_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
4420
|
پس زمینه: در یک ماژول حاوی یک دستکاری بیرونی/درونی، کلید داده ها را با یک لیست کشویی در دستکاری بیرونی انتخاب می کنم. داده ها خوانده می شوند و در دستکاری داخلی برای اهداف ویرایش نمایش داده می شوند. دستکاری بیرونی شامل دکمه هایی است که یکی از آنها دکمه ذخیره است. من می خواهم داده های ویرایش شده را در آن سطح برگردانم تا بتوان آنها را ذخیره کرد. مثال ساده شده زیر را در نظر بگیرید: Manipulate[ Column[{j, Manipulate[k, {k, 1, 5, 1}], Button[Check, Print[k]] }], {j, 1, 10, 1 }] سپس این سؤال به این صورت میشود: **بهترین راه برای رسیدن متغیر k به اولین دستکاری / بیرونی چیست؟**
|
سوالی در مورد داده های محدوده در یک ساخت و ساز Manipulate چند سطحی
|
57035
|
این شبکه کار می کند: Grid[Table[Append[ConstantArray[1, 5]، If[i === 1, Button[، 0;، ImageSize -> {30, 315}]، SpanFromAbove]]، {i, 20}]، Alignment -> {Center, Center}, Frame -> All] میخواهم ردیف اول یک مکان باشد، به جز دکمه، اما وقتی این کار را انجام میدهم، تلخ میشود: Grid[Table[Append[If[i === 1، Prepend[ConstantArray[SpanFromLeft, 4]، 1]، ConstantArray[1، 5]]، If[i === 1، دکمه[، 0;، ImageSize -> {30, 300}]، SpanFromAbove]]، {i، 20}]، Alignment -> {Center, Center}, Frame -> All] چه کاری می توانم با قطعه کد دوم انجام دهم تا دکمه مانند بار اول تراز شود؟
|
مشکل در تراز شبکه
|
31804
|
آیا راه ساده ای برای کپی کردن عبارات ریاضی بین _Mathematica_ و _Maple_ (یا حداقل در یک جهت) وجود دارد؟ منظور من فقط عباراتی است که از اعداد و توابع ریاضی از پیش تعریف شده ساخته شدهاند، بدون هیچ گونه الگو یا ساختار برنامهای مانند Function، Map یا Nest. در حالت ایدهآل، من میخواهم توابع با تعاریف مختلف به طور خودکار تنظیم شوند، برای مثال عبارت _Mathematica_ «EllipticF[Pi/6, 1/4]» باید به عبارت _Maple_ «EllipticF(1/2, 1/2)» تبدیل شود.
|
چگونه می توانم عبارات ریاضی را بین Mathematica و Maple منتقل کنم؟
|
46209
|
من سعی می کنم یک محاسبه نمادین مانند این انجام دهم: > (11.2) را با دو معادله آخر (11.1) جایگزین کنید و به نوبه خود، > آنها را با اولین معادلات (11.1) جایگزین کنید، ![توضیح تصویر را اینجا وارد کنید] (http://i.stack.imgur.com/fwgvD.png)  من می خواهم یک معادله دیفرانسیل مرتبه چهارم به دست بیاورم که  من برخی از مطالب را در اسناد رسمی خوانده ام، اما هنوز نمی دانم چگونه این کار را در _Mathematica_ انجام دهم. آیا کسی می تواند در این مورد به من کمک کند یا فقط به من بگوید که باید به کدام کتاب / وب سایت مراجعه کنم تا بتوانم محاسبه را در _Mathematica_ انجام دهم.
|
یک PDE از PDE های دیگر استخراج کنید
|
4522
|
من سعی میکنم تفاوت بین «Refine»، «Simplify» و «FullSimplify» را بفهمم و چه زمانی استفاده از یک مورد خاص مناسبتر است. فایل های راهنما در این مورد کاملاً واضح نیستند. برای مثال، در زیر راهنمای «Refine» میگوید > برای قوانین سادهسازی بیشتر از «Simplify» استفاده کنید: > > > Refine[Sqrt[x^2 + 2 x y + y^2], x + y >= 0] > ( * Sqrt[x^2 + 2 x y + y^2] *) > > Simplify[Sqrt[x^2 + 2 x y + y^2], x + y >= 0] > (* x + y *) > از این رو، نمیتوانم تصور کنم که چرا کسی از «Refine» استفاده کند، اگر «Simplify» آن را سادهتر کند. با این حال، مدام در پاسخها در این سایت ظاهر میشود (به عنوان مثال اینجا، اینجا یا اینجا)، جایی که «Simplify» نیز کار میکند. سپس، در مورد «Simplify» در مقابل «FullSimplify»، فایل راهنما بیان میکند: > از «FullSimplify» برای سادهسازی عباراتی که شامل توابع خاص هستند استفاده کنید: آیا دستورالعملی وجود دارد که برای کدام نوع توابع «توابع ویژه» در نظر گرفته میشوند؟ من متوجه شدم که (بر اساس بخش اطلاعات بیشتر و تجربه شخصی) FullSimplify ممکن است بیشتر طول بکشد، اما تحت چه شرایطی؟ آیا یک رویکرد کلی خوب است که ابتدا «Simplify» را امتحان کنید، و سپس فقط اگر کسی از نتایج ناراضی است، «FullSimplify» را امتحان کنید؟
|
تفاوت بین چند تکنیک ساده سازی چیست؟
|
57559
|
**ویرایش:** من یک عبارت خاص را تطبیق و جایگزین می کنم. در همان زمان ... می خواهم متغیرهای مطابقت را برای استفاده بعدی ذخیره کنم. من آن را برای کار با کدهای بهم ریخته شامل «Block» قرار دادم. آیا راه هوشمندتری برای این کار وجود دارد؟ متغیرهای (*Initialize*) = {}; expr = f[x] + g[x] + 3 f[y]; (*اکنون مطابقت و جایگزین، و ذخیره آرگومان در متغیرها*) expr /. f[x_] :> Block[{}, variables = Union[variables, {x}]; fNew[x]] حالا اگر متغیرهای: را تایپ کنم (*خروجی {x,y}* است) خروجی مورد نظر را میگیرم. «{}» خالی داخل «Block» به من احساس میکند که دارم این کار را به شکلی گیجکننده انجام میدهم... (میتوانید هر قسمت دیگر از کد را نیز بهبود ببخشید!)
|
ذخیره متغیرهای منطبق
|
22734
|
من سعی می کنم موارد زیر را پیاده سازی کنم: دو بردار x و y با طول های نامساوی دارم. طول «y» بسیار بزرگتر از «x» است. من میخواهم «y» جدیدی تعریف کنم که طول آن با طول «x» با میانگینگیری مناسب عناصر در «y» برابر شود. به عنوان مثال، اگر «y» شامل 200 عنصر و «x» 100 عنصر باشد، آنگاه یک «y» جدید تعریف میکنم که «y» میانگین هر دو عنصر بعدی در «y» باشد.
|
داده ها را با میانگین گیری کاهش دهید
|
9437
|
من عاشق روشی هستم که Mathematica از نوع فرمول ها استفاده می کند. تایپ عبارات پیچیده با میانبر روی صفحه کلید واقعا آسان است. اگر بتوانم به طور کامل از Mathematica برای انتشار مقالاتم استفاده کنم بسیار عالی خواهد بود. اما چرا این کار را نمیکنم: من نمیتوانم آموزش طراحی یک نوتبوک را برای صادرات pdf پیدا کنم. نحوه برخورد با شماره گذاری صفحه، سربرگ، پاورقی، شکستگی صفحه، یا قرار دادن نمودارها در موقعیت مورد نظر، منظور من این نیست که فقط خط به خط متن باشد. آیا این امکان پذیر است؟ من معتقدم که اینطور است، زیرا من شیفته قابلیت های MMA هستم، اما فاقد این مهارت هستم. اگر کسی بتواند آموزش های مختصری در این مورد بنویسد، من معتقدم که توسط بسیاری دیگر قدردانی خواهد شد. من متنی را دیدم که در آن تاکید شده است که آنها کاملاً در MMA نوشته شده اند (و واقعاً استایل خوبی دارند). از شما برای هر گونه راهنمایی، راه های انجام این وظایف و برای به اشتراک گذاشتن تجربه خود متشکریم.
|
برخی از آموزش های قالب بندی نوت بوک برای صادرات به pdf
|
16656
|
من در حال مطالعه R هستم و از سادگی برخی از دستورات و روشی که R داده های زمانی را مدیریت می کند بسیار تحت تأثیر قرار گرفته ام. به عنوان مثال، در R، اگر داده های زمانی یک بعدی دارید، می توانید به راحتی آن را به یک سری داده با استفاده از: url<-http://www.massey.ac.nz/~pscowper/ts/cbe تبدیل کنید. dat data<-read.table(url,header=T) timeSeriesCol1=ts(data[,1],start=1958,frequency=12) در _Mathematica_، ما تابع جدید TemporalData را داریم، اما برای انجام همان کار در R، به دلیل نداشتن گزینه فرکانس یا معادل آن، کد کمی دست و پا چلفتی است. کد را ببینید: url=http://www.massey.ac.nz/~pscowper/ts/cbe.dat; data=وارد کردن[url]; timeSeriesCol1=TemporalData[Rest@data[[All,1]]،{{1958،1}،DatePlus[{1958،1}،{Length[data]Month}]}] DateListPlot[N@timeSeriesCol1[ مسیر»]] قسمت `{{1958,1},DatePlus[{1958,1},{Length[CBE],Month}]}` بسیار بیظرافت است و DateListPlot مستقیماً شی را تشخیص نمیدهد (و باید آن را به یک عدد، که شبیه یک اشکال است). آیا کسی سرنخی برای روشی زیباتر برای رسیدگی به این موضوع با استفاده از «TemporalData» دارد؟
|
گزینه فرکانس TemporalData مانند R
|
41963
|
من طرحی دارم که شامل قطعه منطقه است. من می خواهم یک مستطیل با همان سایه در طرح منطقه درست کنم تا به عنوان یک افسانه نشان داده شود. راه احمقانه ای که می توانم به آن فکر کنم این است که یک منطقه دیگر را روی یک فضای مستطیل شکل کوچک ترسیم کنم و آن را به عنوان یک افسانه نشان دهم، اما با توجه به اینکه ممکن است بخواهم طرح ها را تغییر دهم، ایده خوبی به نظر نمی رسد. پیشنهاد بهتری دارید؟ برای تمرین، میخواهم مثال زیر را برچسبگذاری کنم: RegionPlot[x^2 + y^3 < 2, {x, -2, 2}, {y, -2, 2}, MeshFunctions -> {(2 #1 - #2) &، (2 #1 - #2) &}، مش -> 100]
|
ساخت برچسب مستطیلی برای RegionPlot
|
37970
|
من تقریباً هر روز برای چندین کار (محاسبات، گرافیک و غیره) از Mathematica استفاده می کنم. اعتراف می کنم که این نرم افزار دارای گزینه های (قابلیت) بسیار بیشتری نسبت به نیاز یک کاربر است. خوب، نه همیشه از زمانی که من به یک مشکل برخورد کردم. اجازه دهید دقیق تر بگویم: من مجموعه داده ای دارم که شامل صدها هزار زیر لیست است که از چهار آیتم تشکیل شده است. دو مورد اول مختصات $(x,y)$ هستند، سومی یک عدد واقعی $t$ و چهار همیشه یک عدد صحیح $i$ است. برای هدف این سوال اجازه دهید یک داده تصادفی n = 50000 تولید کنیم. داده = جدول[{RandomReal[], RandomReal[], RandomReal[{10^-2, 10^4}], RandomInteger[{0, 2}]}, {i, 1, n}]; خوب، اکنون میخواهیم یک نمودار دو بعدی ایجاد کنیم که تمام نقاط $(x,y)$ را با $i \ne 0$ نشان دهد و به هر نقطه یک رنگ با توجه به مقدار $log_{10}f$ اختصاص دهیم. ممکن است به طور منطقی استدلال شود که برای آنچه در اینجا توضیح میدهم به «ListDensityPlot» یا «ListContourPlot» نیاز دارم. متأسفانه، هر دو ماژول به طور پیشفرض دارای یک اشکال بد هستند که در مورد من کشنده است. مشکل این است که هر دو ماژول رنگ ها را پخش می کنند یا به عبارتی سعی می کنند رنگ ها را بین نقاط به هم بپیوندند. باید گزینه ای مانند Joined -> False وجود داشته باشد اما اینطور نیست. شاید این باید به Wolfram ارسال شود تا برای نسخه جدید برنامه در نظر گرفته شود. بنابراین، برای ایجاد طرح من، باید برنامه را به حد اقل برسانم. ابتدا داده ها را فیلتر می کنیم، فقط لیست های فرعی را با $i ne 0$ انتخاب می کنیم و یک تابع رنگ تعریف می کنیم (برای آنهایی که $n = 0$ رنگ خاکستری اختصاص می دهیم). valrange = {-2, 4}; داده[[همه، 3]] = مقیاس مجدد[Log10[داده[[همه، 3]]] // N، valrange]; colfunc[x_, cf_] := If[x[[4]] == 0، خاکستری، ColorData[cf][1 - x[[3]]]]; سپس، کار بیشتری برای ایجاد پالت مربوطه لازم است که رنگها را توضیح دهد Clear[colorbar] colorbar[{min_, max_}, colorFunction_: Automatic, divs_: 150] := DensityPlot[y, {x, 0, 0.1}, { y، حداقل، حداکثر}، نسبت ابعاد -> 10، PlotRangePadding -> 0، PlotPoints -> {2, divs}، MaxRecursion -> 0، Frame -> True، FrameLabel -> {{هیچ، ردیف[{Subscript[log، 10]، (، Subscript[t، esc]، )}]}، {هیچ، هیچ}}، LabelStyle -> Directive[FontFamily -> Helvetica، 17]، FrameTicks -> {{هیچ، همه}، {هیچ، هیچ}}، FrameTicksStyle -> Directive[FontFamily -> Helvetica، 15، Plain]، ColorFunction -> colorFunction] و در نهایت از «ListPlot» برای انجام این کار استفاده کنید. کار با[{opts = {ImageSize -> {Automatic, 550}}، cf = Rainbow}، ردیف[{نمایش[ ListPlot[List /@ data[[All, {1, 2}]]، PlotStyle -> ({PointSize[0.005]، colfunc[#، cf]} و /@ 1 داده)، Aspect Ratio -> 1، Frame -> True، RotateLabel -> False، Axes -> None، FrameTicks -> True، FrameLabel -> {x، y}، LabelStyle -> Directive[FontFamily -> Helvetica، 20]، ImagePadding -> {{60، 20}، {60، 20}}، opts، PlotLabel -> Style[Test 2, FontSize -> 20, Black, FontFamily -> Helvetica]]، PlotRange -> 0.9، PlotRangeClipping -> True]، Show[colorbar[valrange، ColorData[cf][1 - #] &]، ImagePadding -> {{20، 60}، {60 , 40}}, opts]}]] این قطعه کد زمانی خوب کار می کند که تعداد نقاط نسبتاً کم باشد، فرض کنید $n < 10^4$. با این حال، دادههای واقعی من با $n > 5 \times 10^4$ مطابقت دارد. CPU من (دو هسته ای با فرکانس 2.2 گیگاهرتز) حدود 15 دقیقه برای این کار نیاز دارد. از سوی دیگر، زمانی که من همان مقدار داده را در ماژولهای داخلی وارد میکنم (یعنی از «ListPlot» برای ترسیم مختصات استفاده میکنم)، زمان مورد نیاز از 60 ثانیه تجاوز نمیکند. بنابراین، این سوال: چگونه می توانم این روش را تسریع کنم و زمان CPU را کاهش دهم تا فرض کنیم بیش از 2 دقیقه نباشد؟ (برای آزمایش، $n = 50000$ را نگه دارید که تقریباً با یک مجموعه داده واقعی مطابقت دارد).
|
ListPlot اصلاح شده، نحوه افزایش سرعت آن
|
4838
|
من مجموعه گسسته ای از نقاط داده (10 تا 10^4) دارم. میخواهم آنها را با یک تابع پیوسته توصیف کنم و مقدار «x» «z» را پیدا کنم، جایی که مناطق «S1» و «S2» محدود شده با «{x، f[x]، yBot، yTop}» برابر هستند. در ضمن فکر کنم اسمش هواپیمای ماتانو باشه. 1 مورد خاص مهم وجود دارد: اگر مقادیر تابع فراتر از «{yBot, yTop}» کاهش یابد، آن ناحیه باید به ناحیه دیگر اضافه شود. مناطق سایهدار در این نمودار باید برابر باشند (S1=آبی،S2=زرد):  دادههای نمونه برای این نمودار: `n = 3;` و `z` تقسیم کننده چیزی است که من به دنبال آن هستم rc = RandomChoice[{Sech[2 x - 0.5]/1.5 + 1.5، 2}] داده = Transpose[{ # + RandomReal[] & /@ Range[-10, 30, 2], Tanh[#] + rc /. x -> # & /@ محدوده[-4، 4، 0.4]}] f = GetRLine3[{data}، 3][x]; {xLimits, yLimits} = { {Min@#1, Max@#1}, {Mean@#2[[1 ;; n]]، میانگین@#2[[-n ;; -1]]}} و @@ Transpose[data] جایی که «GetRLine3» است: GetRLine3[MMStdata_، IO_: 1][x_: x] :=ListInterpolation[#, InterpolationOrder -> IO, Method -> Spline] [x] و /@ (({{#[[1]]}، #[[2]]}) و /@ # و /@ MMStdata)؛ من می توانم یک راه حل adhoc بنویسم که z را پیدا کند، اما پس از آن حدود 5.953 ثانیه طول می کشد تا پیدا شود. z = مرحله = xLimits[[1]] + (xLimits[[2]] - xLimits[[1]])/2; در حالی که[{part1, part2} = Flatten[{Integrate[f - yLimits[[1]], {x, xLimits[[1]], z}], -Integrate[(f - yLimits[[2]])، {x، z، xLimits[[2]]}]}] // N; part1 != part2, If[part1 > part2, step /= 2; z -= گام، گام /= 2; z += step]] در این مورد «z=8.075996010318093». به نظر می رسد نمی توانم از حل برای پیدا کردن z استفاده کنم. من منحنی های رگرسیون دیگری را امتحان کرده ام * `Fi`t با Table[x^k,{k,0,100}] * NonlinearModelFit با a/2 Erf[(x-\\[Mu])/(Sqrt[ 2]\\[Sigma])]+y0` و تقریباً 10 برابر سریعتر هستند، اما برای مجموعههای کوچک و بزرگ دادهها کار نمیکنند. به نظر می رسد یافتن مدل دقیق یا مجموعه ای از توابع فراتر از من باشد. آیا راه بهتر یا سریعتری برای حل z در محدوده «xLimits» وجود دارد؟
|
چگونه هواپیمای ماتانو را پیدا کنیم
|
41967
|
Graphics3D[ Table[ GeometricTransformation[ Cuboid[{1, 0, 0}, {.01, 0.2, 0.1}], {RotationMatrix[a, {0, 0, 0.05}], {.001 Cos[a] , 001 Sin[a], a}}], {a, -Pi, 2 Pi, .2}], Boxed -> نادرست] من این صفحه مرکز اسناد را در مورد چرخش مکعب ها در امتداد یک منحنی فاصله دنبال کردم تا کد بالا را ایجاد کنم (که پله های پلکان مارپیچی را ایجاد می کند). من نمیخواهم فقط آن را دنبال کنم، هر چند، میخواهم همه چیزهایی را که تایپ میکنم بفهمم. پس از تحقیق در مورد ابتداییها، میدانم که «Cuboid[{a,b,c},{d,e,f}] ` یک مکعب با گوشه `{a, b, c}` و گوشه مقابل `{d, e, f}` ایجاد می کند. اما به غیر از این، من همه مطمئن نیستم که چه اتفاقی در حال رخ دادن است. من میتوانم حدس بزنم چه اتفاقی در حال رخ دادن است، اما این باعث نمیشود که در استفاده از Mathematica احساس اطمینان کنم. سؤالات خاص: * «جدول» چه کار می کند؟ وقتی در مورد آن می خوانم، نمی توانم بفهمم که چرا به آن در کدم نیاز دارم. * Graphics3D یک تصویر سه بعدی را بر اساس اصول اولیه و دستورالعمل های وارد شده ایجاد می کند. آیا این درست است؟ چه چیز دیگری باید در این مورد بدانم؟ * برای اطمینان از اینکه اصول و دستورات را به وضوح درک میکنم: «Table» یک ابتدایی برای «Graphics3D» است. Transformation هندسی یک ابتدایی برای جدول است. «مکعب» و «Matrix چرخشی» برای «تبدیل هندسی» ابتدایی هستند. Boxed یک دستورالعمل برای Graphics3D است. و چیزهایی مانند `{a, b, c}` پارامترهایی برای معادلات یا اولیه هستند. آیا این درست است؟ با عرض پوزش، این ممکن است مانند یک معما خوانده شود. * سؤالات پایانی: «تحول هندسی» دقیقاً چه کاری انجام می دهد؟ آیا اساساً می گوید من می خواهم چیزی (مکعب) را حول یک محور و به شکل مارپیچ بچرخانم؟ بردارها/ماتریس ها در این کجا به بازی می آیند؟ این جایی است که در مورد آن مطالعه کردم، اما در درک کاری که انجام می دهم کمک زیادی به من نمی کند.
