_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
50904
|
من این عکس را دارم:  تصویر دارای وضوح تصویر 2001x2001 است. بیشترین پیکسل سمت چپ دارای x-value 2- است و پیکسل سمت راست دارای x-value 2 است. برای مقادیر y نیز همینطور است. اکنون سعی می کنم این تصویر را در _Mathematica_ بارگذاری کنم و آن را در مقیاس مناسب در یک محیط گرافیکی دریافت کنم. من سعی کردم از inset مانند این استفاده کنم: julia = Import[http://i.stack.imgur.com/NLMXG.png]; گرافیک[{آبی، مستطیل[{-2، -2}، {2، 2}]، Inset[julia، مرکز، مرکز، 4]}، PlotRange -> {{-3، 3}، {-3، 3 }}، Axes -> True، AxesStyle -> Orange]  این هنوز هم یک حاشیه آبی کوچک در اطراف برخی از طرفها ایجاد میکند و به من این تصور را میدهد که به درستی در مرکز قرار ندارد. آیا راه بهتری برای این کار وجود دارد؟
|
تلاش برای ترکیب یک تصویر با یک طرح
|
23547
|
من یک ماتریس مربع می سازم که 1 ها روی مورب و عناصر در U معکوس عناصر در L هستند که اعداد صحیح تصادفی هستند که از دنباله 1، ...، 9 گرفته شده اند. با توجه به ماهیت مسئله که باید حل کنم. ، از نظر مفهومی این کار را به خوبی انجام می دهد. اندازه = 5; (*اندازه ماتریس*) محدوده = {1، 9}; (*محدوده اعداد صحیح، حداقل تا حداکثر*) init = RandomInteger[ محدوده، اندازه]; (*بردار اولیه را می سازد*) ماتریس = Transpose[Table[init/init[[i]], {i, size}]]; (*ماتریس را از بردار اولیه به روشی که مسئله ایجاب می کند می سازد*) ماتریس یک ماتریس ایده آل است، زیرا در مرحله دوم یک کاربر فرضی باید بتواند با تغییر عناصر در L، با عناصر موجود در آن، آن را مختل کند. U بر این اساس تغییر می کند. یعنی تبدیل شدن به «ماتریس[[1،2]] معکوس = 1/ماتریس[[2،1]]» و غیره. این بهترین کاری است که تا کنون انجام داده ام تا بتوانم رفتار پویایی را که می خواهم انجام دهم. روی صفحه = SparseArray[{ {i_, i_} -> 1, (*1s در مورب*) {i_, j_} /; i - j >= 1 :> InputField[Dynamic[ماتریس[[i, j]]]], (*InputFields برای ویرایش L بخشی از ماتریس*) {i_, j_} /; i - j <= 1 :> پویا[1/ماتریس[[j, i]]] (*بخش U ماتریس - نظر در زیر*) }، {اندازه، اندازه}] من از «روی صفحه» به عنوان وسیله استفاده میکنم کاربر مقادیر مورد نظر را وارد کند. اکنون او می تواند قسمت L «ماتریس» را ویرایش کند، و قسمت U «روی صفحه» باید آنچه را که در «ماتریس» انتظار می رود منعکس کند. با این حال مقادیر U ماتریس تغییر نمی کند. چگونه می توانم آن را انجام دهم؟ باید توجه داشته باشم که ماتریس برای محاسبات بیشتر مورد نیاز است، بنابراین نمی توانم آن را با Dynamic پر کنم.
|
پر کردن پویا ماتریس با a[[n,m]] = 1/a[[m,n]]
|
58085
|
من مجموعه ای از نقاط روی یک سطح دو بعدی دارم و باید یک نقشه حرارتی بسازم. با این حال، من همچنین باید چگالی/توزیع را با اعمال نوعی هسته (مثلاً هسته گاوسی) صاف کنم. من میدانم که توزیع گاوسی چیست، و نمیدانم چگونه به صورت ریاضی هسته گاوسی را روی نقاط دوبعدی اعمال میکنیم تا بتوانم توزیع یا چگالی نقطهها را صاف کنم. من می دانم که توابعی در Wolfram برای انجام این کار وجود دارد، اما این بیشتر شبیه یک مشکل تحقیقاتی است، بنابراین من باید تئوری آن را درک کنم. فرض کنید، من یک فرد تئوری هستم و نیازی به برنامه نویسی ندارم. من فقط باید ریاضیات زیربنایی آن را درک کنم، چرا هنوز می تواند کسی، لطفاً، احتمالاً با یک مثال برای من توضیح دهد؟ یا من را به وب سایتی ببرید که بتوانم در مورد آن مطالعه کنم؟ من خیلی قدردان آن هستم. با تشکر
| |
31278
|
من یک مشکل کاملاً اساسی دارم که احتمالاً به راحتی حل می شود، اما با تمام تلاش هایم هنوز راه حلی پیدا نکرده ام: می خواهم یک واردکننده تصویر به شکل زیر بسازم: یک `InputField` که در آن نام ( در رایانه یا وب) میتوان در آن قرار داد و در کنار آن دکمهای با عنوان «وارد کردن»، و کلیک کردن روی آن وارد میشود و تصویر را در خروجی نمایش میدهد. من موارد زیر را امتحان کردم، اما مدام یک پیغام خطا دریافت می کنم DynamicModule[{x = image name}, {InputField[Dynamic[x]], Button[import, Print[Import[Dynamic[x]]] ] } ] > > Import::chtype: > چه اشتباهی انجام می دهم؟ ممکن است چیزی بسیار ابتدایی باشد، من هنوز با توابع _Mathematica_ و Dynamic کاملاً جدید هستم.
| |
32296
|
با فرض اینکه هر خط فرد ورودی است، میخواهم خطوط زوج خروجی خطوط زیر باشند.  در قسمت بالا، «Graphics» در داخل «Hold»/«HoldForm» قرار دارد، بنابراین داشتن IMO منطقی نیست Mathematica سعی می کند چنین عباراتی را ارائه کند. بهعنوان مثال، «Hold[Graphics[{Red, Circle[]}]]» یک خطا ایجاد میکند زیرا رنگهای داخلی جایگزین نمیشوند. چگونه می توانم از رندر شدن «Graphics» جلوگیری کنم و در عوض کد گرافیک را چاپ کنم؟ کد زیر در تخصیص مجدد Graphics در Hold/HoldForm کار میکند، اما چیزی شبیه «Graphics[{Circle[{0, 0}]}]» را بدون «HoldForm»/«Hold» چاپ میکند. Unprotect[Graphics] Graphics /: HoldForm[Graphics[x___]] := ( InputForm[Graphics[x]] ); گرافیک /: Hold[Graphics[x___]] := ( InputForm[Graphics[x]] ); در حالت ایدهآل، کد باید تعمیم داده شود تا با ساختارهای نامنظم مانند `HoldForm[a,Graphics[{Circle[{0, 0}]}]] کار کند. مهمتر از آن چگونه میتوانید مطمئن شوید که «HoldComplete» Graphics را هم ارائه نمیکند. همانطور که rm-rf اشاره کرد، ترفند Villegas-Gayley احتمالا مورد نیاز خواهد بود. * * * با کمی ساده کردن پاسخ جان فولتز، موارد زیر را دریافت می کنید: Map[ ( Unprotect[#]; # /: MakeBoxes[#[expr_], fmt : StandardForm | TraditionalForm] := Block[{Graphics, Graphics3D}, RowBox[ {ToString[#]، [، MakeBoxes[expr, fmt]، ]}] ]; Protect[#] ) &, {Hold, HoldForm, HoldComplete} ]
|
جلوگیری از رندر گرافیکی در داخل عبارت برگزار شده
|
7414
|
وظیفه این است:  **حذف سایه تصویر** موضوع مهمی در پردازش تصویر است. اگر در مورد آن کنجکاو هستید، میتوانید **اینجا** را نگاهی بیندازید، یا فقط آن را در گوگل جستجو کنید **حذف سایه تصویر** همچنین چند سوال در مورد SE وجود دارد. به عنوان مثال: * http://dsp.stackexchange.com/questions/2247/how-can-i-remove-shadows-from-an-image * http://stackoverflow.com/questions/9081930/how-to- با این حال، من هیچ پیاده سازی Mma را در آنجا پیدا نکردم و نمی خواهم اگر چرخ در حال چرخش است دوباره اختراع کنید. آیا کسی از پایگاه کد Mma برای استفاده از آن به عنوان شروع کننده خبر دارد؟ توجه: من باید این کار را برای چند تصویر انجام دهم، بنابراین ممکن است راه دستی را بهتر از صرف ساعت های زیادی برای توسعه یک الگوریتم کامل انجام دهم.
|
حذف سایه تصویر در Mathematica
|
6615
|
من یک ماتریس مستطیلی دارم که m در 10 است. هر عنصر یا 0 یا 1 است. من می خواهم 0 با عناصر سفید و 1 به عناصر قرمز مطابقت داشته باشد. اگر m = 100 یا مقادیر کوچک مشابه: m = 100 خوب کار می کند. list = Table[Table[RandomInteger[], {j, 1, 10}], {i, 1, m}]; Tally[Flatten[list]] MatrixPlot[list, FrameTicks -> None, ImageSize -> {300, 300}, ColorRules -> {0 -> White, 1 -> Red}]  با این حال، اگر «m = 200» را انتخاب کنم، رنگآمیزی عجیب میشود و دیگر فقط سفید یا قرمز: m = 200; list = Table[Table[RandomInteger[], {j, 1, 10}], {i, 1, m}]; Tally[Flatten[list]] MatrixPlot[list, FrameTicks -> None, ImageSize -> {300, 300}, ColorRules -> {0 -> White, 1 -> Red}]  چرا اگر هر عنصر 0 یا 1 باشد، نارنجی می بینم؟ آیا راهی وجود دارد که بتوانم این را اصلاح کنم تا تنها رنگ هایی که ظاهر می شوند سفید یا قرمز باشند؟ به نظر نمی رسد تنظیم «ColorFunctionScaling -> False» مشکل را اصلاح کند: 
|
استفاده از رنگ آمیزی یکنواخت در MatrixPlot
|
55807
|
من از بسته HierarchicalClustering برای خوشه بندی برخی از داده ها استفاده می کنم. بنابراین فرض کنید من این را دارم: Needs[HierarchicalClustering] In[21]:= Agglomerate[{1, 1, 2, 10, 4, 8}, Linkage -> Single] Out[21]= Cluster[ Cluster[Cluster[Cluster[1, 1, 0, 1, 1], 2, 1, 2, 1], 4، 4، 3، 1]، خوشه[8، 10، 4، 1، 1]، 16، 4، 2] آیا راهی مستقیم برای رفتن از آن خروجی به ساختار گراف بدون جهت وجود دارد؟ بسته HierarchicalClustering می تواند نمودارهایی را به صورت دندروگرام ایجاد کند: DendrogramPlot[{1, 1, 2, 10, 4, 8}, LeafLabels -> (# &), Linkage -> Single] اما من می خواهم از توابع نمودار برای با داده ها کار کنید شاید من دارم این کار را اشتباه انجام میدهم و حتی برای خوشهبندی دادههایم به HierarchicalClustering نیاز ندارم. من از هر ایده ای قدردانی می کنم. تشکر!
|
انباشته کردن خروجی به نمودار
|
32294
|
من چندین متغیر در DynamicModule خود دارم و برخی از بخشهای محاسبات من فقط به زیر مجموعه آنها بستگی دارد. من سعی می کنم از Refresh برای cache مقادیر استفاده کنم اما نمی توانم آن را کار کنم. مثالی از مشکل: verySlowFunction[x_] := Module[{}, Print[SLOW]; x * x]; DynamicModule[ {a = 1, b = 1}, Dynamic[ Module[ { x = Refresh[verySlowFunction[a], TrackedSymbols :> {a}] }, Column[{ Slider[Dynamic[a]], Slider[Dynamic[ b]], {a, b , x + x + b} }]]]] انتظار دارم آهسته فقط زمانی که نوار لغزنده a را می کشم چاپ می شود، اما زمانی که نوار لغزنده b را می کشم نیز چاپ می شود. میدانم که Dynamic کل درخت عبارت را در ارزیابی خود شبیهسازی میکند، به همین دلیل «x» همیشه متفاوت است، اما این یکی به خوبی کار نمیکند: Module[ {x}، DynamicModule[ {a = 1، b = 1}، Dynamic [ x = Refresh[verySlowFunction[a], TrackedSymbols :> {a}] ; ستون[{ لغزنده[پویا[a]]، لغزنده[پویا[b]]، {a، b، x + x + b} }]]]]
|
استفاده از Refresh برای رد شدن از محاسبات گران قیمت
|
23323
|
من اغلب در این سایت و در گروه ریاضی سؤالات مکرری را در مورد نحوه تنظیم مجدد عبارتی می بینم که _Mathematica_ «دوست دارد» آن را در یک شکل نگه دارد، اما کاربر به شکل دیگری ترجیح می دهد. این مثال بی اهمیت را در نظر بگیرید: (x^2 - 1)/(x + 1) // Simplify _Mathematica_ به جای «x - 1» که ممکن است کاربر ترجیح دهد، «-1 + x» را برمی گرداند. من پاسخ های زیادی برای این سؤالات دیده ام و خودم چند پاسخ را داده ام. مشکل اینجاست که پاسخ ها غیرجهانی هستند. آنها به شدت به عبارت مورد نظر بستگی دارند. علاوه بر این، آنها به برنامهریزی اضافی برای مرتبسازی اصطلاحات نیاز دارند و هرچه فرمول پیچیدهتر باشد، کدی که مرتبسازی را انجام میدهد طولانیتر خواهد بود. به نظر میرسد که مشکل مرتبسازی عبارات در عبارات تحلیلی به ترتیب دلخواه حل شود، اگر بتوان به عبارتهایی که باید مرتبسازی شوند، برچسبهایی اختصاص داد. سپس می توان اصطلاحات را بر اساس لیست مشخصی از این برچسب ها مرتب کرد. حالا سوال من پیش می آید، آیا می توانید به من بگویید چگونه برچسب ها را در اصطلاحات عبارت اعمال کنم؟
| |
16539
|
وقتی میخواهم گرافیک را بهصورت PNG، JPG و سایر فرمتهای شطرنجی با کلیک راست و انتخاب «ذخیره گرافیک بهعنوان...» صادر کنم، اگر بزرگنمایی نوتبوک از 100 درصد تغییر کند، Mathematica تصویر را صادر نمیکند و موارد زیر را برمیگرداند. خطا: تنظیمات مشخص شده برای گزینه WindowSize نمی تواند استفاده شود. با این حال، زمانی که از تابع صادرات برای صادرات گرافیک استفاده می شود، این اتفاق نمی افتد.  فکر می کنم این یک اشکال است. من از _Mathematica_ v9.0.1 نصب شده روی Microsoft Windows 7 (64 بیت) استفاده می کنم. **به روز رسانی** این باگ هنوز در نسخه 10.0.0.0 وجود دارد.
|
هنگامی که بزرگنمایی Notebook تغییر می کند، صادرات گرافیک با کلیک راست انجام نمی شود
|
20217
|
من باید مشتق یک تابع را ارزیابی کنم. تابع من تقریباً به نظر می رسد [بردار_، x_] := مجموع [بردار[[n]]*اساس[n - 1، x]، {n، 1، طول[بردار]}] و من مشتق خود را اینگونه تعریف می کنم: ddappx[vector_, x_] := D[تقریبا[بردار، x]، {x، 2}] اما اگر آن را در x خاصی ارزیابی کنم، یک error: General::ivar: 1 یک متغیر معتبر نیست. >> من به اندازه کافی جستجو کردم تا بدانم که یک راه حل هنگام ترسیم این است که ابتدا آن را ارزیابی کنم. چیزی در مورد HoldAll و غیره. کاری که من باید انجام دهم استفاده از آن در مجموعه ای از معادلات همزمان است. بنابراین باید بتوانم داشته باشم: حل[{ddappx[{a,b}, 1]==0,ddappx[{a,b}, -1]==0},{a,b}] برای حل {a,b} با تنظیم مشتق دوم تقریباً ==0 در x=1 و x=-1. با این حال من General::ivar: 1 یک متغیر معتبر نیست. >> دوباره خطاها. ارزیابی مانند حل[{Evaluate[ddappx[{a,b}, 1]]==0,Evaluate[ddappx[{a,b}, -1]]==0}،{a,b}] نیست کار کردن بنابراین، هر ایده؟ به سلامتی ویرایش: با ایجاد تغییر پیشنهادی، آن خطا حل شد. با این حال، اگرچه ارزیابی تقریباً کاملاً خوب کار می کند، ارزیابی ddappx بدون توجه به آنچه انجام می دهم، 0 را می دهد. هیچ خطایی وجود ندارد، فقط 0 است. من کل کد را اضافه کردم که در جلو می رود فقط در صورتی که فکر می کنید تفاوت مربوط به آن [y_, x_] := y''[x] + y[x] f[x_] : = Cos[2*x] اساس[n_، x_] := ChebyshevT[n، x] تقریبی[بردار_، x_] := جمع[بردار[[n]]*اساس[n - 1، x]، {n، 1، طول[بردار]}] ddappx[بردار_، x_] := مشتق[0، 2][تقریبا[بردار، x ] .... approx[{0, 0, 1, 1}, x] به درستی برمیگرداند: -1 - 3 x + 2 x^2 + 4 x^3 ddappx[{0, 0, 1, 1, 1}, x] به اشتباه برمیگرداند: 0
|
ارزیابی مشتقات برای استفاده در حل
|
19529
|
هنگام استفاده از _Mathematica_ چگونه می توانم لیستی از مقادیر مجاز یک گزینه را دریافت کنم؟ به عنوان مثال میتوانم از دستور «Options» به صورت زیر استفاده کنم - Options[Manipulate] که فهرستی از گزینههای موجود را به من میدهد (* {Alignment->Automatic,AppearanceElements->Automatic,AutoAction->\ False,AutorunSequencing->Automatic, BaselinePosition->Automatic،\ BaseStyle->{},Bookmarks->{},ContentSize->Automatic,ContinuousAction->\ Automatic,ControlAlignment->Automatic,ControllerLinking->Automatic,\ ControllerMethod->Automatic,ControllerPath->Automatic, ControlPlacement->Automatic,ControlType->Automatic,DefaultBaseStyle->\ Manipulate,DefaultLabelStyle->ManipulateLabel,Deinitialization:>\ None,Deployed->False,Evaluator->Automatic,Frame->Frame->False هیچ، FrameMargins->Automatic،ImageMargins->0،Initialization:>هیچکدام،\InterpolationOrder->Automatic,LabelStyle->{},LocalizeVariables->True,\ Method->{},Paneled->True,Preserve->Imagee ,RotateLabel->\ False,SaveDefinitions->False,ShrinkingDelay->0,\ SynchronousInitialization->True,SynchronousUpdating->Automatic,\ TouchscreenAutoZoom->False,TouchscreenControlPlacement->Automatic,\ TrackedSymbols->Full,UnsavedVariables:>None,UntrackedVariables:>هیچکدام} \ *) من می توانم از Options برای یک پارامتر خاص استفاده کنم، به عنوان مثال، Options[Manipulate,ControlType] (* {ControlType->Automatic} *) اما اینطور نیست به من بگویید مقادیر مجاز ممکن برای این گزینه چیست. چک باکس، Setter و غیره. آیا دستوری وجود دارد که بتوانم از آن برای یافتن مقادیر مجاز یک گزینه استفاده کنم؟
|
چگونه می توانم لیستی از مقادیر مجاز برای یک گزینه دریافت کنم؟
|
39223
|
من مک خود را به یکی از مدل های جدید Mac Pro R2D2 Darth Vader که به تازگی منتشر شده است ارتقا می دهم. آنها به طور استاندارد با کارت های دوقلو AMD FirePro D300 یا کارت های دوقلو D500 عرضه می شوند. من به قدرت پردازش گرافیکی زیادی نیاز ندارم و از آنجایی که می دانم D500 گرمای بیشتری نسبت به D300 می دهد و من واقعاً از صدای فن خوشم نمی آید ... می خواستم سراغ D300s بروم. با این حال، Apple Mac Pro blurb میگوید: > FirePro D500 از محاسبات با دقت دوگانه سریع پشتیبانی میکند، به جای عملکرد 1/16 که در D300 و اکثر پردازندههای گرافیکی مصرفکننده مشاهده میشود، عملکردی بیش از یک چهارم از نقطه شناور تک دقیق را اجرا میکند. این تعجب مرا برانگیخت: اگر پردازندههای گرافیکی از اعداد با دقت دوگانه پشتیبانی میکنند، آیا در حال حاضر (یا در حال کار است؟) _Mathematica_ برای استفاده خودکار از قدرت پردازشگر گرافیکی عظیم ترافلوپ برای محاسبات عددی؟ من نمیخواهم بهویژه کتابخانههای CUDALink را بارگیری کنم یا کد خاصی بنویسم یا توابع OpenCL را بهویژه بارگیری کنم... من فقط میخواهم از توابع استاندارد _Mathematica_ استفاده کنم. به طور خلاصه: آیا _Mathematica_ می تواند به طور خودکار از GPU جدید مک پرو برای محاسبات عددی استفاده کند؟ اگر نه، فکر میکنم از پردازنده گرافیکی کمصداتر و خنکتر D300 استفاده کنم، … و حداکثر چیز دیگری را به کار ببرم! * * * ضمیمه: Autovectorizer جدید اپل در OSX Mavericks https://developer.apple.com/library/mac/documentation/Performance/Conceptual/OpenCL_MacProgGuide/AutoVectorizer/AutoVectorizer.html#//apple_ref/TP12000/01/01 -SW1 > استفاده از OpenCL در نسخه OS X نسخه 10.7 آسانتر از همیشه است: بردار خودکار به شما اجازه میدهد تا یک هسته بنویسید که هم بر روی یک CPU و هم در یک GPU کارآمد اجرا شود. شما > می توانید autovectorizer را بدون در نظر گرفتن اینکه آیا از > Xcode کامپایل می کنید یا هسته ها را در زمان اجرا می سازید فراخوانی کنید.
