to be a boy.	เพราะงั้น ตอนหกขวบ ฉันจึงตัดสินใจที่จะเป็นเด็กผู้ชาย
I went to school one day and the kids wouldn't let me play basketball with them.	ฉันไปโรงเรียนวันหนึ่ง แล้วคนอื่นๆ ไม่ยอมให้ฉันเล่นบาสเก็ตบอลกับพวกเขา
They said they wouldn't let girls play.	พวกเขาบอกว่า ไม่ให้ผู้หญิงเล่นหรอก
So I went home, and I shaved my head, and I came back the next day and I said, "I'm a boy."	เพราะงั้น ฉันจึงกลับบ้าน โกนหัว แล้วก็กลับมาในวันรุ่งขึ้น แล้วบอกว่า "ฉันเป็นผู้ชาย"
I mean, who knows, right?	ใครจะไปรู้ ใช่ไหม
When you're six, maybe you can do that.	ตอนคุณอายุหกขวบ คุณอาจจะสามารถทำแบบนั้นได้
I didn't want anyone to know that I was a girl, and they didn't.	ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันเป็นเด็กผู้หญิง แล้วพวกเขาก็ไม่รู้
I kept up the charade for eight years.	ฉันเก็บความลับไว้ได้ เป็นเวลาแปดปี
So this is me when I was 11.	นี่คือภาพของฉันตอนฉันอายุสิบเอ็ด
I was playing a kid named Walter in a movie called "Julian Po."	ฉันเล้นเป็นเด็กผู้ชายชื่อ วอลเตอร์ ในหนังเรื่อง "จูเลียน โป"
I was a little street tough that followed Christian Slater around and badgered him.	เป็นเด็กข้างถนนที่เดินตาม คอยกวนใจ คริสเตียน สเลเตอร์
See, I was also a child actor, which doubled up the layers of the performance of my identity, because no one knew that I was actually a girl really playing a boy.	เห็นมั้ย ฉันเป็นนักแสดงเด็กด้วย ซึ่งทำให้มีชั้นของการแสดงมาปกคลุม ตัวตนของฉันเพิ่มขึ้นไปอีก เพราะไม่มีใครรู้ว่า ที่จริงแล้วฉันเป็นเด็กผู้หญิงที่เล่นเป็นเด็กผู้ชาย
In fact, no one in my life knew that I was a girl -- not my teachers at school, not my friends, not the directors that I worked with.	อันที่จริง ไม่มีใครในชีวิตฉันตอนนั้น รู้เลยว่าฉันเป็นผู้หญิง คุณครู หรือเพื่อนที่โรงเรียนก็ไม่รู้ ผู้กำกับที่ฉันทำงานด้วยก็ไม่รู้
Kids would often come up to me in class and grab me by the throat to check for an Adam's apple or grab my crotch to check what I was working with.	เด็กคนอื่นๆ มักจะเดินเข้ามาหาฉันในห้องเรียน แล้วก็จับคอฉันเพื่อหาลูกกระเดือก หรือจับเป้ากางเกงเพื่อเช็คดู
When I would go to the bathroom, I would turn my shoes around in the stalls so that it looked like I was peeing standing up.	เวลาเข้าห้องน้ำ ฉันจะหันรองเท้ากลับในห้องน้ำ เพื่อให้ดูเหมือนว่าฉันกำลังยืนฉี่อยู่
At sleepovers I would have panic attacks trying to break it to girls that they didn't want to kiss me without outing myself.	เวลาไปนอนบ้านเพื่อน ฉันจะหวาดผวา พยายามบอกพวกเด็กผู้หญิงว่า พวกเธอไม่ควรจะจูบฉันหรอก โดยไม่เปิดเผยว่าฉันเป็นผู้หญิง
It's worth mentioning though that I didn't hate my body or my genitalia.	ทั้งนี้ทั้งนั้น เป็นเรื่องจำเป็นที่ฉันจะต้องบอกว่า ฉันไม่ได้รังเกียจร่างกาย หรืออวัยวะเพศของฉัน
I didn't feel like I was in the wrong body.	ฉันไม่ได้รู้สึกว่าฉันอยู่ในร่างที่ไม่ใช่
I felt like I was performing this elaborate act.	ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังแสดงบทบาทหนึ่งอยู่
I wouldn't have qualified as transgender.	ฉันคงไม่ผ่านคุณสมบัติการเป็นคนข้ามเพศหรอก
If my family, though, had been the kind of people to believe in therapy, they probably would have diagnosed me as something like gender dysmorphic and put me on hormones to stave off puberty.	ถ้าครอบครัวของฉันเป็นพวกที่เชื่อในการบำบัดเรื่องเหล่านี้ พวกเขาก็คงวินิจฉัยฉันไปแล้ว ว่าเป็นอะไรประมาณ ภาวะสับสนทางเพศ
But in my particular case,	แต่ในกรณีของฉัน
I just woke up one day when I was 14, and I decided that I wanted to be a girl again.	ฉันก็แค่ตื่นขึ้นมาวันนึง ตอนฉันอายุสิบสี่ แล้วตัดสินใจว่า ฉันอยากจะเป็นผู้หญิงละ
Puberty had hit, and I had no idea what being a girl meant, and I was ready to figure out who I actually was.	ฉันเข้าสู่วัยสาว แต่ฉันไม่รู้เลยว่า การเป็นผู้หญิงคืออะไร ฉันพร้อมที่จะค้นหาคำตอบว่า ฉันเป็นใครกันแน่
When a kid behaves like I did, they don't exactly have to come out, right?	เมื่อเด็กคนหนึ่งทำแบบที่ฉันทำ พวกเขาไม่ได้จำเป็นจะต้องพูดมันออกมา ใช่ไหม
No one is exactly shocked.	ก็ไม่มีใครถึงกับประหลาดใจหรอกนะ
(Laughter)	(หัวเราะ)
But I wasn't asked to define myself by my parents.	แต่พ่อแม่ไม่ได้ถามฉัน ให้ระบุว่าฉันเป็นอะไร
When I was 15, and I called my father to tell him that I had fallen in love, it was the last thing on either of our minds to discuss what the consequences were of the fact that my first love was a girl.	ตอนฉันอายุสิบห้า ฉันโทรหาพ่อ เพื่อบอกว่า ฉันตกหลุมรัก มันเป็นสิ่งสุดท้ายในความคิดของพวกเราทั้งสองฝ่าย
Three years later, when I fell in love with a man, neither of my parents batted an eyelash either.	สามปีต่อมา ตอนที่ฉันตกหลุมรักผู้ชาย พ่อกับแม่ของฉันก็ไม่ได้เห็นว่ามันแปลกหรืออะไร
See, it's one of the great blessings of my very unorthodox childhood that I wasn't ever asked to define myself as any one thing at any point.	เห็นไหมคะว่า นี่เป็นข้อดีอย่างนึงของการโตมานอกขนบ ที่ฉันไม่ได้ถูกขอให้ ให้คำจำกัดความเกี่ยวกับตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นอะไร ตอนไหน
