_id stringlengths 1 5 | text stringlengths 0 5.25k | title stringlengths 0 162 |
|---|---|---|
39948 | من میخواهم رشتهای بنویسم که حاوی خطوط جدید باشد، بنابراین موارد زیر را امتحان کردم: ToString@StringForm[SomeText='`1`'\[NewLine]و همچنین OtherText='`2`'.، textA، textB] من انتظار دارم که این رشتهای را تولید کند که به شکل زیر است: SomeText='textA' و همچنین OtherText='textB' در عوض، رشتهای دریافت میکنم که شبیه SomeText='textA' textB' است. و همچنین OtherText=' وارد کردن مستقیم رشته SomeText='textA'\[NewLine]و همچنین OtherText='textB نتیجه صحیح را به من می دهد. اینجا چه خبر است؟ | تبدیل خروجی StringForm به رشته نتایج غیرمنتظره ای ایجاد می کند |
33361 | من تابعی مانند این $f(x,y)=c\,y\,(y-x),\ \text{for}\ 0<x<2,\;-x<y<x$ دارم و باید مقدار $c$ را پیدا کنید به طوری که $f(x,y)$ یک PDF باشد. چگونه می توانم این کار را انجام دهم؟ من می دانم که شرط انتگرال دوگانه $f(x,y)=1$ است، اما چگونه می توانم آن شرط را با _Mathematica_ تحمیل کنم؟ | بررسی کنید که آیا تابعی از دو متغیر تابع توزیع احتمال است یا خیر |
27566 | من شش ماتریس مربع با ابعاد یکسان در یک لیست دارم، به عنوان مثال: n = 4; (*بعد ماتریس*) cubedata = Table[ConstantArray[i, {n, n}], {i, 1, 6}] (*ماتریس 1 تا 6*) من می خواهم یک تصویرسازی از مکعبی که تشکیل شده است انجام دهم وقتی ماتریس های گفته شده را به عنوان وجه های آن قرار می دهید. این باید جهت چهره ها باشد.  می خواهم اعداد و در صورت امکان مکعب رنگی (مثل مکعب روبیک) را ببینم. من حتی نمی دانم از کجا شروع کنم. فکر می کنم باید از «Graphics3D» استفاده کنم، اما اصلاً با آن آشنا نیستم. خیلی ممنون میشم اگه بتونید کمکم کنید | چگونه می توانم 6 ماتریس مربع را به صورت مکعب مجسم کنم؟ |
19135 | در اینجا دادههای سبک سلولی نسخه سفارشی بخش من است: Cell[StyleData[Section]، MenuCommandKey->1, MenuSortingValue->10000, CellFrame->{{0, 0}, {0, 0}} ، CellMargins->{{10، ارثی}، {8، ارثی}}، CellFrameMargins->1] اما وقتی دستور +1 را تایپ میکنم، همچنان سلول قرمز قدیمی Title را دریافت میکنم.  | چرا MenuCommandKey در شیوه نامه من کار نمی کند؟ |
32143 | من یک مجموعه $S=\\{s_1,\ldots,s_k\\}$ دارم و میخواهم یک عبارت ثابت را روی جایگشتهای $S$ به حداکثر برسانم: $\max f(x_1,\ldots,x_k)$ با $ x_i\ در S$ و $x_i=x_j\Rightarrow i=j$. آیا راه مناسبی برای این کار وجود دارد؟ به عنوان مثال، با $S=\\{1,2,3,4\\}$ می توانم Maximize[{f[a,b,c,d], a != b && a != c && a بنویسم != d && b != c && b != d && c != d && 0 < a < 5 && 0 < b < 5 && 0 < c < 5 && 0 < d < 5}، {a، b، c، d}، اعداد صحیح] اما واضح است که این مقیاس ضعیف است. اگر کمک کند می توانید $S\subset\mathbb{Z}$ را فرض کنید. بیشتر اوقات من فقط از بخش های اولیه اعداد صحیح مثبت استفاده می کنم، مانند مثالم. | بیشینه سازی بیش از جایگشت |
20038 | آیا راهی برای ردیابی اینکه _Mathematica_ واقعاً «Simplify» را انجام می دهد، وجود دارد، تا بتوانیم ببینیم آن توابع تبدیل «خودکار» که اعمال می کند چیست و چگونه با مفروضات کار می کند؟ به عنوان مثال، ClearSystemCache[]; Simplify[Sin[x]^2 + Cos[x]^2, ComplexityFunction -> ((Print[#]; LeafCount[#]) &)] Cos[x]^2+Sin[x]^2 Cos را تولید خواهد کرد [x]^2+Sin[x]^2 Cos[x]^2+Sin[x]^2 Cos[x]^2+Sin[x]^2 Cos[x]^2+Sin[x]^2 1 1 1 آیا راهی وجود دارد که ببینیم _Mathematica_ بین این مراحل چه می کند؟ | آیا راهی برای پیگیری فرآیند Simplify وجود دارد؟ |
36855 | این کاری است که من تاکنون انجام داده ام. نقاط زوایای انحراف و طول موج از آزمایش آزمایشگاه فیزیک من هستند. V = ListPlot[ {{589.3، 53.50}، {435.8، 56.02}، {535.4، 54.52}، {546.1، 53.57}، {577.0، 53.13}، {690.9، 52.10}، {690.9، 52.10}، {690.9، 52.10} {447.2، 55.02}، {492.2، 54.53}، {501.6، 54.83}، {587.6، 53.03}، {667.8، 52.83}، {706.5، 52.05} }، {0}، {0}، {0}، {0} 60}}، AxesLabel -> { طول موج، انحراف}، PlotStyle -> قرمز، GridLines -> Automatic]  من سعی می کنم بهترین خط مناسب این نقاط را پیدا کنم. می دانم که نوعی تابع نمایی است. اما نمی توانم بفهمم چگونه این کار را انجام دهم. لطفا به من کمک کنید | برای تطبیق با داده های تجربی من به کمک نیاز دارم |
45517 | سوال من از این مشکل ناشی می شود که Mathematica نمی تواند معادله $$ \text{Solve}\left[e^{a-x} (0.0299584 a+0.1 b-0.0299584 x-0.152913)-0.9 a+0.9 b+0.9 x را حل کند. +0.18=0.0498614 e^{-x} \left(e^a ((0.09 a-0.378) a+b (0.600833 x+0.660917)-0.54075 x-0.107925)+5.4075 \left(3.00417 e^x (-1. a+b+x+0) a-b+0.8\right)\right)\land (0.1 b-0.09) e^{a-x}+0.9 (-a+b+x+0.1)=\frac{1}{2} e^{-x-2.2} \left(0.9 e^a \left(0.09 \ چپ (a^2-4.2 a+5.41\right)-6.00833 (-0.1 (a-1) b+0.09 a-0.19)\right)+5.4075 \left(e^{x+1.1} (-a+b+x+0.1)+0.9 (a-b+0.8)\right)\right),\\{a, b\\}\right] $$ داشتم به این فکر میکردم که ضرایب $\exp{x}$ از LHS معادله اول را استخراج کنم و سپس آن را با همان ضریب مقایسه کنم. RHS سپس همان عملیات را انجام دهید، اما با ضریب $x\exp{x}$ و غیره؟ چگونه آن را انجام دهیم؟ | ضریب تابع متفاوت از چند جمله ای |
58165 | چگونه می توانم یک تابع تعریف شده توسط یک انتگرال را رسم کنم. دقیق تر، من معادله زیر را دارم: $$ T = \frac{1}{\pi}\int\sqrt{\sin^2\;\arccos\left(-\frac{E}{2}\right) -\sin^2\frac{ϕ}{2}}^{-1}\mathrm{d}ϕ $$ ترجمه به ورودی Mathematica: T[E_]:=(1/Pi)*NIintegrate[(Sin[ArcCos[-E]/2]^2 - Sin[φ/2]^2)^(-0.5)، {ϕ، 0، ArcCos[ E]/2}] اکنون باید TxE را ترسیم کنم. چگونه آن را انجام دهم؟ | رسم یک تابع تعریف شده توسط یک انتگرال |
47961 | من یک تابع با ارزش واقعی از چندین بردار $f(u,v,w)$ دارم که با گرفتن حاصل ضربات اسکالر از ترکیبات خطی بردارها تشکیل شده است، میخواهم تیلور را با نوشتن $$f($v$) کوچک بسط دهم. u,\delta v, w) = A + B\delta + O(\delta^2)$$ برای $\delta$ واقعی کوچک. وقتی این کار را در _Mathematica_ انجام میدهم، خروجی بهجای سادهکردن آن به $v.u$، عباراتی مانند $v(1.u)$ را به من میدهد. توجه داشته باشید که من در فرضیات خود قرار داده ام که $u,v,w$ همه بردار هستند. کد _Mathematica_ من در زیر آمده است. $فرض = (p|q|r|P|m|n) ∈ بردارها[4] > > (p|q|r|P|m|n) ∈ بردارها[4، مجتمعها] > FullSimplify[TensorExpand[ سری[ ((n + q).(n + q)(p + q + δ r).(p + q + δ r))/ (P.P(p + δ r).(p + δ r) - (p + n + δ r).(p + n + δ r) (p + q + δ r).(p + q + δ r))، {δ,0 ,1}]]، {p.p == 0، q.q == 0، r.r == 0، n.n == 0، m.m == 0، δ∈ واقعی}] > > -(n.q/n.p) + > (r n.q (2 (1.n + 1.p + n.1 + p.1) p.q - (1.p + p.1) P.P) δ)/(4 (n.p)^2 > p.q) + O[δ]^2 > | بسط تیلور تابع بردارها - ساده کردن خروجی |
38924 | وقتی سعی میکنم از فایلهای مدل تولید شده توسط «FeynRules» در «FeynArts» استفاده کنم، همیشه خطاهایی از این شکل > Coupling definition در فایل مدل برای «C[S[5],S[1,{e2x1}],-V دریافت میکنم. [3]` \ > با ساختار جفت کننده عمومی ناسازگار است. جفت کردن یک بردار \ با طول > 1 نیست. (زمانی که من از تابع InsertField استفاده می کنم، InsertFields[t11, {S[7], -S[7]} -> {S[2], S[2] }، Model -> NMSSM]`، و غیره) من سعی کردهام از مدلهای SM و NMSSM موجود در FeynRules استفاده کنم و مدلهای خودم و من همان را دریافت کردم. خطا وقتی سعی کردم از فایل مدل «SM» استفاده کنم که با «FeynArts» موجود است، مشکلی وجود نداشت. بنابراین به نظر می رسد مشکلی با فایل های مدل «FeynArts» تولید شده توسط «FeynRules» وجود دارد؟ من از «FeynRules» 2.0.3 و «FeynArts» 3.9 استفاده می کنم. | Feynrules -> مسئله FeynArts |
56529 | من می خواهم $\int_R^1 \sqrt{r} |\cos((k+\frac{1}{2})\pi r)|dr $ را محاسبه کنم و از Mathematica نتیجه میگیرم. سپس سعی می کنم نتیجه را بررسی کنم و مقدار $k$ و $R$، (k=1 و R=0.5) را در نتیجه قرار دهم و یک NIintegrate با همان مقدار انجام دهم و نتیجه متفاوت است. در نتیجه تحلیلی اگر $k=10$ و $R=0.5$ قرار دهید نتیجه منفی و البته اشتباه است، اما اگر از Nintegrate استفاده کنم نتیجه مثبت است. چه اتفاقی افتاد؟ من به تابع زیر $R$ و $k$ علاقه مند هستم. $$\text{با فرض}\left[R>0\textrm{&&}k>1\textrm{&&}R<1\textrm{&&}k\in\textrm{اعداد صحیح},\int_0^R \sqrt{ r} \textrm{Abs}\left[\cos\left(k+\frac{1}{2}\right)\pi r\right] dr\right]$$ و Mathematica پاسخ $$\frac{2 S\left(\sqrt{2 k R+R}\right) \sec \left(\pi k R+\frac{\pi R}{ 2}\right)-2 \sqrt{2 k R+R} \tan \left(\pi k R+\frac{\pi R}{2}\right)}{\pi (2 k+1)^{ 3/2} \sqrt{\sec ^2\left(\pi k R+\frac{\pi R}{2}\right)}}$$ و اگر این تابع را در $R=0.2$ و $k=1$ ارزیابی کنید، نتیجه 0.0488018-$ است. این نتیجه با انتگرال قطعی با مقدار یکسان برای پارامترها متفاوت است. باز هم پیشاپیش ممنونم | یکپارچه با نتیجه غیر قابل اعتماد |
57693 | چگونه عبارت خیالی را در خروجی یکپارچه حذف می کنید؟ نتیجه عملیات زیر را مقایسه کنید. عملیات اول یک اصطلاح خیالی به دست می دهد، در حالی که عملیات دوم هیچ عبارتی ندارد. Clear[a, c]; ادغام[q^2 ((4 (c π))/((a q^2 - c) (c + a q^2))), {q, 0, ∞}] ادغام[q^2 ((4 (c π))/((a q^2 - c) (c + a q^2)))، q] حد[(Sqrt[c] π (2 ArcTan[(Sqrt[a] q)/Sqrt[c]] + Log[Sqrt[c] - Sqrt[a] q] - Log[Sqrt[c] + Sqrt[a] q]))/a^(3/2)، q -> ∞] | اصطلاح خیالی در رویه ادغام |