|
آیا Mathematica می تواند به طور خودکار از GPU در مک پرو جدید استفاده کند؟
|
32993
|
من می خواهم تقارن اشغال های ممکن غیرقابل تشخیص اشیاء غیر قابل تشخیص را در یک شبکه مربع با شرایط مرزی تناوبی به دست بیاورم. مثالها: * 1 جسم در یک شبکه مربع 4 در 4 دارای 16 موقعیت **معادل** -> **1 موقعیت نامتعادل** است. * 2 جسم در یک شبکه مربع 3 در 3 دارای 2 موقعیت **معادل** است. 000 000 000 010 110 100 * 2 جسم در یک شبکه مربع 4 در 4 دارای 5 موقعیت **معادل** است. 0000 0000 0000 0000 0000 0000 0000 0000 0000 0010 0000 0000 0100 0010 0000 1100 1010 1000 در 4 equivalent 1 شبکه مربعی](http://i.stack.imgur.com/24MM6.jpg) من می توانم موقعیت های نامتعادل را با رویکرد bruteforce با اعمال تمام تقارن های ممکن برای تمام تنظیمات اولیه ممکن از 1 یا 2، 3 شی و غیره جستجو کنم. در به هر حال، می خواستم بدانم آیا راهی برای انجام این کار با نظریه گروه در Mathematica وجود دارد؟ من سعی کردم از این سوال SO شروع کنم اما نتوانستم ترجمه ها را به کار ببرم. پیشاپیش ممنون
|
نظریه گروه - ماتریس های مربع نامتقارن با PBC
|
10848
|
همانطور که در کدهای زیر نشان داده شده است، lamda1 = 1.875; L = 0.2; bL = 0.015; hL = 0.005; رول = 2550; mL = rouL*bL*hL*L; roL = میلی لیتر / لیتر؛ gama1 = (Cosh[lamda1] + Cos[lamda1])/(Sinh[lamda1] + Sin[lamda1]); phi1 = Cosh[lamda1*(x/L)] - Cos[lamda1*(x/L)] - gama1*(Sinh[lamda1*(x/L)] - Sin[lamda1* (x/L)]؛ fe1 = Cosh[lamda1*(sigmma/L)] - Cos[lamda1*(sigmma/L)] - gama1*(Sinh[lamda1*(sigmma/L)] - Sin[lamda1*(sigmma/L)]); z1 = D[fe1، sigmma]; z21 = z1^2; fec1 = -0.5*Integrate[z21, {sigmma, 0, x}]; ux = fec1*q4[t]^2; uy = phi1*q4[t]; uf = {{ux}، {uy}}; AL = {{Cos[q3[t]]، -Sin[q3[t]]}، {Sin[q3[t]]، Cos[q3[t]]}}; r0 = {{q1[t]}، {q2[t]}}؛ u0 = {{x}، {0}}؛ RL = r0 + AL. (u0 + uf)؛ REy = Take[RL /. x -> L, -1]; vRL = D[RL، t]; چاپ[vRL=, MatrixForm[vRL]]; intTL = ExpandAll[Transpose[vRL]. vRL]؛ چاپ[intTL=, intTL]; Full Simplify[Re[Integrate[intTL, {x, 0, L}]]، فرضیات -> عنصر[{q1[t]، q2[t]، q3[t]، q4[t]، مشتق[1][q1 ][t]، مشتق[1][q2][t]، مشتق[1][q3][t]، مشتق[1][q4][t]}، واقعی]] چگونه میتوانست من به جای اعداد خیالی اعداد واقعی می گیرم؟
|
چگونه می توانم اعداد واقعی را برای ادغام زیر به جای اعداد خیالی بدست بیاورم؟
|
56573
|
من در حال پردازش تصویر بودهام و با دستور AdjacentBorder مشکل داشتم. من تصویری دارم که در آن چندین عنصر روی حاشیهها قرار دارند و میتوانم از «ComponentMeasurements[imageAdjacentBorders]» برای به دست آوردن فهرستی از مرزهایی که این عناصر لمس میکنند استفاده کنم. با این حال، وقتی میروم از «SelectComponents» استفاده کنم، نمیتوانم عناصری را که فقط روی یک حاشیه هستند انتخاب کنم. آیا این امکان پذیر است یا فقط می توانم کامپوننت هایی را انتخاب کنم که با مقدار مشخصی حاشیه هستند؟ این تصویری است که من با این تصویر شروع کردم  و کدی که از آن زمان استفاده کرده ام. j := Import@http://i.imgur.com/AC0bvkG.png k := Binarize[j، FindThreshold[j]] l := SelectComponents[k، FilledCircularity، -7] m := ImageCrop [l] ComponentMeasurements[m, AdjacentBorders] > > {1 -> {Top}, 2 -> {راست}، 3 -> {چپ}، 4 -> {چپ}، 5 -> {راست}، > 6 -> {پایین، راست}، 7 -> {چپ، پایین}} > من از ComponentMeasurements استفاده کردم برای اطمینان از اینکه من نقاطی در مرزها دارم، که کردم.
|
پردازش تصویر: استفاده از AdjacentBorders با SelectComponents
|
38961
|
من همیشه از vi برای ویرایش فایل های فرترن استفاده می کنم. من می توانم از ctag ها استفاده کنم تا بدانم کدام متغیرها و توابع را قبلاً تعریف کرده ام. حالا من از vi برای ویرایش فایل های Mathematica *.m استفاده می کنم. من سعی کردم از ctag برای فایل های *.m استفاده کنم، اما کار نمی کند. من راه حل را در گوگل جستجو کردم اما موفق نشدم. ممکن است چند پیشنهاد به من بدهید؟
|
ctag برای فایل های Mathematica؟
|
16534
|
من می خواهم یک هارمونیک کروی را رنگ کنم. بنابراین من به شرح زیر می نویسم. color[θ_، φ_] := RGBColor[(Sign[Re[SphericalHarmonicY[2, 1, θ, φ]]] + 1)/2, 0, (-Sign[Re[SphericalHarmonicY[2, 1, θ, φ ]]] + 1)/2 ]; SphericalPlot3D[ Re[SphericalHarmonicY[2, 1, θ, φ]], { θ, 0, Pi}, {φ, 0, 2 Pi}, ColorFunction -> تابع[{x, y, z, θ, φ, r }، رنگ[ θ, φ]]] انتظار دارم که نمودار خروجی برابری هارمونیک های کروی را با قرمز مربوط به قسمت مثبت و آبی مربوطه را نشان دهد. به قسمت منفی اما نتیجه واقعی همه آبی است! 
|
مشکل رنگ آمیزی هارمونیک های کروی
|
39224
|
در اینترنت مقاله ای در مورد بسته VEST برای ساده سازی حساب بردار انتزاعی در Mathematica پیدا کردم. http://arxiv.org/abs/1309.2561 اما من هیچ مرجعی برای دانلود این بسته پیدا نکردم. کسی میدونه از کجا میتونم این پکیج رو دانلود کنم؟
|
نمی توانم جایی برای دانلود بسته VEST برای Mathematica پیدا کنم
|
29142
|
این رندر سه بعدی ساده را با چند نمونه اولیه هندسی در نظر بگیرید: Graphics3D[{Cylinder[{{-1، -1، 0}، {-1، -1، 1}}، 0.42]، Cuboid[]، Polygon[{{-- 2، -2، 0}، {2، -2، 0}، {2، 2، 0}، {-2، 2، 0}}]، Sphere[{.3، -.6،. دوربین؟ **ویرایش:** تصویر عمق مورد نیاز چیزی شبیه OpenGL z-buffer خواهد بود. رئوس به تنهایی کافی نیست - من به عمق هر پیکسل در تصویر رندر شده نیاز دارم.
|
عمق از Graphics3D
|
30105
|
من یک تابع مثبت f(t) ضربدر sin(t) را از 0 تا pi/5 ادغام می کنم و 38- می شود. در واقع f برای مدت کوتاهی کمی منفی است (کوچکترین مقدار ~ 0.0005-)، اما برای توضیح این موضوع کافی نیست. در اینجا کد تابع است: NormFact[k_, S_] := Sqrt[(4 S - 2 k - 1) (4 S - k) (4 S - k + 1) (k + 1) (k + 2) )/(4*Pi*S)]; xi[k_، j_، S_] := (-1)^j* دو جمله ای[k، j]*(4*S - k - 1)!/((j + 2)!*(4*S - k - j - 1)!) Ofunc[t_, S_, coeffs_] := 1 - Cos[t/2]^(4*S) + coeffs.Table[ NormFact[k, S]* Sum[xi[k, j, S]*Sin[t /2]^(2*j + 2)*Cos[t/2]^(4*S - 2*j - 2)، {j، 0، k}]، {k، 0، طول[ضرایب] - 1}]؛ cfs = {-2.6155133، 0.9614036، 0.100279، -0.432464، 0.39887624، -0.2508507، 0.10555472، -0.0007824، 0.00078226، 05-0. -0.0688152، 0.05138949، -0.03833719، 0.02062684، -0.0018939، -0.0027808}; و این نتیجه زمانی است که من یکپارچه میکنم: In:= Integrate[Ofunc[t, 58.5, cfs]*Sin[t], {t, 0, Pi/5}] Out:= -38.132 + 0. من میتوانم هر کسی من را ببیند اشتباه؟
|
انتگرال مثبت پاسخ منفی می دهد
|
43343
|
من یک لیست مجموعه پارامتر دارم و میخواهم با استفاده از هر مجموعه پارامتر در لیست، یک سیستم ODE را چندین بار حل کنم. سپس میخواهم هر مجموعه از راهحلها بر روی یک نمودار ترسیم شوند. به عنوان مثال: من این لیست از مجموعه پارامترها را وارد کرده ام: {{ a، b، c، d}، {1، 5، 1، 3}، {2، 3، 2، 2} , {3, 3, 3, 1}} سپس من این سیستم سیستم را دارم={x'[t] == a*x[t] + b*y[t], y'[t] == c*x [t] + d*y[t]، x[0] == 10، y[0] == 0}; من می خواهم هر پارامتر مجموعه ای را به ترتیب با a،b،c،d جایگزین کنم، سپس با استفاده از sol = DSolve[system, {x[t], y[t]}, {t}] برای هر مجموعه پارامتر حل کنم (یا NDSolve، ParametricNDSolve در صورت لزوم) سپس من میخواهم تمام مجموعههای راهحلها بر روی یک نمودار Plot[{x[t] / رسم شوند. sol، y[t] /. sol}، {t، 0، 7}، PlotRange -> Automatic]. توجه داشته باشید، من می خواهم از این مثال برای درک فرآیند استفاده کنم و آن را در یک سیستم بزرگتر با پارامترهای بیشتر و لیست بزرگتری از مجموعه پارامترها اعمال کنم.
|
چگونه می توانم مقادیر پارامترها را در یک سیستم ODE از لیست داده استخراج کنم و سپس حل و رسم کنم؟
|
46442
|
من یک ListPlot از 100 نقطه داده در محدوده 0 و 1 دارم. اکنون در حال تلاش برای یافتن راهی برای همپوشانی (چهار) مستطیل بر روی نمودار در 0.25 مرحله افقی هستم. اساساً من فقط BinLists دارم و سعی می کنم Bin ها را در ListPlot با مستطیل تجسم کنم. یه عکس کوچولو قشنگ با رنگ کشیدم (چون هنوز تو ریاضیات نمیتونم بکشمش :)) که امیدوارم کمی واضحتر بشه..فقط سه مستطیل کشیدم..  به نظر من یک جورهایی پیچیده است و نمی توانم کار کنم (به جز با paint ^^)، آیا کسی می تواند به من کمک کند؟
|
مستطیل همپوشانی در یک ListPlot
|
26210
|
بگذارید دو لیست وجود داشته باشد که دارای فهرست فرعی هستند: a[] = {{1, 2}, {1, 2, 3}, {2, 3, 4, 4}, {3, 4, 4, 5}} و b [] = { {1, 2}, {4, 5, 6}} میخواهم همه آن فهرستهای فرعی را در a[] که دارای عناصر موجود در فهرست فرعی b[] است حذف کنم. بنابراین پس از حذف، من منتظر یک [] = {{2، 3، 4، 4}، {3، 4، 4، 5}} هستم. من نمی توانم به عناصر خاصی در فهرست فرعی دست یابم. من میتوانم از یک حلقه For برای این کار استفاده کنم، اما برنامه من را کند میکند، بنابراین میخواهم پیشنهادهایی در مورد روش بهتر _Mathematica_ برای دستکاری لیستها ارائه دهم. ### ویرایش با عرض پوزش، حدس میزنم مثال من در مورد آنچه که میخواهم واضح نبود. من میخواهم هر فهرست فرعی در «a[]» که همه عناصر هر فهرست فرعی از «b[]» را دارد حذف شود.
|
حذف فهرستهای فرعی حاوی عناصر از فهرست فرعی فهرست دیگری
|
16532
|
من می خواهم یک نمودار را به یک فایل eps صادر کنم. در زیر یک کد طرح نمونه را برای نشان دادن دو موضوع ظاهر شده ارائه می کنم. (1). LabelStyle: وقتی از سبک Times یا Helvetica استفاده می کنم، به نظر می رسد که همه خوب کار می کنند. با این حال، وقتی «سنتی» یا «تاهوما» را انتخاب میکنم، سبک برچسبها در فایل eps صادر شده به طرز وحشتناکی تغییر شکل میدهد. این بدون توجه به روشی که من استفاده می کنم اتفاق می افتد. با استفاده از دستور Export یا انتخاب طرح و سپس File -> Save Selection As ... (2) را تشکیل دهید. حروف بزرگ یونانی: من از حرف یونانی بزرگ «تتا» برای برچسب محور y استفاده می کنم. با این حال، من متوجه شدم که بسیاری از حروف بزرگ یونانی نیز در فایل eps یا pdf صادر شده تغییر شکل داده اند. پیشاپیش بسیار سپاسگزارم و منتظر پاسخ ها و نظرات شما هستم S1 = Plot[Exp[-x]*Sin[7*x], {x, 0, 5}, Axes -> False, Frame -> True, FrameLabel - > {x، Θ(x)}، RotateLabel -> False، PlotStyle -> Red، LabelStyle -> Directive[FontSize -> 17, FontFamily -> Helvetica]، PlotRange -> All، ImageSize -> 500] Export[Plot.eps, S1] * * * از شما برای همه پاسخهایتان بسیار متشکرم و من واقعاً از این بابت متاسفم زودتر جواب نمیده من از آخرین نسخه 9.0 Mathematica در ویندوز XP SP3 استفاده می کنم. با این حال، همین مشکلات در نسخه های قدیمی (8،7، ...، 4) که در رایانه شخصی من نیز نصب شده اند ظاهر می شود. بنابراین، من تصور می کنم که نسخه بی ربط است. در زیر سه صادرات را با فرمت های مختلف (eps، pdf و jpg) ارائه می کنم. از سبک «تاهوما» استفاده کردم. ابتدا خروجی jpg. به نظر می رسد همه چیز خوب است.  سپس خروجی pdf. خوب، حرف بزرگ یونانی تتا تغییر شکل داده است.  و در نهایت، خروجی .eps در GSView 5.0 بارگذاری شده است. در اینجا، نه تنها حرف یونانی، بلکه برچسب های محور نیز تغییر شکل می دهند. با این حال، اگر فایل .eps صادر شده را با Adobe به .pdf تبدیل کنم، برچسب های محور مانند شکل 2 عادی می شوند، اما همچنان حرف یونانی تغییر شکل می دهد.  اگر درست گفته باشم، در مورد فونت ها با مشکل مواجه شده ام. بنابراین، اگر بتوانید راه حل هایی برای مشکلم به من پیشنهاد دهید، بسیار سپاسگزار خواهم بود.
|
تغییر شکل سبک هنگام صادرات فایلهای eps
|
52267
|
این من را برای مدتی دیوانه کرده است. اساساً این تصویر از 98 وصله رنگی مختلف تشکیل شده است. 7 پچ در هر سطح و 14 مورد از این نوع وجود دارد. ,#124,#897,#365,#489,#546}, -->سطح 1 {#124,#524,#897,#365,#546,#514,#687}, -->سطح 2 . .} --> سطح nth این چیزی است که من تا به حال انجام داده ام s = Import[http://i.stack.imgur.com/ubuPp.jpg]; p = ImagePartition[s, {50, 69}] 
|
تشخیص رنگ در تصویر
|
55378
|
خوب، من فهرستی از زوایا دارم، اسمش را A. چگونه می توانم آنها را در یک شبکه 2 بعدی m-by-n G مرتب کنم تا فاصله بین هر عنصر زاویه مجاور (از نظر ردیف و ستون) به حداقل برسد؟ G به تعداد A یا بیشتر عنصر دارد. من می توانم m و n را انتخاب کنم. تکثیر عناصر از A مجاز است، اما هر عنصر از A باید حداقل یک بار استفاده شود. اسباب بازی مثال 1: A = {0، 10، 10، 20، 20، 20، 20، 30، 30} آنها را در یک آرایه 3x3 قرار دهید: G = { {0، 10، 20}، {10. 20، 30}، {20، 30، 20} } اسباب بازی مثال 2 (لیست 5 زاویه، آنها را در یک شبکه 3x2 قرار دهید، بنابراین باید 1 عنصر را کپی کنید): A = {0، 350، 10، 20، 30} G = { {0, 10, 20}, {350, 0, 30} } امیدوارم واضح باشد به اندازه کافی؟ اگه نبود بهم خبر بده....
|
مشکل چیدمان/بهینه سازی دوبعدی
|
46449
|
من باید از تعدادی توابع از فضای نام «کتابخانه آماری» استفاده کنم. از آنجایی که کمی لقمهای است، میخواهم آن را وارد کنم، اما خطاهایی دریافت میکنم: In[42]:= Needs[Statistics`Library] در طول ارزیابی In[42]:= دریافت::noopen: نمیتوان کتابخانه آمار را باز کنید. >> در طول ارزیابی In[42]:= Needs::nocont: Context Statistics`Library` هنگام ارزیابی Needs ایجاد نشد. >> Out[42]= $Failed In[43]:= << Statistics`Library` در طول ارزیابی In[43]:= دریافت::noopen: Statistics`Library` باز نمی شود. >> Out[43]= $Failed من می توانم از توابع جداگانه از فضای نام In[44]:= Statistics`Library`DistributionDimensionality[ NormalDistribution[]] Out[44]= 1 استفاده کنم، بنابراین مشکل در نام نیست. اونوقت مشکل چیه؟ روش صحیح واردات چیست؟
| |
50909
|
آیا می توان به جای تعریف پارامترهای ثابت در ابتدای نوت بوک، پارامترهای NonLinearModelFit را در خود تابع ثابت کرد؟ من چندین مجموعه از دادهها را با یک تابع برازش میکنم و پارامترهای خاصی در برخی از مجموعههای داده به صفر میرسند. ثابت کردن آنها در داخل تابع بسیار ساده تر از تغییر مداوم پارامترهایی است که برای جا دادن داده ها استفاده می شوند.
