_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
17215
|
چرا گزینه 'PlotRange' در list=Table[{x,Exp[Sqrt[x]]},{x,0,25}] وجود دارد; ListLogLogPlot[list,PlotRange->{0,10},Joined->True] کار نمی کند اگرچه هیچ خروجی خطایی وجود ندارد؟ همین امر برای `ListLogLogPlot` صدق می کند.
|
Log-Plots و PlotRange
|
51224
|
در صفحه راهنما «ref/message/FunctionInterpolation/ncvb» ذکر شده است که باید «AccuracyGoal» را برای برخی از توابع (حتی بسیار ساده) مشخص کرد: FunctionInterpolation[Sqrt[x]، {x، 0، 1}، AccuracyGoal - > 2] با این حال، وقتی آن را ارزیابی می کنم، پیام های خطای زیادی ایجاد می شود، مانند > Thread::tdlen: اشیاء با طول نامساوی در {-(1/8),-(1/24),1/24,1/8}^{} > قابل ترکیب نیستند. FunctionInterpolation::nreal: نزدیک x = 1/8، تابع > به یک عدد واقعی ارزیابی نشد. همچنین، دقتی که به دست آوردم بسیار بد است (همانطور که می توان با استفاده از `Plot[%[x] - Sqrt[x بررسی کرد ]، {x، 0، 1}، PlotRange -> All]` خطا حدود 5% است، بنابراین برای کارهای واقعی قابل استفاده نیست (و وضعیت تغییر نمی کند AccuracyGoal آیا ممکن است من باید «Interpolation» یا «ListInterpolation» را خودم انجام دهم. ممکن است مرتبط باشد اما همچنان متفاوت باشد FunctionInterpolation Errors / Question Re Evaluation Order and Options
|
خطای FunctionInterpolation هنگام تعیین AccuracyGoal
|
57462
|
فرض کنید من a`set = {-1, 0, 2}` دارم. من میخواهم یک متغیر «Var» ایجاد کنم که مقادیر آن مجموعه را بگیرد، یعنی «var = -1» یا «var = 0» یا «var = 2». کاری که من سعی می کنم انجام دهم این است که از متغیر NMinimize به عنوان یک محدودیت استفاده کنم. یک مثال ساده می تواند به صورت زیر باشد: NMinimize[{a + 1, var == -1 || var == 0 || var == 2, a > 0}, a] نتیجه بدیهی است: > > {1., {a -> 0.}} > اما اگر مجموعه بسیار بزرگتر باشد، نمی توانم محدودیت هایی را برای هر عنصر بنویسم . آیا راه کارآمدتری برای این کار وجود دارد؟ ### هر دو پاسخ را ویرایش کنید (به نظرات مراجعه کنید). با این حال، اگر کمی کد را تغییر دهم، تنظیم کنید = {b^2, b^2 + 1, b^2 - 1}; NMinimize[{a + 1، یا @@ (a == # & /@ مجموعه)}، {a, b}] میدهد > > {-7.45058*10^-9، {a -> -1.، b - > -7.43726*10^-9}}` > در حالی که NMinimize[{a + 1، Times @@ ((a - #)& @ set) == 0}، {a, b}] می دهد > > {-3.53148*10^-9, {a -> -1., b -> -7.29659*10^-9}} > هر دو نتیجه به طور رضایت بخشی صحیح هستند. با این حال متوجه شدم که نتیجه دوم کمی دقیق تر است.
|
نحوه ایجاد لیستی از محدودیت ها برای NMinimize
|
59306
|
  من یک تصویر سه بعدی با چیدن تصاویر دو بعدی (فرمان Image3D). وقتی سعی کردم آن را صادر کنم، 3DS و X3D کار نمی کنند. چه فرمتی می توانم صادر کنم؟
|
Image3D به چه فرمتی می تواند صادر شود؟
|
1254
|
بر اساس کد زیر (اما متن سفید در تصویر با PPT اضافه شده است)، من می خواهم یک تصویر در داخل یکی از مستطیل ها قرار گیرد. به عنوان مثال تصویری از آنجا: http://dailytechgadgets.files.wordpress.com/2011/02/old-ferrari.jpg 2 مشکل اصلی: اگرچه من در مورد Texture می دانم، اما نتوانستم از آن در سایت خود استفاده کنم مستطیل، و نه ترسیم چند ضلعی صحیح، یا مختصات راس صحیح. تصویر ممکن است نسبت یکسانی نداشته باشد، بنابراین میخواهم آن را بر اساس آن برش دهم. من هنوز نتوانسته ام بدون تغییر شکل تصویر. خروجی ایده آل من در زیر:  c0 = {RGBColor[23/85, 29/255, 142/255], RGBColor[244 /255، 1، 59/255]، RGBColor[1، 0، 32/85]، RGBColor[18/85، 72/85، 197/255]} گرافیک[{EdgeForm[Thickness[.005]]، سفید، مستطیل[{0، 0}، {160، 90}]، مشکی، Opacity[.7 ]، مستطیل[{0، 0}، {80، 63}]، سفید، کدورت[1]، Rectangle[{80, 0}, {160, 63}], Opacity[1], Flatten@({Flatten@(Table[ RandomChoice[{GrayLevel[.15], c0[[#]]}], {3} ] & /@ محدوده[2، 4، 1])، MapThread[ تابع[{Xs، Ys}، مستطیل[{Xs, Ys}, {Xs + 16, Ys + 9}]], {Flatten@ Table[Range[0, 32, 16], {3}], Flatten@(Table[#, {3}] & /@ Range[63, 81, 9])}]}\[Transpose])}، روش -> {ShrinkWrap -> True}، ImageSize -> 500]
|
یک تصویر را در یک مستطیل [] در گرافیک قرار دهید
|
40074
|
من سعی می کنم فایل های تصویری تصادفی را که در معرض تغییر مقیاس هستند به لیستی از نام متغیرها اختصاص دهم. تصاویری که میخواهم تخصیص بدهم نتیجه نگاشت تابع ImageResize دو آرگومان به تصاویر تصادفی تولید شده است، جایی که آرگومان دوم مقدار ثابتی دارد. با این حال، وقتی مقادیر را به لیستی از متغیرها اختصاص میدهم، آرگومان «Scaled[50]» روی تصاویر اعمال نمیشود. با تشکر من 15 تصویر تصادفی را در متغیرهای «tmp[1]»، «tmp[2]»، ... با استفاده از یک دستور Do ذخیره میکنم و آنها را با استفاده از دستور دیگری به یاد میآورم: Do[tmp[i] = Image[RandomReal[1, {8] , 12, 3}]], {i, Range[1, 15]}]; tmp /@ Range[1, 15] (به تخصیص مقادیر به لیستی از نام متغیرها مراجعه کنید) اکنون میخواهم همه تصاویر را 50 برابر مقیاس کنم و آنها را در لیستی از متغیرها ذخیره کنم. میتواند متغیرهای tmp را بازنویسی کند، اما برای سادگی، از متغیرهای جدیدی استفاده میکنم: Do[var[j] = ImageResize[#، Scaled[50]] & /@ tmp[j]، {j، Range[1، 15] }]؛ (نگاه کنید به نگاشت تابعی از دو آرگومان که در آن آرگومان دوم مقدار ثابتی دارد) وقتی آنها را با استفاده از var /@ Range[1,15] به خاطر میآورم، مقیاسبندی نمیشوند، همان تصاویر در `tmp /@ Range[1 است. ,15]` بدون مقیاس. این کد نتیجه دلخواه را روی یک تصویر واحد تولید میکند var[1]=ImageResize[tmp[1], Scaled[50]] بنابراین مطمئن نیستم که چرا دومین دستور Do فهرست مورد نظر از تصاویر تغییر مقیاس را تولید نمیکند. اگر راهی برای انجام آن در ایجاد اولیه تصاویر (در اولین دستور Do) وجود دارد که بهتر است.
|
ذخیره تصاویر تغییر مقیاس در متغیرهای جدید
|
9851
|
من دو سوال در رابطه با این کد ساده دارم: CDFDeploy[SystemDialogInput[FileSave]، Panel[Row[{Button[Text[Style[sav, FontSize -> Scaled[.2]]]، ImageSize -> Scaled[ .2]]، دکمه[Text[Style[save, FontSize -> Scaled[.2]]]،ImageSize -> Scaled[.2]]}]، ImageSize -> Scaled[2]]، WindowSize -> Scaled[2]] 1. گاهی اوقات، خطای خودآزمایی داخلی را دریافت می کنم. `. چرا؟ 2. من می توانم اندازه «دکمه»، «اندازه قلم» و «اندازه پانل» را در جهت افقی اما نه در جهت عمودی مقیاس کنم. چگونه این کار را انجام دهیم؟
|
دریافت خطای خودآزمایی داخلی
|
29684
|
فرض کنید من یک معادله جبری ساده دارم مانند: ChebyshevT[4, p] == 0 > > 1 - 8 p^2 + 8 p^4 == 0 > و میخواهم عبارت «p^4» را با روش ساده حل کنم. تنظیم مجدد: p^4 == -(1 - 8 p^2)/8 چگونه این کار را در _Mathematica_ انجام دهم؟ و چگونه می توانم پس از آن راه حل را برای جایگزینی تعیین کنم.
|
تنظیم مجدد یک معادله جبری ساده
|
31727
|
یک سوال دیگر برای امروز: من سعی می کنم دو عدد صحیح تصادفی با علامت مثبت (+) بین آنها را به شکل ارزیابی نشده نشان دهم. من میدانم Hold و HoldForm چگونه کار میکنند، اما همه چیز را نگه میدارند، از جمله RandomInteger: Hold[RandomInteger[100] + RandomInteger[100]] من سعی کردم سپس قبل از RandomInteger Evaluate را انجام دهم، اما به نظر میرسد که این کار را انجام نمیدهد. هیچ کمکی در این مورد؟ بسیار قدردانی می شود، مثل همیشه!
|
عبارت را با RandomInteger نگه دارید
|
56702
|
من با بسته Pov-Ray xslittlegrass و به طور کلی با تابع تبدیل POV «ExportString[#, POV] &` بازی میکردم، و متوجه شدم که «ExportString[#، «POV»] &» رنگهای داده شده را نادیده میگیرد. اشیاء با استفاده از ColorFunction. به عنوان مثال: ParametricPlot3D[{Cos[φ] Sin[θ]، Sin[ϕ] Sin[θ]، Cos[θ]}، {ϕ، 0، 2 π}، {θ، 0، π}، PlotPoints -> 100, Mesh -> None, ColorFunction -> Function[{x, y, z, ϕ, θ}, Hue[Sin[6 ϕ] Sin[6 θ]]]، ColorFunctionScaling -> False]  با این حال، از «ExportString[#، POV استفاده کنید ] &` به شی گرافیکی قبلی یک اسکریپت POV-Ray به دست می دهد که وقتی رندر می شود، کاملاً از مثلث های سفید تشکیل می شود:  بنابراین به نظر می رسد که رنگ سطح ارائه شده توسط ColorFunction مشخص شده در طرح به هیچ وجه به خروجی POV تبدیل نمی شود. آیا راهی برای صدور صحیح رنگ های طرح ارائه شده توسط «ColorFunction» وجود دارد؟
|
فرمت صادرات POV Mathematica، ColorFunction را نادیده می گیرد
|
42251
|
می خواستم بدانم چگونه می توانم از Mathematica استفاده کنم تا بررسی کنم که آیا این عدد یک قدرت کامل است یا خیر که الگوریتم را دیدم اما نتوانستم آن را به اندازه کافی برای پیاده سازی آن درک کنم، بنابراین کسی می تواند کمک کند؟
|
بررسی اینکه آیا یک عدد یک توان کامل است یا خیر
|
15507
|
من به زبان اصلی Mathematica برای توسعه عملی و به عنوان موضوع مطالعه علوم کامپیوتر علاقه مند هستم. در واقع، اولی بیشتر وسیله ای برای دومی است. من می خواهم برنامه های کاربردی کامل ایجاد کنم، اما عمدتا برای کسب تجربه و ایده برای ایجاد زبان خودم. من در حال حاضر ایده های زیادی برای آن دارم، و یکی از آنها کشف نحو منحصر به فرد بیان M Mathematica، برنامه نویسی مبتنی بر قانون، و دیگر معناشناسی جالب است. برای این منظور من دو سوال دارم: 1. آیا مشخصات زبان در جایی موجود است؟ و آیا منابع قابل توجهی در مورد Mathematica به عنوان یک زبان وجود دارد؟ 2. آیا محدودیت قانونی برای برنامه های ایجاد و/یا کامپایل شده با Mathematica وجود دارد، و اگر چنین است، آیا بین پیشنهادات متفاوت است؟
|
Mathematica به عنوان یک زبان برنامه نویسی معمولی
|
36850
|
به نظر میرسد «RepeatedNull» باگ است (نسخههای 8.0 و 9.0). «f» را به صورت زیر تعریف کنید: در[1]:= f@s:{h_@___...} := فهرست @@@ s «f» برای پذیرفتن (احتمالاً خالی) فهرست غیراتمی (احتمالاً) در نظر گرفته شده است خالی) عبارات با همان سر و تغییر آن سر به List. به نظر می رسد در ابتدا به درستی کار می کند: In[2]:= f@{g[x]، g[y]} خارج[2]= {{x}، {y}} (محاسبه همانطور که در نظر گرفته شده است.) در[3 ]:= f@{g[x]، h[y]} خارج[3]= f[{g[x]، h[y]}] (الگو مطابقت ندارد.) با این حال، «f» به طور غیرمنتظره ای در یک لیست خالی: In[4]:= f@{} Out[4]= {1} این الگو همانطور که باید مطابقت دارد، اما ظاهر «1» یک راز کامل است. انتظار داشتم «f@{}» «فهرست @@@ {}» باشد که «{}» است. ردیابی چیزی به من نگفت: In[5]:= Trace[f@{}، TraceInternal -> True] Out[5]= {f[{}]، List@@{1}، {1}} احتمالا یک اشکال به نظر می رسد تعریف «f@{}» به عنوان یک مورد خاص، مشکل را برطرف می کند. با این حال، 1) در واقع یک مورد خاص نیست، و 2) من از درستی تعریف مطمئن نیستم زیرا ممکن است در الگوی انتخاب شده من مشکلی وجود داشته باشد. 1. آیا «{h_@___...}» انتخاب درست الگوی «(احتمالاً خالی) فهرست عبارات غیر اتمی (احتمالاً خالی) با همان سر» بود؟ 2. آیا توضیح قابل قبولی وجود دارد که «1» از کجا آمده است؟ **UPD:** برای روشن شدن مسائل، یک مثال آزمایشی توسط @m_goldberg (از پاسخ) و یادداشتی توسط @sebhofer (از یک نظر) توضیح خواهم داد: In[6]:= ReleaseHold[ClearAll /@ Hold [test1, test2]]; در[7]:= test1[patt1: {h_@___ ...}] := Row@{با سر نامگذاری شده: ، patt1} test2[patt2: {_@___ ...}] := Row@ {Without head: , patt2} نتایج با استفاده از الگوی نامدار در مقابل الگوی بی نام متفاوت است. این یکی از جنبههایی است که من را متقاعد میکند که این مشکل را به عنوان اشکال توصیف کنم: In[9]:= {test1@{}, test2@{}} // Column Out[9]= With head name: Without head: { } (در اینجا و بعد، قالببندی خروجی به صورت دستی تنظیم میشود.) چیزی که من را نگران میکند این است که تعاریف موجود بازنویسی نمیشوند: در[10]:= ClearAll@test In[11]:= test[patt1 : {h_@___ ...}] := Row@{With named head: , patt1} test[patt2 : {_@___ ...}] : = Row@{بدون سر نام: , patt2} DownValues@test Out[13]= {HoldPattern[test[patt2:{_[___]...}]] :> Without head: patt2, HoldPattern[test[patt1:{h_[___]...}]] :> With named head: patt1} In[14]:= test@{} Out[14]= بدون نام سر: {} `DownValues` است با موارد بعدی اضافه شد: In[15]:= test[patt1 : {h_@___ ...}] := Row@{Newdef، با سر نام: ، patt1} test[patt2 : {_@___. ..}] := Row@{Newdef، بدون سر نام: ، patt2} DownValues@test Out[17]= {HoldPattern[test[patt2:{_[___]...}]] :> Newdef، بدون سر نام: patt2، HoldPattern[test[patt1:{h_[___]...}]] :> Newdef، با نام سر: patt1، HoldPattern[test[patt2:{_[___]...}]] :> بدون با نام سر: patt2، HoldPattern[test[patt1:{h_[___]...}]] :> با نام سر: patt1} در[18]:= test@{} خارج[18]= Newdef , بدون head name: {} در حالی که خروجی به طور رضایت بخشی با تعریف جدید مطابقت دارد، این احتمالاً نباید به دلیل 1) غیرقابل پیش بینی بودن اتفاق بیفتد. 2) انباشت زباله (نمونههای اضافی از تطبیق الگوی ناپایدار با «RepeatedNull» ممکن است در نظرات یافت شود.)
|
اشکال در RepeatedNull؟
|
15281
|
من زمان کمی برای ارسال خروجی فرمان «اطلاعات[]» به یک فایل متنی دارم. سوال مرتبط چگونه علاوه بر جریان خروجی استاندارد، خروجی را در یک فایل متنی خارجی بنویسیم؟ من می خواهم راه درستی برای انجام این کار پیدا کنم. من 3 مورد زیر را امتحان کردم، از جمله آنچه در لینک بالا وجود دارد، اما هیچ چیزی برای من کار نکرد. من از نسخه 8.0.4 در ویندوز 7 استفاده می کنم. s = OpenWrite[test.txt, FormatType -> OutputForm] (*بدون خطای FormatType*) $Post = Write[#, s] & Information[DSolve, LongForm -> False] Close[s] $Post =. تلاش دوم s = OpenWrite[test.txt] $Output = s اطلاعات[DSolve, LongForm -> False] Close[s] تلاش سوم (با استفاده از همان راه حل ارائه شده در لینک بالا) خروجی = OpenWrite[out txt، FormatType -> OutputForm]; $PrePrint = (نوشتن[خروجی، #]؛ #) &; اطلاعات[DSolve, LongForm -> False] می بینم که فایل out.txt ایجاد می شود، اما خالی است. چیزی روی آن نوشته نشده است. حتی بعد از بستن Mathematica یا هسته، خالی است. همچنین هنگام بستن آن با خطا مواجه می شوم Close[output] (*Write::noopen: Cannot open OutputStream[out.txt,19]*) اساساً، من می خواهم دستورات زیادی را در نوت بوک خود صادر کنم، در به شکل اطلاعات[...] برای بسیاری از موضوعات، و من می خواهم این خروجی به یک فایل متنی برود تا بعدا پردازش شود. راه درست برای انجام این کار چه خواهد بود؟ ممنون، **ویرایش** فیی، این نسخه نهایی است. یک مثال کوچک، برای نشان دادن اینکه چگونه اکنون کار می کند: (این بخشی از یک کد بزرگتر است که من برای تولید همه نمادها در همه بسته ها در Mathematica استفاده می کنم). داشتم آن را تمیز میکردم تا وقتی V 9 خارج شد، آن را اجرا کنم. دریافت [Utilities`CleanSlate] SetOptions[CleanSlate، Verbose -> False]; addOnPackages = {ANOVA, Audio}; خروجی = OpenWrite[info.txt، FormatType -> OutputForm، PageWidth -> Infinity]; $Output = خروجی; $Urgent = خروجی; انجام[{packageName = addOnPackages[[i]]; چاپ[<, packageName]; دریافت[packageName <> `]; funs = نامها[packageName <> `*]; اطلاعات[#، LongForm -> False] & /@ funs; CleanSlate[Evaluate[packageName <> `]] }, {i, 1, Length[addOnPackages]} ]; بستن[خروجی]؛ از کمک تاد و مایک در این زمینه متشکرم. **به روز رسانی 12/1/2012** FYI، بر اساس آنچه از پاسخ های اینجا یاد گرفتم، این تابع کوچک را ساختم که به فرد اجازه می دهد خروجی را از ? در دستور به یک رشته. (اگر خروجی ?? را می خواهید، کافیست LongForm->False را به LongForm->True تغییر دهید (این تابع را بعداً به روز می کند تا به عنوان یک گزینه به تماس اضافه شود. اما در حال حاضر، فقط برای ارائه ایده ) help[fun_String]:= ماژول[{s، file}، SetDirectory[NotebookDirectory[]] file = OpenWrite[s.txt, FormatType -> OutputForm, PageWidth -> Infinity] Block[{$Urgent = file}, Information[fun, LongForm -> False] ] برای استفاده از آن s help[DSolve] و اکنون `s` رشته ای از مواردی است که به صفحه نمایش می رود.