33369 | **توضیح مسئله** تابعی برای محاسبه فرمول بنویسید  **راه حل های من ** راه حل 1: expBreak[n_Integer] := کدام [ n == 1، Sqrt[2]، n >= 2، (محصول[ ((2^(n - 1) + 2 i + 1)^2 - 1)/ (2^(n - 1) + 2 i + 1)^2, {i, 0, 2^(n - 2) - 1}])^(1/2^n) ] expHalf[n_Integer ] := محصول[expBreak[i], {i, 1, n}] زمانبندی @ (expHalf[20] 2 // N) > > {113.896 second, 2.71828} > Solution 2: numeratorList[n_] := (Most@Riffle[Table[2 i, {i, 1, 2^(n - 1)}], Table[2 i, {i, 1 , 2^(n - 1)}]])[[2^(n - 1) ;; 2^n - 1]] denominatorList[n_] := (Rest@Riffle[Table[2 i - 1, {i, 1, 2^n}], Table[2 i - 1, {i, 1, 2^ n}]])[[2^(n - 1) ;; 2^n - 1]] exphalf[n_] := محصول[(Times @@ numeratorList[i]/Times @@ denominatorList[i])^(1/2^ i), {i, 1, n}] زمانبندی @ (exphalf[20] 2 // N) > > {95.659 second, 2.71828} > **بنابراین سؤال من این است که چگونه آن را تجدید نظر کنید و کارآمدتر کنید؟** | چگونه محاسبات یک محصول را بهینه کنیم؟ |
14228 | جدول[Mean[OrderDistribution[{NormalDistribution[], 4}, i]], {i, 1, 4}] // N (* {-1.02938, -6.47326, 0.297011, 1.02938} *) در بالا ابزارهای سفارش آمده است آمار از یک نمونه تصادفی با اندازه $n=4$ از یک توزیع نرمال استاندارد. حال، مشکل این است که عنصر دوم در خروجی اشتباه است. به دلیل تقارن باید -0.2970111 باشد. همچنین، اولین و آخرین عنصر این آرایه به دلیل تقارن، از نظر قدر مساوی، اما در علامت مخالف هستند. من از _Mathematica_ 8.0 استفاده می کنم. | میانگین آمار سفارش نادرست برای توزیع نرمال استاندارد |
3844 | من سعی می کنم امپدانس متقابل دو آنتن را محاسبه کنم که فقط یک انتگرال بزرگ است. من تابعم را بر حسب متغیرم تعریف کردم، اما وقتی آن را اجرا میکنم، Mathematica برای مدتی اجرا میشود و سپس فقط معادله اصلی من را باز میگرداند، فقط کمی گسترش یافته است. هیچ خطایی نشان نمی دهد، فقط برای مدتی اجرا می شود و معادله من یکپارچه نشده را تف می دهد. کد دقیق من در زیر است: (* این بخش فقط معادلاتی را تنظیم می کند که در انتگرال خود استفاده خواهم کرد *) Sza[s_, θ_] := s*Cos[θ] Sya[s_, θ_, φ_] := s *Sin[θ]*Sin[φ] Sxa[s_، θ_، φ_] := s*Sin[θ]*Cos[φ] ρa[Sx_، y0_، Sy_] := Sqrt[Sx^2 + (y0 + Sy)^2] ra[ρ_، z0_، Sz_] := Sqrt[ρ^2 + (z0 + Sz)^2] r1a[ρ_، z0_، Sz_، L1_] := Sqrt[ρ^2 + (z0 + Sz + L1/2)^2] r2a[ρ_، z0_, Sz_, L1_] := Sqrt[ρ^2 + (z0 + Sz - L1/2)^2] (* تعریف معادله انتگرال *) R21[ρ_, r1_, Sz_, z0_, L1_, r2_, r_, Sx_، y0_، Sy_، L2_] := -30* ادغام[ (((1/ρ^2)*(Sin[2*Pi*r1]*((Sz + z0 + L1/2)/r1) + Sin[2*Pi*r2]*((Sz + z0 - L1 /2)/r2) - 2*Cos[Pi*L1]*Sin[2*Pi*r]*((Sz + z0)/r))*(Sx^2 + y0*Sy + Sy^2)) + ((2*Sin[2*Pi*r]*Cos[Pi*L1]/r - Sin[2*Pi*r1]/r1 - Sin[2*Pi*r2 ]/r2)*Sz))*(Sin[2*Pi*(L2/2 - Abs[s]]/s)، {s، -L2/2، L2/2}] (*محاسبه ثابت *) Sz = Sza[s، 1/4*Pi] Sy = Sya[s، 1/4*Pi، 1/4*Pi] Sx = Sxa[s، 1/4*Pi، 1/ 4*Pi] ρ = ρa[Sx، 0.6175، Sy] r = ra[ρ، 0.103، Sz] r1 = r1a[ρ، 0.103, Sz, 0.395] r2 = r2a[ρ, 0.103, Sz, 0.395] (*اجرای معادله ادغام، با ثابت های متصل به *) R21[ρ, r1, Sz, 0.103, 0.395, r2 , r, Sx, 0.6175, Sy, 1.63] پس از آن، حدودا اجرا شد 2 ساعت، و سپس فقط R21 را در فرم یکپارچه آن تف کنید. چه غلطی می کنم؟ | گرفتن ادغام برای انجام یکپارچه سازی عددی |
14950 | این یک نمونه اولیه از یک طرح درجه بندی است. در واقع بزرگتر است. 10 امتیاز «initPtsPartA» از مدرسه می آید. سلول خروجی باید به عنوان یک فایل CDF برای معلم مستقر شود. معلم امتیاز دانش آموزان را وارد می کند و نمره نهایی را می گیرد. دو تا سوال دارم 1) چگونه می توانم InputField را برای اعداد صحیح بین 0 و 10 محدود کنم؟ اگر چیز دیگری وارد کنم، بگویم عدد منفی یا نماد، باید به طور خودکار پاک شود. 2) در قسمت Code Snippet چرا محاسبات کار نمی کنند؟ عباراتی را با متغیرهای Dynamic مشاهده می کنید که باید با آنها کار کنم. چه اشکالی دارد؟ راه حل چیست؟ DynamicModule[{ mark4 = 1/3, mark3 = 0.51, mark2 = 0.68, mark1 = 0.80, initPtsPartA = {{10, 8, 10, 6}, {10, 5, 10, 5}, {10, 7, 10 , 1}}, initPtsStudent, initPtsSchool, initPtsPartSum، numTable، SchoolAPts، StudentAPts، StudentMinAchieved }، numTable[x_، y_ /; OddQ[y]] := initPtsPartA[[x, y]]; numTable[x_, y_ /; EvenQ[y]] := InputField[Dynamic@initPtsPartA[[x, y]]، عدد، ContinuousAction -> True، FieldSize -> 1]; initPtsPartSum[x_, y_, col_] := Dynamic@Total[initPtsPartA[[x ;; y، col]]]؛ SchoolAPts = (Total[initPtsPartA[[1 ;; 3, #]]] &) /@ {1, 3}; StudentAPts = (initPtsPartSum[1, 3, #] &) /@ {2, 4}; (* CODE SNIPPET، بخشی از یک برنامه طولانی تر با «گرافیک» درگیر. *) ستون[{Grid[ Append[ Array[numTable, {3, 4}]، (initPtsPartSum[1, 3, #] &) /@ Range [4]]]، {Just Testing Values:، initPtsPartSum[1, 3, 1], initPtsPartSum[1, 3, 2], initPtsPartSum[1, 3, 3], initPtsPartSum[1, 3, 4], فقط امتیازات دانشجویی:، StudentAPts}، {چرا محاسبات کار نمی کنند؟، پویا [5*initPtsPartSum[1, 3, 2] + 10], Dynamic[initPtsPartSum[1, 3, 4] > 30]، Dynamic[ مجموع[(initPtsPartSum[1, 3, #] &) /@ Range[4]] ]، Dynamic[(Total@StudentAPts)]/(Total@ SchoolAPts)}، {چرا محاسبات کار نمی کند؟، StudentMinAchieved = پویا[(StudentAPts[[1]]/SchoolAPts[[1]] > mark4) && (StudentAPts[[2]]/SchoolAPts[[2]] > mark4]} }] ] | نمی توان با متغیرهای پویا در یک شبکه محاسبه کرد |
55457 | من می خواهم Mathematica 10 را برای وارد کردن فرمت های مختلف داده آزمایش کنم. در این مورد، من یک فایل JSON با داده ها و ساختار زیر دارم: { _id : ac3, name : AC3 Phone, brand : ACME, type : phone, price : 200, warranty_years : 1, available : true } { _id : ac7, name : AC7 Phone, brand : ACME، type : phone, price : 320، warranty_years : 1، available : false } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15bf9 }, name : AC3 Series Charger, type : [ اکسسوری، شارژر ]، قیمت : 19، گارانتی_سال : 0.25، برای : [ ac3، ac7، ac9 ] } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15bfa }, name : AC3 Case Green, type : [ لوازم جانبی، مورد ]، رنگ : سبز، قیمت : 12، گارانتی_سال : 0 } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15bfb }، نام : گارانتی تمدید شده تلفن، نوع : گارانتی، قیمت : 38، سالهای_گارانتی : 2، برای : [ ac3، ac7، ac9، qp7، qp8، qp9 ] } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15bfc }, name : AC3 Case مشکی، نوع : [ لوازم جانبی، جنس ]، رنگ : مشکی، قیمت : 12.5، گارانتی_سال: 0.25، موجود : نادرست، برای : ac3 } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15bfd }, name : AC3 Case Red, type : [ Acessory, case ], color : red, price : 12, warranty_years : 0.25, available : true, for : ac3 } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15bfe }, name : Phone Service Basic Plan, type : service, monthly_price : 40, Limits : { voice : { واحد : دقیقه، n : 400، over_rate : 0.05 }, data : { units : gigabytes, n : 20, over_rate : 1 }, sms : { units : Texts sends, n : 100, over_rate : 0.001 } }, term_years : 2 } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15bff }, name : Phone Service Core Plan, type : service, monthly_price : 60, Limits : { voice : { واحد : دقیقه، n : 1000، over_rate : 0.05 }, data : { n : unlimited, over_rate : 0 }, sms : { n : unlimited, over_rate : 0 } }, term_years : 1 } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15c00 }, name : Phone Service Plan Family, type : service, monthly_price : 90, Limits : { voice : { Units : minutes, n : 1200, over_rate : 0.05 }, data : { n : unlimited, over_rate : 0 }, sms : { n : unlimited, over_rate : 0 } }, sales_tax : true، term_years : 2 } { _id : { $oid : 507d95d5719dbef170f15c01 }, name : بسته خدمات پایه تلویزیون کابلی، نوع : tv، monthly_price : 50، term_years : 2، cancel_penalty : 25، sales: true_ta extra_tariffs : [ { kind : federal tariff, amount : { percent_of_service : 0.06 }}, { kind : misc tariff, amount : 2.25 } ] } وقتی میخواهم این فایل را در Mathematica وارد کنم، این یک خطا است: Import[C:\\Users\\Steeve Brechmann\\Desktop\\products.json، JSON] Import::fmterr: نمی توان داده ها را با فرمت JSON وارد کرد. >> من این فایل را با موفقیت در پایگاه داده MongoDB وارد کردم، بنابراین حدس میزنم فایل اوکی است. هر ایده ای؟ استیو | مشکل JSON؟ MMA10، Windows 7 یا Linux Mint |
48206 | من سعی می کنم Mathematica را از C فراخوانی کنم. از مثال http://mathematica.stackexchange.com/a/32864/14301 با http://reference.wolfram.com/mathematica/tutorial/MathLinkDeveloperGuide- Unix استفاده می کنم. html#725481284 کدی که دارم این است: mlcall.c (یکسان با چیزی که لینک کردم) #include <mathlink.h> #include <stdio.h> int main(int argc, char *argv[]) { MLENV env; پیوند MLINK؛ int errno; بسته بین المللی؛ env = MLInitialize(0); /* استفاده از MLOpenString را در اینجا در نظر بگیرید: */ link = MLOpenArgcArgv(env, argc, argv, &errno); MLAactivate(لینک)؛ /* ارسال 42+137 با استفاده از فرم کامل Plus[42, 137] */ MLPutFunction(link, Plus, 2); MLPutInteger(لینک، 42)؛ MLPutInteger(لینک، 137); MLEndPacket (پیوند)؛ /* بسته ها را تا زمانی که ReturnPacket یا خطا پیدا کنیم */ while ((packet = MLNextPacket(link)) && packet != RETURNPKT) MLNewPacket(link); if (MLError(پیوند)) printf(خطا.\n); else { int result; MLGetInteger (پیوند، &نتیجه)؛ /* می دانیم که نتیجه در این مورد یک عدد صحیح است */ printf(result: %d\n, result); } بازگشت 0; } و makefile: MLINKDIR = /opt/Mathematica-9.0/SystemFiles/Links/MathLink/DeveloperKit SYS=Linux-x86-64 CADDSDIR = ${MLINKDIR}/${SYS}/CompilerAdditions INCDIR = ${CADDIR = ${CADDIR CADDSDIR} MLLIB = ML64i3 EXTRALIBS = -lm -lpthread -lrt -lstdc++ # اینها را با libهای مناسب برای سیستم خود تنظیم کنید. mlcall: mlcall.c $(CC) -O mlcall.c -I$(INCDIR) -L$(LIBDIR) -l${MLLIB} ${EXTRALIBS} -o $@ تمیز: rm mlcall خروجی ساخت: سی سی -O mlcall.c -I/opt/Mathematica-9.0/SystemFiles/Links/MathLink/DeveloperKit/Linux-x86-64/CompilerAdditions -L/opt/Mathematica-9.0/SystemFiles/Links/MathLink/DeveloperKit/Linux4-Ditl-x6-6 -lm -lpthread -lrt -lstdc++ -o mlcall بنابراین هیچ خطایی وجود ندارد، اما زمانی که میخواهم mlcall را با «./mlcall» یا «./mlcall -linkmode launch -linkname «/usr/bin/MathKernel» اجرا کنم، با موارد زیر مواجه میشوم. خطا: ./mlcall: خطا در هنگام بارگیری کتابخانه های مشترک: libML64i3.so: نمی توان فایل شی مشترک را باز کرد: چنین نیست فایل یا دایرکتوری من «libML64i3.so» را در دایرکتوری «/opt/Mathematica-9.0/SystemFiles/Links/MathLink/DeveloperKit/Linux-x86-64/CompilerAdditions دارم. -L/opt/Mathematica-9.0/SystemFiles/Links/MathLink/DeveloperKit/Linux-x86-64/CompilerAdditions` و همچنین سعی کردم آن را در دایرکتوری که «mlcall» در آن اجرا میکردم کپی کنم. چه باید بکنم؟ | خطا در بارگیری کتابخانه مشترک libML64i3.so |