I was just allowed to be me, growing and changing in every moment.	ฉันได้รับอนุญาตให้เป็นฉัน เติบโต และเปลี่ยนแปลงไปในทุกขณะ
So four, almost five years ago,	เมื่อสี่ หรือเกือบห้าปีก่อน
Proposition 8, the great marriage equality debate, was raising a lot of dust around this country.	ข้อเสนอที่ 8 ซึ่งเป็นการถกเถึยงครั้งใหญ่ เกี่ยวกับความเท่าเทียมกันด้านการแต่งงาน ได้ทำให้เกิดความสับสนมากมายในประเทศนี้
And at the time, getting married wasn't really something	ตอนนั้น การแต่งงานไม่ใช่เรื่องอะไรที่
I spent a lot of time thinking about.	ฉันจะใช้เวลาคิดถึงมันเท่าไหร่นัก
But I was struck by the fact that America, a country with such a tarnished civil rights record, could be repeating its mistakes so blatantly.	แต่ฉันกลับประหลาดใจกับการที่ อเมริกา ประเทศซึ่งมีสถิติอันมัวหมองเรื่องสิทธิพลเมือง จะย้อนรอยความผิดตัวเองได้อย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้
And I remember watching the discussion on television and thinking how interesting it was that the separation of church and state was essentially drawing geographical boundaries throughout this country, between places where people believed in it and places where people didn't.	และฉันจำได้ว่า ฉันดูการถกกันเรื่องนี้ในโทรทัศน์ แล้วก็คิดว่ามันช่างน่าสนใจอะไรเช่นนี้ ที่การแบ่งเขตการปกครอง และ เขตสังฆมณฑล
And then, that this discussion was drawing geographical boundaries around me.	แล้วการถกกันนั้นก็ได้สร้างขอบเขตรอบๆตัวฉันด้วย
If this was a war with two disparate sides,	เพราะถ้านี่เป็นการทำสงครามระหว่างสองฝ่าย
I, by default, fell on team gay, because I certainly wasn't 100 percent straight.	ฉันก็กลายเป็นฝ่ายรักร่วมเพศ โดยอัตโนมัติ เพราะฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์
At the time I was just beginning to emerge from this eight-year personal identity crisis zigzag that saw me go from being a boy to being this awkward girl that looked like a boy in girl's clothes to the opposite extreme of this super skimpy, over-compensating, boy-chasing girly-girl to finally just a hesitant exploration of what I actually was, a tomboyish girl who liked both boys and girls depending on the person.	ในตอนนั้น ฉันพึ่งจะโผล่ขึ้นมา จากช่วงเวลาแปดปี ที่ฉันสับสนเกี่ยวกับตัวตนของตัวเอง เส้นทางที่เริ่มจากการเป็นเด็กผู้ชาย
I had spent a year photographing this new generation of girls, much like myself, who fell kind of between-the-lines -- girls who skateboarded but did it in lacy underwear, girls who had boys' haircuts but wore girly nail polish, girls who had eyeshadow to match their scraped knees, girls who liked girls and boys who all liked boys and girls who all hated being boxed in to anything.	ฉันใช้เวลาหนึ่งปีในการเก็บภาพเด็กผู้หญิงในยุคใหม่นี้ ซึ่งมีลักษณะคล้ายๆกับฉัน ซึ่งรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างสองเพศ เด็กผู้หญิงที่เล่นสเก็ตบอร์ด แต่สวมชั้นในลูกไม้
I loved these people, and I admired their freedom, but I watched as the world outside of our utopian bubble exploded into these raging debates where pundits started likening our love to bestiality on national television.	ฉันรักผู้คนเหล่านี้ และชื่นชมในเสรีภาพของพวกเขา แต่ฉันก็เฝ้ามองดู ในขณะที่โลก นอกฟองสบู่แห่งยูโทเปียของพวกเรา ได้ระเบิดขึ้น กลายเป็นการโต้แย้งที่รุนแรงเหล่านี้
And this powerful awareness rolled in over me that I was a minority, and in my own home country, based on one facet of my character.	ฉันเกิดความรู้สึกขึ้นมาอย่างรุนแรงว่า ฉันกลายเป็นชนกลุ่มน้อย ในประเทศของตัวเอง เพียงเพราะลักษณะบางอย่างของตัวฉัน
I was legally and indisputably a second-class citizen.	ฉันกลายเป็นพลเมืองชั้นสองตามกฏหมายอย่างโต้แย้งไม่ได้
I was not an activist.	ฉันไม่ใช่นักเรียกร้องสิทธิ
I wave no flags in my own life.	ฉันไม่ค่อยโบกธงแสดงความเป็นอะไรเท่าใหร่ ในชีวิตของฉัน
But I was plagued by this question:	แต่ฉันได้รับผลกระทบ จากคำถามนี้
How could anyone vote to strip the rights of the vast variety of people that I knew based on one element of their character?	เป็นไปได้อย่างไร ที่จะมีใครสักคนสามารถเลือก ที่จะถอดถอนสิทธิ ของผู้คนหลากหลายจำนวนมากที่ชั้นรู้จัก เพียงเพราะเสี้ยวหนึ่งของบุคลิกลักษณะของพวกเขา
How could they say that we as a group were not deserving of equal rights as somebody else?	พวกเขาพูดได้อย่างไรว่า พวกเรา ในกลุ่มนี้ ไม่มีสิทธิที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันกับคนอื่นๆ
Were we even a group? What group?	พวกเราเป็นกลุ่มด้วยหรือ? กลุ่มอะไรล่ะ?
And had these people ever even consciously met a victim of their discrimination?	แล้วผู้คนเหล่านี้ เขาเคยพบเหยื่อ จากการแบ่งแยกของพวกเขาอย่างจริงจังหรือไม่
Did they know who they were voting against and what the impact was?	พวกเขารู้หรือไม่ว่ากำลังต่อต้านใคร หรือ ผลของการโหวตนี้คืออะไร?
And then it occurred to me, perhaps if they could look into the eyes of the people that they were casting into second-class citizenship it might make it harder for them to do.	แล้วฉันก็คิดขึ้นมาว่า บางทีถ้าพวกเขาได้มองตา มองหน้าคนที่พวกเขากำลังตัดสินให้เป็นพลเมืองชั้นสอง