|
آیا کسی می تواند توضیح دهد که مفاهیم اولیه و پارامترها در کد Graphics3D من چیست؟
|
38826
|
بنابراین من به دنبال حل یک مشکل کوچک کاشی کاری بودم و گوگل این مقاله مجله Mathematica را پیدا کرد و متوجه شدم که کد هم ناقص و هم نادرست است، بنابراین... سوال من این است که برای اینکه این کد واقعاً کار کند چه چیزی کم است؟ برای اینکه این فرآیند کمی وقت گیرتر شود، در اینجا یک تفسیر تقریبی از پست ژورنال به شکل کد واقعی ارائه شده است. برخی چیزها تغییر کردند که خطاهای آشکاری بودند مانند متغیرهای اعلام نشده و علائم نگارشی. همچنین توابعی در داخل توابع وجود داشت و در جایی که (برای من) مشخص بود که روش اشتباه است، آنها منتقل شدند. واژگان[p_] := مرتب سازی[p, (Im[#1] < Im[#2]) || ((Im[#1] == Im[#2]) && (Re[#1] <= Re[#2])) &]; tess[{n_, m_}, poly_, justOneSolution_: False] := Module[{avail,pieces, i, j, ans = {}, tessAux, na, ma},tessAux[partial_] := ماژول[{f, ج، نامزدها، newp، k}، کاندیداها = Complement[avail, Flatten@partial]; اگر[کاندیداها == {}، AppendTo[ans، جزئی]; اگر [justOneSolution، پرتاب[1]]، k = First@lexic@candidates; نقشه[(newp = k + # - اول[#]؛ اگر[(مکمل[newp، فایده] == {}) && (f = مسطح[{جزئی، newp}]؛ طول@f == طول@Union@ f)، tessAux[Append[جزئی، newp]]]) &، قطعات]]]; {na، ma} = اگر[n < m، {m، n}، {n، m}]; قطعات = واژگان /@ اتحاد[Flatten[pieces /@ poly, i]]; سود = مسطح[جدول[i + j*i، {j، 0، na - i}، {i، 0، ma - 1}]]; Catch[tessAux[{}]; اگر[n < m، نقشه[m - 1 + i # &، ans]، ans]]; getLines[tiling_] := ماژول[{p}، پارتیشن[Flatten[Map[(p = #; Map[{If[Not[MemberQ[p, # + 1]]، {# + 1 + i}، {} ]، اگر [Not[MemberQ[p, # + i]]، {# + i، # + 1 + i}، {}]} &، p]) و، کاشیکاری]]، 2]]؛ tile[{n_, m_}, poly_, r_, justOneSolution_: False] := Module[{t, u, g}, t = tess[{n, m}, poly, justOneSolution]; g = نقشه[گرافیک[پیوست[{{آبی روشن، مستطیل[{0، 0}، {m، n}]}، خط[{{0، n}، {0، 0}، {m، 0}}] }، واژگان /@ getLines[#]]] &, t]; نمایش [GraphicsArray[Partition[If[Mod[Length[t], r] == 0, g, Join[g,Table[Graphics[Point[{0, 0}]], {r - Mod[Length[t] ، ر]}]]]، ر]]] ]
|
چه چیزی در این مقاله مجله Mathematica وجود ندارد؟
|
8444
|
سوال اصلی من این است که چگونه می توانم آخرین خروجی یک تابع تودرتو را با تمام تابع های قبلی مقایسه کنم و وقتی یک مقدار تکراری پیدا کردم، تکرار را متوقف کنم. (من 2 سوال دیگر دارم اما فکر می کنم آنقدر ساده هستند که شایسته یک موضوع جداگانه نیستند، بنابراین آنها را در اینجا قرار می دهم). به عنوان مثال، فرض کنید می خواهم ببینم آیا یک عدد خوشحال است یا نه (این ایده را از یک موضوع اخیر گرفتم) و به همه تکرارها نگاه کنم. این کدی است که من نوشتم f = NestWhileList[Total @ (#^2 & @ IntegerDigits[#]) &, #, !(# == 1 || # == 4) &] & برای `f@309` I دریافت {309، 90، 81، 65، 61، 37، 58، 89، 145، 42، 20، 4} من آن کد را نوشتم زیرا می دانم که لیست در نهایت به 1 یا 4 می رسد. اگر این کار را نکردم چه می شود؟ فرض کنید من فقط می دانم که لیست به یک چرخه می رسد، اما اعداد می توانند تغییر کنند. چگونه می توانم آخرین تکرار را با همه تکرارها مقایسه کنم و زمانی که یک عدد تکرار شده را یافتم متوقف شوم؟ در این مورد، فهرست باید در {309، 90، 81، 65، 61، 37، 58، 89، 145، 42، 20، 4، 16، 37} متوقف شود زیرا 37 از قبل وجود دارد. **سوال فرعی 1.** «f @ {309،21}» کار نمی کند، باید «f /@ {309،21}» را بنویسم. من فکر می کردم که توابع خالص قابل فهرست هستند، مانند `#^3 &`، چرا f نیست؟ آیا ربطی به Nest دارد؟ **سوال فرعی 2.** این یک سوال کوچک در مورد توابع خالص است، تفاوت بین `f := #^2 &` و `f = #^2 &` چیست؟ **ویرایش 2** ممنون از پاسخ ها، اگر کسی کنجکاو است، اینجا یک تست زمان بندی در رایانه من است. نامگذاری (* Leonid *) f1[n_] := ماژول[{ ظاهر شد}، ظاهر شد[_] = نادرست; NestWhileList[Total[IntegerDigits[#]^2] &, n, (! ظاهر شد[#] && (ظاهر شد[#] = درست است)) &]]; (* Belisarius/WReach *) f2 = NestWhileList[Total@(#^2 &@IntegerDigits[#]) &، #، نابرابر، همه] &; (* j.Vincent *) f3 = NestWhile[Append[#, Total@(#^2 &@IntegerDigits[#[[-1]]]] &, {#}, Length[Union[#]] == طول[#] &] &; f4 = Block[{ادامه}، (ادامه[a_] := (ادامه[a] = نادرست؛ درست)؛ NestWhileList[Total@(#^2 &@IntegerDigits[#]) &، #، ادامه])] و ; (* image_doctor *) f5 = FixedPoint[ DeleteDuplicates@ Append[#, Total@(#^2 &@IntegerDigits[#]) & @ Last[#]] &, {#}] &; (* WReach *) nestUntilCycle[f_, x_] := ماژول[{fast = x، بیشتر = True}، NestWhile[f، f@x، (سریع = f@f@fast؛ # != سریع) &]; NestWhileList[(اگر[بیشتر، سریع = f@fast]؛ f@#) &، x، # != سریع || بیشتر && (بیشتر = نادرست؛ درست) &]]; (* Mr.Wizard *) f6 = Module[{in}, in[x_] := (in[x] = Exit; Total[IntegerDigits[x]^2]); Most@NestWhileList[in, #, # =!= Exit &]] &; f7 = NestWhileList[Total[IntegerDigits[#]^2] &, #, Signature@{##} =!= 0 &, All] &; من AbsoluteTiming[f1 /@ Range[1, 25000];] AbsoluteTiming[f2 /@ Range[1, 25000];] AbsoluteTiming[f3 /@ Range[1, 25000]؛] AbsoluteTiming[f4 /@ Range[1، 25000]؛] AbsoluteTiming[f5 /@ Range[1, 25000];] AbsoluteTiming[nestUntilCycle[Total@(#^2 &@IntegerDigits[#]) &, #] & /@ Range[1,25000];] AbsoluteTiming[f6 /@ Range[1, 25000 ]؛] AbsoluteTiming[f7 /@ محدوده[1، 25000]؛] {3.0888054، Null} {1.7004030، Null} {2.6676047، Null} {2.5740045، Null} {1.9500035، Null} {5.6784099، Null} {5.6784099، Null} {0.6784099، Null} {0.6784099، Null4} {0.6784099، Null} {1.7004030، Null} {2.6676047، 2.6676047، Null} {2.6676047} {2.6676047} {2.6676047} Null} زمان مشکلی نبود، من آن را فقط برای کامل بودن درج کردم. توجه: همانطور که لئونید و دیگران اشاره کردند، در این مورد تفاوت ها ناچیز است، اما با لیست ها و چرخه های طولانی تر، بهتر است از روش هایی با پیچیدگی درجه دوم اجتناب شود. بیایید از تابع پیشنهاد شده توسط Mr.Wizard استفاده کنیم و ببینیم که چه تغییراتی در f0 = Mod[# + 1, 2000] &; (* Leonid *) f1[n_] := ماژول[{ ظاهر شد}، ظاهر شد[_] = نادرست; NestWhileList[f0, n, (! ظاهر شد[#] && (ظاهر شد[#] = درست است)) &]]; (* Belisarius/WReach *) f2 = NestWhileList[f0، #، نابرابر، همه] &; (* j.Vincent *) f3 = NestWhile[Append[#, f0[#[[-1]]]] &, {#}, Length[Union[#]] == Length[#] &] &; f4 = بلوک[{ادامه}، (ادامه[a_] := (ادامه[a] = نادرست؛ درست؛ NestWhileList[f0، #، ادامه])] &; (* image_doctor *) f5 = FixedPoint[DeleteDuplicates@Append[#, f0 @ Last[#]] &, {#}] &; (* WReach *) nestUntilCycle[f_, x_] := ماژول[{fast = x، بیشتر = True}، NestWhile[f، f@x، (سریع = f@f@fast؛ # != سریع) &]; NestWhileList[(اگر[بیشتر، سریع = f@fast]؛ f@#) &، x، # != سریع || بیشتر && (بیشتر = نادرست؛ درست) &]]; (* Mr.Wizard *) f6 = ماژول[{in}، در[x_] := (in[x] = Exit; f0[x]); Most@NestWhileList[in, #, # =!= Exit &]] &; f7 = NestWhileList[f0, #, Signature@{##} =!= 0 &, All] &; در رایانه شخصی من AbsoluteTiming[f1@ 0;] AbsoluteTiming[f2@ 0;] AbsoluteTiming[f3@ 0;] AbsoluteTiming[f4@ 0;] AbsoluteTiming[f5@ 0;] AbsoluteTiming[nestUntilCycle[f0, #] @ ] AbsoluteTiming[f6@ 0;] AbsoluteTiming[f7@ 0;] {0.0110007، Null} {17.0559755، Null} {0.0940053، Null} {0
|
مقایسه آخرین خروجی یک تابع تو در تو با تمام موارد قبلی
|
56207
|
من سعی می کنم برنامه Mathematica را سریعتر اجرا کنم. در اینجا بخشی از نسخه اصلی است. به عنوان ورودی اعداد صحیح X (از مرتبه 100)، J (از مرتبه 10000)، و n (از مرتبه 100)، عدد واقعی p (از مرتبه 1) و رتبه 2 لیست NRR از اعداد صحیح (یا مرتبه 10000) می گیرد. توسط 4). hKer=جدول[0,{k,1,X},{j,1,J},{i,1,n}]; برای[j=1,j<n+1,j++, برای[i=1,i<n+1,i++, hKer[[1,j,i]]=KroneckerDelta[j,i]]]; برای[k=2،k<X+1،k++، برای[j=1،j<J+1،j++، برای[i=1،i<n+1،i++، hKer[[k,j,i]]=N[(1-p)hKer[[k-1,j,i]]+(p/طول[NRR[[j]]])جمع[hKer[[k -1,NRR[[j,l]],i]],{l,1,طول[NRR[[j]]]}]]]]]; جستجو در اینترنت برای مشاوره باعث شد که این برنامه را کامپایل کنم. با کپی کردن یک مثال در stackoverflow، به نسخه زیر رسیدم. fhKer=Compile[{{X,_Integer},{J,_Integer},{n,_Integer},{p,_Real},{NRR,_Integer,2}}, Module[{hKer}, hKer=Table[0. ,{k,1,X},{j,1,J},{i,1,n}]; Do[hKer[[1,j,i]]=اگر[j==i,1,0],{j,1,n},{i,1,n}]; Do[hKer[[k,j,i]]=N[(1-p)K[[k-1,j,i]]+(p/طول[NRR[[j]]])جمع[hKer[ [ k-1,NRR[[j,l]],i]],{l,1,طول[NRR[[j]]]},{k,2,X},{j,1,J}, {i,1,n}]; hKer]] برنامه کامپایل شده کندتر از نسخه اصلی اجرا می شود. من بررسی کردم که برنامه کامپایل شده حاوی MainEvaluate نیست، که به عنوان یک مشکل بالقوه در stackexchange ارائه شده است. من در حال حاضر هیچ ایده خوبی برای اجرای سریعتر برنامه کامپایل شده یا تغییر نسخه اصلی برای اجرای سریعتر ندارم. من تا حد زیادی از هر پیشنهادی قدردانی می کنم.
|
چرا کد کامپایل شده من کندتر است؟
|
17522
|
من آرایه ای از داده ها را دارم که دارای تکرار در آن هستند. من می خواهم بسته به تعداد تکرار هر نقطه، مانند تعداد دفعات تکرار، یک نقشه حرارتی ایجاد کنم.
|
چگونه یک نقشه حرارتی فرکانس ایجاد کنم؟
|
17526
|
من می خواهم یک رابط کاربری گرافیکی ایجاد کنم که یک درخت، چند جعبه متن، دکمه ها و سپس به عنوان یک پانل، یک نوت بوک کاملاً کاربردی را نمایش دهد. آیا این امکان پذیر است؟
|
آیا می توان یک نوت بوک را به عنوان یک پنل در یک رابط گرافیکی جاوا جاسازی کرد؟
|
13450
|
آیا راهی وجود دارد که بتوان همه لغزنده ها را به طور پیش فرض در یک شی Manipulator گسترش داد، یعنی گویی من روی همه علائم + کلیک کرده ام؟
|
گسترش خودکار اسلایدرها در Manipulate
|
45351
|
من می خواهم یک تابع f(x) تعریف کنم که: * $f(x)=x^3 +10x+ 5$ اگر $f(x) >0$ * $f(x)=تعریف نشده$ اگر $f(x) <0$ من یک ایده دارم: f = Function[x، ConditionalExpression[x^3 +10x+ 5، x^3 +10x+ 5 > 0]] اما اگر $f(x)$ باشد یک عبارت پیچیده و طولانی است، پس کد بسیار طولانی است. کسی ایده دیگری دارد؟
|
تعریف تابعی که اگر مقدار آن خارج از یک محدوده خاص باشد، «تعریف نشده» را برمی گرداند
|
33186
|
من این فرمول را دارم، و بسیاری دیگر که حاوی مجموع هستند، من کاملاً می توانم محاسبات را روی یک لیست انجام دهم، اما برای انجام این کار باید آن را در چندین مرحله _دستی_ انجام دهم. بنابراین، نمیدانم آیا روشی زیبا برای افزودن دنباله به آن یا نگه داشتن عبارت یا چیزی شبیه به آن وجود دارد که بدون نیاز به انجام محاسبات گام به گام _دستی_ اجرا شود. $$\frac{(x-\bar{x})}{\sum (x-\bar{x})^2}$$ لطفاً توجه داشته باشید که به صورت دستی منظورم این است که ابتدا میانگین را محاسبه کنید و سپس آن را از لیست کم کنید و سپس آن را جمع کنید و غیره.
|
روشی زیبا برای تبدیل فرمول با جمع به کد
|
20651
|
آیا نوعی عملکرد در _Mathematica_ تعبیه شده است که به من اجازه می دهد به صورت خطی بین جفت های (x, y) داده ها در یک آرایه درون یابی کنم؟ مثال: من دو نقطه (1، 10) و (2، 20) را دارم، چگونه می توانم بفهمم که interpolant در 1.5 چقدر خواهد بود؟
|
درون یابی خطی تکه ای بین نقاط داده
|
20658
|
در مستندات Erfc (در زیر مشکلات احتمالی)، دستور زیر عددی را که بسیار نزدیک به 2 است برمی گرداند:  با این حال، وقتی همین دستور را در یک هسته تازه اجرا می کنم، دریافت می کنم:  اینجا چه خبر است؟ به نظر نمی رسد که دستور را در N[#، 1000] قرار دهید. من از Mathematica 8.0.1 در OS X استفاده می کنم.
|
Erfc بدون بازگشت نتایج مشخص شده در مستندات
|
20659
|
من چندین تابع را ترسیم می کنم که برخی از آنها پر شده اند. بعد از اینکه همه توابع را با هم در یک نمودار ترکیب کردم و نمودار را به یک فایل EPS صادر کردم، پر کردن خطوط دیگر را مسدود می کند. فایل های PDF صادر شده خوب هستند. مثال کار حداقل: نمایش[ Plot[.5، {x، -1، 2}، PlotStyle -> {Thick، Dashed}]، Plot[Sinh[x]، {x، -1، 2}، Filling -> Axis ]] (میدانم که میتوانم دو تابع را در یک دستور «Plot» بنویسم، اما باید از «نمایش» برای ترکیب چندین نمودار جداگانه در مشکل واقعی استفاده کنم.) پیوند به فایل EPS صادر شده من می توانم با ذخیره گرافیک به عنوان یک بیت مپ از مانع جلوگیری کنم، اما به نظر می رسد کیفیت کلی کاهش یافته است.
|
چگونه می توانم وقتی که به عنوان EPS صادر می شود، ناحیه پر شده یک قطعه را از انسداد خطوط دیگر جلوگیری کنم؟
|
17291
|
من یک لیست تودرتو دارم: list = {1, 2, {3, 4}, f[a], {2, h[b]}} من می خواهم یک تابع 'g' را برای همه عناصر لیست تودرتو اعمال کنم. (شروع از بالا به پایین) که خود لیست نیستند. یعنی من می خواهم به دست بیاورم: {g[1]، g[2]، {g[3]، g[4]}، g[f[a]]، {g[2]، g[h[ b]]}} (استفاده از «Map[g, list, {-1}]» کار نمیکند، زیرا «g» را در «f» و «h» ترسیم میکند) جایگزینی که من در نهایت استفاده کردم تابع زیر است. : mapAtLeavesOfList[g_, x_List] := نقشه[mapAtLeavesOfList[g, #] و, x] mapAtLeavesOfList[g_, x_] := g[x] mapAtLeavesOfList[g, list] => {g[1], g[2] ، {g[3]، g[4]}، g[f[a]]، {g[2], g[h[b]]}} پیشنهاد بهتری دارید؟
|
تا زمانی که عناصر غیر لیست پیدا شوند، روی یک لیست تودرتو از بالا به پایین رشته کنید
|
23462
|
من سعی کردم سه گرافیک یا بیشتر را با دستور 'Show' ترکیب کنم. اما گاهی اوقات هیچ داده ای وجود ندارد، بنابراین برخی از گرافیک ها لیست های خالی هستند. من این را امتحان کردم: Show[grPacing, grAcq, If[grNewMap !={}, grNewMap] ... ] اما خطاهای زیادی وجود دارد. هر ایده ای؟ ممنون لیاد
|
در صورتی که یکی از گرافیک ها وجود نداشته باشد چگونه از Show استفاده کنیم؟
|
34490
|
یکی از روشهای انجام مربعات، به نام قانون ذوزنقهای، دقت را با اتصال نقاط روی منحنی مربوط به نقاط تقسیمبندی با پارههای خط، بهبود میبخشد و تقریبهای ذوزنقهای مساحت را به جای تقریبهای مستطیلی تشکیل میدهد.  من سعی کردم از این روش برای محاسبه انتگرال $x \ln(x)$ بیش از $[1,2] استفاده کنم. $. این چیزی است که من دارم: area[a0_, b0_, n_, function0_] := ماژول[{a = a0, b = b0, Δx, xStart, function = function0, result}, Δx = (b - a)/n; xStart[i_] := a + i Δx; نتیجه = N[(مجموع [2 تابع[xStart[i]]، {i، 1، n - 1}] + تابع @ a + تابع @ b) Δx/2]] ناحیه[1، 2، 100، x Log @ x] متاسفانه نتیجه مورد نظر من را نمی دهد. کجا اشتباه کردم؟
|
در اجرای قانون ذوزنقه ای کجا اشتباه کردم؟
|
27977
|
بنابراین من از دستور «NonlinearModelFit» (NLM) با یک تابع نسبتاً ساده استفاده می کنم. 4 مجهول و نقاط «(x، y)» وجود دارد که من تابع را با آنها تطبیق می دهم. من تقریبهایم را از «دستکاری» دریافت میکنم، بنابراین میتوانم مقادیر را تا زمانی که به اندازه کافی نزدیک شود، تغییر دهم. اما هنگامی که مقادیر را در NLM وارد می کنم، این خطا را در مورد اینکه مقدار تابع در این مقادیر یک عدد واقعی نیست (نه همان مقادیری که در NLM قرار داده ام) دریافت می کنم. من چندین مجموعه مقادیر مختلف را امتحان کرده ام و هر بار همان خطا را دریافت می کنم. من دو محدودیت دارم که دو تا از ارزش هایم را مثبت نگه می دارد. R = 0.42; سیگما = 73.06967052; تتا=1.32757; اطلاعات 4.74}، {0.989939، 4.76}، {0.989939، 4.78}، {0.989939، 4.8}، {0.99398، 4.82}، {0.99398، 4.84}، {0.989939، 4.78}، {0.99398، 4.82}، {0.99398، 4.84}، {0.989939، 4.89}، {0.9939 4.88}، {0.99398، 4.9}، {0.99398، 4.92}، {0.99398، 4.94}، {0.99398، 4.96}، {0.99398، 4.98}، {0.99398، 4.98}، {0.99398، 4.98}، {0.99398، 4.98}، {0.99398، 4.92}، {0.99398، 4.94} {0.99398، 5.04}، {0.99398، 5.06}، {0.99398، 5.08}، {0.99398، 5.1}}؛ nlm = NonlinearModelFit[ nData, {((3 + s)/(1 + s) 1/R (h + dh)^(1 + s))* ((p/(Sigma*Cos[Theta]))^s )* Hypergeometric2F1[1 + s، s، 2 + s، (h + dh)/h0]، s > 0، p > 0}، {{p، 0.207}، {s، 1}، {h0، 2.04}، {dh، 0.9}}، h ]
|
واقعی نگه داشتن مدل غیرخطی متناسب
|
46200
|
من در MM9 برنامه نویسی می کنم، اما برنامه من بسیار بزرگ می شود. این اغلب یک دسته از توابع است که در ابتدای آن تعریف شده است، اما کار به جایی می رسد که مجبور می شوم چند ثانیه اسکرول کنم تا به انتهای نوت بوک برسم و پیدا کردن چیزها بدون استفاده از Ctrl + F آزار دهنده می شود. ممکن است به نظر بیهوده به نظر برسد، اما روند کار من را کند می کند، بنابراین فکر کردم اینجا بپرسم. آیا راهی برای زیباتر کردن کد من وجود دارد؟ من یک بار توابع به حداقل رساندن را بررسی کردم اما به نظر می رسد MM واقعاً از آن پشتیبانی نمی کند. آیا می توانم برخی از توابع و ثابت ها را در یک نوت بوک یدکی قرار دهم و دفتر اصلی خود را قبل از اجرا بخوانم، مانند آنچه در C++ انجام می دهم؟ MM معمولاً خیلی ظریف است، فکر می کنم باید راه حلی برای این وجود داشته باشد!