29010 | لیست ها به درستی در دستکاری شناسایی نمی شوند | |
2395 | تودرتو فرآیندهای موازی | |
37535 | چگونه می توانم پارامترهای فرآیند Ito را در _Mathematica_ تخمین بزنم؟ من برخی از داده های فرآیند زمان (به عنوان مثال دارایی) دارم و می خواهم که مدل Heston - بردار فرآیند Ito توضیح داده شود. | تخمین پردازش Ito در Mathematica |
29013 | شاید این برنامه نویسی ضعیفی از جانب من باشد، اما من می خواهم تابعی ایجاد کنم که از یک متغیر به عنوان پارامتر اختیاری استفاده کند: var = 2; f[a_:var] := {a} خروجی مورد نظر این خواهد بود: f[] (* {2} *) var = 5; f[] (* {5} *) با این حال «a» اختیاری مقدار «var» را زمانی که «f» تعریف شد حفظ میکند: var = 2; f[a_:var] := {a} var = 5; f[] (* {2} *) f[5] (* {5} *) میتوانم با ایجاد پویا کردن مقدار اختیاری، تا حدودی این مورد را حل کنم: var = 2; f[a_:Dynamic[var]] := {a} f[]; (* {2} *) var = 5; (* بالاتر از به روز رسانی خروجی به 5 *) می توانم تصور کنم که با این نوع رفتارها سرگرم شوم، اما در حال حاضر آن چیزی نیست که می خواهم. آیا می توان یک پارامتر اختیاری تنظیم کرد که بتوان آن را به روز کرد؟ همچنین با خوشحالی پاسخی را میپذیرم که به من بگوید چرا این ایده بدی است. | تعیین آرگومان های اختیاری با متغیرها |
19862 | من در حال انجام انتگرال های بدی هستم که سعی می کنم یک ماتریس را پر کنم، و برای صرفه جویی در زمان محاسبات، hbar خود را ثابتی با مقدار تعریف نشده تنظیم کردم، بنابراین پاسخی که بیرون می زند شامل یک عدد واقعی به اضافه مقداری عدد برابر مربع hbar است. ، به این معنی که من باید بتوانم آن را نادیده بگیرم و آن را قطع کنم زیرا مربع hbar بسیار کوچک است. در اصل من می خواهم به mathematica بگویم که مقدار hbar را برای پاسخ اعمال کند. برای روشنتر شدن، نمیخواهم hbar را تعریف کنم و دوباره ادغام را انجام دهد، زیرا این باعث میشود زمان محاسبه بیش از حد طولانی شود. من می خواهم مقدار hbar فقط روی پاسخی که از ادغام می گیرم تعریف شود نه در حین ادغام. متشکرم | مقدار دادن به یک ثابت به طوری که Mathematica پاسخ را بدون نیاز به انجام مجدد کل عملیات ساده می کند |
30547 | من در حال کار کردن از طریق پارادایم های برنامه نویسی از طریق Mathematica (یک دوره اول) هستم و به سوال زیر در درس 25 پاسخ داده ام: > تابعی از یک آرگومان s، رشته ای بنویسید که رشته s > را در فایلی می نویسد. و سپس رشته آن فایل را به عنوان لیستی از کاراکترهای تک > می خواند. بنابراین این عملیات از شخصیتها [] تقلید میکند. به روشهایی که Mathematica برای خواندن دادهها از یک فایل دارد توجه کنید. در شخصیتها [گاو از روی ماه پرید] بیرون {t، h، e، c، o، w، j، u، m، p، e، d، o، v، e، r، t, h, e, , m, o, o, n} عملکرد من به شرح زیر است: Clear[myCharacters] myCharacters[s_String] := ماژول[{myStream}، myStream = OpenWrite[file2]; Write[myStream, s]; بستن [myStream]; ReadList[file2, Character] ]; myCharacters [گاو از روی ماه پرید] که خروجیای تولید میکند که شامل گیومههای پیشرو و انتهایی است: {,t, h, e, , c, o, w, j, u, m, p, e , d, , o, v, e, r, , t, h, e, , m, o, o, n,} بنابراین به سوال قبلی خود فکر می کنم، جایی که من یک زوج داشتم در مورد اشتباهات مهم، من نمی دانم که آیا چیزی وجود دارد که گم کرده ام یا اساساً پاسخ من صحیح است؟ همچنین از اینکه نشان داده شود چگونه می توانم عملکردم را بهبود بخشم، حتی اگر خروجی درستی داشته باشد، خوشحال می شوم. | نوشتن تابعی برای تقلید از کاراکترها |
38798 | من می خواهم معادله دیفرانسیل مرتبه دوم پیشنهاد شده توسط کلمن در این مقاله (معادله 8، صفحه 1804) را به صورت عددی حل کنم: $$ \gamma(\lambda) \lambda_{zz} + \beta(\lambda) \lambda_z^2 + \tau(\lambda) = T_0. $$ در مورد من، توابع $\gamma(\lambda)$، $\beta(\lambda)$، و $\tau(\lambda)$ از نظر تحلیلی با توابع کلمن متفاوت به نظر می رسند، اما نتیجه آنها کاملا مشابه است. در مورد من $$ \varphi(\lambda) = a_0 + a_1 \lambda^2 + a_2 \lambda^2 + a_3 \lambda^3 + a_4 \lambda^4, \\\ \tau(\lambda) = \varphi '(\lambda)، \\\ \gamma(\lambda) = - \frac{h_0^2}{12} \frac{\tau(\lambda)}{\lambda^5}, \\\ \beta(\lambda)=\frac{1}{2} \gamma'(\lambda). $$ کلمن نشان می دهد که این ODE سه نوع راه حل دارد: 1. **طراحی کاملاً توسعه یافته **. در این حالت، $\lambda_z$ در یک نقطه محدود ناپدید نمیشود، اما $\lambda(z)$ محدود است، یعنی کاملاً یکنواخت است. راه حل این شرایط را برآورده می کند: $$ \lim_{z\to-\infty} \lambda(z) = \lambda_*, \qquad \lim_{z\to+\infty} \lambda(z) = \lambda^*, $$ و $$\int_{\lambda_*}^{\lambda^*} [\tau(\lambda) - T^*]d\lambda = 0، \quad \tau(\lambda_*) = \tau(\lambda^*) = T^*. $$ علاوه بر این، $$ \lim_{z\to \pm\infty} \lambda_z = \lim_{z\to \pm\infty} \lambda_{zz} = 0. $$ 1. **گردن یا برآمدگی** . در این مورد، $\lambda_z$ در یک نقطه دقیقاً محدود، $z_0$ ناپدید می شود. اگر $\lambda(z_0)$ یک ماکزیمم جهانی باشد، یک گردن داریم، اگر یک حداقل جهانی باشد، یک برآمدگی داریم. در هر دو مورد، راه حل در حدود $z_0$ متقارن است. شرایط: $$ \lim_{z\to \pm\infty} \lambda(z) = \lambda_{(\infty)}، \qquad \lambda_z(z_0) = 0، $$ $$ \int_{\lambda_{ (\infty)}}^{\lambda_0} [\tau(\lambda) - T^0]d\lambda = 0, \quad \tau(\lambda_{(\infty)}) = T^0. $$ برای هر $ \tau(\lambda_{\min}) < T^0 < T^*$ (برآمدگی) یا $ T^* < T^0 < \tau(\lambda_{\max})$ (گردن ). 1. ** استریا با فاصله مساوی **. در این حالت، راه حل بیش از یک مقدار محدود دارد که در آن $\lambda_z = 0 $، و دوره ای است. ما $\lambda_a$ را حداقل و $\lambda_b$ را حداکثر متوالی آن می نامیم (و $z_a$ و $z_b$ به ترتیب مکان های حداقل و حداکثر هستند). شرایط: $$ \lambda_z(z_a) = \lambda_z(z_b) = 0, \quad \int_{\lambda_a}^{\lambda_b} [\tau(\lambda) - T^0]d\lambda = 0, \ quad \tau(\lambda_a) > T_0 > \tau(\lambda_b). $$  برخی از پارامترها: H0 = 1; par = {a0 -> 2.0377638272727268، a1 -> -7.105521894545453، a2 -> 9.234000147272726، a3 -> -5.302489919999999، a 1.136247839999999 }; φ[λ_] := a0 + a1 λ + a2 λ^2 + a3 λ^3 + a4 λ^4 /. همتراز τ[λ_] := φ'[λ]; γ[λ_] := -(H0^2/12) τ[λ]/λ^5; β[λ_] := 1/2 γ'[λ]; SubStar[λ] = 1.0253896074560216`; SuperStar[λ] = 1.3079437258773567`; λmax = 1.0851003185010777`; λmin = 1.2482330148322596`; λa = 1.0610276111671018`; λb = 1.194705994040993`; TM = 0.0059225557575715015`; (* T^* *) TN = 0.008388970560993414`; (* neck *) اولین رویکرد من این بود که این ODE را به عنوان BVP در نظر بگیرم، اما محدوده امتداد $z$ را نمی دانم: می توانم $z = 0$ را فرض کنم که $\lambda_z = 0$ برای گردن یا استریا، یا یک مکان که در آن $\lambda_z = \varepsilon$ و $\lambda(0) = (1+\varepsilon_*) \lambda_*$ برای قرعه کشی کاملاً توسعه یافته (من نمی توانم دامنه بی نهایت را مدیریت کنم)، اما مقادیر $\lambda$ را فقط در مکان دوم می دانم، اما هیچ ایده ای درباره اینکه این مکان کجاست، ندارم. رویکرد دوم در نظر گرفتن ODE به عنوان IVP (این پست را ببینید)، تحمیل $\lambda(z)$ و $\lambda_z(z)$ در نقطه ای دقیق (که در آن فرض می کنم تابع و مشتق آن است) و تکامل آن را مشاهده کنید. . متأسفانه، این رویکرد فقط به یک راه حل تناوبی منجر می شود (و وقتی مقداری از مشتق اول را تعیین می کنم، در نقطه خاصی به بی نهایت نزدیک می شود). چگونه می توانم این معادله را حل کنم؟ چه چیزی بهتر است، IVP یا BVP؟ /پتروس | ODE سخت با سه نوع راه حل: IVP یا BVP؟ |
27114 | چگونه یک رشته را با عرض ثابت تقسیم کنیم، رشته ممکن است از سلول ورودی یا خروجی Notebook باشد. رشته نمونه samplestring={\a,b,{4, 6, 8, 2, 1}\, \a,b,{4, 2, 1, 10, 3}\, \a, b,{2, 8, 7, 4}\, \\\r\n\a,b,{8, 7, 9, 0, 5}\, \a,b,{6, 9 ، 10، 3، 7}\، \a,b,{2, 9, 9, 4, 2}\, \\\r\n\a,b,{1}\, \a ,b,{0, 3, 4}\, \a,b,{}\, \a,b,{1, 5}\, \a,b,{6, 10, 9 ، \\\r\n1، 8}\ \a,b,{2, 7, 10}\, \a,b,{3, 1, 2}\, \a,b,{3, 10, 0} \ \a,b,{2, \\\r\n1, 8, 6}\, \a,b,{8, 5}\, \a,b,{3, 8 }\, \a,b,{0, 10, 10, 5}\, \\\r\n\a,b,{8}\, \a,b,{10}\} مشکل این است که زیررشتههای SyntaxQ را تا حد امکان True کنیم. و طول رشته نهایی نباید از عرض ثابت بیشتر باشد مگر اینکه عرض خیلی کوچک باشد. به نظر می رسد تلاش کوچک من به اندازه فکر اول من آسان نیست، شاید من خیلی احمق هستم. و شاید کسی قبلا پرسیده باشد. strGet[str_, width_:20] := ( StringTake[str, spec = SyntaxLength[StringTake[str, width]]]؛ {strNew, strRest} = StringTake[str, {{1, spec}, {spec + 1, -1}}]؛ تست (*در [1]*):= strGet @ samplestring > > (* > Out[2]= { > *) > یک تابع تقسیم رشته ساده بدون SyntaxQ stringSplit[str_, width_] := Module[{strNew = str}, test = StringTake[strNew, {First[#], Last[#]} & /@ پارتیشن[Range[StringLength @ strNew]، عرض، عرض، 1، {}]]] * * * بدون SyntaxQ، نمونه ای را در پاسخ قبوض یکی از سؤالات قبلی من ببینید. http://mathematica.stackexchange.com/a/26525/6648 * * * پس زمینه من تلاش می کند کد _Mathematica_ را با فرم خوب در SE کپی کند. بنابراین موارد زیر در جهت بزرگ مرتبط است. کدها را بهصورت برنامهریزی کپی کنید تا همه خروجیها نظر داده شوند * * * در این پست، میتوانید «نمونه1» را به وضوح با مقداری عرض ثابت اما نه چندان خوب تقسیم کنید. به عنوان مثال، رشته > > هر چیزی جز، حدود/ساعت شبانه روز > به > > ar > شبانه روزی/دور ساعت تقسیم شد > نحوه جستجوی فرهنگ لغت برای عبارت بد شکل | یک رشته را با عرض ثابت با «SyntaxQ=True» تقسیم کنید |