It might give them pause.	อาจจะทำให้พวกเขาหยุดคิด
Obviously I couldn't get 20 million people to the same dinner party, so I figured out a way where I could introduce them to each other photographically without any artifice, without any lighting, or without any manipulation of any kind on my part.	แน่นอนว่า เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะพาคนยี่สิบล้านคน มาทานข้าวเย็นด้วยกัน ฉันก็เลยหาทางที่จะทำให้พวกเขาได้รู้จักกันผ่านภาพถ่าย โดยไม่มีการตกแต่ง จัดแสง
Because in a photograph you can examine a lion's whiskers without the fear of him ripping your face off.	เพราะจากภาพถ่าย คุณสามารถจ้องดูหนวดของสิงโตได้ โดยไม่ต้องกลัวว่ามันจะขย้ำคุณ
For me, photography is not just about exposing film, it's about exposing the viewer to something new, a place they haven't gone before, but most importantly, to people that they might be afraid of.	สำหรับฉัน การถ่ายภาพ ไม่ใช่แค่การนำรูปมาแสดง มันเป็นการเปิดโลก ให้กับผู้ชม พาเขาไปเจอสิ่งใหม่ๆ ไปที่ๆพวกเขาไม่เคยไป
Life magazine introduced generations of people to distant, far-off cultures they never knew existed through pictures.	นิตยสาร Life ได้แนะนำคนหลายรุ่น ให้รู้จักกับวัฒนธรรมที่ห่างไกล ที่พวกเขาไม่เคยนึกว่าจะมีอยู่ ผ่านภาพถ่าย
So I decided to make a series of very simple portraits, mugshots if you will.	ฉันเลยตัดสินใจจะเก็บภาพบุคคลจำนวนหนึ่ง ภาพถ่ายหน้าตรงแบบที่ตำรวจใช้
And I basically decided to photograph anyone in this country that was not 100 percent straight, which, if you don't know, is a limitless number of people.	แล้วก็ตัดสินใจถ่ายรูปใครก็แล้วแต่ในประเทศนี้ ที่ไม่แมน หรือ หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งก็ ถ้าคุณไม่รู้ เป็นจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนทีเดียว
(Laughter)	(หัวเราะ)
So this was a very large undertaking, and to do it we needed some help.	นี่เป็นงานใหญ่มากทีเดียว และเราก็ต้องการความช่วยเหลือ
So I ran out in the freezing cold, and I photographed every single person that I knew that I could get to in February of about two years ago.	ฉันวิ่งออกไปในช่วงที่หนาวมาก ไปถ่ายรูปทุกๆคน เท่าที่ฉันจะหาได้ ในเดือนกุมภาพันธ์ ประมาณสองปีที่แล้ว
And I took those photographs, and I went to the HRC and I asked them for some help.	ฉันถ่ายรูป แล้วก็ไปที่องค์กรสิทธิมนุษยชน เพื่อขอให้พวกเขาช่วย
And they funded two weeks of shooting in New York.	พวกเขาให้ทุนสนับสนุนการถ่ายภาพในนิวยอร์ก สองอาทิตย์
And then we made this.	ทำให้เราได้สิ่งนี้มาค่ะ
(Music)	(ดนตรี)
Video: I'm iO Tillett Wright, and I'm an artist born and raised in New York City.	วีดีโอ: ฉัน ไอโอ ทิลลเลท ไรท์ เป็นศิลปินที่เกิดและโตในนิวยอร์ก
(Music)	(ดนตรี)
Self Evident Truths is a photographic record of LGBTQ America today.	โครงการความจริงเกี่ยวกับตัวเรา เป็นการบันทึกภาพชาวเกย์ในอเมริกา
My aim is to take a simple portrait of anyone who's anything other than 100 percent straight or feels like they fall in the LGBTQ spectrum in any way.	เป้าหมายของฉันคือการถ่ายภาพหน้าตรง ของใครก็ตามที่เป็นอะไรก็แล้วแต่ ที่ไม่แมน หรือ หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์ หรือรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในกลุ่ม เกย์ เลสเปี้ยน ในทางใดก็ตาม
My goal is to show the humanity that exists in every one of us through the simplicity of a face.	เป้าหมายของฉันคือการแสดงถึง ความเป็นมนุษย์ที่มีอยู่ในตัวเราทุกคน ผ่านรูปลักษณ์ธรรมดาๆ ของใบหน้า
(Music)	(ดนตรี)
"We hold these truths to be self-evident that all men are created equal."	เรายึดถือความจริงนี้ที่ปรากฏอยู่แก่เราว่า ทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน
It's written in the Declaration of Independence.	ควาามจริงนี้เขียนอยู๋ใน คำประกาศอิสรภาพ [แห่งอเมริกา]
We are failing as a nation to uphold the morals upon which we were founded.	เรากำลังล้มเหลว ในฐานะรัฐชาติ ในการรักษาแนวทางแห่งสิทธิ ที่เป็นที่มาของการก่อตั้งประเทศนี้
There is no equality in the United States.	ไม่มีความเท่าเทียมกันในสหรัฐฯ
["What does equality mean to you?"] ["Marriage"]	[ความเท่าเทียมกันหมายถึงอะไรสำหรับคุณ?] [การแต่งงาน] [อิสรภาพ]
["Civil rights"] ["Treat every person as you'd treat yourself"]	[สิทธิของพลเมือง] [จงปฏิบัติกับคนอื่น เช่นเดียวกับที่ปฏิบัติต่อตนเอง]
It's when you don't have to think about it, simple as that.	เป็นเรื่องง่าย ไม่ต้องใช้ความคิด
The fight for equal rights is not just about gay marriage.	การต่อสู้เพื่อสิทธิที่เท่าเทียม ไม่ใช่แค่เรื่องการแต่งงานของคนรักร่วมเพศ
Today in 29 states, more than half of this country, you can legally be fired just for your sexuality.	ทุกวันนี้ ใน 29 รัฐ หรือกว่าครึ่งของประเทศเรา คุณสามารถถูกไล่ออกได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย เพียงเพราะเพศของคุณ
["Who is responsible for equality?"]	[ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ เรื่อง ความเท่าเทียมกัน?]
I've heard hundreds of people give the same answer:	ฉันได้ยินผู้คนนับร้อย ให้คำตอบเดียวกัน
"We are all responsible for equality."	"พวกเราทุกคนควรรับผืดชอบ"