|
چگونه می توانم کد MM خود را فشرده تر و خواناتر کنم؟ آیا می توانم توابع را در نوت بوک های مختلف قرار دهم؟
|
13454
|
من سعی می کنم عدد رنگی این نمودار را محاسبه کنم (که 28 است): g = Import@http://www.info.univ-angers.fr/pub/porumbel/graphs/dsjc250.5.col; الگوریتم ژنتیک من در یک کران بالای 38 رنگ رأس گیر کرده است: در[] := زمان بندی @ GAColor[g, 10, 20, 3] Out[293]= {19.178072, {38, {28, 16, .. .., 3, 22}}} من اجرای کلی GA را نوشته ام، اما از نوترکیبی ساده و ساده استفاده می کنم جهش، و کد ریاضی من کند است. سوال من این است که چگونه میتوانم با انتخابهای هوشمندانهتر Combine[] و Mutate[] و همچنین کدهای سریعتر، به طور کلی این را بهبود بخشم؟ من به هیچ وجه در اینجا متخصص نیستم، بنابراین مطمئن هستم که پیشرفت های زیادی هم از نظر تئوری و هم از نظر الگوریتمی وجود دارد... GAColor[g_Graph, PopulationSize_Integer:100, NumberOfGenerations_Integer:10, NumberOfMutants_Integer:0, mutationRadius_Inte [ {NumberOfVertices = VertexCount @ g, NumberOfBreeders, PermuteColorClasses, MutationRadius, Combine, Mutate, PopulationStep, InitializePopulation, InitalPopulation, Generations, BestFitness = \[Infinity], BestColoring,Administry,Gencies MutationRadius = If[mutationRadius === Automatic, NumberOfVertices, mutationRadius]; Adjacencies = Last /@ Transpose /@ GatherBy[First /@ Most[ArrayRules[AdjacencyMatrix[g]]]، First]; NumberOfBreeders = PopulationSize - NumberOfMutants; PermuteColorClasses[colors_, n_:1] := Module[{p}, p = {#, Flatten @ Position[colors, #]}& /@ Union[colors]; p[[همه، 1]] = نمونه تصادفی[p[[همه، 1]]]; ReplacePart[ConstantArray[0، Length[colors]]، Flatten[Rule @@@ Thread[Reverse@#]& /@ p]] ]; Chromatize[colorVector_] := Module[{f, h, min, co = colorVector}, f = Function[{c,v}, ReplacePart[c, v -> With[{ncols = c[[Adjacencies[[v] ]]]}، برای[min = 1، MemberQ[ncols، min]، min++]; دقیقه]]]؛ h = تابع[{c}، Fold[f، c، نمونه تصادفی[Range[NumberOfVertices]]]]; FixedPoint[h, co] ]; Combine[colorVector1_, colorVector2_] := MapThread[RandomChoice[{#1, #2}]&, {colorVector1, colorVector2}]; Mutate[colorVector_, mr_] := Permute[colorVector, RandomPermutation[mr]]; PopulationStep[population_, NumberOfBreeders_] := Module[{fitness = حداکثر /@ جمعیت، پرورش دهندگان، کودکان، جهش یافته ها}، With[{min = Min[fitness]}، If[min < BestFitness, BestFitness = min]]; پرورش دهندگان = RandomChoice[fitness -> جمعیت، NumberOfBreeders]; کودکان = کروماتیزه کردن /@ Table[Combine @@ RandomChoice[breeders, 2], {NumberOfBreeders} ]; mutants = Mutate[#, MutationRadius]& /@ RandomChoice[breeders, NumberOfMutants]; پیوستن به [کودکان، جهش یافته ها] ]; InitalPopulation = با[{color = Chromatize[RandomSample[Range @ NumberOfVertices]]}، جدول[PermuteColorClasses[color]، {PopulationSize}] ]; Generations = NestList[PopulationStep[#, NumberOfBreeders]&, InitalPopulation, NumberOfGenerations]; GenerationsFitness = Map[Max, Generations, {2}]; BestColoring = Extract[Generations, Position[GenerationsFitness, BestFitness, {2}, 1]][[1]]; If[Or @@ (BestColoring[[First[#]]] == BestColoring[[Last[#]]]& /@ First /@ Most[ArrayRules[AdjacencyMatrix[g]]]، $Failed، {BestFitness، BestColoring} ] ] ## برای کسانی که Mathematica 7 یا کمتر دارند در اینجا کدی وجود دارد که از نمودار نسخه 8 استفاده نمی کند شی، تقریباً دقیقاً یکسان است: GAColor[adjmatrix_، PopulationSize_Integer:100، NumberOfGenerations_Integer:10، NumberOfMutants_Integer:0، mutationRadius_Integer:Automatic] := ماژول[{NumberOfmatrixV@@ NumberOfBreeders, PermuteColorClasses, MutationRadius, Combine, Mutate, PopulationStep, InitializePopulation, InitalPopulation, Generations, BestFitness = \[Infinity], BestColoring, GenerationsFitness, Chromatize, Adjacencies, Automatic=R=aditation,Automatic=R=aditation NumberOfVertices، mutationRadius]; Adjacencies = Last /@ Transpose /@ GatherBy[First /@ Most[ArrayRules[adjmatrix]]، First]; NumberOfBreeders = PopulationSize - NumberOfMutants; PermuteColorClasses[colors_, n_:1] := Module[{p}, p = {#, Flatten @ Position[colors, #]}& /@ Union[colors]; p[[همه، 1]] = نمونه تصادفی[p[[همه، 1]]]; ReplacePart[ConstantArray[0، Length[colors]]، Flatten[Rule @@@ Thread[Reverse@#]& /@ p]] ]; Chromatize[colorVector_] := Module[{f, h, min, co = colorVector}, f = Function[{c,v}, ReplacePart[c, v -> With[{ncols = c[[Adjacencies[[v] ]]]}، برای[min = 1، MemberQ[ncols، min]، دقیقه
|
چگونه می توانم GA کلاسیک را برای رنگ آمیزی نمودار سرعت بخشم؟
|
11632
|
آیا می توان یک درخت تصادفی را بدون ساختن یک ماتریس مجاورت تصادفی که ویژگی های درخت را برآورده می کند، تولید کرد؟ درخت هدایت شده تصادفی چطور؟ * * * ویرایش: پاسخ باورنکردنی توسط ویتالی! چیزی که من می خواستم تا حدودی ساده تر بود و پاسخ rm -rf تا حد زیادی به من در جهت درست اشاره کرد. نکته ای که باید به آن توجه کرد این است که توابع «TreeGraph» (جدید در نسخه 8)، در حالی که استفاده از آن آسان است، به نظر می رسد که در مقایسه با خانواده قدیمی تر «TreePlot» فاقد برخی عملکردها هستند. به طور خاص، میخواستم مطمئن شوم که ریشه درخت من در بالای صفحه نمایش داده میشود و راهی برای انجام آن با «TreeGraph» پیدا نکردم -- لطفاً اگر چیزی را از قلم انداختم، مرا اصلاح کنید! در اینجا تصویر آمده است (توجه کنید که چگونه «TreeGraph» گره «1» را در بالا قرار می دهد): Block[{edges, p1, p2}, edges = Table[DirectedEdge[RandomInteger[{0, i - 1}], i], {i, 1, 8}]; p1 = TreeGraph[Edges, GraphStyle -> DiagramBlack] ; p2 = TreePlot[ لبه /. {DirectedEdge -> Rule}, Top, 0, DirectedEdges -> True, VertexRenderingFunction -> ({White, EdgeForm[Black], Disk[#, .1], Black, Text[#2, #1]} و)] ; GraphicsGrid[{{p1, p2}}، ImageSize -> 800] ] 
|
چگونه یک درخت تصادفی تولید کنیم؟
|
27972
|
من ویدیوهای میکروسکوپی دارم که روی آنها برچسب زمانی هم پوشانده شده است، و اگر بتوانم آن را برای هر فریم استخراج کنم تا به ابرداده خود اضافه کنم، عالی خواهد بود. «TextRecognize» نمی تواند به دقت اعداد را از تصویری که به این شکل است (مقیاس شده با 4) بگیرد:  من سعی کردم برش را در روش های مختلف، مقیاس بندی، و چندین روش پردازش تصویر (باینریزه کردن، عملیات مورفولوژیکی و غیره). من همچنین برای جلوگیری از مشکلی که «TextRecognize» ارقام اولیه را تشخیص نمیدهد، نوشتار را آماده کردم. من معتقدم این مشکل کیفیت تصویر است. میخواستم بدانم آیا کسی توصیهای در مورد نحوه پاک کردن آن دارد تا «TextRecognize» بتواند حداقل زمان را در تصاویری مانند این تشخیص دهد.
|
از TextRecognize برای گرفتن مُهرهای زمانی از فریم ویدیو استفاده کنید
|
27976
|
فرض کنید، من تابعی دارم که بهعنوان سری تیلور- مکلارین نوشته شده است f = مجموع[c[n]*x^n، {n، 0، بینهایت}] حال، میخواهم این عبارت را با توجه به «x» به صورت نمادین D[ متمایز کنم. f, x] (* ---> Sum[n*x^(-1 + n)*c[n], {n, 0, Infinity}] *) عبارت حاصل صحیح است به جز این که بسط از n=1 اکنون شروع می شود، زیرا عبارت n=0 پس از تمایز ناپدید می شود (اگر به صراحت انجام شود). در این مورد مشکلی نیست زیرا عبارت n=0 به هر حال ناپدید می شود، اما برای محاسبات پیچیده تر ممکن است دلیل شکستن ساده سازی های بیشتر باشد. بنابراین، سوال من این است: چگونه می توانم ریاضیات را یاد بدهم که مرزهای جمع را به درستی تغییر دهد؟
|
تغییر مرزهای جمع پس از متمایز کردن مجموع نمادین
|
38291
|
حدس میزنم باید بیشتر تلاش کنم و بیشتر تمرکز کنم، اما ارزیابی به موقع همیشه من را ناامید میکند. من این موضوع را در مثال ساده ماشه تاخیری نشان خواهم داد. ClearAll@time; زمان = 0; CreateScheduledTask[time++;, {1, 5}] StartScheduledTask@ScheduledTasks[]; DynamicWrapper[Dynamic@time, If[time === 5, RemoveScheduledTask[ScheduledTasks[]]; Print[پایان]]] > > 1... 2... 3... 4... 5 پایان (*بنابراین خوب کار می کند*) > * * * به طور کلی ممکن است کسی بخواهد چنین محدوده ای را در نظر بگیرد. روش: DynamicModule[{x}، ClearAll@x; ستون[{دکمه[شروع، x = 0; RemoveScheduledTask[ScheduledTasks[]]; StartScheduledTask@CreateScheduledTask[x++;, {1, 5}]]، DynamicWrapper[Dynamic@x, If[x === 5, Print@1]] }] ] > خروجی قبل از کلیک کردن: > > > FE`x$$ شماره (*همانطور که انتظار می رود*) > > > خروجی پس از کلیک کردن: > > > 0 (*و تغییر نمی کند*) > ما می توانید ببینید که تنها رویه ای که فعال شده بود `x = 0;` بود. من به مشکلاتی مشکوک بودم زیرا ScheduledTasks به FrontEnd مرتبط نیست در حالی که DynamicModule مرتبط است. جالب اینجاست که تغییر DynamicModule به Module این مشکل را برطرف می کند. **سوال عبارتند از:** * در مورد 'DynamicModule' چه چیزی را از دست می دهم؟ من محدوده متغیر Module را در ScheduledTasks دیدهام اما نتوانستم از آن برای هدفم استفاده کنم. (*من 'ClearAll' را اضافه کرده ام اما به نظر می رسد تفاوتی نداشته باشد. * آیا باید از 'Module' استفاده کنم حتی اگر این فقط یک نمونه حداقلی از کدهایی باشد که در سی دی اف های بزرگتر پیاده سازی می شود؟ علاوه بر این، جان فولتز یادآوری کرد. چند بار (به عنوان مثال در اینجا) که چنین ساختارهایی نادرست هستند.
|
ScheduledTask با متغیرهای محدوده. کار با ارزیابی زمان بندی شده
|
20385
|
هنگام صادر کردن جداول مقادیر عددی به فایلهای داده *.dat با مشکل مواجه شدم. نکته اینجاست، **گاهی اوقات** وقتی جدولی را صادر میکنم، اعشار _more_ را در برخی **مقادیر تصادفی** دریافت میکنم. مشکل این است که آنها حتی از ابتدا آنجا نبودند. حال، برای مثال، در اینجا یک مثال **بسیار ساده** در مورد این موضوع وجود دارد. من سعی کردم جدول زیر را بسازم: Table[t, {t, 0, 0.4, 0.1}] که لیست زیر را ارائه می دهد: {0., 0.01, 0.02, 0.03, 0.04, 0.05, 0.06, 0.07, 0.08, 0.09 0.1، 0.11، \ 0.12، 0.13، 0.14، 0.15، 0.16، 0.17، 0.18، 0.19، 0.2، 0.21، 0.22، \ 0.23، 0.24، 0.25، 0.26، 0.27، 0.29، 0.29، 0.20، 0.20، 0.32، 0.33، \ 0.34، 0.35، 0.36، 0.37، 0.38، 0.39، 0.4} اکنون، من فقط سعی کردم آن را با استفاده از دستور 'Export' صادر کنم مانند این: Export[t.dat, Table[t, {t ، 0، 0.4، 0.1}]، جدول] و همه چیز باید باشد خوب است، اما وقتی سعی می کنید آنچه را در t.dat با استفاده از FilePrint بخوانید: FilePrint[t.dat] موارد زیر را دریافت می کنم: 0. 0.01 0.02 0.03 0.04 0.05 0.06 0.07 0.08 0.010 0.01 0.01 0.01 0.14 0.15 0.16 0.17 0.18 0.19 0.2 0.21 0.22 0.23 0.24 0.25 0.26 0.27 0.28 0.29 0.3 0.31 0.33 0.32 0.3 0.35000000000000003 0.36 0.37 0.38 0.39 0.4 توجه داشته باشید که عدد 0.35 ناگهان به 0.3500000000000000003 تبدیل شد که همه چیز را به هم می زند. آیا چیزی برای حل این موضوع وجود دارد؟ من سعی کردم از تابع NumberForm استفاده کنم اما ساختار لیست صادر شده را تغییر می دهد... کاری که می خواهم انجام دهم این است که لیست **t** ارائه شده در بالا را به همراه لیست _ دیگری که در آن عملیات را با استفاده از مقادیر اولی به عنوان مثال: زمان = جدول[NumberForm[i, 6], {i, 0, 0.2, 0.01}]; op = Table[time[[i]]^2 + time[[i]], {i, 1, Length@time}]; صادرات[data.dat,Transpose@{time,op}, Table]; FilePrint[data.dat]; که : 0. NumberForm[0., 6] + NumberForm[0., 6]^2 0.01 NumberForm[0.01, 6] + NumberForm[0.01, 6]^2 0.02 NumberForm[0.02, 6] + NumberForm[0.02، 6]^2 0.03 NumberForm[0.03، 6] + NumberForm[0.03، 6]^2 0.04 NumberForm[0.04، 6] + NumberForm[0.04، 6]^2 0.05 NumberForm[0.05، 6] + NumberForm[0.05، 6]^2 0.06، [0.06 NumberForm + NumberForm[0.06، 6]^2 0.07 NumberForm[0.07، 6] + NumberForm[0.07، 6]^2 0.08 NumberForm[0.08، 6] + NumberForm[0.08، 6]^2 0.09 NumberForm[0.09، 6] + NumberForm[0.09، 6] + NumberForm[0.09, 6] ^ 2 0.1 NumberForm[0.1, 6] + NumberForm[0.1, 6]^2 0.11 NumberForm[0.11, 6] + NumberForm[0.11, 6]^2 0.12 NumberForm[0.12, 6] + NumberForm[0.12, 61]^20. 0.13، 6] + NumberForm[0.13, 6]^2 0.14 NumberForm[0.14, 6] + NumberForm[0.14, 6]^2 0.15 NumberForm[0.15, 6] + NumberForm[0.15, 6]^2 0.16 NumberForm[6] +6 NumberForm[0.1 0.16، 6]^2 0.17 NumberForm[0.17, 6] + NumberForm[0.17, 6]^2 0.18 NumberForm[0.18, 6] + NumberForm[0.18, 6]^2 0.19 NumberForm[0.19, 6] + NumberForm [0.19, I منظور از ساختار خود را تغییر می دهد این واقعیت است که من دیگر نمی توانم روی لیست _time_ و مقادیر آن به درستی کار کنم...
|
چگونه می توانم قالب شماره داده های صادر شده را کنترل کنم؟
|
4423
|
من سعی می کنم این کد تمایز عددی منظم شده با تنوع کلی (TVDiff) را در MMA (که از طریق این پاسخ SO یافتم) پیاده سازی کنم: اساساً من می خواهم داده های نویزدار را متمایز کنم. مقاله کامل پشت این ایده از LANL در دسترس است. برای یک ایده مرتبط، این مقاله ویکی پدیا را ببینید. **مشکلی که من در حال حاضر با آن روبرو هستم زمان بسیار طولانی است که برای حل تابع حل طول می کشد **. عملکرد کامل TVD به شرح زیر است: TVD[data_, dx_] := ماژول[{n, ep, c, DD, DDT, A, AT, u0, u, ATb, ofst, kernel, alph, ng, stopTol, d , iter, xs, i = 0, q, l, g, tol, maxit, p, time, s}, n = طول@داده؛ ep = 1 10^-6; c = جدول[1/dx, {n + 1}]; DD = SparseArray[{Band[{1, 1}] -> -c, Band[{1, 2}] -> c}, {n, n + 1}]; DDT = DD\[Transpose]; A[list_] := dx Drop[(Acumulate[list] - 1/2 (list + list[[1]])), 1] ; AT[list_] := dx ( مجموع [فهرست] جدول[1، {n + 1}] - Join[{Total[list]/2}, (Acumulate[list] - list/2)]); ofst = داده[[1]]; ATb = AT[ofst - داده]; هسته[m_] := پیوستن[{0}، جدول[Exp[-1] BesselI[n، 1]، {n، -m، m}]، {0}]/ مجموع[پیوستن[{0}، جدول [Exp[-1] BesselI[n, 1], {n, -m, m}], {0}]]; u0 = پیوستن[{0}، تفاوتها[دادهها]، {0}]؛ u = SparseArray[u0]; alph = StandardDeviation@ListConvolve[kernel[2], data]/ StandardDeviation[data]; ng = بی نهایت; d = 0; stopTol = 0.05; iter = 100; xs = جدول[Symbol[x <> ToString@i], {i, n + 1}]; برای[i = 0، i < iter، i++، q = SparseArray[Band[{1, 1}] -> 1/Sqrt[(DD.u)^2 + ep]، {n، n}]; l = dx DDT.q.DD; g = AT[ A[ u ] ] + ATb + alph l.u; تعداد = 10^-4; حداکثر = 1; (* preconditioner *) p = alph SparseArray[Band[{1, 1}] -> Diagonal[l], {n + 1, n + 1}]; time = AbsoluteTiming[ s = xs /. First[Solve[Thread[alph l.xs + AT[ A[ xs ] ] == g], xs, Method -> {Krylov، Method -> ConjugateGradient، Preconditioner -> (p.# & )، تحمل -> tol، MaxIterations -> maxit}]];]; u = u - s; If[Norm[s]/Norm[u] < stopTol, Break[];]; ]؛ u ] توجه: مقدار «stopTol» را کاهش دهید تا از مشتق بهتری مطمئن شوید. برای مقایسه، کد Matlab (که من به MMA ترجمه کردم و از لینک اول موجود است) برای بخش حل به شرح زیر است: s = pcg(@(v) (alph * L * v + AT( A( v ) ) ), g, tol, maxit, P ) در اینجا Matlab حل کننده 'pcg' را به صورت زیر تعریف می کند: > pcg(A,b,tol,maxit,M) و pcg(A,b,tol,maxit,M1,M2) از متقارن مثبت > پیش شرط معین M یا M = M1*M2 استفاده می کند و به طور موثر سیستم را حل می کند > inv(M)*A*x = inv(M)*b برای x . اگر M [] باشد، pcg هیچ پیش شرطی اعمال نمی کند. > M می تواند یک تابع تابع mfun باشد به طوری که mfun(x) M\x را برمی گرداند. همچنین توجه داشته باشید که «@(v)» در شرایط Matlab یک «عملکرد خالص» است و به این صورت مجاز است: > A میتواند یک تابع دسته afun باشد به طوری که afun(x) A*x را برمیگرداند. وقتی دو کد را اجرا می کنم، Matlab 5-20 برابر سریعتر از کد MMA مربوطه است. پیاده سازی MMA من از آن کم و بیش از کل زمان cpu روی تابع حل استفاده می کند. من سعی کردم بهترین روال حل MMA متناظر را که با توضیحات Matlab مطابقت دارد از طریق اسناد و دو پیام مختلف آرشیو شده MathGroup پیدا کنم. به نظر نمی رسد هیچ یک از گزینه ها (چه با نقل قول داده شده باشد یا بدون نقل قول) کمک کننده باشد. برای مقاصد آزمایشی، در اینجا چند داده وجود دارد: داده = {4699.1`، 4728.3`، 4753.3`، 4787.4`، 4794.8`، 4817.5`، 4842.7`، 4877.2`، 4888.2`، 4888.2`، 4888.2`، 3.4، 49. 4951.5`, 4984.1`, 4984.2`, 5004.`, 5031.`, 5048.1`, 5062.3`, 5083.2`, 5096.`, 5108.5`, 5141.`, 5031.`, 5141. 5169.1`، 5168.6`، 5165.`، 5191.8`، 5193.7`، 5199.4`، 5189.3`، 5213.6`، 5209.1`، 5208.5`، 5208.5`، 5197.2`، 5208.5`، 5197. 5191.2`، 5183.7`، 5181.3`، 5183.2`، 5175.6`، 5089.9`، 5068.1`، 5053.9`، 5056.7`، 5063.6`، 5063.6`، 3`2، 5038. 4998.8`، 4980.9`، 4961.9`، 4939.3`، 4933.`، 4897.7`، 4879.`، 4874.`، 4857.3`، 4819.2`، 4801.6`، 4801.5`، 4879. 4712.2`، 4708.3`، 4675.8`، 4637.1`، 4634.1`، 4582.6`، 4558.3`، 4531.`، 4507.9`، 4470.4`، 4444.3`، 4445.4، 4445.4. 4383.5`, 4363.7`} میتوانید آن را بزرگتر کنید (که اتفاقاً اگر MMA من خیلی بزرگ باشد...) با: داده = Join[data, Reverse@data, data, Reverse@data, data, Reverse@data, data ]؛ (در صورت لزوم بشویید و تکرار کنید). داده ها به این صورت هستند:  و تابع TVD[data,1/Length@data] به نظر می رسد: ![Mathematica graphics] (http://i.stack.imgur.com/RwyEX.png) بنابراین، **چگونه می توانم حل کننده را سرعت بخشم**؟ آیا Matlab در محاسبات نوع «آرایه پراکنده» بسیار بهتر است؟ آیا من «SparseArrays» درست را تعریف نکردم؟ آیا راهی برای استفاده از LinearSolve وجود دارد که معادله ماتریس یک A.x ساده در سمت چپ نیست؟ هر و همه بهبود دهنده سرعت
|
استفاده از روش Krylov برای حل: سرعت بخشیدن به محاسبه SparseArray
|
11630
|
با نگاهی به intergoogles و Mathematica.SE، فکر کردم یک سوال با حداقل نمونه کار مطرح کنم. این وضعیتی است که من سعی در بهبود آن دارم: 1. من یک PDE غیر خطی مرتبه 4 را با NDSolve حل می کنم. 2. سفت است و من از حل کننده سفت مانند BDF یا LSODA استفاده می کنم. 3. در مواقعی، چاره ای جز افزایش «MaxStepFraction» به سطوح ناراحت کننده ندارم. 4. در نتیجه، کد طولانیتر از حد معمول اجرا میشود (با این واقعیت که برای شروع یک معادله سخت است بدتر میشود) آیا راهی وجود دارد که بتوانم عملکرد/سرعت «NDSolve» را بهبود بخشم؟ این حداقل مثال من است: > > $HistoryLength = 0; > Needs[VectorAnalysis] > Needs[DifferentialEquations`InterpolatingFunctionAnatomy]; > Clear[Eq0، EvapThickFilm، h، Bo، \[Epsilon]، K1، \[Delta]، Bi، m، r] > Eq0[h_، {Bo_، \[Epsilon]_، K1_، \[Delta]_ , Bi_, m_, r_}] := \!\( > \*SubscriptBox[\(\[PartialD]\), \(t\)]h\) + > Div[-h^3 Bo Grad[h] + > h^3 Grad[Laplacian[h]] + (\[Delta] h^3)/(Bi h + K1 )^3 Grad[h] + > m (h/(K1 + Bi h))^2 Grad[h]] + \[Epsilon]/( > Bi h + K1) + (r) D[D[(h^2/(K1 + Bi h))، x] h^3، x] == 0; > SetCoordinates[دکارتی[x، y، z]]؛ > EvapThickFilm[Bo_، \[Epsilon]_، K1_، \[Delta]_، Bi_، m_، r_] := > معادله 0[h[x، y، t]، {Bo، \[Epsilon]، K1، \ [دلتا]، بی، م، ر}]؛ > TraditionalForm[EvapThickFilm[Bo، \[Epsilon]، K1، \[Delta]، Bi، m، r]]; > L = 2*92.389; > > TMax = 3100*100; > خاموش[NDSolve::mxsst]; > پاک کردن[Kvar]; > Kvar[t_] := تکه ای[{{1, t <= 1}, {2, t > 1}}] > (*Ktemp = آرایه[0.001+0.001#^2&,13]*) > hSol = h /. NDSolve[{ > (*Bo,\[Epsilon],K1,\[Delta],Bi,m,r*) > > EvapThickFilm[0.003، 0، 1، 0، 1، 0.025، 0]، > h[0 ، y، t] == h[L، y، t]، > h[x، 0، t] == h[x، L، t]، > (*h[x،y،0] == 1.1+Cos[x] Sin[2y] *) > > h[x، y، 0] == > 1 + ( -0.25 Cos[2 \[Pi] x/L] - 0.25 Sin[2 \[Pi] x/L]) Cos[ > 2 \[Pi] y/L] > }، > h، > {x، 0، L}، > {y، 0، L}، > {t، 0، TMax}، > روش -> {BDF، MaxDifferenceOrder -> 1}، > MaxStepFraction -> 1/50 > ][[1]] // AbsoluteTiming > یک «BDF» محدود به سفارش 1 به حدود 41 ثانیه نیاز دارد تا معادله را تا *** _شکست_ *** حل کنید، در حالی که LSODA مجاز تا مرتبه 12 کار فوق العاده ای را انجام می دهد و آن را به 18 ثانیه کاهش می دهد. * * * اکنون وقتی MaxStepFraction را افزایش می دهم، واضح است که چگالی شبکه را افزایش می دهم. من در حال حاضر پرونده ای را اجرا می کنم که چندین هزار نقطه شبکه دارد و **24+** * _HOURS_ * را گرفته است، بله **ساعت ** و هنوز راه حلی به من نداده است. این مورد انتظار بود زیرا من مواردی را که حدود 3 تا 4 ساعت قبل از آن با یک شبکه درشتتر طول میکشید اجرا کردهام و رم را بالا میبرم (حدود 3 تا 4 گیگابایت را اشغال میکنند، بیشتر به این دلیل که من دادهها را بهعنوان فایل «.MAT» صادر میکنم). برای بهبود سرعت برای چنین معادله سفت ارائه می شود؟ من همچنین تستهای توقف را امتحان کردهام و همیشه کمکی نمیکند، زیرا ترجیح میدهم ریاضیات برنامهام را بهطور طبیعی در نتیجه سختی بیشازحد ترک کنم تا مصنوعی از طریق یک تست توقف. (اولی اهمیت فیزیکی دارد) بله، این سوال شباهتی به این دارد اما فکر نمیکنم یکسان باشد. من فکری به Parallelize کرده ام اما روی NDSolve کار نمی کند. آیا گزینههایی در زمینه Mathematica، محاسبات، یا ذخیره دادههای تابع درون یابی وجود دارد؟ # مقداری مشاهده با «LaunchKernel» ## ویرایش: استفاده از گزینه «LaunchKernel[n]» درست قبل از سلول «NDSolve» کار زیادی انجام نداد. «زمان مطلق» من حتی به سختی تغییر کرده است. CloseKernels[]; LaunchKernels[3]; L = 2*92.389; TMax = 3100 * 100; ......... ...... ## ویرایش 2: با استفاده از «Table» و راهاندازی حداکثر 6 هسته، اینها نتایجی هستند که به دست آوردم: > > {{1,{19.454883,InterpolatingFunction [{{0.,184.778},{0.,184.778},{0.,282761.}},<>]}}, > {2,{19.162008,InterpolatingFunction[{{0.,184.778},{0.,184.778},{0.,282761.}},<>]}}, > {3,{18.919101,InterpolatingFunction[{{0.,184.778},{0.,184.778},{0.,282761.}},<>]}}, > {4,{20.166785,InterpolatingFunction[{{0.,184.778},{0.,184.778},{0.,282761.}},<>]}}, > {5,{20.265163,InterpolatingFunction[{{0.,184.778},{0.,184.778},{0.,282761.}},<>]}}, > {6,{20.556365,InterpolatingFunction[{{0.,184.778},{0.,184.778},{0.,282761.}},<>]}}} بنابراین با هستههای بیشتر، عملکرد در واقع کاهش مییابد... .؟ چی...؟
|
بهبود سرعت NDSolve برای مشکلات بسیار سخت
|
43923
|
من سعی می کنم قانونی بنویسم که بتواند الگویی را که در عبارت دیگری وجود دارد بازنویسی کند. به دلایلی، این ثابت میشود که چالشبرانگیزتر از آن چیزی است که من انتظار داشتم... به احتمال زیاد چون من کاملاً نمیدانم Mathematica چگونه مکانیسم تطبیق الگوی خود را پیادهسازی میکند. این مورد آزمایشی ساده من است: foo = Foo[a: {A,B,C}, b: {a,b,c}] (* FullForm بازده: Foo[Pattern[a,A],Pattern[b,B] ] *) میخواهم قسمت «b : {a,b,c}» را با عبارت دیگری مانند «معکوس[<b>]» بازنویسی کنم که باید بهدست آید: «b: {c,b,a}`. این چیزی است که من تا به حال سعی کرده ام (هیچ کدام کار نمی کند): foo /. (b:X_) -> معکوس[X] (* شماره 1 Foo[b: {a,b,c}, a: {A,B,C}] *) foo / را تولید می کند. Hold[(b : B_)] -> Reverse[B] (* #2 no effect *) foo /. HoldForm[(b : B_)] -> Reverse[B] (* #3 no effect *) foo /. HoldPattern[(b : B_)] -> Reverse[B] (* #4 همان مورد #1 *) foo /. (b : B_List) -> Reverse[B] (* #5 هم a:{} و هم b:{} *) را معکوس میکند.