30545 | در اینجا یک مثال برای نشان دادن مسئله ای که من دارم آورده شده است. راست = 8 - y; چپ = y^2 + 6; integrand = HoldForm[Evaluate[راست]] - HoldForm[Evaluate[سمت چپ]]  (من متوجه شدم که این شکل عجیبی است برای integrand اما این شکلی است که من باید با آن کار کنم.) در اینجا، HoldForm اجازه می دهد تا آرگومان خود را ارزیابی کند، و سپس فرم خروجی حاصل را نگه می دارد. این چیزی است که من می خواستم. سپس simpleintegrand = ReleaseHold[integrand] که خوب است. با این حال، HoldForm[Integrate[Evaluate[simpleintegrand], {y, 0, 1}]] نتیجه می دهد  (با حذف «Evaluate» ` کمکی نمی کند) زمانی که من دنبال $$\int_0^1 (2-y-y^2)\,dy.$$ (در جهتی دیگر، من در واقع ترجیح می دهم $$\int_0^1 (-y^2-y+2)\,dy$$ را دریافت کنم و خوشحالم که چگونه می شنوم، اما ** اصل سوال من این است که چگونه از HoldForm استفاده کنم. زمانی که آرگومان آن شامل دستورات تو در تو مانند بالا باشد.**) | HoldForm: چگونه با ارزیابی های تودرتو تعامل می کند؟ |
28841 | من تابعی را می خواهم که یک چند جمله ای را از یک لیست بگیرد، یک ماتریس _T_ خاص را به آن چند جمله ای متصل کند و پاسخ را به عنوان یک ماتریس دیگر برگرداند. برنامه من از تابع _applyPoly_ پیشنهاد شده توسط کاربر در پاسخ به: http://stackoverflow.com/questions/17394035/in-mathematica-how-calculate-pa- where-p-is-a-polynomial-and-a- استفاده می کند. is-a-square-mat اینجا کد من است: applicationPoly[poly_, var_, A_?MatrixQ] := با[{c = CoefficientList[poly، var]}، c.MapIndexed[MatrixPower[A, #2[[1]] - 1] &, c]] Compute[a_, b_, c_] := ( p[x_] := x^ 4 - c*x^3 - b*x^2 - a*x := {{0, 0, 0, 0}, {1, 0, 0, a}, {0, 1, 0, b}, {0, 0, 1, c}} := FactorList[p[x]]; = ضمیمه [R, Simplify[p[x]/L[[i + 1, 1]]], {i, s - 1}]; := R[[i]]; {{-1,0,0,0},{-2,0,0,0},{-3,0,0,0},{1,0,0,0}} {{0,0,0,0},{1,0,0,1},{0,1,0,2},{0,0,1,3}} اما در Mathematica 9 با خطا مواجه می شوم : > Dot::rect: تانسور غیر مستطیلی مواجه شده است. >> > > {-1,-2,-3,1}.{MatrixPower[{{0,0,0,0}, > {1,0,0,1},{0,1,0,2 },{0,0,1,3}},0],{{0,0,0,0}, > {1,0,0,1},{0,1,0,2},{0 ,0,1,3}}, {{0,0,0,0}, {0,0,1,3},{1,0,2,7}, > {0,1,3,11}}, {{0,0,0 ,0}، {0،1،3،11}، {0،2،7،25}، {1،3،11،40}}} > > Dot::rect: تانسور غیر مستطیلی مواجه شده است. >> > > > {0,1}.{MatrixPower[{{0,0,0,0},{1,0,0,1},{0,1,0,2},{0,0, 1,3}},0],{{0,0,0,0},{1,0,0,1},{0,1,0,2},{0,0,1,3}} } من می دانم که 8 و 9 باید رسیدگی کنند ماتریس یا لیست اشیاء به روش های مختلف. تفاوت چیست و چگونه می توانم برنامه خود را طوری تغییر دهم که در 9 کار کند؟ | ماتریس ها و چند جمله ای ها: MMA 8 در مقابل 9؟ |
44175 | من الگوریتمی را برای یافتن رایج ترین زیررشته ها با طول معین **n** تا فاصله معین **l** در مقابل الگوی **p** در یک دنباله بزرگ **S** ایجاد می کنم. به عنوان مثال من می خواهم رایج ترین هگزامرها (رشته فرعی به طول 6) را پیدا کنم که در جلوی الگوی رشته p=TTAA در فاصله حداکثر 1000 کاراکتر در مقابل الگوی TTAA در **S* قرار می گیرند. *. مراحل الگوریتم عبارتند از: 1. وارد کردن دنباله **S**. 2. اولین موقعیتهای i∈{1,...,k} را از تمام رخدادهای الگوی **p** در **S** شناسایی کنید. 3. سایت ها (رشته های فرعی) **si** را در جلوی هر موقعیت الگوی **i** از **S** استخراج کنید. 4. همه nmer ها (رشته های فرعی طول **n**) را برای هر سایت **si** تعیین کنید. 5. nmer را از میان همه زیررشتههایی که رایجترین هستند انتخاب کنید و تعیین کنید که چند سایت را میتوان با آن nmer پوشش داد. 6. لیست هایی که پوشش داده شده اند را حذف کنید. 7. 5. و 6. را تکرار کنید تا زمانی که همه لیست ها پوشانده شوند یا پس از تعداد معینی از تکرار متوقف شوند. نتیجه باید فهرستی از nmer هایی باشد که به ترتیب نزولی پوشش رایج ترین هستند. این رشته را برای دنباله متغیر و کد زیر در نظر بگیرید. من ابتدا موقعیت هایی را در **S** تعیین می کنم که در آن الگوی **p** رخ می دهد: sequence = StringTake[Import[http://ge.tt/api/1/files/9teGemr/1/blob?download ]، 200000]; الگو = TTAA; positions = StringPosition[دنباله، الگو، IgnoreCase -> True]; اکنون میخواهم تمام زیررشتههای **si** به طول 1000 کاراکتر را در مقابل الگوی **p** که در موقعیت **i** به ترتیب ظاهر میشود استخراج کنم. در اصل، من قبلاً یک راه حل برای مشکل دارم، اما اگر **S** بزرگ باشد و الگو با موقعیت های زیادی مطابقت داشته باشد، بسیار کند به نظر می رسد (بسیاری از **si** باید استخراج شوند): زیر رشته ها = جدول[ اگر [ First[i] < 1001, StringTake[sequence, {1, First[i]-1}], StringTake[sequence, {First[i] - 1001, First[i] - 1}] ]، {i، موقعیت ها} ]; برای زمان اجرا، چند آزمایش را بدون (چپ) و با موازی سازی (راست) (راست) اضافه کرده ام (ParallelTable به جای جدول):   با این حال، به محض اینکه تعداد موقعیت های پیدا شده برای الگو و طول توالی زمان اجرای این رویکرد منفجر را افزایش می دهد. به عنوان مثال اگر من کد کل دنباله 1 میلیون کاراکتری را بدون (چپ) و با موازی سازی (راست) اجرا کنم (ParallelTable به جای Table):   آیا راه سریع تری برای انجام این کار وجود دارد؟ **ویرایش 17/03/2014** کد پیشنهادی Öskå کمی سریعتر است، اما همچنان برای اجرا در سکانس های بسیار طولانی تر (200 میلیون کاراکتر) و تعداد بازدیدهای بیشتر (حدود 3 میلیون) به این کد نیاز دارم.  **ویرایش 18/03/2014** به نظر می رسد کد پیشنهادی توسط لئونید شیفرین یک قطعه سریع جهنمی باشد. کد :) من آن را برای دنباله ای از 20 میلیون کاراکتر تست کردم و نتایج زیر را گرفتم:  کد پیشنهادی توسط george2079 به این موارد می رسد:  @LeonidShifrin نظر: > به هر حال، برای 200 میلیون کاراکتر و چند میلیون بازدید، شما واقعاً به یک زیرساخت تنبل نیاز خواهید داشت، زیرا فقط تمام موارد خود را نگه دارید زیر رشته های استخراج شده > در RAM در همان زمان برای چنین اشیاء بزرگی امکان پذیر نخواهد بود. آیا به این نوع راه حل علاقه مند هستید؟ بله، من قبلاً به این موضوع فکر کرده بودم. بعداً، هر **si** استخراج شده باید به زیر رشته های همپوشانی به طول 6 تقسیم شود. من در حال حاضر این کار را با استفاده از پارتیشن در لیست کاراکترها انجام می دهم. ایده من این بود که هر یک از آن رشته ها _si_ را در یک فایل «MX» ذخیره کنم و سپس فایل به فایل حرکت کنیم: ParallelTable[ ( cur = FromCharacterCode /@ Partition[ToCharacterCode[sites[[i]]], nSize, 1]; صادرات[FileNameJoin[{path, hexamers-site- <> StringJoin[ToString /@ (PadLeft[IntegerDigits[i], 9, 0])] <> .mx}]، cur] ), {i, 1, Length@sites}] | سریعترین راه برای استخراج زیر رشته از یک رشته بزرگ چیست؟ |
14042 | من میخواهم فهرست زیر را تغییر دهم: داده = {{0، A1، 1}، {1، C1، 2}، {1، C2، 3}، {3، C4، 1}، {0، A2، 1 }، {1، C2، 1}، {0، A1، 4}، {1، C1، 1}، {2، C2، 1}} در لیست دیگری مانند این: خروجی = {{A1, 1، 0، A1، 1}، {A1، 1، 1، C1، 2}، {A1، 1، 1، C2، 3}، {A1، 1، 3، C4، 1}، {A2، 1، 0، A2، 1}، {A2، 1، 1، C2، 1}، {A1، 4، 0، A1، 4}، {A1, 4, 1, C1, 1}, {A1, 4, 2, C2, 1}} اساساً، ستون اول سطح را نشان می دهد، 0 که سطح سر یک صورتحساب مواد است و مایل به قرار دادن سرصفحه است. مقدار آیتم و هدر به عنوان ستون در کنار مؤلفه ها برای محاسبات راحت تر در ادامه. با تشکر | افزودن سرصفحه ها به فهرست های فرعی |
40122 | در حال خواندن کتابی در مورد مکانیک کلاسیک هستم. در فصل مربوط به آشوب، معادلات ساده شده و مقیاسبندی شده برای آونگ دوگانه را به صورت $$ \frac{d}{dt}\left[ \begin{matrix} \alpha \\\\[3mm] l_\alpha \\\ ارائه میکند. \[3mm] \beta \\\\[3mm] l_\beta \end{ماتریس} \راست] = \چپ[ \شروع{ماتریس} 2\frac{l_\alpha - (1+\cos\beta)l_\beta}{3-\cos 2\beta} \\\\[2mm] -2\sin\alpha - \sin(\alpha + \ بتا) \\\\[2mm] 2\frac{-(1+\cos\beta)l_\alpha + (3+2\cos\beta)l_\beta}{3-\cos2\beta}\\\\[2mm] -\sin(\alpha+\beta) - 2\sin\beta\frac{(l_\alpha -l_\beta)l_\beta}{3-\cos2\beta} + 2\sin2\beta\frac{l_\alpha^2-2(1+\cos\beta)l_\alpha l_\beta + (3+2\cos\beta)l_\beta^2}{(3-\cos2\beta)^2} \end{matrix} \right] $$ میخواهم بخش Poincare را ترسیم کنم. که در این مورد مجموعه $(\beta, l_\beta)$ است که $\alpha=0$ و $d\alpha/dt >0$ است. من از کد موجود در مثال mathematica برای بخش Poincare پیروی می کنم و کد زیر را می نویسم abc = {a'[t] == 2*(la[t] - (1 + Cos[b[t]])*lb[ t])/(3 - Cos[2*b[t]])، la'[t] == -2*Sin[a[t]] - Sin[a[t] + b[t]]، b '[t] == 2*(-(1 + Cos[b[t]])*la[t] + (3 + 2*Cos[b[t]])*lb[t])/(3 - Cos[2*b[ t]])، lb'[t] == -Sin[a[t] + b[t]] - 2*Sin[b[t]]*((la[t] - lb[t])*lb [t])/(3 - Cos[2*b[t]]) + 2*Sin[2*b[t]]*(la[t]^2 - 2*(1 + Cos[b[t]])*la[t]* lb[t] + (3 + 2*Cos[b[t]])*lb[t]^2)/(3 - Cos[2*b[t]])^2}؛ psect[{a0_, la0_, b0_, lb0_}] := Reap[NDSolve[{abc, a[0] == a0, la[0] == la0, b[0] == b0, lb[0] = = lb0، WhenEvent[a[t] == 0 && la'[t]>0، Sow[{b[t]، lb[t]}]]}، {}، {t، 0، 1000}، MaxSteps -> ∞]][[-1، 1]] abcdata = Map[psect، {{0.01، 0.01، 0.01، 0}، {0.01، 0.01، 0.01، 0.01 }، {0.01، 0.01، 0.01، -0.01}}]; ListPlot[abcdata, ImageSize -> Medium] در اینجا a $\alpha$، b $\beta$، la $l_\alpha$ و lb $l_\beta$ است. نمیدونم چرا کدشون دو تا مشکل داره. ابتدا شرط la'[t]>0 کار نمی کند. ثانیاً، حتی اگر شرط && la'[t]>0 را حذف کنم، این کد خطایی مانند NDSolve::deqn: معادله یا لیست معادلات مورد انتظار به جای 0.01` در آرگومان اول را گزارش می دهد. من خیلی وقت گذاشتم تا مشکل را بفهمم اما هنوز دلیل آن را پیدا نکرده ام. در اینجا طرح بخش Poincare از کتابی که در حال خواندن آن هستم (با ویرایشگر تصویر دوباره ترسیم کردم) آورده شده است.  | کمک به ترسیم بخش پوانکر برای آونگ دوتایی |