|
چگونه خروجی فرمان Information[] را به یک فایل متنی ارسال کنیم؟
|
58396
|
من باید در الگوریتمی برنامهریزی کنم که به صورت بازگشتی جایگزینهای جبری میکند که منجر به یک تابع جبری کاملاً پیچیده از x$ میشود، اما نتیجه نهایی آن فقط با ترتیب ثابت در سری Laurent در x$ مورد نیاز است. من می خواهم از این واقعیت برای سریعتر کردن الگوریتم استفاده کنم. در اینجا نمونه ای از مسئله است که از مسئله واقعی تقلید می کند: \begin{align}f_n(x) &= \sum_{j=1}^4\frac{1}{6+j x}n\left(\frac{1}{ x}+j \,f_{n-1}(x)\right); \qquad f_0(x) = {\tt f[0]}\\\ F(x) &= \sum_{n=1}^6\frac{1}{2+n x}\left(\frac{n }{x}+f(n)\right) \end{align} الگوریتم به این صورت است که بارها و بارها اولین معادله را در معادله دوم وارد می کند تا زمانی که همه نمونه های $f_n(x)$ تبدیل به $f_0={\tt f[0]}$. تنها چیزی که در پایان مورد نیاز است، بسط Laurent به $\mathcal{O}(x^0)$ است (فقط به $1/x$ و شرایط ثابت نیاز دارید). _nota bene: این مبالغ فقط برای طولانیتر کردن عبارت هستند تا Mathematica سختتر کار کند. n > 0 -> جمع[1/(6 + j x) n (1/x + j f[n - 1])، {j, 1, 4}]; مجموع [1/(2 + n x) (n/x + f[n])، {n، 1، 6}] //. %؛ زمانبندی[Series[%, {x, 0, 0}]]  انجام بازگشت واقعی در خط دوم بسیار سریع است . اما عملکرد «سری» مرحله آخر به طرز دردناکی آهسته است (4.109 ثانیه)، زیرا $x$ در مخرج ها _Mathematica_ را مجبور می کند تا به روال های تحلیلی خود برای گسترش مواردی مانند $\frac{1}{1+x}\تقریبا 1 متوسل شود. -x$. از آنجایی که تنها چیزی که نیاز دارم دو ترم اول سری Laurent است، پیش رفتم و به صورت دستی، کسرهای $\frac{1}{6+jx}\approx(\frac{1}{6}-\ را گسترش دادم. frac{j x}{36})$ و $\frac{1}{2+nx}\approx(\frac{1}{2}-\frac{n x}{4})$، با هدف تا حدی رهایی _Mathematica_ از تحلیل های دردناک. (*اجرای 2*) f[n_] /; n > 0 -> جمع[(1/6 - (j x)/36) n (1/x + j f[n - 1])، {j, 1, 4}]; جمع[(1/2 - (n x)/4) (n/x + f[n])، {n، 1، 6}] //. %؛ زمانبندی[Series[%, {x, 0, 0}]]  این 8 برابر سریعتر است. هر چه بیشتر _Mathematica_ را از انجام دستکاری های تحلیلی نجات دهم، سریعتر پیش می رود. اما من نیاز دارم که سریعتر پیش برود. چگونه می توانم الگوریتم را برای به حداقل رساندن میزانی که _Mathematica_ برای انجام کارهای تحلیلی پرهزینه محاسباتی انجام می دهد، انجام دهم؟ تلاش ناموفق من در اینجاست: از _Mathematica_ بخواهید که در هر مرحله از بازگشت، با افزودن یک «O[x]» به انتهای خط، اصطلاحات مرتبه بالاتر را رها کند: (* پیاده سازی 3 [شکست]*) f[n_] /; n > 0 -> جمع[(1/6 - (j x)/36) n (1/x + j f[n - 1])، {j, 1, 4}]; زمانبندی[Sum[(1/2 - (n x)/4) (n/x + f[n])، {n، 1، 6}] + O[x] //. %]  بسیار سریع، اما پاسخ اشتباه است. پاسخ اشتباهی دریافت میکند زیرا عبارتهایی مانند «x*f[n]» را حذف میکند، زیرا فکر میکند «f[n]» مرتبه «O[x]^0» است، در حالی که در واقعیت یک قسمت «1/x» وجود دارد. برای سرعت بخشیدن به این کار چه کنم؟
|
افزایش سرعت ReplaceRepeated هنگام کوتاه کردن به ترتیب دلخواه
|
54658
|
اگر ارزیابی کنم، با یک هسته جدید Names[Global`*] دریافت می کنم > > {rhs, z} > فکر می کنم این به دلیل هیچ بسته ای در `$UserBaseDirectory` یا `$BaseDirectory` نیست، زیرا اگر همان عبارت را تحت V9.0.1 ارزیابی کنم که رشته های یکسانی برای این متغیرها (دایرکتوری ها) دارد، Names [Global`*] > > را دریافت می کنم. {} > همانطور که انتظار می رود. میخواستم بدونم که آیا بقیه هم همین نتیجه رو میگیرن؟ «rhs» و «z» مقادیری ندارند، اما با این وجود من کمی نگران ایمنی Remove[Global`*] هستم، زمانی که عملکردهای خاصی ممکن است به وجود این نمادها در Global` بستگی داشته باشد. به عنوان مثال، اگر من sys`f[Global`xxxx_] := Global`xxxx را تنظیم کنم و Remove[Global`xxxx] را ارزیابی کنم، آنگاه موارد زیر کمی ترسناک به نظر می رسد sys`f // Definition > > sys`f[Removed[xxxx]: _]:=Removed[xxxx] > `sys`f` هنوز کار می کند، اما هنوز فکر می کنم ممکن است به مشکل منجر شود (مثلاً با ذخیره). Kirma ایده خوبی برای آزمایش این روی ابر داشت. من Apply[And, MemberQ[CloudEvaluate[Names[Global`*]]، #] & /@ {z, rhs}] > > True > را دریافت میکنم، اما نمادهای بسیاری دیگر در `Global` وجود دارد بافت وجود دارد. بنابراین، آیا این یک اشکال است؟
|
آلودگی بالقوه زمینه جهانی در هسته تازه
|
6020
|
من مجموعه ای از داده ها (حدود 20 میلیون نقطه داده برای داده های واقعی من) به شکل {x، y، z، m} دارم. 3 مختصات فضایی x، y و z و یک مقدار چهارم، جرم (m) عنصر در آن نقطه وجود دارد. من میخواهم دادهها را در یک شبکه سهبعدی با فاصله صحیح قرار دهم. و سپس توده ها را در یک سری از محدوده های خاص قرار دهید. من تعداد جرم هایی را می خواهم که در هر محدوده جرمی برای هر نقطه از شبکه قرار می گیرند. حدس میزنم برای محدودههای «n» به آرایههای سهبعدی «n» یا آرایهای سهبعدی نیاز دارم که در آن هر نقطه فهرستی از مقادیر «n» دارد. بیایید با چند عدد داده تصادفی شروع کنیم = RandomReal[{-100, 100}, {10^5, 3}]; (*اینها می توانند منفی باشند*) جرم = RandomReal[400, 10^5]; (*اینها نمی توانند منفی باشند*) و برخی محدوده های تصادفی برای جمع کردن توده ها، ما 50 می کنیم زیرا این مقدار در حدود تعداد داده های واقعی من است: محدوده = Partition[Union[Round[RandomReal[400, 100] ]، 0.001]]، 2]; بر اساس این سوال مرتبط: http://stackoverflow.com/questions/8178714/mathematica-fast-2d-binning- الگوریتم. من با گرد کردن مختصات شروع کردم، میخواهم روی یونیت بنها قرار دهم، بنابراین به سادگی از «طبقه» روی مختصات استفاده کردم. Indeces = Floor[Coords]; و در مورد من، توده ها دقت بیشتری نسبت به مشخصات محدوده جرمی دارند، بنابراین اجازه دهید آنها را هم اکنون دور کنیم. roundedmass = گرد[ جرم، 0.001]; اکنون بر اساس سؤال مرتبط، از «GatherBy» برای جمعآوری مختصات مشابه در فهرستها استفاده کردم. جمع شده = GatherBy[Transpose[{شاخصها، حجم گرد}]، اول]; با این حال، من در مورد چگونگی جمعآوری سریع تودهها در هر یک از مخازن مختصات جمعآوریشده در محدودههای جرم مختلف گیر کردهام. در پایان حدس میزنم 50 آرایه سهبعدی داشته باشم که در آن هر کد مختصات مقداری مطابق با تعداد جرمها در محدوده جرم مشخص شده دارد. 50 محدوده جرم = 50 آرایه سه بعدی (احتمالاً کم است زیرا فضای خالی زیادی وجود خواهد داشت)، یا به طور متناوب یک آرایه سه بعدی که در آن هر نقطه فهرستی از 50 مقدار دارد. من سعی کردهام از «BinCounts» استفاده کنم، اما این نیز بین محدودههای جرم قرار میگیرد، بنابراین مجبور شدم هر سطل دیگری را که برگردانده شده است، بیهوده رها کنم...: fbinmasses = BinCounts[#, {Flatten@ranges}][[ ;; ;; 2]] & binnedmass = ParallelMap[fbinmasses، جمع شده[[همه، همه، 2]]]; combinationdoutput = Transpose[{جمعشده[[همه، 1، 1]]، binnedmass}]; sortedoutput = مرتب سازی[combinedoutput, OrderedQ[{#1[[1]]، #2[[1]]}] &]; حالا، من باید یک آرایه پراکنده بسازم، شاید شبیه این (مشکلاتی با اندیس های منفی...؟ و به نظر می رسد که نمی توانید یک لیست را در یک آرایه پراکنده ذخیره کنید. output = SparseArray[gathered[[All] , 1, 1]] -> binnedmass]
|
جمع آوری سریع داده های سه بعدی
|
27733
|
من سعی می کنم یک تجسم BarChart برای فیلتر کردن داده های چند مرحله ای ایجاد کنم. به یک قیف فروش سنتی فکر کنید: تعداد زیادی سرنخ، مشتریان بالقوه کمتر، مشتریان کم، تعداد بسیار کمی از مشتریان بازگشتی. تنها راه حل این است که من میخواهم با استفاده از طرحبندی درصدی برای BarChart درصد دادههای از دست رفته را نشان دهم، و میخواهم نشان دهم که برش نوار قبلی کل محتوای نوار بعدی با استفاده از خطوطی مشابه گزینه Joined است. و در صورت امکان خطوط اتصال را با رنگی مشابه رنگ مورد استفاده برای انتخاب پر کنید. در نهایت، برای محتوای دادههای من، 2 نوع فیلتر وجود دارد: باینری (مثلاً سرنخ تبدیل به مشتری میشود یا خیر) و تکهای از پای (مثلاً مشتریانی که بین X و Y هزینه کردهاند، جایی که برش در وسط ستون ظاهر میشود. ، با بقیه فروش ها با مقدار کمتر در زیر و مقدار بالاتر در بالا ظاهر می شود). من میتوانم این را با استفاده از گرافیک و اصول اولیه اولیه ترسیم کنم، اما واقعاً امیدوار بودم که یک راه هوشمندانه برای تطبیق BarChart وجود داشته باشد، به طوری که بتوانم از ویژگیهای برچسبگذاری داخلی یا افسانهسازی و همچنین محور عمودی استفاده کنم. یا حتی در صورت نیاز از درصد به Stacked بروید. در اینجا یک نقاشی ساده از آنچه که من تصور میکنم به نظر میرسد، آمده است:  و اگر کسی میتواند تجسم جایگزینی را پیشنهاد کند که به این هدف عمل کند. ، من واقعاً قدردان آن هستم. من به استفاده از TreeGraph با گزینه VertexSize فکر کردم، اما تجسم نه تنها چیزی که آن را به فیلتر تبدیل کرده است، بلکه همچنین اینکه چقدر ضرر می کنید و کجا اتفاق می افتد، چندان بی اهمیت نیست. **به روز رسانی:** با تشکر از راه حل هوشمندانه @Verbeia، و کمی مهندسی اضافی، این چیزی است که من به آن رسیدم. واضح است که فضای بی پایانی برای بهبود وجود دارد، اما اتوماسیون عالی کار می کند. داده = {{4، 3، 4.5، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0}، {0، 0، 0، 3، 5، 6، 0، 0، 0، 0، 0، 0}، {0، 0، 0، 0، 0، 0، 1، 2، 3، 0، 0، 0}، {0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 1، 1، 1}}؛ خطوط = مسطح[جدول[{ {{1.501 n، 100 داده[[n، 3 n - 2]]/Total@data[[n]]}، {1.5 n + 0.499، 0}}، {{1.501 n , 100 (داده[[n, 3 n - 2]] + داده[[n, 3 n - 1]])/ Total@data[[n]]}، {1.5 n + 0.499، 100}}}، {n، 1، 3}]، 1]; نمایش[ BarChart[data, ChartLayout -> Percentile, BarSpacing -> {None, 0.5}, ChartStyle -> Pastel]، ListLinePlot[خطوط، پر کردن -> جدول[(2 n - 1) -> {{ 2 n}، Directive[Opacity@0.75، ColorData[Pastel][(3 n - 2)/(3 4)]]}، {n، 1، 3}]، PlotStyle -> Directive[Dashed, Grey]]، ImageSize -> 850] و نتیجه: 
|
ایجاد یک BarChart بسیار سفارشی شده
|
42257
|
این خط ساده کد: در حالی که [True, Pause[1]] از 55% یک هسته CPU در رایانه من استفاده می کند. آیا راه های کارآمدتری برای ساخت حلقه های بی نهایت ساده در Mathematica وجود دارد؟ _ویرایش_ من در OS X 10.9.1 با استفاده از Mathematica 10.0 هستم. بازرسی بیشتر: «در حالی که[درست،]» از 100٪ CPU استفاده می کند. «در حالی که [درست، x]» همچنین از 100٪ CPU استفاده می کند. «مکث[10]» از 55٪ CPU برای مدت زمان انتظار استفاده می کند، بنابراین در این مورد 10 ثانیه است.
|
حلقه بی نهایت با while بسیار پردازشگر است
|
57885
|
به دلیل استانداردهایی که در زمینه من وجود دارد، برای بسیاری از طرحها باید از طرحهای رنگی با تعریف محدود، و بهویژه طرح «جت» Matlab استفاده کنم (یا حداقل در نهایت از آن استفاده کنم). من معمولاً این کار را با داشتن کمی کد boilerplate انجام میدهم که در صورت لزوم آن را اضافه میکنم و شیء `ColorData[Jet]` را ایجاد میکند: Unprotect[ColorData]; ColorData[Jet] = Function[x, Blend[Transpose[{ {0, 0.1, 0.3, 0.5, 0.7, 0.9, 1.0}, {Darker[Blue], Blue, Cyan, Green, Yellow, Red, Darker[ قرمز]} }]، x]]؛ Protect[ColorData] این راحت است زیرا طرح رنگ جدید را می توان با استفاده از نحوی مشابه با رنگ های داخلی مدیریت کرد. با این حال، در نسخه 10، انتخاب طرحهای رنگی دارای مجموعهای از موارد زیبایی است که میخواهم از آنها استفاده کنم. برای مثال، منوی تکمیل خودکار «ColorDat...» به شما امکان دسترسی فوری به منوی کشویی با تصاویر گرادینت طرحها را میدهد، و زمانی که روی OK کلیک کنید.   به همین ترتیب، هنگامی که شما چنین اشیاء ColorData را ارزیابی می کنید، آنها با یک پیش نمایش خوب از گرادیان ظاهر می شوند.  بنابراین، سوال من این است: آیا می توان با تزریق داده های اضافی به ColorData از این ساختار استفاده کرد؟ به طوری که طرح های رنگی سفارشی در انتخاب ها ظاهر می شوند و مانند رنگ های داخلی رفتار می کنند؟
|
آیا امکان درج طرح های رنگی جدید در ColorData وجود دارد؟
|
33105
|
چگونه می توانم از ساده سازی خودکار عبارت «Sqrt[a/b]» _Mathematica_ جلوگیری کنم؟ در حالت «a=1» و «b=2»، _Mathematica_ «1/Sqrt[2]» را چاپ می کند، در حالی که حالت «a=3» و «b=4»، _Mathematica_ «Sqrt[3/4] را چاپ می کند. `. خروجی برنامه من بهتر قابل خواندن خواهد بود، اگر کسرها در زیر نماد ریشه مربع ساده نشده باقی بمانند.
|
از ساده شدن ریاضیات جلوگیری کنید
|
49287
|
من اغلب نیاز به محاسبه مشتقات یا انتگرال های شامل بردارهای N-بعدی دارم (که در آن بعد می تواند برابر با 2 یا 3 باشد، اما به دلیل اشتقاق چندان مرتبط نیست). تنها راهی که می دانم برای ترجمه آن به ورودی معتبر Mathematica این است که در یک N خاص تخصص داشته باشم و همه کمیت ها را بر حسب جزء تعریف کنم. یک مثال ساده: محاسبه مشتق زمانی یک کمیت نرمال شده  اگرچه درست است، اما آشکارا می تواند بسیار سریع به هم بریزد. در آن مرحله، من انجام محاسبات را با دست با استفاده از هویتهای حساب بردار عمومی که برای بردارهای هر بعد کار میکنند، آسانتر میدانم. می خواستم بدانم آیا راهی برای انجام چنین محاسباتی با استفاده از نوع برداری انتزاعی وجود دارد؟ این پست به دستور «بردارها» اشاره دارد که به طور بالقوه مرتبط است، اما برای من روشن نیست که چگونه از آن برای حساب دیفرانسیل و انتگرال استفاده کنم. **ویرایش**: پس از چند آزمایش بیشتر با 'Vectors'، من توانستم کاملاً به چیزی که به دنبالش بودم نزدیک شوم: $Assumptions = V[t] \[Element] Vectors[3, Reals]; ساده کردن[D[V[t]/Sqrt[نقطه[V[t]، V[t]]]، t]] $$\frac{2 V(t).V(t) V'(t)-V (t) \left(V(t).V'(t)+V'(t).V(t)\right)}{2 (V(t).V(t))^{3/2} }$$ با این حال، نه «Simplify[]». و نه «TensorReduce[]» نمی تواند حاصلضرب نقطه جابجایی را در عبارت بالا ساده کند.