|
اعمال قوانین برای بازنویسی عباراتی که حاوی الگو هستند
|
34957
|
در RegEx معمولی «\l» کاراکتر را به حروف کوچک سمت راست میسازد. با این حال، به نظر می رسد که RegEx در Mathematica این قابلیت را ندارد. برای مثال StringCases[Abba, RegularExpression[(.).*?\\l\\1]] پیغام خطای زیر را برمیگرداند RegularExpression::msg37: Mathematica از \\L، \\l پشتیبانی نمیکند، \\N، \\P، \\p، \\U، \\u، یا \\X در RegularExpression[\!\(\(.).*?\\\\l\\\\1\\)]. آیا راه حلی وجود دارد که بتوانم از آن استفاده کنم؟ توجه داشته باشید که «(?i)» کافی نیست زیرا من نیاز دارم که کاراکتر با حروف کوچک _فقط_ باشد. با تشکر
|
Mathematica regex معادل \l
|
42928
|
من سعی میکنم نموداری با برچسبها درست کنم، اما میخواهم برچسبهای روی نمودار سفید باشند تا دیده شوند. من از گزینه «Style[expression, White]» آگاه هستم، اما وقتی آن را اعمال میکنم، برچسبهای من کاملاً از بین میروند.  کد بدین صورت است: snp = Log10[Delete[data[[All, 4]], 1]]; BarChart[snp, PlotLabel -> Plot of Single Nucleotide Polymorphisms, ChartLabels -> Placed[name, Center, Rotate[#, 90 Degree] &], ChartStyle -> LightTemperatureMap، ChartLegends -> names]
|
چگونه می توانم رنگ برچسب را در نمودار رنگی تغییر دهم؟
|
4832
|
موارد زیر را در نظر بگیرید: StringData1={«سگ»، «سگ»، «سگ»، «سگ»، «اردک»، «اردک»، «اردک»، «خرگوش»، «خانه»}; StringData2={یک سگ در خانه است.یک سگ بیرون است.، چرا همه درباره یک سگ صحبت می کنند؟، سگ، اردک در خانه مرد.، اردک است. در واقع یک خرگوش.، اردک، و خرگوش در واقع یک سگ است، من یک سگ در خانه ام دارم.}; با استفاده از تابع زیر، رسم هیستوگرام برای «StringData1» بسیار آسان است. با این حال گزینه ها ثابت باقی می مانند. StringHistogram[list_] := ماژول[{ شمارنده، رشته ها، اعداد}، شمارنده = {First@#، Length@#} و /@ (GatherBy@list); strings = First /@ counter; اعداد = آخرین /@ شمارنده; BarChart[numbers, ChartLabels -> strings] ] در مورد `StringData2` من فکر می کردم که آیا می توان هر جمله را به کلمات تکی تقسیم کرد (به عنوان مثال`{Sentence1,...} -> {{Word1, Word2, ...}،...}`) و سپس «StringHistogram» را در «Flatten@StringData2New» اجرا کنید، در حالی که «StringData2New» به شکل «{{Word1، Word2،...}،...}» است.
|
ایجاد هیستوگرام کلمات از لیست رشته ها
|
2203
|
من معیار مرکزیت یک راس خاص را در نمودار خود میخواهم، و برای مرکزیتهای نزدیک، بین و درجه استفاده میکردم: Pick[bc, VertexList[graph1]، 1 ] اما، برای «HITSCentrality»، نتیجه در دو لیست است. ، و من مطمئن نیستم که چگونه دو مقدار را برای یک گره انتخاب کنم. چیزی شبیه به این کار نمی کند... Pick[bc, VertexList[graph1], {1,1} ]
|
HITS مرکزیت
|
11638
|
مشکل من این است که چگونه رشته ها را با متغیرها مخلوط کنیم، به ویژه در زمینه `PlotLabel`: من می توانم یک رشته را به عنوان عنوان طرح خود قرار دهم، و همچنین می توانم یک متغیر را به عنوان عنوان طرح قرار دهم، اما نمی توانم یک رشته _and_ قرار دهم. یک متغیر در عنوان طرح من. مثال: testplot[a_] := Plot[a x^2, {x, 0, 3}, PlotLabel -> Style[a,20]] testplot[1]  اما چیزی که من واقعاً می خواهم این است که برچسب طرح a=1 باشد. من امتحان کردم: testplot2[a_] := Plot[a x^2, {x, 0, 3}, PlotLabel -> Text[a=a] testplot2[1]  که بدیهی است آنطور که در نظر گرفته شده کار نمی کند. چگونه آن را انجام دهیم؟ پیشاپیش متشکرم
|
پارامترها در عناوین طرح
|
30988
|
من یک فایل bzip بزرگ دارم که میخواهم آن را با استفاده از OpenRead روی لولهای با رمزگذاری UTF8 بخوانم. انجام موارد زیر به من رمزگذاری UTF-8 نمی دهد. «$CharacterEncoding» من روی «UTF8» تنظیم شده است. f = OpenRead[!bunzip2 -c <> filename] «OpenRead» مانند «Import» گزینه «CharacterEncoding» ندارد. بنابراین موارد زیر کار می کنند: txt = Import[!bunzip2 -c <> نام فایل، Text, CharacterEncoding -> UTF8]; اما «واردات» من را مجبور میکند تا قبل از کار بر روی آن، تمام دادههایی را که نمیخواهم بارگیری کنم. **UPDATE1**: در حال حاضر من در رشته به صورت بایت می خوانم و سپس به صورت دستی ازCharacterCode[ToCharacterCode[s], UTF8] به UTF8 تبدیل می کنم، متوجه شدم UI _Mathematica_ در چاپ برخی از کاراکترهای یونیکد مشکل دارد، همانطور که سایر stackoverflowers متوجه شده اند.
|
رمزگذاری کاراکتر را برای خواندن فایل با استفاده از OpenRead تغییر دهید
|
34403
|
من نمیدانستم که آیا میتوان یک سیستم کنترل دو طرفه داشت که به موجب آن بتوان هر دو مکان یاب را کلیک کرد و کشید (که به نوبه خود لغزندهها را حرکت میدهد)، و لغزندهها را کلیک و بکشید (که به نوبه خود مکان یاب را حرکت میدهد). در اینجا تصویری از آنچه می خواهم به آن برسم:  کد زیر فقط مکان یاب را کنترل می کند: f[x_] := x^2; دستکاری[n, {n, 1, 20, 1}] Manipulate[With[{x0 = Clip[p[[1]], {0., 10}]}, Plot[f[x], {x, 0 ، 10}، ImagePadding -> 20، LabelStyle -> (FontFamily -> Ariel)، Epilog -> {PointSize[Large], Red, Tooltip[Point[#], #] &@{x0, f[x0]}}]], {{p, {0, 0}}, Locator, Appearance -> None}, AppearanceElements -> None] که باید به مایکل E2 و تیموتی ووفورد اعتبار بدهم :-)
|
کنترل های مکان یاب و لغزنده دو طرفه
|
34958
|
همانطور که در اینجا توضیح داده شد از «FindShortestTour» استفاده می کنم و برای تعداد کمی از شهرها به خوبی کار می کند. با این حال، وقتی من این کار را با 16 شهر امتحان می کنم، تور ارائه شده دیگر بهینه نیست. من سعی کردهام از «روشهای» مختلفی استفاده کنم، اما هیچکدام از آنها تور بهینه را به من ارائه نکردند (راهحلهایی در محدوده 5 تا 400 درصد راهحل بهینه). چگونه می توانم Mathematica را مجبور کنم که راه حل بهینه را به من بدهد؟ **ویرایش**: این کد من است (تقریباً کپی-پیست از لینک بالا چون من خیلی تازه وارد Mathematica هستم) dim = 16; حداکثر = 100; (* ایجاد ماتریس متقارن با اعداد صحیح تصادفی *) d = RandomInteger[max, {dim, dim}]; d = جدول[If[i > j، d[[i، j]]، d[[j، i]]]، {i، 1، طول[d[[[1]]]}، {j، 1، طول[d[[1]]]}]; (d[[#، #]] = بی نهایت) & /@ محدوده[کدر]; d // Grid (* find tour *) {len, tour} = FindShortestTour[Range[dim], DistanceFunction -> (d[[#1, #2]] &), Method -> TwoOpt] (* display تور *) HighlightGraph[ WeightedAdjacencyGraph[d، DirectedEdges -> False، GraphStyle -> SmallNetwork، EdgeLabels -> EdgeWeight]، Style[UndirectedEdge[#1, #2]، Thickness[.01]، Red] & @@@ Partition[tour, 2, 1, 1]]
|
اجبار راه حل بهینه برای FindShortestTour
|
7900
|
بگویید من رشته ای دارم که شامل اعداد و کلمات است، مانند این: string = در اینجا 1234 کلمه و اعداد 5678 وجود دارد 999$; چگونه می توانم رشته را به یک لیست مرتب حاوی فهرست های فرعی پر از کلمات و اعداد جدا کنم؟ فهرست ایدهآل به این شکل است: idealList = {{there are}, {1234}, {words and numbers}, {5678}, {in here}, {$999}} من میدانم چگونه همه کلمات و همه اعداد را استخراج کنم. اما من نمی توانم لیستی مانند لیست قبلی ایجاد کنم. * * * در اینجا نمونه ای از آنچه من سعی کردم کلمات و خروجی آن را استخراج کنم آورده شده است: StringCases[string, RegularExpression[\\w(?<!\\d)[\\w'-]*]] {there, are , words, and, numbers, in, here} همچنین می توانم این کار را با الگوی تطبیق به جای RegEx انجام دهم، اما این کار من را به هدفم نزدیک نمی کند. آیا regex من به سادگی اشتباه است، یا این مشکل نیاز به راه حل کمی بیشتر دارد؟
|
ایجاد لیست از یک رشته، جدا کردن کلمات از اعداد
|
43088
|
من یک تابع با بسیاری از گزینههای خودش را دارم، اما میخواهم با استفاده از تابع «FilterRules» گزینهها را به زیر تابعها منتقل کنم. در اینجا یک مثال ساده آورده شده است: Options[pfunc] = {test -> True}; pfunc[x0_, plotopts : OptionsPattern[]] := ماژول[{}, Plot[x^2, {x, -x0, x0}, PlotStyle -> If[OptionValue[test], Red, Blue], Evaluate [FilterRules[{plotopts}، Options[Plot]]]] زمانی که من فقط سعی می کنم از گزینه های `pfunc` به خوبی کار می کند pfunc[7] pfunc[7، test -> False]   اما اگر بخواهم از یک آرگومان داخلی برای «Plot» استفاده کنم، رقم مورد انتظار را تولید می کند اما خطا می دهد. پیام ها pfunc[7، test -> False، Frame -> True، Axes -> False] (* OptionValue::nodef: گزینه ناشناخته Frame for pfunc. >> OptionValue::nodef: گزینه ناشناخته محورها برای pfunc. >> OptionValue ::nodef: گزینه ناشناخته BaseStyle برای pfunc >> General::stop: خروجی بیشتر OptionValue::nodef در طول این محاسبه سرکوب می شود >> *)  چرا این خطاها را می دهد؟ علاوه بر این، اگر لازم باشد گزینهها را به تابعهای فرعی مختلف منتقل کنم، چه میشود؟
|
نحوه ساخت یک تابع با گزینه های خاص خود و همچنین انتقال گزینه ها به سایر توابع
|
43529
|
من سعی میکنم از بازگشت برای حل یک مشکل موجودی مشترک/قیمتگذاری پویا مانند موناهان، پتروززی و ژائو 2004 استفاده کنم. سعی کردم «y[t]» و «k[t]» را از طریق بازگشت با کد زیر حل کنم: m = 0.5; λ = 0.1; k[0] = 0; y[0] = 0; Clear[y]; پاک کردن[k]; r[t_Integer، z_] := 1/z^m (-(1/λ)*E^(-λ*z) + 1/λ + k[t - 1]*λ*ادغام[(z - w) ^m*E^(-λ*w), {w, 0, z}]) // N; y[t_Integer] := y[t] = ArgMax[{r[t، j]، j > y[t - 1]}، j] // N; k[t_Integer] := k[t] = r[t، y[t]]; y[1] پیام زیر را دریافت می کنم: > $RecursionLimit::reclim: عمق بازگشت از 1024 بیشتر شد. >> وقتی من مشکل را به صورت دستی حل می کنم، خوب کار می کند: b = 2; m = 1 - 1/b; λ = 1/187; r1[z_] := 1/z^m (-(1/λ)*E^(-λ*z) + 1/λ) // N; y1 = ArgMax[{r1[g]، g >= 0}، g]; y1 r1[y1] > > 234.953 > 8.72688 > r2[z_] := N[(1/z^m)*(-(1/λ)/E^(λ*z) + 1/λ + r1[y1 ]*λ*Integrate[(z - w)^m/E^(λ*w), {w, 0, z}])]; y2 = ArgMax[{r2[h]، h >= y1}، h]; y2 r2[y2] > > 486.281 > 14.432 > r3[z_] := N[(1/z^m)*(-(1/λ)/E^(λ*z) + 1/λ + r2[y2 ]*λ*Integrate[(z - w)^m/E^(λ*w), {w, 0, z}])]; y3 = ArgMax[{r3[i]، i >= y2}، i]; y3 r3[y3] > > 687.782 > 18.982 > ... کسی می تواند به من بگوید اشتباه من کجاست؟ این کد به روز شده، پس از ویرایش پیشنهادات است: m = 0.5; \[لامبدا] = 1/187; r[0, z_] := 0; پاک کردن[k، y]؛ k[0] = 0; y[0] = 0; r[t_Integer، z_] := 1/z^m (-(1/\[Lambda]) Exp[-\[Lambda] z] + 1/\[Lambda] + k[t - 1] \[Lambda] ادغام[(z - w)^m Exp[-\[Lambda] z], {w, 0, z}]) // N; y[t_Integer] := y[t] = ArgMax[{r[t، j]، j > y[t - 1]}، j] // N; k[t_Integer] := k[t] = r[t، y[t]]; y[1] k[1] y[3] k[3] 234.953 8.72688 234.953 11.3039
|
حل یک برنامه پویا از طریق بازگشت
|
42927
|
در حین کار بر روی یک شبیه سازی ساده، با ویژگی Manipulate quirk (اشکال؟) روبرو شدم و می خواهم بدانم چگونه از آن دور شوم. این اولین کد عبور است که مطابق انتظار عمل می کند (اما نادرست است): simpleBrownianSimulation[] := Module[{vels, nPts}, Manipulate[ vels = Table[RandomReal[{-1, 1}, 2], {Length [امتیاز]}]؛ nPts = Table[pts[[i]] + t*vels[[i]], {i, Length[pts]}]; گرافیک[{آبی، PointSize[0.02]، Point[nPts]}، PlotRange -> {{-5، 5}، {-5، 5}}]، {{pts، {{0، 0}}}، مکان یاب , LocatorAutoCreate -> True, Appearance -> None}, {t, 0, 10, 0.05} ]]؛ simpleBrownianSimulation[] ایده این است که از نوار لغزنده برای بهروزرسانی موقعیت ذرات (ذخیره شده در pts) استفاده کنید. این کد فقط در صورت جابجایی لغزنده به درستی به روز می شود، اما حاوی یک خطا است، زیرا موقعیت همیشه از موقعیت اولیه ذره و مقدار زمان فعلی محاسبه می شود. بنابراین برای رفع این مشکل، آن را به این تغییر دادم: simpleBrownianSimulation[] := Module[{vels, nPts, isSet = False}, Manipulate[ If[!isSet, nPts = pts; isSet = True]; vels = Table[RandomReal[{-1, 1}, 2], {Length[pts]}]; nPts = Table[nPts[[i]] + vels[[i]], {i, Length[pts]}]; گرافیک[{آبی، PointSize[0.02]، Point[nPts]}، PlotRange -> {{-5، 5}، {-5، 5}}]، {{pts، {{0، 0}}}، مکان یاب , LocatorAutoCreate -> True, Appearance -> None}, {t, 0, 10, 0.05} ]]؛ simpleBrownianSimulation[] این کد صحیح است، اما متحرک می شود! بدون در نظر گرفتن اینکه آیا نوار لغزنده جابجا می شود یا خیر، به تنهایی به روز می شود. من می دانم که در اینجا از مقدار لغزنده استفاده نمی شود، خوب است. من فقط میخواهم از آن بهعنوان یک راهانداز بهروزرسانی استفاده کنم، و در غیر این صورت بهروزرسانی دستکاری نداشته باشم. چرا دستکاری این کار را انجام می دهد و چگونه می توانم آن را برطرف کنم؟ توجه داشته باشید که این Mathematica 9 است، اما این مورد در نسخه های ویندوز و مک رخ می دهد.