3263 | آیا ترتیبی برای مقادیر ویژه نمادین یک ماتریس که با دستور مقدار ویژه[...] برگردانده شده است وجود دارد؟ در حالی که مقادیر ویژه عددی به ترتیب نزولی فهرست شدهاند (یعنی $\lambda_1 \ge \lambda_2 \ge \cdots \ge \lambda_N $)، این مورد برای مقادیر ویژه تابعی صادق نیست (دو مثال زیر را ببینید). مثالها نشان میدهند که ترتیب ممکن است برعکس باشد، اگرچه این را نمیتوان به طور مثبت از دو مثال استنباط کرد. آیا مقادیر ویژه تابعی دارای ترتیب $\lambda_1 \le \lambda_2 \le \cdots \lambda_N$، ترتیب دیگری (مثلاً بر اساس بردارهای ویژه) هستند یا اصلاً ترتیبی ندارند؟ * * * مثال هایی که نشان می دهد مقادیر ویژه تابعی به ترتیب نزولی مرتب نشده اند. (1) به عنوان یک مثال بی اهمیت، مقادیر ویژه[{{Exp[x]، Exp[x]}، {Exp[x]، Exp[x]}}] $\left\\{0,2 e^x\ را برمیگرداند راست\\}$. برای ورودی های واقعی، دومی همیشه بزرگتر یا مساوی اولی است. (2) به عنوان مثالی دیگر، مقادیر ویژه[{{Exp[x]، Exp[x]}، {Exp[x]، Exp[x/2]}}] را در نظر بگیرید که $$\left\\{\frac{ را برمیگرداند. 1}{2} \left(e^{x/2}+e^x-e^{x/2} \sqrt{1-2 e^{x/2}+5 e^x}\right),\frac{1}{2} \left(e^{x/2}+e^x+e^{x/2} \sqrt{1-2 e^{x/2 }+5 e^x}\right)\right\\}.$$ باز هم، برای ورودی های واقعی، دومی همیشه بزرگتر یا مساوی اولی است: Plot[%, {x, -10, 10}] ! [شرح تصویر را وارد کنید اینجا](http://i.stack.imgur.com/ZBwqn.png) | ترتیب مقادیر ویژه تابعی |
41610 | خوب، من تازه فهمیدم که هر عدد طبیعی را می توان به صورت مجموع توان های 2 بیان کرد، به عنوان مثال: (9 = 2^3 + 2^0). من به دنبال الگوریتمی هستم که تقسیم اعداد طبیعی به توان های 2 را به طور موثر انجام دهد. | یک عدد را به توان 2 تقسیم کنید |
6884 | من سعی می کنم یک معادله مقدار ویژه در Mathematica بدست بیاورم، و نتیجه عبارتی با ضرایب به شکل 'a + 0. I' است. به عنوان مثال،  آیا هیچ راه هوشمندانه ای برای ساده کردن آن وجود دارد؟ منظورم روشی است که در آن می توانم «0.*I» را در عبارت حذف کنم. | نحوه کاهش عبارات با ضرایب مختلط به صورت a+0.*I |
41201 | من نتوانستم سوال مشابهی پیدا کنم بنابراین تصمیم گرفتم این سوال را بپرسم. من یک لیست تودرتو با تعداد زیادی فهرست فرعی با طول مساوی دارم. برای آسانتر کردن کارها، فرض کنید اینطور است: list={{2,1,7},{3,9,5},{4,8,6}} میخواهم فهرستی از آخرین عناصر را از هر کدام دریافت کنم. فهرست فرعی، در این مورد: > {7،5،6} من مطمئن نیستم که آیا باید الگویی برای انجام این کار بیاندیشم یا راه ساده تری وجود دارد؟ | انتخاب آخرین عنصر از یک لیست تودرتو |
44394 | طبق Mathematica، انتگرال زیر NIntegrate[Log[Log[1/(x y)]] Log[1/(x y)]^(-0.5 - 1)، {x، 0، 1}، {y، 0، 1}] ممکن است به سرریز، نامشخص یا بی نهایت برای $t=-0.5 - 1$ ارزیابی شود، اگرچه من محاسبات نشان می دهد که برای همه موارد با $t>-2$ نباید مشکلی وجود داشته باشد. دقیق تر، Mathematica این نتیجه را به دست می دهد: **NIntegrate::inumri: Log[1/(x y)]]/Log[1/(x y)]^1.5 به سرریز، نامعین یا بی نهایت برای کلیه نقاط نمونه برداری در منطقه دارای مرز {{0.,3.97545*10^-31},{0,1}}** بنابراین، آیا مشکل از کد من است یا فقط مشکل دیگری مربوط به Mathematica است؟ | یک خطای احتمالی مربوط به ارزیابی یک انتگرال دوگانه |
10370 | نمیدانم که این مخصوص سیستمعامل مک است یا نه، اما با نسخه 8، نام پنجره نوتبوک وقتی تغییر میکند (با یک * ضمیمه شده) دیگر تغییر نمیکند، همانطور که در نسخه 7 (و همچنین قدیمیتر) انجام میشد. تا زمانی که به یاد دارم). من این ویژگی را واقعا مفید یافتم و نمیدانم که آیا میتوان چیزی قابل مقایسه (با تغییر تنظیمات برگزیده؟) در نسخه 8 دوباره فعال کرد. | Mathematica 8 و نام پنجره برای فایل های اصلاح شده |
47618 | تابع $f(z) = z tanh(\pi z) log (z^2 + a^2)$ را برای برخی $a>0$ در نظر بگیرید. اکنون من 3 موقعیت مختلف را در نظر میگیرم، * $z = i(n+0.5) - i\epsilon + \delta - it$ برای $n \in \mathbb{Z}$ و از $t=0$ به $ ادغام میکنیم. t=1-2\epsilon$. * $z = i(n-0.5) + i\epsilon - \delta + it$ برای $n \in \mathbb{Z}$ و ما از $t=0$ به $t=1-2\epsilon$ ادغام می کنیم . * $z = i(n+0.5) - i\epsilon - \delta - it$ برای $n \in \mathbb{Z}$ و از $t=1-2\epsilon$ به $t=0$ ادغام می کنیم . اکنون در هر یک از این موارد، من بسط تیلور $f$ (و محدودیتهای یکپارچهسازی) را به ترتیب صفر در $\epsilon$ و $\delta$ کوتاه میکنم و سپس ادغام را انجام میدهم. (...زیرا این حدی است که به من علاقه مند است.) من از تابع سری _Mathematica_ دو بار (هر یک یک بار برای دو بی نهایت کوچک) استفاده می کنم تا این جمله مرتبه صفر را بدست بیاورم و آن را دریافت می کنم، * برای اولین و سومین مواردی که این عبارت مرتبه صفر ظاهر می شود، $\frac{1 + 2(n-t) }{2}Cot [\pi (n-t) ]Log [a^2 - (\frac{1 + 2(n-t) }{2})^2 ] $ * در حالت دوم این عبارت مرتبه صفر به صورت $\frac{-1 + 2(n+t) }{2} است. تختخواب [\pi (n+t) ]Log [a^2 - (\frac{-1 + 2(n+t) }{2})^2 ] $ اکنون سردرگمی این است - بنابراین به طور نمادین برای مورد اول و سوم، ادغامها نسبت به یکدیگر منفی هستند (همانطور که من انتظار دارم!) اما مورد دوم کاملاً متفاوت است. اما اگر روی صفحه z فکر کنید، مسیر دوم و سوم دقیقاً همان مسیرهایی هستند که ادغام در آن انجام می شود. پس چرا این تفاوت؟ * * * در نظرات ابهاماتی در مورد نحوه انجام سریال مطرح شد - بنابراین در اینجا کد مورد اول، z = I (n + (1/2) - x - t) + y است. با فرض [ n \[عنصر] اعداد صحیح && n < a && a > 0 && x > 0 && y > 0 && t > 0 , سری [ z Tanh [ \[Pi] z ] Log [ z^2 + a^2 ] , {y, 0, 2}]] با انجام موارد فوق، عبارت مرتبه صفر در y ($\delta$) ایجاد شد، -(1/2) (1 + 2 n - 2 t - 2 x) Log[ a^2 - 1/4 (1 + 2 n - 2 t - 2 x)^2] Tan[ 1/2 (\[ Pi] + 2 n \[Pi] - 2 \[Pi] t - 2 \[Pi] x)] بنابراین من یک سری x ($\epsilon$) روی آن انجام دادم، با فرض [ n \[عنصر] اعداد صحیح && n < a && a > 0 && x > 0 && y > 0 && t > 0 , سری [ -(1/2) (1 + 2 n - 2 t - 2 x) Log[ a^2 - 1/4 (1 + 2 n - 2 t - 2 x)^2] Tan[ 1/2 (\[Pi] + 2 n \[Pi] - 2 \[Pi] t - 2 \[Pi] x)] , {x, 0, 2}]] // FullSimplify این عبارت را تولید کرد، $\frac{1 + 2(n-t) }{ 2}Cot [\pi (n-t) ]Log [ a^2 - (\frac{1 + 2(n-t) }{2})^2 ] $ به عنوان مرتبه صفر مدت به همین ترتیب برای سایر موارد ... | بسط سری قدرت |
15799 | بگویید من می خواهم بزرگترین اعداد اول 10 دلاری را نشان دهم که کمتر از 10^5 دلار هستند. من می توانم کارهای زیر را انجام دهم: AbsoluteTiming[ M = 10^5; m = PrimePi[M]; prms = Prime[#] & /@ محدوده[1, m]; prms[[#]] & /@ محدوده[-1، -10، -1] ] و نتیجه بیرون میآید: {0.0156250، {99991، 99989، 99971، 99961، 99929، 99923، 99901، 99978، 9998 }} اما اگر من سعی شد به صورت معکوس، AbsoluteTiming[ M = 10^5; m = PrimePi[M]; prms = Prime[#] & /@ محدوده[m, 1, -1]; prms[[#]] & /@ محدوده[1, 10] ] این فرآیند بسیار طولانیتر طول میکشد: {0.6250000، {99991، 99989، 99971، 99961، 99929، 99923، 99907، 998987، 999901، روش دوم، من حتی نمیتوانم «M» را به 10^6 دلار افزایش دهم، زیرا اجرای برنامه بسیار طولانی است. آیا کسی می تواند بینشی در این مورد ارائه دهد؟ $\;$ آیا اساساً در هر دو مورد یک کار را انجام نمی دهم؟ | چرا تکرار Prime به ترتیب معکوس به زمان بسیار بیشتری نیاز دارد؟ |
15796 | من مجموعه بزرگی از نقاط نزدیک به منیفولد دارم که میخواهم آنها را در «ListPointPlot3D» نشان دهم. استفاده از بخشی از مجموعه داده ها این را نشان می دهد   نقاط داده کمتری در وسط وجود دارد. اما با استفاده از تمام داده ها با ListPointPlot3D[list[[2 ;; n]]] منجر به  می شود آیا راه بهتری برای تجسم این موضوع وجود دارد؟ چیزی شبیه طرح کانتور سه بعدی چگالی. | ListPointPlot3d برای تجسم نقاط نزدیک به یک منیفولد |
44397 | من این را دارم: $ord = 9; معادله = X^Q - V^P ((V - 1)^Q/(c^(P - Q) (V - c^2)^Q)) /. Q -> 2 /. P -> 3 VV = سری[Sum[a[i] X^i، {i، 0، $ord}]، {X، 0، $ord}] حل[((معادل /. X -> 0) = = 0)، V] VV = VV /. a[0] -> 1 ef = حل[Series[(eq /. V -> VV), {X, 0, $ord}] == 0, Table[a[i], {i, 1, $ord }]] aa = VV /. Flatten[ef] // Simplify L = Log[Series[aa, {X, 0, $ord - 1}]]/X // Simplify Expand[ضریب[L, X]] که از این نظر عالی است که به من می دهد من می خواهم و انتظار دارم. با این حال، من نمی فهمم که چگونه عبارت Log[Series[aa,... یک لگاریتم را در یک سری توزیع می کند. آیا این فقط در مورد ساده سازی باشکوه رخ می دهد؟ منظورم این است که الگوریتم در Mathematica چگونه این را شروع می کند؟ آیا پیاده سازی (با فرض کران بر روی آرگومان): Log[Z] = Sum[(((z-1)^j)/j)*(-1)^(j+1),j=1. .infinity] حدس میزنم که برایم شگفتانگیز است که هیچ عبارت Log باقی نمانده و یک چند جملهای باقی میماند. کسی میتونه منو روشن کنه؟ با تشکر | از چه زمانی یک log در یک جمع محدود توزیع می شود؟ |