|
پارامترهای NonLinearModelFit را برطرف کنید؟
|
47924
|
من سعی می کنم با استفاده از ContourPlot3d یک نمودار سطح iso از برخی داده ها ایجاد کنم. دادههای من یک داده سه بعدی با فرمی مانند «{{x,y,f[x,y]}،...}» است. من ابتدا این داده ها را با چرخش در امتداد محور x به 4 بعدی تبدیل می کنم، به طوری که «{x,y,f[x,y]}» تبدیل به «{x,y,z,f[x,y,z]}» می شود. . سپس آنها را درون یابی کنید و تابع درون یابی را رسم کنید. اما گاهی اوقات یک سطح شکسته می شوم. جزئیات اینجاست: دریافت[https://dl.dropboxusercontent.com/u/24667921/data.dat]؛ f = درون یابی[داده]; f3d[x_، y_، z_] := f[x، Sqrt[y^2 + z^2]]; ContourPlot3D[ Abs[f3d[x، y، z]]^2، {x، -15، 15}، {y، -15، 15}، {z، -15، 15}، مش -> هیچ، PlotPoints - > 20، Contours -> {1*^-6}، ViewPoint -> {1.3، -1.3، 2.9}، ViewVertical -> {0.2، -1، 0.2}، Axes -> False، Boxed -> False، ImageSize -> 300]  ما می توانیم دو نقطه تاریک را روی سطح ببینیم. اگر PlotPoints->20 را حذف کنم، حفره ها از بین می روند. و به نظر میرسد که دلیل مشابه این پست نیست، زیرا من همچنان سطح شکسته را همانطور که به فایل pov صادر کردم و در povray رندر شدهام میبینم. برای مشکلم نمیتوانم گزینه «PlotPoints->20» را حذف کنم، زیرا باید همان نوع نمودارها را از یک سری داده تولید کنم. و من باید یک PlotPoints را روی یک عدد تنظیم کنم تا مطمئن شوم که کانتور پیدا می شود. 
|
چرا با تنظیم PlotPoints، نمودار کانتور سه بعدی من شکسته می شود؟
|
13015
|
 در بالا نمونه ای از آنچه اتفاق می افتد آمده است. به نظر میرسد که انتگرال اول طولانیتر از دومی است، زیرا کاراکتر y طولانیتر از کاراکتر x است، زیرا در مورد سایر کاراکترهای با ارتفاع مشابه این اتفاق نمیافتد:  آیا راهی برای تغییر این مورد وجود دارد تا انتگرال بدون توجه به استفاده از x یا y به اندازه بزرگتر باشد؟ اگر کمکی باشد: شیوه نامه **Outline** و محیط صفحه **گلوله** است. **ویرایش** \- در پاسخ به نظرات، این در یک سلول متنی بود (بخشی از مجموعه ای از یادداشت های ریاضی) **ویرایش** \- به طور پیش فرض به صورت TraditionalForm است. تبدیل به StandardForm و سپس بازگشت به TraditionalForm باعث میشود که شکل ایدهآل به نظر برسند: 
|
تفاوت در ارتفاع کاراکترهای انتگرال
|
22052
|
من سعی می کنم یک فرش_سیرپینسکی بکشم. من کدی دارم که کار می کند، اما فکر می کنم روشی زیباتر از روش من وجود دارد. شاید بتوانم از «Tuples» یا «Permutations» یا برخی عملکردهای مشابه برای ساده کردن کدم استفاده کنم.  f[{{x1_, y1_}, {x2_, y2_}}] := Map[Mean, {{{{ x1، x1، x1}، {y1، y1، y1}}، {{x1، x1، x2}، {y1، y1، y2}}}، {{{x1، x1، x1}، {y1، y1، y2}}، {{x1، x1، x2}، {y1، y2، y2}}}، {{{x1، x1، x1}، {y1، y2، y2}}، {{x1، x1، x2}، {y2، y2، y2}}}، {{{x1، x1، x2}، {y1، y1، y1}}، {{x1، x2، x2}، {y1، y1، y2}}}، {{{x1، x1، x2}، {y1 ، y2، y2}}، {{x1، x2، x2}، {y2، y2، y2}}}، {{{x1، x2، x2}، {y1، y1، y1}}، {{x2، x2، x2}، {y1، y1، y2}}}، {{{x1، x2، x2}، {y1، y1، y2}}، {{x2، x2، x2}، {y1، y2، y2}}}، {{{x1، x2، x2}، {y1، y2، y2}}، {{x2، x2، x2}، {y2، y2، y2}}} }، {3}]; d = Nest[پیوستن به @@ f /@ # &، {{{0.، 0.}، {1، 1}}}، 3]; گرافیک[مستطیل @@@ d] پاک کردن[`*]
|
تولید فرش Sierpinski
|
57022
|
من این سوال را پرسیدم که حداقل مقدار را در DensityPlot علامت گذاری کنید. یک سوال دیگر، یا بهتر است بگوییم، یک کار مطرح شده است: حداقل یک تابع را پیدا کنید. من نتوانستم کد مورد نیاز برای آن را بنویسم، زیرا میخواهم حداقل تابع «ueislexpl[epsilon, h, n1, n2]» را با توجه به «n1» و «n2» پیدا کنم. اما «ueislexpl» تابع «eislminx2[epsilon_?NumericQ, n2_?NumericQ]» را فراخوانی میکند که به یک مقدار برای «n2» نیاز دارد. برای آزمایشها میتوان از «epsilon = 0.1» استفاده کرد. آیا راهی برای یافتن حداقل «ueislexpl[epsilon, h, n1, n2]» با توجه به «n1» و «n2» وجود دارد؟ eislexpl[gamma_,epsilon_, n2_, x_] := 28 (epsilon)^2 - 1 + ((-2 Log[E^(1/2) x])/x^2 + (27/10(گاما - epsilon ))/x + (10 اپسیلون^2 n2^(3/2))/x^(3/2)) eislminx2[gamma_,epsilon_?NumericQ, n2_?NumericQ] := ( minx = FindArgMin[{eislexpl[گاما،اپسیلون، n2، x]، 0 <x}، x]؛ eislexpl[گاما، اپسیلون، n2، minx] ueislexpl[گاما_، اپسیلون_، h_، n1_، n2_] := n1 (40 اپسیلون^2 - 1) + (1 -127/100 ) (1 + (n1 - 1) HeavisideTheta[1 - n1] - (-1 + Exp[-(n1 - 1)]) HeavisideTheta[n1 - 1]) + n2 eislminx2[گاما، اپسیلون، n2] + (h - n1 - n2) (28 epsilon^2 - 1) تابع «ueislexpl[گاما، epsilon، h، n1، n2]» انرژی نوع خاصی از مورفولوژی کریستال را توصیف میکند. برای پیش بینی حالت های رشد خاص استفاده می شود. «h» مقدار کل مواد سپرده شده «h=n1 + n2 + n3» است. 3 نوع مختلف ساختار وجود دارد که می توانند ظاهر شوند. به اصطلاح لایه مرطوب، ساختارهای سه بعدی از نوع 1 (3ds1) و ساختارهای سه بعدی از نوع 2 (3ds2). «n1» مقدار ماده تشکیل دهنده لایه مرطوب، «n2» مقدار موادی است که 3ds1 را شامل می شود، و آنچه از «h» باقی می ماند، «h-n1-n2=n3» موادی است که 3ds2 را شامل می شود. در شبیهسازیهایم معمولاً از مقادیر h در [0,8] استفاده میکنم، به این معنی که مقادیر n1 و n2 بیش از حد در [0,8] هستند. من دیدم که توابعم را بیش از حد ساده کردم، بنابراین آنها را ویرایش کردم، اکنون یک متغیر دیگر وجود دارد، «گاما»، انرژی سطح در واحد سطح، اپسیلون کرنش است. هدف من ترسیم 2 نمودار فاز مختلف است، یکی که انرژی را به عنوان تابعی از h و epsilon نشان می دهد و دومی انرژی را به عنوان تابعی از h و گاما نشان می دهد. تابع «eislminx2[گاما، اپسیلون، n2]» حداقل انرژی را برای مجموعهای از «گاما»، «epsilon» و «n2» تعیین میکند. . و تابعی که حداقل انرژی سیستم را تعیین می کند (حداقل ueislexpl[گاما، اپسیلون، h، n1، n2]) باید بتواند با آن مقابله کند، آیا این امکان وجود دارد؟ تعیین حداقل رسمی ueislexpl [گاما، اپسیلون، h، n1، n2]، با خالی گذاشتن برخی از متغیرها برای لحظه، گویی مشتق «y=a x^2 + x»، «dy/dx=2 a x» را گرفتهام. + 1=0` \- حتی اگر من مقدار a را نمی دانم، می توانم به طور رسمی مشتق و بعداً مقادیر a را اضافه کنم و حداقل را تعیین کنم. یا راه دیگه ای هست؟
|
یافتن حداقل یک تابع
|
55654
|
من یک قطعه کد دارم که یک شکل را تولید می کند و برای تولید هر پیکسل یک محاسبه انجام می دهد. در رزولوشن خاصی به خوبی اجرا می شود، اما پس از رزولوشن به اندازه کافی بالا از کار می افتد. Mathematica بوق میزند (بهصدا میآید: «دونگ») و فقط بعد از چند ثانیه بدون هیچ هشدار خطا متوقف میشود. چگونه می توانم برخی از عیب یابی را روی کد خود اجرا کنم تا مشکل را کشف کنم؟ من فرض میکنم مشکل حافظه است، اما وقتی از دستور MaxMemoryUsed[] استفاده میکنم، فقط 20 مگابایت بود که به نظر نمیرسد زیاد باشد. کد زیر نشان داده شده است. من پارامتر 'res' را تنظیم می کنم. تا res=12 به خوبی اجرا می شود اما پس از آن خراب می شود. پاک کردن[Global`*]; startTime = AbsoluteTime[]; f[{rx_, ry_}] := ماژول[{e1, e2, e3, d1, d2, d3, a, b, c, sol1, sol2, data, round, rArray}, {e1, e2, e3} = # & /@ {{0، -1}، {Sqrt[3]/2، 1/2}، {-Sqrt[3]/2، 1/2}}؛ اگر[ هنجار[{rx، ry} - e1] <= 1/3 || هنجار[{rx، ry} - e2] <= 1/3 || هنجار[{rx، ry} - e3] <= 1/3، تهی، {d1، d2، d3} = # - {rx، ry} & /@ {e1، e2، e3}; {a, b, c} = Norm[#]^-3 & /@ {d1, d2, d3}; دور = 0.000001; sol1 = اگر[0 <= ((b + c)^2 - a^2)/(4 b c) <= 1، 0، Re[{x، y} /. حل[ Round[a b (d2 - d1), round] Sin[{x, y}.(d1 - d2)] + Round[b c (d3 - d2)، دور] Sin[{x, y}.(d2 - d3)] + گرد[a c (d3 - d1)، دور] Sin[{x، y}.(d1 - d3)] == 0، {x، y}]]]؛ sol2 = Sqrt[a^2 + b^2 + c^2 + 2 a b Cos[#.(d1 - d2)] + 2 b c Cos[#.(d2 - d3)] + 2 a c Cos[#.(d1 - d3)]] & /@ sol1; Min[sol2] ] ] res = 20; rArray = جدول[{rx، ry}، {rx، -Sqrt[3]/2، Sqrt[3]/2، Sqrt[3]/res}، {ry، 3/4، -3/4، -3 /(2 Res)}]; نمودار = نقشه[f, rArray, {2}]; ArrayPlot[نمودار، ColorFunction -> Rainbow، ColorRules -> {0 -> White، Null -> Grey}] endTime = AbsoluteTime[] - startTime
|
بدون اخطار خطا قطع می شود و بوق می دهد
|
19523
|
من سعی می کنم با استفاده از Play موسیقی میکروتونال را مدل کنم. من فقط موفقیت جزئی دارم زیرا زمان زیادی طول می کشد تا کمی صدا ایجاد شود. لطفاً می توانید به سؤال من در stackoverflow.com نگاهی بیندازید؟ پیوند http://stackoverflow.com/questions/14849184/how-to-play-microtonal-music- using-mathematica-or-other-tools است **=========== سوال اصلی لینک شد بالا ===============** آیا پیشنهادی برای نوشتن و پخش موسیقی میکروتونال دارید؟ راه حل من: من سعی کردم از «Play» و «Piecewise» استفاده کنم، اما زمان زیادی طول می کشد تا صدا دریافت شود! لطفا جزئیات را بخوانید. همانطور که می دانید نت های بسیاری غیر از Do یا Re یا Mi در موسیقی غربی وجود دارد. بنابراین شاید من نتوانم از SoundNote برای موسیقی باستانی استفاده کنم. هر نت به صورت کسری نشان داده می شود. استفاده از Do وسط به عنوان پایه (یعنی «پایه = 260.741 هرتز»). نت های بعدی با re = 9/8 پایه، mi = 5/4 پایه، fa = 4/3 پایه، di = 3/2 پایه، و غیره نمایش داده می شوند. به عنوان مثال، برای بازی fa به مدت 2 ثانیه با «صدا = 1/3»، Play[1/3 Sin[ fa 2 Pi x]، {x,0,2}] را ارزیابی کنید. من هر یک از این نمونهها را با فهرستی از شکل «{time, note, soundvolume}» مدل میکنم، برای مثال «{2, fa, 1/3}». مثال بسیار کوتاهی از چنین دنباله ای از نت ها را در نظر بگیرید voice1= {{1, 9/8, 1}, {1, 5/4, 2/3}, {1/2, 4/3, 1/3}, {1/2، 9/8، 1/3}، {1، 4/3، 1}، {1، 3/2، 2/3}، {1، 4/3، 1/3}} چگونه می توان Voice1 را به راحتی با استفاده از «Play» پخش کرد؟ من سعی کردم از Piecewise استفاده کنم، اما باید مدت زیادی منتظر بمانم تا به نتیجه صوتی برسم. (شاید دلیل آن استفاده از «Piecewise» در «Play» باشد، اما مطمئن نیستم.) لطفاً مثال زیر را امتحان کنید تا ببینید چقدر کند نتیجه صدا را برای Voice1 دریافت می کنید. پخش[ تکه ای[{ {1، 0. < x <= 1}، {2/3، 1 < x <= 2}، {1/3، 2 < x <= 5/2 || 5/2 < x <= 3}، {1، 3 < x <= 4}، {2/3، 4 < x <= 5}، {1/3، 5 < x <= 6}، {0، درست}}] Sin[ پایه 2 پی تکه[{ {9/8، 0. < x <= 1}، {5/4، 1 <x <= 2}، {4/3، 2 <x <= 5/2}، {9/8، 5/2 < x <= 3}، {4/3، 3 < x <= 4}، {3/2، 4 < x <= 5}، {4 /3، 5 < x <= 6}، {0، درست} }]]، {x،0، 6}]
|
چگونه با استفاده از Mathematica موسیقی میکروتونال پخش کنیم؟
|
26214
|
نمودار کامل را روی 3 راس در نظر بگیرید.  سپس، یک روش لیستی از لبه های جالب را به من می دهد، مثلاً $\\{(1,2),(2, 3) \\} دلار. من میخواهم زیرگرافی با $g$ دریافت کنم که دقیقاً مطابق با edgelist داده شده باشد. چگونه می توانم این کار را انجام دهم؟ اگر از «Subgraph[g,e]» با «e = {1 \[UndirectedEdge] 2, 2 \[UndirectedEdge] 3}» استفاده کنم، نمودار اصلی را برمیگردانم. این رنگ ها را حفظ می کند، اما شامل یک لبه اضافی است، یعنی $(3،1)$ که من نمی خواهم. با این حال، «Subgraph» یک الگو به عنوان آرگومان دارد. این ممکن است کار را انجام دهد، اما شاید راه آسان تری وجود داشته باشد.
|
چگونه می توانم دقیقا زیرگراف مربوط به مجموعه ای از یال ها را بدست بیاورم؟
|
39502
|
من سعی می کنم یک DensityHistogram در _Mathematica 8_ ایجاد کنم که مقادیر هیستوگرام را برای هر مکان پوشش دهد. چیزی که من میخواهم این است که مقدار هر مربع همیشه روی آن نمایش داده شود (یعنی نه در 'StatusArea' یا به عنوان 'Tooltip'). به عنوان مثال، اگر این کد را در _Mathematica_ اجرا کنید، یکی از مربع ها دارای مقدار 23 خواهد بود، و من می خواهم که این مقدار روی آن مربع قرار گیرد، و سپس برای همه مقادیر غیر صفر دیگر یکسان باشد (من نه به یک دسته 0 نیاز ندارید). a = {{1.6، 314.1592}، {0.8، 63.6172}، {0.4، 113.0973}، {1، 19.6349}، {1، 19.6349}، {1، 50.2654}، {1، 50.2654}، {1، 389}، {1، 389}، {1، 490}، {0.4، 113.0973. ، {0.045، 17.5}، {0.3، 80}، {0.06، 120}، {1، 100}، {1،78.5398}، {0.06، 120}، {1، 7.0685}، {0.33، 126.6176}، {0.33، 126.6176} ، 369.8361}، {0.0008، 0.09}، {1، 1134.1149}، {0.06، 64}، {0.08، 120}، {1، 113.0973}، {0.19، 600}، {1، 283.5287}، {0.06، 64}، {1، 283.5287}، {0.08. ، 201.0619}، {0.64، 283.5287}، {2، 1520.5308}، {60، 31.4159}، {0.3، 10}، {1، 201.0619}، {1، 283.5287}، {1، 283.5287}، {1، 283.5287}، {1، 283.5287}، {2، 1520.5308}، {60، 31.4159}، 506.7074}، {0.35، 176.7145}، {0.05، 1.1309}، {2، 1520.5308}، {0.7، 28.2743}، {1، 49}، {1، 100}، {1، 100}، {1، 100}، {1، 100}، {1، 87}، {1، 70}، {1، 87}. ، {8, 3848.451}, {1, 50.2654}, {1, 50.2654}, {1, 314.1592}, {1, 314.1592}, {1, 314.1592}, {1, 314.1591, {1, 314.1591, {1, 314.1591, {0. ، 314.1592}، {2، 314.1592}، {1.5، 314.1592}، {1، 23.7582}، {1، 15.2053}، {0.02، 0.415}، {1.5، 314.1592}، {1.5، 314.1592}، {1.5، 314.1592}، {1.5. 0.415}, {1, 346.3605}, {0.5, 254.469}, {1, 95.0331}} DensityHistogram[ a, {{ .01، .1، 1، 10، 100، 1000، 10000}}}، ScalingFunctions -> {Log، Log}، ColorFunction -> (ColorData[SolarColors][1 - #] &)، ChartBaseStyle -> EdgeForm[Thin]، BaseStyle - > {FontFamily -> Arial}، روش -> {DistributionAxes -> Histogram}, Ticks -> { Table[{10^k, Superscript[10, k]}, {k, -4, 4}], Table[{10^k, Superscript[10 , k]}, {k, -2, 4}]}, Frame -> {True, True, False, False}, Mesh -> True, ImageSize -> 600، LabelingFunction -> (قرار داده شده[#1، در بالا] و)] من مطمئن نیستم که آیا از LabelingFunction به درستی استفاده می کنم، احتمالاً نه. همچنین میخواهم در صورت امکان مقادیر مربوطه را در هیستوگرام محورها ببینم.
|
مقادیر برچسب/نمایش هیستوگرام چگالی در Mathematica 8
|
35163
|
آیا دستور مستقیمی در Mathematica وجود دارد که کوواریانس بین دو متغیر تصادفی را محاسبه کند؟ از این رو، به جای تایپ Expectation[f(x)*g(y),{y~some توزیع،x~some توزیع}] - Expectation[f(x)،{y~some توزیع، x~some توزیع}]* انتظار[g(y),{y~some توزیع،x~some توزیع}] آیا دستوری وجود دارد که با تایپ ساده همان را بایگانی کند کوواریانس[{f(x)،g(y)}،{y~some توزیع، x~some توزیع}] من سعی کردم از تابع زیر استفاده کنم: CoVar[RVfuncs_, dist_] := انتظار[RVfuncs[[1] ]*RVfuncs[[2]]، dist] - (انتظار[RVfuncs[[1]]، dist]*Expectation[RVfuncs[[2]]، dist]) کار میکند، اما بسیار کندتر از نوشتن سه قسمت Expectation است.