We bond together based on anything that we can -- music preference, race, gender, the block that we grew up on.

เราผูกพันกันด้วยทุกสิ่งที่เราจะสัมพันธ์กันได้ ความชอบด้านดนตรี เชื้อชาติ เพศ หรือแม้แต่ละแวกบ้านที่เราโตมา

We seek out environments that reinforce our personal choices.

เรามองหาสภาพแวดล้อมที่ขับเน้นความชอบของเรา

Sometimes, though, just the question "what do you do?" can feel like somebody's opening a tiny little box and asking you to squeeze yourself inside of it.

แต่ว่าก็ว่าเหอะ บางครั้งคำถามธรรมดาว่า คุณทำงานอะไร? อาจทำให้เรารู้สึกว่า เค้ากำลังเปิดกล่องใบเล็กจิ๋ว แล้วขอให้คุณยัดตัวของคุณลงในนั้น

Because the categories, I've found, are too limiting.

เพราะการแบ่งประเภทแบบนั้น ฉันพบว่า เป็นขอบเขตที่แคบเกินไป

The boxes are too narrow.

กล่องเหล่านั้นแคบเกินไป

And this can get really dangerous.

และสิ่งนั้นก็อาจเป็นเรื่องอันตรายได้

So here's a disclaimer about me, though, before we get too deep into this.

ดังนั้น เพื่อทำความรู้จัก และปฏิเสธข้อจำกัดต่างๆเกี่ยวกับฉัน ก่อนที่เราจะลงลึกกันต่อไป

I grew up in a very sheltered environment.

ฉันเติบโตขึ้นมาในสิ่งแวดล้อมที่ได้รับการปกป้องจากขนบ

I was raised in downtown Manhattan in the early 1980s, two blocks from the epicenter of punk music.