42172 | من سعی می کنم بسته خود را بر اساس کد این سؤال بسازم. کد زیر از آن صفحه است: BeginPackage[SelectData`]; select::usage = انتخاب[داده، کجا، شرط]; شروع [Private] ClearAll[انتخاب، کجا]; SetAttributes[where, HoldAll]; select[table : {colNames_List, rows__List}, w : (where[condition_] | None) : هیچکدام، ستون ها : (columns[varNames__] | All) : All] := With[{nameRules = Dispatch[Thread[colNames -> موضوع[Slot[Range[Length[colNames]]]]]]}، با[{cl = {varNames} /. قوانین نامگذاری /. کلمه به کلمه[Slot][n_] :> n}، If[cols === All، #، #[[All, cl]]] &@ If[w === هیچ، {ردیف}، (* other *) با[{selF = اعمال[عملکرد، نگه داشتن[شرط] /. NamingRules]}، انتخاب کنید[{ ردیفها}، selF @@ # &] ] ] ] ]; End[] EndPackage[] سپس، در نوت بوک من، از داده های زیر به عنوان ورودی استفاده کنید: table = List[{ID، Variable 1، Variable 2}، Alpha, 1، 0}, { بتا، 1، 1}، {آلفا، 0، 0}] بسته را فراخوانی کنید، نیاز دارد[SelectData] ارزیابی، `انتخاب[جدول، ستون ها[متغیر 1]]` خروجی به شرح زیر است: انتخاب کنید[{{ID، متغیر 1، متغیر 2}، {آلفا، 1، 0}، {بتا، 1 , 1}, {Alpha, 0, 0}}, columns[Variable 1]] فکر می کنم هنگام ایجاد بسته خود اشتباهی انجام داده ام، اما نمی توانم آن را پیدا کنم. آیا کسی می تواند به من پیشنهاداتی بدهد؟ | خطا هنگام ایجاد بسته |
44173 | هشدار یافتن و جایگزینی صریح نیست و من فقط پس از یک تغییر جهانی تقریباً بیضرر متوجه شدم که واقعاً **ALL** را جایگزین میکردم، نه فقط همه نمونهها را در انتخابم (که در آن بیشتر برنامههای کاربردی دیگر به طور خودکار دامنه را محدود میکردند. ) آیا راهی برای محدود کردن دامنه «جایگزینی همه» فقط به متن انتخاب شده وجود دارد؟ | محدود کردن دامنه Front end Replace All در Find & Replace |
20039 | من داده هایی دارم که زمان رسیدن یک پرواز را منعکس می کند. {3، -2، 16، 13، -6، 5، 4، -7، 7، 0……..n} _این برای ساعت 8:45 صبح است و دارای 150 عنصر رسیدن است_ مقادیر مثبت نشان دهنده زمان در دقیقه گذشته از زمان برنامه ریزی شده،{دیر} و منفی، قبل از زمان برنامه ریزی شده است {اوایل} سوال من، من می خواهم زمان رسیدن را با بیشترین احتمال پیدا کنم. آیا می توانم از این داده ها همانطور که هست استفاده کنم؟ | داده های من دارای اعداد منفی و مثبت هستند، آیا هنوز هم می توانم از آن برای دریافت PDF استفاده کنم؟ |
29947 | من سعی می کنم سیستم سه معادله دیفرانسیل زیر را حل کنم r = { -cab'[t] == k*cab[t] - kb*ca[t]*cb[t], ca'[t] == k* cab[t] - kb*ca[t]*cb[t], cb'[t] == k*cab[t] - kb*ca[t]*cb[t], cab[0] == 0.071176، ca[0] == 0.003697، cb[0] == 0.002845 }; و آنها را در کابین داده های تجربی زیر قرار دهید = {0.071176، 0.05493، 0.04287، 0.03391، 0.02767، 0.02355، 0.02096،0.01825، 0.017015، 0.017015، 0.017015، 0.017015، 0.017015، 0.017015، 0.05493. 0.01432، 0.01431}; ca = {0.003697، 0.021051، 0.033007، 0.04154، 0.047609، 0.052086، 0.05529، 0.057088، 0.05842، 0.0596، 0.0596، 0.0596 0.06079,0.06153}; cb = {0.002845، 0.01949، 0.03078، 0.03714، 0.04476، 0.04939، 0.05214، 0.05327، 0.05526، 0.05558، 0.05573، 0.05575، 7، 0.05750، 0.05575، 0.05575، 0.04939. 0.05868}; t = {0، 3600، 7200، 10800، 14400، 18000، 21600، 25200، 28800، 32400،82800، 86400، 90000}؛ من میخواهم بهترین مقادیر «k» و «kb» را دریافت کنم. آیا می توانید به من کمک کنید زیرا من در ریاضیات تازه کار هستم. من یک آموزش گام به گام در مورد بیل زدن برای انجام آن می خواهم. | چگونه بهترین تناسب را پیدا کنم؟ |
4962 |  همانطور که در تصویر مثال بالا می بینید، من اغلب (اما نه همیشه) خطوط شکسته را هنگامی که سعی می کنم آنها را همپوشانی کنم می بینم. در بالای طرح دیگری با استفاده از «نمایش». این امر به ویژه در هنگام ترسیم در بالای یک «BoxWhiskerChart»، مانند بالا، رایج است، اما من مصنوعات مشابهی را با سایر ترکیبات گرافیکی دیدهام. به نظر می رسد که این احتمالاً یک اشکال است، اما آیا راهی برای حل آن وجود دارد؟ ویرایش: همانطور که درخواست شد، در اینجا دادههای نمونه و کدی وجود دارد که نمودار را بازتولید میکند: d1 = {{380.85484658712056, 286.8907758484098, 277.5346417980861, -260.92558889 -212.00464593127498}، \ {110.64430107319674، 144.47675987473627، 99.93373512263015، -56.17788185694 29.868418465268505}، {43.12802057882277، -68.16017567325775، 14.084311318612794، -36.20880886565775، -36.20880886565394، -36.20880886565394، -36.20880886565394 {22.786524517448473، -40.71909598294233، \ -5.457645151349941، -43.881578084779825، -56.537613188304} {-23.848477320370613, 6.595731836165279, 49.84565391704327, 14.463305228579669, 1.7165492496714 {-24.233241726829753، -34.41986971239141، 71.77402199374153، 6.240151571212979، -9.89344888973239141، -9.8934488897325769، \ -39.16537688719902، 7.934274688868037، 21.450252634259602، 22.436356176565518}، {5.81574047811109 -19.121655982833524، 6.276548184966871، -6.191562514728518، 8.163468204721694}، {-1.10959606414745 -1.8024030708469272، 0.5884529855628465، 6.78776508911811، 3.2052724335758094}، {1.994582093980175، {1.994582093980175، {1.994582093980175 0.7207552625366906، -23.034734413964447، 23.31037162230476}، {7.791172424307904*^-14، \ -2.810^944447، \ -2.810^944447، 5.16543833023678*^-14، 1.6887681396769957*^-14، -6.281861164741391*^-14}}; d2 = {{-179.0813322830084، 168.63728065982806، 7.613650128893625، -52.78046442802247، 4.762559174586 -5.301920135661192، -20.832115595725575، \ -4.066331598432242، 14.421498996215757، 2.74346612398508 4.4509223705660865, 6.406095853462969*^-14}}; نمایش[BoxWhiskerChart[d1، Outliers]، ListLinePlot[d2]] | چرا نمی توانم از Show with BoxWhiskerChart استفاده کنم؟ |
29416 | چگونه می توانم از بالا و پایین رفتن برچسب هنگام چرخش با استفاده از ماوس جلوگیری کنم؟ دستکاری[ v = {vx, vy, vz}; start = {sx, sy, sz}; نمایش[ Graphics3D[{Black, Table[{Dashing[0.005], Line[{{i, -5, 0}, {i, 5, 0}}], Line[{{-5, i, 0}, { 5، i، 0}}]، خط[{{-.2، 0، i}، {.2، 0، i}}]}، {i، -5، 5}]، ضخیم، پیکان[{{0، 0، -5}، {0، 0، 5.5}}]، سبک[پیکان[{{0، -5، 0}، {0، 5.5، 0}} ]، Antialiasing -> True]، پیکان[{{-5، 0، 0}، {5.5، 0، 0}}]، Text[Style[x، 16، کج]، {5.8، 0، 0}]، متن[سبک[y، 16، کج]، {0، 5.8، 0}]، متن[سبک[z، 16، کج]، { 0، 0، 5.8}]، قرمز، پیکان[لوله[{شروع، شروع + v}]]، بنفش، If[stedvektor, پیکان[{o, v}]]، If[koord && stedvektor, { PointSize -> 0.008, Point[{vx, vy, 0}], Dashing[{.005, 0.005}]، Line[{{vx, vy، 0}، v، {0، 0، vz}}]، خط[{{0، vy، 0}، {vx، vy, 0}, {vx, 0, 0}}], (*Text[Style[vx,16],{vx,0,.5}],Text[Style[vy,16],{0,vy, .5}]، Text[Style[vz,16],{.5,.5,vz}]،*) Text[Style[Row[{(، nf[vx]، ، ، nf[vy]، ، ، nf[vz]، )}]، 12]، {vx + 1، vy + 1، vz + 0.3}]}] } ]، PlotRange -> {{-5.5، 5.5}، {-5.5، 5.5}، {-5.5، 5.5}}، AxesLabel -> {Style[x, Italic], Style[y, Italic], Style[z, Italic]}, Boxed -> False, ImageSize -> {290, 300}, Axes -> False , Boxed -> False, PlotLabel -> If[koord, Text[Style[Row[{vec[a]، = ، ( { {nf[vx]}، {nf[vy]}، {nf[vz]} } )}]، قرمز، 14]]، متن[سبک[ردیف[{vec[a]، = ، ( { {Subscript[a, 1]}, {Subscript[a, 2]}, {Subscript[a, 3]} } )}], Red, 14]] ], ViewPoint -> 1200 {Cos[-p[[1]]] Sin[p[[2]]]، Sin[-p[[1]]] Sin[p[[2]]]، Cos[p[[ 2]]]}، ViewAngle -> 0.0009، SphericalRegion -> True]، ردیف[{ Control[{{dimension, 2، Antal dimensioner}، {1، 2، 3}}]، کنترل[{{koord، True، Vis koordinater}، {True، False}}]، Control[{{stedvektor، False، Vis stedvektor}، {True، False }}]}، Spacer[20]]، Style[Row[{Vektor, vec[a]}]، 12، Bold]، {{vx, 3, subscript[a, 1]}, -5, 5, ControlType -> Slider, ImageSize -> Tiny, ControlPlacement -> Left}, {{vy, 1, Subscript[a, 2]}, - 5, 5, ControlType -> Slider, ImageSize -> Tiny, ControlPlacement -> Left}, {{vz, 3, Subscript[a, 3]}، -5، 5، ControlType -> Slider، ImageSize -> Tiny، ControlPlacement -> Left}، Delimiter، Style[Startpunkt، 12، Bold]، {{sx, 2, Subscript[x, 0] }، -5، 5، ControlType -> Slider، ImageSize -> Tiny، ControlPlacement -> Left}، {{sy, -2, subscript[y, 0]}, -5, 5, ControlType -> Slider, ImageSize -> Tiny, ControlPlacement -> Left}, {{sz, 1, Subscript[z, 0]}, -5، 5، ControlType -> Slider، ImageSize -> Tiny، ControlPlacement -> Left}، {{start، {2، -2، 1}}، ControlType -> None}، {{o، {0، 0، 0}}، ControlType -> None}، Initialization :> (p := {2 Pi - Pi/4، Pi/3}; vec[a_] := سبک[OverVector[a]، Bold]; nf[n_] := NumberForm[n, {2, 1}]; halfway[v_] := 0.5 Norm[v] {Cos[(ArcTan @@ v - 1.5 ArcTan[Norm[v], .4])]، Sin[(ArcTan @@ v - 1.5 ArcTan[Norm[v], .4])]}؛ halfway2[v_] := 0.5 Norm[v] {Cos[(ArcTan @@ v - 2.5 ArcTan[Norm[v], 0.4])]، Sin[(ArcTan @@ v - 2.5 ArcTan[Norm[v]، .4])]})، TrackedSymbols :> {start, slut, koord, stedvektor, بعد، vx، vy، vz، sx، sy، sz، p} ] | وقتی گرافیک سه بعدی خود را می چرخانم PlotLabel حرکت می کند |
44198 | من می خواهم با استفاده از احتمال مسئله زیر را به صورت نمادین حل کنم: > اگر مجموعه از تغییرات تصادفی از یک توزیع احتمال گسسته خاص ساخته شده باشد، احتمال اینکه اولین متغیر تصادفی یک مجموعه بیش از یک بار وجود داشته باشد چقدر است. به گونه ای که طول آن حداکثر N باشد > و هر تکراری دیگری به جز متغیر اول حذف شود؟ شاید این زیباترین راه برای توصیف مشکل نباشد، اما بهتر از هیچ است. آنچه من می خواهم این است که با استفاده از احتمال به روشی توصیفی که به طور شهودی از تعریف مسئله به دست می آید، به یک نتیجه نمادین برسم. در حال حاضر، من فقط یک شبیه سازی عددی برای حل این مشکل دارم: prob[dist_, n_] := Block[{weightedResult}, (* بازگشت {احتمال، وزن} برای یک آزمایش واحد *) weightedResult[] := Block[ {f, test}، (* اضافه کنید اگر مقدار همان مقدار اول است یا در حالت استراحت نیست *) f[vals_] := با[{v = RandomVariate[dist]}، If[vals != {} && v != First@vals && MemberQ[Rest@vals، v]، vals، Append[vals، v]]]; (* اگر اولین و آخرین یکسان هستند، تودرتو را متوقف کنید، یا به طول محدود مقادیر منحصربفرد رسیده باشید *) test[{} | {_}] := درست است. test[vals_] := First@vals != Last@vals && Length[vals] < n; Block[{vals = NestWhile[f, {}, test]}, {Boole[First@vals == Last@vals], PDF[dist][First@vals]}]]; (* میانگین وزنی 10000 آزمایش را محاسبه می کند *) WeightedData @@ Transpose[ParallelTable[weightedResult[], {10000}]] // Mean] برای نمودارها کار می کند... DiscretePlot[ prob[DiscreteUniformDistribution[{1, n}], 10]، {n، 10، 50}] >  DiscretePlot[prob[GeometricDistribution[1/n], 10], {n, 2, 20}] >  راه حل نمادین را از کجا شروع کنیم؟ | تبدیل مسئله به فرم شامل احتمال |
