_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
2876
|
تمام مثالهای موجود در مستندات Mathematica مشخص میکنند که نحو دستور «GroebnerBasis» GroebnerBasis است[{poly1,poly2,...},{x1,x2,...}]، با این حال، زمانی که اجرا میشود نتیجهای را نشان میدهد. GroebnerBasis[{poly1,poly2,...}] (اگرچه در پایان یک خط قرمز قرار میدهد، که نشان میدهد یک ثانیه مورد انتظار را از دست داده است. پارامتر). من فرض میکنم که در این مورد، «GroebnerBasis» برای متغیرها انتخاب میکند. شهود من این بود که GroebnerBasis[polys] == GroebnerBasis[polys, Variables[polys]] خواهد بود، اما به نظر نمی رسد که اینطور باشد. رفتار دستور GroebnerBasis بدون مشخصات متغیر چگونه است؟
|
GroebnerBasis بدون تعیین متغیرها
|
41596
|
هر ایده ای برای حل تحلیلی این انتگرال انتگرال[(a Erf[a Sqrt[b/(a^2 + b)] c])/(a^2 + b)^(3/2)، a] جایگزینی را امتحان کردم u=a^2 + b، اما کار نکرد. من نیازی به ادغام عددی یا حل آن از طریق چند عبارت بسط تیلور ندارم. حل این مشکل به نظر می رسد، اما شاید کسی ایده ای داشته باشد.
|
انتگرال تابع خطا (Erf)
|
55027
|
من یک اسکریپت کوچک برای تبدیل فایل های گرافیکی مختلف (ps, .eps, .pdf) به فایل های شطرنجی (png.) نوشتم. «Export[out، Import[in]، ImageSize -> size]» برای برخی از فایلها بدون هیچ پیامی در مرحله واردات ناموفق میشود: «وارد کردن[in] === $Failed» (خب، مشکل دیگری وجود دارد، مشکلی در ورودی وجود دارد. فایل ها، شاید؟). اگرچه، Inkscape کار را به خوبی از طریق «inkscape $in -w $size -e $out -z» انجام میدهد. مشکل اینجاست: «Run» _Mathematica_ Inkscape را دوست ندارد. In[]:= Run[inkscape -z file.ps] (* ذخیره اضطراری فعال شد! ذخیره اضطراری تکمیل شد. Inkscape اکنون بسته می شود. اگر می توانید این خرابی را دوباره تولید کنید، لطفاً یک اشکال را در www.inkscape.org با یک شرح جزئیات مراحل منجر به خرابی، بنابراین ما می توانیم آن را حل کنیم ** پیام: خطا: Inkscape با یک خطای داخلی مواجه شد و اکنون بسته می شود. Out[]= 139 در دفترچه یادداشت، در حالت پوسته، در اسکریپت _Mathematica_ امتحان کردم. سایر برنامه های رابط کاربری گرافیکی به درستی اجرا شوند. یک معادل PHP که باید مینویسم passthru (inkscape $in -w $size -e $out -z) به خوبی کار میکند، همانطور که bash خالی است. این نفرت بین Inkscape و _Mathematica چیست؟ آیا می توانید این رفتار را بازتولید کنید؟ _Mathematica_ 9 در Scientific Linux استفاده می شود.
|
تلاش برای اجرای [inkskape] با شکست مواجه شد
|
38745
|
عناصر گرافیکی همیشه با استفاده از روش «ذخیره بهعنوان...» در پیدیافهای صادر شده بهخوبی ردیف نمیشوند. به عنوان مثال: گرافیک[{Point[{0, 1}]، Line[{{0, 0}, {0, 1}}]}، Aspect Ratio -> Automatic] در صفحه به این شکل به نظر می رسد: ![] (http://i.stack.imgur.com/Nf0uX.png) توجه کنید که نقطه در مرکز انتهای خط نیست. حالا بیایید به PDF صادر کنیم (امیدواریم آنچه که در رابط کاربری گرافیکی Mathematica نمایش داده شد فقط یک مشکل رندر باشد). روی گرافیک کلیک راست کرده و Save As... -> PDF را انتخاب کنید. PDF وقتی در یک بیننده بزرگنمایی میشود به این شکل به نظر میرسد:  به وضوح یک ناهماهنگی بسیار جدی وجود دارد. آیا راه حلی وجود دارد؟ توجه: به نظر می رسد این یک مشکل جدید در نسخه 9 است. نسخه 7 و 8 تحت تأثیر قرار نمی گیرند.
|
عناصر گرافیکی در فایلهای PDF صادر شده کاملاً در یک راستا قرار نمیگیرند
|
45090
|
من تازه با _Mathematica_ هستم. و برای انگلیسیم متاسفم. من یک ماتریس ($6 \ برابر 4$) و یک آرایه ($1 \times 4$) ایجاد کردهام. من می خواهم یک ماتریس دیگر به دست بیاورم که اولین عنصر از آرایه را با تمام عناصر اول در تمام خطوط ترکیب کند. و عنصر دوم با تمام عناصر دوم در تمام خطوط ماتریس ترکیب خواهد شد. من داده های زیر را دارم: Z = {{ 1، 3، 3، 7}، {8، 6، 6، 3}، {3، 5، 6، 13}، {15، 15، 9، 4}، { 1، 1، 3، 6}، {9، 4، 3، 2}} t = {{129600، 30240}، {30240، 10080}، {10080، 1440}، {1440، 0}} و من می خواهم این را دریافت کنم: > > {{{{129600، 30240}، 1}، {{30240، 10080}، 3}، {{{ 10080، 1440}، 3}، {{1440، > 0}، 7}}، > {{{129600، 30240}، 8}، {{30240، 10080}، 6}، {{10080، 1440}، 6}، {{1440، > 0}، 3}}، > { {{129600، 30240}، 3}، {{30240، 10080}، 5}، {{10080، 1440}، 6}، {{1440، > 0}، 13}}، > {{{129600، 30240}، 15}، {{30240، 10080}، 15}، {{10080، 1440}، 9}، > {{1440، 0}، 4}}، > {{{129600، 30240}، 1}، {{30240، 10080}، 1}، {{10080، 1440}، 3}، {{1440، > 0} ، 6}}، > {{{129600، 30240}، 9}، {{30240, 10080}, 4}, {{10080, 1440}, 3}, {{1440, > 0}, 2}}} > من این کار را با کمک «برای» انجام دادم. ولی خیلی راحت نیست..
|
چگونه ماتریس را با آرایه بدون چرخه ترکیب کنیم؟
|
57313
|
هنگام استفاده از گرافیک، می توانم رنگ شی را با استفاده از Mouseover تغییر دهم. گرافیک[{Opacity[0.9]، {Mouseover[{Red, #}، {Green, #}]}} و /@ {Disk[{0, 0}]، Text[Moi، {1.5، 0}] , Disk[{3, 0}]}] (*اشیاء تغییر رنگ می دهند *) هنگام امتحان همان رویکرد با کشورهای جغرافیایی = {Spain, Belgium, رومانی}؛ GeoGraphics[{GeoStyling[Opacity[0.5]]، Mouseover[{Red, Tooltip[Polygon[{Entity[Country, #]}]، #]}، {Green, Tooltip[Polygon[{Entity[Country, #]}]، #]}]} و /@ کشور] گرافیک ها نمایش داده می شوند اما زمانی که ماوس روی آن قرار می گیرد بالای یک چند ضلعی کشور، سپس یک پیغام خطایی روی صفحه تغییر میکند که بیان میکند مواد هماهنگ[کشور، اسپانیا] باید یک جفت اعداد باشد..... روش صحیح برای نمایش چند ضلعی چیست؟ کشور هنگام انتخاب رنگ تغییر می کند؟
|
مشکل با Mouseover در Geographics
|
34567
|
من اخیراً هنگام ترکیب چندین لایه بافت در یک شیء گرافیکی، هنگامی که بافت از یک تصویر با کانال آلفا می آید، با مشکلی مواجه شدم. ظاهراً کانال آلفای تصویر بهعنوان آرگومان به «Texture[]» منتقل میشود، آنطور که باید در شی Graphics بهدستآمده نشان داده نمیشود. به جای ارائه تکسل های شفاف واقعی، من فقط تکسل های سفید غیر شفاف دریافت می کنم. همین مسئله در مورد استفاده از «Texture[]» با «Graphics3D» صدق می کند. در اینجا یک مورد آزمایشی ساده وجود دارد: ابتدا دو تصویر ایجاد کردم، تصویر دوم حاوی یک کانال آلفا است: layer1 = Image[RandomReal[1, {12, 12, 3}]]; layer2 = SetAlphaChannel[Image[RandomReal[1, {12, 12, 3}]]، Image[Join[ConstantArray[0, {6, 12}]، ConstantArray[1, {6, 12}]]]]; سپس لایه 2 را بالای لایه 1 می گذارم و یک شی گرافیکی از هر لایه با استفاده از یک بافت روی یک چند ضلعی ایجاد می کنم: Graphics[{Texture[layer1], Polygon[{{0, 0}, {1, 0}, {1, 1 }، {0، 1}}، VertexTextureCoordinates -> {{0، 0}، {1، 0}، {1، 1}، {0، 1}}]، بافت[لایه2]، چند ضلعی[{{0، 0}، {1، 0}، {1، 1}، {0، 1}}، VertexTextureCoordinates -> {{0، 0}، {1 , 0}, {1, 1}, {0, 1}}]}] متأسفانه من فقط پیکسل های سفید را در جایی دریافت می کنم که لایه 2 باید شفاف باشد.  اگر فقط ImageData لایه 2 را پاس کنم، چیزها کار می کنند، اما بقیه اطلاعات تصویر از بین می روند (به تار شدن اضافی توجه کنید) : گرافیک[{بافت[لایه1]، چند ضلعی[{{0، 0}، {1، 0}، {1، 1}، {0، 1}}، VertexTextureCoordinates -> {{0, 0}, {1, 0}, {1, 1}, {0, 1}}], Texture[layer2//ImageData], Polygon[{{0, 0}, {1, 0}، {1، 1}، {0، 1}}، VertexTextureCoordinates -> {{0، 0}، {1، 0}، {1، 1}، {0، 1}}]}]  آیا این یک اشکال است یا من گم شدهام چیزی؟
|
بافت[] به درستی با Image AlphaChannel کار نمی کند
|
20064
|
در پست دیگری (آیا امکان پیش رندر انیمیشن در Wolfram Mathematica وجود دارد؟) من روش خوبی برای پیش رندر فریم ها به دست آوردم تا با استفاده از ListAnimate یک انیمیشن روان بدست آوریم. من باید انیمیشن را در یک سند CDF ذخیره کنم تا برای افرادی که از Wolfram CDF Player استفاده می کنند و نیازی به اجرای سلول ها ندارند، قابل مشاهده باشد، بنابراین از SaveDefinitions->True در دستور ListAnimate استفاده می کنم. مشکل این است که هنگام استفاده از فریم های شطرنجی، ListAnimate هرگز اجرا نمی شود و ظاهرا باعث سرریز حافظه می شود. چگونه می توانم این را حل کنم؟ من از این کد برای مثال استفاده می کنم (که وقتی SaveDefinitions روی True تنظیم شده است اجرا نمی شود): exampleFrames = Table[ DensityPlot[ Evaluate[ Exp[-((x - Cos[t])^2 + (y - Sin[t] )^2)/.025]، {x، -1.5، 1.5}، {y، -1.5، 1.5}، ColorFunction -> GrayLevel، PlotRange -> All، PlotPoints -> 30، Frame -> None، PlotRangePadding -> None ]، {t، Pi/50، 2 Pi، Pi/50} ]; rasterizedFrames = نقشه[تصویر، نمونه فریم]; ListAnimate[rasterizedFrames, SaveDefinitions -> True] من برای پایان نامه خود به این نیاز دارم، بنابراین هر کمکی واقعاً قابل قدردانی است.
|
چگونه از SaveDefinitions هنگام استفاده از فریم های شطرنجی برای ListAnimate استفاده کنیم؟
|
57314
|
میخواستم بدونم که آیا مشکلی در اجرای یک فرآیند در Mathematica، قرار دادن رایانه به حالت خواب و سپس بیدار کردن آن مدتی بعد وجود دارد؟ به نظر می رسد که در روند آزمایش من به خوبی کار می کند (افزودن داده ها به یک لیست)، اما می خواستم بدانم آیا ممکن است انجام این کار عوارضی داشته باشد که نتوانم پیش بینی کنم.
|
آیا ارزیابی در حال اجرا پس از بیدار شدن رایانه از حالت خواب ادامه می یابد؟
|
58339
|
در حالی که این نشانگرهای کلی را ارائه می دهد، من ورودی هایی روی **قوانین پایه** برای بهبود عملکرد توابع کامپایل شده تو در تو/وابسته به هم می خواهم. **مشکل نمونه:** «a»، «b»، «c» و «d» چهار تابع کامپایل شده پشتیبان هستند که با یکدیگر تعامل دارند و همچنین تابع اصلی «main» را پشتیبانی می کنند، همانطور که در زیر تعریف شده است: a = Compile[ {{p1, _Real}, {p2, _Real}}, Min[p1, p2]]; b = Compile[{{p1, _Real}, {p2, _Real}}, Max[p1, p2]]; c = Compile[{{p1, _Real}, {p2, _Real}}, Min[1, 0.5 + a[p1, p2]/b[p1, p2]], CompilationOptions -> {InlineExternalDefinitions -> True} , RuntimeAttributes -> {Listable},Parallelization -> True]; d = Compile[{{p1, _Real}, {p2, _Real}, {p3, _Real}}, a[Mod[p1, 5] - p2, p3], CompilationOptions -> {InlineExternalDefinitions -> True}, RuntimeAttributes -> {Listable}، Parallelization -> True]; main = Compile[{{aa, _Real, 0}}, Module[{ k1 = RandomReal[10, {10^4, 5}], k2 = RandomReal[5, {10^4, 5}], k3 = RandomReal [15، {10^4، 5}]}، aa + b[k1، k2] + c[k2، k3] + d[k1، k2، k3]]، CompilationOptions -> {InlineExternalDefinitions -> True}]; Do[main[10],{100}];//AbsoluteTiming دریافتم که حذف گزینههای اضافی برای توابع وابسته میتواند به بهبود عملکرد کمک کند. به عنوان مثال از آنجایی که «a» و «b» در «c» استفاده میشوند و «c» بهعنوان فهرستپذیر و موازیشده تعریف میشود، 1) «a» و «b» نیازی به فهرستبندی ندارند و تعریف آنها بهعنوان فهرستشده ممکن است عملکرد «مقابله» را بدتر کند. c (با استفاده از «AbsoluteTiming») 2) از آنجایی که «a» و «b» «فهرستپذیر» تعریف نشدهاند، میتوان آنها را در «c» قرار داد که در مقایسه با استفاده، عملکرد را بیشتر بهبود میبخشد. InlineExternalDefinitions -> True به تنهایی. با این درک، من میخواهم ورودیهایی به ایجاد قوانین پایه کمک کند که **عملکرد** اصلی را افزایش دهد: 1. کدام توابع به CompilationOptions -> {ExpressionOptimization -> True}، RuntimeOptions -> Speed و چرا نیاز دارند. نه دیگران؟ 2. کدام توابع به CompilationTarger-> C نیاز دارند و چرا دیگران نیاز ندارند؟ 3. از آنجایی که «main» «b»، «c» و «d» را فراخوانی میکند و از قبل دارای «RuntimeAttributes -> {Listable}، Parallelization -> True» است، هیچ یک از توابع پشتیبانی نباید فهرست شوند، اما این امکان وجود ندارد. کار کردن چرا؟ 4. چه کارهای دیگری می توان برای بهبود عملکرد main انجام داد (من باید از یک تابع کامپایل شده در NMinimizer استفاده کنم)؟
|
استفاده موثر از گزینه های تابع کامپایل
|
45892
|
ListAnimate تقریباً شبیه Manipulate است، اما در حالی که Manipulate یک راه ساده برای درخواست مقدار اولیه برای پارامتر دستکاری دارد، من راهی پیدا نکردم که به ListAnimate بگویم با مقدار خاصی شروع کند. یک مثال ساده را در نظر بگیرید: ListAnimate[Table[Plot[Sin[p x], {x, -1, 1}], {p, 1, 4}]] در مقابل Manipulate[Plot[Sin[p x], {x, - 1, 1}], {p, Range[1, 4]}] این مثالهای ساده تقریباً یکسان به نظر میرسند (من زحمت تغییر Manipulate Control را به یک لغزنده)، اما در واقع، آنها متفاوت هستند. ListAnimate اساساً از پیش کامپایل شده است. در تحقیقاتم، میخواهم کاری مشابه با طرحهای بسیار پیچیده انجام دهم که تولید آنها زمان زیادی میبرد. وقتی دستکاری تنظیم می شود، دستکاری آرگومان های آن را دوباره محاسبه می کند. ما در اینجا متوجه آن نمی شویم زیرا Sin[p x] بسیار پیش پا افتاده است. اما با یک طرح پیچیده، خوب نیست. برعکس، با ListAnimate، ممکن است 15 دقیقه یا بیشتر طول بکشد تا کد یک بار برای همیشه اجرا شود، و سپس می توانم به سرعت تمام خروجی ها را به آرامی اسکن کنم. من از طریق گزینه های ListAnimate نگاه کردم و به عنوان مثال، می توانم خروجی مکث شده را با AnimationRunning -> False شروع کنم. آیا راهی وجود دارد که بتوان انیمیشن را نه با اولین عنصر بلکه با عنصر انتخابی شروع کرد؟ **TL;DR** ListAnimate[Table[Plot[Sin[p x], {x, -1, 1}], {p, 1, 4}]، AnimationRunning -> False] را با خروجی Plot[Sin شروع کنید [*3** x]، {x، -1، 1}]
|
یک مقدار اولیه برای ListAnimate تنظیم می کنید؟
|
34890
|
تصور کنید من دو مجموعه نقطه دارم: pointSetPerfect = Flatten[Table[{i, j}, {i, 10, 40, 10}, {j, 10, 40, 10}], 1]; pointSetNoise = Table[pointSetPerfect[[i]] + RandomReal[{-2, 2} - 100], {i, 1, Length[pointSetPerfect]}]; r = RotationTransform[47.5 درجه، {0، 2}]; pointSetNoise = r[pointSetNoise]; ListPlot[{pointSetPerfect, pointSetNoise}] بدون اینکه بدانم چه کاری در بالا برای ایجاد «pointSetNoise» انجام دادم، میخواهم تا جایی که میتوانم مجموعهای از نقاط را روی «pointSetNoise» با همان فواصل بین نقطهای که در مجموعه نقاط وجود داشت، همپوشانی کنم. 'pointSetPerfect'، و این مختصات را برگردانید. در صورت لزوم، میتوانم بر روی تصویر کلیک کنم تا با چشم یک نقشه 1 به 1 (بسیار تقریبی) بین نقاط در هر مجموعه مشخص کنم. آیا راه خوبی برای انجام این کار در Mathematica v9 وجود دارد؟
|
پیدا کردن یک پوشش بهینه از ابرهای دو نقطه
|
38743
|
من سعی می کنم معادله شرودینگر 1 بعدی را با روش کرانک نیکلسون حل کنم. من از واحدهای اتمی استفاده می کنم: زمان <10^-14 => 413 a.u.t. طول 30 * 10^-9 متر => 567 شعاع بور a = 50; \[سیگما] = a/10; p[x_, 0] := Exp[-(x^2)/(2 \[Sigma]^2)]; (* مرزые условия *) p[\[PlusMinus]a, t_] := 0; (* н.у. *) NN = 100; h = 1/NN; repl = x -> ((i*6*a)/NN - 3*a); eq = D[Subscript[p, i][t], t] == I/2(Subscript[p, i - 1][t] + 2 Subscript[p, i][t] - Subscript[p, i + 1][t])/h^2(*+D[u[x]،x]*Subscript[p,i][t]*)/. پاسخ جدول[eq, {i, 0, NN}]; مرز = {Subscript[p, 0][t] == 0, Subscript[p, NN][t] == 0}; p0[x_] := Exp[-(x^2)/(2 \[Sigma]^2)]; کوشی = جدول[ زیرنویس[p، i][0] == p0[x] /. repl, {i, 1, NN - 1}]; (*задача Коши*) eqns = Join[Table[eq, {i, 1, NN - 1}], boundary, Cauchy]; sol = NDSolve[N[eqns]، N[جدول[Subscript[p, i][t], {i, 0, NN}]], {t, 0, 413}]; و این خطا را داشته باشد: NDSolve::mconly: برای روش IDA، فقط کد واقعی ماشین موجود است. نمی توان با مقادیر پیچیده یا فراتر از استثناهای ممیز شناور ادامه داد. >> من می خواهم چیزی شبیه به این دریافت کنم: sol = NDSolve[{I D[u[t, x], t] == (-1/2)D[u[t, x], {x, 2}], u[0.، x] == Exp[-(x^2./(2*\[Sigma]^2))]، u[t، a] == 0، u[t، -a] == 0}، u، {t، 0, 4130}, {x, -a, a},(*MaxStepSize->0.01,*) AccuracyGoal -> 3, PrecisionGoal -> 3]; Animate[Plot[Evaluate[Abs[u[t, x] /. First[sol]]^2], {x, -a, a}, PlotRange -> {0, 1}], {t, 0, 413}] کد من چه مشکلی دارد و چگونه آن را برطرف کنم؟
|
طرح کرانک-نیکولسون برای معادله شرودینگر
|
54571
|
این یک شیء دستکاری شده ایجاد می کند که دو نمودار ثابت را نشان می دهد، pic1 = Plot[Sin[x], {x, 0, Pi}]; pic2 = Plot[Cos[x], {x, 0, Pi}]; CloudDeploy[Manipulate[pic, {pic, {pic1 -> sine, pic2 -> cosine}}]]  آیا می توان تصاویر ثابت بالا را با انیمیشن های گیف جایگزین کرد تا با انتخاب دکمه های مختلف، انیمیشن های گیف متفاوتی را نشان دهد؟ برای مثال، من چیزی مانند pic1 = Table[Plot[Sin[n x], {x, 0, Pi}], {n, 0, 2, 0.1}] را امتحان کردم. pic2 = جدول[Plot[Cos[n x], {x, 0, Pi}], {n, 0, 2, 0.1}]; CloudDeploy[Manipulate[ExportForm[pic, gif], {pic, {pic1 -> sine, pic2 -> cosine}}]] اما کار نمی کند. این چیزی است که من از ابر دریافت می کنم
|
چگونه انیمیشن گیف را در داخل Manipulation در ابر نمایش دهیم؟
|
59109
|
وقتی سعی می کنم با استفاده از منوی File ▶ Save Selection As... یا با کلیک راست و Save Graphic As... یک شی «Graphics» را ذخیره کنم، پنجره Messages با پیام خطای زیر ظاهر می شود: تنظیمات مشخص شده برای گزینه WindowSize قابل استفاده نیست. من سعی کردم از WindowSize استفاده کنم، اما اگر WindowSize را به Graphics3D[{Arrowheads[Small], MapThread[Arrow[{#1, #2}] و, {tockez0, 10^(11) اضافه کنم هیچ خروجی دریافت نمیکنم. poljez0 + tockez0}]}، نسبت جعبه -> {1، 1، 1.5}، محورها -> درست است، AxesLabel -> {x, y,}] کاری می توانم انجام دهم؟ :/ من می خواهم آن را در هر فرمتی که LaTeX بتواند با آن کار کند ذخیره کنم، PNG را ترجیح می دهم
|
پیام خطای WindowSize هنگام ذخیره شیء گرافیکی به عنوان PNG
|
30242
|
من در حل یک نوع PDE مشکل دارم. مشکل واقعی شامل انتشار و جذب در یک ترانشه است، اما در اینجا یک مثال ساده تر است. من دو متغیر مستقل $t$ و $x$ دارم. دو متغیر وابسته $y(t,x)$ و $z(t)$ وجود دارد. توجه داشته باشید که $z$ تنها تابعی از $t$ است. 'NDSolve' مشکل شرایط مرزی را نمی پذیرد. اجرای این کد ClearAll[Global`*]; pdeset = {D[y[t، x]، t] == -D[y[t، x]، x] + z[t]، D[z[t]، t] == y[t، 0 ]}؛ bc1 = {y[t، 0] == 5، y[0، x] == Cos[x]}; bc2 = {z[0] == 1}; bcAll = مسطح کردن[{bc1, bc2}, 1]; sol = NDSolve[{pdeset, bcAll}, {y, z}, {t, 0, 1}, {x, 0, 1}] پیغام خطایی دریافت می کنم که می گوید > > NDSolve::ndode: ورودی معمولی نیست معادله دیفرانسیل > من از _Mathematica_ 9.0 در ویندوز 7 64 بیتی استفاده می کنم.