ฉันถูกเลี้ยงดูมา ในแมนฮัตตัน ในช่วงต้นทศวรรษ 1980 ห่างจากศูนย์กลางของดนตรีแนวพังค์ ไปสองช่วงตึก

I was shielded from the pains of bigotry and the social restrictions of a religiously-based upbringing.

ฉันได้รับการปกป้องจากความเชื่อที่ไม่มีเหตุผลทั้งหลาย และจากข้อจำกัดทางสังคมต่างๆ ที่มีอยู่ในการเลี้ยงดูเด็กในสังคมเคร่งศาสนา

Where I come from, if you weren't a drag queen or a radical thinker or a performance artist of some kind, you were the weirdo.

ในแถบที่ฉันโตมา ถ้าคุณไม่ใช่นางโชว์ หรือ นักคิดหัวสมัยใหม่ หรือนักแสดง อะไรซักอย่างแล้วล่ะก็ คุณเป็นตัวประหลาด

(Laughter)

(หัวเราะ)

It was an unorthodox upbringing, but as a kid on the streets of New York, you learn how to trust your own instincts, you learn how to go with your own ideas.

มันเป็นการเลี้ยงดูที่ผิดไปจากขนบ แต่ในฐานะที่เป็นเด็กนิวยอรค์ คุณจะเรียนรู้ที่จะเชื่อสัญชาติญาณของตัวเอง

So when I was six, I decided that I wanted to be a boy.

เพราะงั้น ตอนหกขวบ ฉันจึงตัดสินใจที่จะเป็นเด็กผู้ชาย

I went to school one day and the kids wouldn't let me play basketball with them.

ฉันไปโรงเรียนวันหนึ่ง แล้วคนอื่นๆ ไม่ยอมให้ฉันเล่นบาสเก็ตบอลกับพวกเขา

They said they wouldn't let girls play.

พวกเขาบอกว่า ไม่ให้ผู้หญิงเล่นหรอก

So I went home, and I shaved my head, and I came back the next day and I said, "I'm a boy."

เพราะงั้น ฉันจึงกลับบ้าน โกนหัว แล้วก็กลับมาในวันรุ่งขึ้น แล้วบอกว่า "ฉันเป็นผู้ชาย"

I mean, who knows, right?

ใครจะไปรู้ ใช่ไหม

When you're six, maybe you can do that.

ตอนคุณอายุหกขวบ คุณอาจจะสามารถทำแบบนั้นได้

I didn't want anyone to know that I was a girl, and they didn't.

ฉันไม่อยากให้ใครรู้ว่าฉันเป็นเด็กผู้หญิง แล้วพวกเขาก็ไม่รู้

I kept up the charade for eight years.

ฉันเก็บความลับไว้ได้ เป็นเวลาแปดปี

So this is me when I was 11.

นี่คือภาพของฉันตอนฉันอายุสิบเอ็ด

I was playing a kid named Walter in a movie called "Julian Po."

ฉันเล้นเป็นเด็กผู้ชายชื่อ วอลเตอร์ ในหนังเรื่อง "จูเลียน โป"

I was a little street tough that followed Christian Slater around and badgered him.

เป็นเด็กข้างถนนที่เดินตาม คอยกวนใจ คริสเตียน สเลเตอร์

See, I was also a child actor, which doubled up the layers of the performance of my identity, because no one knew that I was actually a girl really playing a boy.

เห็นมั้ย ฉันเป็นนักแสดงเด็กด้วย ซึ่งทำให้มีชั้นของการแสดงมาปกคลุม ตัวตนของฉันเพิ่มขึ้นไปอีก เพราะไม่มีใครรู้ว่า ที่จริงแล้วฉันเป็นเด็กผู้หญิงที่เล่นเป็นเด็กผู้ชาย

In fact, no one in my life knew that I was a girl -- not my teachers at school, not my friends, not the directors that I worked with.

อันที่จริง ไม่มีใครในชีวิตฉันตอนนั้น รู้เลยว่าฉันเป็นผู้หญิง คุณครู หรือเพื่อนที่โรงเรียนก็ไม่รู้ ผู้กำกับที่ฉันทำงานด้วยก็ไม่รู้

Kids would often come up to me in class and grab me by the throat to check for an Adam's apple or grab my crotch to check what I was working with.

เด็กคนอื่นๆ มักจะเดินเข้ามาหาฉันในห้องเรียน แล้วก็จับคอฉันเพื่อหาลูกกระเดือก หรือจับเป้ากางเกงเพื่อเช็คดู

When I would go to the bathroom, I would turn my shoes around in the stalls so that it looked like I was peeing standing up.

เวลาเข้าห้องน้ำ ฉันจะหันรองเท้ากลับในห้องน้ำ เพื่อให้ดูเหมือนว่าฉันกำลังยืนฉี่อยู่

At sleepovers I would have panic attacks trying to break it to girls that they didn't want to kiss me without outing myself.

เวลาไปนอนบ้านเพื่อน ฉันจะหวาดผวา พยายามบอกพวกเด็กผู้หญิงว่า พวกเธอไม่ควรจะจูบฉันหรอก โดยไม่เปิดเผยว่าฉันเป็นผู้หญิง

It's worth mentioning though that I didn't hate my body or my genitalia.

ทั้งนี้ทั้งนั้น เป็นเรื่องจำเป็นที่ฉันจะต้องบอกว่า ฉันไม่ได้รังเกียจร่างกาย หรืออวัยวะเพศของฉัน

I didn't feel like I was in the wrong body.