|
کار با بردارهای انتزاعی
|
46693
|
فرض کنید یک دوربین و نیاز به اندازه گیری سرعت یک توپ مانند توپ تنیس. معمولاً سرعت توپ با اثر داپلر اندازه گیری می شود که اختلاف پالس سرعت را نشان می دهد. حالا میخوام سرعت توپ رو از روی تصاویر با _Mathematica_ اندازه بگیرم. می توانید سرعت شاتر را 1/30 ثانیه فرض کنید. > **بزرگترین سرعت توپ را در Mathematica چگونه اندازه می گیرید؟** **روش های مختلف** > > **I. روش تفاوت تصویر ** >> >>> دو عکس را در فاصله زمانی 1 ثانیه بگیرید. از تفاوت تصاویر، طول سفر را دریافت می کنید. با $\Delta t$ و $\Delta l$ شما سرعت بیش از آن محدوده را دریافت می کنید. به سادگی از تفاوت تصویر _Mathematica_ در اینجا استفاده کنید. >> >> ** II. روش شاتر طولانی با توپ درخشان ** >> >>> مانند رنگ آمیزی نور، از توپ آتشین یا گلوله یا توپ نوری استفاده کنید. اکنون یک عکس با زمان شاتر طولانی در یک اتاق سیاه که فقط توپ می درخشد، بگیرید. طول درخشش را در زمان معینی اندازه گیری کنید. از نظر برنامه ای، وظیفه اندازه گیری طول مسیر پرواز است. >> >> ** III. روش تاری حرکت ** >> >>> یک دوربین با یک توپ سریع، تاری حرکتی را تجربه می کند. یک کاربر روشی برای محو کردن حرکت پیشنهاد داد اما من نتوانستم آن را درک کنم. شاید فقط تیز کنید و از روش I بالا استفاده کنید. دو تصویر آزمایشی اینجا و اینجا هستند که توپ حدود 4 متر را در 23 فریم طی کرده است. >> >> ** IV. آیا روش دیگری برای دریافت سرعت توپ از روی تصاویر یا ویدیو وجود دارد؟**
|
چگونه سرعت توپ را از روی یک ویدیو یا مجموعه ای از تصاویر اندازه گیری کنیم؟
|
24599
|
من میخواهم سرعت کدم را افزایش دهم، یعنی «انتخاب» را با «انتخاب» جایگزین کنم. من فکر میکنم استفاده از دو عبارت «انتخاب» زیبا نیست، اما ایده خوبی در مورد نحوه ترکیب آنها ندارم. [Permutations@ Range@9, #1 < #4 < #7 && #1/(10 #2 + #3) + #4/(10 #5 + #6) + #7/(10 #8 + #) را انتخاب کنید 9) == 1 & @@ # &] انتخاب کنید[#، #1/(10 #2 + #3) + #4/(10 #5 + #6) + #7/(10 #8 + #9) & @@ Transpose @ #, 1] & @ Pick[#, Thread[#1 < #4 < #7] & @@ Transpose@#] & @ Permutations @ Range @ 9
|
چگونه می توانم دو عبارت Pick را در یک عبارت ترکیب کنم؟
|
38909
|
ناحیه بین «y = 1 - x/π» و «y = Sin[x]» را بیابید. این چیزی است که من تاکنون در _Mathematica_ تایپ کرده ام: Clear[f, g, x] f[x_] := 1 - x/π g[x_] := Sin[x] Plot[{f[x], g [x]}، {x، 0، 2 π}، PlotStyle -> {قرمز، آبی}، PlotRange -> {-1.2، 1.2}، Filling -> {1 -> {2}}] نمودار کار کرد، بنابراین من آن را دارم. با این حال، وقتی سعی میکنم مرحله بعدی، «حل[f[x] = g[x]، x]» را انجام دهم، نقاط تقاطع را به من نمیدهد. من حتی سعی کردم معادلات را دوباره تایپ کنم: `Solve[Sin[x] = 1 - x/π, x]`، اما هیچ چیز کار نمی کند. من چه غلطی می کنم؟
|
نحوه پیدا کردن مساحت بین دو منحنی
|
19625
|
از آنجایی که مشکلات پروژه اویلر اکنون برای سؤالات بازی منصفانه است، من یک سؤال برای خودم دارم. یک مسئله معین* بیان می کند: > برای یک عدد صحیح مثبت n، اجازه دهید σ2(n) مجموع مربعات > مقسوم علیه آن باشد. برای مثال، > > σ2(10) = 1 + 4 + 25 + 100 = 130. > > مجموع همه n، 0 < n < 64000000 را بیابید به طوری که σ2(n) یک مربع > کامل باشد. این کد _Mathematica_ چیزی حدود یک ساعت طول می کشد تا روی یک ماشین مدرن اجرا شود: Sum[If[IntegerQ @ Sqrt @ DivisorSigma[2, i], i, 0], {i, 64*^6 - 1}] ~Monitor~ i // زمانبندی کد PARI/GP سادهلوح یک یا دو دقیقه طول میکشد: sum(n=1,64*10^6,issquare(sigma(n,2))*n) آیا راهی وجود دارد که بتوان کد _Mathematica_ را سریع کرد، یا در غیر این صورت مشکل را به سرعت در _Mathematica_ حل کرد؟ استفاده از تست مربع کامل سریعتر کمک زیادی به شما می کند، اما هنوز با عملکرد PARI/GP فاصله دارد. کامپایل به نظر می رسد ممکن نیست زیرا اعداد از حداکثر عدد صحیح اندازه ماشین فراتر می روند. (*برای فویل کردن موتورهای جستجو لطفاً شماره مشکل پروژه اویلر مربوط به این سوال را ذکر نکنید. با تشکر.)
|
چگونه می توان این کد DivisorSigma را سریع ساخت؟
|
45152
|
من سعی میکنم دادههایم را با سیستم ODE تطبیق دهم: x'[t]==a*x[t]+b*y[t] y'[t]==c*y[t]+d* x[t]+e*z[t] z'[t]==f*z[t]+g*y[t] دارای t,x[t],y[t],z[t]. من کد را از اینجا دنبال کردم، اما در پایان با خطای Part::partw: Part 2 of {{X[0]->6.99188*10^7,Y[0]->1.44163*10^6، Z[0]->1.22418*10^6}} وجود ندارد. عمومی::stop: خروجی بیشتر Part::partw در طول این محاسبه متوقف می شود. >> من یک مبتدی در ریاضیات هستم، می توانید به اشتباهاتم اشاره کنید؟ یا شاید بتوانید راه بهتری برای انجام چنین تناسبی پیشنهاد دهید؟ کد من این است: data = {{0.0001, 69721851.824697, 1710041.15718086, 12076, 12496, 12496 0.0002، 69043570.7566936, 2066441.5110575, 1844749.71071548}, {0.0005, 67932147.9362317, 2994541.62071305, 2994541.62071308 {0.0009، 66863760.1248742، 3587039.29801347، 4282635.21874863}، {0.0015، 64345357.8511309، 90113094، 90113094. 10585640.3555617}، {0.003، 64768407.2504181، 3655819.53710869، 7812897.34991382}، {0.005، 63761271 1222706.2166919، 12090416.0146563}، {0.01، 64307991.5530707، 1139370.28069903، 12657324.2458834، 68583353.8471158، 1802661.70625935، 13079855.4358155}، {0.08، 71169929.0580033، 1496318.924523291، 1496318.924523291، {0.1، 72811456.5338936، 1853138.14008422، 13681128.3978895}، {0.2، 78742983.529449، 3190647.614809 13511961.6223572}، {0.5، 88513835.0051046، 3556145.38852813، 14771090.342085}، {1، 94765316.223958. 14796960.6588559}، {2، 98437836.0564595، 5353800.46123903، 14862252.8596808}، {5، 99708229.0609696 16993877.2198709}, {10, 99634510.8439181, 4858332.59695385, 16478819.0906012}}; {t, x, y, z} = Transpose[data];(*extract data*){xdata, ydata, zdata} = (Transpose[{t, #}]) & /@ {x, y, z}; (*دریافت {t,x} و {t,y} جفت*)fx = Interpolation[xdata, Method -> Spline];(* spline interpolation*)fy = Interpolation[ydata, Method -> Spline]; fz = درون یابی[zdata، روش -> Spline]; dx = fx'[t]; dy = fy'[t]; dz = fz'[t]; ab = FindFit[Transpose[{fx[t], fy[t], dx}], a*X + b*Y, {a, b}, {X, Y}] cde = FindFit[Transpose[{fx[ t]، fy[t]، fz[t]، dy}]، c*Y + d*X + e*Z، {c، d، e}، {X، Y، Z}] fg = FindFit[Transpose[{fz[t], fy[t], dz}], f*Z + g*Y, {f, g}, {Y, Z}] (*جستجو به عقب*)NDSolve[{X '[u] == a*X[u] + b Y[u] /. ab، Y'[u] == c*Y[u] + d*X[u] + e*Z[u] /. cde، Z'[u] == f*Z[u] + g *Y[u] /. fg، X[0.0001] == 69721851.824697، Y[0.0001] == 1710041.1571808، Z[0.0001] == 1249648.07662318}، {X[0]، [0]، [0]، Y[0] 10.01}، MaxSteps -> 20000] (*پیدا کردن راه حل x[t],y[t],z[t] با NDSolveValue*) sol = NDSolve[{X'[u] == a*X[u] + b Y[u] /. ab، Y'[u] == c*Y[u] + d*X[u] + e*Z[u] /. cde، Z'[u] == f*Z[u] + g *Y[u] /. fg، X[0.0001] == 69721851.824697، Y[0.0001] == 1710041.1571808، Z[0.0001] == 1249648.07662318}، {X[0]، [0]، [0]، Y[0] 10.01}، MaxSteps -> 20000] (*نتایج را رسم کنید*) نمایش[{ListPlot[{xdata، ydata، zdata}، AxesLabel -> {time, value}, PlotLegends -> {xdata، ydata، zdata}، PlotStyle -> {قرمز، سبز، صورتی}]، ListLinePlot[{Table[sol[[1]], {u, 0.0, 10, 0.01}], Table[sol[[2]], {u, 0, 10, 0.01}], Table[sol[[3] ]، {u، 0، 10، 0.01}]}، PlotStyle -> {نارنجی، آبی، زرد}، PlotLegends -> {solution.x، solution.y، solution.z}]}]
|
سیستم برازش ODE ها - خطای part2 of {} وجود ندارد.
|
38906
|
من مدتی را صرف تلاش کردم تا بفهمم چه چیزی باعث کندی محاسبه آرایه زیر می شود (در واقع این فقط یک مدل اسباب بازی فوق العاده ساده است): ورودی آرایه: Nx=2; Ny=1; nn =Nx*Ny; Nband = 2; Nstates = 2*nn*Nband; بردارهای ویژه = جدول[Range[Nstates] + i, {i, 1, Nstates}]; InverseFlatten[l_, dimensions_] := Fold[Partition, Flatten@l,Most[Reverse[dimensions]]]; (************) N1[i_] := ماژول[{ix, iy, n1x}, ix = Mod[i, Nx, 1]; iy = ضریب[i, Nx, 1] + 1; اگر [ix + 1 > Nx، n1x = 1، n1x = ix + 1]؛ {n1x + (iy - 1)*Nx}]; (************) uv = InverseFlatten[بردارهای ویژه، {Nstates، Nband، 2، nn}]; u = uv[[1 ;; Nstates، 1 ;; نبند، 1]]; v = uv[[1 ;; Nstates، 1 ;; نبند، 2]]; f = محدوده[Nstates]; V = جدول[که[MemberQ[N1[i]، j] == درست، 2]، {l، 1، Nband}، {m، 1، Nband}، {s، 1، Nband}،{q، 1 , Nband}, {i, 1, nn}, {j, 1, nn}]; آرایه: دلتا = جدول[ مجموع[مسطح[V[[μ, ν, ;; ، ;; ، ;; , ;;]]* جدول[ جدول[ کدام[ MemberQ[N1[i], j] == True, f.(u[[;;, q, i]]*Conjugate[v[[;; j]]]) ]، {i، 1، nn}، {j، 1، nn}]، {q، 1، Nband}، {s، 1، Nband}]، 1]], {μ, 1, Nband}, {ν, 1, Nband}]; پس از امتحان کردن چندین چیز مانند استفاده از آرایههای بستهبندی شده، استفاده از کامپایل... و دیدم که هیچ چیز واقعاً کمکی نکرده است، متوجه شدم که در واقع چیزی که باعث کاهش سرعت آن میشود، What است. من فکر میکنم که اگر به جای استفاده از What، که شرطی برای محاسبه عناصر ماتریسی میدهد، مستقیماً موقعیتهایی را که میخواهم عنصر ماتریس را برای آنها محاسبه کنم، مشخص کنم، فرآیند باید بسیار سریعتر باشد. من فکر می کنم اینطور است زیرا تعداد عناصری که باید محاسبه شوند در مقایسه با تعداد عناصر (برای nn بزرگ) واقعاً کوچک است. سپس با نگاهی به آموزش دستکاری لیست SparseArray، دیدم که می توان این کار را با استفاده از الگوها انجام داد، به عنوان مثال: Normal[SparseArray[{{i_, i_} :> 1}، {nn, nn}]] حالا، چه چیزی شاخص دوم را مشخص می کند. ماتریس من تابع N1 تعریف شده در بالا است، بنابراین، من می خواهم از چیزی مانند: A=Normal[SparseArray[{{i_, N1[i_][[1]]} :> 1}، {nn، nn}]] SparseArray::posd: سمت چپ {i_,n1x$671+2 Quotient[i_,2,1]}: >1 در {{i_,n1x$671+2 Quotient[i_,2,1]}:>1} موقعیت یا الگویی نیست که با موقعیت یک عنصر در یک آرایه با ابعاد {2،2}. >> اما شکایت دارد. من انتظار دارم: A={{0,1}،{1,0}} را دریافت کنم زیرا N1[1][[1]]=2 و N1[2][[1]]=1. آیا کسی در حال حاضر چگونه می توانم یک الگوی SparseArray با این تابع N1 در الگو بسازم؟ با تشکر
|
با استفاده از الگوهای دارای توابع، موقعیت ها را در SparseArray مشخص کنید
|
25027
|
چند هفته پیش یک ماتریس بزرگ ایجاد کردم، و برای اینکه مجبور نباشم دوباره آن را ایجاد کنم، آن را با استفاده از `DumpSave[file.mx، متغیر] ذخیره کردم. اکنون میخواهم آن را دوباره بخوانم و بنابراین از «<<file.mx» استفاده میکنم. به نظر می رسد که خوب کار می کند و فایل را بارگیری می کند (که چند لحظه طول می کشد زیرا حجم آن 54 مگابایت است). حالا مشکل: من فراموش کرده ام که ماتریس را چه نامی گذاشتم، یعنی وقتی آن را ذخیره کردم از چه نامی استفاده کردم. متأسفانه دستور تولید من دیگر وجود ندارد. آیا راهی وجود دارد که بفهمم متغیر من چه نامیده می شود یا مستقیماً چگونه به داده های خود دسترسی داشته باشم که اکنون بارگذاری شده است؟
|
DumpSave برای فراموشکارها
|
6026
|
من می خواهم یک مدل PDE تنظیم کنم که معادله انتشار دو بعدی را در نظر بگیرد. مشکل اصلی این است که من در حل عددی معادله انتشار دو بعدی مشکل دارم. کد زیر را در نظر بگیرید: L = 10; T = 10; سیستم = { D[c[x، y، t]، {t، 1}] == D[c[x، y، t]، {x، 2}] + D[c[x، y، t] , {y, 2}]، مشتق[1، 0، 0][c][0، y، t] == 0، مشتق[1، 0، 0][c][L، y، t] == 0، c[x, 0, t] == c[x, L, t], c[x, y, 0] == 1 }; sol = NDSolve[system, c, {x, 0, L}, {y, 0, L}, {t, 0, T}]; دستکاری[Plot3D[Evaluate[c[x, y, t] /. sol], {x, 0, L}, {y, 0, L}], {{t,T}, 0, T}]  همانطور که برای `t = 10` مشاهده می کنید، در دو لبه که شرایط نویمان اعمال شده است، مصنوعاتی وجود دارد. بدیهی است که «c[x, y, t] = 1» سیستم را حل می کند و از آنجایی که این شرط اولیه است، Mathematica نباید مشکلی برای محاسبه عددی آن داشته باشد. حلکنندههای ODE مختلف (ImplicitRungeKutta، BDF، Adams را امتحان کرد، اما به نظر میرسد که مشکلی در گسستهسازی فضایی وجود دارد، شاید به دلیل شرایط مرزی نویمان برای متغیر x `. هر گونه پیشنهادی برای رفع آن دارید؟
|
حل نادرست معادله انتشار با شرایط مرزی نویمان
|
27331
|
ویرایش: همانطور که در نظرات اشاره شد، VariationalD یک مشتق متغیر می دهد (که من نمی خواهم)، نه یک مشتق با توجه به یک تابع (یعنی $\frac{df[x]}{dlog_e(x)} $ به عنوان یک مثال ساده - این همان چیزی است که من اولین بار که توضیحات را خواندم فکر کردم انجام داد). آیا حتی در Mathematica می توان مشتق یک تابع را با توجه به تابع دیگری گرفت؟ میدانم که میتوانید از قانون زنجیره برای بازنویسی استفاده کنید، با استفاده از مثال بالا، $\frac{df[x]}{dlog_e(x)}=x\frac{df[x]}{dx}$. در مورد من معادل آن بسیار دشوارتر خواهد بود و من می خواهم بتوانم تابع w.r.t را تغییر دهم. که من آن را متمایز می کنم آیا این کار در Mathematica امکان پذیر است؟ _ من از بسته VariationalMethods، به ویژه دستور VariationalD استفاده می کنم. من سعی میکنم مشتق یک تابع (پیچیده) را با توجه به تابع دیگر (پیچیده) به دادههای تجربی برازش دهم. ابتدا می خواستم مطمئن شوم که دستور همان کاری را که من می خواستم انجام می دهد. بنابراین من مثال داده شده در بخش نمونهها در VariationalD را وارد کردم: VariationalD[y[x] Sqrt[y'[x]]، y[x]، x] این نتیجه $$ \frac{d را میدهد. }{dy[x]}(y[x] \cdot y'[x]^{1/2})=\frac{2 y'[x]^2+y[x] y''[x]}{4 y'[x]^{3/2}}. $$ تلاش برای بازتولید این مورد با دست من با قانون محصول شروع کردم: $$ \frac{d}{dy[x]}(y[x] \cdot y'[x]^{1/2})=y[ x]\frac{d}{dy[x]}y'[x]^{1/2}+y'[x]^{1/2}\frac{d}{dy[x]}y[x ] $$ ترم دوم فقط است $$ y'[x]^{1/2}\frac{d}{dy[x]}y[x]=y'[x]^{1/2}. $$ اولین عبارت، از قانون زنجیره استفاده میکنید: $$ y[x]\frac{d}{dy[x]}y'[x]^{1/2}=y[x]\frac{1 {2}y'[x]^{-1/2}\frac{d}{dy[x]}y'[x] $$ $$ \frac{d}{dy[x]}y'[x]=\frac{dx}{dy[x]}\frac{d}{dx}y'[x]=(\frac{dy[x] }{dx})^{-1}y''[x]=\frac{y''[x]}{y'[x]}. $$ جمع کردن همه اینها: $$ \frac{d}{dy[x]}(y[x] \cdot y'[x]^{1/2})=y'[x]^{1/ 2}+\frac{1}{2}\frac{y[x]y''[x]}{y'[x]^{3/2}}. $$ سادهسازی: $$ \frac{d}{dy[x]}(y[x] \cdot y'[x]^{1/2})=\frac{2 y'[x]^2+y [x]y''[x]}{2 y'[x]^{3/2}}، $$ که با راه حل ارائه شده توسط VariationalD به جز ضریب 2 یکسان است. بنابراین من فرض کردم که اینطور است یک اشتباه من جایی ساختم (و ممکن است باشد) و سعی کردم هر مرحله ای را که هنگام انجام آن با دست انجام می دادم با مرحله مربوطه در VariationalD مقایسه کنم. در نهایت من یک تفاوت را در مرحله VariationalD[Sqrt[y'[x]]، y[x]، x] کشف کردم که پاسخی برابر با $\frac{y''[x]}{4y'[x]^{ می دهد. 3/2}}$، ضریب 2 متفاوت از زمانی که من آن را انجام می دهم. من هنوز مطمئن نیستم که ضریب 2 در مرحله $y'[x]^{1/2}\frac{d}{dy[x]}y[x]$ از کجا می آید. من مدام با آن سر و کار داشتم و متوجه شدم که VariationalD[y'[x],y[x],x]=0 که نمی تواند درست باشد. برای مثال، اگر $y[x]=x^2$ و $y'[x]=2 x$، $$ \frac{dy'[x]}{dy[x]}=\frac{d(2x )}{dx^2}=2(\frac{dx^2}{dx})^{-1}=2(2x)^{-1}=\frac{1}{x}. $$ پس چرا VariationalD جواب صفر می دهد؟ حتی عجیبتر است زیرا وقتی تمایز اصلی را با دست انجام میدهید، $\frac{dy'[x]}{dy[x]}$ ظاهر میشود. در آنجا هم نمی تواند صفر باشد یا جمله اول ناپدید می شود و پاسخ فقط $y'[x]^{1/2}$ خواهد بود. پس آیا من در تمایز خود اشتباه احمقانه ای مرتکب می شوم؟ حتی اگر چنین است، چرا «VariationalD» برای مشتق با توجه به تابعی از مشتق آن صفر میدهد؟ من حدود یک ساعت را صرف جستجوی هر چیز مرتبط آنلاین کردهام، و ... هیچ چیز. هر گونه کمکی قدردانی خواهد شد! ویرایش: من به توضیحات VariationalD با دقت بیشتری نگاه کردم و اکنون مطمئن نیستم که آنچه را که فکر می کنم انجام می دهد، یعنی VariationalD[f[x],g[x],x] $\frac می دهد. {df[x]}{dg[x]}$ به عنوان خروجی. آیا این درست است؟ با نگاهی به توضیحات، اکنون به نظرم می رسد که $f[x]\frac{df[x]}{dg[x]}$ می دهد. اما اگر اینطور باشد، خروجی عبارت اصلی من هنوز اشتباه است.