|
مشکل در حل PDE
|
30243
|
(*اینجا مقایسه ای است*) داده = {}; برای[n = 1، n < 10، n++، t1 = زمانبندی[ParallelSum[1/i^2, {i, 1, n*100000}]]; t2 = زمانبندی[HarmonicNumber[n*100000, 2]]; AppendTo[data, {t1[[1]], t2[[1]]}]] داده نتیجه به شرح زیر است که نشان میدهد توابع داخلی همیشه در اینجا برنده هستند. {{0.432000، 0.192000}، {0.896000، 0.500000}، {1.476000، 0.860000}، {2.228000، 1.236000}، {3.0480000، 1.236000}، {3.0480000، 1.236000}، {3.0480000، {3.0480000}، {3.0480000، 0.500000}، {0.896000، 0.500000} 2.128000}, {4.920000, 2.540000}, {5.932000, 2.936000}, {7.140000, 3.492000}} سؤال این است: اگر یک تابع داخلی را با توابع موازی بازنویسی کنیم، مثلاً. HarmonicNumber[n*100000, 2] را به صورت ParallelSum[1/i^2, {i, 1, n*100000}] بازنویسی کنید. اگر نه پس چرا؟ و مزیت موازی سازی چیست؟ هر کمکی قدردانی خواهد شد!
|
آیا توابع داخلی همیشه بهتر از توابع موازی تعریف شده توسط کاربر عمل می کنند؟
|
3234
|
من لیست لبهای از یک گراف بدون جهت را دارم که فقط از «چرخههای» متمایز تشکیل شده است. مثال: {{1، 2}، {2، 3}، {3، 4}، {4، 1}، {5، 6}، {6، 7}، {7، 5}} ![Mathematica graphics] (http://i.stack.imgur.com/RCCrE.png) هر رأس دقیقاً دو یال دارد که به آن متصل می شوند. هر چرخه حداقل سه رأس دارد. راس ها با اعداد صحیح $1..n$ نشان داده می شوند. لیست لبه به ترتیب تصادفی ارائه شده است. یالها در جهتهای تصادفی ظاهر میشوند (یعنی «{1،2}» ممکن است به صورت «{2،1}» داده شود). برای مثال، اگر ورودی این باشد: {{7، 6}، {5، 6}، {4، 3}، {3، 2}، {4، 1}، {2، 1}، {7، 5} } سپس من خروجی {{1, 2, 3, 4}, {5, 6, 7} را میخواهم } فهرست فرعی اول مربوط به چهار ضلعی است و دومی مربوط به مثلث است. رئوس باید به ترتیبی که به هم وصل شده اند ظاهر شوند. الزامات عملکرد: حداکثر تعداد راس چند هزار است --- برای ورودی با این اندازه باید تقریباً فوراً اجرا شود. راه حل $n \log n$ ممکن است. با این حال، من بیشتر به یک راه حل مختصر و ظریف علاقه مند هستم تا یک راه حل کاربردی با استفاده از مثال. کامپایل. توجه: در حالی که بیان مسئله از نظر نمودار سادهتر بود، اما واقعاً یک مشکل نظری نمودار نیست، بنابراین مجبور نباشید از «گراف» استفاده کنید مگر اینکه واقعاً سودمند باشد. * * * **توضیح:** این سوال (فقط) در مورد یافتن اجزای متصل نیست. این در مورد ترتیب رئوس در طول چرخه است. در واقع مشکل عملی من این است که لبه های یک چند ضلعی را به ترتیب و جهت تصادفی دارم و باید آنها را مرتب کنم تا بتوانم آنها را در Polygon و موارد اولیه مرتبط استفاده کنم. یک مجموعه داده نمونه را می توان با استفاده از «Import[http://w504215.open.ge.tt/1/files/3XgvcEF/0/blob?download، WDX] دانلود کرد.
|
الگوریتم ساده برای یافتن چرخه ها در لیست لبه
|
7853
|
من سعی می کنم یک فایل XML سازگار با اکسل از _Mathematica_ تولید کنم. ابتدا یک فایل XML آزمایشی با ذخیره یک کتاب کار Microsoft Excel به عنوان XML Table ایجاد کردم. سپس این فایل را وارد کردم: XMLdata = Import[test.xml، IncludeNamespaces -> True] اکنون در حال صادر کردن این فایل به XML هستم: Export[test_exported.xml، XMLdata، AttributeQuoting -> \] فایل تولید شده را نمی توان با اکسل باز کرد. مقایسه آن با فایل اصلی نشان می دهد که بیشتر فضای نام پیشوندها حذف می شوند، اگرچه در XMLdata وجود داشتند. چرا این اتفاق می افتد؟
|
چرا Export پیشوندهای فضای نام را در فایل XML صادر شده رها می کند؟
|
20067
|
من یک نمونه کار 7 دارایی دارم که میخواهم log-deltaهای روزانه را با استفاده از یک دانشجوی T شبیهسازی کنم. توزیع های حاشیه ای همگی پایدار یا TsallisQGaussian هستند. با استفاده از **NMaximize**، قبلاً تعیین کردهام که copula _dof_ = 9. ماتریس همبستگی دارایی، _corrmat_، این است: corrmat = {{1., 0.491789, 0.382652, -0.580449, 0.34608,307,29 -0. {0.491789، 1.، 0.475475، -0.713583، 0.364887، -0.112926، 0.372419}، {0.382652، 0.475475، 1.، -0.6804.37 -0.0894264، 0.359768}، {-0.580449، -0.713583، -0.695327، 1.، -0.498612، 0.1529، -0.482753}، {0.343607، 8، 0.34307، 8.8 -0.498612، 1.، -0.0433323، 0.291971}، {-0.0887926، -0.112926، -0.0894264، 0.1529، -0.0433323، 1.، 0.0433323، 1.، 0.0433323، 1.، 0.19-0. 0.372419، 0.359768، -0.482753، 0.291971، -0.0954981، 1.}} که از آن ماتریس VCV شرطی، _vcvmat_، عبارت است از: vcvmat = {{0.958617291-0.958617291. -0.2933963066، 0.1208800096، 0.1706880212، 0.1239885803، -0.06784705084}، {-0.03410852909، 0.639797979، 0.639797979 -0.001634295474، -0.02837172149، -0.02564790389، 0.01303223508}، {-0.2933963066، 0.02009209742، 0.738، 0.73 -0.1494059087، -0.3716208429، -0.2204546813، 0.1000107891}، {0.1208800096، -0.001634295474، -0.14879405، -0.14879405 0.1366021203، 0.07930474269، -0.05334637064}، {0.1706880212، -0.02837172149، \ -0.3716208429، 0.113636، 0.1236، 0.1236، 0.1236، 0.1236,660 0.2592871862، -0.06289877472}، {0.1239885803، -0.02564790389، \ -0.2204546813، 0.07930474269، 0.07930474269، 0.25930474269، 0.25928، 0.18118, 0.25928, 0.1239885803. -0.02358813328}، {-0.06784705084، 0.01303223508، 0.1000107891، -0.05334637064، -0.06289877472، -0.06289877472، 0.01303223508-، -0.023 0.8678362987}} توزیعهای حاشیهای مربوطه عبارتند از: mda = StableDistribution[1، 1.66576، -0.205451، -0.00149914، 0.00932388] mdb = TsallisQGaussianDistribution[8.4901، 0.0124003، 1.43148] mdc = StableDistribution[1، 1.84146، -0.453362، 0.000669985، 0.00802551] mdd = TsallisQGaussianDistribution،201،201، 201، 201، 201، 201، 201، 201، 201. 1.52237] mde = TsallisQGaussianDistribution[0.000625683، 0.0147539، 1.46668] mdf = StableDistribution[1، 1.45877، 0.253482، 0.253482، 0.0001، 0.0001، 0.253482، 0.0001، 0.0006 = TsallisQGaussianDistribution[0.00064191, 0.0121773, 1.52216] با توجه به این مقادیر، کل عبارت copula عبارت است از: tCopula = CopulaDistribution[{MultivariateT, vcvmat, 9}, {md,md,mde,md mdg}]; تا اینجای کار خیلی خوبه. مشکل زمان محاسبه لازم است. در اینجا خروجی ها آمده است: In: Timing[x = RandomVariate[tCopula, 100];] Out: {8.917131, Null} In: Timing[y = RandomVariate[tCopula, 1000];] Out: {92.197472، Null} در: زمانبندی [z = RandomVariate[tCopula, 10000]؛] خروجی: {921.512002، صفر} زمانهای محاسبه تقریباً خطی هستند و از آنجایی که 10000 نمونه حداقل برای تجزیه و تحلیل معنادار است، شبیهسازی یک سبد دارایی 7 حداقل یک پیشنهاد پانزده دقیقهای است. آیا راهی برای فراخوانی کارآمدتر این شبیه سازی در _Mathematica_ 9 وجود دارد؟ FWIW، من از _Mathematica_ در مک استفاده می کنم، بنابراین Finance Platform گزینه ای نیست. * * * ساشا، از اینکه وقت گذاشتید و همه این قابلیتها را جدا کردید، متشکریم. به نفع هر کس دیگری که میخواهد شبیهسازی را اجرا کند، توجه داشته باشید که Mma وقتی آرگومان _data را به روشی که ساشا در ابتدا تنظیم کرد، یک خطای غیر هرمیتی را ارزیابی کردم. من به عقب برگشتم و دقت ماشین ماتریس VCV خود را تنظیم کردم و یک متغیر جداگانه به نام _v2mat_ برای عبارت ساشا vcvmat/KronekerProduct[Sqrt[Diagonal[vcvmat]],Sqrt[Diagonal[vcvmat]]] ایجاد کردم سپس RandomVariate[ MultivariateTDistribution[v2mat, dof]، 10^4] و خوب کار کرد. برای مقاصد مقایسه، من آرگومان tCopula اصلی را برای یک مجموعه مشاهدات 10^4 x 7 دوباره اجرا کردم: In: Timing[data1 = RandomVariate[tCopula, 10000];] Out: {888.577837، Null} در مقابل یک 10^4 x 7 مجموعه ای از مقادیر از روش ساشا: در: زمان بندی[data2 = Transpose[MapThread[#1[#2]&, {qfs, Transpose[data]}]];] Out: {4.322776، Null} کاملاً تفاوت دارد. در اینجا یک کنار هم قرار دادن گرافیکی پس از اجرای همان روال پرت چند متغیره فاصله ماهالانوبیس در هر دو مجموعه داده ارائه شده است.   نه تنها روش ساشا بسیار سریعتر است، اگر هر چیزی به نظر می رسد که تغییرات تصادفی نماینده بیشتری را به دست می دهد.
|
تولید کارآمد تغییرات تصادفی از توزیع کوپولا
|
30532
|
(*ویرایش 1**: من این پاراگراف را بعد از پست اصلی اضافه کردم، برای زمینه) برخی زمینه های این سوال را می توان در پست دیگری پیدا کرد (مشکل با EdgeRenderingFunction) که با این حال ممکن است خارج از خط باشد زیرا مشکل اصلی آنجاست. معلوم شد که یک خطای نحوی نسبتاً ساده است. در هر صورت، نکته این است که من سعی میکنم GraphPlot را فراتر از نحوه استفاده معمول آن بکشم. من به 2 چیز نیاز دارم: (1) لبه های رنگی مختلف. و (2) برچسب روی لبه ها، که در مورد من نشان دهنده تعدد لبه برای آن رنگ است. من توانستم این را برای نمودارهایی که در آنها بیش از یک یال جهت دار - در یک جهت معین - بین دو گره وجود ندارد، به کار بیاورم. بنابراین، دو لبه جهت دار برچسب گذاری شده در جهت های _ مخالف_ بین همان 2 گره کار می کنند، اما دو لبه جهت دار برچسب دار در جهت _همان_ بین همان 2 گره در حال حاضر کار نمی کنند. رویکردی که من استفاده می کنم ساختن برچسب های 2 کاراکتری است که به عنوان آرگومان سوم گزینه EdgeRenderingFunction GraphPlot عمل می کنند، به طوری که کاراکتر اول تعدد یک یال داده شده (و به عنوان یک برچسب واقعی استفاده می شود) است در حالی که کاراکتر دوم است. برای تعیین رنگ لبه استفاده می شود. (پست اصلی در زیر شروع می شود) من باید بتوانم چندین لبه بین گره های یکسان و در رنگ های مختلف بکشم. در حالی که این کار به راحتی بدون برچسب انجام می شود، اگر بخواهم هر لبه نیز یک برچسب داشته باشد، با خطا مواجه می شوم. ابتدا یک نمودار تعریف کنید: test = {{1 -> 2, 11}, {2 -> 1, 21}, {1 -> 3, 31}, {2 -> 3, 41 }، {2 -> 4، 12}، {2 -> 4، 21}، {4 -> 2، 32}، {4 -> 1، 42}، 3 -> 4، 3 -> 4، 3 -> 4، 3 -> 4}; من می توانم هر تعداد '3 -> 4' داشته باشم و هر تعداد لبه بین گره های 3 و 4 کشیده شود. اما دو یالی که می خواهم بین گره های 2 و 4 رسم کنم خطا می دهند. مستندات Mathematica مثالی دارد که در آن کار می کند. این در مستندات GraphPlot، در زیر برنامهها/نمودارهای حالت محدود است، بنابراین من متحیر هستم که اینجا کار نمیکند. توجه داشته باشید که اگر از قانون دوم 2 -> 4 خلاص شوم، یعنی {2 -> 4، 21}، این کد به خوبی کار می کند: GraphPlot[test, MultiedgeStyle -> 0.15, VertexCoordinateRules -> circleLayout[n], SelfLoopStyle -> .2، VertexRenderingFunction -> ({خاکستری، EdgeForm[سیاه]، دیسک[#، 0.06]} و)، EdgeRenderingFunction -> (اگر[تقاطع[{هیچ}، {#3}] != {}، {RGBColor[0، 0، 0]، ضخامت[ 0.008]، نوک پیکان[.07]، پیکان[#1، 0.05]}، سوئیچ[شخصیتها[#3][[2]]، 1، {RGBColor[0, 0.6, 0], Thickness[.008], Arrowheads[.07], Arrow[#1, 0.05], Inset[Style [شخصیتها[#3][[1]]، سیاه، اندازه قلم -> 16]، میانگین[#1]، {0، 0}، پسزمینه -> زرد]}، 2، {RGBColor[1, 0, 1]، Thickness[.008]، Arrowheads[.07]، Arrow[#1، 0.05]، Inset[Style[Characters[ #3][[1]]، سیاه، اندازه قلم -> 16]، میانگین[#1]، {0، 0}، پسزمینه -> زرد]} ] ] &), PlotStyle -> Thickness[.007], PlotRange -> {{-1.1, 1.1}, {-1.1, 1.1}} ] خطایی که دریافت می کنم این است: قسمت 2 Characters[Network` GraphPlot`wrapper[12]] وجود ندارد من یک jpeg از خروجی را چسبانده ام. گره ها از بالا 1-4 در خلاف جهت عقربه های ساعت شماره گذاری می شوند. این عکس نزدیک به چیزی است که قرار است به نظر برسد. تنها فلش اشتباه فلش افقی مشکی از گره 2 به گره 4 است. به جای آن باید دو فلش یکی سبز و دیگری سرخابی در یک جهت از 2 تا 4 و با برچسب های مختلف وجود داشته باشد.  من InputForm را برای خروجی گرافیکی دستور بالا کوتاه کردم (مختصات میانی همه فلش ها را حذف کردم) تا بتوانم آن را جایگذاری کنم. زیر من همچنین خطوط خالی بین دستورالعملها را برای فلشهای مختلف اضافه کردم تا تفسیر خروجی آسانتر شود. گرافیک[حاشیه[{{ضخامت[0.007]، {RGBColor[0، 0.6، 0]، ضخامت[0.008]، نوک پیکان[0.07]، پیکان[{{0.، 1.}، {-0.066479426401934 0.8537452619157436}، ... {-0.8537452619157443، 0.0664794264019346}، {-1.، 0.}}، 0.05]، Inset[Style[1]، ->Gy Level] {-0.44451835279238505، 0.4445183527923848}، {0، 0}، پسزمینه -> RGBColor[1، 1، 0]]}، {RGBColor[0، 0.6، 0]، Thickness[0.0] {0.، 1.}، {0.، -1.}}، 0.05]، Inset[Style[3، GrayLevel[0]، FontSize -> 16]، {0.، 0.}، {0، 0}، پسزمینه -> RGBColor[1، 1، 0]]}، {RGBColor[0، 0.6، 0]، Thickness[0.008]، Arrowheads[0.07]، Arrow[{{-1.، 0.}، {-0.9335205735980654، 0.14625473808425649}، ... {-0.14625473808425588، 0.9335205585، 0.935، 0.935، 0.935، 0.935، 0.935، 0.935، 0.935، 0.935، 0.935. 1.}}، 0.05]، Inset[Style[2، GrayLevel[0]، FontSize -> 16]، {-0.5554816472076151، 0.5554816472076154}، {0، 0}، 1، گیگابایت، 1، پس زمینه ]]}، {RGBColor[0، 0.6، 0]، ضخامت[0.008]، نوک پیکان[0.07]، A
|
سوال EdgeRenderingFunction
|
13808
|
تابع CholeskyDecomposition[m] در _Mathematica_ به یک ماتریس قطعی متقارن و مثبت m نیاز دارد. به عنوان مثال، موارد زیر کار می کنند: در[1]:= m = {{1، 0.5، 0.5}، {0.5، 1، 0.5}، {0.5، 0.5، 1}}؛ In[2]:= CholeskyDecomposition[m] Out[2]= {{1., 0.5, 0.5}, {0., 0.866025, 0.288675}, {0., 0., 0.816497}} با این حال، ماتریس دیگری را در نظر بگیرید. m1` In[3]:= m1 = m; m1[[3، 2]] = 0.5000000000001 Out[3]= 0.5 In[4]:= m1 Out[4]= {{1، 0.5، 0.5}، {0.5، 1، 0.5}، {0.5، 0.5، 1}} تجزیه Cholesky در اینجا کار نمی کند: In[5]:= CholeskyDecomposition[m1] در طول ارزیابی In[5]:= CholeskyDecomposition::herm: ماتریس {{1.,0.5,0.5},{0.5,1.,0.5},{0.5,0.5,1.}} نیست هرمیتی یا واقعی و متقارن. >> Out[5]= CholeskyDecomposition[{{1، 0.5، 0.5}، {0.5، 1، 0.5}، {0.5، 0.5، 1}}] بیشتر سیستم های مبتنی بر ماتریس از بخش مثلثی پایینی یا مثلثی بالایی استفاده می کنند. یک ماتریس هنگام محاسبه تجزیه Cholesky. به عنوان مثال، Eigen، LAPACK و R همگی این کار را انجام می دهند. متلب نسخه های مختلفی از عملکرد «چول» خود را ارائه می دهد و می توان از بخش مثلثی بالا یا پایین استفاده کرد. _Mathematica_ این قابلیت را ارائه نمی دهد. به عنوان مثال، در R می توانیم > m3<-ماتریس(c(1.0، 0.5، 0.5، 0.5، 1.0، 0.5000000000001، 0.5، 0.5، 1.0)، 3،3) > chol(m3) [,1] [, 2] [،3] [1،] 1 0.5000000 0.5000000 [2،] 0 0.8660254 0.2886751 [3،] 0 0.0000000 0.8164966 > چرا این مهم است؟ من متوجه شدم که بررسی تقارن می تواند در محاسبات عددی مشکل ساز باشد، جایی که به دلیل خطاهای گرد و غیره، عدم تقارن جزئی در ماتریس ها در محاسبات تکراری مانند شبیه سازی MCMC ظاهر می شود. در چنین مواردی، بررسی تقارن منجر به قطع شدن محاسبات در نیمه راه می شود. آیا راهی وجود دارد که بتوان تابع «CholeskyDecomposition» ساخته شده را تغییر داد تا تقارن را بررسی نکند، اما اگر ماتریس قطعی مثبت نباشد، سقط شود؟ چنین اصلاحی همچنان تمام مزایای سرعت توابع زیربنایی LAPACK یا MKL را که _Mathematica_ میتواند استفاده کند، به فروش میرساند، اما تقارن را اعمال نمیکند.