|
رفتار بد را دستکاری می کند -- چرا به روز رسانی خودکار است؟
|
20655
|
من سعی میکنم با استفاده از «NonlinearModelFit» دادهها را با پتانسیل مورس به صورت زیر جمع کنم: morse[r_] := d (1 - Exp[a (re - r)])^2; nlm1 = NonlinearModelFit[data1, d (1 - Exp[a (re - r)])^2, {d, {a, 1.5}, {re, 1.5}}, r] اما پس از انجام این کار، خطای زیر را دریافت می کنم : > `NonlinearModelFit::cvmit:` به دقت یا دقت درخواستی در 100 همگرا نشد تکرارها من سعی کردم از مقادیر مختلف برای ثابت خود استفاده کنم و گیج کننده است که داده ها مطابقت ندارند. این دادههایی است که من در حال حاضر از آن استفاده میکنم: {جدایی بین هستهای ()، انرژی پتانسیل (eV)}، {2.2678، 1.44954}، {2.274، 1.41403}، {2.2801، 1.3726}، {2.2825، 2.2864، 2.2864، 1. {2.2929، 1.27275}، {2.3، 1.2149}، {2.3077، 1.15223}، {2.3163، 1.08509}، {2.3258، 1.01378}، {2.3364، 0.938569}، {2.3364، 0.938569، 0.938569}، {2.3364، 0.938569} {2.3614، 0.777423}، {2.376، 0.691882}، {2.3924، 0.603253}، {2.411، 0.511677}، {2.4324، 0.417273، 0.417273}، 0.417273، 204، 2.2. {2.4891، 0.220385}، {2.5321، 0.118071}، {2.6176، 0.0132722}، {2.7173، 0.0132722}، {2.834، 0.118071}، {2.834، 0.118071}، {2.834، 0.118071}، {2.834، 0.118071}، {2.9715، 0.320146}، {3.0294، 0.417273}، {3.0844، 0.511677}، {3.1379، 0.603253}، {3.1909، 0.691824}، {3.1909، 0.691824}، 0.691882}، {3.1909، 0.691882}، 0.691882}، 0.417273}، {3.0844، 0.511677}، {3. {3.2987، 0.859714}، {3.3549، 0.938569}، {3.4136، 1.01378}، {3.4758، 1.08509}، {3.5424، 1.15223}، 1.15223}، 1.15223}، 1.15223}، 1.15223}، 0.938569}، 0.938569}، {3.6. 1.27275}، {3.7846، 1.32543}، {3.8867، 1.3726}، {4.0049، 1.41403}، {4.144، 1.44954}} نظری دارید؟
|
پیام خطا از ارزیابی NonlinearModelFit
|
43033
|
من با وارد کردن فایل .txt به عنوان جدول مشکلاتی دارم. این فایل است. من سعی کردم آن را با داده وارد کنم = Import[data.txt, Data] میخواهم به مقادیر تک دسترسی داشته باشم، اما با import من کار نمیکند. نمیتوانم به «داده[[2، 1]]» برای مثال برای دریافت اولین مقدار در «داده[[2]]» و غیره دسترسی پیدا کنم. هر ایده ای؟
|
مشکلات وارد کردن فایل txt
|
51313
|
یکی از ویژگیهای اخیر پلاگین Mathematica برای IntelliJ IDEA (www.mathematicaplugin.halirutan.de) یک نمای ساختار است که به شما اجازه میدهد اطلاعاتی درباره چندین تعریف که در یک فایل منبع انجام شده است را مشاهده کنید. در حال حاضر شبیه سمت چپ تصویر زیر است:  برای ارائه چنین ویژگی، باید استخراج کنم که کدام نماد تنظیم شده است وقتی کاربر از مواردی مانند * `lhs = rhs` یا `lhs := rhs` * `s /: patt = rhs` یا `s /: patt := rhs` * `lhs استفاده می کند ^= rhs» یا «lhs ^:= rhs» * «گزینهها[sym] = rhs»، «ویژگیها[sym] = rhs»، «SyntaxInformation[sym] = lhs»، «قالب[sym]] = rhs، «N[sym] = rhs», «پیشفرض[sym] = rhs» * «sym::tag = rhs` از آنجایی که در IDEA من نمیتوانم کد را مانند _Mathematica_ ارزیابی کنم، باید تمام آن اطلاعات را از بررسی درخت نحو انتزاعی (TreeForm در Mathematica) استخراج کنم. برای این کار، من یک به اصطلاح _بازدیدکننده_ دارم که از درخت عبور می کند و اطلاعات جمع آوری می کند. به راحتی می توان چنین بازدید کننده ای (یا تجزیه کننده عبارت) را در خود _Mathematica_ نوشت. من یک نسخه بسیار ابتدایی از چنین بازدیدکنندهای نوشتهام که عبارتی مانند «f[x_]:=x^2» را میگیرد و نمادهای تنظیمشده و نوع تخصیص را استخراج میکند. تا حدی، من به سادگی کدی را از پاسخ Leonids در اینجا کپی کرده ام. قبل از دادن کد در اینجا **سوالات من است:** آیا بازدیدکننده زیر قابل بهبود است؟ آیا موارد گم شده، چیزهایی که به آنها فکر نکرده ام، چیزهایی که به درستی کار نمی کنند وجود دارد؟ به خصوص UpSet جالب است زیرا در آنجا، بیش از یک نماد را می توان همزمان تنظیم کرد. * * * در اینجا یک بازدید کننده بسیار ابتدایی وجود دارد که از تطبیق الگوی ساده برای بررسی ساختار یک عبارت استفاده می کند: ClearAll[visit]; SetAttributes[visit, {HoldAllComplete}]; visit[s_Symbol] := MakeBox[s]; visit[(h : (SetDelayed | Set))[lhs_, _]] := {MakeBoxes[h], visit[lhs]}; visit[(h : (TagSetDelayed | TagSet))[a_, _, _]] := {MakeBoxes[h], visit[a]}; visit[(h : (UpSetDelayed | UpSet))[_[args__], _]] := {MakeBoxes[h], visit[args]}; visit[HoldPattern[Options[sym_] = _]] := {MakeBoxes[Options], visit[sym]}; visit[HoldPattern[Attributes[sym_] = _]] := {MakeBoxes[Attributes], visit[sym]}; visit[HoldPattern[SetAttributes[sym_, _]]] := {MakeBoxes[Attributes], visit[sym]}; visit[HoldPattern[SyntaxInformation[sym_] = _]] := {MakeBoxs[SyntaxInformation], visit[sym]}; visit[HoldPattern[Default[sym_] = _]] := {MakeBoxes[DefaultValues], visit[sym]}; visit[HoldPattern[MessageName[sym_, tag_] = _]] := {MakeBoxs[Messages], visit[sym], MakeBoxs[tag]}; visit[Verbatim[Format][sym_] := _] := {MakeBoxes[FormatValues], visit[sym]}; visit[HoldPattern[(Set | SetDelayed)[N[sym_], _]]] := {MakeBoxes[NValues], visit[sym]}; visit[(شرط | تست الگو | اختیاری)[arg_, _]] := visit[arg]; visit[(HoldPattern | اختیاری)[arg_]] := $Failed; بازدید[Verbatim[Pattern][sym_, _]] := $بازدید ناموفق[Verbatim[Repeated][p_, ___]] := $Failed; visit[(Blank | BlankSequence | BlankNullSequence)[___]] := $Failed; بازدید[(طولانی ترین | کوتاهترین)[arg_, ___]] := $Failed; بازدید[Verbatim[PatternSequence][args___]] := $Failed; بازدید[a_ /; AtomQ[Unevaluated[a]]] := $Failed; بازدید[args___] := فهرست @@ نقشه[بازدید، نگه دارید[args]]; بازدید[f_[args___]] := بازدید[f]; SetAttributes[StructureView, {HoldAll}]; StructureView[sets_Hold] := Column[List @@ Map[visit, sets]] و در اینجا چند مورد آزمایش مثبت وجود دارد که StructureView[Hold[f[x_]:= x^2, SetAttributes[sym, {HoldAll}] , Options[Plot] = {PlotRange -> Automatic}, مربع /: area[square] = a^2، ناحیه[مستطیل] ^= a*b، int /: rand[int] = تصادفی[عدد صحیح]، h /: f[h[x_]] = x^2، اطلاعات نحو[ f] = {ArgumentsPattern -> {_، _، OptionsPattern[]}}، N[f[x_]] := مجموع[x^-i/i^2، {i، 20}]، f::usage = f[x] می دهد (x - 1)(x + 1)، مساحت[square1, square2] ^= s^2، قالب[bin[x_, y_]] := MatrixForm[{{x}, {y}}]]] و در اینجا چند مورد آزمایشی وجود دارد که (به درستی) شکست میخورد زیرا از نظر معنایی معتبر نیستند StructureView[Hold[h_ /: f[h[x_]] = x^2, f_[x] := x^2, f_[x_] := x^2, f[x_] := x ]] ### یادداشتهای پایانی * من مجموعه برداری مانند «{a,b}={1،2}» و نماد ویژه «a[[1]]=4» را عمداً درج نکردهام. * من کسی نمیخواهم پاسخ کاملی را پست کنم، اما میخواهم در مورد چیزی بحث کنیم، سپس در چت روم افزونه به من پینگ بزنم.
|
استخراج نمادی که توسط SetDelayed، Set، TagSet، UpSet، SetAttributes و غیره تنظیم شده است.
|
42044
|
من سعی می کنم الگویی برای صادرات شکل ها و نمودارها به روشی ثابت ایجاد کنم که امکان ویرایش آسان را در هر نرم افزار طراحی مبتنی بر برداری (مانند illustrator) فراهم کند. مشکل من این است که ارقام صادر شده در قالب برداری ساختاری (ظاهراً) غیر ضروری دست و پا گیر دارند. به عنوان مثال p = Plot[x, {x, 0, 1}, Frame -> True , FrameLabel -> {Abscissa [واحد]، Ordinate [a.u]}، BaseStyle -> {FontSize -> 11، FontFamily -> Helvetica، FontTracking -> Plain، TextJustification -> 0, PrivateFontOptions -> {OperatorSubstitution -> False}} ] Export[test.svg,p,SVG] یک فایل SVG تولید می کند که کدی شبیه به این دارد: <g transform='matrix(1.000000, 0.000000 ، 0.000000، 1.000000، 0.000000، 0.000000)' clip-path='url(#cp98)'> <clipPath id='cp98'><polygon points='74,13 74,252 434,252 434,13 ' /></clipPath fill=' <po none' stroke-opacity='1' stroke-width='0.2px' stroke='rgb(0%,0%,0%)' points='431.898,20 428.122,20 ' /> </g> <g transform='matrix(1.000000, 0.000000, 0.000000، 1.000000، 235.948980, 236.753659)' clip-path='url(#cp99)'> <clipPath id='cp99'><polygon points='-1.94898,-1.75366 -1.94898،153.2461،15.2405 73.051,-1.75366 ' /></clipPath> <text x='0' y='11' font-family='Arial' font-size='11px' fill='rgb(0%,0%,0% )'>آبسیسا</text> <text x='49' y='11' font-family='Arial' font-size='11px' fill='rgb(0%,0%,0%)'>[</text> <text x='52' y='11' font-family='Arial' font-size ='11px' fill='rgb(0%,0%,0%)'>واحد</text> <text x='69' y='11' font-family='Arial' font-size='11px' fill='rgb(0%,0%,0%)'>]</text> </g> ببینید هر قطعه متن و علامت تیک چگونه است یک گروه، یک ماسک برش و متن به چند نمونه متن تقسیم می شود. وقتی در Illustrator باز میشود، این کد نیز دستکاری دشوار است مشکل توصیفشده در قالبهای PDF و EPS نیز وجود دارد، اما در کد SVG راحت تر دیده می شود. آیا می توان این رفتار را کنترل کرد؟ حداقل میخواهم ماسکهای بریدهشده و گروهها را حذف کنم و تمام متن یک برچسب را مجبور کنم که یک شی واحد باشد. در حالت ایدهآل، میخواهم گروهی برای ردیابی، گروهی برای محور و گروهی دیگر برای برچسبها داشته باشم که سعی کردم «TextJustification -> 0, FontTracking -> «Plain»» را ایجاد کنم، به این امید که حداقل تقسیم متن حل شود، اما بدون نتیجه. **ویرایش** بر اساس این سوال، یک استراتژی تجزیه مجدد فایل SVG (که نشانه گذاری XML است) است، به تمام متن هایی که در همان گروه هستند ملحق می شوند. و سپس گروه ها و مسیرهای برش را حذف کنید. این راه حلی نبود که انتظارش را داشتم، اما ممکن است کارساز باشد. آیا راهنمایی در مورد نحوه انجام این ترجمه رشته یا XML دارید؟ <g (گزینههای تصادفی 1)> <clipPath (گزینههای تصادفی 2) /></clipPath> <متن (گزینههای تصادفی 3)> A</text> <متن (گزینههای تصادفی 3)> B</text> <متن ( گزینه های تصادفی 3)> C</text> </g> به <text (همان گزینه 3)> ABC</text> **ویرایش 2** بسیار مقدماتی و تا حدی ناموفق _solution_ این است که SVG را ایجاد کنید و آن را به صورت XML تجزیه کنید، و آنچه را که در داخل گروهها (g) و کلیپها (clipPath) وجود دارد، بگیرید و آن را به عنوان متن صادر کنید. p = Plot[x, {x, 0, 1} , Frame -> True , FrameLabel -> {Abscissa [واحد], Ordinate [a.u]} , BaseStyle -> {FontSize -> 11, FontFamily -> Helvetica، FontTracking -> Plain، TextJustification -> 0، PrivateFontOptions -> {OperatorSubstitution -> False}} ] Export[test2.svg، ExportString[ImportString[ExportString[p، SVG]، XML] /. XMLElement[g, __, {XMLElement[clipPath, __], x_}] -> x, XML], Text] اما مشکل اینجاست که برخی از گروه ها تعاریف تبدیلی دارند که سیستم مختصات را دوباره تعریف می کنند و که اطلاعات در حال حاضر از بین رفته است. همچنین همه گروه ها حذف نمی شوند، نمی دانم چرا. من قدردان کمک در مورد قوانین جایگزینی XML و تجزیه داده ها هستم.
|
اجتناب از ساختار بیش از حد پیچیده گروهها، ماسکها و متنهای تقسیمشده در صادرات نمودار با فرمت برداری
|
42922
|
من سعی می کنم برخی از ارزیابی ها را روی یادداشت ها (مخصوصاً آهنگ ها) وارد شده از یک فایل MIDI انجام دهم. من فهرستی حاوی آهنگهای نتهای صوتی با «واردات[path/to/midi.mid، SoundNotes] وارد کردهام و نتهای صوتی یک آهنگ به شکل زیر هستند: { SoundNote[G4، {0. , 0.5}، Piano، SoundVolume -> 0.501961]، SoundNote[C5، {0.5، 1.}، Piano، SoundVolume -> 0.501961]، SoundNote[D5، {1.، 1.5}، Piano, SoundVolume -> 0.501961]، ... } من سعی میکنم زیر و بم را از هر SoundNote خارج کنم، هر SoundNote را به عنوان یک لیست در نظر بگیرید و اولین مقدار را با «aNote[[1]]» بگیرید. با این حال، این یک رشته یادداشت مانند C5 را برمی گرداند. آیا راهی برای به دست آوردن یک نمایش عددی از زمین، در مقیاس MIDI (وسط C = 60) یا مقیاس Mathematica (وسط C = 0) وجود دارد؟ من هیچ راهی برای استخراج اطلاعات از SoundNote در اسناد ندیده ام، مگر اینکه چیزی را گم کرده باشم.
|
دریافت MIDI SoundNote به عنوان مقادیر عددی
|
4526
|
فرض کنید علامتهای تیک را برای یک نمودار در یک تابع جداگانه خارج از نمودار تعریف میکنم: تیک[xmin_, xmax_] := Map[{#, , 0.03} &, FindDivisions[{xmin, xmax}, 4]] ; p = Plot[Sin[x]، {x، -Pi، Pi}، Frame -> True، FrameTicks -> {{تیک، تیک}، {تیک، تیک}}]; q = Plot[Sin[x]، {x، -Pi، Pi}، Axes -> True، Ticks -> {تیک، تیک}]; اکنون این نمودارهای خسته کننده را می توان با ارزیابی این دستور اضافی بسیار رنگارنگ تر کرد: Clear[tick] نتیجه ارزیابی «p» (و به طور مشابه «q») اکنون این است:  نگفتم خوش رنگه. این یک مشکل است به خصوص اگر تابع تیک خود را در مقداردهی اولیه نوت بوک از طریق «SetOptions[Plot,...]» تعریف کرده باشید، و سپس در مرحله بعد تصمیم بگیرید که خروجی «Graphics» را با یکی از این موارد _کپی و جایگذاری کنید. در نوت بوک دیگری که این مقداردهی اولیه انجام نشده است رسم می شود. با فرض اینکه «گرافیک» یک طراحی مستقل است که میتواند به این روش کپی شود، به یک شگفتی ناخوشایند منجر میشود: اگرچه میتوانید گرافیک را جایگذاری کنید، وقتی آن را در «نمایش[... ]` عبارت و ارزیابی آن:  پس در این مورد چه باید کرد؟ البته، من همیشه میتوانم تمام توابع تیک را در خود طرح جاسازی کنم، مانند q = Plot[Sin[x]، {x، -Pi، Pi}، Axes -> True، Ticks -> ({#، #} &[ تابع[{xmin، xmax}، نقشه[{#، ، 0.03} و، FindDivisions[{xmin، xmax}، 4]]]])]; اما این بسیار دست و پا گیر به نظر می رسد. از طرف دیگر، می توان با استفاده از `First@ImportString[ExportString[q,PDF”],PDF”] به PDF و به Graphics تبدیل کرد. اما این یک تفنگ بزرگ برای یک مشکل بسیار تخصصی است. امکان دیگر این است که خروجی طرح را با «FullGraphics» بزنید. با این حال، این حشره دار است. برای مثال، FullGraphics[Plot[x^2, {x, -1, 1}, TicksStyle -> RGBColor[1, 0, 0]]] به نظر نمیرسد که رنگ قرمز را برای علامتهای تیک بازتولید کند (تأیید شده توسط Wolfram به عنوان یک اشکال). بنابراین آیا راه های بهتری برای رایت کردن توابع تیک تعریف شده خارجی در مثال های بالا وجود دارد تا بتوان نتایج طرح را مستقل در نظر گرفت؟ حدس میزنم به چیزی مانند «SaveDefinitions->True» برای طرحها فکر میکنم. بیایید به آن فکر کنید، شاید قرار دادن طرح در یک 'Manipulate' گزینه دیگری باشد... اما در حالت ایده آل، من دوست دارم یک شی 'Graphics' داشته باشم. بنابراین در زمان ایجاد طرح، باید Mathematica را مجبور کرد تا جدول تیکهای واقعی تولید شده را در گرافیک ذخیره کند. در واقع، زمانی که یک گرافیک را کپی و پیست میکنم، چیزی شبیه به این در نوتبوک اتفاق میافتد (برخی از دادههای مربوط به گرافیک نمایش دادهشده در حال حاضر در حافظه پنهان ذخیره میشوند). خوب است اگر خود تابع تیک بتواند خود را با یک لیست تیک صریح جایگزین کند. **ویرایش** اولین اسکرین شات با پاسخ روخو برطرف شد و آن قسمت از سوال واقعاً ناشی از یک باگ در Mathematica نیست. این وضعیت ویژه علامتهای تیک است که هر زمان که تصمیم میگیریم خروجی نمودار را با محدوده نمودار متفاوت نشان دهیم (مثلاً با استفاده از «نمایش») باید در دسترس باشد. تصویر دوم از صفحه بالا ناشی از یک اشکال است (همچنین توسط مشاهدات هایکه پیشنهاد شده است)، و بنابراین نمی توانم انتظار داشته باشم که کسی در اینجا پاسخ خوبی بدهد (به جز موارد کاری). برای واضحتر نشان دادن اشکال: من هنوز با این تعریف ساده (ظاهراً مستقل) با خطا مواجه میشوم: q1 = Plot[Sin[x]، {x، -Pi، Pi}، Axes -> True، Ticks -> {Function[{xmin، xmax}، Map[{#، »، 0.03} و، Evaluate@FindDivisions[{xmin, xmax}، 4]]]، خودکار}] در اینجا نتیجه چسباندن خروجی از بالا در عبارت «Show[ ]» است:  با این حال، این مشکل با تغییر «FindDivisions[{xmin, xmax}, 4]» به «FindDivisions[{xmin, xmax}» «رفع» میشود، دور[4]]`
|
هنگامی که Ticks یا FrameTicks به عملکردهای خارجی نیاز دارند، نمودارهای مستقل ایجاد کنید
|
14662
|
اخیراً ما این موضوع را در مورد درون یابی داشتیم که در آن J. M. دو روش درون یابی را به هم مرتبط کرد. پس زمینه سوال من این است که من یک پارامتر را در مختصات قطبی با وابستگی به زاویه تخمین زدم. بنابراین، من مجموعه ای از مقادیر را دارم که می دانم مقادیر دوره ای هستند. **سوال این است:** آیا روش آسانی برای درون یابی مجموعه ای از (فقط چند) نقطه وجود دارد به طوری که درون یابی یکنواخت، پیوسته تا مشتق مرتبه 1 باشد، و جایی که خاصیت پیوسته بین شروع و نقطه باقی می ماند. پایان فاصله_؟ من سعی کردم «Interpolation» را تغییر دهم، بنابراین اگر علاقه دارید، لطفاً بخش زیر را ببینید. ## مثال و بررسی بیایید یک مجموعه داده ساده تعریف کنیم و از «Interpolation» _Mathematica_ با «PeriodicInterpolation -> True» استفاده کنیم: داده = {{0, 0.2}, {1/3, 0.9}, {2/3, 0.15} , {1, 0.2}}; ip = Interpolation[data, PeriodicInterpolation -> True] Show[{ ListLinePlot[data, Mesh -> Full, MeshStyle -> Directive[Red, PointSize[0.02]]], Plot[ip[x], {x, 0, 1 }، PlotStyle -> ColorData[1, 2]] }]  این در نگاه اول چندان بد به نظر نمی رسد، اما حداقل بین دو نقطه آخر یکنواختی را نقض می کند (که از زمان درون یابی در _Mathematica_ انتظار می رفت. هرگز چنین ملکی را ادعا نکرده است). فقط نگاه کردن به نمودار درون یابی و بر روی مرز بازه، Plot[ip[x], {x, 0.2, 1.2}] را نشان میدهد که مشتق پیوسته نیست. اکنون، ایده من این بود که با استفاده از «PeriodicInterpolation -> True»، اساساً به _Mathematica_ میگویم که میتواند در صورت نیاز، از مقادیر بهصورت دورهای برای لایهبندی کنارهها استفاده کند. بنابراین، یک ترتیب درون یابی بالاتر یا شاید با استفاده از روش -> Spline _ باید_ بتواند مشتقات را پیوسته کند. وقتی سعی میکنم از Interpolation[data, PeriodicInterpolation -> True, Method -> Spline] استفاده کنم، میبینم > Interpolation::mspl: روش Spline نمیتواند استفاده شود زیرا دادهها > نمیتوانستند اعداد واقعی را ماشین کنند. >> که من واقعا نمی فهمم. اگر از «InterpolationOrder» و روش پیشفرض «Hermite» استفاده کنم، برای بدست آوردن یک مشتق پیوسته _تقریباً به مقدار 20 نیاز دارم. بنابراین، من سعی کردم خودم padding را انجام دهم و از Spline و یک ترتیب درون یابی کم (برای کاهش بیش از حد) استفاده کنم: ip2 = Interpolation[ عضویت در @@ Table[Plus[{i, 0}, #] & / @ Most[data]، {i، 0، 10}]، InterpolationOrder -> 2، Method -> Spline] Plot[{ip2[x]}, {x, 5, 6.5}, Epilog -> {Red, PointSize[0.02], Point[{5, 0} + # & /@ data]}]  که البته یکنواخت نیست، اما حداقل مشتق آن پیوسته است: Plot[ip2'[x], {x, 5, 6.5}]  ## راه حل نهایی من درون یابی استفن را می پذیرم پاسخ J.M. به عنوان راه حل به دلیل زیر: به خوبی نشان می دهد که چگونه می توان مقادیر مشتق و نه تنها مقادیر درون یابی را به Interpolation ارائه کرد. بنابراین یک درون یابی کاملاً جدید را پیاده سازی نمی کند، بلکه فقط مشتقات تعدیل شده را محاسبه می کند و از Interpolation داخلی _Mathematica_ استفاده می کند. توجه داشته باشید که من تغییراتی در عملکرد او ایجاد کردم. ابتدا قسمت زیر pp = Apply[Dot, Transpose[MapAt[Map[Reverse, #] &, Map[Partition[#, 2, 1, {-1, 1}] &, {h, del}], 1 ]]، 1]/ ListConvolve[{1، 1}، h، {1، -1}]; می توان (IMO) کمی به pp = Dot @@@ Transpose[ MapAt[Reverse, Map[Partition[#, 2, 1, {-1, 1}] &, {h, del}], {1, All ساده شد }]]/ ListConvolve[{1, 1}, h, {1, -1}]; که یک تابع خالص و یک «نقشه» را ذخیره می کند. در غیر این صورت، من درون یابی تناوبی و غیر تناوبی را با هم ترکیب کردم و یک الگو اضافه کردم تا دادههای به شکل '{y1,y2,...}' را بتوان به روش معمول درون یابی کرد. (لطفاً نام تابع را تغییر دهید. از آنجایی که من آن را در یک بسته قرار دادم فقط به این شکل نامیده می شود) گزینه ها[IPCUMonotonicInterpolation] := { PeriodicInterpolation -> False } steffenEnds[{{h1_, h2_}, {d1_, d2_}}] := با[{p = d1 + h1 (d1 - d2)/(h1 + h2)}، (Sign[p] + Sign[d1]) Min[ Abs[p]/2، Abs[d1]]] IPCUMonotonicInterpolation[data_?(VectorQ[#، NumericQ] &)، opts___?OptionQ] := IPCUMonotonicInterpolation[Transpose[{Range[Length[data]], data}], opts]; IPCUMonotonicInterpolation[data_?MatrixQ، OptionsPattern[]] := ماژول[{dTrans = Transpose[data]، del، h، m، pp، optPeriodic، overhangs}، optPeriodic = OptionValue[PeriodicInterpolation]; h = تفاوت ها[First[dTrans]]; del = تفاوت ها[آخرین[dTrans]]/h; overhangs = If[optPeriodic === False, {1, -1}, {-1, 1}]; (* توجه داشته باشید که overhange ها در Partition و ListConvolve به طور متفاوتی تعریف شده اند*) pp = Dot @@@ Transpose[MapAt[Reverse, Map[Partition[#, 2, 1, ov
| |
39769
|
H[t_] = {{0، 1}، {1، t}}؛ tmax=5; سرگرم کننده[X_?ArrayQ, t_] := -I (H[t].X - X.H[t]); sol = NDSحل[{σ'[t] == سرگرم کننده[σ[t]، t]، σ[0] == جدول[If[i == 1 \[و] j == 1، 1، 0]، {i، 1، 2}، {j، 1، 2}]}، σ[t]، {t، 0، tmax}] مسطح کردن[Evaluate[σ[t] /. سل /. {t -> tmax/100}]، 1] // MatrixForm Plot[Table[Flatten[Evaluate[σ[t] /. sol]، 1][[i، i]]، {i، 1، 2}]، {t، 0، tmax}، PlotRange -> همه]  نحوه تغییر رنگ دو خط در نمودار... و چرا Flatten[Evaluate[σ[t] /. sol]، 1][[1، 1]] t را می دهد در حالی که Flatten[Evaluate[σ[t] / را نشان می دهد. sol]، 1][[2، 2]] {InterpolatingFuction[{{0.،5.}}،<>}[t]}[[[2،2]] را میدهد.