|
محاسبه (هم) واریانس متغیر(های) تصادفی به طور مستقیم
|
25497
|
`Graphics`Mesh`SimplePolygonQ` یک تابع بدون سند است. من از Mathematica 7 استفاده می کنم، و وقتی تلاش می کنم: Graphics`Mesh`SimplePolygonQ[{{1, 0}, {0, Sqrt[3]}, {-1, 0}}] فقط دریافت می کنم: > Graphics`Mesh `SimplePolygonQ[{{1, 0}, {0, $\sqrt{3}$, {-1, 0}}] من یک سوال و یک سوال پست کردم پاسخ دهنده با موفقیت از این تابع در کد پاسخ خود استفاده کرد. آیا شخص دیگری در استفاده از این تابع مشکل دارد؟ هیچ ایده ای دارید که چرا برای من کار نمی کند؟
|
آیا Graphics`Mesh`SimplePolygonQ[] برای شما کار می کند؟
|
46345
|
کوچکترین نمونه ای که می توانم برای بازتولید این مشکل پیدا کنم این است: test = Compile[{}, If[True, 1]]; << CompiledFunctionTools` CompilePrint@test > > ………… > 1 R0 = MainEvaluate[ Function[{}, If[True, 1]][]] > 2 Return > با دنبال کردن «If[]» مشکل ناپدید می شود با نقطه ویرگول: test = Compile[{}, If[True, 1];]; CompilePrint@test > > ………… > 1 if[ !B0] goto 3 > 2 goto 3 > 3 Return > یا محصور شده توسط یک «Do[]» اضافی: test = Compile[{}، Do[If[True, 1]، {1}]]؛ CompilePrint@test > > ………… > 1 I1 = I0 > 2 I3 = I2 > 3 Goto 6 > 4 if[ !B0] Goto 6 > 5 Goto 6 > 6 if[ ++ I3 < I1] Goto 4 > 7 بازگشت > در حالی که «جدول[]» اضافی کمکی نمی کند: test = Compile[{}، Table[If[True, 1]، {1}]]؛ CompilePrint@test > > ………… > > 1 I1 = I0 > 2 I4 = I3 > 3 T(R1)0 = جدول[I1] > 4 I2 = I3 > 5 goto 8 > 6 R1 = MainEvaluate[ تابع[{ }، اگر[True, 1]][ ]] > 7 عنصر[ T(R1)0, I4] = R1 > 8 if[ ++ I2 < I1] goto 6 > 9 Return > این پدیده ممکن است منجر به شکست کامل کامپایل زمانی شود که کدها پیچیده تر شوند: یعنی = 200; ez = ConstantArray[0., {ie + 1}]; hy = ConstantArray[0., {ie}]; f1 = Compile[{{steps}}، Module[{ie = ie، ez = ez، hy = hy}، Do[ez[[2 ;; ie]] = ez[[2 ;; ie]] + (hy[[2 ;; ie]] - hy[[1 ;; ie - 1]]); ez[[1]] = گناه[n/10]; hy[[1 ;; ie]] = hy[[1 ;; ie]] + (ez[[2 ;; ie + 1]] - ez[[1 ;; ie]])، {n، مراحل}]; من]]؛ f2 = Compile[{{steps, _Integer}, {test, True | نادرست}}، ماژول[{ie = ie، ez = ez، hy = hy}، Do[ez[[2 ;; ie]] = ez[[2 ;; ie]] + (hy[[2 ;; ie]] - hy[[1 ;; ie - 1]]); ez[[1]] = گناه[n/10]; hy[[1 ;; ie]] = hy[[1 ;; ie]] + (ez[[2 ;; ie + 1]] - ez[[1 ;; ie]])، {n، مراحل}]; اگر[تست، ez]]]; f1[1500]; // AbsoluteTiming > > {0.0250000، Null} > f2[1500، True]; // AbsoluteTiming > _Warnings……_ > > > {0.5730000، Null} > بنابراین، همانطور که عنوان گفته شد، «اگر» زمانی که خروجی آن خروجی «کامپایل» باشد، کامپایل نمیشود؟ البته می توان به راحتی آن را دور زد، اما من نمی دانم که آیا یک قانون جهانی پشت این وجود دارد، یا این فقط یک رفتار غیر منطقی دیگر از «کامپایل» است؟
|
اگر کامپایل نمی کند اگر خروجی آن خروجی کامپایل باشد؟
|
43016
|
من از «Extract» با «Hold» برای بازیابی فهرست فرعی حاوی عباراتی که نمیخواستم ارزیابی شوند، استفاده کردم، _به عنوان مثال_ foo = Extract[OwnValues[test], {1, 2}, Hold] (* Hold[{expr1 , expr2, expr3}] *) متأسفم که چنین سؤال بی اهمیتی را مطرح می کنم، اما چگونه می توانم طول آن لیست را بدست بیاورم؟ بدیهی است که Length@foo 1 را برمی گرداند زیرا سر سطح بالا Hold است. اما به نظر میرسد تلاش برای دسترسی به سطوح پایینتر به هر طریقی باعث ارزیابی میشود. چه تکنیکی را از دست داده ام؟
|
چگونه می توانم طول لیست نگهداری شده را بدون ارزیابی لیست بدست بیاورم؟
|
56570
|
من یک داده فایل داده خارجی دارم که شامل موقعیت ستاره های یک کهکشان شبیه سازی شده است و به نظر می رسد این داده = Import[NGC_1566.out, Table]; L0 = ListPlot[داده، قاب -> True، Axes -> False، PlotStyle -> {Darker[Green]، PointSize[0.001]}، PlotRange -> {{-60، 60}، {-60، 60}}، AspectRatio -> 1]  و اینجا یک تصویر واقعی از NGC 1566 است اکنون میخواهم دادههایم را در بالای تصویر واقعی ترسیم کرده و قرار دهم. پیشنهادی دارید؟
|
چگونه یک طرح را با یک تصویر ترکیب کنیم
|
32999
|
کاری که من میخواهم انجام دهم این است که مثال استاندارد «ClickPane» را تغییر دهم که در آن فهرستی از نقاط («pts») با هر کلیک به آن اضافه میشود، به روش زیر: وقتی یک کلیک رخ میدهد، نوعی پنجره انتخاب ظاهر میشود، و سپس کاربر روی یکی از گزینه ها کلیک می کند. این عنصر به عنوان عنصر سوم در هر نقطه اضافه میشود، به طوری که «pts» به فهرستی از «{x,y,text}» تبدیل میشود (و اتفاقاً با استفاده از «Text[]» روی گرافیک نمایش داده میشود). در اینجا نقطه شروعی است که شامل سه گانه pts = {{0, 0, No ID}}; DynamicModule[{}، ClickPane[ Dynamic@Framed@Graphics[ نقشه[متن[#[[3]]، #[[{1, 2}]]] و، امتیاز]، PlotRange -> 1، Axes -> True] , AppendTo[pts, Append[#, No ID]] &]] ساده ترین چیزی که سعی کردم جایگزین کردن No ID با یک گزینه است. Dialog speciesList = {بدون شناسه، بلوط، چنار، هواپیما، توس، جینکو، خاکستر، راش، گیلاس، افرا}; pts = {{0, 0, بدون شناسه}}; DynamicModule[{}، ClickPane[ Dynamic@Framed@Graphics[ {Point[pts[[All, {1, 2}]]]}, PlotRange -> 1, Axes -> True], AppendTo[pts, Append[#, ChoiceDialog[انتخاب یکی، speciesList]]] و]] این باعث میشود یک گفتگوی انتخاب ظاهر شود، اما ارزیابی پویا به نظر میرسد برای رفتن به یک چرخش و باید سقط کنم. هر گونه فکر در مورد آنچه اشتباه است قدردانی خواهد شد. کاری که من واقعاً میخواهم انجام دهم این است که یک «PopupMenu» دقیقاً در نقطه کلیک ظاهر شود (زیرا گفتگوهای ورودی شناور در وسط صفحه ظاهر میشوند، که ممکن است خیلی دورتر باشد)، اما این کار سختتر به نظر میرسد...
|
نحوه استفاده از ChoiceDialog یا PopupMenu با ClickPane
|
19521
|
من سعی میکنم یک تابع کلاه را برای پروژهای که انجام میدهم ادغام کنم و روشی برای انجام آن پیدا کردهام، اما آن را درهم و برهم میبینم. در حال حاضر تابع پایه \[Psi][z_] := z - زیرنویس[Z, i]/ \[CapitalDelta]z + 1 را دارم. که من سعی می کنم از $z_{i-1}$ به $z_{i+1}$ ادغام کنم. تابع پایه را به دو قسمت تقسیم می کنم و سمت چپ را از $z_{i-1}$ به $z_{i}$ و سپس سمت راست را از $z_i$ به $z_{i+1}$ ادغام می کنم. اولین سوال من این است که آیا راهی برای ادغام توابع تکه ای وجود دارد؟ سوال دومی که دارم این است که آیا راهی برای تنظیم مفروضات جهانی مانند $z_{i-1} < z_i < z_{i+1}$، $z_i - z_{i-1} = \Delta z$ و غیره وجود دارد. ? **ویرایش**: این تابع عاقلانه ای است که مستقیماً از کد من گرفته شده است که سعی می کنم \[Psi][z_, c_] := Piecewise[{{(z - c)/\[CapitalDelta]z + 1 را ادغام کنم , z <= c}, {-(z - c)/\[CapitalDelta]z + 1, z > c}}]; که در آن $c$ مرکز تابع کلاه است. در اینجا تلاش من برای ادغام عملکرد قطعه کامل FullSimplify[ Integrate[\[Psi][z, Subscript[Z, i]], {z, Subscript[Z, i - 1], Subscript[Z, i + 1]} است. ]، فرضیات -> {-(Subscript[Z, i + 1] - Subscript[Z, i ]) == -\[CapitalDelta]z، زیرنویس[Z, i + 1] - زیرنویس[Z, i ] == \[CapitalDelta]z, -(Subscript[Z, i] - زیرنویس[Z, i - 1 ]) == -\[CapitalDelta]z، زیرنویس[Z, i] - زیرنویس[Z, i - 1 ] == \[CapitalDelta]z}] پاسخ قابل استفاده ای دریافت نمی کنم. آیا من کار اشتباهی انجام می دهم (یعنی می توان یک تابع عاقلانه را یکپارچه کرد)؟
|
ادغام توابع کلاه
|
26215
|
چگونه می توان به راحتی رشته ای مانند: Ya no me burlar\:00e9 de la diabeti de Nick Jonas. Me lo guardar\:00e9 para cuando le corten la pierna. S\:00ed es que a\:00fan alguien lo recuerda. ، کلارو. به Ya no me burlaré de la دیابت نیک جوناس. Me lo guardaré para cuando le corten la pierna. Sí es que aún alguien lo recuerda, claro.؟ مطمئناً اگر من مستقیماً اولی را وارد کنم، Mathematica آن را به دومی خودکار فرمت می کند. با این حال، اگر آن متن به طور کامل از یک منبع خارجی برای من بیاید، به طور خودکار برای نشان دادن شخصیت خاص دوباره قالب بندی نمی شود. به عنوان مثال، گزینه ShowSpecialCharacters در TextCell وجود دارد، اما این شیء را به عنوان یک رشته حفظ نمی کند. من قصد دارم متن زیادی را تجزیه کنم و در حالت ایده آل ترجیح می دهم از اعمال تابعی که ابتدا همه زیررشته های \: را پیدا می کند، سپس به CharacterCode، سپس StringReplace و غیره تبدیل می کند، اجتناب کنم.
|
نمایش کاراکترهای خاص در متن حاوی یونیکد
|
32292
|
من یک سیستم ODE را با _Mathematica_ حل می کنم. فرض کنید سیستم به شکلی است (برای ساده کردن). sol = NDSحل[{x'[t] == f[t] x[t] + g[t]، x[0] == 0}، x، {t، 0، 1}] توابع «f[ t]` و `g[t]` از یک برنامه دیگر به دست می آیند. من یا از یک تناسب ساده برای «f[t]» و «g[t]» (مثلاً چند جملهای) استفاده میکنم یا آنها را بهعنوان «InterpolationFunctions» از جداول دادهای که دارم، تعریف میکنم، یعنی f = Interpolation[data] در مورد دوم (که مطلوب تر به عنوان دقیق تر است)، سیستم 10 برابر بیشتر طول می کشد تا حل شود! در جزئیات، من در واقع برای چندین پارامتر اضافی روی 'NDSolve' حلقه می زنم و ODE من با ضرایب پیچیده و 6 بعدی است. بنابراین، سیستم در حال حاضر یک جورهایی برای حل کردن طولانی است، و 10 برابر بیشتر باعث مرگ من شده است... کسی توصیه ای در مورد چگونگی سرعت بخشیدن به این موضوع دارد؟ توابع درون یابی باید فوق العاده سریع باشند، اینطور نیست؟
|
هنگام استفاده از InterpolatingFunctions در داخل، NDS حل بسیار کندتر است
|
19526
|
من میخواهم «EventHandler» من فقط به کلیکهای چپ ماوس پاسخ دهد و کلیک راست ماوس را به کنترلکننده رویداد داخلی منتقل کند. من DynamicModule[{pt = {0, 0}}، EventHandler[ Graphics[{Disk[Dynamic[pt], .1]}، PlotRange -> 1]، {MouseDown, 1} :> (pt =) را امتحان کردم MousePosition[Graphics]), PassEventsDown -> True]] اما مشکل اینجاست که نقطه حتی در سمت راست حرکت می کند کلیک می کند. آیا این یک اشکال است؟ **چگونه می توانم نقطه را فقط روی کلیک چپ حرکت دهم و منوی بازشو گرافیکی را روی کلیک راست (بدون حرکت) نمایش دهم؟** DynamicModule[{pt = {0, 0}}, EventHandler[ Graphics[{Disk[Dynamic [pt]، .1]}، PlotRange -> 1]، {MouseDown، 1} :> (pt = MousePosition[Graphics])، PassEventsDown -> False]] همانطور که انتظار می رود فقط به کلیک های چپ پاسخ می دهد. بنابراین برای روشن شدن: من می خواهم این منو را داشته باشم، اما بدون اینکه به موقعیت کلیک راست بروید. نقطه باید فقط به کلیک چپ پاسخ دهد.  من MMA 9.0.0 را روی Win 7 64 بیتی اجرا می کنم.
|
EventHandler {MouseDown, 1} with PassEventsDown -> True طبق انتظار کار نمی کند
|
50637
|
همانطور که نوت بوک های من بزرگتر می شوند، اغلب سعی می کنم آنها را با عنوان/زیرنویس و غیره سازماندهی کنم، آنها را به عنوان یک طرح کلی ساختار دهم (http://en.wikipedia.org/wiki/Outliner) این نیز به من کمک می کند تا یک دفترچه یادداشت را ساختار دهم. برای تولید مقاله، به http://reference.wolfram.com/mathematica/tutorial/NotebooksAsDocuments.html مراجعه کنید متاسفانه، من متوجه شدم که قابلیتهای طرح کلی Mathematica چندان توسعه نیافته است... یک منبع اصلی تحریک این است که نشانگرهایی که گروههای بسته را نشان میدهند بسیار سخت دیده میشوند، و آنقدر کوچک هستند که اغلب روی سطح براکت اشتباه کلیک میکنم و سعی میکنم آنها را باز/بستم. برای من راه ایده آل این است که روی هدر بلوک دوبار کلیک کنم تا آن را باز یا ببندم. همچنین، گرفتن یک بلوک و انتقال آن به بالا یا پایین در سلسله مراتب سطوح اصلاً آسان نیست. آیا می دانید راهی برای ارتقای قابلیت های M در این زمینه وجود دارد؟ شاید از طریق یک شیوه نامه تخصصی؟ (ویرایش ------) با کمکی که شما با مهربانی ارائه می کنید متوجه می شوم که در واقع راهی برای افزایش قابلیت های outliner وجود دارد - بنابراین برای بالا بردن سطح نوار، با دانستن اینکه این یک ویژگی معمولی outliner است: آیا می دانید راهی برای اینکه از نوت بوک خود بخواهید «همه چیز را تا سطح x نشان دهد» - به عنوان مثال. هر چیزی را در زیر بخش (یا زیربخش یا ...) سطح بسته نگه دارید؟
|
قابلیت های Mathematica Outliner
|
37036
|
من می خواهم تجزیه و تحلیل پایداری خطی یک سیستم غیرخطی از PDE ها را انجام دهم. بنابراین، برای مثال، میخواهم طرح کنم که چه اتفاقی برای دامنههای حالتها میافتد. برای انجام این کار، من باید معادلات خود را با شرایط اولیه متفاوت حل کنم، که می تواند با طول موج $k$ پارامتری شود. کاری که من انجام می دهم وجود دارد، اما به نظر نمی رسد. من معادلات eqn1[λ_، ω_، v_، α_، δ_، σ_، A_] را می نویسم := **چیزی** eqn2[λ_، ω_، v_، α_، δ_، σ_، A_] := **چیزی* * من پارامترسازی را آماده می کنم (من می خواهم راه حل های مختلف خود را - توابع $x,t$ - در آرایه ها قرار دهم SolVec1,2 و حداکثرهای مختلف من - توابع فقط $t$ - در آرایه های MaxVec1,2) : SolVec1 = Table[0, {i, Nk}]; SolVec2 = جدول[0, {i, Nk}]; MaxVec1 = جدول[0, {i, Nk}]; MaxVec2 = جدول[0, {i, Nk}]; [x_، kk_] اولیه:= {0.01*Sin[2 Pi kk*x/L]، 1 - 0.01 Cos[2 Pi kk*x / L]/L}؛ Max1[sol_, t_] := اول[به حداکثر رساندن[sol[x, t], 0 <= x <= L, x]]; من NDSolve را در داخل یک حلقه روی $k$ صدا می زنم: Nk=3; برای[kk = 1، kk <= Nk، kk + 1، sol1 = {θ، ϕ} /. اول[NDSolve[{ eqn1[0.1، 0.13، 0.1، 0.08، 0.3، 0، 0] == 0، eqn2[0.1، 0.13، 0.1، 0.08، 0.3، 0، 0] == 0، **HERE، شرایط، من آنها را نمی نویسم برای سادگی** θ[x, 0] == اولین[[x، kk]]، ϕ[x، 0] == آخرین[ابتدایی[x، kk]]}، {θ، ϕ}، {x، 0، L}، {t، 0، T}، AccuracyGoal -> 5، PrecisionGoal -> 4، MaxSteps -> 200000]]؛ SolVec1[[kk]] = sol1[[1]]; SolVec2[[kk]] = sol1[[2]]; MaxVec1[[kk]]=Max1[sol1[[1]],t]; MaxVec2[[kk]]=Max1[sol1[[2]],t]; ] جایی که من آرایه های مختلف را پر کردم. سوال اول >> این کار نمی کند، در حلقه گیر می کند. چرا؟ سوال دوم >> من میخواهم راهحلهای مختلف (که در SolVec1,2 ذخیره میشوند) را روی یک نمودار با رنگهای مختلف رسم کنم. برای مثال برای شرایط اولیه مختلف: Plot[{SolVec1[[n]][x, 0]}، {n، 1، Nk}، {x، 0، L}، PlotRange -> All] ? چگونه می توانستم در غیر این صورت انجام دهم؟