ฉันไม่ได้รู้สึกว่าฉันอยู่ในร่างที่ไม่ใช่

I felt like I was performing this elaborate act.

ฉันรู้สึกว่าฉันกำลังแสดงบทบาทหนึ่งอยู่

I wouldn't have qualified as transgender.

ฉันคงไม่ผ่านคุณสมบัติการเป็นคนข้ามเพศหรอก

If my family, though, had been the kind of people to believe in therapy, they probably would have diagnosed me as something like gender dysmorphic and put me on hormones to stave off puberty.

ถ้าครอบครัวของฉันเป็นพวกที่เชื่อในการบำบัดเรื่องเหล่านี้ พวกเขาก็คงวินิจฉัยฉันไปแล้ว ว่าเป็นอะไรประมาณ ภาวะสับสนทางเพศ

But in my particular case,

แต่ในกรณีของฉัน

I just woke up one day when I was 14, and I decided that I wanted to be a girl again.

ฉันก็แค่ตื่นขึ้นมาวันนึง ตอนฉันอายุสิบสี่ แล้วตัดสินใจว่า ฉันอยากจะเป็นผู้หญิงละ

Puberty had hit, and I had no idea what being a girl meant, and I was ready to figure out who I actually was.

ฉันเข้าสู่วัยสาว แต่ฉันไม่รู้เลยว่า การเป็นผู้หญิงคืออะไร ฉันพร้อมที่จะค้นหาคำตอบว่า ฉันเป็นใครกันแน่

When a kid behaves like I did, they don't exactly have to come out, right?

เมื่อเด็กคนหนึ่งทำแบบที่ฉันทำ พวกเขาไม่ได้จำเป็นจะต้องพูดมันออกมา ใช่ไหม

No one is exactly shocked.

ก็ไม่มีใครถึงกับประหลาดใจหรอกนะ

(Laughter)

(หัวเราะ)

But I wasn't asked to define myself by my parents.

แต่พ่อแม่ไม่ได้ถามฉัน ให้ระบุว่าฉันเป็นอะไร

When I was 15, and I called my father to tell him that I had fallen in love, it was the last thing on either of our minds to discuss what the consequences were of the fact that my first love was a girl.

ตอนฉันอายุสิบห้า ฉันโทรหาพ่อ เพื่อบอกว่า ฉันตกหลุมรัก มันเป็นสิ่งสุดท้ายในความคิดของพวกเราทั้งสองฝ่าย

Three years later, when I fell in love with a man, neither of my parents batted an eyelash either.

สามปีต่อมา ตอนที่ฉันตกหลุมรักผู้ชาย พ่อกับแม่ของฉันก็ไม่ได้เห็นว่ามันแปลกหรืออะไร

See, it's one of the great blessings of my very unorthodox childhood that I wasn't ever asked to define myself as any one thing at any point.

เห็นไหมคะว่า นี่เป็นข้อดีอย่างนึงของการโตมานอกขนบ ที่ฉันไม่ได้ถูกขอให้ ให้คำจำกัดความเกี่ยวกับตัวเอง ไม่ว่าจะเป็นอะไร ตอนไหน

I was just allowed to be me, growing and changing in every moment.

ฉันได้รับอนุญาตให้เป็นฉัน เติบโต และเปลี่ยนแปลงไปในทุกขณะ

So four, almost five years ago,

เมื่อสี่ หรือเกือบห้าปีก่อน

Proposition 8, the great marriage equality debate, was raising a lot of dust around this country.

ข้อเสนอที่ 8 ซึ่งเป็นการถกเถึยงครั้งใหญ่ เกี่ยวกับความเท่าเทียมกันด้านการแต่งงาน ได้ทำให้เกิดความสับสนมากมายในประเทศนี้

And at the time, getting married wasn't really something

ตอนนั้น การแต่งงานไม่ใช่เรื่องอะไรที่

I spent a lot of time thinking about.

ฉันจะใช้เวลาคิดถึงมันเท่าไหร่นัก

But I was struck by the fact that America, a country with such a tarnished civil rights record, could be repeating its mistakes so blatantly.

แต่ฉันกลับประหลาดใจกับการที่ อเมริกา ประเทศซึ่งมีสถิติอันมัวหมองเรื่องสิทธิพลเมือง จะย้อนรอยความผิดตัวเองได้อย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้

And I remember watching the discussion on television and thinking how interesting it was that the separation of church and state was essentially drawing geographical boundaries throughout this country, between places where people believed in it and places where people didn't.

และฉันจำได้ว่า ฉันดูการถกกันเรื่องนี้ในโทรทัศน์ แล้วก็คิดว่ามันช่างน่าสนใจอะไรเช่นนี้ ที่การแบ่งเขตการปกครอง และ เขตสังฆมณฑล

And then, that this discussion was drawing geographical boundaries around me.

แล้วการถกกันนั้นก็ได้สร้างขอบเขตรอบๆตัวฉันด้วย

If this was a war with two disparate sides,

เพราะถ้านี่เป็นการทำสงครามระหว่างสองฝ่าย

I, by default, fell on team gay, because I certainly wasn't 100 percent straight.

ฉันก็กลายเป็นฝ่ายรักร่วมเพศ โดยอัตโนมัติ เพราะฉันไม่ได้เป็นผู้หญิงแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์

At the time I was just beginning to emerge from this eight-year personal identity crisis zigzag that saw me go from being a boy to being this awkward girl that looked like a boy in girl's clothes to the opposite extreme of this super skimpy, over-compensating, boy-chasing girly-girl to finally just a hesitant exploration of what I actually was, a tomboyish girl who liked both boys and girls depending on the person.