|
چگونه برای یک عبارت جدول داده شده رنگ را در نمودار تغییر دهیم؟
|
9298
|
برخی از زبانهای برنامهنویسی امکان وارد کردن یک تابع از یک کتابخانه را ارائه میدهند، زیرا از x import y من به دنبال وارد کردن تنها یک تابع (CraphCoordinates) از بسته GraphUtilities هستم. دستورات زیر کار نمی کنند: << GraphUtilities`GraphCoordinates Needs[GraphUtilities`، GraphCoordinates] اولی یک خطا می دهد، در حالی که دومی کل بسته GraphUtilities را بارگیری می کند. چگونه باید ادامه دهم؟
|
واردات قطعات پکیج
|
13459
|
لطفا موارد زیر را در نظر بگیرید: zeros={0.,0}; data={1, 0., 0}; DeleteCases[data, #]&/@zeros Head/@zeros (*{Real, Integer}*) (*{{1, 0}, {1, 0.}}*) برای درک من از همه اعداد صحیح (به عنوان مثال `0) «، «2») عنصری از اعداد واقعی هستند (مثلاً «0.00000»، «2.00000»). پس چرا Mathematica تمام صفرهای «داده» را حذف نمی کند. از اینجا میدانم که میتوان مشکل «DeleteCases» را از طریق «DeleteCases[Rationalize@data,0]» حل کرد، اما نکته اینجا نیست. **ویرایش** تست زیر ممکن است مشکل من را کمی بهتر توضیح دهد: sets={Integers,Reals,Complexes}; test=Table[Element[j, i], {i, sets}, {j, صفر}]; (*{{False, True}, {True, True}, {True, True}}*) test همانطور که انتظار می رود برمی گرداند که 0 عنصر اعداد صحیح، واقعی و Complexes است به همین دلیل من انتظار دارم برای «DeleteCases[data, #]&/@zeros» نتیجه زیر باشد: {{1}, {1, 0.}} برای دومی «0.» نمی تواند باشد از داده حذف شد زیرا من _delete all 0-Integers_ را صدا زدم، در حالی که در مورد اول همه صفرها را می توان حذف کرد همانطور که من _delete all 0-Reals_ را نامیدم. **توجه:** به جای «0» و «0.» می توانیم از «2» و «2.» نیز استفاده کنیم. ارزش مهم نیست.
|
چرا یک عدد صحیح واقعی در نظر گرفته نمی شود؟
|
56693
|
اخیراً این سوال پرسیده شد http://math.stackexchange.com/questions/888369/betweenness-centrality-how- long-does-mathematica-take on Mathematics SE. آیا کسی می داند که در ادامه، Mathematica از چه الگوریتمی برای محاسبه بردار مرکزیت بین (از عناصر $N$) برای یک نمودار بدون وزن استفاده می کند؟
|
Mathematica از چه الگوریتمی برای محاسبه مرکزیت بین نمودارهای بدون وزن استفاده می کند؟
|
9436
|
من یک برنامه کامپایل شده با MathLink دارم. من می خواهم از برنامه های دیگر C استفاده کنم، بدون اینکه Mathematica اصلا درگیر باشد. اگر برنامه خود را با MathLink ایجاد کنم و به این برنامه خارجی متصل شوم، بسته های عددی با تعدادی توابع دریافت می کنم: «DefineExternal [funcname[] , { } , 89] که این توابع را به عنوان خارجی در Mathematica ثبت می کند. چگونه می توانم، از برنامه C خود، آنالوگ تابع Mathematica «CallPacket[89,{}]» را برای فراخوانی «funcname» فراخوانی کنم. ارسال مستقیم MLPutFunction(lp، funcname) به این برنامه خارجی به نظر نمی رسد کار کند، زیرا، تصور می کنم، در نظر گرفته شده است که فقط برای ارتباط از برنامه خارجی با Mathematica استفاده شود، یا؟
|
با استفاده از MathLink برای ارتباط با برنامه خارجی از برنامه C من بدون Mathematica
|
54578
|
گزینه Plot GridLines را می توان به عنوان لیستی از مقادیر صریح برای ترسیم خطوط مشخص کرد، یا به عنوان یک **تابع** که خطوط شبکه را بر اساس مقادیر حداکثر و حداقل در امتداد هر محور محاسبه می کند. در _Mathematica_ نسخه 8، من توانستم این تابع را برای `GridLines` به دو روش معادل مشخص کنم: Clear[gridLineFunction]; gridLineFunction[xmin_, xmax_] := {.1، .2، 0.5}; Plot[Sin[x], {x, 0, 1}, GridLines -> gridLineFunction]  این از مثال موجود در مستندات پیروی می کند، اما برای سادگی، یک لیست ثابت از اعداد را بدون انجام هیچ گونه محاسبه ای برمی گرداند. با این حال، اکنون با ارسال مستقیم آن به GridLines به عنوان یک تابع، موارد بالا را بازنویسی می کنم: Plot[Sin[x], {x, 0, 1}, GridLines -> Function[{xmin, xmax}, {.1 , .2, .5}]]  این آخرین خط چیزی است که من **نسخه 10** را در OS X دریافت کردم. در نسخه 8 _استفاده شده_ کار می کرد. و ساختار معادل _هنوز کار می کند_ برای گزینه Ticks: Plot[Sin[x], {x, 0, 1}, Ticks -> تابع[{xmin، xmax}، {.1، .2، 0.5}]]  آیا دلیلی وجود دارد که من نادیده بگیرم که چرا این رویکرد عملکرد دیگر در GridLines کار نمی کند، یا این یک اشکال است؟
|
چرا گزینه GridLines با Function از کار می افتد؟
|
40783
|
من در Mathematica تازه کار هستم و سعی کردم اسناد را جستجو کنم اما نمونه خاصی در آنجا وجود نداشت. این چیزی است که من تاکنون به آن دست یافته ام، یک خطا، احتمالاً نحو اشتباه را برمی گرداند. نمودار[Sin[x]، {x، 0، 2 Pi}، Filling -> Range {x, 0, Pi}]
|
چگونه می توانم ناحیه 0 تا pi را در موج سینوسی پر کنم و در این فرآیند مقدار مساحت را بدست بیاورم؟
|
33456
|
من سعی میکنم ریاضیات را مجبور کنم تا یک تابع کلی تعریف شده برای d lp را حل کند: در یک نسخه کاهشیافته، «w» به «l2»، «lp» و «t» بستگی دارد. «l2» و «lp» به «t» بستگی دارند. علاوه بر این، «w» نسبت به «t» ثابت است. بنابراین، من حل [Dt[w[l2، lp، t]، t] == 0، Dt[lp، t]] را انجام دادم که کار می کند. مشکل این است که دینامیک l2 به w بستگی ندارد، بنابراین می توان آنها را با: l2[t_] := l20*E^(p*t) تعریف کرد که در آن l20 یک ثابت است. بنابراین، من موارد زیر را امتحان کردم: l2[t_] := l20*E^(p*t) حل[Dt[w[l2، lp، t]، t، ثابت -> {l20، p}] == 0، Dt[lp, t]] که کمکی نکرد. دومین تلاش این بود، حل[Dt[w[l20*E^(p*t)، lp، t]، t، ثابت -> {l20، p}] == 0، Dt[lp، t]] که کمکی هم نکرد آیا کسی ایده ای دارد؟
|
حل یک مشتق کل - متغیرهای مستقل در مقابل متغیرهای وابسته
|
37752
|
من می خواهم مقیاس خاکستری (میانگین RGB) یک تصویر وارد شده را رسم کنم و نمودار را با تصویر وارد شده ترکیب کنم. چگونه می توانم این کار را در Mathematica انجام دهم؟ مثلاً تصویر وارد شده یک تصویر 800x5 پیکسل است. 800 پیکسل در افقی و 5 پیکسل در عمودی. من می خواهم مقیاس خاکستری (متوسط RGB) تصویر را در جهت افقی ترسیم کنم و آن را در بالای تصویر قرار دهم تا تجسم تصویر را به اضافه تغییر مقیاس خاکستری در جهت افقی ارائه دهم. با تشکر از کمک!
|
نحوه ListPlot روی یک تصویر وارداتی
|
5296
|
من در حال آماده کردن برخی از داده ها برای انتشار هستم. من یک سری طرحهای شبیه به این دارم، با استفاده از «ListLinePlot»:  سایهزنی پسزمینه به تازگی با استفاده از _Mathematica_ اضافه میشود. ابزارهای طراحی با این حال، تجسم زیر (هیستوگرام سه بعدی) عملکرد مشابهی را ارائه نمی دهد. در اینجا مجموعه داده ای است که من استفاده می کنم (بابت طولانی عذرخواهی می کنم، اما امیدوارم کادر کد درست باشد): dataHistogramSet = {{{1997, 0}, {1997, 0}, {1997, 0}, {1997, 0 }، {1997، 0}، {1997، 2}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0} ، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 1}، {1997 ، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 16}، {1997، 0}، {1997، 1}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 5} ، {1997، 0}، {1997، 5}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 5}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997 ، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 2}، {1997، 0}، {1997، 0} ، {1997، 3}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 6}، {1997، 0}، {1997، 1}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 4}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997 ، 0}، {1997، 62}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 1}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0}، {1997، 0} ، {1997، 0}، {1997، 0}}، {{1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 1}، {1998، 19}، {1998، 0}، {1998 ، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0} ، {1998، 1}، {1998، 32}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 6}، {1998، 1}، {1998، 2}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998 ، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 3}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 1}، {1998، 0} ، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 2}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 2}، {1998 ، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 0}، {1998، 1}، {1998، 0}، {1998، 3} }، {{1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 3}، {1999 ، 0}، {1999، 82}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 7}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 25}، {1999، 9}، {1999، 0}، {1999، 0} ، {1999، 0}، {1999، 20}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999 ، 1}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 33}، {1999، 0}، {1999، 0} ، {1999، 23}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 60}، {1999، 0}، {1999، 11}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999 ، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 3}، {1999، 0} ، {1999، 3}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 2}، {1999، 2}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}، {1999 ، 0}، {1999، 0}، {1999، 0}}، {{2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 254}، {2000، 4}، {2000، 0} , {2000, 0}, {2000, 0}, {2000, 0}, {2000، 8}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 14}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 12}، {2000، 72}، {2000 ، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 4}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000 ، 0}، {2000، 22}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 2}، {2000، 0} , {2000, 0}, {2000, 0}, {2000, 0}, {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 8}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000 , 0}, {2000, 0}, {2000, 0}, {2000, 8}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0} ، {2000، 0}، {2000، 0}، {2000، 0}}، {{2001، 0}، {2001، 5}، {2001، 3}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 23}، {2001، 0}، {2001، 0}، { 2001، 1}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 4}، {2001، 13}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0} ، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 16}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001 ، 23}، {2001، 0}، {2001، 4}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 9}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001، 0}، {2001،
|
سایه زنی پس زمینه در Histogram3D
|
17749
|
وقتی فهمیدم در «Graphics3D» یک سطح همیشه نسبت به منابع نور شفاف است برای من شوکه کننده بود: lightSources = {{Directional, Red, Scaled[{1/2, 1, 1}]}, { جهتدار، سبز، مقیاسشده[{1، 1/2، 1}]}، {«جهتدار»، آبی، مقیاسشده[{0, 0, 0}]}}; نمایش[Plot3D[Sin[x y]، {x، 0، Pi}، {y، 0، Pi}، Lighting -> LightSources]، Graphics3D[{PointSize[Large]، Point[lightSources[[All, 3]]، VertexColors -> LightSources[[All, 2]]]}]]  می توان دید سطح سمت راست آبی است، اگرچه این سطح کاملاً از منبع نور آبی واقع در نقطه { سایه می اندازد. 0,0,-1}`. من احساس می کنم چنین رندری غیرقابل قبول است. آیا امکان تولید سایه در _Mathematica_ وجود دارد؟ ## به روز رسانی برای پاک کردن: منظور من از سایه ها این است که سطوح روی صحنه نباید نسبت به منابع نور شفاف باشند (یا بهتر است شفافیت آنها را یک کاربر تعریف کند). من نیازی به رها کردن سایه های نشان داده شده در موضوعات مرتبط ندارم: (1)، (2).
|
چگونه در Graphics3D سایه بگیریم؟
|
51716
|
دستکاری CDF ساخته شده در Mathematica 8 به خوبی کار می کند و در یک صفحه وب خوب به نظر می رسد به جز برچسب های نوت بوک نامناسب و فضای سفید در اطراف و زیر پانل. چه کاری می توان کرد؟ http://faculty.unlv.edu/gbp/mma/VisualComplexAnalysis/complexInversion.html Mathematica 9 موجود است، اما هنوز دانلود نشده است. آیا استقرار وب بهتری را ارائه می دهد؟ کد اضافه شده در 29 ژوئن 2014 پاک کردن [Global`*] Style[Pane[Framed[Manipulate[ (* GRAPHICS AND PLOTS COMBINED USING SHOW; آخرین مورد در ترامپس قبلی *) نمایش[{ circleK, circleAPlot[offset, oCircA] حلقهBPlot[offset oCircA],invLineGraphics[offset oCircA],invAVGrPts[offset oCircA], invLVGrPts[offset oCircA], qPt,lineR, labels[offset oCircA], شرح },Axes->False,PlotRange->{xBnds,yBnds},Background->LightGray], {{offset,2,Style[origin A multiplier,White,Bold]}, {3,2.5,2,1.5 , 1, .5, 0,-.5}}, مقداردهی اولیه :> ( (* CONSTANTS *) radCircA = 1/4 (* شعاع A *) oCircA = (1+I)/(4 Sqrt[2]); (* مرکز K *) invAngles = محدوده[Pi/4، 3Pi/4، Pi/8] bnds = 4; z)، R = 1 *) zInv[z_,q_,R_]:=(q مزدوج[z] + (R^2 - Abs[q]^2)/(کنژوگه[z]-مزوج[q])); (* تبدیل کمپلکس به بردار w عناصر واقعی *) v[z_]:={Re[z],Im[z]}; (* دایره با مبدا در q و شعاع radR *) حلقهK := گرافیک[Circle[v[q],radR]]; (* محاسبه نقاط پیچیده دایره A و استفاده از جدول برای ایجاد فهرست نقاط *) circleATable[centerA_] := جدول[radCircA Exp[I \[Theta]]+centerA, {\[Theta], 0, 2Pi, . }]؛ (* معکوس کردن نقاط پیچیده دایره A با نگاشت zInv[] به فهرست نقاط پیچیده؛ فهرستی را برمی گرداند *) circleBTable[centerA_] := zInv[#,q,radR]&/@circleATable[centerA]; (* MAP LISTS OF COMPLEX POINTS TO LISTS OF VECTOR*) circleAVectors[centerA_] := v[#]&/@circleATable[centerA]; circleBVectors[centerA_] := v[#]&/@circleBTable[centerA]; (* ایجاد نمودارهای خطی از فهرست بردارها *) circleAPlot[centerA_] := ListLinePlot[circleAVectors[centerA],AspectRatio->1,PlotStyle->{Blue}]; circleBPlot[centerA_] := ListLinePlot[circleBVectors[centerA],AspectRatio->1,PlotStyle->{آبی}]; (* نقاط وارونگی در A، نشان داده شده با نقاط قرمز و فلش *) invACPts[centerA_] := (radCircA Exp[I (#-Pi/4)]+centerA)&/@invAngles; invLCPts[centerA_] := zInv[#,q,radR]&/@invACPts[centerA]; invAVGrPts[centerA_] :=گرافیک[{Red,Point[v[#]]}&/@invACPts[centerA]]; invLVGrPts[centerA_]:= گرافیک[{Red,Point[v[#]]}&/@invLCPts[centerA]]; invLineObjs[centerA_] := {خاکستری، خط چین، سر پیکان[.02]، پیکان[{v[0]، v[#]}]}&/@invLCPts[centerA]; invLineGraphics[centerA_] := گرافیک[invLineObjs[centerA]]; (* OTHER *) qPt = گرافیک[Point[v[q]]]; lineR = گرافیک[{ خط چین، خاکستری، خط[{v[q]، v[radR Exp[I (Pi/2+Pi/4)]]}]}]; (* LABELS *) labelK=Text[Style[K, Bold, 12], v[-.5-.5I]]; labelA[centerA_] := {آبی، متن[سبک[A، پررنگ، 8]، v[centerA]]}; labelB[centerA_] :={آبی، نوشتار[سبک[If[Abs[centerA] == Abs[oCircA]، B = L، B]، پررنگ، 8]، v[zInv[centerA +radCircA Exp [I Pi/4],q,radR]+.2+.2I]]}; labelq = Text[Style[q, Bold, 12], v[0]-{.1,.1}]; labelR = Text[Style[R, Bold, 10], v[(1/2)Exp[I(Pi/2+Pi/4)]]-{.1,.1}]; (* تبدیل متن اولیه به اشیاء گرافیکی *) labels[centerA_] := گرافیک[{labelK, labelA[centerA], labelB[centerA],labelq,labelR}]; عنوان = گرافیک[{متن[سبک[وارونگی پیچیده دایره A در واحد دایره K\nبه دایره B یا به خط L اگر مرکز q از K در A\nSubscript[I, k](z) =(q Overscript[z , _] + ((R^2)-|q|^2) )/(Overscript[z, _]-Overscript[q, _]), R=1”, Bold,12], v[-2.2I]]}]) ],پسزمینه->سیاه],{395,430}, تراز->چپ], پسزمینه->خاکستری روشن]
|
چگونه از فضای خالی و برچسب ها در CDF در صفحه وب جلوگیری کنیم؟
|
20479
|
چگونه می توانم خط معمولی یک هواپیما را در واقع عمود به نظر برسانم؟ cc = Plot3D[2 x + y، {x، -2، 2}، {y، -2، 2}، PlotRange -> {-4، 4}] bb = ParametricPlot3D[{2 t, t, -t} , {t, -1, 1}, PlotStyle -> Thick] Show[cc, bb]  خط حتی نزدیک به عمود بر صفحه به نظر نمی رسد.