|
روال تحلیل پایداری خطی. حالت های عادی در NDSolve
|
31414
|
من با الگوریتمهای مختلفی آزمایش میکنم که پی را از طریق تکرار تقریب میکنند و نتیجه را با پی مقایسه میکنم. من میخواهم هم عملکردی را تجسم کنم و هم شاید بدانم (در صورت وجود) که روند افزایشی دقت را با افزایش تعداد تکرارها توصیف میکند. به عنوان مثال، 1 تکرار ممکن است به من 3.0 بدهد، 10 تکرار ممکن است به من 3.12 بدهد، 50 تکرار ممکن است به من 3.1409 بدهد و غیره. هرچه تکرار بیشتر باشد، بهتر است. گاهی اوقات ممکن است یک مورد کاهش بازده، اجرای 1000 تکرار برای به دست آوردن یک نقطه اعشار اضافی صحت باشد - آیا ارزشش را دارد؟ دانستن نقطه شیرینی که در آن باید ترک کرد، دانستن آن برای هر نوع الگوریتم تقریب پی خوب است. من یک برنامه نویس بالغ هستم که در حال احیای مجدد علاقه به ریاضیات هستم و این ایده پروژه برای من جالب است. مشکل اینجاست که نمیدانم اصطلاحات ریاضی و آماری درست برای توصیف کاری که میخواهم انجام دهم چیست. آیا کسی می تواند مشکل من را در تاریخچه ریاضی پیدا کند و احتمالاً با ریاضیات توضیح دهد؟ **به روز رسانی **: برای دقیق تر بودن. الگوریتم تولید pi من جفت اعداد زیر را تولید می کند، که در آن عدد اول تعداد تکرارهایی است که حلقه زده است و عدد دوم abs (نتیجه - pi) است، یعنی اینکه نتیجه چقدر با پی متفاوت است. هرچه تعداد تکرار بیشتر باشد، عدد دوم کوچکتر است. داده = {{10، 0.19809}، {50، 0.039984}، {100، 0.019998}، {500، 0.00399998}، {1000، 0.002}، {20000، 0.0001}، {20000، 0.0001}، 0.0001}، {500000, 4.*10^-6}} میخواهم آنچه را که با دادهها میگذرد تجسم کنم و تابعی را پیدا کنم که آنچه را که در حال وقوع است توصیف کند. همچنین میخواهم بدانم با این نوع دادهها چه چیزی در این زمینه ممکن است. آنچه من امتحان کردهام: ListPlot[data, Joined -> True] یک نمودار تقریباً ناخوانا را به دلیل اعداد کوچک درگیر به من میدهد. GeneralizedLinearModelFit[data,{x},{x}] FittedModel[0.0405405 -<<22>> x] را به من می دهد که هنگام ترسیم Show[ListPlot[data,PlotStyle->Red],Plot[%36[x],{x ,10,500000}]] یک خط مستقیم به من می دهد. مفید نیست زیرا به نظر نمی رسد چیزی در مورد روندی که به تدریج روی پی همگرا می شود به من بگوید. من فکر میکنم نوعی منحنی وجود داشته باشد که بهتر با دادهها مطابقت داشته باشد، اما به نظر میرسد توابعی مانند FindFit نیاز به ارائه یک عبارت دارند. Log و پارامترهای مختلف a، b و غیره - اما چگونه می توانم بدانم چه عبارت و چه پارامترهایی را باید ارائه دهم؟ آیا باید به جای آن به Interpolation نگاه کنم؟ **به روز رسانی 2**: با تشکر از پاسخ های تا کنون. چیزی که من را از پذیرش پاسخ باز می دارد این واقعیت است که من منتظر یک نمودار منحنی هستم - نه یک خط مستقیم. چرا که هدف تکرار بیشتر و بیشتر این است که به پی نزدیکتر میشود و بنابراین پاسخ باید یک منحنی باشد. و آن منحنی باید فرمولی داشته باشد که تعریف آن خوب است. بنابراین من در ریاضیات آزمایش هایی انجام دادم و در نهایت به یک منحنی رسیدم. در اینجا نحوه انجام من است. داده های من از یک الگوریتم خام Wells / Gregory / Leibniz (به سری گرگوری مراجعه کنید) به دست آمده است که در آن عدد پی را با اضافه و تفریق متناوب 1/n که n برابر با 3، 5، 7 است، به دست میآورم. برای مثال N[(1 - 1/3) + 1/5 - 1/7 + 1/9 - 1/11 + 1/13 - 1/15 + 1/17) * 4] که به من 3.25237 می دهد - برای 8 عدد در سری بد نیست، یا 8 تکرار اگر برنامه ای باشد که نتیجه را ایجاد می کند. بنابراین من به تعریف تابع Mathematica ادامه دادم که تعداد تکرارهای مورد نظر شما را می گیرد و pi را تولید می کند. تابع زیر نیز از پی واقعی کم می کند و اختلاف اختلاف را برمی گرداند. هرچه تکرارهای _it__ به این تابع بیشتر باشد، تفاوت از پی کوچکتر و نتیجه حاصل از این تابع کوچکتر است: f[it_]:=Abs[N[Sum[(-1)^(n-1)/ (2n-1),{n,it}]]*4-\[Pi]] بنابراین نقاط داده اصلی من برای 10، 50، 100، 1000، 20000 و 100000 تکرار فکر می کردم اینها نماینده باشند. بنابراین اکنون می توانم داده های اصلی خود را در Mathematica با داده = {{10,f[10]},{50,f[50]},{100,f[100]},{500,f[500]} تولید کنم، {1000,f[1000]},{20000,f[20000]},{100000,f[100000]}} خروجی: {{10,0.099753},{50,0.019998},{100,0.00999975},{500,0.002},{1000,0.001},{20000,0,0.00005},{10000,0.00005},{10000},{10000} با استفاده از نمودار تکنیک های پیشنهادی ارائه شده به عنوان نظرات و پاسخها در این صفحه ListLogLogPlot[data,Joined->True,GridLines->Automatic,PlotStyle->Thick] و من البته مانند بقیه یک خط مستقیم دارم. هوم - به یاد داشته باشید که من دنبال یک منحنی هستم. غریزه من به من می گوید که باید منحنی باشد. بنابراین متوجه میشوم که اگر فهرست تدریجیتری از نقاط مانند این ایجاد کنم: داده = جدول[f[x],{x,20}] ListPlot[داده] در نهایت منحنی خود را دریافت میکنم.  بله! به نظر می رسد دقیقاً همانطور که تصور می کردم - انحنای تدریجی به سمت کمال. و اگر تکرارها را از 20 به 1000 یا هر عدد بالاتر تغییر دهم، همان منحنی را میگیرم، فقط نرمتر. بنابراین این تابعی است که من می خواهم تعریف دقیقی از آن داشته باشم. جالب اینجاست که اگر از ListLogLogPlot استفاده کنم، همه روی دادههای من با فاصله تدریجی ListLogLogPlot[data،
|
نحوه تجسم تقریب تکراری به pi
|
46618
|
من در تلاش برای حل یک ODE مرتبه دوم خطی با استفاده از «DSolve» هستم که شامل یک عدد صحیح دلخواه «m» است. «DSolve» وقتی «m» را روی یک عدد صحیح خاص تنظیم میکنم یک راهحل به من میدهد (من چندین مورد از جمله منفی/مثبت، زوج/فرد و «0» را امتحان کردهام. وقتی سعی میکنم از فرض «m∈ اعداد صحیح» استفاده کنم و از «DSolve» بخواهم این ODE را برای یک عدد صحیح دلخواه «m» حل کند، کار نمیکند. این ورودی است: $Assumptions = m ∈ اعداد صحیح testk = 0 == -16 c m^2 Cos[x] k[x] - c (-7 Sin[x] + Sin[3x]) k'[x] + Cos[x] Sin[x]^2 (m^2 (3 + 4 m Cos[x] + Cos[2 x]) Tan[x/2]^(2 m) + 4 c k''[x]) DSolve[ testk, k[x], x] > > DSolve[ 0 == -16 c m^2 Cos[x] k[x] - c (-7 Sin[x] + Sin[3 x]) k'[x] > + Cos[x] Sin[x]^2 (m^2 (3 + 4 m Cos[x] + Cos[2 x]) > Tan[x/2]^(2 m) > + 4 c k''[x], k[x], x] > بهروزرسانی: متوجه شدم که مشکل این است که «DSolve» هیچ یک از موارد جهانی را اعمال نمیکند. مفروضات آیا کسی می داند که چگونه می توانم «DSolve» را به کار ببرم که «m ∈ اعداد صحیح» را برای تنظیم مفروضات به صورت محلی امتحان کرده ام هم کار نمی کند
|
DSolve فرض m∈ اعداد صحیح را اعمال نخواهد کرد
|
43938
|
من با ماتریس های پراکنده با ابعاد بسیار بزرگ سروکار دارم. من باید عناصر مثبت و منفی ماتریس ها را پیدا کنم و لیستی از موقعیت های مربوط به آنها تهیه کنم. البته من می توانم برنامه ای بنویسم که هر عنصر را اسکن کند و خروجی بدهد. اما آیا می توان آن را به روشی منظم تر انجام داد؟ برای مثال، برای تهیه فهرستی از «1»، از «موقعیت[S,1]» استفاده کردم، اما در آینده باید فهرستی از موقعیتهای همه ورودیها را دریافت کنم که مثلاً «0» هستند. همانطور که پیشنهاد شد، من مثالی از یکی از کوچکترین لیست ها می زنم. به عنوان مثال، من میخواهم فهرستی از موقعیتهای عناصری که >0 هستند تهیه کنم. S={{1,0,0,0,1,0,0,0,0,-1,0,0,0,-1,0,0,0,-1,0,0,0,0 ,-1,0,0,0,0}، {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {1,0,0,0,2,0,0,0,0,-1,0,0,0,-1,0,0,0,-1,0,0, 0,0,-1,0,0,0,0}، {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0,0,0,0}, {-1,0,0,0,-1,0,0,0,0,2,0,0,0,2,0,0,1,0,0,0,0,-1, 0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0, 0,0,0,0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0,0,0,0}, {-1,0,0,0,-1,0,0,0,0,2,0,0,0,2,0,0,1,0,0,0,0,-1, 0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0, 0,0,0,0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0,0,0,0}, {-1,0,0,0,-1,0,0,0,0,1,0,0,0,1,0,0,1,0,0,0,0,-1, 0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,1,0, 0,0,1,0,0,0,1}، {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {-1,0,0,0,-1,0,0,0,0,-1,0,0,0,-1,0,0,0,-1,1, 0,0,0,2,0,0,0,1}، {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0,0,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0 ,0,0}, {0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,0,1,0,0,0 ,1,0,0,0,1}};
|
یافتن عناصر از یک ماتریس پراکنده
|
32198
|
_Mathematica_ از بلمن-فورد برای یافتن کوتاهترین مسیر بین دو راس زمانی که طول لبهها منفی است استفاده میکند: g = SparseArray[{{1,2} -> -1,{1,3} -> -1,{2,4} -> -1,{3,4} -> -1}] GraphPath[g,1,4] بازده > {1,2,4} من میخواهم _all_ کوتاهترین را پیدا کنم مسیرها در مثال بالا، «{1،3،4}» کوتاهترین مسیر دیگر است. هدف: من یک الگوریتم کوتاه ترین مسیر غیر _Mathematica_ را در برابر _Mathematica_ آزمایش می کنم. الگوریتم من نیز با تنبلی تنها یک کوتاه ترین مسیر را پیدا می کند، اما با مسیری که _Mathematica_ می یابد متفاوت است. من باید تأیید کنم که کوتاه ترین مسیر الگوریتم من واقعاً کوتاه ترین مسیر است. متوجه شدم که فقط میتوانم طول مسیرها را با هم مقایسه کنم (اگر آنها با هم برابر باشند، الگوریتم من کوتاهترین مسیر را پیدا کرده است)، اما دیگر خطاهای الگوریتم (مثلاً اگر لبهها یا گرهها یا چیزی دیگر را اختراع میکند) نمیشود. همچنین میدانم که میتوانم _Mathematica_ همه مسیرها یا چیزی را پیدا کند و کوتاهترین مسیرها را فیلتر کند، اما برای نمودارهای بزرگتر ناکارآمد به نظر میرسد. من یافتن همه کوتاهترین مسیرها بین دو راس را خواندهام، اما 1. نتوانستم آن را با _Mathematica_ 9 کار کنم، و مهمتر از آن 2. به نظر میرسد که برای یالهای با طول مثبت باشد. توجه: متوجه شدم که از SparseArray برای نمودار بالا استفاده میکنم، اما به نظر میرسد _Mathematica_ با این کار مشکلی ندارد.
|
GraphPath: *همه* کوتاهترین مسیرها برای 2 راس، طول یال منفی است
|
49024
|
در **Mathematica** چگونه می توانم این انتگرال را محاسبه کنم:$$ \iiint_{D}\sqrt{(1-9z^2)(1-4y^2-9z^2)}\,dx\,dy\, dz$$ که در آن D دامنه است: $$D: x^2 +4y^2+9z^2\le1$$ لطفا به کمک نیاز دارم!!!
|
چگونه این انتگرال سه گانه را محاسبه کنیم؟
|
31277
|
من میخواهم بیش از دو نمودار، مثلاً 5 «ParametricPlot» - همه را بر حسب متغیرهای زمانی مختلف ترسیم کنم. آیا راهی برای انجام این کار وجود دارد که همه آنها در یک طرح ظاهر شوند؟ به عنوان مثال، من میخواهم رسم کنم: * `{3Cos[a],4Sin[a]}`.. در یک بازه زمانی، * `{4Cos[b],5Sin[b]}`.. در برخی بازهها، *` {5Cos[c],6Sin[c]}`.. در برخی بازه زمانی، * `{6Cos[d],7Sin[d]}`.. در برخی بازه زمانی، * `{7Cos[e],8Sin[e]}`.. در یک بازه زمانی، همه در یک عکس. خیلی ممنون.
|
سوال ParametricPlot
|
28905
|
فرض کنید من تابعی دارم که می گوید $f=x^2$. آنچه من می خواهم یک لیست (یا حتی بهتر از آن، یک لیست با یک شبکه) است که شبیه «{{1،1}،{2،4}،{3،9}، ...}» است. در حالت ایده آل فرد باید بتواند نقطه شروع، نقطه پایان و فاصله گام بین مقادیر را مشخص کند. این یک ایده ساده به نظر می رسد که نمی دانم چرا با آن دست و پنجه نرم می کنم ...
|
مقادیر معادله در لیست
|
44677
|
من سعی می کنم با استفاده از حلقه «While» طرحی با اشیاء زیادی در آن بسازم. چیزی شبیه به موارد زیر: Graphics3D[ while[ϕforwhile < Pi/3, {Lighter[Blue, .1]، {Tube[ Table[ u*{Sin[Pi/2]*Cos[ϕforwhile]، Sin[Pi/2] *Sin[φ فورا]، Cos[Pi/2]}، {u، 0، 1، 1/10}]، 0.005]}}؛ ϕforwhile = ϕforwhile + Pi/12;]] آیا کسی می داند چگونه این کار را انجام دهد؟
|
طراحی لوله ها با حلقه while
|
35638
|
آیا امکان رنگ آمیزی سطح جعبه «Graphic3D[]» وجود دارد؟ Show[Graphics3D[Sphere[]], ViewPoint -> Above, BoxStyle -> Directive[Large, Orange, Thick]] باید سطح جعبه را رنگ آمیزی کنم. (مثل دیوار).
|
نحوه رنگ آمیزی سطح جعبه گرافیک سه بعدی
|
43393
|
تکمیل خودکار در Mathematica 9 پیشنهاداتی را از داخل SetDelayed و Module ارائه می دهد. به عنوان مثال، پس از اجرا: func[thing1_, thing2_] := thing1 + thing2; ماژول[{thing3}, thing3 = 10; چیز 3 + 4 ] تکمیل خودکار «thing1»، «thing2» و «thing3» را به عنوان پیشنهاد ارائه می دهد. از آنجایی که آنها در نظر گرفته شده اند محلی باشند، این مانع می شود. آیا راهی برای دور زدن این موضوع وجود دارد؟
|
تکمیل خودکار از داخل ماژول و SetDelayed
|
1633
|
من می خواهم تابعی بنویسم که یک ماتریس مربع از زیر لیست ها تولید کند. فهرست های فرعی من 'a = Range[0, x, 0.5] هستند. b = Range[0.25, x + 0.25, 0.5];` x=2 را فرض کنید، سپس می توانم به صورت دستی {a,b,a,b,a} را ارزیابی کنم تا یک ماتریس 5x5 ایجاد کنم. من می خواهم ماتریس را به طور خودکار بسازم البته بدون استفاده از حلقه. راههای مختلفی را برای انجام آن امتحان کردهام، با Nest، Range و Table، اما نمیتوانم آن را انجام دهم. آیا من حتما باید از حلقه استفاده کنم؟
|
تولید یک ماتریس با استفاده از زیر لیست های A و B n بار
|
1882
|
با الهام از: متناسب کردن یک تصویر در یک مستطیل [] در گرافیک، اکنون میخواهم یک تصویر را در یک مستطیل[] با **لبههای گرد** مطابق با مثال زیر قرار دهم:  آیا ممکن است؟
|
مستطیل با لبه های گرد
|
47904
|
آیا راهی برای چسباندن چندین عبارت در نوت بوک با استفاده از «PasteButton» وجود دارد؟ برای مثال، من میخواهم PasteButton[Inputs, {Defer@(a=1;), Defer@(b=2;)}] را انجام دهم. در، نه به عنوان یک لیست.