|
VariationalD راه حل اشتباه می دهد؟
|
45150
|
من سعی میکنم دستورات نوتبوک سطح پایین را برای کار از طریق ترمینال وارد کنم و راههای مختلفی را امتحان کردهام، اما واقعاً نمیتوانم به جلویی که از قبل باز است برسم. به عنوان مثال باز کردن یک نوت بوک از خط فرمان در یک نمونه جلویی موجود، دیگر کار نمی کند. من سعی کردم به هسته نوت بوک متصل شوم، اما آنطور که انتظار داشتم کار نکرد... شاید من خیلی کم می دانم. من تصور میکنم که این کار به این صورت باشد: math -script file.m یا mathematica file.m که در آن file.m حاوی دستوراتی برای ارزیابی در نوتبوکهای باز شده فعلی در یک نمونه ریاضی موجود است. چگونه باید به آن نزدیک شوم؟
|
ارسال یک فرمان به یک فرانت اند که قبلاً باز شده است
|
11509
|
من مجموعه ای از گرافیک ها را با استفاده از ContourPlot ایجاد کرده ام که با توجه به ماهیت مشکل من، ایجاد آن زمان زیادی می برد، و می خواستم بدانم آیا راهی برای ذخیره _object_ (نه تصویر) در یک فایل وجود دارد. میتوانم آن را بعداً برای دستکاری بازیابی کنم، یعنی از «نمایش» استفاده کنم، رنگها را تغییر دهم، متن اضافه کنم، و غیره. برای مثال، فرض کنید چیزی شبیه مخروط = تعریف کنم. ContourPlot[x^2/9 + y^2/16, {x, -10, 10}, {y, -10, 10}, ContourStyle -> Red, ContourShading -> None, Contours -> 15, Axes -> درست است، AxesLabel -> {x, y}] سپس با انجام Definition[conic] میتوانم Objetc را ببینم:  اکنون، کاری که من می خواهم انجام دهم این است که شی را به گونه ای ذخیره کنم که بتوانم رنگ آن را تغییر دهم. از قرمز به آبی، برچسب ها، نسبت ابعاد و غیره فقط با وارد کردن آن و اصلاح گزینه های مناسب _بدون_ نیاز به محاسبه مجدد آن. حدس میزنم یک راهحل ابتدایی این باشد که شی را به یک فایل txt صادر کنیم، و بعداً آن را وارد کنیم، آن را دستکاری کنیم و سپس از «ToExpression» استفاده کنیم، اما من نمیدانستم که آیا رویکرد «در درون» بیشتری وجود دارد. امیدوارم این تکراری نباشد من سعی کردم پاسخ را جستجو کنم اما کلمات کلیدی ذخیره و گرافیک آن را غیرممکن کردند.
|
آیا شیء گرافیکی ذخیره می شود تا بعداً آن را دستکاری کنید؟
|
32612
|
**Q1**: من یک صفحه از فایل متنی چاپ شده دارم، اما توسط یک کاغذ خردکن (از بالا به پایین) بریده شده است. شما می توانید تمام قطعه کاغذ را از اینجا دانلود کنید. چند نمونه از آنها وجود دارد. چگونه می توانم آن را بازسازی کنم؟  **Q2** : این بار وضعیت حتی بدتر است - صفحه دو بار توسط یک خردکن (از بالا) بریده شد. به پایین و از چپ به راست)! لینک دانلود.  کد من برای **Q1** : filenames = FileNames[*.bmp, C:\\Users\ \Liao\\Desktop\\B\\file1]؛ pics = وارد کردن /@ نام فایل; binarypic = Binarize[#, 0.9] & /@ pics; binarydata = ImageData /@ binarypic; leftandrightdata = MapIndexed[{#2[[1]], #1[[All, 1]], #1[[All, -1]]} &, binarydata]; نتیجه = {}; firstPic = [داده های چپ و راست، ! عضو Q[#[[2]]، 0] و][[1، 1]]; شروع = دادههای چپ و راست[[FirstPic]]; DeleteCases[data چپ و راست، شروع] //. x_ /; طول[x] > 0 :> (مرتبسازی = SortBy[x، Hamming Distance[#[[2]]، start[[3]]] &]؛ AppendTo[نتیجه، شروع = مرتبسازی[[1]]]؛ استراحت[ مرتب سازی]) Extract[pics, Prepend[List /@ result[[All, 1]], {firstPic}]] // ImageAssemble این کد ممکن است برای شما گیج کننده باشد، اما مهم نیست. ایده اصلی ساده و سرراست است، که از «HammingDistance» برای تعیین اینکه آیا دو تصویر را می توان با هم ترکیب کرد یا خیر، استفاده می کند. اما برای **Q2**، من واقعاً نمی توانم راه خوبی برای حل آن پیدا کنم.
|
صفحات متنی را که توسط خردکن بریده شده اند بازسازی کنید
|
33101
|
من سرگردان هستم آیا مفهوم سند Master در Mathematica وجود دارد تا شمارنده به ترتیب در سند اصلی شمارش شود. فایل میانگین در سند فرزند، شمارنده از سند اصلی پیروی می کند. میدانستم که میتوانم شمارنده را در فایل خاص تنظیم کنم، اما اگر بخش جدیدی را در فایل اول اضافه کنم، باید شمارنده شروع را در فایل بعدی تغییر دهم. من آن را نمی خواهم، من دوست دارم فایل بعدی را مستقیماً شروع کن، درست مثل لاتکس، تغییر دهید
|
سند اصلی
|
42258
|
من یک جدول مقادیر دارم به عنوان مثال. {{x,y,z},{x,y,z},{x,y,z}…} چگونه ستون z را با لیست مقادیر جایگزین کنم؟
|
یک ستون در جدول را با لیستی از اعداد جایگزین کنید؟
|
26426
|
راه اندازی و یک سند CDF ساده را امتحان کرد و مانند یک جذابیت کار کرد. این چند ماه پیش بود - حالا پست شواهدی مبنی بر اینکه کد کوتاه اصلا کار می کند نشان نمی دهد - کد کوتاه در پست موجود است - با این حال، چیزی در نما نیست. این در دو سایتی رخ داده است که من پست های آزمایشی را با CDF قرار داده ام. اخیراً بهروزرسانی وردپرس یا WolframCDF را به خاطر نمیآورم - و ممکن است چیزی را مبهم کرده باشم. نمی دانم چه مدت است که پلاگین CDF کار نمی کند. هیچ ایده ای در مورد آنچه در اینجا اتفاق می افتد و چگونه آن را تعمیر کنم؟ افزونه رو پاک کردم و دوباره نصب کردم بدون عشق من پخش کننده ماشین هایم را (جدیدترین) بررسی کردم و دوباره نصب کردم، بدون عشق. ایده ها؟ به سلامتی، فرد http://wordpress.org/extend/plugins/wolfram-cdf-plugin/
|
پلاگین وردپرس wolframCDF 2.0 کار نمی کند
|
9078
|
من سعی می کنم موارد زیر را انجام دهم: q = جدول[i + j, {i, 1, 15}, {j, 1, 10}]; normalize[mat_] := (temp = Transpose[mat[[2 ;;, 5 ;;]]]; temp1 = Transpose[N[Map[Normalize[#] &, temp]]]; mat[[2 ;; , 5 ;;]] = temp1 بازگشت[mat]) q1=normalize[q]; من خطای زیر را دریافت می کنم: Set::setps: {{2,3,4,5,6,7,8,9,10,11}, {3,4,5,6,7,8,9,10 ,11,12}, {4,5,6,7,8,9,10,11,12,13}, {5,6,7,8,9,10,11,12,13,14}، {6،7،8،9،10،11،12،13،14،15}،<<5>>، {12،13،14،15،16،17،18،19،20،21}، {13،14،15،16،17،18،19،20،21،22}، {14,15,16,17,18,19,20,21,22,23}, {15,16,17,18,19,20,21,22,23,24}, {16,17,18 ,19,20,21,22,23,24,25}} در انتساب قسمت نماد نیست. >> لطفاً می توانید به من کمک کنید تا بفهمم مشکل چیست؟ من تازه با _Mathematica_ هستم.
|
ارسال یک ماتریس به عنوان آرگومان تابع
|
33107
|
ما یک پروژه با تکنولوژی های _جاوا_ و _Mathematica_ می سازیم. برای این پروژه ما یکسری توابع را در _Mathematica_ نوشته ایم و برخی از توابع را در یک فایل 'JSP' ادغام کرده ایم. به این ترتیب چهار فایل 'JSP' حاوی کد _Mathematica_ ساختیم. این فایلهای «JSP» (که توابع _Mathematica_ در فایلها یکپارچه شدهاند) توسط _Java_ «servlet's» پیوند داده میشوند و راهاندازی میشوند. توجه: برای هر درخواست، فایل _Mathematica_ (چهار 'JSP') باید اجرا شود. ما از _Mathematica_ برای محاسبات پشتیبان استفاده می کنیم. من دو هسته _Mathematica_ دارم، بنابراین **سوال** من این است: چگونه می توانم از این دو هسته به طور موثر برای پردازش درخواست ها استفاده کنم؟ من هرگز روی بیش از دو هسته کار نکرده ام، اگر کسی تجربه ای در این زمینه دارد لطفا به من اطلاع دهد.
|
نحوه استفاده کارآمد از تمام هسته ها
|
25022
|
اینجا در X-convention Extrinsic RotationMatrix3DEextrinsic[\[Phi]_،\[Theta]_،\[Psi]_]:=RotationMatrix[\[Pi]-\[Psi],{0,0,1}]. RotationMatrix[\[Theta], {1,0,0}].RotationMatrix[\[Pi]-\[Phi],{0,0,1}] ذاتی RotationMatrix3Dintrinsic[\[Phi]_,\[Theta]_,\[Psi]_]:=RotationMatrix[\[Pi]-\[Phi],RotationMatrix[\[Theta],RotationMatrix[\[Pi]-\[ Psi] ,{0,0,1}].{1,0,0}].{0,0,1}.RotationMatrix[\[Theta],RotationMatrix[\[Pi]-\[Psi],{0, 0,1}].{1,0,0}].RotationMatrix[\[Pi]-\[Psi],{0,0,1}] در مقادیر عددی، آنها نتایج یکسانی گرفتند. RotationMatrix3DEextrinsic[\[Pi]/3، \[Pi]/4، \[Pi]/5]//N RotationMatrix3DIntrinsic[\[Pi]/3،\[Pi]/4،\[Pi]/5]/ /N  اما RotationMatrix3DIntrinsic در مقادیر نمادین، آلفا، بتا، گاما به خوبی کار نمی کند. بعد از مدتها محاسبه، نتیجه پیچیدهای را با Conjugate Abs میبینم... پس چگونه آن را توسعه دهیم. * * * result=RotationMatrix3DIntrinsic[a,b,c]; t=با فرض[عنصر[{a,b,c},Reals],نتیجه]; شکست خورد. t=با فرض[عنصر[{a,b,c},Reals]&&0<a<\[Pi]/2&&0<b<\[Pi]/2&&0<c<\[Pi]/2,نتیجه//ساده کردن] ; شکست خورد. t=Simplify[نتیجه، عنصر[{a,b,c},Reals]&&0<a<\[Pi]/2&&0<b<\[Pi]/2&&0<c<\[Pi]/2]; شکست خورد. * * * توابع Abs، Trig زیادی وجود دارد * * * * حالت سادهتر دو زاویه نتیجه نشان میدهد که ما باید محدوده مناسبی از زاویهها را اضافه کنیم، با این حال هزینه زمان زیادی دارد.  * * * یک راه حل: چگونه سرعت را افزایش دهیم؟ IntrinsicRotation3D[\[Phi]_،\[Theta]_،\[Psi]_]:=Module[{}, rot1=FullSimplify[RotationMatrix[\[Phi],axisZ={0,0,1}],\ [Psi]\[Element]Reals&&0<\[Phi]<\[Pi]/2]; rot2=FullSimplify[RotationMatrix[\[Theta],axisX=rot1.{1,0,0}],Element[{\[Theta],\[Phi]},Reals]&&0<\[Theta]<\[Pi ]/2&&0<\[Phi]<\[Pi]/2]; rot3=FullSimplify[RotationMatrix[\[Psi],axisZNew=rot2.axisZ],Element[{\[Theta],\[Psi],\[Phi]},Reals]&&0<\[Theta]<\[Pi] /2&&0<\[Psi]<\[Pi]/2&&0<\[Phi]<\[Pi]/2]; result=rot3.rot2.rot1//FullSimplify]
|
نحوه ساده سازی نتیجه پیچیده با trig-abs-sqrt به دست آمده مربوط به ماتریس نمادین کسینوس اویلر
|
10290
|
من منطقه 2 بعدی زیر را دارم که می خواهم یک تابع را روی آن ادغام کنم: r1 = Sqrt[mη^2 + (Sqrt[w1^2 - mπ^2] + Sqrt[w2^2 - mπ^2])^2] / / گسترش؛ r2 = Sqrt[mη^2 + (Sqrt[w1^2 - mπ^2] - Sqrt[w2^2 - mπ^2])^2] // Expand; mη = 0.547; mηp = 0.958; mp = 0.137; RegionPlot[mηp - w1 - w2 < Re[r1] && mηp - w1 - w2 > Re[r2], {w1, .1, .25}, {w2, .1, .25}, BoundaryStyle -> آبی, FrameLabel -> {w1، w2}]  اکنون میخواهم تابع زیر را روی این ناحیه یکپارچه کنم: function[w1_, w2_]=Abs[1.05133+ (6.16152 (0.656093- 1.916 w1 - 1.916 w2) (0.958- 1. w1 - 1. w2))/(0.921055- 1.916 w1 - 1.916 w2) - (10.1147 (0.656093- 1.916 w1 - 1.916 w2) (0.958- 1. w1 - 1. w2))/ (1.516 -1.57) - 55.0594 (-((0.479 w1 (-0.618555 + 1.916 w1))/ (0.0307393+ 1.916 w1)) - ( 0.479 w2 (-0.618555 + 1.916 w230+1))/709 w2))]^2 وقتی تابع را رسم می کنم هیچ تکینگی ندارد: Plot3D[function[w1,w2],{w1, 0.137, 0.2445}, {w2, 0.137, 0.2445}, BoxRatios -> {1, 1، 4}، RegionFunction -> تابع[{w1، w2، z}، mηp - w1 - w2 < Re[r1] && mηp - w1 - w2 > Re[r2]]]  اما وقتی از دستور زیر: NIntegrate[function[w1,w2] Boole[Re[r2]< mηp - w1 - w2 < Re[r1]]، {w1, 0.137, 0.2445}, {w2, 0.137, 0.2445}] _Mathematica_ می گوید که دارای تکینگی است. چرا؟
|
ادغام روی یک منطقه بدون تکینگی خطایی می دهد که نشان می دهد تابع در آن منطقه تکینگی دارد.
|
55273
|
دستور ColorData [Atoms، Panel] RGBColors از Atoms را با کلیک کردن روی یک پانل نشان می دهد. از آنجایی که نمیخواهم چرخ را دوباره اختراع کنم، از خودم پرسیدم: چگونه ColorData[Atoms, Panel] را در یک کلیک پنل برای عناصر شیمیایی تبدیل کنم، که میتواند به عنوان آرگومان برای توابع دیگر مانند ElementData[ ] یا IsotopeData استفاده شود. [ ]؟
|
چگونه یک کلیک پنل را برای عناصر شیمیایی (مانند جدول تناوبی) برنامه ریزی کنیم؟
|
24045
|
Mathematica توانایی ترسیم یک مولکول را با استفاده از داده های موجود در یک فایل XYZ دارد. این یک فایل متنی ساده است که این یک نمونه از آن است. مولکول با استفاده از دستور Import رسم می شود. این را وارد کنید: Import[https://gist.github.com/anonymous/8fde18207e8abc7b770c/raw/8491d99e7fec7cc989fe38548319e09d6910ba02/form_MO_28، XYZ توضیحات را به عنوان خروجی ارائه دهید: اینجا](http://i.stack.imgur.com/4oaFq.jpg) من توانستم این را با نمودارهای مداری کنار هم قرار دهم، با نتایجی مانند این:  اما من فقط می توانم نمودارهای دیگر را در کنار نمودار مولکول نشان دهم، نمی توانم مولکول را تغییر دهم. برای مثال، من میخواهم لولههایی را که پیوندها را تشکیل میدهند، قطر کوچکتر بسازم. همانطور که هست، نمودارها نشان نمیدهند که آیا پیوند یک، دو یا سهگانه وجود دارد. جایی در ریاضیات، باید تابعی وجود داشته باشد که متن XYZ را به عنوان آرگومان خود گرفته و نمودار مولکول را برمی گرداند. اگر میتوانستم آن تابع را ببینم، میتوانم آن را بر اساس آن اصلاح کنم. آیا سرنخی در مورد نحوه دسترسی به این تابع دارید؟ اسناد این ویژگی حداقل است.
|
چگونه می توانم به تابع داخلی که یک مولکول را از یک فایل XYZ فرمت شده رسم می کند دسترسی داشته باشم؟
|
51227
|
من فهرستی از مسیرهای یک دسته فوتون دارم که در داخل یک محیط پراکنده حرکت می کنند. هر مسیر یک لیست از جفت های $(x,y,z)$ است. من می خواهم آنها را در فضای سه بعدی تجسم کنم. من ساده ترین (و زشت ترین) راه را پیدا کردم: data = Import[http://dl.dropboxusercontent.com/u/25202446/dat.3d, List]; داده = ToExpression /@ data; Graphics3D[Line /@ data, Axes -> True, AxesLabel -> {x, y, z}]  من همچنین به جای خطوط متصل، با «Point`s» امتحان کردم، اما البته نتیجه نیز بسیار «ابتدایی» است. ایده دیگر استفاده از «SmoothDensityHistogram[]» و «SmoothHistogram3D[]» به این صورت بود (من تغییراتی را در کد انجام دادم تا خارج از متن نوت بوک من کار کند. امیدوارم که واقعاً این کار را انجام دهد): plot1 = SmoothDensityHistogram[ Take[#, 2] & /@ Flatten[data, 1]، ColorFunction -> Rainbow، Ticks -> None, Frame -> False]; plot2 = SmoothHistogram3D[ Take[#, 2] & /@ Flatten[data, 1], ColorFunction -> Rainbow, ViewPoint -> {1, 1, 1}, Ticks -> None, Boxed -> False, Axes - > نادرست]؛ comb = Style[Grid[{{plot1, plot2}}], ImageSizeMultipliers -> 1] **نکته**: نمودارهایی که ایجاد میشوند ممکن است کاملاً با نمودارهایی که من جاسازی کردهام یکسان به نظر نرسند، زیرا اندازه نمونه متفاوت است . 