|
خطوط معمولی به سطوح یا سطوح در یک طرح سه بعدی
|
11964
|
من روی یک مسئله تئوری گراف کار میکنم، و با توجه به راسهای $n$، میخواهم بتوانم تمام گرافهای متصل غیر همشکل (نه لزوما ساده) را با راسهای $n$، که هر کدام دارای درجه 3 هستند، تولید کنم. یافتن نمودار را در Sage انجام میدهم، اما بستههای گراف موجود برای من مشکلاتی ایجاد کرده است، بنابراین به جای آن از دیکشنریها استفاده کردهام. رویکرد من این است که نمودارهایی با درجه راس حداکثر سه تولید کنم و در لیستهای قبلی تکرار کنیم و هر بار عدد یال را 1 افزایش دهیم. این بهینه نیست، و واقعاً زمان بر است، بیشتر به دلیل عملکرد اولیه بررسی ایزومورفیسم من. بنابراین، میخواهم بدانم آیا امکان تولید این نوع لیست (گرافهای متصل با حداکثر درجه 3) در Mathematica وجود دارد، زیرا من در واقع میتوانم آنها را به راحتی در آنجا رسم کنم. من از مبدلی استفاده کرده ام (خط 46 اینجا) که دستور Mathematica را می دهد تا نمودارها را از Sage رسم کند، به عنوان مثال، {GraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 1, 2 -> 3, 2 -> 3 }], GraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 1, 2 -> 3, 2 -> 4}], GraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 1, 2 -> 3, 3 -> 3}], GraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 1, 2 -> 3, 3 -> 4}], GraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 2, 1 -> 3, 2 -> 3}], GraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 2, 1 -> 3, 2 -> 4}], GraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 2, 1 -> 3, 3 -> 4}], GraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 3, 1 -> 4، 2 -> 3}]، نمودار نمودار[{1 -> 2، 1 -> 3، 1 -> 4، 2 -> 5}]، نمودار نمودار[{1 -> 2، 1 -> 3، 2 -> 4، 3 -> 4}]، نمودار نمودار[{1 -> 2، 1 -> 3، 2 -> 4، 3 -> 5}]} تمام نمودارها را با 4 یال و راس درجه حداکثر 3 نشان می دهد. هر گونه کمکی در این زمینه قابل قدردانی است. در دو ساعت گذشته سیج تمام این نمودارها را با 5 یال محاسبه کرده است، و من حداقل گراف های 9 لبه را می خواهم، بنابراین همه چیز در این جهت امیدوارکننده به نظر نمی رسد. شاید بسته های خوبی برای انجام این کار وجود داشته باشد؟ من به Combinatorica نگاه کردم، اما توابع دستکاری گراف به خوبی برای نیازهای من مناسب به نظر نمی رسند، اگرچه این از یک بازرسی گذرا است.
|
(به طور کارآمد) ایجاد نمودارهایی با درجه راس 3 برای همه رئوس
|
13456
|
من می بینم که Mathematica پشتیبانی محدودی از چیزهایی مانند OpenCL و CUDA دارد، اما در مورد استانداردهای دیگر مانند OpenMP یا OpenACC چطور؟
|
آیا راهی برای تبدیل کد mathematica به OpenMP یا OpenACC وجود دارد؟
|
30989
|
ما یک معادله تک متغیری $\rho(R)$ داریم که ρ = (14656.4+277.526*R^2)/(45.9225+R^2)^{5/2} + 0.370036/(R*(0.25+R )^3) این معادله تکامل یک توزیع چگالی را توصیف می کند، و همانطور که نمودار زیر نشان می دهد، مقدار $\rho$ با افزایش $R$ به سرعت کاهش می یابد.  معمولاً توزیع چگالی به دنبال قانون $R^{-k}$ کاهش می یابد. بنابراین، آیا می توان از _Mathematica_ برای تعیین قانون سقوط در شعاع بزرگ $R$ در این مورد استفاده کرد؟ به عبارت دیگر، برای تعیین مقادیر $k$. **ویرایش** به دنبال راه حل @Vitaliy Kaurov، مقدار دلخواه $k$ را دریافت کردم. در نمودار زیر، خط قرمز مربوط به $277.526/R^3$ است و همانطور که می بینیم کاملاً با $\rho(R)$ منطبق است. 
|
از Mathematica برای تعیین قانون سقوط استفاده کنید
|
48432
|
من به رفتاری نیاز دارم که توسط: x = 2; بلوک[{x = HoldForm[x]}، x] > > x > «FrontEnd» این نحو را کاملاً صحیح علامتگذاری میکند. >>
|
آیا رنگ آمیزی نحوی که می بینم نشان دهنده یک مشکل واقعی است؟
|
59123
|
من سعی می کنم نمودارهای کامل را از دو مجموعه داده در نمودار نشان دهم، اما همانطور که مشاهده می شود حد پایین یک نمودار قطع شده است. چگونه می توانید نمای کامل هر دو طرح را با حداقل x در 0.02 مشاهده کنید؟ نمایش[ListLogLogPlot[data2, PlotStyle -> {Blue, Thick}, PlotTheme -> Detailed, Joined -> True, LabelStyle -> Directive[Bold, Large], AxesOrigin -> {0.02, 0}, Frame -> True , PlotRange -> {Full, All}], ListLogLogPlot[data1, PlotStyle -> {Blue, Thick}, PlotTheme -> Detailed, Joined -> True, LabelStyle -> Directive[Bold, Large], AxesOrigin -> {0.02, 0}, Frame -> True, PlotRange -> {Full, All}]] data1= {{0.020024338، 0.0006898460868074602}، {0.022380134، 0.0008222211281134352}، {0.024735928، 0.004735928، 0.00009379} {0.027091718، 0.0011277386823632257}، {0.029447506، 0.001287650013883181}، {0.031803289، 0.001283181}، 0.001803289، 0.001454089 {0.034159069، 0.0016160163501166731}، {0.036514845، 0.0017849655926368134}، {0.038870616، 0.00119605} {0.041226383، 0.002163665248453372}، {0.043582144، 0.002348722618246531}، {0.0459379، 0.002491411808} {0.048293651، 0.0027189360726542905}، {0.050649396، 0.002890344109549366}، {0.053005134، 0.003011869، 0.005711869 {0.055360866، 0.0032756176392236772}، {0.057716592، 0.0034527839522427227}، {0.06007231، 0.005123938} {0.062428021، 0.003814914813351725}، {0.064783725، 0.003991495211267792}، {0.06713942، 0.00419233156، 0.00419233156 {0.069495108، 0.004347850320821656}، {0.071850787، 0.004558769934960127}، {0.074206457، 0.004782925، 0.004782925 {0.076562119، 0.004907805739612362}، {0.078917771، 0.005021310792831887}، {0.081273413، 0.0052121517} {0.083629045، 0.005339973505995938}، {0.085984668، 0.005528800593303607}، {0.08834028، 0.00561688279، 0.00561688279 {0.090695881، 0.0057706688742881415}، {0.093051471، 0.005949966432781134}، {0.09540705، 0.0060424459، 0.006042459 {0.097762617، 0.006197882035914605}، {0.10011817، 0.006271995639457581}، {0.10247372، 0.00640537204، 0.0064058204، 0.0064057204، 0.0064057204 0.006479920911483725}، {0.10718476، 0.00660650821981006}، {0.10954027، 0.006672242838959252}، {0.171، 0.006817059539222547}، {0.11425124، 0.006907264305529506}، {0.1166067، 0.007002603109893158}، {0.1158}، {0.115 0.007081107878571615}، {0.12131759، 0.007151235578737916}، {0.12367301، 0.007228141122226792}، {084. 0.007292298578139804}، {0.12838381، 0.0073299493627207385}، {0.13073918، 0.00739858167168394}، {0494} 0.007510978536398175}، {0.13544988، 0.00760847199922202}، {0.13780521، 0.007544074863000653}، {0.14، {0.14 0.0076105707308896375}}; data2 = {{0.020024338، 0.007685848099917109}، {0.022380134، 0.008013449957524992}، {0.024735928، 0.024735928، 0.0024735928، 0.00838، 0.0083 {0.027091718، 0.008560896029885981}، {0.029447506، 0.00880745615391358}، {0.031803289، 0.0092381340، 0.009238139 {0.034159069، 0.009782487939313599}، {0.036514845، 0.010345832941871655}، {0.038870616، 0.0113513809، 0.0113113809 {0.041226383، 0.011874557973390829}، {0.043582144، 0.012872539519762381}، {0.0459379، 0.01383560219}، 0.01383560219 {0.048293651، 0.014887746343237473}، {0.050649396، 0.01578539479266458}، {0.053005134، 0.016564206، 0.016564206} {0.055360866، 0.016999450787037237}، {0.057716592، 0.017014052764149582}، {0.06007231، 0.01673345625، 0.01673345625 {0.062428021، 0.016069682185080734}، {0.064783725، 0.015031834901125234}، {0.06713942، 0.01383639656، 0.01383639656 {0.069495108، 0.01257969547079863}، {0.071850787، 0.011491569688389006}، {0.074206457، 0.010510929، 0.010510929 {0.076562119، 0.009686346759612252}، {0.078917771، 0.008863853826819992}، {0.081273413، 0.0082415669، 0.0082415669 {0.083629045، 0.007561007783617579}، {0.085984668، 0.0070605580695412}، {0.08834028، 0.006621329912، 0.0066221329915} 0.006275814238247226}، {0.093051471، 0.006000914851069818}، {0.09540705، 0.0057212432986298856}، {70 0.005553674274131074}، {0.10011817، 0.005357777593168054}، {0.10247372، 0.005229874217954748}، {0.005229874217954748}، {0. . 0.004871110936303876}، {0.11425124، 0.004871859818927847}، {0.1166067، 0.004825893894099075}، {0.0048258933894099075}، {0.004871859818927847}، {0.11425124، {0. 0.004768585775053847}، {0.12131759، 0.0047833895145830896}، {0.12367301، 0.004721254232423342، 0.004721254232423342، {028. 0.004760666810956435}، {0.12838381، 0.004693520058931346}، {0.13073918، 0.0047399757441106063، {0.0047399757441106063، {0. 0.004693899534401102}، {0.13544988، 0.004672903298580988}، {0.13780521، 0.004719793331953254}، {0.004719793331953254}، {0. 0.004704144869921119}};
|
ListLogLogPlot چندگانه از دو مجموعه داده
|
43030
|
برای توضیح مشکلم، سعی می کنم مثال مشکل BVP را از کمکی که نحوه استفاده از روش تیراندازی NDSolve را نشان می دهد گسترش دهم: sols = First[NDSolve[{x''[t] + Sin[x[t]] = = 0، x[0] == x[10] == 0}، x، t، روش -> {Shooting، StartingInitialConditions -> {x[0] == 0، x'[0] == 1.75}}]]; نمودار[Evaluate[x[t] /. sols], {t, 0, 10}]  من موفق شدم مشکل را به صورت زیر تقسیم کنم: ndssdata = First[NDSolve`ProcessEquations[{x''[t] + Sin[x[t]] == 0، x[0] == 0، x[10] == 0}، x، t، روش -> {Shooting، StartingInitialConditions -> {x[0] == 0، x'[0] == 1.75}}]] NDSolve`Iterate[ndssdata, 10]; ndsol1 = NDSolve`ProcessSolutions[ndssdata]; نمودار[Evaluate[x[t] /. ndsol1], {t, 0, 10}] راه حل یکسان است و همه چیز همانطور که انتظار می رود کار می کند: با این حال، وقتی می خواهم شرایط مرزی را با NDSolve`Reinitialize تغییر دهم، از محدودیتی شکایت می کند که شرایط اولیه باید در یک واحد مشخص شود. نقطه، که برای BVP معنی ندارد: newstate = First[NDSolve`Reinitialize[ndssdata, {x[0] == 0، x[10] == 1}]] NDSolve`Reinitialize::ndcinit: شرایط اولیه باید در یک نقطه مشخص شود. من امیدوار بودم که مشکلم را تسریع کنم، که در آن قصد دارم مجموعه معادلات مشابهی را با روش تیراندازی داخلی بارها با شرایط مرزی متفاوت حل کنم. من می دانم که چگونه با روش عکاسی FindRoot خودم این کار را انجام دهم، اما این زیباتر است. کسی میدونه چطوری میشه اینکارو کرد؟
|
روش عکاسی داخلی NDSolve در ترکیب با NDSolve`Reinitialize؟
|
7059
|
پس زمینه: هر برنامه ای دارای ثابت های قابل تعریف توسط کاربر است. زبان جاوا دارای کلاس Properties برای مدیریت آنهاست. سوال: یک سبک کدنویسی خوب و قابل استفاده مجدد برای تنظیم و تغییر ثابت های سطح برنامه در Mathematica چیست؟
|
یک سبک کدنویسی خوب برای تنظیم و تغییر ثابت های سطح برنامه چیست؟
|
11962
|
چگونه نمودار متصل تصادفی جهت دار تولید کنیم؟ من باید نموداری ایجاد کنم که عبور کند: ConnectedGraphQ[^]
|
چگونه نمودار متصل تصادفی جهت دار تولید کنیم؟
|
58832
|
فرض کنید من حدود 500 فایل «.JPG» و «.jpg» در پوشه «c:\images»» داشتم. چگونه از Mathematica بخواهیم همه نامهای فایل «.jpg» و «.JPG» را بارگیری کند، سپس یک فهرست مرتبشده با حروف بزرگ و کوچک از آنها ایجاد کند، مثلاً «{butterfly.jpg، Fish.jpg، marilyn.jpg ، Rabbit.JPG... }`، و در نهایت نام فایل های داخل پوشه را به این صورت تغییر دهید:  fnameLst = FileNameTake/@ نام فایل[{*.jpg، *.JPG، *.jpeg، *.JPEG }، c:\\images، Infinity]
|
چگونه می توان یک لیست مرتب شده با حروف کوچک و بزرگ ایجاد کرد و نام فایل های یک پوشه را تغییر نام داد؟
|
48430
|
من سعی می کنم عبارت زیر $$\frac{n.r \ p.q - (n.p + n.q) (p.r + q.r)}{(n.p + n.q)\ p.q}\to \frac{n.r}{n.p+ را ساده کنم p.q}-\frac{p.r+q.r}{p.q}$$ وقتی آن را در _Mathematica_ قرار دادم و استفاده کردم FullSimplify هیچ اتفاقی نمی افتد. برای من «ساده تر» است که این را به صورت مجموع کسرهای «کوچک» بیان کنم. من استفاده از Apart را امتحان کرده ام اما این نیز هیچ کاری نمی کند. آیا کسی می تواند راهی را برای من توصیه کند که بتوانم _Mathematica_ را مجبور کنم تا عبارتی مانند این را ساده کنم؟
|
چگونه یک عبارت را به مجموع کسرهای کوچک ساده کنیم
|
15605
|
من یک عملگر دیفرانسیل خطی دارم، به عنوان مثال، $L\left (\partial _{t} \right )=\partial _{tt} - 3\partial _{t} + 2$. من از آن به دو روش مختلف استفاده میکنم: * عملگر را روی یک تابع اعمال کنید: $L\left (\partial _{t} \right )\sin(t)=-\sin(t)-3\cos(t)+ 2\sin(t)=\sin(t)-3\cos(t)$ * ریشه های چند جمله ای $L(p)=0$ را بیابید، در این مورد $p=1,p=2$ چیست؟ بهترین راه برای تعریف چنین عملگر؟
|
چگونه یک عملگر دیفرانسیل را تعریف کنیم؟
|
40786
|
من با ساده سازی برخی عبارات مشکل دارم. یک مثال معمولی از این موارد زیر است (همه متغیرهای من اعداد حقیقی مثبت هستند): k1 = Exp[-t1/al]; et2 = 1 + Exp[-t6/al]; xi2 = 1 + Exp[-t6/al] + Exp[-(t4 + t6)/al]; Log[k1] Log[et2/xi2] $$ \log\left(e^{-t1/\alpha}\right) \log\left(\dfrac{1+e^{-t6/\alpha} را تولید میکند. }{1+e^{-(t4+t6)/\alpha} + e^{-t6/\alpha}}\right)$$ حالا، میخواهم از شر آن چیزهای بیاهمیت خلاص شوم $\log(\exp)$، بنابراین از «Simplify» Simplify[%, Element[{t1, t4, t6, al}, Reals] && al != 0] استفاده کردم که $$ -\dfrac{t1}{ \alpha}\log\left(\dfrac{e^{t4/\alpha}(1+e^{t6/\alpha})}{ 1 + e^{t4/\alpha}+e^{(t4 + t6)/\alpha}}\right)$$ البته این درست است، اما متأسفانه یک اثر نامطلوب ایجاد میکند: در لگاریتم دوم، Mathematica فاکتور گرفته است. $e^{-t4/\alpha}$ و $e^{-(t4+t6)/\alpha}$، تبدیل قدرت های منفی به مثبت. در پایان روز، من $\alpha\to0$ را اجازه میدهم، بنابراین واقعاً با قدرتهای منفی $e$ راحتتر هستم (مشخص است که کدام عبارت در حد ناچیز است). ** چگونه می توانم به Mathematica بگویم که آرگومان لگاریتم دوم را لمس نکند؟**
|
ساده کردن بخش هایی از یک عبارت
|
31808
|
من سعی می کنم حل کنم: DSolve[{Cn'[t] == CP[t]*kr - P*Cn[t]*kf، CP'[t] == Cn[t]*P*kf + 2* CPP[t]*kr - P*CP[t]*kf - CP[t]*kr، CPP'[t] == CP[t]*P*kf + 3*CPPP[t]*kr - P*CPP[t]*kf - 2*CPP[t]*kr, CPPP'[t] == CPP[t]*P*kf + 4*CPPPP[t]*kr - P*CPPP[t]* kf - 3*CPPP[t]*kr، CPPPP'[t] == CPPP[t]*P*kf - 4*CPPPP[t]*kr، CP[0] == 0، CPP[0] == 0، CPPP[0] == 0، CPPPP[0] == Chp، Cn[0] == Chn}، {Cn[t]، CP[t]، CPP[t] , CPPP[t], CPPPP[t]}, t] _Mathematica_ 9 یک شبه نتیجه ای نداد و تمام حافظه (~6g) را خورد. با این حال می تواند DSolve[{Cn'[t] == CP[t]*kr - P*Cn[t]*kf، CP'[t] == Cn[t]*P*kf + CPP[t] را حل کند. *kr - P*CP[t]*kf - CP[t]*kr، CPP'[t] == CP[t]*P*kf + CPPP[t]*kr - P*CPP[t]*kf - CPP[t]*kr، CPPP'[t] == CPP[t]*P*kf + CPPPP[t]*kr - P*CPPP[t]*kf - CPPP[ t]*kr، CPPPP'[t] == CPPP[t]*P*kf - CPPPP[t]*kr، CP[0] == 0، CPP[0] == 0، CPPP[0] == 0، CPPPP[0] == chp، Cn[0] == chn}، {Cn[t]، CP[t]، CPP[t]، CPPP[t]، CPPPP[t] }، t] در ساعت. من زیاد با _Mathematica_ آشنا نیستم. من نمی دانم که آیا راهی برای حل این سیستم (قبلی) وجود دارد.
|
خیلی آهسته حل کنید -- آیا در اطراف وجود دارد؟
|
7053
|
من یک دفترچه یادداشت دارم که حاوی ده ها عملکرد سفارشی است که همگی منجر به تولید یک گزارش استاتیک ساده می شوند، چیزی شبیه به این:  من می خواهم این را به یک کاربر توزیع کنم که آن را چند بار در روز اجرا کند (یا اجرا کند). من می توانم نسخه ای از Mathematica را برای آنها تهیه کنم، اما برای این کار بیش از حد به نظر می رسد. آنها یک چیز بسیار ساده می خواهند. این نوت بوک همانطور که هست داده های قابل محاسبه را از طریق FinancialData[] برای یک ابزار واحد دریافت می کند و برای همه ورودی های مورد نیاز دیگر کد سخت دارد. این فقط به یک تعامل واحد با کاربر نیاز دارد: فشار دادن دکمه Run report (یا برخی از ابزارهای معادل برای ارزیابی کد). کد گزارش واقعی از برخی توابع اختصاصی استفاده می کند که می خواهم از آنها محافظت کنم و از کاربر پنهان کنم. در حالت ایده آل، کاربر نهایی فقط باید آخرین گزارش و دکمه Run Report را ببیند. بنابراین، آیا کسی می تواند بهترین راه حل را برای توزیع چنین گزارش قابل محاسبه اما غیر تعاملی پیشنهاد دهد؟ آن طور که من می بینم هیچ نیازی به Manipulate[] ندارد، بنابراین در ابتدا فکر کردم CDF مناسب نیست. آیا باید با Player یا Player Pro بروم و سلول ها را با توابع پنهان کنم؟ آیا CDF منطقی تر است؟ مقایسه CDF، Player Pro، Notebook فکر می کنم می توانید ببینید که من برای این کار ساده، قوی و ایمن می خواهم. فقط یک برنامه ساده به تنهایی. Thx. P.S.، به نظر می رسد که ما برچسبی برای بازیکن نداریم.
|
CDF، Player، PlayerPro یا چیز دیگری؟
|
45089
|
برای مثال، یک تعمیم از موارد زیر پرانتز: جدول[{s، l[s]}، {s، {x، y، z}}] (* خارج: {{x، l[x]}،{y، l[y]},{z,l[z]}} اما برای استفاده از این فهرست، من واقعاً نیاز دارم که براکتهای بیرونی را به سادگی به یک دنباله تبدیل کنم براکت ها و نتیجه دلخواه را نمی دهد؟
|
نحوه تولید تکرارکننده های عمومی (برای حلقه روی بسیاری از متغیرها)
|
17525
|
من از علائم انتگرال کوچک متنفرم و بنابراین دوست دارم ScriptLevel 0 باشد. من ScriptLevel را برای سلول های متنی، DisplayFormula و InlineFormula 0 تنظیم کرده ام. وقتی در یک سلول متنی، ctrl+( را فشار میدهم تا یک سلول حالت ریاضی درون خطی ایجاد کنم (به دلیل نبود عبارت بهتر). وقتی این کار را انجام میدهم در بازرس گزینه متوجه میشوم که ScriptLevel 1 است و این باعث میشود یک علامت انتگرال کوچک تایپ شود. Mathematica 8 این اتفاق نیفتاد. ScriptLevel 0 بود. من متوجه شدم که تعدادی از رفتارهای عجیب و غریب در Default.nb جدید تغییر کرده است و به نظر می رسد این یکی از آنهاست اما نه هنگام استفاده از نوت بوک های جدید ایجاد شده در Mathematica 9.