|
چگونه با استفاده از PasteButton چند عبارت را بچسبانیم؟
|
43011
|
من نمی توانم این تابع را ترسیم کنم زیرا خطاهایی دریافت می کنم. من مطمئن نیستم که چه اشتباهی انجام می دهم. به نظر می رسد وقتی $$n \rightarrow 1,$$ کار می کند اما وقتی $$n \rightarrow 2,$$ من یک دسته کامل از خطاها را دریافت می کنم و هیچ چیزی ترسیم نمی شود. کد اینجاست: $$ \text{Plot}\left[\frac{n e^{-t (\lambda +\mu )} I_1\left(2 t \sqrt{\lambda \mu }\right) \left (\int_0^t \frac{e^{t (-\lambda -\mu )} I_1\left(2 t \sqrt{\lambda \mu }\right)}{\sqrt{\rho } t} \, dt\right){}^{n-1}}{\sqrt{\rho } t}\text{/.}\, \left\\ {\lambda \به 0.99,\mu \to 1,\rho \to \frac{1}{2},n\to \\{2\\}\right\\},\\{t,0,10\\},\text{PlotRange}\to \text{All}\right]$$ این کد قابل کپی است: Plot[( n*BesselI[1، 2*t*Sqrt[λ*μ]]* ادغام[(E^(t*(-λ - μ))* BesselI[1، 2*t*Sqrt[λ*μ]])/(t*Sqrt[ρ])، {t، 0، t}]^(-1 + n))/ E^(t*(λ + μ)) /(t*Sqrt[ρ]) /. {λ -> 0.99، μ -> 1، ρ -> 1/2، n -> {2}}، {t، 0.، 10}، PlotRange -> همه]
|
نمی توان تابع رسم
|
29056
|
من در ترسیم یک تابع مشکل دارم. کد مثال به شرح زیر است: d = 0.1; M[x_] := ((x/d) - 0.4); نمودار[p[x]، {x، 0، 10}، تیک -> {{0، d، 2d، 3d}، {1، 1}}] من می خواهم $d،\ 2d،\ 3d$ داشته باشم و به همین ترتیب برچسب محور x در موقعیت های درست، یعنی در $0.1، \ 0.2 $ و غیره. چگونه می توانم به این امر برسم؟
|
رسم یک تابع وابسته به $x/d$
|
43391
|
به یاد بیاورید که اگر $f$ یک تابع پیوسته تکه تکه در بازه $[-\pi, \pi]$ باشد، سری فوریه $f$ $$f(x) = \sum_{n=0}^{ است. \infty} (a_n \cos(nx) + b_n \sin(nx)).$$ برای مثال به این صفحه نگاه کنید. فرض کنید که من داده های _گسسته_ زیر را در فهرست به نام «list» ذخیره کرده ام: list = {{-6.28319,27.}, {-6.18319,29.9378}, {-6.08319,31.4545}, {-5.98319،31.485} -5.88319،30.054}، {-5.78319،27.3079}، {-5.68319،23.4676}، {-5.58319،18.8269}، {-5.48319،13.7254}، {-5.38319،8.52035}، {-5.38319،8.52035}، {-5.38319،8.52035، 8.52035}، {-5.38319،23.4676}، {5.58319،23.4676}، {-5.58319،18.8269}، {5. {-5.18319،-0.849714}، {-5.08319،-4.45626}، {-4.98319،-7.09014}، {-4.88319،-8.66947}، {-4.78319،-9.23 {-4.68319،-8.78975}، {-4.58319،-7.59713}، {-4.48319،-5.85203}، {-4.38319،-3.81336}، {-4.28319،-1.748} {-4.18319،0.0934504}، {-4.08319،1.5002}، {-3.98319،2.31839}، {-3.88319،2.46391}، {-3.78319،1.92767}، {-3.78319،1.92767}، {-3.78319،1.92767}، 7.1.92767}. {-3.58319،-0.86928}، {-3.48319،-2.82358}، {-3.38319،-4.88107}، {-3.28319،-6.82563}، {-3.18319،-8.456} {-3.08319،-9.60509}، {-2.98319،-10.1604}، {-2.88319،-10.0728}، {-2.78319،-9.36378}، {-2.68319،-8.123 {-2.58319،-6.50193}، {-2.48319،-4.69555}، {-2.38319،-2.92666}، {-2.28319،-1.42171}، {-2.18319، 0.387-8} {-2.08319،0.00884309}، {-1.98319،-0.337699}، {-1.88319،-1.46055}، {-1.78319،-3.31281}، {-1.68319،-6،5}. {-1.58319،-8.62934}، {-1.48319،-11.6421}، {-1.38319،-14.5166}، {-1.28319،-16.9518}، {-1.18319،-18.61} {-1.08319،-19.401}، {-0.983185،-18.9886}، {-0.883185،-17.3258}، {-0.783185،-14.4076}، {-0.683132،-10}، {-0.683185،-10. {-0.583185,-5.27092}، {-0.483185،0.492234}، {-0.383185،6.63133}، {-0.283185،12.7772}، {-0.183185،17}، {-0.183185،17}. {-0.0831853،23.5918}، {0.0168147،27.5873}، {0.116815،30.2954}، {0.216815،31.5636}، {0.316815،31.3407}، {0.316815،31.3407}، {0.316815،31.3407} {0.516815،26.7315}، {0.616815،22.7344}، {0.716815،17.9917}، {0.816815،12.8477}، {0.916815،7.66002}، {0.916815،7.66002}، {0.916815،7.66002}، {1.11681،-1.51793}، {1.21681،-4.97054}، {1.31681،-7.43032}، {1.41681،-8.83083}، {1.51681،-9.19686-8، 8.6.6، 8.6-8.6، 8.6. {1.71681،-7.33557}، {1.81681،-5.52246}، {1.91681،-3.4608}، {2.01681،-1.41646}، {2.11681،0.365381، 0.365381، 0.365385}، 8.365381، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 8، 91،681. {2.31681،2.3911}، {2.41681،2.42056}، {2.51681،1.77408}، {2.61681،0.527401}، {2.71681،-1.18153}، 8-18153}، {2.81.8. {2.91681،-5.22173}، {3.01681،-7.12679}، {3.11681،-8.6864}، {3.21681،-9.74219}، {3.31681،-10.1901}، {3.31681،-10.1901}، 8.1901-10.39}، {3.01681،-7.12679}، {3.11681،-8.6864}، {3. {3.51681,-9.18896}، {3.61681،-7.87251}، {3.71681،-6.20529}، {3.81681،-4.38926}، {3.91681،-2.64914}، {3.91681،-2.649114}، 2.64914-2.64914}، {0.64914}، {3.71681-7.87251}. {4.11681،-0.272896}، {4.21681، 0.00442148}، {4.31681،-0.472474}، {4.41681،-1.72346}، {4.51681، 3.6880-3، 21681، 3.6880-3، 4.51681، 0.00442148}. {4.71681،-9.13288}، {4.81681،-12.1433}، {4.91681،-14.9649}، {5.01681،-17.2974}، {5.11681،-18.8597}، {5.11681،-18.8597}، {5.11681،-18.8597}، {4.81681،-12.1433}، {4.91681،-14.9649}، {5. {5.31681,-18.7978}، {5.41681،-16.9216}، {5.51681،-13.7988}، {5.61681،-9.53872}، {5.71681،-4.34291، 4.34291}، {5.71681،-4.34296، 8.9216-16.9216}، {5.51681،-13.7988}، {5.71681،-4.34291}، {. {5.91681،7.67462}، {6.01681،13.7843}، {6.11681،19.4588}، {6.21681،24.3444}}؛ رسم «فهرست» با استفاده از «ListPlot»، من می بینم: ListPlot[list, PlotRange -> {-25, 35}, Joined -> True, PlotStyle -> Directive[Red, Thickness[0.015]]]  می دانم که می توانم از تابع «Fit» برای یافتن حداقل مربعات متناسب با لیستی از داده ها به عنوان ترکیبی خطی از توابع _funs_ متغیرهای _vars_. با این حال به نظر می رسد فقط می توانم ضریب **_single_** داشته باشم. به عنوان مثال، در کد زیر، من سه نوع مختلف تناسب را انجام میدهم: 1. در «cosfit»، «list» را با توابع «Cos[n*x]» مطابقت میدهم: «cosfit = Fit[list, Table[Cos[ n*x], {n, 0, end}], x];` 2. در «sinfit»، «list» را به توابع «Sin[n*x]» منطبق میکنم: «sinfit = Fit[list, جدول[Sin[n*x], {n, 0, end}], x];` 3. در «cossinfit»، «list» را با «Cos[n*x] + Sin[n*x]» مطابقت دادم توابع: `Fit[list, Table[Cos[n*x] + Sin[n*x], {n, 0, end}], x];` با این حال، در برازشهای حاصل، هر تابع فقط یک تابع دارد ضریب برای مثال، تناسب «لیست» با «Cos[n*x] + Sin[n*x]» (یعنی در «cossinfit») تبدیل میشود: $$c_0(\cos[0x] + \sin[0x] ) + c_1(\cos[1x] + \sin[1x]) + c_2(\cos[2x] + \sin[2x]) + \ldots،$$ به جای $$a_0\cos[0x] + b_0\sin[0x] + a_1\cos[1x] + b_1\sin[1x] + a_2\cos[2x] + b_2\sin[2x] + \ldots.$$ * *سوال من این است،** در کد زیر، چگونه می توانم با _both_ $\cos$ _and_ $\sin$ (با ضرایب جداگانه در مقابل هر کدام) مناسب باشم. $\cos$ _یا_ $\sin$ مدت)؟ Grid[ جدول[ cosfit = Fit[list, Table[Cos[n*x], {n, 0, end}], x]; sinfit = Fit[list, Table[Sin[n*x], {n, 0, end}], x]; cossinfit = Fit[list, Table[Cos[n*x] + Sin[n*x], {n, 0, end}], x];
|
دادهها را با ترکیبهای خطی Cos و Sin تناسب دهید
|
43979
|
اگر مرگ و میر مشروط را به عنوان بردار احتمالات سالانه مرگ بیان کنیم، مانند qx1={0.04772، 0.05854، 0.07519، 0.09659، 0.11762، 0.13904، 0.16124، 0.16124، 0.16124، 0.10206، 0.04772، 0.05854. 0.24276، 0.262، 0.27897، 0.29458، 0.31044، 0.32691، 0.34597، 0.36573، 0.38348، 0.39799، 0.4041، 0.40854 0.42266، 0.43064، 0.43913، 0.44417، 0.44802، 0.45، 0.45}; ما میتوانیم بردار بقای مرتبط را با lx1=Drop[FoldList[#1 (1 + #2) &, 1, -qx1], -1] محاسبه کنیم و میتوانیم میانگین امید به زندگی این جمعیت را با طول[Select[lx1] پیدا کنیم. , # >= 0.5 &]] میتوانیم این دو معادله را در یک تابع واحد ترکیب کنیم که منحنی مرگومیر شرطی را مستقیماً به میانگین امید به زندگی ترجمه میکند. به نظر می رسد medianLEfromQx[qx_]:=طول[Select[Drop[FoldList[#1 (1 + #2) &, 1, -qx], -1], # >= 0.5 &]] و با استفاده از نمونه داده های بالا، می بینیم که میانگین امید به زندگی برای جمعیت 7 سال است. اگر بخواهیم پیامدهای کاهش مرگ و میر سالانه تا 10% را ببینیم، میتوانیم از medianLEfromQx[.9*qx1] بپرسیم و پاسخ 8 ساله دریافت کنیم. خوب مشکل در اینجا نهفته است -- من نمی توانم Mathematica را برای آن ضریب با توجه به LE مورد نظر حل کنم. Solve[medianLEfromQx[x*qx1]==8,x] کار نمیکند (بازگرداندن یک مجموعه خالی) FindRoot[medianLEfromQx[x*qx1]==8,{x,1}] نیز کار نمی کند، با پیغام خطا که The مقدار تابع {False} فهرستی از اعداد با ابعاد {1} در {x} = {1} نیست. من اینجا چه اشتباهی انجام میدهم؟
|
چرا Solve، NSolve و FindRoot همه در این معادله اکچوئری ساده و قابل حل شکست میخورند؟
|
46611
|
من جفت چیزهای زیر را دارم: ClearAll[foo, labeledFoo]; labeledFoo = {FooBarBazQuux, foo}; این کار همانطور که انتظار دارید کار می کند: labeledFoo /. hdr_String :> StringReplace[hdr, l_?LowerCaseQ ~~ U_?UpperCaseQ :> l <> <> U] (* {Foo Bar Baz Quux, foo} *) این کار را نیز انجام می دهد: labeledFoo /. hdr_String :> StringReplace[hdr, l_?LowerCaseQ ~~ U_?UpperCaseQ :> l <> <> U] /. {hdr_String, x_} :> (hdr -> x) (* Foo Bar Baz Quux -> foo *) هک، حتی این هم کار می کند: labeledFoo /. {hdr_String, x_} :> (Rule @@ {StringReplace[hdr, l_?LowerCaseQ ~~ U_?UpperCaseQ :> l <> <> U], x}) (* Foo Bar Baz Quux -> foo *) اما این به هیچ وجه کار نمی کند: labeledFoo /. {hdr_String, x_} :> (StringReplace[hdr, l_?LowerCaseQ ~~ U_?UpperCaseQ :> l <> <> U] -> x) (* Fo ~~ l <> <> U ~~ a ~~ l <> <> U ~~ a ~~ l <> <> U ~~ uux -> foo *) من واقعاً نمی دانم چه خبر است. این به قدری عجیب است که احساس میکنم باید یک خطای نحوی ساده را از دست بدهم، اما همه چیزهای دیگری که ** انجام میدهند** کار میکنند باعث میشوند در این مورد شک کنم.
|
StringReplace، ReplaceAll و Rule به روشی عجیب با هم تعامل دارند
|
26217
|
_نزدیک ترین سوالی که من می توانم پیدا کنم حفظ برچسب ها در هنگام استفاده از توابع گراف بود، اما به نظر نمی رسد که این موضوع را پوشش دهد._ یک نمودار 'g' را در نظر بگیرید که در آن هر یال با یک EdgeStyle مرتبط است. g = CompleteGraph[3, VertexLabels -> Name، ImagePadding -> 10]; PropertyValue[{g, 1 \[UndirectedEdge] 2}, EdgeStyle] = قرمز; PropertyValue[{g, 1 \[UndirectedEdge] 3}, EdgeStyle] = سبز; PropertyValue[{g, 2 \[UndirectedEdge] 3}, EdgeStyle] = آبی;  من روشی دارم که زیرگراف های جالب «g» را برمی گرداند. فرض کنید $\\{ (1,2),(2,3) \\}$ یکی از این زیرگرافها باشد. چگونه می توانم زیرگرافی ایجاد کنم که رنگ های مرتبط با لبه ها را حفظ کند؟ من میتوانم Graph[EdgeList[g]، Options[g]] را انجام دهم که نمودار اصلی را با حفظ رنگها به من میدهد. من همچنین میتوانم به سادگی Graph[EdgeList[g]، Options[g، {EdgeStyle}]] را انجام دهم که طبق انتظار نیز کار میکند. با این حال، به نظر می رسد که اینطور باشد زیرا یک EdgeStyle دقیقاً برای هر لبه در گزینه ها وجود دارد. اگر حتی یک لبه در گزینه ها وجود داشته باشد که در نمودار گنجانده نشده باشد، این کار نمی کند. (منظورم از _نبود کار کردن، چیزی شبیه به فرمان تشخیص داده نمی شود است. من دقیقاً نمی دانم چگونه اتفاقی که می افتد را توصیف کنم زیرا من تازه وارد Mathematica هستم.) نمونه ای از این رفتار ناخواسته این است  آیا راهی وجود دارد که بتوانم به Mathematica بگویم گزینه های نمودار اصلی را به من بدهید، اما فقط یک تنظیم را درج کنید. برای هر یالی که در نمودار جدید وجود دارد؟ من واقعاً فقط به EdgeStyle اهمیت می دهم.
|
چگونه می توانم خصوصیات یال های گراف اصلی $g$ را در زیرگرافی که هر یال $g$ را شامل نمی شود حفظ کنم؟
|
46349
|
من و برخی از دانشآموزان در حال تلاش برای محاسبه و ترسیم طیف لیاپانوف برای نوسانگر دافینگ هستیم (در حال حاضر یک رویکرد آزمایشی). هر یک از ما دانش _Mathematica_ را صرفاً بر اساس تجربیات گذشته نیاز به دانستن داریم و در به کار بردن کد زیر با مشکل مواجه هستیم. آیا کسی می تواند به ما اشاره کند که کجا اشتباه کرده ایم (احتمالاً در چندین مکان)؟ solDuffingOscillator[A_, B_, C_, x0_, x1_, maxt_] := NDSolve[{D[x[t], {t, 2}] + 2 A D[x[t], {t, 1}] + B x [t] + x[t]^3 == C Cos[ t]، x[0] == x0، x'[0] == x1}، {x[t], x'[t]}, {t, 0, maxt}, MaxSteps -> Infinity] * * * دستکاری[ ماژول[{sol1, sol2, X0, V0, X1, V1}, sol1 = solDuffingOscillator [A، B، C، x0، v0، tlim]؛ X0[t_] = اول[x[t] /. سل]؛ V0[t_] = اولین[x'[t] /. sol1]; sol2[t_] = solDuffingOscillator[A، B، C، (X0[t] + dx)، (V0[t])، tlim]; X1[t_] = اول[x[t] /. sol2[t]]; V1[t_] = اولین[x'[t] /. sol2[t]]; d = First[Evaluate[{X0}]] - First[Evaluate[{X1}]]; L = 1/dt*Log[d/dx]; Tbl1 = جدول[{t، d}، {t، dt، tlim، dt}]; ListPlot[Tbl1, PlotRange -> {{0, tlim }, {-2 Pi, 2 Pi}}, ImageSize -> {1200, 800}], {{A, 0.5, A}, 0, 10, 0.001، ظاهر -> برچسب شده}، {{B، -8.54، B}، -10، 0, 0.01, Appearance -> Labeled}, {{C, 14, C}, 0, 20, 0.05, Appearance -> Labeled}, {{dt, 1, dt}, 0.001, 1, 0.0001, Appearance -> Labeled}, {{x0, 1, x0}، -2، 2، 0.01، ظاهر -> برچسبشده}، {{v0، 0، v0}، -1، 1، 0.0001، ظاهر -> برچسبشده}، {{dx, 0.5، dx}، -0.5، 0.5، 0.001، ظاهر -> برچسبشده}، {{tlim, 1000, t Cutoff}, 100, 4000, 5, Appearance -> Labeled}]
|
محاسبه توان / طیف لیاپانوف برای نوسانگر دافینگ
|
5087
|
از آنجایی که «PolarPlot» از «پر کردن» پشتیبانی نمیکند، بهترین راه برای پر کردن ناحیه بین دو منحنی قطبی چیست؟ به عنوان مثال، چگونه می توانم نسخه ای از نمودار زیر را با ناحیه ای که در داخل منحنی اول و خارج از منحنی دوم پر شده است، ایجاد کنم؟ PolarPlot[{{1, -1} Sqrt[2 Cos[t]], 2 (1 - Cos[t])}, {t, -\[Pi], \[Pi]}] 
|
سایه بین نمودارهای قطبی
|
21792
|
من در حال اجرا _Mathematica_ 9 در اوبونتو 11.10 هستم. پس از نصب پخش کننده CDF، من هنوز (بیشتر اوقات) با 'Manipulate' مشکل دارم. تنها راهی که میتوانم مقدار یک پارامتر را تغییر دهم، وارد کردن دستی یک مقدار در یک قسمت ویرایش است (کشیدن نوار لغزنده یا فشار دادن دکمهها کار نمیکند). کسی میتونه راهنمایی کنه که من چه اشتباهی میکنم؟ (حتی «Manipulate[x, {x, 1, 5}] ساده نیز به درستی کار نمیکند.)
|
دستکاری (نسخه لینوکس Mathematica)
|
47702
|
Mathematica دارای برخی از توابع CUDA از پیش تعریف شده است، مانند CUDAMap، CUDAFourier، و غیره. سوال من این است که چگونه می توان توابعی را که بخشی از کتابخانه CUDA هستند، اما بخشی از توابع از پیش تعریف شده Mathematica نیستند، فراخوانی کرد؟ به عنوان مثال، CUDA 6.0 دارای یک کتابخانه ریاضی بزرگ است. بنابراین اگر بخواهم به جای استفاده از CUDAFourier از آن کتابخانه CUFFT را فراخوانی کنم، چگونه این کار را انجام دهم؟ آیا باید یک کد C بنویسم که تابع کتابخانه cuda را فراخوانی کند و سپس تابع c را از Mathematica فراخوانی کند. به نظر می رسد این روش برای انجام کاری بسیار دور از ذهن است. من کاملاً نتوانستم آن را در اسناد پیدا کنم. خیلی ممنون
|
فراخوانی توابع کتابخانه CUDA
|
28901
|
اگر مقادیر اولیه FindDistributionParameters[data1, dist, {{a, 0.1}, {b, 0.1}, {c, 0.1}, {al, 0.1}, {be, را تغییر دهیم، پسوند این سؤال است. 0.1}، {ph، 0.1}}] ` به `FindDistributionParameters[data1, dist, {{a, تخمین پارامترهای 0.2}، {b، 0.1}، {c، 0.1}، {al، 0.1}، {be، 0.1}، {ph، 0.1}}]` نیز تغییر می کند. بنابراین سوال من این است که اگر ما هیچ ایده ای در مورد مقادیر اولیه نداریم، چگونه بهترین مقادیر اولیه یا بهترین تخمین های MLE را که نزدیک به توزیع تجربی داده 1 هستند جستجو می کنیم. توزیع تجربی با دو پارامتر که با مقادیر اولیه داده شده در بالا تخمین زده می شوند به صورت  بهترین تناسب نیست. کد نمودار فوق عبارت است از: > data1 = {275, 13, 147, 23, 181, 30, 65, 10, 300, 173, 106, 300, 300, 212, > 300, 300, 300, 2, 2 293، 88، 247، 28، 143، 300، 23، 300، 80، 245، 266}; > g1 = NIintegrate[(2.51339*2.51952*3.21532)/بتا[2.87484, 0.0825351]* > y^-(3.21532 + 1)*(1 + > 0.0609138*2.51952*y^-3.21532)^-((2.87484*2.51339)/0.0609138 + 1)*(1 - (1 + > 0.0609138*2.51952*1^3-23-3)^2. 0.0609138))^(0.0825351 - 1)، {y، 0، > x}]؛ > > g2 = NIintegrate[(1.98156*1.98026*3.2635)/بتا[2.64639, 0.090212]* y^-(3.2635 > + 1)*(1 + 0.0328252*1.98026*y^-3.2635)^-((2.64639*1.98156)/0.0328252 + 1)*(1 > - (1 + 0.0328252*1.98026*y^5-3.2-3.2) 0.0328252))^(0.090212 - 1)، > {y، 0، x}]؛ > > Plot[{g1, g2, CDF[EmpiricalDistribution[data1], x]}, {x, 2, 400}, > Exclusions -> None]
|
نحوه پیدا کردن بهترین MLE با استفاده از «FindDistributionParameters».
|
50908
|
برای یافتن تمام (جهانی و محلی) انتهای یک تابع در R3 نوشته ام: تابع مثال n = 2.; زمین[x_, y_] := 2 (2 - x)^2 Expand[-(x^2) - (y + 1)^2] - 15 (x/5 - x^3 - y^3) Exp[ -x^2 - y^2] - 1/3 Exp[-(x + 1)^2 - y^2]; سرگرمی = زمین[x، y]; plot = Plot3D[fun، {x، -n، n}، {y، -n، n}، PlotRange -> All، ColorFunction -> DarkTerrain، Mesh -> False، PlotStyle -> Opacity@0.7]  می توان 3 ماکسیما و 3 را مشاهده کرد حداقل NMaximize[fun, {x, y}] > {6.4547, {x -> -0.3593, y -> -0.5519}} و FindMaximum[fun, {x, y}] > {6.1972, {x -> -0.0529، y -> 1.2130}} دو عدد از حداکثر را برمی گرداند اما سومی را از دست می دهد. ایده من در آن زمان این بود که NMaximize را روی بخش های کافی تابع نگاشت کنم: p = Flatten /@ Tuples[Partition[Range[-n, n], 2, 1], 2] > {{-2., - 1.، -2.، -1.}، {-2.، -1.، -1.، 0.}، ...، {1.، 2.، 1.، 2.}} (این الگوریتم با مهربانی توسط کوبا ارائه شده است) مراحل بعدی عبارتند از: max1 = NMaximize[{fun, p[[#, 1]] <= x <= p[[#, 2]], p[[ #، 3]] <= y <= p[[#، 4]]}، {x، y}] & /@ Range@Length@p; max2 = Chop@Partition[Cases[max1, _Real, Infinity], 3]; نتیجه شامل نقاط اشتباه در لبههای بخش است که میتوان با فیلتر = # || حذف کرد (# /. b -> c) &[Or @@ MapThread[برابر، {Table[b، {n*2 + 1}]، Range[-n، n]}]] > b == -2. || b == -1. || b == 0. || b == 1. || b == 2. || c == -2. || > c == -1. || c == 0. || c == 1. || c == 2. max3 = Delete Cases[max2, {_, b_, c_} /; Evaluate@filter] > {{6.45471، -0.359311، -0.551929}، {6.19724، -0.0529807، 1.21301}، {5.4426، > 1.26211، -0.01} nowaxim به ما می دهد. maxpoints = Graphics3D[{PointSize@0.05, Point /@ RotateLeft /@ max3}] با تکرار max1 تا max3 با NMinimize در نهایت این تصویر به دست میآید:  خلاصه کردن: extrema[foo_, maxmin_, color_] := ماژول[{res}، res = maxmin[{foo، p[[#, 1]] <= x <= p[[#, 2]], p[[#, 3]] <= y <= p[ [#، 4]]}، {x، y}] & /@ Range@Length@p; res = Chop@Partition[ Cases[res, _Real, Infinity], 3]; res = Delete Cases[res, {a_, b_, c_} /; Evaluate@filter]; Graphics3D[{color, PointSize@0.05, Point /@ RotateLeft /@ Res}]] Show[Plot, Extrema[fun, NMaximize, Black], Extrema[fun, NMinimize, Red], ViewPoint -> {0, 0, Infinity }] اگرچه روش من کار می کند، اما بسیار کند است (بیش از 2 ثانیه برای یافتن اکسترم)، و تنها با یافتن آن با آزمون و خطا، مطمئن نیستم که آیا این راه حل به اندازه کافی کلی است یا خیر. من از هر نظری در مورد چگونگی بهبود این موضوع استقبال می کنم.