ในตอนนั้น ฉันพึ่งจะโผล่ขึ้นมา จากช่วงเวลาแปดปี ที่ฉันสับสนเกี่ยวกับตัวตนของตัวเอง เส้นทางที่เริ่มจากการเป็นเด็กผู้ชาย

I had spent a year photographing this new generation of girls, much like myself, who fell kind of between-the-lines -- girls who skateboarded but did it in lacy underwear, girls who had boys' haircuts but wore girly nail polish, girls who had eyeshadow to match their scraped knees, girls who liked girls and boys who all liked boys and girls who all hated being boxed in to anything.

ฉันใช้เวลาหนึ่งปีในการเก็บภาพเด็กผู้หญิงในยุคใหม่นี้ ซึ่งมีลักษณะคล้ายๆกับฉัน ซึ่งรู้สึกก้ำกึ่งระหว่างสองเพศ เด็กผู้หญิงที่เล่นสเก็ตบอร์ด แต่สวมชั้นในลูกไม้

I loved these people, and I admired their freedom, but I watched as the world outside of our utopian bubble exploded into these raging debates where pundits started likening our love to bestiality on national television.

ฉันรักผู้คนเหล่านี้ และชื่นชมในเสรีภาพของพวกเขา แต่ฉันก็เฝ้ามองดู ในขณะที่โลก นอกฟองสบู่แห่งยูโทเปียของพวกเรา ได้ระเบิดขึ้น กลายเป็นการโต้แย้งที่รุนแรงเหล่านี้

And this powerful awareness rolled in over me that I was a minority, and in my own home country, based on one facet of my character.

ฉันเกิดความรู้สึกขึ้นมาอย่างรุนแรงว่า ฉันกลายเป็นชนกลุ่มน้อย ในประเทศของตัวเอง เพียงเพราะลักษณะบางอย่างของตัวฉัน

I was legally and indisputably a second-class citizen.

ฉันกลายเป็นพลเมืองชั้นสองตามกฏหมายอย่างโต้แย้งไม่ได้

I was not an activist.

ฉันไม่ใช่นักเรียกร้องสิทธิ

I wave no flags in my own life.

ฉันไม่ค่อยโบกธงแสดงความเป็นอะไรเท่าใหร่ ในชีวิตของฉัน

But I was plagued by this question:

แต่ฉันได้รับผลกระทบ จากคำถามนี้

How could anyone vote to strip the rights of the vast variety of people that I knew based on one element of their character?

เป็นไปได้อย่างไร ที่จะมีใครสักคนสามารถเลือก ที่จะถอดถอนสิทธิ ของผู้คนหลากหลายจำนวนมากที่ชั้นรู้จัก เพียงเพราะเสี้ยวหนึ่งของบุคลิกลักษณะของพวกเขา

How could they say that we as a group were not deserving of equal rights as somebody else?

พวกเขาพูดได้อย่างไรว่า พวกเรา ในกลุ่มนี้ ไม่มีสิทธิที่จะได้รับการปฏิบัติอย่างเท่าเทียมกันกับคนอื่นๆ

Were we even a group? What group?

พวกเราเป็นกลุ่มด้วยหรือ? กลุ่มอะไรล่ะ?

And had these people ever even consciously met a victim of their discrimination?

แล้วผู้คนเหล่านี้ เขาเคยพบเหยื่อ จากการแบ่งแยกของพวกเขาอย่างจริงจังหรือไม่

Did they know who they were voting against and what the impact was?

พวกเขารู้หรือไม่ว่ากำลังต่อต้านใคร หรือ ผลของการโหวตนี้คืออะไร?

And then it occurred to me, perhaps if they could look into the eyes of the people that they were casting into second-class citizenship it might make it harder for them to do.

แล้วฉันก็คิดขึ้นมาว่า บางทีถ้าพวกเขาได้มองตา มองหน้าคนที่พวกเขากำลังตัดสินให้เป็นพลเมืองชั้นสอง

It might give them pause.

อาจจะทำให้พวกเขาหยุดคิด

Obviously I couldn't get 20 million people to the same dinner party, so I figured out a way where I could introduce them to each other photographically without any artifice, without any lighting, or without any manipulation of any kind on my part.

แน่นอนว่า เป็นไปไม่ได้ที่ฉันจะพาคนยี่สิบล้านคน มาทานข้าวเย็นด้วยกัน ฉันก็เลยหาทางที่จะทำให้พวกเขาได้รู้จักกันผ่านภาพถ่าย โดยไม่มีการตกแต่ง จัดแสง

Because in a photograph you can examine a lion's whiskers without the fear of him ripping your face off.

เพราะจากภาพถ่าย คุณสามารถจ้องดูหนวดของสิงโตได้ โดยไม่ต้องกลัวว่ามันจะขย้ำคุณ

For me, photography is not just about exposing film, it's about exposing the viewer to something new, a place they haven't gone before, but most importantly, to people that they might be afraid of.

สำหรับฉัน การถ่ายภาพ ไม่ใช่แค่การนำรูปมาแสดง มันเป็นการเปิดโลก ให้กับผู้ชม พาเขาไปเจอสิ่งใหม่ๆ ไปที่ๆพวกเขาไม่เคยไป

Life magazine introduced generations of people to distant, far-off cultures they never knew existed through pictures.