|
آیا تابع CholeskyDecomposition در Mathematica می تواند روی ماتریس های غیر متقارن کار کند؟
|
42028
|
من در یک مربع کار می کنم. من شرایطی دارم که در آن مناطق داخل مربع واحد تعریف می شوند. برای سادگی بگویید که دو شرط وجود دارد که دو حوزه را تعریف می کند. به عنوان مثال، اگر y > 1/2 یا اگر y > ax + b، در ناحیه 1 هستیم و در غیر این صورت، در ناحیه 2 هستیم. من دو حالت ممکن را در شکل ها نشان داده ام (مورد 1 مورد 2) می خواهم a و b (که کاملاً مثبت هستند) به طوری که a*(منطقه 1) + b*(منطقه 2) حداکثر شود. من فکر می کنم این یک مشکل آسان برای حل با دست است، مگر اینکه شما 7 شرایط مختلف داشته باشید. من نمیپرسم آیا راهی برای خودکارسازی آن در Mathematica وجود دارد؟ مشکلی که من دارم این است که با تغییر شرایط، شکل نواحی نیز تغییر می کند که محاسبه خودکار آنها را دشوار می کند (شکل ها را ببینید). من از قبل بسیار خوشحال خواهم شد اگر بتوانم تمام اشکال ممکن را با توجه به شرایط هفتگانه ام پیدا کنم. کسی ایده ای دارد؟
|
حداکثر کردن یک تابع در یک مربع واحد
|
58449
|
من تصمیم گرفتم قابلیت «SocialMediaData» MMA10 را امتحان کنم، اما به نظر نمی رسد برای توییتر کار کند. اولین باری که با «Social MediaData[]» تماس میگیرم، به درستی به وبسایت توییتر هدایت میشوم، جایی که میتوانم کلید مجوز خود را کپی کنم، اما هیچ اتفاقی نمیافتد. به عنوان مثال، این خروجی است که من برای SocialMediaData[Twitter، FollowerNetwork] دریافت می کنم وقتی اشتباه وارد می کنم کلید مجوز پنجره مجوز مدام دوباره ظاهر می شود بنابراین ظاهراً کلید صحیح است. Social MediaData برای فیس بوک همانطور که باید کار می کند. **سوال: دلیل اینکه SocialMediaData هیچ خروجی نمی دهد چه می تواند باشد؟**
|
SocialMediaData[Twitter]: خروجی ندارد
|
31111
|
من یک CPU 8 هستهای دارم و میخواهم جدول «جدول» تودرتو زیر را به صورت موازی ارزیابی کنم[Table[expr[i,j], {i,1,10}], {j,1,4}] اما مشکلی وجود دارد ، هزینه زمانی ارزیابی «expr[i,j]» با مقدار متغیر «i» افزایش مییابد. اگر «expr[1,j]» 5 دقیقه طول بکشد، «expr[2،j]» 10 دقیقه و «expr[10،j]» 3 ساعت طول خواهد کشید. حالا می بینید، مهم نیست که من موازی را در جدول بیرونی یا در جدول داخلی قرار دهم، کارایی تغییر نخواهد کرد. بهترین راه این است که ابتدا زمانبرترین عبارات «expr[10,1]»، «expr[10،2]»، «expr[10،3]»، «expr[10،4]» و موارد دیگر را ارزیابی کنید. عبارات با هزینه زمان کمتر فقط یکی یکی روی هسته باقی مانده پرتاب کنید. من ساده لوحانه چندین ترتیب موازی را امتحان کردم، به عنوان مثال ParallelTable[expr[i,j], {i,10,1,-1}, {j,1,4}] اما از 8 هسته من 4 هسته استفاده نمی شود. سوال این است که بهترین راه برای موازی کردن این ارزیابی جدول تودرتو چیست؟
|
چگونه می توان این جدول تودرتو را به طور موثر موازی کرد؟
|
10151
|
من به صورت دستی این سلول را برای تنظیم Prime[0] Unprotect[Prime] Prime[0] = 1 Protect[Prime] ارزیابی میکنم. Protect[Prime] در صورتی که فراموش کنم این کار را انجام دهم، آیا راهی برای ارزیابی خودکار سلول دوم زمانی که nb را میبندم وجود دارد؟ **انگیزه** من با کیسه های اعداد اول کار می کنم و می خواهم از $p_0$ به عنوان کیسه برای همه اول های بزرگتر از ریشه مربع برخی $n$ استفاده کنم. نمایش داده شده به صورت: $\left\{p_0^1,p_1^5,p_2^2,p_3^1,p_4^1\right\}$ با شمارش: $\left\{1,5,2,1,1 \راست\}$
|
تنظیم Prime[n] برای برگرداندن 1 زمانی که n==0 باشد
|
14898
|
من سعی کرده ام یک دینامیک ساده در پتانسیل کولن (الکترون(های) اطراف یک هسته) انجام دهم. معادلاتم خراب میشه من فکر می کنم به دلیل '1/0' است. آیا راهی برای عملی کردن آن وجود دارد؟ این چیزی است که من تاکنون داشته ام: نیازهای [DifferentialEquations`NDSolveUtilities]; معادله = {{مشتق[1][q][T] == p[T]، مشتق[1][p][T] == -q[T]/(4 Pi Abs[ q[T]]^ 3)}، {q[0] == 2، p[0] == 0.1}}؛ vars = {q[T]، p[T]}; زمان = {T, 0, 20}; مرحله = 1/25; solee = NDSolve[eqs, vars, time, Method -> ExplicitEuler, StartingStepSize -> step, MaxSteps -> Infinity]; ParametricPlot[Evaluate[vars /. First[solee]]، Evaluate[time]، PlotPoints -> 100] Plot[Evaluate[vars /. اول [تنها]]، ارزیابی [زمان]] من از مستندات در `tutorial/NDSolveSPRK` استفاده کردم **به روز رسانی (1)** در طرح دوم، می توانید ببینید که مسیرها شروع به پرش می کنند. این یک رفتار غیر فیزیکی است. راه حل صحیح مدارهای تناوبی یا شبه تناوبی است. Plot[Evaluate[{p[T]^2/2 - 1/(4 Pi q[T]), p[T]^2/2, -(1/(4 Pi q[T]))} /. ابتدا [تنها]]، ارزیابی [زمان]] انرژی کل، جنبشی و پتانسیل را ترسیم می کند. انرژی کل (خط آبی) باید یک خط افقی مستقیم باشد. **به روز رسانی (2)** اگر من 4 Pi را نظر دهم، نتیجه درست را دریافت می کنم Needs[DifferentialEquations`NDSolveUtilities]; معادله = {{مشتق[1][q][T] == p[T]، مشتق[1][p][T] == -q[T]/(*4 Pi *) (هنجار[q[ T]]^3)}، {q[0] == {1، 0.1، 0.1}، p[0] == {0.1، 1، 0.1}}}؛ vars = {q[T]، p[T]}; زمان = {T, 0, 20}; گام = 0.01; solee = NDSolve[eqs, vars, time(*, Method->ExplicitEuler, StartingStepSize->step,MaxSteps->Infinity*)]; ParametricPlot[Evaluate[{{p[T], q[T]}} /. First[solee]], Evaluate[time], PlotPoints -> 100] Plot[Evaluate[{vars} /. اولین[تنها]]، ارزیابی[زمان]] طرح[ارزیابی[{هنجار[q[T]]، q[T]} /. اولین[تنها]]، ارزیابی[زمان]] نمودار[ارزیابی[{هنجار[p[T]]^2/2 - 1/(*4 پی*) هنجار[q[T]]، هنجار[p[T] ]^2/ 2، -(1/(*4 پی*) هنجار[q[T]])} /. ابتدا [تنها]]، ارزیابی [زمان]] بنابراین به نظر می رسد که مشکل ممکن است در شرایط اولیه باشد.
|
دینامیک پتانسیل کولن/کپلر. NDSolve خراب می شود
|
38434
|
Mathematica پشت سر اجرا می شود، در حالی که پنجره دیگری انتخاب شده است. وقتی print screen را فشار میدهم، میخواهم mathematica هم این را شناسایی کند و تابعی را با تصویر به عنوان آرگومان فراخوانی کند. چسباندن[]; Image[%[[1,1,1,1,1,1,1]]] اسکرین شات را برمی گرداند، اما من باید یک دستور باشد و تصویر نباید تقریباً از بین برود همانطور که با دستور بالا اتفاق می افتد. چگونه باید این کار را انجام دهم؟
|
هنگام فشار دادن صفحه چاپ (ویندوز) شی کلیپ بورد را در mathematica اختصاص دهید
|
3232
|
من قبلا این سوال را در یک تاپیک دیگر مطرح کرده ام، اینجا را ببینید. وقتی کد نوتبوک زیر را بهعنوان $\LaTeX$ ذخیره میکنم، In[1]:= DSolve[y'[x] + x y'[x]^2 == 1, y, x] Out[1]= {{ y -> تابع[{x}، C[1] + 1/2 (-2 Sqrt[1 + 4 x] - 2 Log[1 - Sqrt[1 + 4 x]]]}، {y -> تابع[{x}, C[1] + 1/2 (2 Sqrt[1 + 4 x] - 2 Log[1 + Sqrt[1 + 4 x]])]}} من این کد لاتکس را دریافت کردم : %% AMS-LaTeX ایجاد شده توسط Wolfram Mathematica 8.0 : www.wolfram.com \documentclass{article} \usepackage{amsmath, amssymb، graphics، setspace} \newcommand{\mathsym}[1]{{}} \newcommand{\unicode}[1]{{}} \newcounter{mathematicapage} \begin{document} \begin{doublespace} \noindent\ (\pmb{\text{DSsolve}[y'[x]+x y'[x]{}^{\wedge}2==1,y,x]}\) \end{doublespace} \begin{doublespace} \noindent\(\left\{\left\{y\to \ text{function}\left[\{x\},C[1]+\frac{1}{2} \left(-2 \sqrt{1+4 x}-2 \text{Log}\left[1-\sqrt{1+4 x}\right]\right)\right]\right\},\left\{y\to \text{function}\left[\{x \},C[1]+\frac{1}{2} \left(2 \sqrt{1+4 x}-2 \text{Log}\left[1+\sqrt{1+4 x}\right]\right)\right]\right\}\right\}\) \end{doublespace} \end{document} من میخواهم $$ به جای \begin{doublespace} \noindent داشته باشم. یک فایل $\TeX$ معمولی.
|
صرفه جویی در لاتکس
|
38749
|
من سه متغیر مانند این دارم، r1 = 4; r2 = 3; r3 = 1; و من می خواهم آنها را در یک تابع درج کنم از آنها در یک تعریف تابع مانند این استفاده کنم: f[n_] := r[n] + r[n-1] بنابراین من باید تابعی داشته باشم که فقط متغیر را کپی کند، چیزی شبیه به : r[1] = r1 = 4; r[2] = r2 = 3; r[3] = r3 = 1; اولاً، من فکر کردم r[n_] := r[n] را انجام دهم، اما این کار چندان منطقی نیست. * * * می خواستم بدانم آیا راه خوبی برای انجام این کار وجود دارد؟
|
محاسبه خودکار r[1] = r1. r[2] = r2; …
|
20069
|
من یک مجموعه داده دوبعدی به شکل زیر دارم: data={{دسته، عدد صحیح}، {دسته، عدد صحیح}،{رده، عدد صحیح}...} این مجموعه داده بسیار ساده با چهار دسته و چند صد ردیف است. من به دنبال ایجاد یک نمودار پراکنده از داده ها هستم که منجر به تجسم با چهار ستون نقطه، یکی برای هر دسته (قرار دادن دسته ها در محور X) می شود. این باید یک نمودار بسیار آسان برای تولید با استفاده از: ListPlot[data] Mathematica یک نمودار خالی و بدون پیام خطا برمی گرداند. من همچنین سعی کردم از DistributionChart با کد زیر استفاده کنم: DistributionChart[data, ChartElementFunction -> PointDensity] آیا باید مقادیر طبقه بندی را به عددی تبدیل کنم؟ اگر من این را در R اجرا کنم، می تواند دسته بندی آنها را شناسایی کند و به درستی مدیریت کند. به روز رسانی 1: در اینجا نمونه ای از آنچه من از R دریافت می کنم است. مجموعه داده رتبه بندی فیلم است. برای این پست خارج از محدوده است، اما من تابع Jitter را در R نیز دوست دارم (همانطور که در این تصویر مشاهده می شود) که به نظر می رسد عملکردی معادل در M9 ندارد. من معمولاً زمانی با کدورت بازی میکنم که نقاط داده زیادی با هم همپوشانی دارند.  به روز رسانی 2: درست است. دادهها با دقت بیشتری به این صورت نوشته میشوند: داده = {{cat1، d11}، {cat2، d12}، {cat3، d13}، {cat4، d14}}، {{cat1، d21} ...}، . ..}
|
ترسیم داده های دو بعدی با داده های طبقه بندی شده در یکی از ابعاد
|
5501
|
من باید یک ماتریس هرمیتی نمادین مانند m = { {n, a, b, b}, {conjugate[a], n, b, b}, ...} بسازم اما نمی توانم متغیرهای `n را تنظیم کنم. , a, b` برای به دست آوردن یک ماتریس هرمیتی. من با $Assumptions امتحان کردم اما بعد از آن HermitianMatrixQ[m] در نتیجه False به من می دهد. من برای تجزیه Cholesky ماتریس m به آن نیاز دارم.
|
ساخت یک ماتریس نمادین هرمیتی
|
45099
|
من معتقدم که ممکن است ساده شود، اما من دیگر ایده ای ندارم. من باید داخل هر عنصر آرایه را صاف کنم. F.ex. {{1}، 128552، 6، 1} ---> {1، 128552، 6، 1} داده های ورودی (Z - درخواست ها، t - دوره های زمانی): Z = {{ 1، 3، 3، 7} , {8, 6, 6, 3}, {3, 5, 6, 13}, {15, 15, 9, 4}, {1, 1، 3، 6}، {9، 4، 3، 2}} t = {{129600، 30240}، {30240، 10080}، {10080، 1440}، {1440، 0}} باید زمان تولید کنم هر درخواست، سپس تعداد محصول (1-6)، سپس آن را مرتب کنید و شماره فهرست درخواست را بدهید و در پایان پیوست 1. تصمیم من: MapIndexed[Prepend[Append[#, 1], #2] &, Sort[Flatten[Table[Partition[Append[Riffle[RandomInteger[t[[i]]، Z[[j, i] ]]، ج]، ج]، 2]، {j، 6}، {i، 4}]، 2]، #1[[1] > #2[[1]] و]] بخشی از پاسخ است: {{{1}، 128559، 3، 1}، {{2}، 128229، 6، 1}، {{3}، 127041، 4 , 1},....,{151}, 34, 3, 1}, {{152}, 18, 4, 1}} نمیدونم چطور تصمیمم رو ساده کنم..
|
چگونه کد خود را ساده یا بهبود بخشم (یا چگونه داخل ماتریس را صاف کنم)؟
|
31118
|
من از برنامه نویسی پایه MathLink در کار خود استفاده می کردم و می خواستم برنامه های MathLink پیچیده تری ایجاد کنم. به کتاب MathLink: برنامه نویسی شبکه با Mathematica برخوردم که در دوران Mathematica نسخه 4 نوشته شده است، که دارای چند نمونه رابط کاربری تعاملی با استفاده از mathlink است که بر اساس یک قطعه کد mathlink ایجاد شده توسط نویسنده آن کتاب به نام Serializer.exe. این اساساً یک برنامه الگوی mathlink است که برای قرار گرفتن بین هسته و قسمت جلویی هنگام برقراری ارتباط طراحی شده است تا بتوانید نحوه عملکرد آن ارتباط را تغییر دهید. من می توانم _تقریبا_ آن را روی دستگاهم اجرا کنم، با استفاده از Mathematica 8، تا یک نقطه چسبندگی کوچک که شاید کسی بتواند به من کمک کند. برای اینکه به شما ایده ای از آنچه در جریان است ارائه دهیم: نقطه شروع یک برنامه قالب mathlink (که با استفاده از c کامپایل شده است) به نام Serializer.exe است. این برنامه به عنوان یک ارزیاب سفارشی در mathematica از طریق Kernel Configuration Options اضافه می شود، و کد با آن هسته اجرا می شود (یعنی قبل از ارسال به هسته واقعی از طریق serializer.exe اجرا می شود.) سپس این برنامه یک Mathlink خام ایجاد می کند. برنامه ای که به لیست ارزیاب ها اضافه می شود (Options[$FrontEnd,EvaluatorNames]) و سعی می کند تنظیم کند یک اتصال mathlink بین آن و قسمت جلویی ایجاد کنید. پس از مرور گام به گام کد، محلی که در آن گیر کرده است یک جفت خط کد است که به شکل زیر است: FrontEndExecute[EvaluatorStart[nameofrawMathLinkEvaluator]]; MessageLinkActivate[]; اکنون MessageLinkActivate[] یک تابع سفارشی است که در کد c تعریف شده است، اما به نظر میرسد که باید مشابه LinkActivate[]، تابع معمول فعالسازی لینک ریاضی باشد. کاربران mathlink می دانند که به محض فراخوانی LinkActivate بر روی یک هسته، ارزیابی را مسدود می کند تا اینکه انتهای دیگر برنامه نیز فعال شود. اگر فعال سازی هرگز پاسخ داده نشود، برنامه هنگ می کند. با این حال، EvaluatorStart در هیچ کجا تعریف نشده است، و یک پیغام خطایی می اندازد که بسته EvaluatorStart را شناسایی نمی کند، و سپس برای همیشه منتظر یک فعال سازی بازگشتی است که هرگز اتفاق نمی افتد. من دستورالعمل های دقیقی را برای ایجاد مجدد خطا در نظرات زیر ارائه خواهم کرد، اما باید بگویم که اگر EvaluatorStart به یک رشته تصادفی از حروف تغییر کند، دقیقاً همان خطا رخ می دهد - بنابراین مطمئن هستم که برنامه واقعاً هیچ تعریفی برای EvaluatorStart ندارد. . من سعی می کنم خط درستی از کد را برای قرار دادن در اینجا استنباط کنم - پس از مدتی جستجو، به نظر می رسد که یک توکن FrontEnd به نام EvaluatorStart وجود دارد که چیزی شبیه به این نام دارد: FrontEndExecute[FrontEndToken[nb,EvaluatorStart,nameofrawMathLinkEvaluator]; MessageLinkActivate[]; جایی که nb آرگومانی است که باید به برخی از نوتبوکها اشاره داشته باشد، که من مطمئن نیستم چه چیزی را قرار دهم (من EvaluationNotebook[] را بدون شانس امتحان کردم). هر گونه کمکی در مورد سؤالات زیر قابل قدردانی است: * در Mathematica 4، FrontEndExecute[EvaluatorStart[name]] چه کار کرد؟ * چگونه می توانم آن عملکرد را در Mathematica 8 یا 9 بازسازی کنم؟ * آیا کسی از serializer.exe با نسخه مدرن mathematica استفاده می کند؟ * آیا شخص دیگری برنامه های mathlink تعاملی پیشرفته، مانند سیستم گرافیک تعاملی که در MathLink: برنامه نویسی شبکه با Mathematica ارائه شده است، با کد در دسترس عموم ایجاد کرده است؟ ویرایش: برای ایجاد مجدد این مورد نیاز است که serializer.exe را به mathematica $LaunchDirectory خود اضافه کنید و سپس چند کد بسیار کوتاه را در Mathematica اجرا کنید. اگر کسی واقعاً بخواهد برای حل این مشکل کمک کند، میتوانم این فایل و کد را ارائه کنم.