|
چگونه می توانم ScriptLevel را برای حالت ریاضی درون خطی 0 تنظیم کنم؟
|
39762
|
سال نو مبارک معلمان ریاضیات مبادله پشته! همانطور که من می بینم یکی از موانع اصلی در موفقیت در ریاضیات برنامه نویسی این است که نه تنها باید یاد بگیرید که چگونه دستورات خاصی کار می کنند، بلکه بیشتر باید بدانید که چگونه نحو خود را بنویسید. این یک چنین موقعیتی معمولی است، من امیدوار بودم که کسی بتواند در مورد چگونگی انجام آن روشن کند. من این قطعه کد را اجرا می کنم: برای[i = 1، i <= نمونه ها، i++، AppendTo[fList، f1[randomSeeds[[1 + (n - 1) (i - 1)]][[1]]، randomSeeds [[1 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، 0، 0، 0، 0، 0، 0]]؛ ] برای[i = 1، i <= نمونه، i++، AppendTo[fList، f1[randomSeeds[[1 + (n - 1) (i - 1)]][[1]]، randomSeeds[[1 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، دانههای تصادفی[[2 + (n - 1) (i - 1)]][[1]]، دانههای تصادفی[[2 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، 0، 0، 0، 0]]؛ ] برای[i = 1، i <= نمونه، i++، AppendTo[fList، f1[randomSeeds[[1 + (n - 1) (i - 1)]][[1]]، randomSeeds[[1 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، دانههای تصادفی[[2 + (n - 1) (i - 1)]][[1]]، دانههای تصادفی[[2 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، دانههای تصادفی[[3 + (n - 1) (i - 1)]] [[1]]، دانههای تصادفی[[3 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، 0، 0]]؛ ] برای[i = 1، i <= نمونه، i++، AppendTo[fList، f1[randomSeeds[[1 + (n - 1) (i - 1)]][[1]]، randomSeeds[[1 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، دانههای تصادفی[[2 + (n - 1) (i - 1)]][[1]]، دانههای تصادفی[[2 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، دانههای تصادفی[[3 + (n - 1) (i - 1)]] [[1]]، دانههای تصادفی[[3 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]، دانههای تصادفی[[4 + (n - 1) (i - 1)]][[1]]، دانههای تصادفی[[4 + (n - 1) (i - 1)]][[2]]]]; ] همانطور که می بینید اکثر موارد در حلقه های for یکسان هستند، فقط تعداد صفرهاست که در پایان تغییر می کند. در واقع، من فقط میخواهم یکی از این حلقهها را در آن زمان اجرا کنم. درست بالای این حلقهها تعداد ابعادی را که در آن کار میکنم مشخص میکنم (n در کد)، برای n=2 میخواهم حلقه اول را اجرا کنم، برای n=3 میخواهم دومی را اجرا کنم و غیره در حال حاضر من بخشهای نامطلوب کد را کامنت میکنم، اما به نظر من راهحلی بسیار زشت است. بنابراین سوال من این است: آیا یک راه ساده برای کاهش این کپیهای کد به یک کپی وجود دارد؟ به نظر من این یک روش کاملاً ناکارآمد برای انجام کارها است. ویرایش: توضیح کوچک: در حالت ایده آل من چیزی شبیه به این می خواهم: برنامه 2 را به عنوان ورودی می دهم و اولین حلقه را برای بالا و غیره انتخاب می کند. به سلامتی، دیوید
|
ساخت کد خوب: انتخاب یکی از چندین روش
|
11965
|
من از Insert->Page Break برای انجام این کار استفاده می کنم، اما خطوط سیاه ضخیم روی نسخه چاپی واقعی هر جا که شکستگی را نشان دادم ظاهر می شوند. آیا این را می توان خاموش کرد؟
|
صفحه شکسته به صورت خط ضخیم در چاپ واقعی ظاهر می شود
|
33987
|
چگونه می توانیم عبارات تانسور را در _Mathematica 9_ با استفاده از هویت محصول مختلط $(A\otimes B)(C \otimes D) \equiv AC \otimes BD$ ساده کنیم؟ آیا می توان این نوع ارزیابی ها را با استفاده از قابلیت های تانسور جدید _Mathematica 9_ پیاده سازی کرد؟ عبارت زیر نادرست است: TensorProduct[a, b].TensorProduct[c, d] === TensorProduct[a.c, b.d] من واقعاً نیازی به اثبات این هویت ندارم، بلکه از آن برای ساده کردن برخی عبارات استفاده کنم. در مورد من، $a$ و $c$ برخی از ماتریس های نمادین (ناشناخته) هستند، در حالی که $b$ و $d$ ماتریس های صریح و صریح $2\ برابر 2$ هستند. من می خواهم _Mathematica_ محصول ماتریس را بین $b$ و $d$ به طور صریح ارزیابی کند. به عنوان مثال، وقتی b=PauliMatrix[1]; d=PauliMatrix[3]; از آنجایی که حاصل ضرب دو ماتریس پائولی، ماتریس پائولی دیگری را به دست میدهد، میخواهم نتیجه سادهشده TensorProduct[a.c, -I PauliMatrix[2]] را به دست بیاورم.
|
هویت محصول ترکیبی بین تانسورها در Mathematica 9
|
34400
|
یکی از سلولهای من حاوی مقداری متن و ورودی است: مقداری متن 3+5، بنابراین عبارت زیر آن شبیه Cell[TextData[{ some text, StyleBox[3+5, Output] }]، Text است. ] اکنون میخواهم فقط 3+5 را با استفاده از دستورات انتخاب کنم تا بتوانم آن بخش را _در محل_ ارزیابی کنم، گویی از دستور ارزیابی در محل استفاده میشود. منوی ارزیابی (و با استفاده از انتهای نوت بوک برای انتخاب دستی 3+5). من سعی کردم از Cases[ ... , StyleBox[__]] استفاده کنم، اما این یک مجموعه خالی می دهد. من اینجا چه چیزی را از دست داده ام؟ یک بار دیگر، با تشکر از همه کمک!
|
بخش هایی از سلول ورودی را انتخاب کنید
|
27974
|
به دلایلی که هرگز برای من کاملاً واضح نبود، _Mathematica_ از نسخه 6.0 تابع «TakeWhile» داخلی داشته است، اما تابع «DropWhile» معادلی ندارد. این بدان معنی است که من به طور دوره ای خودم را می نویسم. از آنجایی که این تابعی است که من اغلب از آن استفاده می کنم، می خواهم نسخه ای داشته باشم که هم سریع و هم قوی باشد. همچنین این نوع تابعی است که می توانید به روش های مختلفی بنویسید. من انواعی را آزمایش کردهام که به حلقههای While، استفاده از Scan و Throw و به استفاده از Position بستگی دارند. از این میان، نسخهای که از «موقعیت» استفاده میکند سریعترین نسخهای است که من پیدا کردم: DropWhile[list_, test_] := With[{pos = Position[list, elt_ /; ! TrueQ@test[elt], {1}, 1, Heads -> False]}, pos /. { {} -> {}, {{fail_}} :> Drop[list, fail - 1] }]; TrueQ کمی سرعت کارها را کاهش می دهد، اما برای مطابقت با رفتار مشاهده شده TakeWhile وجود دارد، که فقط تا زمانی که تابع تست True را برمی گرداند، عناصر را می گیرد. آیا راههای خوبی برای سریعتر کردن این عملکرد وجود دارد؟
|
یک DropWhile سریع و قوی
|
54754
|
در نسخه 10.0، وقتی بخش Mathematica را برای مدتی (به ترتیب یک ساعت) بیکار می گذارم، هسته به طور خودکار خارج می شود. برجسته سازی نحو از بین رفته است و متغیرهایی که قبلاً تعریف شده اند مقادیر خود را از دست داده اند. هیچ پیام خطایی وجود ندارد (سعی شده از ترمینال راه اندازی شود و همچنان پیام خطایی وجود ندارد). این رفتار بارها در رایانه من مشاهده شده است. هیچ عملیاتی انجام نمی شود. به سادگی Mathematica 10 را راه اندازی کنید و منتظر بمانید (یا یک متغیر تعریف کنید و آن را تماشا کنید). Mathematica 9 ساید بای ساید نصب می شود و چنین مشکلی ندارد. من از لینوکس (CentOS 7) استفاده می کنم. کسی همین مشکل را دارد یا پیشنهادی برای اشکال زدایی بیشتر دارد؟ $Version > 10.0 برای Linux x86 (64 بیتی) (29 ژوئن 2014) uname -a > Linux localhost.localdomain 3.10.0-123.el7.x86_64 #1 SMP دوشنبه 30 ژوئن 12:09:22 > x86_6_204 UTC x86_64 x86_64 گنو/لینوکس **به روز رسانی:** تیک Preference -> Internet Conectivity -> Allow the Wolfram System to access the Internet را برداشتم. از زمانی که این تغییر ایجاد شده است، هسته از کار افتاده است.
|
کرنل پس از بیکاری در نسخه 10.0
|
44999
|
من سعی می کنم برای حل معادله حمل و نقل یک طرح رو به باد را پیاده کنم (در ابتدا، من بدون سمت راست و ساده ترین حالت ممکن کار می کنم - سرعت ثابت است، داده های اولیه صاف و غیره). من $$\partial_tf+\frac 1\varepsilon\partial_x f=0,\quad t>0,\quad x\in (0,1)$$ با داده های اولیه و مرزی $$f(0,x)=f_ دارم {in}(x), \quad f(t,0)=0.$$ طرح کلاسیک صریح رو به باد مینویسد $$f(n+1,0)=0.$$ $$f(n+1,j)=f(n,j)\left(1-\frac{\Delta t}{\varepsilon \Delta x}\right)f(n,j)+\frac{\ دلتا t}{\varepsilon \Delta x}f(n,j-1)$$ با شرایط CFL (پایداری) $0\le \frac{\Delta t}{\varepsilon \Delta x<1 $. بنابراین، من HatFunction[x_] را مینویسم:= اگر[Abs[x] < 1، Exp[1/(x^2 - 1)]، 0]; InitialFunction[x_] := HatFunction[(x - 1/2)*6];(*داده های اولیه*) n = 100;(*epsilon = 1/n؛ dx = 1/n، dt = 1/2n^2 ، می خواهیم 2n^2 \ تکرار*) dx = 1/n داشته باشیم. eps = 1/n; dt = 1/2/n^2; InitData = ConstantArray[0, n + 1]; برای[i = 1، i <= n + 1، i++، InitData[[i]] = InitialFunction[(i - 1)/n]]; ccenter = ConstantArray[1 - dt/dx/eps، n + 1]; coffset = ConstantArray[dt/eps/dx, n + 1]; (*ضرایب در طرح عددی. *) (*در اینجا آنها ثابت هستند، اما در مدل های پیچیده تر تغییر می کند*) Points = InitData; برای[i = 1، i <= n + 1، i++، امتیاز[[i]] = (i - 1)/n]; (* مختصات نقاط در مش ما *) Fp = InitData; (*Fp حل عددی است*) Niter = 10; (*تعداد تکرار*) آیا[ Fp = Fp*ccenter+RotateRight[Fp]*coffset;Fp[[1]]=0، {Niter}]; ListPlot[{Transpose[{Points, Fp}]}، Joined -> True] این مشکل زمانی پیش میآید که میخواهم تعداد تکرارها را افزایش دهم (در نهایت، برای بدست آوردن یک راهحل تقریبی در زمان $T=1$ که میخواهیم برای ایجاد $2n^2$ تکرار). اگر Niter=10 را تنظیم کنم، همه چیز خوب کار می کند و طرح نهایی فورا ساخته می شود (زمانش را تعیین نکردم). با این حال، اگر «Niter=20» (یا چیزی بزرگتر) را تنظیم کنم، آنگاه ارزیابی تمام نمیشود (5 دقیقه صبر کردم و آن را لغو کردم)، در حالی که عقل سلیم نشان میدهد که زمان اجرا باید خطی باشد نسبت به تعداد. از تکرارها آیا راهی برای بهبود عملکرد این کد وجود دارد؟ برای بهینه سازی دستکاری لیست؟ من خوشحال خواهم شد که همه پیشنهادات را بشنوم.
|
بهینه سازی دستکاری برداری
|
16957
|
من شبکه های مختلف را با ستون های مختلف ایجاد می کنم. «اندازههای تصویر» بهطور خودکار بسته به دادهها ثابت میشوند. بنابراین هر «گرید» اندازه متفاوتی دارد. grid1=Grid[{{Item[Name, Frame -> True, Background -> LightBlue, Alignment -> Left], Item[Branch, Frame -> True, Background -> LightBlue,Alignment -> Left], مورد [بخش، قاب -> درست، پسزمینه -> آبی روشن، تراز -> چپ]}، {s، IT، A}، {u، IT، A}، {b، IT، A}، {b، IT، A} , {b, IT, A}}, Frame -> True ]; grid2=Grid[{{Item[Name, Frame -> True, Background -> LightBlue, Alignment -> Left], Item[Branch, Frame -> True, Background -> LightBlue,Alignment -> Left], مورد [بخش، قاب -> درست، پسزمینه -> آبی روشن، تراز -> چپ]}، {subrahmanyam، IT، A}، {Madhu، IT، A}، {Kiran، IT، A}، KalyanKumar، IT , A}، {Pavan، IT، A}}، Frame -> True ]; grid3 = Grid[{{Main, SpanFromLeft, SpanFromLeft, SpanFromLeft}, {Item[Name, Frame -> True, Background -> LightBlue, Alignment -> Left], Item[Branch, Frame -> True ، پس زمینه -> آبی روشن، تراز -> چپ]، مورد[بخش، قاب -> درست، پس زمینه -> آبی روشن، تراز -> چپ]، مورد[بخش، قاب -> درست، پس زمینه -> آبی روشن، تراز -> چپ]}، {subrahmanyam، IT، A، g }، {Madhu، IT، A}، {Kiran، IT، A}، {KalyanKumar، IT، A}، {Pavan، IT، A}}، Frame -> True، ItemSize -> {{10, 7, 7, 7}, 1}]; finalGrid=Grid[{{grid3}،{grid1}، {grid2}، {grid1}، {grid2}، {grid1}، {grid2}}] grid1Image=  grid2Image=  grid3Image=  finalImage=  اگر همه «شبکهها» را به صورت ستونی در «شبکه» قرار دهم، خوب به نظر نمی رسد بنابراین، من میخواهم همه «شبکهها» را با اندازههای یکسان تعمیر کنم. من چیزهای مختلفی را امتحان کردم، اما به نظر می رسد هیچ چیز کار نمی کند. کسی میتونه کمکم کنه؟
|
چگونه می توانم چندین Grid را به یک اندازه تنظیم کنم؟
|
7058
|
حالت های ترکیبی (یا حالت های مخلوط) در ویرایش تصویر دیجیتال برای تعیین نحوه ترکیب دو لایه با یکدیگر استفاده می شود. نسخه 8 عملکردی برای انجام ترکیب آلفای باینری و پایه دارد اما برای سایر حالت های ترکیب استاندارد هیچ کارکردی ندارد (ImageCompose فقط با دو لایه کار می کند). بنابراین سوال این است: چگونه می توانم ImageCompose را برای کار با چندین لایه با ماسک در هر حالت استاندارد مانند Dissolve، Darken، یا Soft Light... گسترش دهم؟
|
چگونه می توانم ImageCompose را برای ترکیب چندین لایه تقویت کنم؟
|
7992
|
من با قطع کردن یک یا دو پیکسل از متن در عنوان طرحهایم با نمودارهای صادراتی مشکل داشتم. بیایید فرض کنیم مقداری داده داریم (نویز AR(1) با پارامتر اتورگرسیو بالا، داده های اقتصادی جعلی خوبی را ایجاد می کند): testdata = FoldList[0.99 #1 + #2 &, 1. , RandomVariate[NormalDistribution[0, 0.5], {100 }] ]؛ و یک عنوان برای نمودار ما. میتوانیم امتحان کنیم: title = Column[{Style[This is a test، 24, Bold, FontFamily -> Arial, Black], Style[ And so is this, 20, FontFamily -> Arial, سیاه]}، مرکز، 0.3، موقعیت پایه -> بالا]  که کمی فضای خالی در بالا می دهد. همچنین میتوانیم تنظیمات دیگری را برای «BaselinePosition» مانند زیر امتحان کنیم. تا آنجا که من می توانم بگویم، تمام تنظیمات به غیر از «بالا» به این شکل است. titleb = Column[{Style[This is a test، 24, Bold, FontFamily -> Arial, Black], Style[و همینطور این است، 20، FontFamily -> Arial، Black]}, مرکز، 0.3، BaselinePosition -> Baseline]  اکنون در نظر بگیرید که این به عنوان عنوان یک طرح چگونه است: ListLinePlot[testdata, BaseStyle -> {FontFamily -> Arial, FontSize -> 16}، ImageSize -> 400، PlotLabel -> عنوان، Frame -> True، ImagePadding -> {{Automatic, Automatic}, {Automatic, 1}}]  فاصله خطوط ناگهان کمی گسترده تر از حد لازم است و بسیار زیاد است فضای خالی بالای عنوان (اگر کل طرح قاب بود، واضح است، اما اگر این کار را انجام دهم، مسئله بعدی پیش نمی آید، و به هر حال من نمی خواهم مرزی در اطراف کل طرح وجود داشته باشد.) حالا موردی را در نظر بگیرید که عنوان آن را در نظر بگیرید. دارای BaselinePosition غیر از بالا. اکنون فاصله خطوط بازتر از ستون اصلی است و اصلاً فضای خالی بالای متن وجود ندارد. هنگامی که من گرافیک را صادر می کنم (مخصوصاً به EMF در ویندوز برای استفاده در PowerPoint یا Word) مشکلاتی ایجاد می کند زیرا در این صورت پیکسل بالای متن قطع می شود. (به نظر می رسد این مربوط به این موضوع باشد.) testplotb = ListLinePlot[testdata, BaseStyle -> {FontFamily -> Arial, FontSize -> 16}, ImageSize -> 400, PlotLabel -> titleb, Frame -> True, ImagePadding -> {{خودکار، خودکار}، {خودکار، 1}}]  اگر «ImagePadding» را تنظیم کنم، فضای بین قاب طرح و عنوان را افزایش می دهد، نه بالای عنوان. حتی اگر Column را با گزینه های مربوطه به Grid یا GridBox تغییر دهم، با همین مشکل مواجه می شوم. به نظر نمیرسد تنظیم «فاصلهها» برای فضای سفید بالای عنصر اول کار کند، فقط برای فاصله بین ردیفها/عناصر. چگونه می توانم فقط یک یا دو پیکسل به فضای خالی بین بالای برچسب طرح سفارشی خود و لبه یک گرافیک صادر شده اضافه کنم؟ در حالت ایدهآل، من میخواهم فاصله خطوط را کمی محکمتر نگه دارم، مطابق با ظاهر بیرونی طرح نیز.
|
ImagePadding یا ابزارهای دیگر برای بدست آوردن فضای خالی زمانی که PlotLabel یک ستون یا شبکه است
|
33457
|
من میخواهم هر $A+B$ و $AB$ ممکن را در بسط $(A+B)^{10}-A^{10}-B^{10}$ با $x$ و $y$ جایگزین کنم به ترتیب. چگونه با ساده ترین کد در _Mathematica_ این کار را انجام دهیم؟ به عنوان مثال، \begin{align*} (A+B)^3-A^3-B^3 &= 3AB(A+B)\\ &= 3xy \end{align*} به عبارت دیگر داشتن $A +B=x$ و $AB=y$، چگونه $(A+B)^{10}-A^{10}-B^{10}$ را بر حسب $x$ و $y$ بیان کنم. ## سوال جایزه به جای ایجاد یک سوال جدید برای آن، فکر می کنم باید اینجا بپرسم. اگر میخواهم $a^{10}+b^{10}$ را بر حسب $x$ و $y$ پیدا کنم، چرا Simplify[(a + b)^10 - Expand[(a + b)^10 - a^10 - b^10]، a b == x && a + b == y] نتیجه مورد انتظار را ایجاد نمی کند؟
|
نحوه جایگزینی هر $A+B$ و $AB$ ممکن در بسط $(A+B)^{10}-A^{10}-B^{10}$ به ترتیب با $x$ و $y$ ?
|
33982
|
من می خواهم دکمه ای بسازم که با فشار دادن یک دفترچه یادداشت باز شود. نکته این است که من دوست دارم دفترچه یادداشت بر اساس یک StyleSheet مشخص ساخته شود. برای دقیق تر بودن، در اینجا یک مثال ساده از چنین دکمه ای آورده شده است: Button[Show, CreateDocument[ Column[{ TextCell[Some text , Text, FontSize -> 20]، ExpressionCell[Plot[Sin[x ]، {x، 0، 2 \[Pi]}]] }]، WindowTitle -> Some title، WindowSize -> {450, 300}], ImageSize -> {50, 18}, BaseStyle -> {GenericButton, Bold}] سپس دکمه در هر خط از TextCell نوت بوک اصلی کپی می شود و برای اهداف ارجاع استفاده می شود : هنگامی که خواننده با متنی که در مورد این طرح بحث می کند ملاقات می کند، این دکمه در چنین متنی قرار می گیرد و ممکن است دکمه را فشار دهد. این کار دفترچه یادداشت را با طرح تولید می کند و خواننده ممکن است طرح مورد نظر را درجا ببیند. اکنون، من می خواهم دفترچه یادداشتی که از این طریق باز می شود مطابق با JournalArticle StyleSheet ایجاد شود. میشه مشخص کرد؟ این ویرایش را پس از دریافت پاسخ های مایک هانی چرچ و m_goldberg انجام می دهم. پس از تمام اصلاحات، کدی که در ذهن داشتم اینجاست: Clear[x, y, z]; Button[Show a JournalArticle Notebook, CreateDocument[{ (* This باعث ایجاد عنوان بخش *) TextCell[A section, Section, FontSize -> 40], (* This make a text *) TextCell[Some text، Text، FontSize -> 20]، (* این یک فرمول شماره گذاری می کند *) TextCell[y == Sin[x^2] // TraditionalForm، DisplayFormulaNumbered، FontSize -> 20، TextAlignment -> Center]، (* این یک نمودار می سازد *) ExpressionCell[Plot[Sin[x], {x, 0, 2 \[Pi]}], شکل]، (* این یک عنوان برای تصویر ایجاد می کند *) TextCell[Some Caption, FigureCaption, FontSize -> 14]، (* این فرمول شمارهدار دیگری میسازد *) TextCell[z == Exp[-x^2] // TraditionalForm, DisplayFormulaNumbered, FontSize -> 20, TextAlignment -> Center] }, StyleDefinitions -> FrontEnd`FileName[{Article}، JournalArticle.nb، CharacterEncoding -> UTF-8]، WindowTitle -> Some title، WindowSize -> {750, 500}، Background -> Light Yellow]، ImageSize -> {200, 18}، BaseStyle - > {GenericButton, Bold}] یک دکمه ایجاد می کند. دومی دفترچه یادداشت را باز می کند. اینطور به نظر می رسد: 
|
چگونه می توان یک StyleSheet از یک نوت بوک تازه ایجاد شده با برنامه را مشخص کرد؟
|
8143
|
من یک راه حل تقریبی برای تابع u[x,t] با استفاده از روش نیمه گسسته سازی در مرحله زمانی دارم. برای مثال، من «u[x,ti]» را برای همه «x» و مقداری «ti» دارم. من می خواهم یک شکل سه بعدی برای این تابع ترسیم کنم و نمی دانم چگونه آن را ترسیم کنم.
|
چگونه می توانم ارقام سه بعدی را با استفاده از داده های گسسته در یک بعد رسم کنم؟
|
9292
|
فرض کنید $X$ یک متغیر تصادفی نمایی با میانگین واحد است ($f_X(x)=e^{-x}$, $x>0$). من می خواهم مقدار مورد انتظار $\frac{1}{X}$ را محاسبه کنم. از $X>0$، من انتظار دارم که $\mathbb{E}(\frac{1}{X})>0$ باشد، اما _Mathematica_ مقداری مقدار منفی می دهد. من ورودی زیر را امتحان کردم: «Expectation[1/x، {x \\[Distributed] ExponentialDistribution[1]}]» و پاسخ _Mathematica_ این است: «-EulerGamma» آیا ممکن است؟ آیا من اشتباهاتی انجام می دهم؟
|
ارزش مورد انتظار: نتیجه عجیب/غیر منتظره
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.