|
نحوه بهبود تجسم مسیرها در فضای سه بعدی
|
17212
|
در نسخههای قبلی MMA هنگامی که «نمایش نوار ابزار» را از منوی «پنجره» انجام میدهید، نماد «ذخیره» در نوار ابزار وجود داشت. این نماد در نسخه 9 وجود ندارد. کسی میداند چگونه آن را برگردانید؟
|
ذخیره نماد در نوار ابزار در نسخه 9
|
24040
|
من میخواهم از تابع «Hue» برای رنگهای مختلف استفاده کنم و آرگومان یک تابع باشد، یعنی Hue[f[i,j]] حالا «f[i,j]» در مورد من میتواند مقادیر منفی بگیرد. محدوده تابع من '[-2,2]' است (که در صورت لزوم می توان با تقسیم تابع بر 2 به '[-1,1]' تغییر مقیاس داد). مشکل این است که «Hue» به طور خودکار آرگومان خود را تغییر می دهد تا آن را در محدوده «[0،1)» قرار دهد. این برای من یک مشکل است زیرا زمانی که تابع من مثلاً «-1» یا «0» یا «1» باشد همان رنگ را نشان میدهد. رقم واقعی که میخواهم روی آن کار کنم را میتوان با کد زیر ایجاد کرد: Clear[Global`*]; n := 10; زاویه = جدول[RandomReal[{-Pi، Pi}]، {i، n}، {j، n}]; f[here_, down_, right_] := Cos[پایین - اینجا] + Cos[راست - اینجا] g[list_, {i_, j_}] := ماژول[{m, n}, {m, n} = ابعاد [فهرست]؛ {list[[i, j]]، If[i != m، فهرست[[i + 1، j]]، -list[[1، j]]]، If[j != n، فهرست[[i] , j + 1]]، -list[[i, 1]]]}] GraphicsGrid[ MapIndexed[ Graphics[{LightGray, Circle[{0, 0}, 1], رنگ [تغییر مقیاس[f @@ g[زوایه، #2]، {-2، 2}، {-1، 1}]]، نازک، نوک پیکان[کوچک]، پیکان[{{0، 0}، {Cos[ #]، گناه[#]}}]}] و، زاویه، {2}]]
|
تابع Hue برای آرگومان های منفی
|
25246
|
وقتی این سند CDF http://x6174x.blogspot.pt/2013/04/bankroll- growth-simulator.html را روی دسکتاپ خود اجرا می کنم، هر بار که Run again را فشار می دهم، Task Manager نشان می دهد که فرآیند MathKernel.exe مرتبط است. با پخش کننده CDF از رم به طور فزاینده ای استفاده می کند. با این حال، اگر آن را روی لپتاپ با همان سیستم عامل (Win 7 Ultimate) امتحان کنم، میزان استفاده از حافظه کم و بیش ثابت میماند. اولین CDF Player چه اشکالی دارد؟ سعی کردم دوباره نصبش کنم اما مشکل همچنان پابرجاست. باید اضافه کنم که اولین کامپیوتر دارای Mathematica 9 است اما لپ تاپ فقط CDF Player دارد. آیا این می تواند نوعی تعامل بین پخش کننده CDF و Mathematica باشد؟ حتی اگر وقتی سند CDF را اجرا میکنم، Mathematica بسته باشد، یک فرآیند Mathematica.exe در حال اجرا را نشان میدهد. با تشکر
|
CDF Player: MathKernel.exe از حافظه زیادی استفاده می کند
|
42252
|
آیا می توانم چیزی شبیه به این انجام دهم: $$\partial_t = D[f, t]$$ یعنی به جای یک تابع یک نماد ایجاد کنم تا هر بار که آن را فراخوانی می کنم، عملیات را همانطور که تعریف شده است اجرا کند؟
|
تخصیص عملگرهای نمادین به توابع داخلی
|
31945
|
دو نقطه عبارتند از: pts = {{1/4 (-1 - Sqrt[5])، Sqrt[5/8 - Sqrt[5]/8]}، {1/4 (-1 - Sqrt[5]) , -Sqrt[5/8 - Sqrt[5]/8]}}; EuclideanDistance @@ pts > N::meprec: حد دقت داخلی $MaxExtraPrecision = 50.` زمانی که > 1/4 (-1-Sqrt[5])+1/4 (1+Sqrt[5]) ارزیابی میشود، به دست آمد. >> (* Sqrt[4 (5/8 - Sqrt[5]/8) + Abs[1/4 (-1 - Sqrt[5]) + 1/4 (1 + Sqrt[5])]^2] *) طبق سند، «EuclideanDistance[u, v]» برابر با «Norm[u - v]» است، بنابراین جای تعجب نیست که یک نسخه «هنجار» همان هشدار را ایجاد کند و نتیجه: هنجار[ تفریق @@ pts] > N::meprec: حد دقت داخلی $MaxExtraPrecision = 50.` هنگام ارزیابی 1/4 (-1-Sqrt[5])+1/4 (1+Sqrt[5) به دست آمد. ]). >> (* Sqrt[4 (5/8 - Sqrt[5]/8) + Abs[1/4 (-1 - Sqrt[5]) + 1/4 (1 + Sqrt[5])]^2] *) اگر «Sqrt» را انتخاب کنیم، اخطار ناپدید می شود: Sqrt[Total[(Sqrt @@ pts)^2]] (* Sqrt[4 (5/8 - Sqrt[5]/8) + (1/4 (-1 - Sqrt[5]) + 1/4 (1 + Sqrt[5]))^2] *) چرا؟ به سادگی یک اشکال؟
|
چرا فاصله اقلیدسی این 2 نقطه دقیق اخطار N::meprec را ایجاد می کند؟
|
10298
|
من یک لیست بسیار بزرگ از اعداد دارم مانند list={{a1,b1},{a2,b2},...,{ai,bi}} که در آن a1 بین 10^-9 و 10^-5 و bi متفاوت است. بین 0 تا 100. من طرح ها را با موفقیت تولید کردم و اکنون آنها را با CustomTicks تغییر می دهم تا کمی بهتر به نظر برسند. اما من نمی توانم محور XX را آنطور که می خواهم بدست بیاورم. محور YY باید خطی و محور XX باید لگاریتمی باشد. اما بهترین چیزی که می توانستم بدست بیاورم این بود:  لطفاً کسی می تواند به من بگوید که من چه اشتباهی انجام می دهم؟ من مدت زیادی است که چیزهای مختلف را امتحان کرده ام و نمی توانم این را بفهمم. این کد من است: a = {#، تصادفی[واقعی، {0، 100}]} و /@ اتحادیه[ محدوده[1*^-9، 1*^-8، 1*^-9] ~پیوستن به محدوده [1*^-8، 1*^-7، 1*^-8] ~پیوستن به محدوده[1*^-7، 1*^-6، 1*^-8] ~Join~Range[1*^-6, 1*^-5, 1*^-7]] ListLogLinearPlot[a, Joined -> True, Axes -> False, FrameLabel -> {{A, None}, {B, None}}, Frame -> {{True, False}, {True, False}}, LabelStyle -> {Bold, 25}، PlotStyle -> {{ضخامت[0.003]، سیاه}، {ضخامت[0.003]، Dashing[0.015]، سیاه}، {ضخامت[0.003]، داشینگ[0.005]، مشکی}}، محدوده نمودار -> {0 , 100}, ImageSize -> {800, 600}, FrameTicks - {{LinTicks[0, 100, 20, 2], None}, {LogTicks[E, -8, -5], None}}, FrameTicksStyle -> Directive[Thickness[0.01]]
|
CustomTicks و ListPlot - به نظر نمی رسد آنها را به کار بیاندازند
|
10296
|
من کاملاً با _Mathematica_ تازه کار هستم و ببخشید اگر این سوال احمقانه است. من باید یک سیستم از دو معادله دیفرانسیل جفت شده غیرخطی مرتبه دوم (که از معادله حرکات لاگرانژی برای یک سیستم خاص بدست آوردم) حل کنم. کد زیر من است: امیدوارم واضح باشد. NDSsolve[ { -29.4 + 9.8 Cos[y[t]] + x[t] مشتق[1][y][t]^2 - 4 x''[t] == 0، 9.8 Sin[y[t] ] + 2 مشتق[1][x][t] مشتق[1][y][t] + x[t] y''[t] == 0، x[0] == 1، y[0] == 1.57، مشتق[1][x][0] == 0، مشتق[1][y][0] == 29.4 }، {x[t]، y[t]}، { t, 0.1} ] اما من دقیقا همان خروجی ورودی را دریافت می کنم. _Mathematica_ همان کد را برمی گرداند.
|
مسئله حل سیستم دو معادله دیفرانسیل جفت شده غیرخطی مرتبه دوم با استفاده از تابع NDSolve
|
49341
|
در یکی از پستهای اخیر وبلاگ استیون ولفرم (http://blog.stephenwolfram.com/2013/04/data-science-of-the-facebook- world/#more-5350) او طرح شبکه را در زیر ارائه میکند. اندازه فلش هایی که کشورهای مختلف را به هم وصل می کند قرار است حجم افرادی را که از کشور X به کشور Y نقل مکان کرده اند را نشان دهد. حداقل به اسناد مرتبط اشاره کنید)؟ 2. [بخش پاداش] آیا میتوان اندازه پرچمها (یا فقط گرههای انتهایی) با اندازه جمعیت کشور مورد نظر مطابقت داشته باشد (یعنی پرچم چین نسبتاً بزرگتر از پرچم ایالات متحده خواهد بود، پرچم چه کسی بزرگتر خواهد بود. نسبت به انگلستان و غیره)؟ 
|
ترسیم یک شبکه با جریان های انتقال حالت (با اندازه های مختلف)
|
30907
|
من از یک تابع Mathematica استفاده می کنم که برخی از عبارت های خطا را به صورت نمادین برمی گرداند. من به راهی نیاز داشتم تا مشخص کنم که آیا این عبارت با علامت منفی شروع می شود یا نه. _فقط یک اصطلاح وجود خواهد داشت_ این برای جلوگیری از نگرانی در مورد ترتیب خودکار اصطلاحاتی مانند x-h برای تبدیل شدن به -h+x Mathematica است و از این رو این منصفانه نیست که بیش از یک راه حل عبارت بخواهید. در اینجا چند نمونه از عبارات آورده شده است، همه به صورت ورودی negativeTruetests = {(-(71/12))*h^2*Derivative[4][f], (-1)*h^2*Derivative[10][ f]، (-(359/3))*h^2*مشتق[10][f]، -2*h، -x*h^-2، -1/h*x } negativeFalseTests = { h^2*مشتق[4][f]، h^2*مشتق[4][f]، 33*h^2*مشتق[4][f]، h^-2، 1/h} من به یک الگو نیاز دارم تا بررسی کنم که آیا عبارت با علامت منفی شروع می شود یا نه. 
|
با توجه به یک عبارت نمادین چگونه می توان پیدا کرد که با منفی شروع می شود یا نه؟
|
42876
|
من یک تابع C# دارم که Mathematica را از طریق Wolfram.NETLink فراخوانی می کند. در رایانههای خانگی ما، همه تماسهای آزمایشی بینقص کار میکنند، اما در سرور AWS ما (هم یک نمونه کوچک و هم یک نمونه c3.xlarge)، به دلایلی به نظر میرسد دستورات Plot با شکست مواجه میشوند. ما Export با Plot را امتحان کردهایم، و همچنین فقط یک وانیلی Plot را محاسبه کردهایم و سعی کردیم نتیجه را از طریق هسته بدست آوریم. هر دو به طور نامحدود MM را هنگ می کنند و تماس های بعدی هسته رد می شوند. هنگام استفاده از Export هیچ فایلی ذخیره نمی شود. هنگام استفاده از Plot، هیچ تصویری از MathKernel وارد نمی شود. هر دستور Plot، خود به خود یا در یک Export پیچیده شده است، این اثر را ایجاد می کند، اما فقط از طریق NETLink (اجرای همان دستور از طریق رابط نوت بوک MM موفقیت آمیز است)، و فقط در سرور AWS ما (این کار در خانه ما به خوبی کار می کند. کامپیوترها)، و فقط این دستورات -- هر دستور MM دیگری که ارسال می کنیم به خوبی پردازش می شود.
|
پلات Mathematica را از طریق NETLink هنگ می کند
|
45155
|
من یک مجموعه داده سه بعدی ساده دارم (اندازه 7035 x 3، اگر می خواهید بررسی کنید آن را در سایت خود قرار می دهم) که می خواهم با ListContourPlot رسم کنم: x = Import[http://www.inrim.it/~magni/ a.dat]؛ ListContourPlot[x, PlotRange -> {All, {0, 6}}] ... و تا اینجا خوب است. اما مقیاس x باید - به دلایل مختلف - دوباره مقیاس شود، بنابراین من این کار را انجام دادم: ListContourPlot[x /. {H_, f_, s_} -> {H*80, f, s}, PlotRange -> {All, {0, 6}}] و M قادر به تکمیل نیست: پس از چند ثانیه از _بدون خطا_ خارج می شود و من کشف می کنم هسته خارج شده است!
|
مشکلات حافظه ListContourPlot؟
|
46171
|
آیا می توان یک عبارت را در چند سلول گسترش داد؟ به عنوان مثال بیانیه طولانی if یا ارزیابی عملکرد. من در اسناد جستجو کردم و فروم/گوگل را جستجو کردم و پیدا نکردم.
|
بیان موجود در چندین سلول
|
44287
|
من یک متن را وارد کردم و با استفاده از «StringCases» همه کلمات را از هم جدا کردم. بعد از این می خواهم متن را دستکاری کنم، برای مثال همه افعال مفرد را به جمع جایگزین کنم. وقتی از «StringReplace» استفاده می کنم، سپس _Mathematica_ بخشی از رشته را جستجو می کند و آن را جایگزین می کند. برای مثال texttest = پیاده روی مسیرهای پیاده روی texttest1 = StringCases[texttest, RegularExpression[\\w(?<!\\d)[\\w'-]*]]; newwords= {walk -> walking, walks -> walking}; texttest2 = StringReplace[texttest1, newwords]; نتیجه این است: > {راه رفتن، پیاده روی، مسیرها، پیادهروی} من میخواهم دریافت کنم: `{پیادهروی، راه رفتن، مسیرها، پیادهروی}`.
|
جایگزینی رشته های کامل
|
49115
|
من سعی می کنم انتگرال زیر را ادغام کنم: $\int_1^{\infty } \dfrac{\left(x^2-1\right)^{13/2} e^{-ax} }{x^{10} } \, dx \,\, \,\,\,\,\,\,\,\,\,\,\,\,(a=\textrm{real>0})$ Mathematica این انتگرال را محاسبه نکرد شاید انجام آن خیلی پیچیده باشد. در فرم ورودی Mathematica: Integrate[Exp[-a x] (x^2 - 1)^(13/2)/x^10, {x,1,Infinity}] اگر من آن را به سادگی وارد Mathematica کنم، فوراً مقدار را برمی گرداند. همان بیان چگونه در این مورد اقدام کنم؟ آیا ترفندی وجود دارد که بتوان از آن استفاده کرد؟ با تشکر
|
چگونه این انتگرال را محاسبه کنیم؟
|
37605
|
من می خواهم به سادگی برخی از پارامترها را با لغزنده تنظیم کنم و روی دکمه ای کلیک کنم تا انیمیشن شروع شود. من می دانم که می توانم این کار را با Animate و Manipulate مدیریت کنم، اما انیمیشن من مانند این پست نوشته شده است، زیرا برای شرط توقف باید محاسباتی را انجام دهم. بنابراین نکته این است که من می خواهم پس از تنظیم پارامترها و کلیک کردن روی دکمه، حلقه را شروع کنم. آیا قابل دستیابی است؟ //ویرایش خوب، اجازه دهید بگوییم که در انیمیشن از پست پیوند شده مقداری متغیر m Clear[p] وجود دارد. Dynamic[p] Do[p = Plot[m Cos[a x], {x, 0, 100}, Frame -> True, FrameLabel -> {{None, None}, {x, Style[Column[{doing my انیمیشن خود!، Cos[a x]}، Alignment -> Center]، 14]}}، GridLines -> Automatic]; اگر [a > 0.2، شکست[]]؛ (*شرط توقف*) مکث[.2]، {a، 0.1، 1، 0.01} ] من می خواهم این انیمیشن را با دکمه شروع کنم و قبل از آن **m** را با نوار لغزنده تنظیم کنم.
|
بعد از انتخاب مقادیر اولیه بدون Animate انیمیشن را شروع کنید
|
38901
|
من یک ماتریس مربعی به شکل $$M=D+\overset{N}{\underset{n=1}\bigoplus}R_n،$$ دارم که $R_n$ ماتریس های گردشی هستند، $D$ یک ماتریس مورب و $ \oplus$ مجموع کرونکر است. اندازه آن بسیار بزرگ است، اما همانطور که از فرم آن مشخص است، در واقع به نوعی متراکم نیست. یعنی، عناصر آن را می توان با یک روش ساده و بدون نیاز به حافظه زیاد تولید کرد - تنها چیزهایی که نیاز به ذخیره سازی دارند، یک بردار برای قطر D$ و مجموعه ای از بردارهای کوچکتر برای ردیف های اول $R_n$ (یعنی کاملاً دو بردار مطابقت دارند) است. ابعاد $M$). در واقع، ماتریس مورب برای دریافت با «SparseArray» ساده است، اما من نمیدانم چگونه ماتریسهای گردشی «پراکنده» بسازم. بنابراین این سوال: آیا راه خوبی برای ذخیره این ماتریس به صورت پراکنده وجود دارد تا بتوان آن را به عنوان مثال عمل کرد. «سیستم ویژه[]» با روش آرنولدی یا چیزی مشابه؟
|
ذخیره سازی کارآمد مجموع کرونکر ماتریس های گردشی + ماتریس مورب
|
34345
|
این مثال را در نظر بگیرید: با توجه به یک گزینه برای تابع func به عنوان x :> (a&)، چگونه می توان مقادیر مختلفی را به a به صورت محلی در func اختصاص داد؟ الف = نادرست؛ (* مقدار جهانی یک *) func[opt_] := با[{a = True}، [x / را ارزیابی کنید. انتخاب کردن]]؛ (* تابع بیش از حد ساده شده *) func[x :> (a &)] (* ==> a & *) به نظر می رسد هیچ مقدار «ارزیابی» در اینجا کمکی نمی کند. مشکل «With» این است که در این مورد به صورت «With[{a$ = 1}، a&]» تفسیر میشود، بنابراین هیچ جایگزینی انجام نخواهد شد. اگر از «Block» به جای «With» استفاده کنم، مشکل به این ختم میشود (زیرا «Block» جایگزین متغیرهای داخل «Function» نمیشود): Block[{a = True}، a &] (* ==> a & *) من نمیخواهم گزینه تابع بودن را به صراحت به a تعریف کنم: انتظار دارم کاربر تابع خالص خود را برای x بنویسد، جایی که میتواند از a استفاده کند که باید آن را بدست آورد. محلی مقدار زمانی که با/مسدود ارزیابی می شود. همچنین، اگر کد ساده شده باشد، مشکل ناپدید می شود، اما مطمئناً این کار ممنوع است، زیرا من به یک تابع نیاز دارم: opt = x :> (a &); با [{a = True}، [x / را ارزیابی کنید. opt]] (* ==> True & *) من پستهای زیر را بررسی کردهام (بیشتر توسط Leonid و Mr.W) که هیچ کدام راهحل واضحی ارائه نکردند: این، این و این.
|
استفاده از With برای دامنه توابع خالص
|
57578
|
یک کد mathematica را با استفاده از NIntegrate اجرا کرد که شامل یک ادغام روی توابع کروی و عادی بیسل است. 1.اگر از MaxRecursion با تعدادی بازگشت استفاده کنم و از آن استفاده نکنم پاسخ در دو مورد تغییر می کند؟ 2. و همچنین آیا استفاده از استراتژی تطبیقی جهانی اهمیتی خواهد داشت؟ 3. در صورتی که بخواهم نقاط تکینگی را برای متغیر x حذف کنم، آیا از {x,a,b,c,d} استفاده میکنم که a و b نقاط مفرد و c و d محدودیتهای ادغام هستند. زیر انتگرال $\mathbf{W}\left(k,l,m,\theta_{k}\right)=8\pi i^{l}\Gamma\tau_{rei}j_{2}\left است (k\eta_{rei}\right)P_{2}\left(\cos\theta_{k}\right)\left[\beta P_{l-2}^{m}\left(\cos\theta_{k}\right)j_{l-2}\left(\xi\right)+\گاما P_{l+2}^{m} \left(\cos\theta_{k}\right)j_{l+2}\left(\xi\right)+2\zeta P_{l}^{m}\left(\cos\theta_{k}\right)j_{l}\left(\xi\right)\right].$ یکپارچه سازی مقدار زیر باید انجام شود: ($ \Gamma$، $\beta$، $\gamma$ و $\zeta$ فقط توابع l و m هستند، $\Lambda$ فقط یک ثابت است، $\xi=k*C$، C مقداری ثابت است) $\int\mathbf{W}\left(k,l,m,\theta_{k}\right)\mathbf{W}\left(k,l^{\prime},m^{\prime},\ theta_{k}\right)\cos\theta_{k}\frac{\Lambda}{k^{3}}\sin\theta_{k}d\theta_{k}$
|
NI با و بدون MaxRecursion ادغام کنید
|
6022
|
جایگزینی برای بک تیک (```) در جداسازی فضای نام از نام تابع چیست؟ آیا می توان تابع را بدون استفاده از این نماد فراخوانی کرد؟ من فکر میکنم در نسخههای اولیه Mathematica میتوان از «::» استفاده کرد، اما به نظر میرسد که اکنون کار نمیکند.