41615 | بیایید منطقه ای مانند این را در نظر بگیریم:  هدف یافتن مرکز چبیشف منطقه است. با استفاده از چند ضلعی ها، می توان محیط منطقه را با یک $n$-gon تقریب زد ($n$ به اندازه کافی بزرگ است). سپس با ذخیره مختصات محیط در دو بردار، مثلاً $x$ و $y$، و با استفاده از برنامه نویسی خطی، توپ با شعاع حداقلی را محاسبه کنید که منطقه را در بر می گیرد. اما من می خواهم راه دیگری را امتحان کنم، یک بهینه سازی! من دو مجموعه داده دارم که توسط متلب تولید شده است (آنها را از اینجا دریافت کنید) و می خواهم مرکز چبیشف را با **بهینه سازی** (نه برنامه نویسی خطی) پیدا کنم. از اینجا یاد گرفتم که چگونه **نزدیک ترین فاصله** یک نقطه داخلی را از مرز آن پیدا کنم: X = KP /. imp // Flatten; Y = KI /. imp // Flatten; pts = انتقال[{X, Y}]; Nearest[pts, {3, 1.5}] (* {3,1.5} یک نمونه نقطه داخلی است *) اگر نزدیکترین فاصله را با $d$ نشان دهم، هدف این است که $d$ را به حداکثر برسانم (یا حداقل $-d$ ) بیش از جعبه در داخل منطقه. (مانند $x \in [1.5 \; 4.5]، y \in [0.5 \; 2]$.) مرکز Chebyshev با به حداکثر رساندن $d$ بدست میآید. اما من نمی توانم برای Mathematica تعریف کنم که چگونه با «FindMinimum» و «Nearest» رفتار کند. | مرکز چبیشف یک منطقه را با بهینه سازی پیدا کنید |
45325 | در زیر کدی وجود دارد که من برای ایجاد مشخصات سرعت و دما برای جریان روی گوه استفاده میکنم. sol[ξ_] := NDSحل[{ D[f[η], {η, 3}] + (m + 1)/2 f[η] f''[η] + m* (1 - (f'[ η])^2) == 0، D[θ[η]، {η، 2}] + f[η] θ'[η]*(m + 1)*0.5*0.7 == 0، θ[0 ] == 1، θ[5] == 0، f[0] == -2/(m + 1)*bsp، f'[0] == 0، f'[0] == ξ}، { f[η]، θ[η]، θ'[η]}، {η، 0، 9}] m = β/(2 π - β); m = 0; DFEnd[ξ_?NumericQ] := D[f[η] /. sol[ξ]، {η، 1}] /. η -> 9 SOL1[bsp_] := FindRoot[DFEnd[ξ] == 1, {ξ, 0.5}] plt1 = Plot[Evaluate[ Flatten[Table[D[f[η] /. sol[ξ /. SOL1[bsp]]، {η، 1}]، {bsp، 0، -1، -0.25}]] /. η -> x]، {x، 0، 9}، PlotLegends -> Range[BSP = 0، BSP = -1، BSP = -0.25]، PlotRange -> All] plt2 = Plot[Evaluate[ Flatten[Table[D [θ[η] /. sol[ξ /. SOL1[bsp]]، {η، 1}]، {bsp، 0، -1، -0.25}]] /. η -> x], {x, 0, 5}, PlotLegends -> Range[0, 1, .25], PlotRange -> All] در اینجا نحوه ایجاد مقادیر «f»[0]»، متفاوت است. پارامتر bsp برای مقادیر مختلف m. من میخواهم جدولی با مقادیر «η» ایجاد کنم که «f»[η]» برای مقادیر مختلف «bsp» برای «m» معین برابر با 0.99 است، و سپس میخواهم «m» را نیز تغییر دهم. . فرض کنید، برای مثال، من ابتدا جدولی برای «m = 0» میخواهم، جایی که «bsp» در محدوده «{-2.5,2.5,0.5}» قرار دارد. سپس `m = 1` و غیره. آیا راهی برای ایجاد چنین جدولی برای `f'[η] == 0.99` و به طور مشابه 'θ'[0]` برای مقادیر مختلف «m» و «bsp» وجود دارد. | مشکل مکانیک سیالات در مورد جریان روی گوه |
14956 | هنگامی که ImageAdjust با یک تصویر فراخوانی می شود، یعنی با یک پارامتر، Image تنظیم شده به طور خودکار را برمی گرداند. من میخواهم مقادیر «{کنتراست، روشنایی، گاما}» را که «ImageAdjust» محاسبه کرده است، بازیابی کنم و از آنها بهعنوان نقطه شروع برای دستکاری تعاملی زیر این مقادیر با استفاده از «ImageAdjust[img، {کنتراست، روشنایی، گاما}]» استفاده کنم. ، یعنی با چهار پارامتر. یک راه حل واضح، انجام یک تساوی هیستوگرام تصویر و محاسبه «{کنتراست، روشنایی، گاما}» است. با این حال، از آنجایی که **_Mathematica_** راه حل را در جایی از کد خود ارائه می دهد و من قصد دارم به استفاده از ImageAdjust ادامه دهم، ترجیح می دهم با الگوریتم قبلاً پیاده سازی شده مطابقت داشته باشم. از این رو، سؤال من این است: چگونه می توانم پارامترهای محاسبه شده و استفاده شده توسط «ImageAdjust» را هنگامی که به طور خودکار اجرا می شود، بازیابی کنم؟ | چگونه پارامترهای محاسبه شده و استفاده شده توسط ImageAdjust را بازیابی کنیم؟ |
38795 | من سعی می کنم یک تابع سفارشی در Mathematica بنویسم، myFunc[x]. من میخواهم بتوانم ویژگیهای تابع را تعریف کنم تا کاربر بتواند «myFunc[x][«Property»]» را فراخوانی کند و مقدار ذخیره شده در «Property» را برگرداند. اساساً من به دنبال همان عملکرد «lmf=LinearModelFit[data,x,x]» هستم که در آن میتوانید از «lmf[«RSquared»]» برای برگرداندن ضریب همبستگی مناسب استفاده کنید، اما «lmf[5]». مقدار y را برای x=5 برمی گرداند. در اینجا یک مثال از تابعی است که من سعی در تعریف آن دارم: myFunc[data_]:=Module[ {localProperty, x}, localProperty = 123abc; بازگشت[data+3x]; ]؛ و خروجی باید به شکل زیر باشد: (* کاربر داده های عادی را وارد می کند *) In[1]: foo = myFunc[5] Out[1]: 5+3x (* کاربر نام ویژگی را وارد می کند *) در[2]: foo[localProperty] Out[2]: 123abc (* کاربر میخواهد مقداری را وارد کرده و ارزیابی کند *) در[3]: foo[3] (* 5+3*3 *) Out[3]: 14 آیا راهی برای انجام این کار وجود دارد؟ من معتقدم که این یک قابلیت داخلی است، همانطور که شی نمادین «FittedModel» شاهد آن است، اما همه جستجوهای من تاکنون هیچ کاربردی نداشته است. من به «Property»، «Option»، «Attributes» نگاه کردهام و فقط از عبارت «If» استفاده کردهام تا مواردی را که کاربر در آن نام ویژگی تایپ میکند، پیدا کنم. من از Mathematica 8 استفاده می کنم. با تشکر، **ویرایش: راه حل پیدا شد** با تشکر از بچه های زیر، من راه حل خود را پیدا کردم و اکنون تابعی دارم که با یک مدل خطی مطابقت دارد و داده ها را در یک حرکت رسم می کند. همچنین می توانم پارامترهای مدل یا مدل را با وارد کردن گزینه های مختلف استخراج کنم. در زیر این کد اگر کسی علاقه مند است. پاک کردن [ListPlotWithTrendline]؛ ListPlotWithTrendline[data_, addopts___] := ماژول[{lmf, lmfPlot, plot, plots, dr, lmfPlotMinX, lmfPlotMaxX, pos, pr, addopts2, lmfpr, returnValue}, dr =[Min],ta ، حداکثر[داده[[همه، 1]]]}؛ (* راه حل برای اینکه متغیر 'opts' من با Plot کار کند *) addopts2 = Flatten[{addopts}, 1]; pos = آرام[بررسی[موقعیت[نقشه[StringSplit[ToString[#]][[1]] &, addopts2]، PlotRange][[1, 1]]، 0]]; pr = آرام[Check[ToExpression[addopts2[[pos, 2]]], dr]]; (* روال استخراج مقادیر نمودار نمودار برای استفاده در برون یابی *) lmfpr = If[ pos > 0, Evaluate[Which[ (* هر دو محدوده X و Y داده شده است *) ابعاد[pr] == {2, 2}, { pr[[1, 1]]، pr[[1، 2]]}، (* مقدار X All یا Automatic است، بنابراین از dataRange * استفاده میکنیم) pr[[1]] === همه || pr[[1]] === خودکار || pr[[1]] === کامل، dr، (* محدوده X داده شده است و Y کامل، همه، یا خودکار است *) طول[pr] == 2 && طول[pr[[1]]] == 2، {pr[[1، 1]]، pr[[1، 2]]}، (* فقط محدوده Y داده شده است یا خطایی وجود دارد، بنابراین از dataRange * استفاده کنید، درست، dr ]]، dr] ; lmf = LinearModelFit[داده، x، x]; lmfPlot = Plot[lmf[x]، {x، lmfpr[[1]]، lmfpr[[2]]}، #] &@addopts2; plot = ListPlot[داده، #] &@addopts2; plots = نمایش[plot, lmfPlot]; (* مقادیر بازگشتی را بر اساس ویژگی مورد علاقه کاربر تعریف کنید. *) returnValue[FittedModel] = lmf; returnValue[Plot] = نمودارها; returnValue[FitPlot] = lmfPlot; returnValue[ScatterPlot] = نمودار; returnValue[RSquared] = lmf[RSquared]; returnValue[Slope] = lmf[[1, 2, 2]]; returnValue[Intercept] = lmf[[1, 2, 1]]; بازگشت[returnValue]; ]؛ من مطمئن هستم که کارآمدترین یا تمیزترین کد موجود نیست، اما کار می کند بنابراین خوشحالم. :-) این یک مثال است:  | Mathematica: چگونه تابعی ایجاد کنیم که ویژگی مشابه نحوه عملکرد LinearModelFit را برمی گرداند؟ |
30548 | تابع Gudermannian در Mathematica تعبیه شده است، اما در برخی موارد ساده به اصطلاحات ساده تر کاهش نمی یابد. به طور خاص، گودرمانین تابعی عجیب از استدلال های واقعی است، اما به نظر می رسد که Mathematica این را نمی داند یا از آن استفاده نمی کند. به عنوان مثال: FullSimplify[Gudermannian[2x] + Gudermannian[-2x],Assumptions->{x>0}] Gudermannian[-2 x] + Gudermannian[2 x] آیا من برخی از نکات ظریف را که ساده سازی تا 0 را باطل می کند از دست داده ام یا Mathematica است از دست دادن چیزی؟ | چرا Mathematica تابع Gudermannian را ساده نمی کند؟ |
26237 | این درخواست من است: totalCntLByCnty = {#[[1]], #[[2]] } & /@ SQLExecute[conn, SELECT COUNT(*), c.description FROM name_loc f INNER JOIN کشورها c ON f.fk_cnty_id = c.id شناسه های JOIN داخلی i ON f.fk_ident_id = i.id GROUP BY f.fk_cnty_id LIMIT 5 ] این را دریافت کردم: {{2، آندورا}، {33، امارات متحده عربی}، {14، ANGUILLA}، {1، ARMENIA دریافت کردم. }, {78, ARGENTINA}}` معمولاً از حد 5 استفاده نمیکنم و اکنون از آن استفاده میکنم بازگشت برای این سوال را محدود کنید. من باید یک بارچارت بسازم که در آن نام کشور بازگشتی به طور خودکار به عنوان افسانه در پایین نمودار استفاده شود و تعداد (محور عمودی) فقط 'Total's' باشد. من نمی توانم یا نمی توانم از چیزی مانند: ChartLegends -> Placed[{آندورا، امارات عربی متحده، ANGUILLA، ARMENIA، ARGENTINA}، پایین] استفاده کنم زیرا نام کشورها بسته به آن تغییر خواهد کرد. بر اساس معیارهای جستجوی خاص من از نمودار میله ای یا نمودار دایره ای برای نمایش داده ها استفاده خواهم کرد. سوال من این است: 1) چگونه می توانم نمودار را تولید کنم تا افسانه از نام بازگشتی از لیست #[[2]] استفاده کند؟ 2) آیا نمودار یا روش بهتری برای نمایش این داده ها وجود دارد؟ من از Mathematica 8 استفاده می کنم با تشکر شما برای هر کمکی | نحوه ایجاد نمودار میله ای یا دایره ای از پرس و جوی sql که در آن افسانه به طور خودکار از عنصر لیست [[2]] استفاده می کند. |