|
یافتن تمام ماکزیمم ها و مینیمم های یک تابع
|
39225
|
مشکلات من با انیمیشن های Mathematica که با فرمت SWF صادر شده اند ادامه دارد. هدف این است که یک انیمیشن را با فرمت SWF صادر کنیم، و همچنین آن را مقیاسپذیر کنیم، به طوری که وقتی آن را در یک مجموعه اسلاید (تولید شده توسط LaTeX) با فرمت PDF جاسازی میکنم، وقتی بزرگنمایی/کوچکنمایی میکنم، اندازه انیمیشن تغییر میکند. من یک سوال مرتبط در TeX.SE پرسیده ام که در آن راه حلی از طریق تبدیل انیمیشن به یک فایل MP4 پیشنهاد شده است. این راه حل کار می کند، اما فشرده سازی با اتلاف (یا چیزی مشابه) باعث می شود که نتیجه نهایی قابل قبول به نظر برسد اما تقریباً به خوبی انیمیشن مشابه در یک دفترچه یادداشت Mathematica نیست. پس از بحث بیشتر در TeX.SE، من به سربرگ فایل SWF تولید شده با یک ویرایشگر متن (NotePad) نگاه کردم. در واقع، «scaleMode - noScale» خوانده میشود. پس وقت آن است که فایل های راهنمای Mathematica را مطالعه کنید. گزینه های صدای امیدوار کننده در «ref/format/SWF» فهرست شده اند. مهمترین آنها _Scalable_ و _ControlAppearance_ (داشتن آن دکمه های کنترل غیرقابل کلیک در محصول نهایی بی معنی است). پس بیایید امتحان کنیم... roll[u_] := نمایش[ {ParametricPlot[{Cos[t] + u, Sin[t] + 1}, {t, 0, 2 Pi}, AspectRatio -> Automatic, AxesOrigin -> {0, 0}, Ticks -> {{0, 2 Pi, 4 Pi, 6 Pi}, {}}], ParametricPlot[{u, 1} - t {Sin[u]، Cos[u]}، {t، 0، 1}]، ParametricPlot[{t - Sin[t]، 1 - Cos[t]}، {t، -0.6، u }]، گرافیک[{PointSize[0.02]، نقطه[{u - Sin[u]، 1 - Cos[u]}]}]}، PlotRange -> {{-1.2، 20}، {-0.2، 4.2}}، Axes -> True] sykloidi = Animate[roll[u], {u, 0, 20}] Export[Analysi I/2013/kalvot12-13/ sykloidi.swf، sykloidi، AnimationDuration -> 6، FrameRate -> 8، مقیاس پذیر -> True, ControlAppearance -> None] خیر. بدون تغییر. swf. هنوز مقیاس نمی شود. در هدر فایل SWF همچنان scale Mode - noScale خوانده می شود و دکمه های کنترل نیز ناپدید نمی شوند. > آیا از نحو اشتباهی برای «Export» در قطعه بالا استفاده کردم؟ راه درست انجام این کار چیست؟
| |
56392
|
من سعی می کنم معادله ای را با روش _Newton_ از طریق «FindRoot» حل کنم، و کدها عبارتند از: توابع را تعریف کنید: τs[Ωs_,t_]:=2*Ωs*Coth[Ωs/(2*t)] τb[ Ωb_,t_]:=2*Ωb*Coth[Ωb/(2*t)] Xs[Js_,Jb_,Ωs_,t_,δ_]:=(τs[Ωs,t]-4*Js-4*Js/(Sqrt[2])^δ)/(Jb+4*Js/(Sqrt[ 2])^δ+4*Js/(Sqrt[3])^δ) Xb[Jb_,Ωb_,t_,δ_]:=(τb[Ωb,t]-4*Jb-4*Jb/(Sqrt[2])^δ)/(Jb+4*Jb/(Sqrt[2] )^δ+4*Jb/(Sqrt[3])^δ) ϕ[Jb_,Ωb_,t_,δ_]:=ArcCosh[Xb[Jb,Ωb,t,δ]/2] BN[Jb_,Ωb_,t_,δ_,n_]:=Sinh[(n+1)*φ [Jb,Ωb,t,δ]]/Sinh[φ[Jb,Ωb,t,δ]] fumfa[Js_,Jb_,Ωs_,Ωb_,t_,δ_,n_]:=(Xs[Js,Jb,Ωs,t,δ])^2*BN[Jb,Ωb, t,δ,n-2]-2*Xs[Js,Jb,Ωs,t,δ]*BN[Jb,Ωb,t,δ,n-3]+BN[Jb,Ωb,t,δ,n -4] یک سری راه حل را حل کنید: Table[FindRoot[fumfa[2.0,1.0,Ωs,2.0,3.5,t,4]==0.0,{Ωs,4.0}],{t,0.1,4.0,0.2}] با این حال، من پیام اخطار زیر را دریافت کرد: > جستجوی خط، اندازه گام را به میزان تحمل مشخص شده توسط > «AccuracyGoal» کاهش داد و PrecisionGoal اما نتوانست یک کاهش کافی در تابع شایستگی پیدا کند. ممکن است برای برآورده کردن این تلورانس ها به بیش از «MachinePrecision» > ارقام دقت کار نیاز داشته باشید. و برخی از راه حل ها دارای بخش های خیالی هستند، اگرچه ضرایب در واقع صفر هستند: {{Ωs->11.6453 +0. I}،{Ωs->10.5823 +0. I}،{Ωs->9.58167 +0. I}،{Ωs->8.63181 +0. I}،{Ωs->7.72096 +0. I}،{Ωs->6.83656 +0. I}،{Ωs->5.96386 +0. I}،{Ωs->5.08324 +0. I}،{Ωs->4.16381 +0. I}،{Ωs->3.14345 +0. I}،{Ωs->1.82232}،{Ωs->5.70687*10^-6}،{Ωs->4.74748}،{Ωs->3.29661}،{Ωs->1.28711}،{Ωs->->1.26 412*10^-6}،{Ωs->-3.05724*10^-6}،{Ωs->-0.0000392875}،{Ωs->0.0000453593}،{Ωs->0.0000543535} سوالات من این است: 1. چگونه پیام هشدار را حذف کنیم؟ 2. چرا بخش های خیالی در راه حل ها وجود دارد و چگونه می توان از محاسبات واقعی مطمئن شد؟
|
چگونه می توان مشکل اخطار را حل کرد و بدون قسمت خیالی به ریشه واقعی رسید؟
|
50631
|
من سعی می کنم -D[((α + γ/2)*a + β/(2*a) - R*a^3)*p[a]، a] + 0.5*D[(γ*a) را حل کنم ^2 + β)*p[a]، {a، 2}] == 0 با «DSolve»، اما کار نمیکند. اگر R = 0 را بگذارم، سپس می توانم یک راه حل صریح برای p[a] به دست بیاورم. DSsolve[ -(-3 a^2 R + α - β/(2 a^2) + γ/2) p[a] - (-a^3 R + β/(2 a) + a (α + γ /2)) مشتق[1][p][a] + 0.5 (2 γ p[a] + 4 a γ مشتق[1][p][a] + (β + a^2 γ) (p^' ′)[a]) == 0, p[a], a] آیا کسی می تواند در این مورد به من کمک کند.
|
حل یک معادله دیفرانسیل
|
43422
|
 من از RandomSample با وزن های بسیار اریب استفاده می کردم. من یک نمونه تصادفی از 6 عدد 1 تا 100 بدون تعویض درخواست می کنم. در صفحه نشان داده شده، وزنهای 1 تا 6 100000 است و بقیه وزنها کمتر از 1 است. از این رو، RandomSample باید اعداد 1 تا 6 را برگرداند، اغلب یک ترتیب تصادفی است. اما اینطور نیست. من دستورات نشان داده شده را کپی و پیست کرده ام. آیا من چیزی را از دست داده ام؟ یا من تابع RandomSample را اشتباه متوجه شده ام؟ یا این واقعا یک باگ است؟
|
اشکال تصادفی نمونه؟
|
49025
|
من میخواهم حاصل ضرب کرونکر چندین ماتریس را به ترتیب مختلف محاسبه کنم. تعداد این ماتریس ها باید قابل تغییر باشد. sysdim = 5;(* تعداد ماتریس هایی که می خواهم ضرب کنم. این عدد باید قابل تغییر باشد*) id = IdentityMatrix[sysdim]; sp = (* این یک ماتریس است. می تواند هر چیزی باشد. اندازه آن sysdim توسط sysdim*) Do[Subscript[variable, i] = ReplacePart[KroneckerProduct[id, id, id, id, id, id], {i -> sp }], {i, 1, sysdim}] با این کار میتوانم همه محصولات مختلف Kronecker مربوط به سفارشهای مختلف را دریافت کنم. با این حال، من می خواهم تعداد این ماتریس ها را به دلخواه تغییر دهم. بنابراین، من فکر کردم راهحل میتواند چیزی شبیه به این باشد: KroneckerProduct[Table[id,{i,1,sysdim}]] مشکل اینجاست که دستور «Table» برمیگرداند: {id, id, id, id, id} که KroneckerProduct از آن راضی نیست. من باید از بیرونی ترین بریس ها خلاص شوم تا «KroneckerProduct» کار کند.
|
برداشتن بیرونی ترین بریس ها
|
5174
|
من فهرست بزرگی از لیست ها با ابعاد {441،21،21،3} دارم که باید داده های x،y،z را از هر قسمت 21 تا 441 چاپ کنم. چگونه می توانم قطعه 21x21x3 از هر 21 را چاپ کنم. بخشی از این لیست؟ در اینجا چیزی است که من در زیر امتحان کردم که کار را انجام نداد. همچنین آیا روش کارآمدتری در حافظه برای انجام این کار وجود دارد؟: Table[Print[mylist parts, mylist[[i++21]]], {i, 1, 441}];
|
چگونه میتوان بخشهایی از فهرست فهرستها را در موقعیتهای فاصله زمانی منظم در nb چاپ کرد؟
|
11710
|
چگونه می توانم نرخ رشد مجانبی یک تابع را محاسبه کنم، به عنوان مثال: $X^3 - X^2 - X -1$ EDIT: به عنوان مثال، همانطور که در این نمودار می بینید، بعد از 1200 تابع تقریبا به حد. من می خواهم اگر راه آسانی برای محاسبه نرخ رشد وجود دارد، مثلاً بعد از 1200.  **ویرایش** سعی می کنم راهی کلی پیدا کنم تا بتوانم آن را به صورت گرافیکی برای فیبوناچی، تربوناچی، تترانچی پیدا کنم. دنباله ها
|
نرخ رشد مجانبی
|
41864
|
من میخواهم فرم زیر را ادغام کنم x5^b*(1 - x5)^c*(e + d*x5^0.5 + f*x5) 1./Integrate[x5^b*(1 - x5)^c*(e + d*x5^0.5 + f*x5)، {x5، 0، 1}، فرضیات -> {{b، c، e، d، f} \[عنصر] Reals، c > -1، b > -1}] و پاسخ _Mathematica_ 1./(Gamma[ 1 + c] ((e Gamma[1 + b])/Gamma[2 + b + c] + (1) است. d گاما[1.5 + b])/ گاما[2.5 + b + c] + (f گاما[2 + b])/گاما[3 + b + c]) اما من. می خواهم این پاسخ را در قالب تابع بتا ببینم چه باید بکنم؟
|
من می خواهم فرم تابع گاما را به فرم تابع بتا تغییر دهم
|
3709
|
صفحه محصول برای _Mathematica Home Edition_ می گوید: > Mathematica Home Edition برای علاقمندان و علاقه مندان به طور یکسان، > برای استفاده غیرحرفه ای در نظر گرفته شده است. اگر میخواهید Mathematica را در کار، تدریس یا تحقیق خود ادغام کنید، گزینههای مجوز دیگری در دسترس هستند. اما من نمی توانم در آنجا یا اینجا هیچ توضیح فنی از تفاوت ها پیدا کنم. آیا آن دو محصول متفاوت هستند؟ یا همان نرم افزاری است که با دو نام مطابق با دو محدودیت مختلف مجوز فروخته می شود؟
|
تفاوت بین نسخه خانگی و Mathematica معمولی چیست؟
|
30906
|
من از Interpolation روی داده های سه بعدی بدون ساختار برای تجسم مناطق مختلف از طریق RegionPlot استفاده می کنم. مشکلی که من با آن مواجه شدم این است که تابع درون یابی به شدت فراتر از مجموعه داده های من به صفر می رسد. این مایه تاسف است، زیرا من میخواهم منطقه را تا مرز نظری آنها نشان دهم (که فقط کمی فراتر از منطقه داده است). آیا راهی وجود دارد که بتوان درون یابی را برای انجام یک برون یابی مناسب فقط با حاشیه کمی فراتر از داده های من بدست آورد؟ این تصویر به نظر من به خوبی مشکل را نشان می دهد.  داده هایی که تصویر را تولید کرده اند را می توانید در اینجا بیابید
|
درون یابی به شدت به 0 فراتر از داده ها کاهش می یابد
|
4667
|
فرض کنید باید اسلایدرهای مرتبط با متغیرها را از یک لیست مشخص ایجاد کنم: ClearAll[a, b, c, d]; vars = {a, b, c, d}; Slider[Dynamic@#, {0, 1}] & /@ vars Dynamic@vars متأسفانه فقط برای متغیرهایی کار میکند که مقادیر ندارند: ClearAll[a, b, c, d]; vars = {a, b, c, d}; a = 1; اسلایدر[Dynamic@#, {0, 1}] & /@ vars Dynamic@vars همانطور که اکنون میبینید اولین لغزنده کار نمیکند زیرا Mma تلاش میکند به جای «a» مقادیری را به شی خام «1» اختصاص دهد. با این وجود، Slider ساده[Dynamic@a, {0, 1}] Dynamic@a نتیجه مطلوب را ایجاد می کند. بنابراین، راه درست برای انجام چنین کارهایی چیست؟
|
ایجاد ایمن کنترل های متعدد از لیستی از متغیرها
|
43341
|
من یک «دستکاری» دارم که در آن طرح به طور کامل در ابتدا نمایش داده نمیشود: Manipulate[ تیک; اگر [ bRefreshPlot, ( plot = ParametricPlot3D[ {u, v, u^2 + av (-1)^fn v^2}, {u, -1, 1}, {v, -1, 1} ] ؛ bRefreshPlot = نادرست ) , ] ; نمودار، گرید[{ { لغزنده[ دینامیک[av، ( av = # ; bRefreshPlot = True ; تیک = نه[تیک]) و]، {0.05، 2} ]، Dynamic@av }، { SetterBar[Dynamic[fn, (fn = #؛ bRefreshPlot = True؛ تیک = نه[تیک]) و]، محدوده[2] ] } }] , {{تیک، نادرست}، هیچ} , {{av, 1}, هیچ} , {{bRefreshPlot, True}, None} , {plot, None} , {{fn, 2 }, None} , TrackedSymbols :> {tick} , ControlPlacement -> Left ] در ابتدا، خروجی «Manipulate» به نظر می رسد:  اما پس از کلیک روی هر یک از دکمه های «SetterBar» به ترتیب (تغییر از paraboloid به saddle و back) سپس خطوط شبکه به صورت زیر نشان داده می شوند:  به نظر میرسد میتوانم از «SaveDefinitions» -> True برای دور کردن عجیب و غریب نمایشگر اولیه استفاده کنم. با این حال، این عدم وجود خطوط شبکه پس از تنظیم نوار لغزنده نیز رخ می دهد. پس از تنظیم نوار لغزنده، ابتدا نمودار بدون خطوط شبکه نمایش داده می شود، اما پس از انجام همان جابجایی دو کلیک روی دکمه های «SetterBar»، نمودار به درستی با خطوط شبکه نمایش داده می شود؟
|
خطوط شبکه در دستکاری نمودارها در اولین رندر نمایش داده نمی شوند؟
|
32995
|
یکی از دوستان من کاندیدای دکترا است و عکسی را در فیس بوک با کلمات خنده دار که با p، h و d شروع می شود مانند لطفاً استخدام کنید. ناامید یا ضایعات دائمی سر ارسال کرد. من فکر کردم که می توانم سعی کنم و به صورت برنامه نویسی چند ترکیب کلمه را با Mathematica ایجاد کنم. در اینجا نسخه من است. اکثر نتایج بی معنی هستند، اما گاهی اوقات یک ترکیب خوب مانند تاریخ شادی پانژیریک نشان داده می شود. 1. آیا می توان آن را بهبود بخشید (یعنی افزایش نسبت سیگنال/نویز آن)؟ 2. آیا میتوان ساختار زیر را «{» فشرده کرد. -> ، ; -> ، -> ، ... -> `؟ به صورت شماتیک: `{.، ;، ,} - >` 3. دلیل استفاده از StringMatchQ با Map[] این است که نمی دانستم چگونه نتایج را بر اساس گروه بندی کنم. حرف اول کلمات، به عنوان مثال. {لطفا، استخدام، دائم، آسیب، سر، ناامید} -> {{لطفاً دائم}، {استخدام، سر}، { خسارت، ناامید}}`. همچنین، من از کلمات «DictionaryLookup[]» استفاده کردم، و آنهایی را انتخاب کردم که بیشترین معانی را داشتند (برای افزایش احتمال یک ترکیب معنیدار)، اما نتایج بدتر بود. کد من اینجاست: ClearAll[Global`*]; allWords = ExampleData[{Text, PrideAndPrejudice}, Words] // DeleteDuplicates; phdWords = انتخاب[ allWords, StringMatchQ[allWords, #]] & /@ {p ~~ __، h ~~ __، d ~~ __}; phdWords = StringReplace[#، {. -> ، ; -> ، ، -> ، ! -> ، ? -> ، \ -> }] & /@ phdWords; filterWordsByPart[wordList_, part_] := انتخاب[ wordList, MemberQ[ WordData[#, PartsOfSpeech]، part] &]; finalWords = MapThread[ filterWordsByPart، {phdWords، {صفت، اسم، Noun}}]; توضیحات تصویر در اینجا](http://i.stack.imgur.com/EAVBP.png)
|
چگونه می توانم کلماتی را که با P,h,D شروع می شوند تولید کنم؟
|
25498
|
_Mathematica_ 9.0.1، لینوکس. من سعی می کنم یک طرح را به صورت pdf ذخیره کنم. من چهار گزینه مختلف را امتحان کردم. در هر مورد، برخی از خطاها به صورت فضای خالی ظاهر شدند (http://yadi.sk/d/h1koyDci4z3rc). من هم سعی کردم به عنوان eps ذخیره کنم. مشکل دیگری ظاهر شد -- هیچ حرف نیمی روی برچسب ها وجود ندارد:  (اینجا را ببینید http://yadi.sk/d/OBRDmp3z4z42U ). همین ارقام به خوبی در _Mathematica_ 7 بدون خطا ذخیره می شوند. آیا امکان حل این مشکل وجود دارد؟
|
چگونه می توانم طرح را بدون خطا به pdf یا eps تبدیل کنم؟
|
57629
|