|
جایگزینی برای استفاده از بکتیک در جداسازی فضای نام از نام توابع چیست؟
|
715
|
آیا راهی برای اضافه کردن حاشیه نویسی خود به مقادیر یا توابع در Mathematica وجود دارد؟ برای مثال، تصور کنید که میخواهم یک «فهرست» را بهطور خاص بهعنوان «فهرست» از «رشته» حاشیهنویسی کنم. من فکر نمیکنم Mathematica واقعاً کاری برای اجرای چنین چیزی انجام دهد، اما چیزی که من میخواهم از این استفاده کنم برای اتصال Mathematica به توابع عمومی داتنت است. اگر بدانم که یک «فهرست» فقط شامل یک نوع است، میتوانم راحتتر تصمیم بگیرم که با چه نوع تابعی عمومی را فراخوانی کنم. یک نحو مثال ممکن است چیزی شبیه به: mylist = {Alice, Bob, Carol} SetAttribute[myList, NETType[String]] (* ویژگی NETType[] برای فراخوانی GenericListMethod<String>(myList ) *) به روز رسانی NETGenericCall[GenericListMethod,Sequence[myList]]: همچنین مهم است که myList باید (تقریبا؟) رفتار بومی را در Mathematica حفظ کند. برای مثال، من باید بتوانم با Map[] روی فهرست تکرار کنم بدون اینکه مجبور باشم ابتدا لیست را به صراحت باز کنم. فکر می کنم برای توابع معمولی Mathematica برای حفظ اطلاعات نوع تقریباً به طور کامل بیش از حد می خواهد.
|
آیا راهی برای افزودن حاشیه نویسی نوع وجود دارد؟
|
33109
|
مشکل این عبارت داخل ListPrint چیست؟ «OverTilde» در اینجا آشفتگی ایجاد میکند: FrameLabel->{{f<>(<>ToString[OverTilde[x]]<>), هیچکدام}، {x،هیچکدام}}
|
FrameLabel و OverTilde
|
32261
|
بگویید من فهرستی دارم که شبیه این است: list = {{{151.335`, 245.102`}, {1, 1}}, {{41.435`, 245.021`}, {2, 2}, {3, 3}} , {{131.048`, 243.364`}, {3, 3}, {56, 56}، {76، 23}}، {{164.911`، 244.039`}، {4، 4}}، {{98.1685`، 239.618`}، {5، 5}}، {{196.333`, 239.212`} ، {6، 6}}، {{184.767`، 234.228`}، {7، 7}}، {{213.044`، 234.24`}، {8، 8}}، {{26.6316`، 221.423`}، {9، 9}}}؛ چگونه می توانم آخرین عنصر در هر فهرست فرعی را مشروط به اینکه فهرست فرعی یک طول بحرانی «k» باشد برگردانم؟ برای مثال، اگر «k=3» را تنظیم کنیم، «{{3، 3}، {76، 23}}» را از لیست بالا برمیگردانیم. در اینجا روش ساده ای برای انجام آن است: k = 3; فهرست = {{{151.335`، 245.102`}، {1، 1}}، {{41.435`، 245.021`}، {2، 2}، {3، 3}}، {{131.048`، 243.364`}، {3، 3}، {56، 56}، {76، 23}}، {{164.911`، 244.039`}، {4، 4}}، {{98.1685`، 239.618`}، {5، 5}}، {{196.333`، 239.212`}، {6، 6}}، {{ 184.767`, 234.228`}, {7, 7}}، {{213.044`، 234.24`}، {8، 8}}، {{26.6316`، 221.423`}، {9، 9}}}؛ outputList = {}; برای[i = 1، i <= طول[لیست]، i++، If[طول[لیست[[i]]] >= k، outputList = پیوست[لیست خروجی، فهرست[[i]][[طول[لیست[[ من]]]]]]؛ ]؛ ]؛ outputList مطمئناً باید راه بهتری وجود داشته باشد؟
|
دسترسی به فهرستهای فرعی مشروط به طول آنها است
|
50824
|
این اولین پست من در این سایت است. همچنین، من تازه با _Mathematica_ هستم. من سعی می کنم اولین مشکلم را با _Mathematica_ حل کنم. این در مورد حل یک معادله دیفرانسیل مرتبه 2 است. من «F[t]» صریح را ندارم، در عوض فهرستی از مقادیر «{t, F[t]}» {{0, 1.00799}, {0.1, 1.09268}, {0.2, 1.18921}, {0.3 دارم ، 1.25086}، {0.4، 1.32473}، {0.5، 1.36879}، {0.6، 1.39813}، {0.7، 1.41114}، {0.8، 1.39531}، {0.9، 1.3986}، {1., 1.39468}} معادله ای که می خواهم حل کنم n = 05 است. y[0] = 1 yy[0] = 1 zi[0] = جدول[i، {i، {1، 1}}] T1 = {{0، 1.00799}، {0.1، 1.09268}، {0.2، 1.18921}، {0.3، 1.25086 }، {0.4، 1.32473}، {0.5، 1.36879}, {0.6, 1.39813}, {0.7, 1.41114}, {0.8, 1.39531}, {0.9, 1.3986}, {1., 1.39468}} Tij = Table[T1[[i, 2]] 1، 11}] ij = جدول [T1[[i, 1]], {i, 1, 11}] F[t_] := {y[t], (Tij[[t + 1]] - 9*yy[t] - 13* y[t])/5} while[i < n، zi[i + 1] = zi[i] + F[i]*h; y[i + 1] = h + i; yy[i + 1] = zi[[2]]; i = i + 1]
|
روش اویلر برای یک ODE مرتبه دوم
|
716
|
من سعی می کنم مخروط SDP را روی ماتریس های 3x3 با رسم بخش های تصادفی سه بعدی آن تجسم کنم. از آنجایی که هر منطقه یک سیستم از محدودیت های نابرابری است، من از RegionPlot استفاده می کنم، اما فکر می کنم اگر نمودارها فقط سطح را نشان دهند بهتر به نظر می رسند... راه خوبی برای رسیدن به این هدف چیست؟ طیف 2 := ( X = ( { {x1، x2، x3}، {x2، x4، x5}، {x3، x5، x6} })؛ vars = Union@Flatten@X؛ dvars = {x، y، z } m = Length@vars := X /. proj = makeMat /@ Orthogonalize@RandomReal[{-1, 1}, {n, m}] mat2 = Total@MapThread[Times, {proj, dvars}, 1] + IdentityMatrix@Length@X; @ (Thread[Eigenvalues[mat2] >= 0] RegionPlot3D[cons, {x، -3، 3}، {y، -3، 3}، {z، -3، 3}، مش -> 5، PlotStyle -> Opacity[.7]، PlotPoints -> 5] ); جدول[spectro2, {2}, {3}] 
|
تجسم طیف ضلعی 3x3
|
44284
|
من نیاز به جمع آوری مقادیر از ردیف های آرایه های مستطیلی از اعداد صحیح دقیق دلخواه دارم، با توجه به یک مقدار عنصر هدف و فاصله مجاز (موقعیت های +/- در داخل ردیف از اهداف یافت شده). به عنوان مثال، با توجه به آرایه هدف از ar={{6، 10، 6، 5، 7}، {10، 2، 2، 0، 7}، {0، 6، 3، 7، 5}، {2، 8 , 6, 9, 1}, {8, 8, 5, 0, 8}} و مقدار هدف `5` با فاصله مجاز «2»، نتیجه باید {10، 6، 5، 7، 3، 7، 5، 8، 8، 5، 0، 8} باشد. از چپ به راست، از بالا به پایین. من از این استفاده میکنم: nearEles[array_, ele_, dist_, posOnly_: False] := با[{r = Range[-dist, dist]، d = Dimensions[array][[2]]}، If[posOnly, #، استخراج[آرایه، #]] و [SparseArray[ Map[IntegerDigits[BitOr @@ (BitShiftLeft[FromDigits[#, 2], r])، 2, d] &, SparseArray[BitXor[1, Unitize[array-ele]]]]][NonzeroPositions]]]; بنابراین در مثال بالا، که nearEles[ar,5,2] نامیده می شود، آنچه را که نیاز دارم به من می دهد. در داده های واقعی (معمولاً اندازه آرایه 1K X 1K تا 4K X 2K)، عملکرد بسیار خوبی دارد. آیا ایده ای برای یک روش کارآمدتر (و شاید کمتر ناخوشایند) دارید؟
|
مقادیر (یا موقعیت) عناصر ردیف آرایه در تعداد مشخصی از موقعیت ها از مقدار هدف
|
46631
|
من در حال نوشتن برنامه ای برای اجرای یک بازی Pente هستم و با این سوال دست و پنجه نرم می کنم: > بهترین راه برای تشخیص الگوهای روی تخته دو بعدی چیست؟ به عنوان مثال، در Pente یک جفت سنگ مجاور هم رنگ را می توان زمانی که آنها از دو طرف توسط حریف دو طرف قرار می گیرند، گرفت. چگونه می توانیم تمام سنگ هایی را که می توان با حرکت بعدی برای تخته زیر گرفت پیدا کرد؟  در زیر یک راه حل ساده ممکن را نشان می دهم، اما با یک نقص: سخت است که آن را برای الگوهای جالب دیگر گسترش دهید، یعنی سه سنگ از همان رنگ در یک ردیف احاطه شده با فضاهای خالی، یا چهار سنگ همرنگ در یک ردیف که از یک طرف کناری هستند اما از طرف دیگر باز هستند، و غیره > من هستم تعجب می کنم که آیا راهی برای تعریف یک DSL برای شناسایی > ساختارهای 2 بعدی مانند آن روی تخته وجود دارد - نوعی الگوی _2 بعدی > تطبیق_. P.S. من همچنین از هرگونه راهنمایی در مورد نحوه ساده کردن کد زیر و اصطلاحی تر کردن آن قدردانی می کنم - برای مثال، من واقعاً از نحوه تعریف «SortStones» خوشم نمی آید. ## راه حل ساده در اینجا یک راه برای حل این مشکل وجود دارد (برای تولید و نمایش تخته های تصادفی به گرافیک های ابتدایی زیر مراجعه کنید): * تمام زیر مجموعه های 3 سنگ را از تابلوی بالا برشمارید * آنهایی را انتخاب کنید که یک الگوی _AABE_ یا _ABBE_ را تشکیل می دهند، که در آن E نشان دهنده یک فضای خالی است. مشکی [4، 3]، سیاه [2، 5]، سیاه [4، 2]، سیاه [5، 3]، سیاه [1، 2]، سیاه [1، 3]، سیاه [5، 4]، سیاه [1، 5]، سفید[3، 1]، سفید[4، 1]، سفید[4، 4]، سفید[3، 5]، سفید[3، 4]، سفید[5، 1]، سفید[ 5، 2]، سفید[3، 3]، سفید[1، 1]} ابتدا «isTriple» را تعریف می کنیم که بررسی می کند آیا سه سنگ مرتب شده بر اساس مختصات x و y خود در یک ردیف در کنار یکدیگر قرار دارند و از یک ABB یا پیروی می کنند یا خیر. الگوی AAB: isTriple[{a_, b_, c_}] := و[ (* A A B یا A B B *) Head[a] != Head[c] /. {سیاه -> 1، سفید -> 0}، (* مختصات x و y با فاصله مساوی هستند *) a[[1]] - b[[1]] == b[[1]] - c[[1] ]، a[[2]] - b[[2]] == b[[2]] - c[[2]]، (* و در کنار یکدیگر هستند *) Abs[a[[1]] - b[[1]]] <= 1, Abs[a[[2]] - b[[2]]] <= 1] سپس مختصات و رنگ سنگی را که جفت را از بین میبرد تعیین میکنیم: killerStone[{a_, b_, c_}] := اگر [سر[a] == سر[b] /. {black -> 1, white -> 0}, Head[c][2 a[[1]] - b[[1]], 2 a[[2]] - b[[2]]]، Head[ a][2 c[[1]] - b[[1]], 2 c[[2]] - b[[2]]] در نهایت، ما فقط سهگانههایی را انتخاب میکنیم که فضای سنگ کشنده قبلاً اشغال نشده باشد: sortStones[l_] := مرتب سازی[l، OrderedQ[{#1، #2} /. {black -> List, white -> List}] &] triplesToKill[board_] := Module[ {triples = Select[sortStones /@ Subsets[board, {3}], isTriple]}, Select[triples, Block[ { ks = killerStone[#]}، FreeQ[board، _[ks[[1]]، ks[[2]]]]] و]] displayBoard[a, #] & /@ triplesToKill[a] // Partition[#, 3, 3, {1, 1}, {}] & // GraphicsGrid  ## Graphics primitives randomPoints[n_] := RandomSample[Block[{nn = سقف[Sqrt[n]]}، مسطح[جدول[{i، j}، {i، 1، nn}، {j، 1، nn}]، 1]]، n]; (* n تعداد حرکت = 2 * تعداد نقاط *) randomBoard[n_] := ماژول[ {points = randomPoints[2 n]}، Join[ Take[points, n] /. {x_، y_} -> سیاه[x، y]، گرفتن[امتیاز، -n] /. {x_, y_} -> سفید[x, y] ]] شبکه[minX_, minY_, maxX_, maxY_] := Line[Join[ جدول[{{minX - 1.5, y}, {maxX + 1.5, y}} ، {y، minY - 1.5، maxY + 1.5، 1}]، جدول[{{x، minY - 1.5}، {x، maxY + 1.5}}، {x، minX - 1.5، maxX + 1.5، 1}]]]؛ displayBoard[board_] := Module[ {minX = Min[First /@board], maxX = Max[First /@board], minY = Min[#[[2]] & /@ board], maxY = Max[# [[2]] & /@ تخته]، n}، گرافیک[{ grid[minX، minY، maxX، maxY]، تخته /. { سیاه[n__] -> {سیاه، دیسک[{n}، 0.4]}، سفید[n__] -> {ضخیم، دایره[{n}، 0.4]، سفید، دیسک[{n}، 0.4 ]} }}، ImageSize -> Small، Frame -> True]]; displayBoard[board_, points_] := نمایش[ displayBoard[board], Graphics[ Map[{Red, Disk[{#[[1]], #[[2]]}, 0.2]} &, points]]]
|
تشخیص الگوهای سنگ های سیاه و سفید روی تخته دو بعدی
|
45959
|
من تصویری دارم که کاراکترهای مختلفی مانند اعداد و حروف در آن کشیده شده است. من سعی میکنم هر کاراکتر را به تصویر خودش تقسیم کنم تا بتوانم آن را از طریق «Classify[]» اجرا کنم و آنها را یکی یکی شناسایی کنم (زیرا «TextRecognize[]» روی شخصیتهای جداگانه به خوبی کار نمیکند). تصاویر من به این شکل هستند:  این یک دسته از 1 ها برای قرار دادن در «طبقه بندی[]» است. بنابراین پارتیشن بندی هر یک باید بسیار آسان باشد، اما من مطمئن نیستم که بهترین راه برای انجام آن چیست. من سعی کردم این مثال را تطبیق دهم: http://reference.wolfram.com/mathematica/example/AnalyzeSegmentedCellsInAnImage.html اما نتوانستم آن را به کار بیاندازم. کاراکترها = SelectComponents[ DeleteBorderComponents[Binarize[a, {0, 0.7}]], {Area}, 100 < #1 < 1000 &]; outlines = ComponentMeasurements[ ImageMultiply[a, characters], {BoundingBox}][[All, 2]]; نمایش[a، گرافیک[{قرمز، ضخیم، دایره @@ # & /@ خطوط کلی}]]; این فقط یک نسخه کمی روشن تر از تصویر اصلی را بدون قرمزی در هیچ کجا برمی گرداند.
|
پارتیشن بندی تصویر بر اساس ویژگی ها
|
36889
|
بدون شرط، اصطلاح بردارهای ویژه (ماتریس) به بردارهای ویژه ستون (ماتریس) اشاره دارد و می توان مستقیماً با «بردارهای ویژه[]» آن را محاسبه کرد. برای بدست آوردن بردارهای ویژه ردیف، میتوان جابجایی ماتریس برگردانده شده توسط «بردارهای ویژه[]» را معکوس کرد (یا به طور معادل، معکوس «JordanDecomposition[][[1]]». این روش معمولاً به اندازه کافی سریع است، اما گاهی اوقات محاسبه معکوس در مقایسه با محاسبه بردارهای ویژه ستون، زمان زیادی را می طلبد. این می تواند زمانی اتفاق بیفتد که بردارهای ویژه ستون تا حدی نمادین باشند یا «ریشه[]» را در بر گیرند. > آیا راه بهتری برای محاسبه بردارهای ویژه ردیف یک ماتریس وجود دارد؟ به طور خاص، آیا راهی برای محاسبه بردارهای ویژه ردیف به همان سرعت بردارهای ویژه ستون > وجود دارد؟
|
بهترین روش برای محاسبه بردارهای ویژه ردیف
|
35101
|
من مقداری داده را از یک فایل وارد می کنم. با این حال، فایل توسط یک ابزار غیرقابل اعتماد ایجاد شده است، به طوری که داده ها به این شکل هستند: in: data = Import[D:\\6000s.txt, Table] out: {...{5,0, 46.4109},{6,0,46.6017},{7,0,No,Data},{8,0,45.7324}...} خطوط حاوی بدون داده می توان با خیال راحت حذف کرد، اما من نمی دانم چگونه این کار را به خوبی انجام دهم. چگونه می توانم به طور موثر بر روی جدول خود نقشه برداری کنم و تمام ردیف هایی که حاوی یک رشته هستند را پاک کنم؟ پیشاپیش از کمک شما متشکرم ویرایش: نمونه ای از داده های من اینجاست. همچنین، یک سوال بسیار مرتبط اینجاست ویرایش 2: پاسخهای @RunnyKine و @MikeHoneyChurch در نظرات کار را انجام دادند. من کارهای زیر را انجام دادم: data = Import[my_data.txt, Table]; data = DeleteCases[data, {__, _String, _String}] این بسیار سریعتر از حلقههای زشت for است که قبلاً استفاده کرده بودم. با تشکر از کمک شما!