|
FrontEndTokens، MathLink و Serializer.exe
|
57173
|
من میخواهم حداقل تابع «r[x,p]» را با توجه به محدودیت «w[x,p,t]==0» بیابم («t» یک پارامتر ثابت است). برای یافتن حداقل از تابع NMinimize استفاده می کنم. محدودیت `w[x,p,t]==0` یک تابع عددی نسبتاً پیچیده است. این به تابع evolve[x,p,t] بستگی دارد که حل عددی معادله دیفرانسیل معمولی است. من از حلقه For برای یافتن حداقل مقادیر مختلف پارامتر محدودیت t استفاده می کنم. مشکل من این است: در برخی از لحظات زمانی، هسته محلی بدون خطا یا هشدار قبل از اتمام حلقه خارج می شود. پیغام خطا این است که کرنل محلی در حین ارزیابی خارج شد (خروج شد. زمان خروج هسته همیشه متفاوت است، گاهی اوقات خیلی زود اتفاق می افتد، گاهی اوقات دیر. وقتی من NMinimize را برای پارامتر t که در آن کرنل خراب شده است (و همچنین برای پارامترهای فراتر از آن نقطه) ارزیابی می کنم، بدون هیچ خطایی به خوبی کار می کند. ابتدا فکر کردم دلیل خرابی می تواند کمبود حافظه باشد، اما اگر در حین محاسبه بر حافظه نظارت کنم، همه چیز خوب به نظر می رسد. در اینجا کد یک نسخه ساده شده از مشکل من است. (*تعریف محدودیت*) h[x_, p_] := -x^2 + p^2 + x^4; evolve[ xini_, pini_, time_] := ماژول[{x, p, t}, Hold[{x[time], p[time]} /. NDSحل[{x'[t] == p[t]، p'[t] == -x[t]، x[0] == xini، p[0] == پینی}، {x، p} , {t, 0, time}, MaxSteps -> Infinity][[1]] ]]; w[x_?NumericQ, p_?NumericQ, t_?NumericQ] := h @@ ReleaseHold[evolve[x, p, t]] - h[x, p]; (*تعریف تابعی که باید کمینه شود*) r[x_, p_] := {x - 1, p}.{{0.1, 0}, {0, 0.1}}.{x - 1, p}; fct = اول[{چاپ[#]; NMinimize[{r[x، p]، w[x، p، #] == 0}، {x، p}، روش -> NelderMead، MaxIterations -> 10^3]}] &; (*حلقه روی پارامترهای مختلف t*) dt := 0.05; tmin := 0; tmax := 40; maxt := طبقه[(tmax - tmin)/dt]; بار = جدول[tmin + dt*n, {n, 0, maxt}]; موقعیت = جدول[0، {طول[بار]}]; مقادیر = جدول[0، {طول[بار]}]؛ برای[n = 1، n <= طول[بار]، n++، tmp = fct@times[[n]]؛ موقعیت[[n]] = {x، p} /. (tmp[[2]])؛ مقادیر[[n]] = tmp[[1]]; ]؛ وقتی حلقه روی «t» را با fct/@times جایگزین میکنم. من هم همین خطا را دریافت می کنم. من از _Mathematica_ 9.0.1.0 استفاده می کنم
|
کرنل Local در طول یک حلقه For خراب می شود
|
3355
|
من دو شکل تو در تو دارم که $V(a,h,\tau)$ حجم و $A(a,h,t)$ سطح را مشخص می کند. شکل جامد بیرونی در $a_s$،$h_s$ و $t_s$ پارامتر بندی شده است (آنها یک مرکز مشترک دارند). حالا من حجم داخلی را با فاکتور $\alpha$ افزایش میدهم، بنابراین $$V(a_s,h_s,t_s) = \alpha V(a,h,t)$$ اولین محدودیت این است که سطح $A$ از شکل جامد برجسته داخلی ثابت است: $$A(a,h,t) = A(a_s,h_s,t_s)$$ محدودیت دوم این است که حجم محصور بیرونی و شکل جامد درونی ثابت است: $$V(a_sl، h_s+d، ts) - V(a_s،h_s،t_s) = V(al، h+d، t) - V(a,h,t)$$ اگر $\alpha$ بیش از حد بزرگ شود، محدودیت سطح دیگر نمی تواند برآورده شود. بنابراین من می خواهم این را با توجه به $\alpha$ به حداکثر برسانم. تابع هدف باید $\alpha V(a,h,t)$ باشد. من مشتق برداری را در تمام پارامترهایم (به جز $al$ که تابع alipid است) میگیرم و سعی میکنم آن را به صورت نمادین حل کنم. این برای همیشه اجرا می شود ... (چند ساعت تا کنون). آیا می توانم پیشرفت را به نحوی بررسی کنم؟ یا این به سادگی یک سیستم بد است؟ **شاید باید سعی کنم این را به صورت عددی با مقداری شروع برای $a$، $h$ و $t$ بهینه کنم؟** یافتن مقادیر شروع خوب دشوار خواهد بود، زیرا سیستم راه حل های زیادی دارد. d = 0.1; V[a_, h_, tau_] := (Sqrt[3]/2) h (Sqrt[3] a + h/3 tau)^2 A[a_, h_, tau_] := 3 Sqrt[3] a^ 2 + 2 a h Sqrt[1 + tau^2] + h (2 a + Sqrt[3]/3 h tau) Sqrt[4 + tau^2] alipid[a_، h_، tau_، d_] := a + d Sqrt[3]/ 6 ((1 + Sqrt[1 + tau^2] - tau )/(1 + Sqrt[1 + tau^ 2] + tau ) + (2 + Sqrt[4 + tau^2] - tau)/(2 + Sqrt[4 + tau^2] + tau)) eqns := {α V[a، h، t] + λ1 (A[as، hs، ts] - A[a، h، t]) + λ2 (V[alipid[as، hs + d، ts، d]، hs + d، ts] - V[as، hs، ts] - V[alipid[a، h + d، t، d]، h + d، t] + V[a، h، t])} مشتق := D[eqns، {{α، as، hs، ts، λ1، λ2}}] حل[deriv == 0، {α، به عنوان، hs، ts، λ1، λ2}، Reals]
|
حل مسئله بهینه سازی ضریب های لاگرانژ
|
58297
|
تابع 'MathieuCharacteristicA' را در نظر بگیرید که طبق مستندات یک تابع تکه تکه است. ناپیوستگی در عدد صحیح اتفاق می افتد. با [{V0 = -1}، Plot[MathieuCharacteristicA[κ, V0], {κ, -2.5, 2.5}]]  نقطه نزدیک به k=2 را از سمت چپ در نظر بگیرید و تابع های Mathieu را در نزدیکی آن نقطه رسم کنید. ParallelTable[Plot[Evaluate@ With[{V0 = -1، κ = 2 - ε}، Re@MathieuC[MathieuCharacteristicA[κ، V0]، V0، z]]، {z، -10، 10}، PlotRange -> همه، ImageSize -> Medium]، {ϵ، {10^-8، 15/10*10^-8، 18/10*10^-8, 2*10^-8}}]  ما می بینیم که از نقاط k=2 -10^-8، k=2-1.5*10^-8 تا نقاط k=1.8*^-8، k=2*^-8، ناپیوستگی بزرگی وجود دارد. **چرا این ناپیوستگی بزرگ در تابع Mathieu اتفاق می افتد**، حتی ما هنوز از نقطه تکه فاصله داریم؟ **کدام نتیجه صحیح است؟** علاوه بر این، با افزایش دقت کار، نتایج تغییر می کند. به کدام نتایج اعتماد کنم؟ ParallelTable[Plot[Evaluate@ With[{V0 = -1، κ = 2 - ε}، Re@MathieuC[MathieuCharacteristicA[κ، V0]، V0، z]]، {z، -10، 10}، PlotRange -> همه، ImageSize -> Medium، WorkingPrecision -> 50]، {ϵ، {10^-8، 15/10*10^-8, 18/10*10^-8, 2*10^-8}}]  **به روز رسانی:** رفتار عجیب تر NLimit[ Re@MathieuC[MathieuCharacteristicA[κ, -1]، -1، 0]، κ -> 2، جهت -> 1، WorkingPrecision -> 100] (* 0.00002656035272949942827526769354709182864496084984689015574213560798507545386574166299487704 جدول[Re@MathieuC[MathieuCharacteristicA[2 - ϵ، -1]، -1، 0]، {ϵ، {10^-6، 10^-8، 10^-10، 10^-20، 10^-40 , 10^-60, 10^-100}}], 100] (* \ {9.375519741470728355592491183508603286638427801561870220416306315833951776806837902179623867179* 9.37551974249387199028571957345692499510682012392156540333196700968792323148158084107746901068201239215654033319670096879232314815808410774690305621* 9.3755197424939743046492075914512325539571488724169070654907324529531087805929264895366710693291* 9.37551974249397431488166718533639787521652887810091370096758925579343274863113526781094238389903* 9.37551965486425358591047481958041604234458729394544036776955645793908503818196230892261916826341* 1.1143885917817331150210024285208761717680081846841611439781623992231077681604002288091146017590 1.11438859178173311502100242852087617176800818468416114397816239922310776816040022880911460'17590}
|
خطای عددی در توابع متیو
|
18157
|
من سعی می کنم مجموع سه گانه را محاسبه کنم[1/(i! j! k! ), {i, 1, infinity}, {j, i + 1, infinity}, {k, j + 1, infinity}] اما Mathematica هیچ مقداری را بر نمی گرداند. اینجا چه کار دیگری می توانم انجام دهم؟ با تشکر
|
یک سوال مرتبط با جمع سه گانه
|
8673
|
من سعی میکنم یک Mathematica 'Manipulate' ایجاد کنم که با استفاده از یک بزرگکننده به سبک Loupe یا ذرهبین، یک فراخوانی گرافیکی ایجاد کند - یک راهحل ممکن در این ماکت نشان داده شده است:  ایده این است که می توانید فوکوس را جابجا کنید (فکر می کنم یک نقطه روی تصویر منبع) و نتیجه بزرگ شده را در داخل ببینید. لوپ یا ذره بین. بزرگنمایی متغیر نیز مورد نیاز است. فکر می کنم می تواند یک لوپ مستطیل شکل باشد، اما دایره ها جالب هستند. این سبک از تصویر به طور کلی توصیه می شود زیرا به افراد امکان می دهد جزئیات و زمینه آن جزئیات را ببینند. این کاری است که من تاکنون انجام داده ام: m = ImageResize[ExampleData[{TestImage, Mandrill}], 300]; imageData = ImageData[m، DataReversed -> True]; دستکاری[ Grid[ {{ Graphics[{ Raster[imageData, {{0, 0}, ImageDimensions[m]}], Point[pt]}, ImageSize -> ImageDimensions[m]], Graphics[{Raster[imageData, { {0, 0}, ImageDimensions[m]}], Disk[pt, 5]}, ImageSize -> ImageDimensions[m]] }}], {{pt, {200, 200}}, Locator}]  نقطه در تصویر سمت راست به دنبال تصویر سمت چپ است. نمیتوانم ببینم چگونه میتوان شکل دایرهای را ایجاد کرد یا آن را به دنبال نقطه یا گزینه بزرگنمایی اضافه کرد. کمک یا سرنخ قدردانی شد! ## ویرایش به نظر من همه این پاسخ ها عالی بودند و حیف که نمی توانم همه آنها را بپذیرم ... :( متوجه شدم که با برخی از راه حل ها (@szabolcs, @simon) به نظر می رسد که تصویر تغییر کرده و بهتر به نظر می رسد. /Smoother از آنچه که واقعاً هست، در حالی که راه حل های دیگر خود پیکسل ها را نشان می دهند که هر دو روش به روش خود مفید هستند، بسته به اینکه شما سعی می کنید به ساختار پیکسل یا محتوای تصویر اشاره کنید.
|
ایجاد جلوه لوپ فراخوانی بزرگنمایی شده روی تصویر
|
3353
|
آیا دستوری وجود دارد که یک عدد گویا را بگیرد و آن را به شکل اعداد مختلط بازنویسی کند؟ یعنی، من میخواهم دستوری را روی چیزی مانند '10/7' اعمال کنم و نتیجه '1 + 3/7' را بگیرم (یا '3/7 + 1' نیز خوب است). با تقسیم چند جمله ای، دستور «Apart[]» به خوبی کار را انجام می دهد، اما من نتوانستم چیزی قابل مقایسه برای اعداد پیدا کنم.
|
قالب بندی کسری به صورت عدد مختلط
|
48946
|
میخواهم بدانم چگونه میتوانم تعداد وقوع اعدادی را بشمارم که به رقم d ختم میشوند. به عنوان مثال بگو من یک لیست از تقسیم کننده های 12 ایجاد می کنم! اکنون میخواهم آن دسته از مقسومگیرندگانی را بشمارم که به 12 ختم میشوند. با تشکر
|
از یک لیست بر اساس ارقام انتخاب کنید
|
54954
|
معادله دیفرانسیل کامکه شماره 574 یک راه حل دارد، اما Mathematica در تلاش برای حل آن یک پیام خطا ایجاد می کند. هنوز هم راه حل را می دهد. سوال من این است: چه چیزی می تواند باعث ایجاد این خطاها توسط Mathematica شود؟ با امتحان کردن این کار روی Maple، راه حلی که بدون پیغام خطا نشان داده شده است را نیز ارائه می دهد. آیا Mathematica باید این پیام های خطا را ایجاد می کرد؟ پاک کردن[f، x، y]؛ DSsolve[f[x - 3/2*D[y[x]، x]^2] + D[y[x]، x]^3 - y[x] == 0، y[x]، x] (*{{y[x] -> 1/9 (2 Sqrt[6] x Sqrt[x - C[1]] - 2 Sqrt[6] Sqrt[x - C[1]] C[1] + 9 f[C[1]])، y[x] -> 1/9 (-2 Sqrt[6] x Sqrt[x - C[1]] + 2 Sqrt[6] Sqrt[x - C[1] ] C[1] + 9 f[C[1]])}}*)   راه حل Kamke از کتاب درسی است: (Differential Gleichungen اثر Kamke، ویرایش سوم.) 
|
چرا DS حل معادله ماورایی ناسازگار یا زائد را در مورد این مشکل می دهد
|
5444
|
هنگام کار با عملیات ماتریس نمادین یا سایر اشیاء که ضرب جابجایی ندارند، خوب است که دائماً مجبور نباشید زمانهای «NonCommutativeMultiply» («**») را تغییر دهید. بنابراین می خواستم بدانم آیا راهی برای انجام کاری مانند ماتریس / وجود دارد: Times[pre___, a_matrix, post___] := NonCommutativeMultiply[pre, a, post] a = matrix[a]; b = ماتریس[b]; و سپس آن را به طور خودکار جایگزین کنید. اما از آنجایی که Times بدون نظم است، این نظم را حفظ نمی کند. به طور کلی، آیا نمیتوان ترتیب ورودیها را هنگام انجام این نوع «بارگذاری بیش از حد» از طریق مقادیر بالای یک تابع بدون نظم به دست آورد؟
|
آیا می توان هنگام بارگذاری بیش از حد یک تابع بدون نظم، ترتیب ورودی ها را به دست آورد؟
|
31114
|
من میخواهم جمعبندی برداری ساده را نشان دهم، اما نمیدانم چگونه یک شبکه پشت بردارها رسم کنم. من کاملا مطمئن هستم که می توانم آن را با _Mathematica_ انجام دهم، اما چگونه؟ باید به این شکل باشد: 
|
چگونه می توانم بدون استفاده از Plot یک شبکه پشت گرافیک بکشم؟
|
36943
|
من یک لیست، L، از این نوع دارم ($n\in \mathbb{N}$): L=Sort[RandomSample[Subsets[Range[n],{2}],RandomInteger[{1,Binomial[n, 2]}]]] S شامل هر زیرمجموعه با اندازه k بدون اعداد صحیح تکراری است: S=Select[Subsets[L,{k}],Length[Gather[Flatten[#]]]===2k&] (*k>1*) (*آنچه من نیاز دارم Length[S]*) است اما وقتی $ n$ و $k$ خیلی بزرگ هستند، من فکر می کنم باید راه ساده تری برای بدست آوردن طول نسبت به تولید S وجود داشته باشد. کدام ویژگی قابل حصول L طول [S] را تعیین می کند؟
|
تعداد زیرمجموعههای تکثیر نشده با اندازه k از زیر مجموعههای جفت با اعداد صحیح مرتبشده متمایز
|
546
|
در دسامبر گذشته Science David N. Reshef و همکاران. روش جالبی را برای تشخیص ارتباط در داده ها پیشنهاد کرد (_تشخیص ارتباطات جدید در مجموعه داده های بزرگ_، علم **334**، 1518، 2011). برخلاف روش های همبستگی کلاسیک، این روش قادر به تشخیص روابط غیر خطی است.  (جدول از مقاله ذکر شده) در وب سایت خود، نویسندگان یک برنامه جاوا، MINE و یک رابط برای زبان R ارائه می دهند. با داشتن هیچ تجربه جاوا، من هرگز JLink را نگرفتم، اما حدس من این است که رابط MINE با Mathematica باید منطقی و ساده باشد. آیا کسی می تواند به من نشان دهد چگونه؟ اجرای بومی روش در Mathematica بیش از حد مورد استقبال قرار می گیرد. من قصد دارم در آینده نزدیک این کار را انجام دهم، اما هنوز زمانی برای خواندن گزارش فنی پیدا نکرده ام.
|
رابط Mathematica با MINE با استفاده از JLink
|
23878
|
من مجموعه ای از Diff را دارم. معادله که می خواهم به صورت نمادین حل شود، سپس مقادیر عددی را برای برخی از نمادها جایگزین کنم. من می خواهم مقدار هر نماد را در یک فایل ذخیره کنم، به عنوان مثال، یک صفحه گسترده اکسل، سپس زمانی که راه حل های مورد نیاز را پیدا کردم، این مقادیر را جایگزین کنم. من با یک مثال اسباب بازی بازی می کنم: من یک فایل اکسل دو ستونی دارم که در ستون اول حروف و در ستون دوم اعداد وجود دارد. من یک عبارت دارم که می خواستم آن را جایگزین کنم: f = a + b + c + d. من دادهها را وارد میکنم، `s = Import[File.xlsx]`، سپس سعی میکنم با استفاده از یک حلقه، آن را در معادله خود جایگزین کنم: برای[ i=1, i<=4, i++, f = f/.s[[ 1,i]][[[1]]->s[[1,i]][[2]] ] به نظر نمیرسد این کار کار کند. تا آنجا که من می توانم بگویم، این تفاوت بین رشته در ستون اول s، ردیف ith، به عنوان مثال، a، و متغیر درون f است که می خواهم جایگزینش کنم. راه صحیح انجام این کار چیست؟
|
جایگزینی داده ها از فایل
|
56337
|
فرض کنید لیست زیر را دارم: list = {a, b, c, d} میخواهم این نتیجه را ایجاد کنم: {{f[a, a], f[a, b], f[a, c], f[ a، d]}، {f[b، b]، f[b، c]، f[b، d]}، {f[c، c]، f[c، d]}، {f[d، d]}} چه چیزی می تواند کوتاه ترین باشد راه؟ عناصر لیست می توانند هر چیزی باشند و لزوما مرتب نشده باشند.