นิตยสาร Life ได้แนะนำคนหลายรุ่น ให้รู้จักกับวัฒนธรรมที่ห่างไกล ที่พวกเขาไม่เคยนึกว่าจะมีอยู่ ผ่านภาพถ่าย

So I decided to make a series of very simple portraits, mugshots if you will.

ฉันเลยตัดสินใจจะเก็บภาพบุคคลจำนวนหนึ่ง ภาพถ่ายหน้าตรงแบบที่ตำรวจใช้

And I basically decided to photograph anyone in this country that was not 100 percent straight, which, if you don't know, is a limitless number of people.

แล้วก็ตัดสินใจถ่ายรูปใครก็แล้วแต่ในประเทศนี้ ที่ไม่แมน หรือ หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์ ซึ่งก็ ถ้าคุณไม่รู้ เป็นจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนทีเดียว

(Laughter)

(หัวเราะ)

So this was a very large undertaking, and to do it we needed some help.

นี่เป็นงานใหญ่มากทีเดียว และเราก็ต้องการความช่วยเหลือ

So I ran out in the freezing cold, and I photographed every single person that I knew that I could get to in February of about two years ago.

ฉันวิ่งออกไปในช่วงที่หนาวมาก ไปถ่ายรูปทุกๆคน เท่าที่ฉันจะหาได้ ในเดือนกุมภาพันธ์ ประมาณสองปีที่แล้ว

And I took those photographs, and I went to the HRC and I asked them for some help.

ฉันถ่ายรูป แล้วก็ไปที่องค์กรสิทธิมนุษยชน เพื่อขอให้พวกเขาช่วย

And they funded two weeks of shooting in New York.

พวกเขาให้ทุนสนับสนุนการถ่ายภาพในนิวยอร์ก สองอาทิตย์

And then we made this.

ทำให้เราได้สิ่งนี้มาค่ะ

(Music)

(ดนตรี)

Video: I'm iO Tillett Wright, and I'm an artist born and raised in New York City.

วีดีโอ: ฉัน ไอโอ ทิลลเลท ไรท์ เป็นศิลปินที่เกิดและโตในนิวยอร์ก

(Music)

(ดนตรี)

Self Evident Truths is a photographic record of LGBTQ America today.

โครงการความจริงเกี่ยวกับตัวเรา เป็นการบันทึกภาพชาวเกย์ในอเมริกา

My aim is to take a simple portrait of anyone who's anything other than 100 percent straight or feels like they fall in the LGBTQ spectrum in any way.

เป้าหมายของฉันคือการถ่ายภาพหน้าตรง ของใครก็ตามที่เป็นอะไรก็แล้วแต่ ที่ไม่แมน หรือ หญิงร้อยเปอร์เซ็นต์ หรือรู้สึกว่าตัวเองอยู่ในกลุ่ม เกย์ เลสเปี้ยน ในทางใดก็ตาม

My goal is to show the humanity that exists in every one of us through the simplicity of a face.

เป้าหมายของฉันคือการแสดงถึง ความเป็นมนุษย์ที่มีอยู่ในตัวเราทุกคน ผ่านรูปลักษณ์ธรรมดาๆ ของใบหน้า

(Music)

(ดนตรี)

"We hold these truths to be self-evident that all men are created equal."

เรายึดถือความจริงนี้ที่ปรากฏอยู่แก่เราว่า ทุกคนเกิดมาเท่าเทียมกัน

It's written in the Declaration of Independence.

ควาามจริงนี้เขียนอยู๋ใน คำประกาศอิสรภาพ [แห่งอเมริกา]

We are failing as a nation to uphold the morals upon which we were founded.

เรากำลังล้มเหลว ในฐานะรัฐชาติ ในการรักษาแนวทางแห่งสิทธิ ที่เป็นที่มาของการก่อตั้งประเทศนี้

There is no equality in the United States.

ไม่มีความเท่าเทียมกันในสหรัฐฯ

["What does equality mean to you?"] ["Marriage"]

[ความเท่าเทียมกันหมายถึงอะไรสำหรับคุณ?] [การแต่งงาน] [อิสรภาพ]

["Civil rights"] ["Treat every person as you'd treat yourself"]

[สิทธิของพลเมือง] [จงปฏิบัติกับคนอื่น เช่นเดียวกับที่ปฏิบัติต่อตนเอง]

It's when you don't have to think about it, simple as that.

เป็นเรื่องง่าย ไม่ต้องใช้ความคิด

The fight for equal rights is not just about gay marriage.

การต่อสู้เพื่อสิทธิที่เท่าเทียม ไม่ใช่แค่เรื่องการแต่งงานของคนรักร่วมเพศ

Today in 29 states, more than half of this country, you can legally be fired just for your sexuality.

ทุกวันนี้ ใน 29 รัฐ หรือกว่าครึ่งของประเทศเรา คุณสามารถถูกไล่ออกได้อย่างถูกต้องตามกฎหมาย เพียงเพราะเพศของคุณ

["Who is responsible for equality?"]

[ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ เรื่อง ความเท่าเทียมกัน?]

I've heard hundreds of people give the same answer:

ฉันได้ยินผู้คนนับร้อย ให้คำตอบเดียวกัน

"We are all responsible for equality."

"พวกเราทุกคนควรรับผืดชอบ"