|
نحوه حذف تمام ردیف های فایل داده که حاوی رشته هستند
|
42707
|
من سعی می کنم سیستمی از معادلات 400*N را برای جداسازی داده های طیفی برای چهار ترکیب مختلف تنظیم کنم. من 400 طول موج مختلف را در حلال های N (3 حلال در این مورد) بررسی کردم. برای انجام این کار، میخواهم تابع زیر را کوچک کنم: $A_{\lambda_i, N_i} - (\epsilon_{1 (\lambda_i, N_i)}C_1 + \epsilon_{2 (\lambda_i, N_i)} C_2 + \epsilon_{3 (\lambda_i, N_i)}C_3 + \epsilon_{4 (\lambda_i, N_i)}C_4 = 0 $ در اینجا $A$ جذب طیفی است که می خواهم در طول موج مشخص شده ($\lambda$) در حلال ($\epsilon$ انقراض مولی) دکانوله کنم ضریب برای هر ترکیب مختلف که مربوط به جذب در طول موج و حلال معین است، سپس مقادیر ناشناخته C_1$ به $C_4$ https://drive.google.com/folderview?id=0B5gGZ4-SD7-ZdHFveVY5b2J3OTQ&usp=sharing داده های من به صورت زیر سازماندهی شده است و هر ردیف دارای 5 ورودی است و من 400 ردیف یک (برای هر طول موج) دارم. \ epsilon_1 \; \epsilon_4$] هر حلال یک جدول دارد که دقیقاً مانند این جدول سازماندهی شده است مثبت است. وارد کردن داده ها (آپلود شده در درایو گوگل) phosBB = Import[/home/marco/LatexDocs/analytical/uvvis/PHOS_BB.CSV]; phosMR = واردات[/home/marco/LatexDocs/analytical/uvvis/PHOS_MR.CSV]; phosPT = واردات[/home/marco/LatexDocs/analytical/uvvis/PHOS_PT.CSV]; phosTB = واردات[/home/marco/LatexDocs/analytical/uvvis/PHOS_TB.CSV]; phosUI = واردات[/home/marco/LatexDocs/analytical/uvvis/PHOS_UI.CSV]; پیش پردازش داده ها برای خلاص شدن از شر سرفصل ها: phosBB = Delete[phosBB, 1]; phosMR = حذف[phosMR, 1]; phosPT = حذف[phosPT, 1]; phosTB = حذف[phosTB, 1]; phosUI = حذف[phosUI, 1]; محاسبه $\epsilon$ از راه حل های شناخته شده (BB-TB): \[Epsilon]PhosBB = phosBB[[All, 2]]/concPhosBB; \[Epsilon]PhosMR = phosMR[[All, 2]]/concPhosMR; \[Epsilon]PhosPT = phosPT[[All, 2]]/concPhosPT; \[Epsilon]PhosTB = phosTB[[All, 2]]/concPhosTB; تنظیم جدول داده [$A_{unk} \; \epsilon_1 \; \epsilon_2 \; \epsilon_3 \; \epsilon_4$] phosDataTable = Transpose[{phosUI[[All, 1]]، \[Epsilon]PhosBB، \[Epsilon]PhosMR، \[Epsilon]PhosPT، \[Epsilon]PhosTB}];
|
نحوه تنظیم و به حداقل رساندن یک سیستم بزرگ معادلات برای حل تک تک اجزا
|
54862
|
آیا دستوری برای درج یک آیتم در لیست وجود دارد که جفت تشکیل دهند؟ به عبارت دیگر، InsertObject[{a,b,c},d] را بگیریم که خروجی {{a,d},{b,d},{c,d}} را دارد؟ این معادل تابع، جدول[{{a,b,c}[[i]],d},{i,1,3}] این روش به خوبی کار میکند، اما به نظر نمیرسد روش ریاضی برای انجام کارها. آیا این دستور داخلی وجود دارد؟
|
دستور درج مورد در لیست
|
714
|
# مشکل رسمی سوالی که میخواهم بپرسم برای بسیاری از مسائل علمی و مهندسی قابل استفاده است. به طور خلاصه، من قصد دارم برای مبتدیان Mathematica که میخواهند از Mathematica برای یافتن راهحلی برای یک مسئله بهینهسازی محدودیتهای غیرخطی چند بعدی استفاده کنند، راهنمایی و راهنمایی عملی بخواهم، یعنی مشکلی از شکل: Find $\vec{ \mathbf{x}}$ به طوری که $\mathbf{F}\left(\vec{\mathbf{x}}\راست) = \vec{\mathbf{0}} $. برای گسترش این عبارت: مقدار $\vec{\mathbf{x}} = \left| \begin{array}{c} x_{1} \\\ x_{2} \\\ \vdots \\\ x_{n} \end{array} \right|$ تا $\begin{cases} f_1\ چپ (x_0، x_1، \ldots، x_n\right) = 0 \\\ f_2\left(x_0، x_1، \ldots، x_n\راست) = 0 \\\ \mbox{ }\vdots& \\\ f_m\left(x_0, x_1, \ldots, x_n\right) = 0 \end{cases}$ معمولاً ما به دنبال $\vec{\mathbf{x هستیم }} \in \Re^n$ (یعنی نادیده گرفتن راهحلهای پیچیده در بیشتر رشتههای مهندسی و علمی)، $n \neq m$ داریم، و $n$ و $m$ از اعداد تک رقمی تا دو رقمی هستند. توابع $f_i$ دلخواه، غیر خطی هستند و فقط در زیرفضاهای $\Re^n$ تعریف می شوند. ممکن است محدودیت های نابرابری اضافی وجود داشته باشد. * * * # مشکل عملی من می خواهم بدانم تمام **ابزارها، توابع و ترفندهایی** که کاربران باتجربه Mathematica دوست دارند برای نزدیک شدن به این نوع مسائل استفاده کنند. من **نخواهم** برای تابع جادویی یک دستوری حل آن برای من، زیرا می دانم که بهینه سازی توابع به طور کلی بسیار سخت است و ترکیبی از تجزیه و تحلیل رسمی، رسم و کاوش عددی چیزی است که فرد را راهنمایی می کند. یک راه حل، اگر راه حلی وجود داشته باشد. چیزی که من می پرسم این است که چگونه Mathematica می تواند به این اکتشاف کمک کند. * * * # مثال بیایید یک مثال در دنیای واقعی در نحو Mathematica در نظر بگیریم، که از یک مشکل گرفته شده است که من در حال حاضر روی آن کار می کنم. من معتقدم این مجموعه خاص از معادلات هیچ راه حل واقعی ندارد (پس سعی نکنید واقعاً روی آن کار کنید!) و می تواند بهتر فرموله شود، اما این آن را به مثال بهتری تبدیل می کند. سیستم به این شکل است (لازم نیست فایل را دانلود کنید، خیلی جالب نیست): eq1 = Dhtmp==Chbar+Ghtmp eq2 = Dfstartmp==Cfstarbar+Gfstartmp (* ... *) eq31 = Lmbar== ((Dmtmp+Dmstartmp*((1-n)/n))/Wbar)*(1-zprimebar) eq32 = Lmstarbar==((Dmtmp+Dmstartmp*((1-n)/n))/Wstarbar)*zprimebar*(n/(1-n)) eq33 = Wstarbar==((t/tstar)*((( 1-zprimebar)/zprimebar)^(1/تتا)))*Wbar eq34 = zeta==(Ptmp*(Ctmp^phi))/(Pstartmp*(Cstartmp^phi)) eq35 = Wbar==Phbar/(Pmbar*ahbar) eq36 = Wstarbar==Pfstarbar/(Pmstarbar*afstarbar) eq37 = ibar= =(1/بتا)-1 این مجموعه خام معادلات است، در آن صورت، a کپی پیست از یک فایل Matlab و سپس کمی جستجو/جایگزینی برای حذف زیرخط، تغییر توابع ضمنی به واضح، برچسب زدن و غیره... با این کار، مقادیر یا فواصل از پیش تعیین شده برای برخی از متغیرها داده می شود. مانند «ibar = 1» و غیره... به عنوان یک کاربر مبتدی Mathematica، اولین «ترفند»ی که یاد گرفتم به من اجازه میدهد به سیستم نگاه کنم (با تشکر از کاربر MMA.SE Simon) این است که مجموعهای از «جایگزینهای» زیبا را برای نامهای متغییر متلب زشت تعریف کنیم: MakeBoxs[afstarbar, form_] := InterpretationBox[OverscriptBox[SuperscriptBox[af, *]، _]، afstarbar] MakeBoxs [آلفا، شکل_] := جعبه تفسیر[\[آلفا]، آلفا] (* ... 53 مورد از آنها وجود دارد. من آنها را قبل از معادلات می چسبانم. *) در Matlab معمولاً سعی میکنم هر معادله را به صورت جداگانه رسم کنم و همه متغیرها به جز یک یا دو متغیر را ثابت نگه دارم. این به من کمک می کند تا ایده بهتری از فواصل جستجوی متغیرهای رایگان داشته باشم. سپس نسخههای سادهشده سیستم را به حلکنندههای مختلف میدهم («fsolve» برای چیزهای ساده، یا یک حلکننده یک بار مصرف شبیهسازی شده شبیهسازی شده مینویسم، و غیره)، و سیستم را تنظیم میکنم تا زمانی که به یک راهحل دست پیدا کنم. اکنون، من میخواهم Mathematica را امتحان کنم، اما به عنوان یک مبتدی، میدانم که این موضوع بسیار سرگردان خواهد بود، زیرا فهرست خوبی از نکاتی در مورد آنچه کاربران Mathematica در دنیای واقعی برای کمک به خود استفاده میکنند، پیدا نکردم. حل مسائل بهینه سازی قیود چند بعدی غیرخطی من فکر می کنم که وب سایت Mathematica Stackexchange جایی است که باید چنین راهنمای پیدا کرد.
|
استفاده از Mathematica برای کمک به تعیین سازگاری و حل عددی سیستم های معادلات غیر خطی
|
20968
|
وقتی رنگ پسزمینه یک سلول را مانند  تغییر میدهم، سلولهای رنگی اندکی فرورفته میشوند و فاصله خطوط آنها افزایش مییابد. چگونه می توانم رنگ پس زمینه سلول را تغییر دهم در حالی که سایر عناصر چیدمان سلول را ثابت نگه دارم؟
|
رنگ پس زمینه سلول چیدمان سلول را تغییر می دهد
|
45153
|
کسی میتونه به من بگه چرا این کد کار نمیکنه و چطوری درستش کنم؟ با تشکر k = 0; انجام دهید[{ Label[بالا]، k = k + 1، چاپ[k = ، k]، اگر[k < 4، برو[بالا]]}، {10}] > > k = 1 > > برو: :nolabel: بالای برچسب پیدا نشد. >> > > نگه دارید[برو[بالا]] >
|
مشکل با برچسب در یک حلقه Do، nolabel
|
45735
|
چگونه می توانم خطوط زیادی را با داده نشان دهم، با استفاده از Manipulate؟ Manipulate[ Print[Number...Square...Cube]; آیا[Print[z، ...، z^2، ...، z^3]، {z، 1، zmax}]; PieChart[Table[i^3, {i, 1, zmax}], ChartLabels -> Range[zmax]] , {zmax, {1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9,10, 11,12,13,14,15,16}}] من PieChart را در داخل CDF-place می بینم، اما داده ها نشان داده می شوند بیرون، بعد از میدان CDF. من نیز علاقه مند به نمایش متن PieChart بزرگتر، و با برچسب داده ها، به عنوان مثال 9 و زیر 9 هستم ... (21%)
|
چگونه بسیاری از خطوط داده را با Manipulate نشان دهیم؟
|
36881
|
من توابع تکهای $3$ زیر را دارم، و میخواهم «f1»، «f2» و «f3» دارای 3 دلار رنگهای مختلف باشند: Plot[ Piecewise[{{{f1, f2,f3}، B < 1/2 }, {{f1, f2,f3}, B > 1/2}}], {B, 0, 1}] چگونه می توانم این کار را انجام دهم؟
|
رنگ ها برای عملکردهای چندتایی
|
5300
|
اگر من یک گراف جهت دار داشته باشم، چگونه می توانم آن را با فلش هایی که به صورت عمودی از پایین به بالا نشان می دهند، بکشم، مانند نشان دادن یک الگوی وراثت کلاس در OOP (برنامه نویسی شی گرا)؟
|
نحوه رسم نمودار جهت دار با فلش هایی که به صورت عمودی از پایین به بالا نشان داده می شوند
|
11506
|
اخیراً به خودم یاد می دهم که چگونه محاسبات بیزی را با زبان BUGS (به ویژه JAGS) انجام دهم. با این حال، من متوجه شدم که چگونه می توان از Mathematica برای انجام محاسبات مشابه (شاید بر اساس NIintegrate) استفاده کرد. من بیشتر علاقه مندم که مدل هایی را با استفاده از امکانات ترکیبی محاسباتی/گرافی عالی که Mathematica فراهم می کند ایجاد کنم. من یک نسخه از تجزیه و تحلیل داده های منطقی بیزی برای علوم فیزیک دارم و با وجود اینکه کتابی عالی و لذت بخش است، فکر می کنم بیشتر بر روی راه حل های تحلیلی تمرکز کرده است تا عددی - به نظر می رسد که مدل های پیچیده تر به سرعت می توانند از توانایی دستیابی به راه حل های تحلیلی پیشی می گیرد. به عنوان مثال، مشکل استنتاج تفاوت بین دو نرخ را در نظر بگیرید که از کتاب لی و واگن میکر گرفته شده است: مدل { # Preor on Rates theta1 ~ dbeta(1,1) theta2 ~ dbeta(1,1) # تعداد مشاهده شده k1 ~ dbin( theta1,n1) k2 ~ dbin(theta2,n2) # تفاوت بین نرخ دلتا <- theta1 - theta2 } با توجه به k1، n1، k2، و n2، چگونه می توانم این را به Mathematica ترجمه کنم تا به عنوان مثال به دست بیاورم. چگالی خلفی تتا، تفاوت در نرخ ها، فرض می کنم p(دلتا | k1,k2,n1,n2)؟ (مثلا k1=5، k2=7، n1=n2=10). دانستن اینکه چگونه این کار انجام می شود، به من کمک می کند تا بتوانم مدل های دیگری را بسازم و حل کنم!
|
محاسبات نوع BUGS در Mathematica
|
9070
|
من می خواهم معادله زیر را در ریاضیات حل کنم: `DSsolve[{X'[t] == A.X[t], X[0] == ( {{0},{0}} )}, X[t], t]` این یک سیستم از 2 ODE است که توسط ماتریس A جفت شده اند، که نمی خواهم آن را به شکل {{a,b},{c,d}} قرار دهم تا خروجی را به عنوان داشته باشیم. تابعی از ماتریس نمایی Mathematica آن را میداند، اما راهحلی بهطور عجیبی بیان میکند: {{X[t] -> InverseFunction[Dot, 2, 2][A, E^(t A.1) InverseFunction[InverseFunction[Dot, 2, 2], 2 , 2][A, 0]]}} در جایی که واقعاً از یک ماتریس نمایی استفاده می کند، اما همچنین متکی بر نماد عجیب «InverseFunction» است. [...]` سوال من این است که چگونه می توان از این نماد InverseFunction خلاص شد تا یک عبارت خواناتر داشته باشد. آیا برای مثال، روشی برای این فرض دارم که A یک ماتریس (2،2)، معکوس، با معکوس B است؟ یا به طور کلی تر، چگونه می توان ODE های برداری را حل کرد و Mathematica را وادار به نوشتن راه حل با تکیه بر نمادگذاری ماتریس نمایی کرد؟ اگر می توانم با ماکسیما به نتیجه بهتری امیدوار باشم، لطفا راهنمایی کنید. خیلی ممنون برای کمک
|
ODE برداری در ریاضیات با نمایی ماتریسی
|
38683
|
در متلب یک پیاده سازی خوب از الگوریتم AMD (تقریبی جایگشت درجه حداقل) به نام amd وجود دارد (به مستندات متلب آنلاین مراجعه کنید). یک الگوریتم جایگزین به نام COLAMD وجود دارد (به مستندات آنلاین MATLAB مراجعه کنید). این الگوریتم به ویژه زمانی جالب است که کسی بخواهد شبکههای مقاومتی بزرگ را مدلسازی کند. مقاومتهای مسیر را محاسبه کنید یا شبکهای از مقاومتها را کاهش دهید (برای تئوری، به عنوان مثال، روشهای کارآمد برای شبکههای مقاومت بزرگ را ببینید). در آنجا مرحله AMD یک مرحله پیش شرطی برای یک ماتریس بزرگ قبل از تجزیه Cholesky (موجود در _Mathematica_ تا _CholeskyDecomposition_) است. الگوریتمهای کدگذاری شده فرترن اصلی را میتوانید در صفحه وب از نویسندگان پیدا کنید. آیا کسی از اجرای الگوریتم AMD یا COLAMD در _Mathematica_ آگاه است؟
|
الگوریتم جایگشت حداقل درجه تقریبی در Mathematica
|
45103
|
من یک معادله چند جمله ای مرتبه چهارم دارم که بسته به پارامتر متغیر 's1'، ریشه های $4$ دارد. برای هر «s1» راه حل های 4 دلاری دارم. من به یک LinePlot از همه ریشه ها نیاز دارم تا ببینم وقتی پارامتر s1 تغییر می کند چگونه در صفحه مختلط حرکت می کنند. من می توانم معادله خود را حل کنم اما نمی دانم چگونه همه ریشه ها را با هم روی یک نمودار رسم کنم (نقاط متصل با خط برای هر جواب). poly = -6.11000000000001`*^6 k^4 + 1000.` s1^2 + 60.335263000000005`(-5.` k + s1)^2; جدول[ NSsolve[ poly == 0، k]، {s1، {0.1، 0.2، 0.3، 0.4، 0.5، 0.6، 0.7، 0.8، 0.9}}]
|
رسم راه حل های یک معادله چند جمله ای مرتبه 4
|
9072
|
من می خواهم رشته ای را که زمینه یک نماد را نشان می دهد حذف کنم. برای اطلاعات، من به چنین عملکردی در تابع «ShowIt» خود نیاز دارم که در اینجا تعریف شده است، میخواهم بدانم چگونه میتوانم چنین رشتهای را با یک قانون جایگزین کنم، بهطور مثال، «MyFunc[ShowIt[Q1`Private`var1$123]، ShowIt [Q2`Private`var2$456], 0., 1.] می دهد MyFunc[ShowIt[var1]، ShowIt[var2]، 0.، 1.] یا Q1`Private`var1$123 var1 را می دهد.
|
زمینه ها را از نمایش رشته ای یک نماد حذف کنید
|
5308
|
میپرسم آیا کسی رسم نمودار لبهای را پیادهسازی کرده است؟ http://www.win.tue.nl/~dholten/papers/forcebundles_eurovis.pdf
|
نحوه تجسم نمودارهای بزرگ با دسته بندی لبه های جهت دار
|
47218
|
یکی از دوستان من با استفاده از نسخه 9 اخیراً این را به من نشان داد:  عجیب است زیرا در نسخه 8.0.4 «1.2 ∈ Rationals» این کار را انجام می دهد. بازگشت نادرست:  من سند آنلاین را بررسی کردم عنصر و عقلان، هیچ تغییری ذکر نشده است. بنابراین این یک تغییر بی صدا است یا یک اشکال؟
|
رفتار 1.2 ∈ تغییرات منطقی در v9؟
|
44467
|
من می خواهم تابع زیر را رسم کنم Plot[(1/x (0.01/(0.01 + x^2) - (10/(10 + x^2))^2)), {x, 0, 10}, Frame -> True، PlotRange -> All] که در مقیاس log بسیار به اوج خود در 0.01 رسیده است تا آن را تا مقادیر بالاتر نشان دهد، به عنوان مثال: LogPlot[-(1/x (0.01/(0.01 + x^2) - (10/(10 + x^2))^2))، {x، 0، 100}، Frame -> True، PlotRange -> {10^-9, 10}] با این حال، از آنجایی که تابع منفی است، باید یک علامت منفی به تابع اضافه کنم. من میخواهم چیزی شبیه نمودار log در بالا دریافت کنم، اما با محور y رو به پایین و با مقادیر منفی، شبیه به نمودار زیر LogPlot[-(1/x (0.01/(0.01 + x^2) - ( 10/(10 + x^2))^2))^-1، {x، 0، 10}، Frame -> True، PlotRange -> {0.1، 10^3}] اما با مقیاس بندی مناسب برای محور log و مقدار منفی sin به جای مثبت، آیا ممکن است؟ پیشاپیش ممنون
|
logplot برای تابع ارزش منفی
|
31663
|
من به تازگی موفق شدم هسته های متعددم را بالا ببرم و روی یک ماشین چند هسته ای جدید زمزمه کنم، که از این بابت بسیار خوشحالم. با این حال، من کمی در مورد معنای بخشهای مختلف صفحه نظارت بر وضعیت هسته موازی غافل هستم، زیرا اسناد رسمی در مورد آن بسیار پراکنده است.  این صفحه از منوی ارزیابی قابل دسترسی است. با کلیک بر روی «انتخاب ستونها...» تا حدودی برخی از عناصر مرموزتر روشن میشوند:  به ویژه * ** CPU** زمان CPU مورد استفاده تا کنون توسط آن هسته را می دهد و * **RAM** رمی را که در حال حاضر استفاده می کند را می دهد. * هنگامی که یک هسته محاسبه را شروع میکند، نقطهها از سبز به قرمز تغییر رنگ میدهند و پس از اتمام به سبز برمیگردند. با این حال، من چند سوال خاص دارم: * ستون **زمان** چه چیزی را اندازه می گیرد؟ * دیالوگ **سپری شده** چه چیزی را اندازه گیری می کند؟ * *سرعت** دقیقاً چیست؟ با چی مقایسه میشه * میله های سبز چیست؟ با فشردن ماوس، آنها نکات ابزار را با درصدهایی رشد می دهند که هیچ نشانی از چیستی آنها ندارند. برای موارد بالا، من تصور میکنم که هستهها واقعاً از پتانسیل کامل خود استفاده نمیشوند. آیا این مورد است؟ (و اگر چنین است، آیا منبع خوبی برای ایده هایی در مورد رفع آن وجود دارد؟)
|
عناصر صفحه وضعیت هسته موازی به چه معناست؟
|
13014
|
بهترین راه برای یافتن کوتاه ترین مسیر با استفاده از تابع فاصله سفارشی چیست؟ من سعی می کنم کمی با مفهوم استفاده از توزیع ها به جای یک مقدار وزن قطعی برای هر یال معین بازی کنم. اگر بخواهیم مثلاً با 95% اطمینان بررسی کنیم که کوتاه ترین مسیر چیست، نتایج می تواند متفاوت باشد. (نقص میانگین ها.) دانش ما از فواصل ممکن است قطعی نباشد و ممکن است بخواهیم با فاصله یا محدوده اطمینان برای وزنه ها کار کنیم. loc = Flatten[Solve[Mean[WeibullDistribution[2, 1, x]] == #, x] & /@ {1, 2, 3.01}]; {n1, n2, n3} = WeibullDistribution[2, 1, #] & /@ loc[[All, 2]]; شبکه = {1 \[UndirectedEdge] 2, 1 \[UndirectedEdge] 4, 1 \[UndirectedEdge] 5, 2 \[UndirectedEdge] 3, 2 \[UndirectedEdge] 4, 4 \[UndirectedEdge] 3, 4 \[UndirectedEdge] 7، 4 \[UndirectedEdge] 6، 3 \[UndirectedEdge] 7, 5 \[UndirectedEdge] 6, 6 \[UndirectedEdge] 7}; NetworkWeight = {n2، n3، n3، n2، n1، n1، n3، n2، n2، n2، n1}؛ edgeWeights = Map[Mean, NetworkWeight] // N; edgeLabels = Thread[Rule[شبکه، edgeWeights]]; g = Graph[شبکه، EdgeWeight -> edgeWeights، EdgeLabels -> edgeLabels، VertexLabels -> Name، VertexLabelStyle -> Directive[Red, Italic, 20]، ImagePadding -> 20، GraphLayout -> SpringEmbeddingPath , 1, 7] این به من خواهد گفت کوتاه ترین مسیر از 1 تا 7 {1،2،3،7} است. اما اگر با استفاده از مونت کارلو کوتاه ترین مسیر را با دست محاسبه کنم، path147 = RandomVariate[n3, 10000] + RandomVariate[n3, 10000]; path1237 =RandomVariate[n2, 10000] + RandomVariate[n2, 10000] + RandomVariate[n2, 10000]; dist147 = EstimatedDistribution[path147, WeibullDistribution[α, β, μ]]; dist1237 = تخمین زده شده[path1237, WeibullDistribution[α, β, μ]]; NSolve[CDF[dist1237, x] == 0.95 && x > 0, x, Reals] // Quiet NSolve[CDF[dist147, x] == 0.95 && x > 0, x, Reals] // آرام می توانیم ببینیم که مسیر `{1,4,7}` انتخاب ما در این مورد خواهد بود. آیا راهی وجود دارد که پس از تخصیص توزیع به 'EdgeWeight'، تابعی را تعریف کنیم که وزن کل را با استفاده از همان مفهوم نشان داده شده در بالا محاسبه کند؟ با تشکر فراوان.