|
نحوه گروه بندی هر عنصر با هر عنصر متوالی در یک سر
|
29974
|
# زمینه: فهرستی از فهرستها «فهرست» وجود دارد که طول لیستها متفاوت است. با استفاده از یک کنترل، بخشی از فهرست را برای مشاهده تغییر میدهم، و با یکی دیگر - قسمت خاصی از قسمت را در انتها نشان دهم. فکر می کنم، «طول» می تواند در اینجا تعداد مقادیر را در قسمت انتخابی «لیست» تعریف کند. لیست = {{1، 2، 3، 4}، {1، 2، 3}}; (* به عنوان مثال *) دستکاری[list[[j, k]], {j, 1, 2, 1}, {k, 1, Length[list[[j]]], 1}] # مشکل: هنگام کنترل قسمت j- _th_ با k- _values_ به بخشی از list سوئیچ میکند > پس از آن قبلاً بود، منجر به اشتباه میشود، اگرچه هنگام سوئیچ کردن در جهت مخالف، نوار لغزنده خود را به درستی از بین میبرد:  # سوال: آیا من از طول بیهوده آرزو می کنم و راه حل این مشکل چیست؟ فرض کنید، زمانی که j تغییر می کند، می توانم مقدار k را به 1 تنظیم کنم. چگونه می توانم به این امر برسم؟ با تشکر عذرخواهی می کنم که عنوان به طور کامل با یک موضوع مطابقت ندارد. نمیدونستم چطوری اسمشو بذارم
|
حذف مقدار یک متغیر با تغییر متغیر دیگر
|
48944
|
من ماتریسی دارم مانند: tT = {{a, b, c}, {d, e, f}, {g, h, i}}; a = {{0، 0، 1}، {0، 1، 0}، {1، 0، 0}}؛ b = {{1، 0، 0}، {0، 0، 0}، {0، 1، 0}}؛ c = {{0، 0، 0}، {1، 0، 1}، {0، 0، 0}}؛ d = {{1، 0، 0}، {0، 1، 0}، {0، 1، 0}}؛ e = {{0، 1، 0}، {1، 0، 0}، {1، 0، 0}}؛ f = {{0، 1، 0}، {1، 0، 0}، {0، 0، 1}}؛ g = {{1، 0، 0}، {0، 0، 0}، {0، 0، 1}}؛ h = {{0، 0، 0}، {0، 1، 0}، {0، 0، 0}}؛ i = {{1، 0، 0}، {0، 0، 0}، {1، 0، 0}}؛ که تصویر ماتریس همان است:  در مرحله اول می خواهم عناصر tT11 را با عناصر tT12 مقایسه کنم. ، همچنین بین عناصر tT11 با عناصر tT13 مقایسه کنید. علاوه بر این، بین عناصر tT12 با عناصر tT13 مقایسه کنید. پس از آن tT21 با tT22 و tT23 و غیره. اگر حداقل یکی از عناصر متناظر tT11 و tT12 به طور همزمان برابر با 1 باشد، من می خواهم به جای آن یک صفر برای همه عناصر در tT12 قرار دهم. همچنین، من می خواهم همین مقایسه را بین عناصر tT11 با عناصر tT13 با شرایط یکسان انجام دهم. (علاوه بر این، tT12 و tT13). همچنین عنصر مربوطه در ردیف های دیگر. زیر خط می نویسم: Do[ If[tT[[r, n, k, q]] == tT[[r, m, k, q]]==1, Do[tT[[r, m, x, y]] = 0،{x،1،3}،{y،1،3}]]، {r، 1، 3}، {n، 1، 2}، {k، 1، 3}، {q , 1, 3}, {m, n + 1, 3}] در واقع، آرزوی من این است که به نتیجهای برسم که آن را در زیر میآورم: میخواهم این هدف را به ماتریس بسیار بزرگتری تعمیم دهم و این ماتریس (tT 3*3) فقط یک مثال چگونه می توانم فرآیند نوشته شده (کد) بالا را برای کارایی بیشتر اصلاح کنم. چگونه می توانم به جای دو حلقه «Do» دستورات دیگر را جایگزین کنم. نتیجه مورد نظر من این است:  از توجه شما بسیار متشکرم.
|
بهبود کد برای مقایسه و اصلاح ماتریس های تو در تو
|
5502
|
گاهی اوقات، میخواهم بدون استفاده از بسته «PlotLegends» یک کلید یا افسانه برای «Plot» یا «ListPlot» خود ارائه دهم. گاهی اوقات، من فقط میخواهم از گزینه «PlotLabel» در «Plot» یا «ListPlot» خود استفاده کنم: Plot[{x^2, x^3}, {x,0,10}, PlotStyle->{Red, Blue} , PlotLabel->منحنی قرمز: x^2\nمنحنی آبی: x^3] آیا راهی وجود دارد که واقعاً رشته `Red curve: x^2` قرمز شود و رشته منحنی آبی: x^3 آبی، در داخل PlotLabel؟
|
آیا می توان از متن سبک (به عنوان مثال، رنگی) در PlotLabel استفاده کرد؟
|
23602
|
در حین کار روی پاسخی برای یک مشکل دیگر، به یکی از مشکلات خودم برخورد کردم. من تصویر داده شده در آن سوال را گرفتم و آن را تمیز کردم تا بتوانم خطوط شبکه را تشخیص دهم: i = ColorNegate@ Binarize[Import[http://i.stack.imgur.com/NbTGY.jpg]، 0.99 ] خطوط = ImageLines[ Image[ImageData@Dilation[i, 0.5] - ImageData@DeleteBorderComponents@Dilation[i, 0.5]] ]؛ نمایش[i, Graphics[{Thick, Green, Line /@ lines}]]  از اینجا می خواهم شبکه را طوری بچرخانید که کاملاً عمودی و افقی باشند. تصویر اصلی مانند یک تکه کاغذ اسکن شده به نظر می رسد و من تصور می کنم می توان آن را بیشتر از این نمونه چرخاند. تلاش من این بود که خطوط افقی را از خطوط عمودی جدا کنم: hor = Select[ خطوط، #[[1, 1]] == 0 &]; ver = معکوس[انتخاب[خطوط، #[[2، 2]] == 0 &]، 2]; سپس من می خواهم یک تابع انتقال پیدا کنم که نقطه پایان هر خط افقی را به همان مقدار y که نقطه شروع دارد و به ترتیب برای خطوط عمودی می رساند. بنابراین تلاش بیثمر من برای انجام این کار به این صورت است: pts = {Join[Transpose[Apply[{#, 0} &, ver, {2}]][[1]], Transpose[Apply[{0, #2} &, hor, {2}]][[1]]], Join[Transpose[Apply[{#, 0} &, ver, {2}]][[2]], Transpose[Apply[{0, #2} &, hor, {2}]][[2]]]} امتیاز // MatrixForm  و سپس transf = FindGeometricTransform[pts[[1]], pts[[2]]][[2]]; newLines = transf@# & /@ lines; نمایش[ImagePerspectiveTransformation[i, transf, DataRange -> Full], Graphics[{Thick, Green, Line /@ newLines, Yellow, Line /@ lines}]] خطاها را برمی گرداند و من چرخش مورد نظر را دریافت نمی کنم برای  از هر ایده ای استقبال می شود به شرطی که از خطوطی که من دارم شروع شود. ممکن است بتوان شبکه را به روشی متفاوت پیدا کرد و شاید روش یافتن چرخش یکسان نباشد.
|
یک شبکه متشکل از خطوط را بچرخانید تا با محورهای xy همسو شود
|
30533
|
من تمام بعدازظهر در حال تلاش برای حل این مشکل بودم… من مجموعهای از دادههای مختصات **نویزدار** دارم = {{x1,y1,z1}…..{xn,yn,zn}} که یک بیضی را تشکیل می دهد. من میخواهم دادههای مختصات را به یک **کره واحد** تبدیل کنم. به عنوان مثال، داده های اصلی من به رنگ آبی است و من می خواهم آن را به داده های قرمز تبدیل کنم.  بهترین راه برای یافتن ضرایب تبدیل affine = {{sxx,sxy,sxz}, {syx, چیست؟ syy,syz}, {szx,szy,szz}} offset = جدول[{ox,oy,oz}, {i,1,Length[data]}] مانند که: transform = affine.data + offset منوط به این محدودیت است که x^2+y^2+z^2 = 1 فرض میکنم این به نوعی برازش حداقل مربعی نیاز دارد. نمیتوانم بفهمم چگونه میتوانم * fit * یا _NMinimize_ را برای این کار به دست بیاورم. شاید من از توابع اشتباه استفاده می کنم…. ایده ها بسیار قدردانی می شوند…. با تشکر، P
|
تبدیل داده های چند متغیره پر سر و صدا
|
23609
|
این سوال با چند سوال دیگر در mathematica.SE در مورد یافتن نقاط تقاطع منحنی های متقاطع شباهت دارد. من میدانم که کتاب راهنمای اعداد یک ورودی در مورد عبور منحنیها دارد (به نظر نمیرسد در حال حاضر پیوند را پیدا کنم). با این حال سوال من کمی متفاوت است. بله، منحنی های عبور درگیر هستند. من دو منحنی دارم که در دو نقطه از یکدیگر عبور می کنند: منحنی 1 = 3 x^2 + 3 x; منحنی 2 = 1.8 x ^ 2 + 2; نمودار[ {curve1, curve2}, {x, -5, 5}, PlotRange -> All ]  با `ریشه[.. .]` من می توانم نقاطی را پیدا کنم که این منحنی ها از یکدیگر عبور می کنند، بنابراین: Roots[curve1 == curve2, x] > > x==-3.04699||x==0.546988 > خوب و خوشحال کننده است! حال، اگر بخواهم دادهها را از نمودارهای جداگانه دریافت کنم، این دادهها را درونیابی کنم و آنها را در «InterpolatingFunction» تا کنم، نمیتوانم از «FindRoot[...]» برای انجام همان «ریشه[...» استفاده کنم. ]` pic1 = نمودار[منحنی1، {x، -5، 5}]; Data1 = Cases[Normal[pic1], Line[Data1_] :> Data1, Infinity]; intplC1 = Data1 // Flatten // Interpolation pic1 = Plot[curve2, {x, -5, 5}]; Data2 = Cases[Normal[pic1], Line[Data2_] :> Data2, Infinity]; intplC2 = Data2 // Flatten // Interpolation FindRoot[intplC1 == intplC2, {x, 0.2}] > FindRoot::nlnum: مقدار تابع > {InterpolatingFunction[{{1.528.}}،{4,7,0,{528},{4},0,0,0,0,Automatic},{{<1>>}},{ Developer`PackedArr ayForm،{<<1>>}،{-5.،60.،-4.99693،59.9172،<<43>>،3.80528،-1.7292،3.78277،<<478>>}}،{خودکار}]-< <1>>} > فهرستی از اعداد با ابعاد {1} در {x} = {0.2} نیست. >> بنابراین سؤال(های) من عبارتند از: 1. من فکر می کنم در اینجا از «Cases[...]» به درستی استفاده نمی کنم، علیرغم این واقعیت که به نظر می رسد «Data1//ListLinePlot» و «Data2//ListLinePlot» به خوبی طرح می شوند. به اندازه کافی 2. چگونه می توانم از «FindRoot[...]» در «InterpolatingFunctions» خود برای پیدا کردن ریشه های **چندگانه** در این مورد استفاده کنم؟ 3. برای این وضعیت، آیا درست است که «ریشه[...]» را خوب و کافی فرض کنم؟
|
استفاده از FindRoot با تابع درون یابی
|
23607
|
من یک لیست دارم که چیزی شبیه به این است: {3,4,5,6,7,10,11,12,15,16,17,19,20,21,22,23,24,42,43,44 ,45,46} چیزی که من دوست دارم این است که فواصل را در یک دنباله پیوسته بدست آوریم، چیزی شبیه به: {{3,7},{10,12},{15,17},{19,24},{42,46}} و افراط را دریافت کنید. توجه داشته باشید که دادههای اصلی (که این گزیدهای کوچک از آن است) هیچ نشانهای از منظم یا تکرار ندارد. اعداد از 1 شروع می شوند و تا 200 می رسند (این اعداد از اعمال Position[] در یک آرایه به دست می آیند). هر گونه اشاره / ایده؟
|
دنباله های پیوسته را در یک لیست پیدا کنید
|
52309
|
وقتی از فرم «Export[file, list, Table] برای صادر کردن یک لیست به Excel استفاده می کنم، ستون هایی از لیست ها را دریافت می کنم. من می خواهم برگه اکسل من هر عنصر لیست را در یک ستون جداگانه داشته باشد. برای مثال، Export[file.xls, {{2, 5}, {5, 7}}, Table] خروجی را می دهد > > {2,5} > {5,7} > من آن لیست ها را می خواهم بالا تقسیم شود چگونه این کار را انجام دهم؟
|
مشکل در صادرات لیست به اکسل
|
6368
|
من از Wolfram Workbench 2.0 استفاده می کنم. میتوانم یک شی «KernelLink» دریافت کنم و عبارات سادهای مانند «2+2» را ارزیابی کنم. اما من نمی دانم چگونه یک بسته را صادر کنم و هیچ عملکردی را از کد جاوا اجرا کنم. لطفا هر نمونه ای را به من نشان دهید.
|
چگونه یک تابع را در بسته از جاوا اجرا کنیم؟
|
46146
|
من سعی می کنم معادله ای را به صورت عددی با NDSolve حل کنم، جایی که یک ODE همراه با یک PDE وجود دارد، مانند شکل زیر: NDSolve[{ مشتق[1, 0][u][t,x] == -0.8*u[t ، x] - (5.*n[t]*مشتق[0، 1][u][t، x])/(5. + n[t]) + (50.*n[t]^2*مشتق[0، 2][u][t، x])/(5. + n[t])^2، مشتق[1][n][t] = = 100. - 0.8*n[t] - (0.5*ادغام[u[t، x]، {x، 0، 2*Pi}]*n[t])/(5. + n[t])، u[0، x] == 200.، n[0] == 50.، u[t، 0] == u[t، 2*Pi]}، {u، n}، {t، 0.، 2.}, {x, 0., 6.28}] متأسفانه Mathematica به من می گوید NDSolve::ndode: ورودی یک معادله دیفرانسیل معمولی نیست. وقتی «n[t]» را به «n[t,x]» تغییر میدهم، چیزی را محاسبه میکند، اما «n[t,x]» در طول زمان یکنواخت نمیماند، زیرا باید «n» یک عدد نبود. تابع 'x' در وهله اول. آیا کسی راهی برای دور زدن این موضوع می داند؟
|
NDSolve: زوج ODE و PDE
|
47330
|
من یک تابع f[x_] = x^3 2 x تعریف کردم. سپس من مجبور شدم جدولی بسازم که به صورت عمودی مقادیر «f» مربوط به x در بازه [-3،3] با افزایش 0.5 باشد. بنابراین، من این کار را انجام دادم: f[x_] = x^3 - 2 x; a := PaddedForm[x, {2, 1}]; b := PaddedForm[f[x], {5, 3}]; p = جدول[{a, b}, {x, -3, 3, 0.5}]; TableForm[p, TableHeadings -> {None,{x, f(x)=x^3-2x}}, TableAlignments -> Center] من پاسخهایم را داشتم و تا اینجا خوب بود. اما بعد، مجبور شدم مجموعه مقادیر را با نقاط سنگین ترسیم کنم. بنابراین من این کار را انجام دادم: ListPlot[p]; اما اکنون خطایی وجود دارد که میگوید: > مختصات -3.0 در {-3.0،-21.000} یک عدد ممیز شناور نیست... چگونه این مشکل را برطرف کنم؟
|
با ListPlot و یک بسته بندی PaddedForm مشکل دارید
|
18150
|
چگونه می توانم محدوده طول جغرافیایی را به 0-360 در چنین نمودارهایی تغییر دهم؟ گرافیک[{GrayLevel[0.2],AbsoluteThickness[1.5], CountryData[ World, {SchematicPolygon،{Equirectangular،{0,180}}} ]/.Polygon->Line}, Frame->True,ImageSize- > 200] ![جهان نقشه] (http://i.stack.imgur.com/YYVnY.png) با تشکر
|
محدوده طول جغرافیایی را از 0-360 در نمودار جهانی از CountryData تعریف کنید
|
48943
|
من میخواهم تابعی را تعریف کنم که فقط روی عباراتی با سر از یک لیست مشخص عمل کند، مانند f[expr:(_And|_Or)] := Print[LHS is , expr[[1]]]; این البته زمانی که «x» فقط یک عبارت است مانند «expr = p == q ||» خوب کار میکند p == q + 1`. با این حال، اکنون میخواهم بتوانم بخشهایی از «expr» را چاپ کنم، حتی زمانی که p و q هر دو دارای مقادیر تعریف شده باشند. یعنی اگر «f» و «expr» به صورت بالا تعریف شوند، p = 1; q = 2; f[expr] باید LHS is True را چاپ کند. مسلماً چیزی که باید امتحان کنید این است که SetAttributes[f، HoldFirst] را اضافه کنید، اما اکنون «f» با «expr» مطابقت ندارد، یعنی «f[expr]» به سادگی «f[expr]» را برمیگرداند. من انواعی از این را امتحان کردهام، اما به نظر میرسد چیزی که نمیتوانم به آن برسم کار میکند، «expr» همیشه یا قبل از مطابقت با هد ارزیابی میشود یا هد صحیح پیدا نمیشود.
|
تطبیق الگو به سر با HoldFirst
|
59319
|
من سعی کردم یک منحنی سه بعدی را با انحنای و پیچش داده شده بازسازی کنم. من چند تاپیک را دیدم که در مورد استفاده از رنگه کوتا صحبت می کردند. با این حال، تا آنجا که من می بینم که آنها نیاز به انحنا داشتند و پیچش پیوسته بودند. متأسفانه انحنا و پیچش من گسسته است. آنها توابع طول قوس نیستند، بلکه با طول قوس نمایه می شوند. هر کسی می تواند کمک کند تا ببیند چگونه می توان مشکل را با انحنا و پیچش گسسته حل کرد. متشکرم. سلام اینم یه نمونه فرض کنید ما یک مسیر نمایه شده با طول قوس $\delta s$ و کل نمونه ها 500 داریم. من $$y_{s} = \begin{bmatrix} r_{s}\\ T_{s}\\ N_{ دارم. s}\\ B_{s} \end{bmatrix}$$ که در آن $s = 1، 2، ...، 500$. اکنون می توانیم تابعی ایجاد کنیم که توسط runge-kutta به صورت $$y_{s}^{'} = \begin{bmatrix} 0 & 1 & 0 & 0\\ 0 & 0 & \kappa_{s} و 0\\ استفاده می شود. 0 & -\kappa_{s} & 0 & \tau_{s}\\ 0 & 0 & -\tau_{s} & 0 \end{bmatrix}y_{s}$$ توجه داشته باشید که در اینجا $\kappa_{s}$ و $\tau_{s}$ تابع $s$ نیستند. در عوض، آنها با $s$ نمایه می شوند. بنابراین، اگر $s = 1.5$ باشد، نمیتوانیم $\kappa_{s}$ و $\tau_{s}$ را محاسبه کنیم. از نظر استفاده از runge-kutta، برای $$k_{1} = \delta s f(y_{s}, x_{s})$$ خوب است زیرا $x_{s}/\delta s$ همیشه یک عدد صحیح است . اما برای $$k_{2} = \delta sf(y_{s}+\frac{k_{1}}{2}, x_{s}+\frac{\delta s}{2})$$ $\ frac{x_{s}+\frac{\delta s}{2}}{\delta s}$ نمیتواند یک عدد صحیح باشد، بنابراین نمیتوانیم $\kappa$ و $\tau$ مربوطه را در این مورد پیدا کنیم. مطمئن نیستم مشکلم را واضح توضیح دادم یا نه.