یک سوال کلی تر این خواهد بود: چگونه عبارات منطقی برای اشیاء سه بعدی توصیف شده توسط مجموعه های چند ضلعی بسته پیدا کنیم؟ در نهایت یک سوال ساده پربارتر است، بنابراین: ## چگونه عبارات منطقی را برای جامدات افلاطونی تعریف کنیم؟ من الان دو روز است که این سوال را مطالعه می کنم، و فکر کردم، قبلاً یک پاسخ پیدا کرده ام: PolyhedronData[Tetrahedron, RegionFunction] (* out *) Sqrt[2] + 4 Sqrt[3] #3 >= 0 && 4 Sqrt[3] #3 <= 3 Sqrt[2] + 8 Sqrt[6] #1 && 4 Sqrt[3] (Sqrt[2] #1 + #3) <= 3 Sqrt[2] (1 + 4 #2) && 4 (Sqrt[6] #1 + 3 Sqrt[2] #2 + Sqrt[3] #3) <= 3 Sqrt[2] و تا اینجا خیلی خوب است. اما بعد کشف کردم ... PolyhedronData[Octahedron, RegionFunction] Missing[NotAvailable] بسیار خوب، این دراماتیک نیست، من خودم می توانم این را تعریف کنم. اما با انجام این کار، متوجه شدم، بهتر است از تعاریف ناقص و خاص «RegionFunction» Mathematica صرف نظر کنیم. این من را به سوالم بازگرداند: چگونه توابع ناحیه را برای 5 جامد افلاطونی به روشی بهتر تعریف کنیم؟ ایده ها، پیشنهادات شما چیست؟ در حال حاضر من فقط می خواهم بر روی افلاطونی تمرکز کنم. c = ثابت = Abs@1; (* -1 <= c <= +1 *) plotPoints = 100/2; (* نصف مقدار هنگام آزمایش *) RegionPlot3D[ And[x + y + z <= c، -x - y + z <= c، x - y - z <= c، -x + y - z <= c، -x - y - z <= c، x + y - z <= c، x - y + z <= c، -x + y + z <= c]، {x، -c، c}، {y , -c, c}, {z, -c, c}, PlotPoints -> plotPoints]  تابع ناحیه هشت وجهی را می توان به این صورت ساده کرد: (مطمئن نیستم ، اگر واقعا ایده خوبی است ) RegionPlot3D[ Abs@x + Abs@y + Abs@z <= c, {x, -c، +c}، {y، -c، +c}، {z، -c، +c}، PlotPoints -> plotPoints] دو تابع ناحیه برای چهار وجهی مورد علاقه RegionPlot3D[ And[x + y - z <= c، +x - y + z <= c، -x + y + z <= c، -x - y - z <= c]، {x، -c، +c}، {y، -c، +c}، {z، -c، +c}، PlotPoints -> plotPoints] RegionPlot3D[ And[x - y - z <= c، -x - y + z <= c، -x + y - z <= c، +x + y + z <= c]، {x، -c، +c}، {y، -c، +c}، {z، -c، +c}، PlotPoints -> نقاط طرح] # توابع منطقه «خوب» برای «دوده وجهی» یا «ایکو وجهی» برای تکمیل 5 افلاطونی چه خواهد بود؟ میتوانید تعاریف «RegionFunction» را که توسط Mathematica انجام شده است، بررسی کنید. به خصوص چند وجهی های غیر محدب هیچ توابع منطقه ای تعریف نشده اند. (کد از Mathematica، اصلاح شده): Manipulate[Column[{PolyhedronData[g], PolyhedronData[g, p]}], {{g, Octahedron, polyhedron // Style[#, GrayLevel@.4, Menu] &}، PolyhedronData[All]}، {{p، RegionFunction (* init *)، property // Style[#، GrayLevel@.4، Menu] &}، Complement @@ PolyhedronData /@ {Properties، Classes}}]
|
چگونه عبارات منطقی را برای جامدات افلاطونی تعریف کنیم؟
|
56390
|
من سعی می کنم یک 'Event Handler' را تنظیم کنم تا شعاع یک دایره را با کشیدن دور آن تغییر دهد. اما واکنش به کشیدن به طرز وحشتناکی کند است. کد چه مشکلی دارد؟ cnt[p_] := بازگشت[Round /@ p]; شبکهها[min_, max_] := Join[Range[Seiling[min], Floor[max]], Table[{j + 1, Lighter@Lighter@Lighter@Lighter@Blue}, {j, Round[min], Round [حداکثر - 1]، 1}]]؛ DynamicModule[{pnt = {1, 1}, VPOS = {1, 1}, rad = 1}, Dynamic@Graphics[ {Thick, EventHandler[ Circle[ cnt[pnt] , rad], { MouseDragged :> ( VPOS = MousePosition[Graphics] rad = EuclideanDistance[pnt, VPOS] }, PassEventsDown -> True ], Locator[Dynamic[pnt], None] }, Axes -> True, GridLines -> grids, PlotRange -> {{-10, 10}, {- 10, 10}}] ] 
|
چگونه شعاع دایره را با کشیدن دور آن به آرامی تغییر دهیم؟
|
38963
|
متوجه شدم که اگر بخواهم آرایههای بزرگ را محاسبه کنم که اکثر عناصر آن صفر هستند (مثلاً هر سطر دارای 10000 عنصر است و فقط 8 عنصر غیر صفر هستند) و موقعیت عناصر غیر صفر با یک If یا What داده میشود، ساده ترین راه برای رفتن این است: جدول[...,{i,1,nn},{j,list[i]}] به جای جدول[If[MemberQ[list[i],j]==True,...],{i,1,nn},{j,1,nn}] اما مشکل اینجاست که لیست[i] اینطور نیست موقعیت را در آرایه ثابت کنید، اما فقط مقدار را ثابت کنید، موقعیت ها [1,Length[list[i]]] هستند. اجازه دهید این را با یک مثال آسان توضیح دهیم: روش آهسته: A = جدول[ که[MemberQ[{1, 3, 5}, j] == True, 2*i + j, True, 0], {i, 1, 2}, {j, 5}] // MatrixForm (*(3 0 5 0 7 5 0 7 0 9)*) راه سریع: B=Table[2*i + j, {i, 1, 2}, {j, {1, 3, 5}}] // MatrixForm (*(3 5 7 5 7 9)*) بنابراین، من می خواهم برای به دست آوردن ماتریس A اما انجام آن به روش B به نوعی. (شرط j یک مثال است، اما در کد واقعی یک شرط نسبتاً پیچیده است که با i تغییر می کند.) آیا کسی می بیند که چگونه می توان این کار را انجام داد؟ با تشکر
|
روشی سریع برای محاسبه آرایه ها با اجتناب از If یا Who
|
30905
|
آیا Mathematica 9 می تواند یک نمایش بولی از یک RBD را به شکل جبری نمادین آن تبدیل کند؟ اگر من یک نمودار بلوک قابلیت اطمینان سری ساده داشته باشم که از 2 جزء تشکیل شده باشد، c1 و c2 bexpr1=And[c1,c2] و نمایش نمادین مربوط به سیستم RS1 = R1*R2 خواهد بود، سیستمی که به آن علاقه دارم پیچیده تر است. و شامل 7 جزء در یک معماری 4 مسیری است: path1=And[c1,c2,c5,c7] path2=And[c1,c3,c5,c7] path3=And[c1,c3,c6,c7] path4=و[c1,c4,c6,c7] bexpr2=یا[path1,path2,path3,path4] چگونه می توان شکل جبری تابع قابلیت اطمینان برای bexpr2 با استفاده از Mathematica به دست می آید؟ راه حل در صفحه 5 فایل PDF در لینک زیر قابل مشاهده است http://www.reliasoft.com/newsletter/2Q2000/index.htm با تشکر. دانیال، از پاسخ شما متشکرم، اما من فکر می کنم که این نیز درست نیست و من مطمئن نیستم که چرا. برای مقایسه دو روش حل به زیر مراجعه کنید. آیا من اینجا چیزی را اشتباه تفسیر می کنم؟ همچنین، من موافقم که معادله (3) ساده نشده است. شاید نویسنده عمداً آن را در آن شکل گذاشته است تا نشان دهد چگونه می توان این مشکل را به صورت دستی (مداد و کاغذ) حل کرد. معادله 3 = (r1*r4*r6*r7) + (r1*r3*r6*r7) - (r1*r3*r4*r6*r7) + (r1*r2*r3*r4* r5*r6*r7) + (r1*r3*r4*r5*r6*r7) - (r1*r2*r3*r4*r5*r6*r7) - (r1*r2*r3*r5* r6*r7) - (r1*r3*r5*r6*r7) + (r1*r2*r3*r5*r6*r7) - (r1*r2*r4*r5*r6 * r7) - (r1*r3*r4*r5*r6*r7) + (r1*r2*r3*r4*r5*r6*r7) + (r1*r2*r5*r7) + (r1* r3*r5*r7) - (r1*r2*r3*r5*r7) (* معادله .(3) ReliabilityEdge جلد 1، شماره 1 *) r1 r2 r5 r7 + r1 r3 r5 r7 - r1 r2 r3 r5 r7 + r1 r3 r6 r7 + r1 r4 r6 r7 - r1 r3 r4 r6 r7 - r1 r3 r5 r6 r7 - r1 r2 r4 r5 r6 r7 + r1 r2 r3 r4 r5 r6 r7 مسیر مشکل اصلی1 = And[c1, c2, c5, ج7]؛ path2 = And[c1, c3, c5, c7]; path3 = And[c1, c3, c6, c7]; path4 = And[c1, c4, c6, c7]; bexpr = Or[path1, path2, path3, path4] (c1 && c2 && c5 && c7) || (c1 && c3 && c5 && c7) || (c1 && c3 && c6 && c7) || (c1 && c4 && c6 && c7) راه حل Ilian (1) dist = Table[{ToExpression[c ~~ ToString[i]], BernoulliDistribution[ToExpression[r ~~ ToString[i]]]} , {i, 7}] {{c1, Bernoulli Distribution[r1]}, {c2, توزیع برنولی[r2]}، {c3، توزیع برنولی[r3]}، {c4، توزیع برنولی[r4]}، {c5، توزیع برنولی[r5]}، {c6، توزیع برنولی[r6]}، {c7، توزیع برنولی[r7] } survivalfunction1 = گسترش[PDF[ReliabilityDistribution[bexpr, dists], 1]] r1 r2 r5 r7 + r1 r3 r5 r7 - r1 r2 r3 r5 r7 + r1 r3 r6 r7 + r1 r4 r6 r7 - r1 r3 r4 r6 r7 - r1 r3 r5 r6 r7 - r1 r2 r4 r5 r6 r7 + r1 r2 r3 r4 r5 r6 r7 Simplify[survivalfunction1/ equation3] (* این نشان می دهد که نتایج معادل هستند *) 1 راه حل دانیل (2) bexpr2 = BooleanConvert[bexpr, ANF] (c1 && c2 && c5 && c7) [Xor] ( c1 && c3 && c5 && c7) [Xor] (c1 && c3 && c6 && c7) [Xor] (c1 && c4 && c6 && c7) [Xor] (c1 && c2 && c3 && c5 && c7) [Xor] (c1 && c3 && c4 && c6 && c7) [Xor] (c1 && c3 && c5 && c6 && c7) [Xor] (c1 && c2 && c4 && c5 && c6 && c7) [Xor] (c1 && c2 && c3 && c4 && c5 && c6 && c7) survivalfunction2temp = bexpr2 /. {و -> بار، Xor -> Plus} c1 c2 c5 c7 + c1 c3 c5 c7 + c1 c2 c3 c5 c7 + c1 c3 c6 c7 + c1 c4 c6 c7 + c1 c3 c4 c6 c7 + c1 c3 c5 c6 c7 + c1 c2 c4 c5 c6 c7 + c1 c2 c3 c4 c5 c6 c7 survivalfunction2stringtemp = ToString[survivalfunction2temp] c1 c2 c5 c7 + c1 c3 c5 c7 + c1 c2 c3 c5 c7 + c1 c3 c6 c7 + c1 c4 c6 c7 + c1 \ c3 c4 c6 c7 + c1 c3 c5 c5 c6 c4 + c6 c7 + c1 c2 c3 c4 c5 c6 c7 survivalfunction2string = StringReplace[survivalfunction2stringtemp، c -> r] r1 r2 r5 r7 + r1 r3 r5 r7 + r1 r2 r3 r5 r7 + r1 r3 r6 r7 + r1 r4 r6 r7 + r1 \ r3 r6 r7 + r1 r3 r5 r6 r7 + r1 r2 r4 r5 r6 r7 + r1 r2 r3 r4 r5 r6 r7 survivalfunction2 = ToExpression[survivalfunction2string] r1 r2 r5 r7 + r1 r3 r5 r7 + r1 r2 r3 r5 r7 + r1 r3 r6 r7 + r1 r4 r7 r3 r7 + r6 + r1 r3 r5 r6 r7 + r1 r2 r4 r5 r6 r7 + r1 r2 r3 r4 r5 r6 r7 سادهسازی[عملکرد2/ معادله3] (* این نشان میدهد که نتایج معادل *) نیستند (r4 r6 + r2 (1 + r3) r5 (1 + r4 r6) + r3 (r5 + r6 + r4 r6 + r5 r6))/( r4 r6 + r2 (-1 + r3) r5 (-1 + r4 r6) + r3 (r5 + r6 - r4 r6 - r5 r6)) بیایید یک بررسی سریع عقلانی عددی انجام دهیم. r1 = r2 = r3 = r4 = r5 = r6 = r7 = 1; survivalfunction1 (* این مقدار عددی صحیح است *) 1 survivalfunction2 (* این از نظر عددی ممکن نیست، باید کمتر یا مساوی یک باشد *) 9 با بررسی survivalfunction2 متوجه شدم هیچ علامت منفی در جبر وجود ندارد. . . مطمئن نیستم چرا همچنین، اگر همه چیز با تمام قالب بندی مناسب فرمت نشده است، در اینجا عذرخواهی می کنم، من هنوز با چیزهای زیادی در StackExchange آشنا نیستم. * * * کلی، از پاسخ شما متشکرم. من فکر می کنم ممکن است مشکلی در کد شما وجود داشته باشد زیرا نتیجه ای ایجاد می کند که با معادله (3) در فایل PDF ارجاع شده متفاوت است. من کد زیر را روی s تست کردم
|
با توجه به یک نمایش بولی از یک سیستم، چگونه می توان تابع قابلیت اطمینان را به عنوان جبر نمادین نمایش داد؟
|
22055
|
من می خواهم یک جدول چند بعدی را در Mathematica محاسبه کنم و آن را در یک فایل خارجی بنویسم. در اینجا یک مثال ساده است. من سه لیست x، y، z دارم و خروجی شامل تمام ترکیبهای ممکن از مجموع است. در فایل خروجی، من 27 = 3x3x3 ردیف می خواهم. هر ردیف باید دارای چهار مقدار باشد: «x»، «y»، «z» و «x+y+z». کد من اینجاست. x = {1، 2، 3}; y = {4، 5، 6}؛ z = {7، 8، 9}; خروجی = جدول[x[[i]] + y[[j]] + z[[k]]، {i، 1، 3}، {j، 1، 3}، {k، 1، 3}] فایل = OpenWrite[C:\\Temp\\test.txt] برای[i = 1، i <= 3، i++، {For[j = 1، j <= 3، j++، {برای[k = 1، k <= 3، k++، Write[sfile، x[[i]]، y[[j]]، z[[k]]، خروجی[[i، j، k] ]]]}]}] بستن[sfile] مشکل این است که در فایل خروجی فضایی وجود ندارد. بنابراین من چیزی شبیه به 14712 14813 14914 15713 15814 دریافت می کنم اما در واقع 1 4 7 12 1 4 8 13 1 4 9 14 1 5 7 13 1 5 8 14 برای دریافت قالب بالا به کمک نیاز دارم. من کاملاً با Mathematica تازه کار هستم و در مورد توابع دیگر چیز زیادی نمی دانم. من با هر توابعی مشکلی ندارم تا زمانی که آنها بتوانند خروجی مورد نظر من را تولید کنند. متشکرم.
|
یک جدول در یک فایل بنویسید
|
43646
|
چگونه از فیلتر Savitzky-golay در فایل csv استفاده کنیم؟ من file.csv را در این فرمت دارم: 0.1،1.6،2.8،0 0.2،1.2،2.3،1 0.7،1.5،2.4،2 0.6،1.2،2.7،3 0.4،1.4،2.9،4 0.3،1.3،2.5، 5 شرح شماره 1، شماره 2، شماره 3، شناسه من باید CSV را بارگیری کنم، از فیلتر savitzky-golay روی اعداد 1، اعداد 2 و اعداد 3 به طور جداگانه استفاده کنید. و دوباره آن را در csv ذخیره کنید. می توانید کمک کنید؟ ویرایش: قبلاً سعی کردهام csv را تجزیه کنم، فیلتر را از مثال امتحان کنید و آن را رسم کنید: table = Take[Import[file.csv]]; first = جدول[[همه،1]]; c = SavitzkyGolayCoefficients[20, 20, 4]; c = N[c]; filterOutput = SavitzkyGolayFilter[test, c]; ListLinePlot[{filterOutput, first}] نحوه ذخیره مجدد آن در CSV با همان قالب. SavitzkyGolayCoefficient چیست؟
|
فیلتر Savitzky-golay
|
52223
|
  من d می خواهم مقدار x را در این معادله محاسبه کنم. اساساً من دو نوع روش را امتحان کردم که FindRoot و NSolve هستند. اما، من تاکنون در محاسبه ناشی از این خطاها ناموفق بوده ام. اگر کسی است که این مشکلات را می داند، لطفاً به من بگویید که ابتدا باید چه کار کنم! با تشکر از همکاری شما
|
چگونه کمیت مجهول را در یک سری نامتناهی محاسبه کنیم؟
|
15898
|
من Pythagorean_triple را پیدا می کنم، کند کار کرد. من سعی کردم کامپایل کنم، اما چند هشدار می دهد. من همچنین از Case یا Do استفاده می کنم، هر دوی آنها شکست خوردند. مطمئن هستم که CCompiler من به درستی تنظیم شده است. چگونه می توانم کد زیر را کامپایل کنم؟ با[{m = 200}، [Flatten[Table[{x, y, z}, {x, m}, {y, x, m}, {z, y, m}], 2] را انتخاب کنید، (# 1^2 + #2^2 == #3^2 &) @@ # &] ]
|
چگونه کد تولید Pythagorean_triple را کامپایل کنیم؟
|
4666
|
به نظر من یک عدد در پایه ای غیر از پایه 10 قبل از اینکه ارزیاب فرصتی برای اصلاح شدن پیدا کند، ارزیابی می شود. برای مثال، «FullForm[16^^abcdef]» یا حتی «FullForm[HoldAll[16^^abcdef]]» هر دو «11259375» را تولید میکنند. آیا ترفندی را از دست داده ام که به نوعی فرم کمتر ارزیابی شده را برایم به ارمغان بیاورد؟ حدس میزنم میتوانم از «BaseForm[]» استفاده کنم زمانی که باید ثبت کنم که شماره در چه پایهای بوده است.
|
اعداد در مبانی متناوب فراتر از ارزیاب هستند؟
|
31188
|
من دو عبارت ماتریسی دارم: X.Transpose[T].Transpose[X] و X.T.Transpose[X] میخواهم _Mathematica_ تشخیص دهد که این عبارات برابر هستند. آیا امکان انجام آن وجود دارد؟
|
چگونه می توانم Mathematica را وادار کنم که برابری عبارات ماتریس نمادین را تشخیص دهد؟
|
43012
|
من شروع به کاوش در این مورد کردم و هنوز موفق نشدهام... مقدمهای برای نماد در اینجا یافت میشود، اما نمیتوانم آن را به خوبی درک کنم. (اعتراف میکنم که، اگرچه با «NDSolve» زیاد بازی میکردم، اما از پایه دانش ناپایدار خود برای PDE آسیب دیدم.) یک نمونه کد متلب برای نماد در انتهای سند در اینجا یافت میشود و من شک ندارم که میتواند چنین باشد. به صورت مکانیکی به کد _Mathematica_ ترجمه شده است، اما خیلی کسل کننده خواهد بود! آیا می توانیم آن را به سبک _Mathematica_ ترسیم کنیم؟ کسی قبلا امتحان کرده؟
|
نماد Matlab را ترسیم کنید
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.