|
یافتن کوتاهترین مسیر نمودار با تابع فاصله گراف سفارشی
|
6023
|
ایده این است که کل نوت بوک را با تمام معادلات ریاضی به شکل لاتکس به HTML صادر کنیم. به این ترتیب ما می توانیم اسکریپت mathjax را اضافه کنیم و ریاضیات را انجام می دهد. فرض کنید ما در یک دفترچه دارای موارد زیر هستیم: > این یک معادله است: $f(x) = x^2$. برای این مثال اجازه می دهیم $x \in [0,1]$. عبارت زیر عبارتی است که موارد فوق را ایجاد می کند. Cell[TextData[{ این یک معادله است: ، Cell[BoxData[ FormBox[ RowBox[{ RowBox[{f، (، x، )}]، ، =, , SuperscriptBox[x, 2]}], TraditionalForm]], FormatType->TraditionalForm], . اجازه می دهیم , Cell[BoxData[ FormBox[ RowBox[{x، ، \[Element]، ، RowBox[{[، RowBox[{0، ،، 1}]، ]}]}]، TraditionalForm]]، FormatType->TraditionalForm]، برای این مثال. }]، Text] اگر به اینجا نگاه کنید نمونه ای از نحوه استفاده از قوانین تبدیل را خواهید یافت. متاسفانه، همانطور که در یکی از پست های قبلی من می بینید، خیلی خوش شانس نبودم. در هر صورت، در اینجا تلاشی وجود دارد: ExportString[ Cell[TextData[{این یک معادله است: , Cell[BoxData[ FormBox[RowBox[{RowBox[{f، (، x، ) }]، ، =، ، SuperscriptBox[x، 2]}]، TraditionalForm]]، FormatType -> TraditionalForm]، . اجازه می دهیم ، Cell[BoxData[ FormBox[RowBox[{x، ، \[Element]، ، RowBox[{[، RowBox[{0 , ,, 1}], ]}]}]، TraditionalForm]]، FormatType -> TraditionalForm]، برای این مثال.}]، متن ]، HTML، ConversionRules -> {TraditionalForm -> {$, Convert`TeX`BoxesToTeX[#] &، $}}] نتیجه این است کد html زیر: <?xml version=1.0 encoding=UTF-8?> <!DOCTYPE html PUBLIC -//W3C//DTD XHTML 1.1 plus MathML 2.0//EN HTMLFiles/xhtml-math11-f.dtd> <!-- ایجاد شده توسط Wolfram Mathematica 8.0 : www.wolfram.com --> <html xmlns =http://www.w3.org/1999/xhtml> <head> <title> بدون عنوان </title> <link href=HTMLFiles/m0001756441.css rel=stylesheet \ type=text/css /> </head> <body> <p class=Text> این یک معادله است: <span>< span><img \ src=HTMLFiles/m0001756441_1.gif alt=m0001756441_1.gif width=51 \ height=15 style=vertical-align:middle /></span></span>. اجازه می دهیم \ <span><span>x ∈ [0,1]</span></span> برای این مثال. </p> <div style=font-family:Helvetica; font-size:11px; width:100%; \ border:1px none #999999; border-top-style:solid; padding-top:2px; \ margin -top:20px;> <a href=http://www.wolfram.com/products/mathematica/ \ style=color:#000; text-decoration:none;> <img src=HTMLFiles/spikeyIcon.png alt=Spikey width=20 \ height=21 style=padding-right: 2px: 0px یکدست سفید \ vertical-align:middle; /> <span style=color:#555555>ایجاد شده با</span> Wolfram <span \ style=font-style: italic;>Mathematica</span> 8.0 </a> </div> </ body> </html> اگر بخواهیم به TeX صادر کنیم، من هم خوش شانس نیستم، به جای علامت دلار، Mathematica فقط آن را نادیده می گیرد و به من می دهد: \documentclass{article} \usepackage{amsmath، amssymb، graphics، setspace} \newcommand{\mathsym}[1]{{}} \newcommand{\unicode}[1]{{}} \newcounter{mathematicapage} \begin{ document} این یک معادله است: \(f(x) = x^2\). برای این \(x \in [0,1]\) اجازه میدهیم. \end{document} سوال این است: چگونه یک نوت بوک را به HTML و TeX صادر کنیم تا ریاضیات در اطراف علائم دلار پیچیده شود؟ از هر گونه راهنمایی یا نظر دیگری استقبال می شود. # EDIT: این قانون تبدیل برای HTML ممکن است مفیدتر باشد: Text -> {<p class=\text\>\n, If[MatchQ[#, _FormBox], $ <> Convert` TeX`BoxesToTeX[#[[1]]] <> $, #] &, \n</p>} با استفاده از آن به دست می آوریم: <p class=text> این یک معادله: <span><span>$f(x) = x^2$</span></span>. برای این مثال به <span><span>$x \in [0,1]$</span></span> اجازه میدهیم. </p> اکنون سوال این است که چگونه از شر تگ span خلاص شویم؟
|
صادرات نوت بوک به HTML با استفاده از قوانین تبدیل
|
11772
|
چند مورد استفاده: (1) همانطور که انتظار می رود، این مورد (تقریباً) بلافاصله برمی گردد: f[x_?NumericQ] := Evaluate[(Pause[1]; x)] Plot[f[x], {x, 0, 1}] (2) این برای همیشه طول می کشد: f[x_?NumericQ] := (مکث[1]؛ x); نمودار[f[x]، {x، 0، 1}، ارزیابی شده -> درست] (3) این بسیار سریعتر از (1) است: f[x_?NumericQ] := {(مکث[1]؛ x)، x x}; Plot[f[x][[1]], {x, 0, 1}, Evaluated -> True] (4) این بلافاصله ... با یک نمودار اشتباه برمی گردد: f[x_?NumericQ] := { (مکث[a = x + 1]؛ a)، x}؛ Plot[f[x][[1]], {x, 0, 1}, Evaluated -> True] (5) در حالی که همانطور که انتظار میرفت، بلافاصله با نمودار راست برمیگردد: f[x_?NumericQ] := ارزیابی[(مکث[a = x + 1]؛ a)] طرح[f[x]، {x، 0، 1}] من توضیح معتبر موارد را می خواهم (3) و (4) ... بقیه را فکر می کنم می توانم بفهمم، اما برای کامل بودن پست گذاشتم و برای دریافت پاسخ کامل که می تواند برای دیگران نیز مفید باشد.
|
استفاده از Evaluate و Evaluated -> True در Plot
|
49145
|
من بهترین توابع پاسخ را در یک مدل Duopoly با تنظیم کمیت پایه با استفاده از تابع ParametricPlot ترسیم می کنم. مسئله این است که نمودارهای بهدستآمده هر دو «سیاه» هستند حتی فکر میکردم گزینه «PlotStyle -> {{آبی، ضخیم}،{قرمز، ضخیم}}» و «AxisLabel -> {q1,q2}» را مشخص کردهام. نیز کار نمی کند هیچ ایده ای در مورد آنچه ممکن است من در اینجا اشتباه انجام دهم؟ BRq1[q2_, c1_, a_] := 1/2 (a - c1 - q2); BRq2[q1_, c2_, a_] := 1/2 (a - c2 - q1); دستکاری[ParametricPlot[{{q2, BRq1[q2, c1, a]}, {BRq2[q1, c2, a], q1}}, {q1, 0, 100}, {q2, 0, 100}, PlotStyle - > {{آبی، ضخیم}، {قرمز، ضخیم}}، PlotRange -> {{0، 100}، {0، 100}}، AxesLabel -> {q1، q2}، Aspect Ratio -> 1، PlotLabel -> Style[Best Response Curves، آبی، 20]]، Style[Parameters, Bold, Medium ]، {c1، 0، 50}، {c2، 0، 100}، {a، 10,130}]
|
مشکل گزینه های ParametricPlot: مشکلات PlotStyle و AxisLabel
|
38687
|
این سیستم سه بدنه را در نظر بگیرید: g = 10; (* ثابت گرانشی *) m = {100, 1, 1}; (* جرم*) μ0 = g*m; (* پارامترهای گرانشی *) r0 = {{0, 0, 0}, {1, 0, 0}, {-1.1, 0, 0}}; (* بردارهای مکان اولیه *) v0 = {{0, 0, 0}, {0, 30, 0}, {0, -30.1, 0}}; (* بردارهای سرعت اولیه *) معادلات دیفرانسیل برای سرعت ها و موقعیت ها: jmax = Length[m]; v = Evaluate[#] & /@ Table[ToExpression[v <> ToString[j]], {j, jmax}]; r = Evaluate[#] & /@ Table[ToExpression[r <> ToString[j]], {j, jmax}]; eqns[μ_List] := مسطح کردن[جدول[{ v[[j]]'[t] == جمع[(-Normalize[r[[j]][t] - r[[i]][t]]* μ[[i]])/ فاصله اقلیدسی[r[[j]][t]، r[[i]][t]]^2، {i، حذف[Range[jmax]، j]}]، r[[j]]'[t] == v[[j]][t]، v[[j]][0] == v0[[j]]، r[[j] ][0] == r0[[j]] }، {j، jmax}]] fns = مسطح کردن[جدول[{v[[j]][t]، r[[j]][t]}، { j، jmax}]] ادغام عددی هنگامی که دو جسم با هم برخورد می کنند متوقف می شود: μ = μ0. sol = NDSsolve[eqns[μ], fns, {t, 0, 10}][[1]] vel = (fns /. sol)[[1 ;; -2 ;; 2]]؛ pos = vel = (fns /. sol)[[2 ;; -1 ;; 2]]؛ > NDSolve::ndsz: در t == 2.393483348087306`، اندازه مرحله عملاً صفر است. > مشکوک به تکینگی یا سفت بودن سیستم. >> راه حل: tmax = 2.393483348087306; ParametricPlot3D[pos, {t, tmax - .1, tmax}, PlotRange -> {All, All, {-.01, 0.01}}, ImageSize -> 800, PlotPoints -> 500, MaxRecursion -> 15] ![ نمودار برخورد] (http://i.stack.imgur.com/yAqA5.png) من می خواهم برای تشخیص برخوردها و تغییر محاسبات به طوری که جرم (و در واقع، پارامترهای گرانشی) و سرعت اجسام برخورد شده تغییر کند: جرم جدید یک جسم به مجموع هر دو جرم و سرعت جدید تبدیل به مجموع هر دو سرعت می شود. جرم و سرعت جدید جسم دیگر صفر می شود. من سعی کردم این کار را با «WhenEvent» انجام دهم: μ = μ0; sol = NDSolve[ Append[eqns[μ], WhenEvent[Length[$MessageList] > 0, Print[tmax = t]; dist = جدول[EuclideanDistance[r[[j + 1]][t], r[[j]][t]], {j, Length[r] - 1}]; distDif = جدول[Abs[dist[[n + 1]] - dist[[n]]], {n, Length[dist] - 1}]; p = موقعیت[distDif، Min[distDif]][[1، 1]]; μ[[p]] += μ[[p + 1]]; μ[[p + 1]] = 0; v[[p]][t] += v[[p + 1]][t]; v[[p + 1]][t] = 0; RestartIntegration]]، fns، {t، 0، 10}][[1]] vel = (fns /. sol)[[1 ;; -2 ;; 2]]؛ pos = vel = (fns /. sol)[[2 ;; -1 ;; 2]]؛ با این حال، این کار نمی کند. به نظر می رسد که من خطا را به درستی دریافت نمی کنم، برنامه قبل از اینکه پیام قابل دریافت باشد، قطع می شود. چگونه این را به درستی بگیریم؟
|
تشخیص برخورد در شبیه سازی بدنه n با NDSolve
|
46283
|
من یک ماتریس M با ورودی های واقعی در MachinePrecision دارم. من بردارهای ویژه آن را محاسبه می کنم و ماتریس U را می سازم: ev = بردار ویژه[M]; U = Transpose @ ev; U قرار است یک ماتریس متعامد باشد و بنابراین Transpose[U].U == IdentityMatrix[ Length @ U]. _Mathematica_ برابری دومی را با دقت '10^(-16)' می دهد: Transpose[U].U - IdentityMatrix[ Length @ U]// Abs// Max == 8.8131 * 10^(-16). آیا می توان این تفاوت را کوچکتر کرد، مثلاً به ترتیب '10^(-32)'؟ من باید بردارهای ویژه ای را بگیرم که متعامد با دقت «32-10» یا بالاتر باشند.
|
چگونه بردارهای ویژه متعارف دقیق تری بدست آوریم؟
|
5304
|
وقتی مکان یاب روی سطحی جابجا می شود، به بازخورد صوتی نیاز دارم. من کد زیر را دارم که هر بار که کنترلر پویا با آن تعامل می کند، یک بوق تولید می کند به طوری که زیر و بمی صدا با مقدار _z_ سطح زیرین «LocatorPane» همبستگی دارد. مشکل این است که وقتی مکان یاب جابجا می شود، یک جریان صوتی پیوسته، بلکه نت های متحرک و قطع شده را ارائه نمی دهد. اگر طول هر صدای اولیه را افزایش دهم، آنها با هم همپوشانی دارند و باعث تاخیر شدید می شوند. pt = {0، 0}; (* مقداردهی اولیه یاب *) func = Sin[\[Pi]*2*#1*#2] &; (* سطح دلخواه *) صدا[{x_، y_}] := صدا[SampledSoundFunction[ Sin[0.15/(Rescale[func[x, y], {-1, 1}, {1, 0}] + 1) #] &، 4000، 20000]، 0.1]; LocatorPane[ Dynamic[pt, (pt = Clip@#; EmitSound@sound@pt) &], ContourPlot[func[x, y], {x, -1, 1}, {y, -1, 1}, ImageSize -> 200] ] 
|
دستکاری یک جریان مداوم از صداها
|
25244
|
زیر یک هویت شناخته شده تابع بسل است: $$J_{-n}(z)=(-1)^n J_n(z),\qquad n\in\mathbb Z$$ برای بررسی این مورد، از کد زیر و نتیجه همان چیزی است که من انتظار داشتم. In[2]:= FullSimplify[(-1)^n*BesselJ[n, z] == BesselJ[-n, z], n ∈ اعداد صحیح] Out[2]= True مشکل این است که _Mathematica_ صفر را برنمیگرداند وقتی سعی می کنم عبارت زیر را ساده کنم: $$(-1)^n J_{n}(z)-J_{-n}(z),\qquad n\in\mathbb Z$$ کد زیر را امتحان کردم، اما خروجی به اندازه ورودی پیچیده است: In[3]:= FullSimplify[(-1)^n*BesselJ[n, z] - BesselJ[-n , z], n ∈ اعداد صحیح] Out[3]= -BesselJ[-n, z] + (-1)^n BesselJ[n, z] (*نتیجه ای که انتظار داشتم: 0*) هدف من این است که به _Mathematica_ دستور بدهم تا عبارت را به صفر برسانم و به مشاوره نیاز دارم.
|
چگونه یک عبارت را با توابع خاص به صفر ساده کنیم
|
33055
|
من دو معادله انتگرال دارم -Sin[v]*Integrate[ (x[v, z]*b*Sin[v])/Sqrt[(a^2*(Cos[v])^2 + b^2*( Sin[v])^2 + z^2)^3]، {v، 0، 2*Pi}، {z، -l، l}] == 0 -Cos[v]*Integrate[ (x[v, z]*a*Cos[v])/Sqrt[(a^2*(Cos[v])^2 + b^2*(Sin[v]) ^2 + z^2)^3]، {v، 0، 2*Pi}، {z، -l، l}] == 0 میخواهم راهحلی برای «x[v،z]» پیدا کنم، که قرار است حل معادلات شاخه من می خواهم نمودار سه بعدی را با محورهای v،z،x[v،z] ترسیم کنم. آیا کسی می تواند به من در یافتن راه حل کمک کند؟
|
چگونه سیستم معادلات انتگرال را حل کنیم
|
2911
|
1. آیا پنجره فرمان و ویرایشگر در Mathematica 8 مشابه آنچه در Matlab وجود دارد وجود دارد؟ در حالت Mathematica GUI تنها چیزی که دیدم نوشتن کد و اجرای آن در همان نوت بوک است. 2. در ترمینال اوبونتو، من با موفقیت Mathematica را با «./math» شروع کردم. وقتی من به سادگی کدهایک را کپی و پیست می کنم، هیچ چیز جدیدی ظاهر نمی شود و وقتی کد دانیل را کپی و پیست می کنم، کار می کند. تعجب می کنم چرا؟ 3. آیا درست است که دقیقاً دو راه برای اجرای کد Mathematica وجود دارد: در یک نوت بوک و در جلسه Mathematica که در ترمینال لینوکس من اجرا می شود؟ آیا حالت نوت بوک و حالت رابط کاربری گرافیکی یکی هستند؟ هسته در Mathematica به چه معناست؟ برخی از مفاهیم اساسی و حس مشترک اجرای Mathematica چیست؟
|
سوالات اساسی در مورد اجرای Mathematica
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.