|
بازسازی یک منحنی سه بعدی از انحنای گسسته و پیچش
|
59120
|
به نظر من این یک کار معمولی است، و بیشتر از اینکه چیز زیادی در این مورد پیدا نکردم شگفت زده شدم. فرض کنید من یک عبارت «f» در مختصات کروی «r، تتا، فی» دارم و میخواهم مشتقات جزئی «f» را با توجه به مختصات دکارتی «x,y,z» محاسبه کنم، اما نتیجه در «r» بیان شود. دوباره، تتا، فی. من آن را با تعریف تابع زیر (در Mathematica 10) حل کردم: myD[f_,n_Integer/;n>=1&&n<=3]:= با[{jac=Transpose@CoordinateTransformData[Spherical->Cartesian, InverseMappingJacobian،{r,theta,phi}]}، jac[[n]].(D[f,#]&/@{r,theta,phi}) با این کار میتوانم $\frac{\partial f}{\partial z}$ را با نوشتن «myD[ محاسبه کنم f,3]`. برای مثال «f=r» را در نظر بگیرید، باید دریافت کنید: $$ \frac{\partial f}{\partial z}=myD[f,3]=\frac{\partial r}{\partial z}=\frac {z}{r}=\frac{r\cos\theta}{r}=\cos\theta $$ میخواستم بدانم آیا واقعاً این راهی است که میتوان برای چنین کاری پیش پا افتاده انجام داد؟ من گمان می کنم که عملکرد بهتری در Mathematica وجود دارد که من از آن بی اطلاعم. آیا کسی ایده ای دارد؟
|
مشتقات با توجه به مختصات دکارتی توابع در مختصات کروی
|
51441
|
من در ریاضیات تایپ می کنم: حل [2 Sin[(Sqrt[3] x - 3 y)/2] == 2 Sin[(Sqrt[3] x + 3 y)/2]، {x, y}] انتظار آن را دارم برای برگرداندن لیستی از جفت راه حل های فرم مطابق مستندات، {{x->x1،y->y1}،{x->x2،y->y2}،{x->x3،y->y3}، و غیره. اما در عوض  را به من می دهد که کاملاً آن چیزی نیست که انتظار داشتم. چگونه می توانم این تابع را دریافت کنم تا لیستی از جفت راه حل ها را برگرداند. من گیج شده ام. با تشکر
|
حل[ ] برای 2 متغیر که لیست دو متغیر را بر نمی گرداند
|
9621
|
من سعی می کنم داده ها را از یک فایل XML وارد کنم و سپس محاسباتی را روی آن مقادیر عددی انجام دهم. وقتی داده ها را وارد می کنم، مقادیر به نظر می رسد به عنوان رشته ذخیره می شوند. من سعی کردم از یک تابع ToExpression در فیلدهای مختلف در یک تابع Cases استفاده کنم اما به نظر می رسد مقادیر به صورت رشته ای باقی می مانند. بنابراین ابتدا نمونه ای از فایل XML من را می بینید: <ArrayOfXMLHexNode> <XMLHexNode> <ID>1</ID> <X>-1.0000000000000000e+003</X> <Y>0.0000000000000000e+000</Y> <Radius>1.000000000000000e+003</Radius> <Angle>3.141592653589793e+000</Angle> <RingIndex>0.0000000000000000e+000</Ring <RingSuborder>1.000000000000000e+000</RingSuborder> <DisplayOrder>1</DisplayOrder> </XMLHexNode> <XMLHexNode> <ID>2</ID> <X>1.0000000000000000 <Y>0.000000000000000e+000</Y> <Radius>1.000000000000000e+003</Radius> <Angle>0.0000000000000000e+000</Angle> <RingIndex>0.000000000000000e+000</RingIndex> <RingSuborder>1.0000000000000000e+000</RingSuborder> <DisplayOrder>2</DisplayOrder>2</DisplayOrder> نه <IDXML>خیر <IDXHex <X>-5.000000000000000e+002</X> <Y>-8.660000000000000e+002</Y> <Radius>1.0000000000000000e+003</Radius> <Angle>4.188790204786391e+000</Angle> <RingIndex>0.000000000000000e+000</RingIndex> <RingSuborder>1.00000000000000000000000000000 RingS+000 <DisplayOrder>3</DisplayOrder> </XMLHexNode> </ArrayOfXMLHexNode> و نمونه ای از نحوه وارد کردن داده ها به شرح زیر است: hexNodeData = Import[HexNodes.xml] myHexNodes := Cases[hexNodeData, XMLExNode[ ، _، _]، بی نهایت]؛ pointsWithDisplayOrder = Cases[myHexNodes، XMLElement[ XMLHexNode، _، {___، XMLElement[X، {}، {x_}]، ___، XMLElement[Y، {}، {y_}]، ___، XMLElement [RingSuborder، {}، {subOrder_}]، ___، XMLElement[ DisplayOrder، {}، {displayOrder_}]، ___}] -> {ToExpression[x]، ToExpression[y]، ToExpression[subOrder]، ToExpression[displayOrder]}، Infinity] و سپس چند خط برای امتحان کردن داده هایی که وارد کردم: In[53]:= tempDO1 = pointsWithDisplayOrder[[3]][[3]] Out[53]= 1.000000000000000e+000 In[54]:= tempDO1 \[Element] Reals Out[54]= 1.00000000000000000e+Element در [55]:= StringMatchQ[tempDO1، 1.00000000000000e+000] Out[55]= True In[56]:= ToExpression[tempDO1, InputForm] Out[56]= 1. e In[57]:= tempDO = ToExpression[pointsWrit 3][[4]]] Out[57]= 3 In[58]:= tempDO \[Element] Reals Out[58]= True بنابراین چند سوال از این موضوع بیرون میآیند. 1. چرا وقتی من داده ها را در لیست pointsWithDisplayOrder ذخیره می کنم، ToExpression مورد استفاده در فراخوانی Cases، داده های من را به اعداد واقعی یا واقعی تبدیل نمی کند؟ و برای واضح بودن منظورم در بلوک کد اول است که در آن خطی مانند این دارم: ...-> {ToExpression[x], ToExpression[y], ToExpression[subOrder], ToExpression[displayOrder]}... 2. چگونه می توانم مقادیر موجود در نماد علمی sql مانند 5.0000e+000 را به یک عدد واقعی در Mathematica تبدیل کنم؟ Mathematica می خواهد e را درمان کند یک متغیر ناشناخته است. پیشاپیش ممنون برایان
|
مقادیر عددی را از XML وارد کنید
|
42025
|
نتیجه محاسبات من یک لیست بسیار بزرگ است (به طور دقیق لیست تودرتو). میخواهم با تنظیم تعداد ستونها مثلاً 5، تجسم آن را بهبود بخشم، تا آن را خواناتر کنم. 7 با تشکر برای هر گونه راهنمایی. **ویرایش:** این فهرست دارای دو فهرست فرعی با طول مساوی است، مثال ساده این است: list={{45.1,73.5,12.9,56.4,114.6,87.1,90.5,263.8,99.3,104.6}, {0.34,0.12,0.56,0.95,0.25,0.57,1.03,0.73,0.92,1.02}}; **ویرایش 1:** پس از تنظیم تعداد ستون ها به 5، باید کم و بیش به این شکل باشد: {{45.1,73.5,12.9,56.4,114.6, 87.1,90.5,263.8,99.3,104.6}, {0.34, 0.12،0.56،0.95،0.25، 0.57،1.03،0.73،0.92،1.02}};
|
تعیین ابعاد جدول/شبکه در نسخه 7
|
58284
|
آیا راهی وجود دارد که بتوان از ثابت های فیزیکی در محاسبات استفاده کرد و Mathematica 10 واحد نهایی و قدر عددی را محاسبه کرد؟ وقتی pcM = N[Quantity[1, PlanckConstant]] را امتحان میکنم به سادگی '1\ را دریافت میکنم. h` بدون مقدار عددی ثابت پلانک. پس از آن، استفاده از این در تمام مراحل بعدی، پاسخ را بر حسب h نگه میدارد و واحدها را اجرا نمیکند. با این حال، اگر ثابت پلانک را با دست تعریف کنم و از آن در یک محاسبات استفاده کنم، همه چیز همانطور که انتظار می رود کار می کند. من کنجکاو هستم که چرا ثابت های تعریف شده داخلی با مقادیر عددی نشان داده نمی شوند. با تشکر
|
مقدار عددی ثابت های فیزیکی Mathematica 10
|
44355
|
من یک تصویر اسکن شده دارم (باینری شده):  آیا راهی برای کاهش یکی از این خطوط منحنی (پر یا نقطهدار) به مجموعه ای از مختصات آن (به عنوان مثال، فاصله نمونه برداری 0.01 در محور x)؟ من چند نمونه مشابه را خوانده ام: بازیابی نقاط داده از یک تصویر چگونه مختصات نقاط این تصویر را پیدا کنم؟ چگونه می توانم نقاط داده را از یک تصویر سیاه و سفید استخراج کنم؟ نقاط داده را از یک نمودار روی یک تصویر بدون محور بدست آورید اما مشکل من کمی متفاوت است: من چندین منحنی در یک تصویر دارم. میخواهم آنها را از یکدیگر جدا کنم و هر منحنی را با یک کلیک ساده قابل انتخاب کنم تا برای منحنی انتخابشده، مجموعهای از مختصات نقاط نمونهبرداری شده آن (مثلاً فاصله ۰.۰۱ در محور x) برگردانده شود. مانند این:   
|
نحوه ایجاد منحنی قابل انتخاب از یک تصویر اسکن شده و تبدیل آن به لیست مختصات
|
38296
|
من یک چیز تازه کار با Mathematica هستم. من کد زیر را نوشته ام؛ Clear[band, en, w, fermi, k, T, S, a] k = 86*10^-6; T = 4000; band[en_, w_] := 10000 Exp[-en^2/2 w^2]; fermi[en_, ef_] := 1/(Exp[(en - ef)/(k T)] + 1); Plot[band[en, w] /. w -> 1, {en, -4, 4}] Plot[fermi[en, ef] /. ef -> 0, {en, -4, 4}] Plot[{band[en, w] /. w -> 1، (band[en، w]*fermi[en، ef]) /. {ef -> 0, w -> 1}}, {en,-4,4}] S[ef_] := -k NIintegrate[(band[en, w]*fermi[en, ef]*Log[fermi [en، ef]]) /. w -> 1, {en, -Infinity, Infinity}] Plot[S[ef], {ef, -4, 4}, PlotRange -> All] a[ef_] := D[S[ef], ef] Plot[a[ef], {ef, -4, 4}] خیلی خوب کار می کند تا زمانی که سعی کنم a را ترسیم کنم، که به سادگی مشتق S wrt ef است - حتی اگر می توانم S در مقابل رسم کنم. ef چند خط بالا. رسم a پیام های خطا در امتداد خطوط; عمومی::ivar: -3.83657 یک متغیر معتبر نیست. این به وضوح به ارزیابی زودهنگام NIintegrate مربوط می شود، یا تابعی از ef آنطور که من انتظار دارم نیست، یا مشابه آن. اما من نمی دانم چگونه آن را درست کنم. من برای هر پیشنهادی که کسی می تواند ارائه دهد بسیار سپاسگزار خواهم بود. فکر میکنم این موضوع نشاندهنده عدم درک اساسی من از نحوه عملکرد Mathematica است، و بنابراین پاسخهایی در امتداد خطوط شما باید مقاله فلان و فلان را بخوانید و بفهمید... نیز بسیار خوش آمدید! خیلی ممنون، نیک
|
متمایز کردن تابعی که دارای NIintegrate است
|
34094
|
ادغام[1، {z، 0، 5}، {x، -Sqrt[ 9 - y^2]، Sqrt[ 9 - y^2]}، {y، -3، 3}] > 60 Sqrt[9 - y^2] چطور می شود که برای پاسخ نهایی خود شماره ای دریافت نمی کنم؟ این انتگرال سه گانه باید به یک عدد دقیق ارزیابی شود.
|
سوال نحوی در مورد انتگرال های سه گانه در ریاضیات
|
544
|
SubValues، همانطور که در سوال قبلی مورد بحث قرار گرفت، به صورت f[x_][y_] := {ToString[Unevaluated[x]]، ToString[Unevaluated[y]]} اما، تلاش برای استفاده از SetAttributes در «f» فقط بر «مقدارهای پایین» «f» در طول ارزیابی تأثیر میگذارد، نه «مقدارهای فرعی». به عبارت دیگر، اگر «HoldAll» روی «f» تنظیم شده باشد، در کد بالا فقط «x» نگه داشته میشود. در کد، SetAttributes[f, HoldAll] f[ 1 + 2 ][ 3 + 4 ] (* ==> { 1 + 2, 7 } *) تلاش برای استفاده از SetAttributes در f[x] ` منجر به خطای SetAttributes::sym می شود: انتظار می رود آرگومان f[x] در موقعیت 1 یک نماد باشد. و به طور مشابه برای «f[x_]» صرفاً به این دلیل که هیچکدام نماد نیستند. راه حل این نیست که یک «SubValue» را مستقیماً تنظیم کنید، بلکه در عوض، یک تابع خالص را برگردانید و از آرگومان سوم برای تنظیم ویژگی استفاده کنید، مانند SetAttributes[g, HoldAll] g[x_] := Function[{y} , {ToString[Unevaluated[x]], ToString[Unevaluated[y]]}, {HoldAll} ] g[ 1 + 2 ][ 3 + 4 ] (* ==> {1 + 2, 3 + 4} *) اما، `SubValues[g]` یک لیست خالی برمیگرداند، که نشان میدهد در حالی که معادل است، این ساختار به همان صورت پردازش نمیشود. روش بنابراین، چگونه میتوان ویژگیهای «f» را طوری تنظیم کرد که «زیر ارزشها» در طول ارزیابی تحت تأثیر قرار گیرند؟
|
چگونه ویژگی ها را روی SubValues تنظیم می کنید؟
|
5506
|
پس زمینه: من می خواهم گرافیک ها را در یک Manipulate به چند قسمت در یک کنترل tabview تقسیم کنم. اما نمای برگه به نحوی با مکان یاب ها تداخل می کند، مانند مثال ساده شده زیر: دستکاری[ TabView[{aa -> Graphics[Line[{{0, 0}, p}]، PlotRange -> 1]، bb -> 1}] , {{p, {1, 1}}, Locator}] سوال: نحوه استفاده از Locators در یک تصویر گرافیکی در نمای برگه. ( چگونه می توان قطعه بالا را به کار انداخت؟ ) ویرایش: در مثال قبلی خیلی چیزها را حذف کردم، این توضیح بهتری است. دستکاری[ pts1 = pts; TabView[{ a -> Graphics[Line[pts1]], b -> Graphics[Line[pts]]}], {{pts, ptsI}, Locator, LocatorAutoCreate -> All}, Initialization -> {pts = {{ 0, 0.5}, {0, 0.6}}}] بنابراین، یک مجموعه داده وجود دارد، در این مثال pts. در یک قسمت از نمایشگر (A) داده ها اصلاح می شوند، سپس داده ها در (B) نشان داده می شوند. -
|
نحوه استفاده از Locators در یک گرافیک در یک tabview
|
38293
|
بنابراین، من سعی می کنم تأثیر شکل موج دندانه اره ای را بر یک مدل سیستم مکانیکی درک کنم. به عنوان مثال، یک سیستم از یک بشقاب و یک جعبه بر روی آن. و سپس سعی می کنیم صفحه را نوسان کنیم. برای انجام این کار، باید نیروی اینرسی ناشی از شکل موج دندانه اره را محاسبه کنم. و برای یافتن نیروی اینرسی، باید مشتق دوم شکل موج دندانه اره را محاسبه کنم. اما از آنجایی که، می دانید، شکل موج دندانه اره ای در همه جا قابل تمایز نیست، به نظر من با استفاده از شکل موج دندانه اره ای یک تقریب کافی است. در اینجا «صاف»، منظور من این است که نوک بالایی و انتهایی شکل موج دندانه اره را به یک منحنی دایره ای با شعاع معین جایگزین کنید. بنابراین به طور خلاصه، سوال من این است: چگونه با Mathematica از موج دندانه اره با نوک مات بسازیم؟ در اینجا با وجود اینکه دندان اره ای را گفتم اما اگر برای هر شکل موج مثلثی قابل اجرا باشد بهتر است. **ویرایش:** چه می شود اگر شکل موج مثلث من از یک تابع تکه ای کاملا دلخواه مانند زیر f = Piecewise[{{10 Mod[x, 1], 0 <= Mod[x, 1] < 0.1}، { -(10/9) Mod[x, 1] + (10/9)، 0.1 <= Mod[x, 1] < 1}}]; Plot[Evaluate[f], {x, -3, 3}]  آیا هنوز ممکن است؟
|
شکل موج دندانه اره صاف قابل تمایز ایجاد کنید
|
59315
|
من یک انتگرال دوتایی دارم که سعی می کنم آن را به صورت عددی محاسبه کنم و مشکلات همگرایی دارم. f[x_, z_] := (Exp[-1*gamma*x]/x^0.5)*BesselI[1, (alpha*z*x)^0.5]; a[tau_, z_] := (alpha*z)^0.5*NIintegrate[f[tau - taup, z]*Exp[-1*gammaL*(tau - taup)]*Exp[-1*gammaS*(tau - taup)]، {taup، 0، tau}، WorkingPrecision -> 200]؛ b[tau_, z_] := 0.25*alpha*z* NIintegrate[{f[tau - taup, z]*f[tau - taupp, z]*Exp[-1*(gammaL + gammaS)*Abs[taup - taupp]]}، {taup، 0، tau}، {taupp، 0، tau}، WorkingPrecision -> 200]; S[tau_, z_] := (1 + a[tau, z] + b[tau, z]); گاما = 1; gammaL = 10; gammaS = 10; آلفا = 1; ارزیابی به عنوان مثال 'S[100,10]' من یک هشدار همگرایی دریافت می کنم. با توجه به درک من از نحوه رفتار انتگرال ها، فکر می کنم پاسخی که دریافت می کنم نادرست است. من پاسخ 3.259 را دریافت می کنم. NIntegrate::ncvb: NIntegrate پس از 7 تقسیم بازگشتی در taup نزدیک taup = 99.96171345046263` به دقت تعیین شده همگرا نشد. NIintegrate::slwcon: ادغام عددی خیلی آهسته همگرا می شود. به یکی از موارد زیر مشکوک باشید: تکینگی، مقدار ادغام 0، انتگرال نوسانی، یا WorkingPrecision کافی. اگر انتگرال شما نوسانی است، از گزینه Method-> Oscillatory در NIntegrate استفاده کنید. من با WorkingPrecision و AccuracyGoal بازی کرده ام. آیا اینها چیزهای درستی برای امتحان کردن هستند؟ من از Mathematica 5.2 قدیمی استفاده می کنم.
|
بهبود همگرایی در یک ادغام عددی (نسخه 5.2)
|
23603
|
من چند توابع رسم سفارشی دارم که قرار دادن پاورقی ها و یادداشت های منبع را در زیر طرح ساده می کند. مهم است که طول خط پاورقی ها فضای موجود را پر کند و با طرحی که دارای عرض مشخص و مشخصی است، به طور منظم صف آرایی کند. در زیر یک نسخه ساده شده از کد من برای ایجاد شبکهای حاوی این یادداشتها وجود دارد، با برخی از «قابها» اضافه شده است تا بتوانید رابطه طول خطوط متن را با عرض سلولهای «شبکه» ببینید. مشکل من این است که، مهم نیست که با «LinebreakAdjustments» چه کار میکنم، خطوط در متن پانوشت خیلی «زود» شکسته میشوند و فضای خالی بسیار بیشتری نسبت به برنامههای دیگری که متن را در یک جعبه متن قرار میدهند، باقی میگذارند. چگونه می توانم این را برطرف کنم؟ این همان چیزی است که پایگاه کاربر persnickety من به عنوان یک نمایشگر در نظر می گیرد. Options[SourceNote] = {FootnoteMargin -> 5.7، NoteFontSize -> 14، LeftCellSize -> 10، TotalSize -> 45، NotesMargin -> 0.8}; Options[GraphNotesGrid] = {FootnoteMargin -> 5.7، NoteFontSize -> 14، LeftCellSize -> 10، TotalSize -> 45، NotesMargin -> 0.8}; SourceNote[x : {__String}، گزینه: OptionsPattern[]] := با[{fnm = OptionValue[FootnoteMargin]، fs = OptionValue[NoteFontSize]}، If[Length[x] == 1، {DisplayForm[AdjustmentBox [منبع:، fs، FontFamily -> Arial، Black]، BoxMargins -> {{fnm، 0}، {0، 0}}]]، Style[StringTrim[x[[1]]]، fs، FontFamily -> Arial، سیاه]}، {DisplayForm[AdjustmentBox[Style[منابع:، fs، FontFamily -> Arial، Black]، BoxMargins -> {{fnm، 0}، {0، 0}}]]، (* حذف رشته های خالی پس از شمارش طول برای اجازه دادن به موارد منابع: گزارش های شرکت *) Style[ StringJoin @@ Riffle[ Union[DeleteCases[ StringTrim /@ x، ]]، ; ]، fs، FontFamily -> Arial، سیاه]، }] ] GraphNotesGrid[cf_?MatrixQ, cs : {__String}, opts : OptionsPattern[]] /; ابعاد[cf][[2]] == 2 := با[{fnm = OptionValue[FootnoteMargin]، fs = OptionValue[NoteFontSize]، l = OptionValue[LeftCellSize]، ts = OptionValue[TotalSize]، topm[NoteFontSize] ]}، Grid[Join[(Map[{DisplayForm[AdjustmentBox[Style[#[[1]], fs, FontFamily -> Arial, Black], BoxMargins -> {{fnm, 0}, {0, 0}}] ]، Framed@Pane[ Style[#[[2]]، fs، مشکی، LineIndentMaxFraction -> 0، LinebreakAdjustments -> {1.2، 200، 12، 1، 500}، (* من سعی کردم با این *) FontFamily -> Arial]، (ts - l)* CurrentValue[FontMWidth]]} و، cf])، {SourceNote[cs]}]، (* نسخه واقعی FilterRules را انجام می دهد*) فاصله ها -> {{0، {}، 0}، {topm، {}، 0}}، اندازه مورد -> {{l، ts - l}، خودکار}، تراز -> {چپ، بالا}، قاب -> همه، FrameStyle -> آبی] ] در اینجا یک مثال آورده شده است: GraphNotesGrid[{{*، این یک پاورقی آزمایشی است که برای عبور از چندین خط طراحی شده است \ و نشان دادن الگوریتم خط شکن بد این ممکن است یا \ ممکن است به اندازه کافی طولانی نباشد. خواهیم دید. }، {**، این پانوشت بسیار طولانی دیگری است که نیازی به خواندن آن ندارید \ اما باید به خط شکنی توجه کنید}}، {ABC، CBS، NBC} ] 
|
چگونه می توانم الگوریتم خط شکستن متن Mathematica را به این زودی خط شکن نکند؟
|
28503
|
این کد شکست خورد، اما ممکن است هدف من را نشان دهد. StringCases[aA1bbbbbbbbbbaA2baA3b...aA4b,Repeated[a~~xx__~~b]،{2,100}]] میخواهم رشته فرعی «aA2baA3b» را دریافت کنم. آنها ('a~~__~~b` یک الگوی رشته ای است) پشت سر هم هستند. انتظار نمیرود که «aA3b» تکی دریافت شود و باید حذف شود. StringCases[aA1bbbbbbbbbbaA2baA3b...aA4b,Repeated[a~~__~~b],{2,100}]] می دهد > aA1bbbbbbbbbbbaA2baA3b
|
استخراج رشته فرعی توسط StringPattern مکرر
|
58515
|
کد زیر با نسخه 9 و 10 متفاوت نمایش داده می شود: VectorPlot[{1, 2 x (1 - x)}, {t, 0, 1}, {x, 0, 1}, VectorScale -> {.03, Automatic, None }، VectorStyle -> {Red, Segment}] در v9، نوک پیکان وجود ندارد. این تصویری است که من می خواهم.  در نسخه 10، نوک پیکان وجود دارد و من آنها را نمی خواهم.  من سعی کردم از VectorStyle->{Red,Arrowheads[0]} در نسخه 10 استفاده کنم اما فایده ای نداشت.
|
تفاوت VectorPlot بین v9 و v10
|
57575
|
من دستوراتی را جستجو کرده ام که به من اجازه می دهد ماتریس ایجاد کنم و عملیات ماتریس را انجام دهم، اما نمی دانم چگونه _Mathematica_ را در تمرین زیر اعمال کنم. > برای نتیجه «A*A*A» حدس بزنید، که در آن «A» یک ماتریس n x n از شکل ![A*A*A ماتریس ردیفهای nxn] است (http://i.stack.imgur .com/O6Gjv.png) میخواهم بدانم آیا _Mathematica_ میتواند «A*A*A» و روشی را که میتوانم برای انجام این محاسبه استفاده کنم، محاسبه کند.
|
حدس زدن در مورد یک ماتریس مثلث بالایی خاص
|
34092
|
من یک تابع دارم که یک راه حل ضمنی از متغیر $y$ را به عنوان تابعی از $x$ می دهد. علاوه بر این، من یک تابع $f$ دارم که به $y$ بستگی دارد. با توجه به اینکه $y$ فقط به صورت ضمنی داده شده است، چگونه نسبت $f/y$ را رسم کنیم؟ **ویرایش** بگذارید دقیق تر بگویم. اول، من یک چند جمله ای $G(y,x)=0$ دارم که به طور ضمنی $y$ را به عنوان تابعی از $x$ تعریف می کند، اجازه دهید آن را $y=g(x)$ بنامیم. دوم، من یک تابع $f(y)$ دارم. من می خواهم یک نسبت $f(y)/y$ را به عنوان تابعی از $x$ یا با استفاده از $y=(g(x))$، $f(g(x))/g(x)$ رسم کنم. با توجه به اینکه $y=g(x)$ بطور ضمنی توسط یک چند جمله ای داده شده است چگونه آن را رسم کنیم؟
|
با توجه به یک راه حل ضمنی، چگونه می توان تبدیل این راه حل ضمنی را ترسیم کرد؟
|
14269
|
من یک تصویر به myPicture اختصاص داده ام myPicture =  Image[myPicture, ImageSize -> {500, 300}] دریافت کردم نتیجه به این صورت است، پس از ارزیابی:  مشکل من این است که تصویر روی مستطیل نصب نشده است. چگونه می توانم آن یکی را حل کنم؟
|
چگونه می توانم اندازه تصویر را به طور کامل بسته به ImageSize تنظیم کنم؟
|
44353
|
من مجموعه ای از 1 میلیون نقطه 2 بعدی دارم و می خواهم یک تصویر 200x200 پیکسل تولید کنم که هر نقطه اندازه یک پیکسل باشد (نه بیشتر). علاوه بر این، هر نقطه ممکن است چندین بار تکرار شود، بنابراین من میخواهم وزنی روی آن اضافه کنم (تعداد کمی از تکرارها ->سبز روشن، ...، تعداد زیادی تکرار ->سبز تیره) من در حال آزمایش با مجموعه دادههای زیر هستم. از واقعی استفاده کنید: داده = مسطح کردن[ جدول[جدول[{i, j} k, {i, 1, 50}, {j, 1, 50}], {k, 1، 10، 0.5}]، 2]; بنابراین PointSize در مورد من کدام است و چگونه می توانم شدت هر نقطه را تنظیم کنم؟ من در زمینه گرافیک آنقدر تجربه ندارم، بنابراین از هرگونه بینش قدردانی می کنم.
|
PointSize را روی اندازه پیکسل تنظیم کنید
|
29602
|
من از «BSplineFunction» (Mathematica 8) برای ایجاد یک نمایش صاف از برخی دادهها استفاده کردهام، که ممکن است سپس پردازش بیشتری روی آن انجام دهم. همانطور که من متوجه شدم، BSplineFunction باید تحلیلی باشد و من باید بتوانم یک مقدار را در هر جایی بیرون بیاورم. نتایج BSplineFunction صرف نظر از دقت یا دقت داده های ورودی به MachinePrecision محدود می شود. برای مثال، داده = {{17980، -1}، {17990، -1}، {18000، 0}، {18010، 1}، {18020، 3}، {18040، 0}، {18050، -1} ، {18080، 2}، {18100، 0}}؛ f = BSplineFunction[داده، SplineDegree -> 3]; درخواست مقدار: f[1/5] {18001.6، 0.158667} را میدهد، در ابتدا فکر میکردم چیزی شبیه N[f[1/5],300 پاسخی با 300 رقم برای مثال ایجاد میکند، اما در عوض فقط برمیگردد. همان پاسخ بالا. در واقع، تغییر 300 به 3 نیز همان نتیجه را ایجاد می کند. توجه داشته باشید، Precision[data] و Accuracy[data] هر دو $\infty$ میدهند. با این حال، Precision[f] و Accuracy[f] به ترتیب MachinePrecision و 14.9546 را می دهند. PrecisionGoal و AccuracyGoal گزینه های موجود برای BSplineFunction نیستند (اگر تلاش کنید به شما اطلاع می دهد). تنظیم WorkingPrecision روی یک عدد به عنوان یک گزینه، برای مثال، f = BSplineFunction[data, SplineDegree -> 3، WorkingPrecision -> 8000] بدون دادن هیچ خطایی نیاز دارد، اما پاسخها بدون تغییر باقی میمانند. آیا من سعی می کنم پاسخ هایی را از BSplineFunction دریافت کنم که به سادگی امکان پذیر نیست، یا شاید تنظیمات دیگری وجود دارد که باید بررسی کنم؟ برای هر کمکی از شما متشکرم
|
آیا راهی برای دریافت BSplineFunction فراتر از MachinePrecision وجود دارد؟
|
25950
|
من همیشه فکر میکردم که هنگام کار با آرایه پراکنده، همه چیز سریعتر پیش میرود، اما این را دریافت کردم: > «مقدار ویژه::arhm:» زیرا یافتن 144 از 144 مقادیر ویژه و/یا > بردارهای ویژه احتمالاً با روشهای ماتریس متراکم سریعتر است. ، ماتریس sparse > input تبدیل می شود. اگر مقادیر ویژه و/یا بردارهای ویژه کمتر در > دقت ماشین کافی است، استفاده از N را در ماتریس در نظر بگیرید و > این عدد را با استفاده از آرگومان دوم به مقدار ویژه محدود کنید. >>
|
آیا به طور کلی سریعتر به دست آوردن بردارهای ویژه و مقادیر ویژه یک آرایه متراکم است تا یک آرایه پراکنده؟
|
27777
|
من میخواهم لبهها و رئوس یک «گراف» را تعاملی کنم، یک نمایش ساده این است که رنگهای آنها را تغییر دهیم: DynamicModule[{col = Green}، Dynamic@Graph[{ EventHandler[Style[1, col]، {MouseClicked :> (col = col /. {Red -> Green, Green -> Red})}], 2, 3, 4, 5}, {1 -> 2, 1 -> 3, 2 -> 4, EventHandler[ Style[2 -> 5, col], {MouseClicked :> (col = col /. {قرمز -> سبز، سبز -> قرمز})}] }]] کد بالا نموداری را ایجاد می کند که دارای دو شیء قابل کلیک (یک لبه، یک راس) است، اما هر دو با یکی از موارد تغییر رنگ می دهند اشیا کلیک می شود. من مشکوک بودم که این به دلیل کد 'EventHandler' من باشد و هر زمان روی **گراف** کلیک شود، رویدادها فعال می شوند. رویداد تغییر رنگ پرتاب نمیشود، با این حال، اگر یکی از یالها/راسهای دیگر کلیک شود، من کمی گیر کردهام. بهعنوان کنار، من از «Rule» بهجای «DirectedEdge» استفاده کردم که به نظر میرسد کار میکند، اگرچه نمیدانم که آیا این راه _درست_ برای ایجاد نمودار است یا خیر.
|
افزودن قابلیت پویا به نمودار
|
37188
|
_**دیروز، من از Mathematica برای حل یک معادله دیفرانسیل با دستور DSolve استفاده کردم:_** DSolve[y''[x] + 2 y'[x] + 5 y[x] == x Cos[x] , y[x], x] > {{y[x] -> E^-x C[2] Cos[2 x] + E^-x C1 Sin[2 x] + 1/200 (-25 Cos[x] Cos[2 x] > + 25 x Cos[x] Cos[2 x] - 3 Cos[2 x] Cos[3 x] + 15 x Cos[2 x] Cos[ 3 x] - 25 x > Cos[2 x] Sin[x] + 25 x Cos[x] Sin[2 x] + 4 Cos[3 x] Sin[2 x] + 5 x Cos[3 x] > Sin[2 x] - 25 Sin[x] Sin[2 x] + 25 x Sin[x] Sin[2 x] - 4 Cos[2 x] Sin[3 x] - > 5 x Cos[2 x] Sin[3 x] - 3 Sin[2 x] Sin[3 x] + 15 x Sin[2 x] Sin[3 x]}} _**با این حال، من احساس می کنم نتیجه بسیار پیچیده است. بنابراین من آن را با دست محاسبه می کنم. در زیر روند من آمده است._** **_`معادله مشخصه:_** r^2+2*r+5== 0 r1=-1+2 I,r2=-1-2 I **_بنابراین جواب کلی «معادله ناهمگن» این است:_** E^-x(C1 Cos[2x]+C2 Sin[2x]) **_من از روش عملگر دیفرانسیل برای محاسبه راه حل خاص غیر همگن استفاده می کنم:_**  **_پس سوال من این است که چرا این دو نتیجه متفاوت است؟ کسی می تواند دلیل را به من بگوید؟ صمیمانه متشکرم!!_**
|
چرا نتیجه دستی با دستور DSolve متفاوت است؟
|
57204
|
این تمرینی از Power Programming with Mathematica اثر واگنر است. من به تابعی نیاز دارم که یک تابع و یک متغیر را به عنوان آرگومان دریافت کند، مانند این: critpts[f_,x_]:= و سپس در rhs چیزی شبیه /;Derivative[f[x]]=0 به عنوان شرط دارم. در پایان، و چیزی که من می خواهم چیزی است که لیستی از قوانین مانند x->0 را ایجاد کند که مقادیر نقاط بحرانی را توصیف می کند. یک مثال می تواند این باشد که اگر تابع کار می کرد چیزی شبیه به این است: critpts[x^2,x] چیزی شبیه به این تولید می کند: x->0. من حتی نمی دانم چگونه می توانم یک لیست از قوانین را ایجاد کنم.
|
چگونه می توانم تابعی بنویسم که تابع دیگری از یک متغیر و خود متغیر را به عنوان آرگومان می گیرد و لیستی از نقاط بحرانی را ارائه می دهد؟
|
28172
|
هدف من ردیابی یک پرتو تا زمین است. انجام دادم: {re, rp} = GeodesyData[ITRF00, #] & /@ {SemimajorAxis, SemiminorAxis} sat = {0, 2 re, 0}; نقطه = عادی کردن[{.2، -1، 0.28}]; sol = FindRoot[GeoPosition[GeoPositionXYZ[sat + f point, ITRF00]][[1, 3]],{f,100}]; ایده این است که من از نقطه نشسته با یک پرتو در جهت نقطه شروع می کنم. اگر این پرتو با زمین تقاطع پیدا کند، باید نقطهای باشد که «موقعیت جغرافیایی[]» ارتفاع صفر را نشان دهد. تا اینجای کار نتایجی که به دست آوردهام درست به نظر میرسند وقتی آنها را ترسیم کردم و برای موارد ساده اما پیامهای خطای زیر را دریافت میکنم: GeoPositionXYZ::invcoord: {0.18911736861805847*f، 12756274 - 0.9455868430902923*f 0.2647643160652819*f} یک مختصات معتبر نیست. >> GeoPosition::invcoord: GeoPositionXYZ[{0.18911736861805847*f, 12756274 - 0.9455868430902923*f, 0.26476431606500، RF 0.2647643160652819 معتبر نیست] >> Part::partw: قسمت 3 GeoPositionXYZ[{0.189117 f,12756274-0.945587 f,0.264764 f},ITRF00] وجود ندارد. >> GeoPositionXYZ::invcoord: {#1, #2, #3} یک مختصات معتبر نیست. >> آیا راه بهتری برای استفاده از «GeoPosition[]» با «FindRoot[]» وجود دارد؟
|
استفاده صحیح از GeoPosition
|
13260
|
من در ارزیابی مجموع با استفاده از مقادیر دادههایی که وارد میکنم مشکل دارم. فرض کنید «داده = {1، 3، 5، 6، 8}» دارم اگر بخواهم مجموع داده های خود را ارزیابی کنم (1+3+5+6+8)، می توانم از دستور زیر استفاده کنم: Sum[x , {x, data}] و به من 23 می دهد که درست است. با این حال، اگر بخواهم مجموع Log هر مقدار را ارزیابی کنم، مشکل پیدا کردم، به طوری که دارای: Log(1) + Log(3) + Log(5) + Log(6) + Log(8) باشم. اگر تابع را یکی یکی تایپ کنم می توان این کار را به صورت دستی انجام داد، اما اگر 100 مقدار برای محاسبه داشته باشم کارآمد نیست. آیا کسی می تواند به من در حل این مشکل کمک کند؟
|
چگونه می توان مجموع را با استفاده از مقادیر داده های ورودی ارزیابی کرد
|
29603
|
من نیاز داشتم که یک هیستوگرام کوچک را روی یک تصویر بزرگ، به ویژه در گوشه پایین سمت راست، قرار دهم. با این حال، من به دلیل بی تجربگی نتوانستم این کار را به صورت شهودی و از نظر محاسباتی ارزان انجام دهم. دو تصویر وجود دارد، هیستوگرام imgHist=هیستوگرام[{filtGreenLengths, filtRedLengths}, 20, Background -> White, ImageSize -> {200, 100}] و تصویر اصلی تصویر که ابتدا سعی کردم به طور مستقیم پوشش را با استفاده از کد انجام دهم. finalPic = ImageCompose[image, {imgHist,0.5}, Scaled[{0.9, 0.085}]] اما تابع ImageCompose از بین رفت و imgHist را به اندازه تصویر افزایش داد و سپس imgHist بزرگ گسترش یافته را به گوشه سمت راست پایین منتقل کرد. من نتوانستم گزینه ای برای خاموش کردن این کشش خودکار در اسناد پیدا کنم. در نهایت، من مجبور شدم این کار را انجام دهم imgHist = ImageCrop[ Histogram[{filtGreenLengths, filtRedLengths}, 20, Background -> White, ImageSize -> {200, 100}], {ImageDimensions[image][[1]], ImageDimensions [تصویر][[2]]}، بالشتک -> شفاف]؛ تا به نتیجه ای که می خواستم برسم به نظر می رسد که این بسیار احمقانه و زائد است، بنابراین چه روشی کمتر هک برای انجام این کار خواهد بود؟
|
نمایش یک پوشش هیستوگرام کوچک روی یک تصویر بزرگ
|
27778
|
با استفاده از Wolfram Workbench 2 (و Mathematica 9) برای ایجاد مستندات HTML برای بسته ای که در حال توسعه آن هستم، در نهایت به صفحات HTML که حاوی عناصر متنی زیادی هستند که به این شکل هستند: > Div[{class -> MCap}، {چند مرز شار واکنش تبادل را تغییر دهید تا انعکاس یک محیط حداقل گلوکز هوازی داشته باشد.}] یا > Div[{}، {XMLElement[a, {href -> javascript:input('i_9'), onmouseover -> > javascript:return(true);}, {XMLElement[img, {src -> Files/Constraint-based > modeling/I_10. gif، ارتفاع -> 35، عرض -> 447، alt -> برای کپی کردن کلیک کنید > ورودی}، {}]}]}]Div[{name -> i_9_out, id -> i_9_out, class -> IFL}, {}] به نظر بسیار شبیه یک خطای سایه زدن است و در واقع یک تابع 'Div' جدید به Mathematica معرفی شده است. 9. آیا راهی برای حل این مشکل در حال حاضر وجود دارد؟ اسناد HTML با Mathematica 8 به خوبی ساخته می شوند.
|
مشکل ساخت اسناد HTML با Wolfram Workbench 2 و MMA 9
|
30249
|
اگر کسی کد زیر را اجرا کند SetOptions[EvaluationNotebook[], InputAliases -> {aa -> AFunctionWithAVeryLongName[\!\(\*TagBox[FrameBox[\input\]، \Placeholder\]\)] }] قسمت جلویی تغییر خواهد کرد «ESC»+`a`+`a`+`Esc به یک عبارت طولانی با یک مکان نگهدار. من می خواهم پس از جایگزینی، مکان نگهدار انتخاب شود. اگر بخواهم از «SelectionPlaceholder» به جای «Placeholder» استفاده کنم، نویسهای از «AFunctionWithAVeryLongName» انتخاب میشود. اگر بخواهم یک برگه در انتهای رشته اضافه کنم، SetOptions[EvaluationNotebook[]، InputAliases -> {aa -> AFunctionWithAVeryLongName[\!\(\*TagBox[FrameBox[\input\]،\ Placeholder\]\:0009\)]}] برگه به معنای واقعی کلمه وارد می شود یک کاراکتر تب، نه یک دستور تب. همچنین، من میخواهم خروجی یک رشته داشته باشد، مثلاً «input» در محل نگهدارنده. 
|
نام مستعار ورودی دارای یک مکان نگهدار است که با استفاده از نام مستعار انتخاب می شود
|
6568
|
بسیار خوب، بنابراین هدف این است که اجرای این عبارت foo /@ {3 + 1, bar /@ {1 + 2, {4 + 7}}} را به شکل زیر با استفاده از مستطیل های تو در تو با برجسته کردن ماوس و نکات ابزاری که نشان می دهد تجسم کنید مقادیر زیرعبارت برجسته شده  بسیار خوب، کار می کند و عالی به نظر می رسد، اما کد زشت است: Clear[foo, bar]; expr = MapAll[h1، Unevaluated[foo /@ {3 + 1، bar /@ {1 + 2، {4 + 7}}}]، Heads -> True]; expr = expr //. h1[x_] :> h2[HoldForm[x], h3[x]]; expr = expr //. h2[x_, y_] :> Mouseover[ Tooltip[Framed[x, Background -> White, FrameMargins -> 10, RoundingRadius -> 10], y], Tooltip[Framed[x, Background -> Hue[0.6, 1, 1، 0.1]، حاشیه فریم -> 10، RoundingRadius -> 10]، y]]؛ Cleanh2[x___] := ماژول[{xx = {x}}، xx = xx //. {Framed[a_] :> a، Tooltip[b_, c_] :> c، کلمه به کلمه[HoldForm][d__] :> d، Mouseover[e_, f_] :> e}; دنباله @@ xx] expr = expr //. h3 -> Cleanh2; Mouse Appearance[ بزرگنمایی[Dynamic[Evaluate[expr] //. کلمه به کلمه[HoldForm][d___] :> d]، 1]، +] و به سرعت شکسته می شود: expr = MapAll[h1, Unevaluated[ Module[{t = RandomInteger[1, 10]}، MapThread[f, {t , RotateLeft[t] + RotateRight[t]}]]], Heads -> True]; expr = expr //. h1[x_] :> h2[HoldForm[x], h3[x]]; expr = expr //. h2[x_, y_] :> Mouseover[ Tooltip[Framed[x, Background -> White, FrameMargins -> 10, RoundingRadius -> 10], y], Tooltip[Framed[x, Background -> Hue[0.6, 1, 1، 0.1]، حاشیه فریم -> 10، RoundingRadius -> 10]، y]]؛ expr = expr //. h3 -> Cleanh2; Mouse Appearance[ بزرگنمایی[Dynamic[Evaluate[expr] //. کلمه به کلمه[HoldForm][d___] :> d]، 1]، +] چگونه می توانم این کار را به طور کلی انجام دهم؟ باید راهی باشه...
|
چگونه می توانم ارزیابی یک عبارت کاربردی را به صورت بصری ردیابی کنم؟
|
45091
|
هنگام آزمایش توابع داده های نجومی جدید در Mathematica 10 در Raspberry Pi خود متوجه یک چیز عجیب شدم. توابع «طلوع آفتاب» و «غروب آفتاب» زمانهای نادرست را برمیگردانند. سپس شروع به بازی با توابع زمان و تاریخ کردم و متوجه شدم که Date و DateList نتایج متفاوتی را نشان می دهند. به عنوان مرجع، خروجی هر دو عملکرد در رایانه اصلی من: Column[{Date[], DateList[],$TimeZone}] > > {2014,3,31,20,54,59.141095} > {2014,3, 31,20,54,59.141123} > 2. > اما در Raspberry Pi: > > {2014,3,31,20,54,49.685639} > {2014,3,31,19,54,49.778047} > 1. > به نظر می رسد $TimeZone خاموش است، اما Date آن را نادیده می گیرد. بیایید به مستندات دو عملکرد نگاه کنیم: > تاریخ[] از هر تاریخ و زمانی که در سیستم رایانه شما تنظیم شده است استفاده می کند. این > هیچ اصلاحی برای مناطق زمانی، ساعت تابستانی، و غیره انجام نمی دهد. هیچ اصلاحی برای مناطق زمانی، ساعت تابستانی، > و غیره انجام نمی دهد. بنابراین آنها باید دقیقا همان خروجی را برگردانند. یک هشدار وجود دارد که Date از نسخه 6.0 توسط DateList جایگزین شده است اما در این مورد در واقع بهتر عمل می کند. چرا Mathematica منطقه زمانی صحیح را تشخیص نمیدهد و چرا «Date» کار میکند، اما «DateList» این کار را نمیکند؟
|
DateList زمان درست را خروجی نمی دهد، اما Date این کار را می کند
|
18151
|
من می خواهم لیستی از ارقام باینری را به اعداد صحیح تبدیل کنم. با تابع جدول، من چهار لیست از ارقام باینری به طول 32 تولید می کنم. سپس سعی کردم این لیست ها را به اعداد صحیح تبدیل کنم، اما کار نکرد. پیشنهادی دارید؟ جدول[b[i] = 1, {i, 0, 32}]; جدول[b[k] = b[i + j] = Mod[(b[i + j - 5] + b[i + j - 32])، 2]، {i، 32، 35}، {j، 0, 31}] FromDigits[{b[k]}، 2]
|
چگونه می توانم لیستی از ارقام باینری را به اعداد صحیح تبدیل کنم؟
|
14090
|
من طیفسنجی همبستگی فلورسانس را شبیهسازی میکنم که اساساً شامل ردیابی حرکت تصادفی ذرات در یک جعبه با شرایط مرزی تناوبی و سپس محاسبه شدت آنها با استفاده از یک تابع گاوسی سهبعدی است که در آن ذرات با حداکثر شدت خود در مرکز جعبه هستند. در نهایت، شدت ذرات برای هر مرحله زمانی خلاصه می شود. مشکلی که من دارم دستکاری لیست بسیار بزرگی از لیست ها هنگام محاسبه شدت هر ذره در هر مرحله زمانی است. زمانبندی[پاک کردن[Global`*] ClearSystemCache[]; n = 10.; شعاع = 5.*10.^-9.; k = 1.38*10.^-23.; T = 293.; Eta = 1.*10.^-3.; d = (k*T)/(6.*\[Pi]*Eta*radius); دلتات = 500000.; زمان = 10.*10.^-6.; تاود = (Omegar^2./(4.*d)); امگار = 200.*10.^-9.; امگاز = 5.*Omegar; Io = 1; مرز = 5.*10.^-6.; اولیه = مرز/2.; step = Sqrt[2.*d*time]; RandomWalk[x_] := Acumulate[ Join[{RandomReal[{-initial, initial}, 3]}, RandomVariate[NormalDistribution[0, step], {x, 3}]]]; p = جدول[ Mod[RandomWalk[Deltat]، مرز، -initial]، {i، n}]; شدت ذرات = جدول[Io*Exp[(-2.*(p[[i, t, 1]]^2. + p[[i, t, 2]]^2.))/Omegar^2. - (2. (p[[i، t، 3]]^2.))/Omegaz^2.]، {t، 1، Deltat + 1}، {i، n}]; int = مجموع[ شدت ذرات، {2}]; ListPlot[int، AxesOrigin -> {0.، 0.}، AxesLabel -> {t، I}، PlotRange -> Full، PlotRangeClipping -> False، PlotStyle -> Red]] {87.2093,Plot }  در مثال بالا، من 10 ذره برای 500000 گام زمانی دارم و زمان قابل توجهی را می طلبد. اکثر زمان محاسبه در انتها هنگام محاسبه متغیر «شدت ذرات» اتفاق میافتد. من فکر می کنم که باید راه سریع تری برای انجام این کار وجود داشته باشد که از حافظه کمتری استفاده کند. هر گونه پیشنهاد بسیار قدردانی خواهد شد.
|
شبیه سازی طیف سنجی همبستگی فلورسانس
|
28514
|
من سعی میکنم با استفاده از یک ماژول، فهرستی از مقادیر «x» برای یک تابع ایجاد کنم، که در آن مقدار «x» من باید با «a» افزایش یابد اگر عدد عبارت زوج باشد، و «y» اگر فرد باشد. با این حال، «x[1]» «0» است. به عنوان مثال: $x_1 = 0، x_2 = a، x_3 = a+y، x_4 = 2a+y، x_5 = 2a+2y...$شما نکته را دریافت می کنید. من سعی می کنم از یک رابطه تکراری در یک بند If برای تولید مقادیر $x_n$ استفاده کنم. با این حال کد من کار نمی کند. کد من این است: XValues[counter_] := Module[{a, y, xvalues, x}, x[1] -> 0; xvalues = جدول[x[j] -> If[OddQ[j] == True , x[j - 1] + y, x[j - 1] + a], {j, 2, counter}]; Flatten@{x[1] -> 0, xvalues} ] با این حال، اگر ماژول را برای یک عدد مشخص ارزیابی کنم، موارد زیر را دریافت می کنم: { x$10387[1] -> 0, x$10387[2] -> a$10387 + x$10387[1]، x$10387[3] -> y$10387 + x$10387[2]، x$10387[4] -> a$10387 + x$10387[3], x$10387[5] -> y$10387 + x$10387[4]} فکر میکنم احتمالاً مربوط به متغیرهای محافظتشده یا چیزی در آن خطوط باشد، اما من مطمئن نیستم هر ایده ای با سپاس پذیرفته می شود! با تشکر ----------------------- ویرایش ----------------------- با تشکر از همه پاسخ ها! @Teake Nutma من از الگوریتم شما در یک ماژول برای تولید مقادیر استفاده کردهام، زیرا به نظر میرسد مناسبترین چیزی است که میخواهم با مقادیر «x» انجام دهم. XValues[counter_] := ماژول[{xvalues}، xsubstitute[1] = 0; xsubstitute[i_Integer?EvenQ] := xsubstitute[i] = xsubstitute[i - 1] + a; xsubstitute[i_Integer?OddQ] := xsubstitute[i] = xsubstitute[i - 1] + y; xvalues = Table[xsubstitute[i], {i, 1, counter}] ] اکنون میخواهم مقدار «x» را در توابع «Phi» معادلات تولید شده در زیر با مقدار «x» که از طریق ماژول XValues ایجاد شده است جایگزین کنم. (بنابراین مقدار متفاوتی از 'x' برای هر 'Eq' تولید شده است). این تلاش من تاکنون بوده است اما به نظر نمی رسد. هر ایده ای؟ simeqs = جدول[Eq[j] -> Phi[j] == Phi[j + 1] /. x -> xsubstitute[j]/. معادله، {j، 2*شماره}];
|
رابطه عود در یک جدول
|
59127
|
**خلاصه:** از زمان _Mathematica_ نسخه 6، به نظر می رسد PacletManager یک ربودن فزاینده متغیر «$Path» را مهندسی کرده است. بسته های الحاقی باید یک فایل PacletInfo.m داشته باشند تا اسناد آنها به درستی کار کند. با این حال، به نظر میرسد استفاده از این فایل باعث نادیده گرفتن کنترل متغیر «$Path» برای بارگذاری فایل میشود. این امر برخی از عملکردهای Wolfram Workbench را هنگام استفاده از _Mathematica_ 9 و 10 از بین می برد. فایل .m` که Paclet[ Name -> Test, Version -> 0.0.1 ] را نیز می خواند به عنوان یک فایل «foo.txt» حاوی متن «دایرکتوری برنامهها». همچنین، در «$HomeDirectory» خود، یک فهرست «Test» دیگر دارم که فقط حاوی یک فایل متنی «foo.txt» است که «دایرکتوری اصلی» را میخواند. حالا، _Mathematica_ 6 همانطور که انتظار داشتم رفتار می کند -- اگر متغیر «$Path» را خالی کنم، «Get» نمی تواند هیچکدام از فایل «foo.txt» را پیدا کند و اگر «$HomeDirectory» را در «$Path» قرار دهم. فایل را در «$HomeDirectory» پیدا میکند (توجه: پاک کردن متغیر «$Path» با مواردی مانند جستجوی اسناد تداخل میکند، بنابراین احتمالاً میخواهید برای اجرای اینها در یک هسته تازه و سپس راه اندازی مجدد): $Path = {}; دریافت[Test/foo.txt] (* هنگام ارزیابی In[2]:= دریافت::noopen: Test/foo.txt باز نمی شود. *) (* $Failed *) $Path = {$HomeDirectory}; دریافت [Test/foo.txt] (* Home directory *) در _Mathematica_ 7 یا 8، رفتار متفاوتی وجود دارد -- حتی با یک $Path خالی، foo.txt را در برنامه ها پیدا می کند. دایرکتوری، اما با «$HomeDirectory» در مسیر، «foo.txt» را در «$HomeDirectory» پیدا می کند، مانند قبل: $Path = {}; دریافت[Test/foo.txt] (* دایرکتوری برنامه ها *) $Path = {$HomeDirectory}; دریافت [Test/foo.txt] (* Home Directory *) در _Mathematica_ 9 یا 10، با این حال، همیشه فایل متنی را در فهرست برنامهها پیدا میکند، حتی اگر فقط «$HomeDirectory» در «$» باشد. Path`_: $Path = {}; دریافت[Test/foo.txt] (* دایرکتوری برنامه ها *) $Path = {$HomeDirectory}; دریافت [Test/foo.txt] (* دایرکتوری برنامه ها *) بدون فایل `PacletInfo.m` ما رفتار مورد انتظار (نسخه 6) را در همه نسخه ها دریافت می کنیم. به عنوان یک نکته جانبی، اگر نام دایرکتوری «Test» را در فهرست «$UserBaseDirectory/Applications» به چیز دیگری تغییر دهیم، تأثیری بر نتایج نخواهد داشت. «Get» طوری رفتار میکند که انگار «foo.txt» در فهرستی با هر نامی که در فایل «PacletInfo.m» فهرست شده است قرار دارد. **بحث:** چیزی که به نظر میرسد این است که وقتی یک هسته جدید شروع میشود (یا اگر به صورت دستی «PacletManager`RebuildPacletData[]» را صدا کنیم)، فهرستی از مسیرها برای فایلهای «PacletInfo.m» اسکن میشود، و ورودی های «Name» در آن فایل ها به عنوان مسیرهای جستجوی دایرکتوری ثبت می شوند که مربوط به دایرکتوری های واقعی است که فایل های «PacletInfo.m» در آن قرار دارند. واقع شده است. در نسخه های اخیر این مسیرها بر مسیرهای جستجو در «$Path» اولویت دارند. رفتار در نسخههای 9 و 10 با روشی که Wolfram Workbench قرار است کار کند تداخل دارد. هنگام راهاندازی _Mathematica_ از Workbench، پوشه توسعه محلی را در ابتدای فهرست دایرکتوری متغیر «$Path» قرار میدهد تا نسخه توسعه بسته به جای هر نسخه نصب شده در فهرست برنامهها، بارگذاری شود. با این حال، هنگامی که فایل «PacletInfo.m» وجود دارد، نسخه نصب شده همیشه بارگذاری می شود. **سوالات من:** 1. من کنجکاو هستم که آیا کسی بینشی دارد که آیا رفتار فعلی مطلوب تلقی می شود یا خیر. واضح است که فهرستی از دایرکتوریهای اسناد باید حفظ شود، اما آیا لازم است «$Path» لغو شود؟ 2. آیا کسی راه حلی برای دریافت Workbench برای بارگیری نسخه توسعه یک بسته دارد؟ روش واضح این است که نسخه نصب شده را در دایرکتوری «Applications» بازنویسی یا حذف کنید، اما این کار ناشیانه است. زیباتر این است که به صورت دستی دایرکتوری توسعه را به ابتدای مسیر جستجوی بسته و همچنین به '$Path' اضافه کنید، اما من هنوز راهی برای انجام این کار پیدا نکرده ام.
|
$Path توسط PacletManager ربوده شد؟
|
6561
|
من یک انیمیشن را به GIF متحرک صادر کردم که یک فایل 15 مگابایتی ایجاد کرد. از من پرسیده شده است که آیا می توانم فایل را بازسازی کنم و آن را تنها به 16 رنگ محدود کنم، اما هیچ سندی در مورد اینکه چگونه می توانم این کار را انجام دهم، پیدا نکردم. آیا راهی وجود دارد که «Export[]» پالت رنگ را کاهش دهد، ترجیحاً در صورت نیاز رنگها را تغییر دهد؟
|
هنگام صادرات یک GIF (متحرک)، آیا می توان اندازه پالت رنگ را مشخص کرد؟
|
44357
|
من قبلاً از _Mathematica_ استفاده نکرده ام و سعی می کنم معادله (12) را از این مقاله به صورت عددی حل کنم: http://arxiv.org/abs/hep-ph/9907218v2. در حالت ایدهآل، میتوانم کوچکترین مقدار $x_{n\nu}$ را برای $exp(-kr\pi)$ نزدیک به 1، و نزدیک به 0 را برای محدوده $\nu$ (باید بزرگتر باشد) پیدا کنم. از 2) و سپس آن را رسم کنید. من چند روش را که بعد از گوگل پیدا کردم امتحان کردم، اما به نظر می رسد هیچ کدام جواب نمی دهد. من سعی کردم از این استفاده کنم: http://tinyurl.com/oozfv84 با نوشتن: f= (2*BesselJ[a, x] + x*(BesselJ[a + 1, x] + BesselJ[a - 1, x] ))*(2* BesselY[a، x*exp[-Pi]] + x*exp[-Pi]*(BesselY[a + 1, x*exp[-Pi]] + BesselY[a - 1، x*exp[-Pi]]) - (2*BesselY[a, x] + x*(BesselY[a + 1, x] + BesselY[ a - 1, x])*(2* BesselJ[a, x*exp[-Pi]] + x*exp[-Pi]*(BesselY[a + 1, x*exp[-Pi]] + BesselY[a - 1، x*exp[-Pi]])); sol[_a] = NSsolve[f ==0 && x>0 && x < 10 && a > 2 && a < 12, x, Reals); و گفته شد که NSolve نمی تواند آن را حل کند. من همچنین سعی کردم از sol[a_] := x / استفاده کنم. FindRoot[f, {{x, 0}, {a, 2}}]; که یک خطا ایجاد می کند: > SetDelayed::write : Tag Plus در _تعریف من از f here_ [a_, x_] is > Protected.
|
تلاش برای حل یک معادله ماورایی شامل توابع بیسل
|
43803
|
ویرایش: یک پاسخ پیشبینیشده برای این پست باید به شکل یک کد ریاضی باشد که میتواند نشان دهد چگونه بررسیهای داخلی مورد بحث در زیر را میتوان دور زد. همه چیز پیش می رود... از طرف من، فکر می کنم سیستم باید نسبتاً ایمن باشد، اما می خواهم مطمئن باشم. آن را به عنوان یک چالش ببینید. می دانم که این سوال بارها پرسیده شده است. این برداشت من از آن است. ایده ها مال من نیستند، آنها از بسیاری از پست های این سایت وام گرفته شده اند. در زیر هسته اصلی بهترین راهاندازی است که من ایجاد کردم (که فکر میکنم برای من کار کند). من آن را طوری طراحی کردم که بسیار مقاوم و سبک باشد. من مدت زیادی را صرف آزمایش احتمالات مختلف کرده ام. متوجه شدم که موضوع این بود که چگونه می توان سیستمی طراحی کرد که با _Mathematica_ به خوبی جریان پیدا کند و در پایان همه چیز در مورد کنترل ارزیابی، استاندارد، در مقابل غیر استاندارد (یعنی استفاده در مقابل یک تکلیف) و تعامل بین عمومی و خاص بود. تعاریف من از طرح «OBJ[id_]@f1 := f1[id]» با محکم نگه داشتن «OBJ» و فیلد «f1» کنار هم رفتم. چالش کنترل ارزیابی و تشخیص استفاده نادرست بود (بیشتر در زیر). سوال این است که آیا نصب واقعاً قوی/ایمن است یا خیر. من همه را تشویق می کنم که راهی برای سوء استفاده از سیستم زیر بیابند. این به من کمک میکند تا در مورد اینکه سیستم چقدر قوی/ایمن است، فکر کنم. یک سیستم تبلیغاتی شروع: objectExistsQ[___] := False; registerObject[___] := Print[not register object: invalid id structure.] registerObject[id_] := (objectExistsQ[id] = True); isFieldQ[___] := False; neo = تلاش برای استفاده از شی غیر موجود; nef = استفاده از فیلد غیر موجود; nif = تلاش برای استفاده از فیلد بدون مقدار اولیه; OBJ[id_] := چاپ[neo] /; ! objectExistsQ[id]; OBJ /: HoldPattern[_[___, OBJ[id_]@fm_, ___]] := Print[nef] /; ! isFieldQ[fm]; محافظت[f1]؛ isFieldQ[f1] = True; HoldPattern[OBJ[id_]@f1] := چاپ[nif]; AN ADS SYSTEM END: فرض کنید کد بالا قابل تغییر نیست. آیا می توان در حین استفاده از آن (یعنی هنگام ساخت عباراتی که شامل «OBJ[id]@f1» است) همه بررسی ها را دور زد؟ (توجه: به طور طبیعی، دستورات چاپی باید به صورت وقفه اجرا شوند.) ویرایش: تصور کنید بسته ای وجود دارد که پس از فراخوانی، تعاریف بالا را آماده می کند و تعاریف OBJ و غیره را مهر و موم می کند. همچنین، OBJ در محدوده خصوصی تعریف می شود. بسته است و مستقیماً قابل دسترسی نیست. مشخصات به این صورت است: obj مقداردهی اولیه نشده است، باید قبلاً در شی OBJ[$1]@f1 شکست بخورد (* تلاش برای استفاده از شی غیر موجود *) و حتی اگر فیلد غیر موجود از OBJ[$1]@f4 استفاده شود (* تلاش برای استفاده از شی غیر موجود *) هنگامی که شیء مقداردهی اولیه می شود، باید در فیلد غیر اولیه ثبت ناموفق شود registerObject[$2]; OBJ[$2]@f1 (* تلاش برای استفاده از فیلد غیر اولیه *) اگر فیلد وجود نداشته باشد، باید بگوییم که OBJ[$2]@f4 (* استفاده از فیلد غیرموجود *) تخصیص روی شی غیر موجود باید OBJ شکست بخورد[$3]@f1 = 1 (* تلاش برای استفاده از شی غیر موجود *) همانجا اگر در فیلد غیر موجود استفاده شود OBJ[$3]@f4 = 1 (* استفاده از فیلد ناموجود *) انتساب روی شی ثبت شده (ایجاد شده) باید registerObject[$4] OBJ[$4]@f1 = 1 کار کند، اما اگر فیلد وجود نداشته باشد شکست می خورد OBJ[$4]@f4 = 1 ( * استفاده از فیلد ناموجود *) آیا می توان قطعه ای از کد _Mathematica_ ساخت ... `OBJ[id]@f1`... به طوری که به عنوان مثال، انتساب اشتباه زیر در حال انجام است registerObject[$1]; ... OBJ[$1]@f2 = 3 ... توجه داشته باشید که در کد بالا از یک فیلد غیر موجود استفاده شده است. ویرایش 2: به طور خاص، من روی یک عبارتنویس کار میکنم که (1) سیستم THE ADS شرح داده شده در ابتدای پست (2) کد منبع را تبدیل میکند، به عنوان مثال، THIS@instanceMethod[args_]:= ( ... THIS@f1 = THIS@f2 = THIS@f1 + args ... ) به OBJ[id_]@instanceMethod[args_] := ( ... OBJ[id]@f1 = 1; OBJ[id]@f2 = OBJ[id]@f1 + args؛ ... ) خیلی خیلی خاص می پرسم: آیا طرحی که من ارائه کرده ام است از نظر ایمنی استفاده خوب است؟ آیا می توان نمونه ای از کد منبع پیدا کرد که تمام قوانین ایمنی اجرا شده در سیستم ADS را تقلب کند؟ به عنوان مثال، من نگران این هستم که یکی از AppendTo یا ساختارهای مشابه برای انجام اولیه سازی اشتباه استفاده کند. به عنوان مثال، نتیجه AppendTo[OBJ[1]@f4، مقدار] به نحوه عملکرد داخلی AppendTo بستگی دارد (به عنوان مثال، اگر آرگومان اول را نگه میدارد یا نه، وقتی با یک لیست غیر اولیه به عنوان اولین آرگومان مواجه میشود چگونه رفتار میکند. و غیره). البته، می توان دستور را امتحان کرد و دید، اما من نمی توانم همه این دستورات را امتحان کنم. من می خواهم یک نظر کلی تشکیل دهم، بنابراین سوال. با احترام، زوران
|
طراحی ساختارهای داده انتزاعی: طراحی ارائه شده چقدر قوی است؟
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.