3269 | من می خواهم بتوانم مقادیری را به یک عنصر لیست در داخل یک ماژول اختصاص دهم. به عنوان مثال اگر من داشته باشم: testscan[listin_] := Module[{zz}, Do[listin[[1]] = zz; Print[{zz, listin[[1]]}], {zz, 1, 2, 1}]] داده شده: testscan[{a, 1, 3, 1}] بازگشت: {1,a} {2,a } چیزی که میخواهم برگرداند: {1،1} {2،2} بنابراین نه تنها خروجیای که به آن اهمیت میدهم، بلکه میخواهم «a» در این مورد بتوان به هر چیزی دوباره اختصاص داد. هر ایده ای؟ خیلی ممنون از وقتی که گذاشتید LH- در واقع چیزی است که من می خواهم آن را اصلاح کنم. صفحهای که به آن پیوند دادهاید در مسیر درستی قرار دارد، اما هنوز چیزی را که نیاز دارم به من نمیدهد. برای مثال با استفاده از تابع setPart: in: foo = {a, 1, 3, 1}; setPart[foo, 1, xxx]; foo out: {xxx, 1, 3, 1} اما سپس برای: IN: Clear[listin]; testscan[listin_] := ماژول[{}, setPart[listin, 1, \[Pi]]; Print[{listin[[1]], listin}]] testscan[{a, 1}] out: {a,{a,1}} بنابراین به نظر نمیرسد که setPart آنطور که من دارم در داخل ماژولها کار میکند. آیا می توانید کمک بیشتری به من ارائه دهید؟ باز هم خیلی ممنون از وقتی که گذاشتید. لئونید - من نسبتاً تازه وارد Mathematica هستم بنابراین در مورد این ظرافت ها مطمئن نبودم، اما اکنون کاملاً واضح است که در واقع من فقط سعی می کنم به جای راه حل مناسب راه حلی پیدا کنم. مشکل واقعی که من روی آن کار می کنم تلاش برای اسکن فضای پارامتری با تعداد متغیر پارامترهای تحت برخی محدودیت ها است (من به هر تعداد محدودیت علاقه مند هستم فقط از روی کنجکاوی، اما در واقعیت بیش از 2 محدودیت در واقعی نیست. ). بنابراین چیزی شبیه به: TestScan[c1,...,cm,{list1,....listn}] که در آن ci محدودیتها هستند و list_i به شکل {x_i,x_i_initial, x_i_final, x_i_increment} خواهد بود. به یک حلقه Do تغذیه می شود. برای مثال ممکن است محدودیتی مانند x^2+y^2+z^2=1 داشته باشم، میخواهم مقادیر y و z را اسکن کنم، مقادیر مربوط به x را حل کنم، سپس تمام راهحلهای ممکن را در یک لیست ذخیره کنم. . با قرار دادن متغیرهایی که میخواهم در یک آرایه اسکن شوند، به نظر آسانتر میشود، زیرا میتوانم از Mathematica بخواهم اندازه آرایه را ببیند و تعداد مناسب حلقههای Do را اجرا کند. بدیهی است که اگر من فقط متغیرها را در تابعی مانند TestScan قرار دهم[c1,...,cm,x_i,x_i_initial, x_i_final, x_i_increment,....] کار می کند، اما هر بار که تغییر می دهم باید کد را تغییر دهم. تعداد متغیرها در محدودیت ها بنابراین این برای من به سؤال قبلی من خلاصه می شود که چگونه می توانم Mathematica بخشی از یک لیست را به عنوان یک متغیر ببیند که من می توانم آن را در یک حلقه Do در داخل یک ماژول افزایش دهم. آیا توصیه ای دارید که چگونه می توانم بدون چنین کاری به این هدف برسم. -در اطراف، و امیدوارم بدون اینکه مزاحم شما شود؟ یک تن متشکرم برای وقت شما DB | چگونه عناصر موجود در یک لیست را به عنوان متغیرهای داخل یک ماژول در نظر بگیرم؟ |
37530 | اگرچه عملکرد «BoundedDiagram» برای یک مجموعه داده کوچک به خوبی کار می کرد، در یک مورد خاص خطاهایی دریافت کردم که نمی توانم توضیح دهم. متاسفم که لیست بزرگی را اینجا می چسبانم، اما در غیر این صورت نمی توانید آن را تأیید کنید: Needs[ComputationalGeometry]; data2D = {{0.، 0.1846}، {-0.1846، 0.}، {0.، -0.1846}، {0.1846، 0.}، {0.4189، 0.2418}، {0.2418، 0.4189}، {0.4370}، {0.1846 }، {-0.2418، 0.4189}، {-0.4189، 0.2418}، {-0.4837، 0.}، {-0.4189، -0.2418}، {-0.2418، -0.4189}، {0.، -0.4837}، {0.241 -0.4837}، {0.241 -0. 0.4189، -0.2418}، {0.4837، 0.}، {0.8455، 0.}، {0.8041، 0.2613}، {0.684، 0.497}، {0.497، 0.684}، {0.2613، 0.805}، 0.2613، 0.804، 0.804} {-0.2613، 0.8041}، {-0.497، 0.684}، {-0.684، 0.497}، {-0.8041، 0.2613}، {-0.8455، 0.}، {-0.8041، 0.8041-، 0.7-4-0.6، 8-4، 0.26- }، {-0.497، -0.684}، {-0.2613، -0.8041}، {0.، -0.8455}، {0.2613، -0.8041}، {0.497، -0.684}، {0.684، 0.684-، 0.497-0.4}، {0.684 -0.497}، 0.497-0. }، {1.2923، 0.}، {1.2599، 0.2876}، {1.1643، 0.5607}، {1.0103، 0.8057}، {0.8057، 1.0103}، {0.5607، 1.1607، 1.6، 0.1643، 1.1643 {0.، 1.2923}، {-0.2876، 1.2599}، {-0.5607، 1.1643}، {-0.8057، 1.0103}، {-1.0103، 0.8057}، {-1.1641، 1.1643، 0.7}، {-1.1641، 1.1643. 0.2876}، {-1.2923، 0.}، {-1.2599، -0.2876}، {-1.1643، -0.5607}، {-1.0103، -0.8057}، {-0.8057، -1.0103، -1.0103}، -1.0103، -1.0103}، {0.6-1.0103}، -1.0103}، -1.2876}، -1.1643، -0.2876}. ، {-0.2876، -1.2599}، {0.، -1.2923}، {0.2876، -1.2599}، {0.5607، -1.1643}، {0.8057، -1.0103}، {1.0103، -3، 1.2599 - ، {1.2599، -0.2876}}؛ میتوانید در ListPlot[data2D, AspectRatio -> 1, PlotStyle -> PointSize[Large]] و در DiagramPlot[data2D] مشاهده کنید که مناطق «Voronoi» واضح به نظر میرسند. اما هنگام استفاده از BoundedDiagram[{{-4, -4}, {4, -4}, {4, 4}, {-4, 4}}, data2D] خطاهایی مانند: > حل::svars: معادلات ممکن است برای همه متغیرهای حل راه حل ندهید. > > BoundedDiagram::nobd: نمودار کراندار ناموفق بود. اگر مجموعه داده را محدود کنم، نتایج درستی دریافت میکنم (اما نه همیشه): BoundedDiagram[{{-4, -4}, {4, -4}, {4, 4}, {-4, 4}}, data2D[ [1 ;; 10]]] توجه کنید که «VoronoiDiagram[data2D]» دادههای «Voronoi» صحیح را تولید میکند. آیا کسی می تواند توضیح دهد که چرا این اتفاق می افتد یا این یک باگ _Mathematica است؟ **راه حل** به دنبال توصیه بلیزاریوس، من الگوریتم خودم را در حال چرخش هستم. در واقع من از تابع VoronoiDiagram استفاده کردم (چرا چرخ را اختراع کنیم؟). من از یک کران دایره ای (با شعاع 1.5) استفاده کردم که برای برنامه من مناسب تر به نظر می رسد. v = VoronoiDiagram[data2D]; تقاطع[اشعه_، شعاع_] := ماژول[{شروع = پرتو[[1]]، پایان = پرتو[[2]]، sx، sy، ex، ey، l}، {sx، sy} = شروع. {ex, ey} = پایان; l = (sx*ex + sy*ey + Sqrt[(sx*ex + sy*ey)^2 - (ex^2 + ey^2) (sx^2 + sy^2 - شعاع^2)])/ (ex^2 + eye^2); شروع + l*(پایان - شروع)]؛ {vorvert، vorval} = {جدول[ If[Head[v[[1, i]]] === پرتو، تقاطع[v[[1، i]]، شعاع = 1.5]، v[[1، i] ]]، {i، 1، طول[v[[1]]}]، v[[2]]}؛ DiagramPlot[data2D, vorvert, vorval]  من از هر بهبودی استقبال می کنم - اضافه می شود. | خطای BoundedDiagram |
1938 | من باید یک راس یا یک یال را به یک نمودار اضافه کنم، و همچنین گاهی اوقات، رئوس یا یال یا مخلوطی از این دو را اضافه کنم. چگونه یک تابع برای این بنویسیم؟ | نحوه نوشتن یک تابع برای اضافه کردن یال یا رأس به یک نمودار |
6881 | من در یافتن پاسخ به این سوال مشکل دارم... آیا چیزی را گم کرده ام که هر کسی بتواند ببیند؟ Simplify[Minimize[{( x (-a + x))/(-a + H) + (1 - (-a + x)/(-a + H)) ((y (-b + y))/ (-b + H) + H (1 - (-b + y)/(-b + H)))، 0 <= a < 100، 0 <= b < 100، a < x < 100، b < y <= 100}, {x, y}]] مشکل من این است: کامپیوتر (یک نت بوک کوچک) برای همیشه طول می کشد و من مجبور هستم ارزیابی را لغو کنم. بنابراین میخواهم بدانم که آیا میتوان در دستگاهی سریعتر به پاسخ رسید یا آیا من کار اشتباهی انجام میدهم. | با دستور Minimize مشکل دارید |
47619 | من یک فرآیند Markov ساده تعریف شده با mp = DiscreteMarkovProcess[1, ( { {1/3, 1/3, 1/3, 0}, {1/2, 1/4, 0, 1/4}, {0 دارم , 0, 1, 0}, {0, 0, 0, 1} } )]; چگونه وضعیت اولیه این فرآیند را تغییر میدهم، بدون اینکه یک فرآیند کاملاً جدید تعریف کنم. آیا راهی برای تنظیم احتمالات اولیه `mp` روی مقادیر مختلف وجود دارد؟ | چگونه وضعیت اولیه یک فرآیند مارکوف گسسته را تغییر دهم؟ |
3262 | با الهام از کیفیت اعداد تصادفی، میخواهم یک تولیدکننده داده تصادفی واقعی در _Mathematica_ راهاندازی کنم. ایده من استفاده از استاتیک از یک میکروفون باز است. به یاد میآورم که درباره استخراج «تصادفیترین» دادهها از چنین منبعی خوانده بودم، اما جزئیات آن را به خاطر نمیآورم. احتمالاً همه الگوها و فرکانسهای قابل تشخیص باید فیلتر شوند و دادههای باقیمانده «متعادل» شوند (به دلیل نبود عبارت بهتر) تا توزیع یکنواختی به دست آورند. میخواهم بدانم چگونه ممکن است این کار انجام شود و چه کیفیت و کمیت دادههای تصادفی را میتوانم جمعآوری کنم. اگر ایده استاتیک میکروفون معتبر نیست، میخواهم بدانم چه گزینههای دیگری وجود دارد. | مولد داده تصادفی |
1203 | من می خواهم لیستی از نمودارها تهیه کنم و توابع من 'C1'، 'C2'... 'Cn' نام دارند. دستوری که می خواهم اجرا کنم این است: Table[Plot[Cn[t], {t, 0, 1}], {n, 1,6}]] که بدیهی است کار نمی کند. معادل موارد فوق در Mathematica چگونه انجام می شود؟ **ویرایش:** با تشکر از پاسخ ها. به نظر می رسد این است:  | استفاده از متغیرها در نام توابع |
1854 | جدول[{Re[5 Exp[I 5/2 t]], Im[5 Exp[I 5/2 t]]}, {t, 0, 6}] ListPlot[%] این کد 6 نقطه را در مجموعه ترسیم می کند هواپیما به هر نقطه می خواهم یک برچسب در نمودار اضافه کنم که مقدار t را فهرست می کند. چگونه می توانم این کار را انجام دهم؟ لطفا توجه داشته باشید: من می خواهم این طرح را چاپ کنم، بنابراین برچسب ها باید همه قابل مشاهده باشند. | اضافه کردن برچسب به نقاط در ListPlot |
1202 | سوالات دیگری نیز در سایت وجود دارد که مشابه این سوال است، اما پاسخ های ارائه شده به من کمک نکرد. من می خواهم دیسک هایی با شعاع های مختلف ترسیم کنم. هر شعاع قدر مطلق یک متغیر است که مقادیر مثبت و منفی را می گیرد. میخواهم وقتی متغیر منفی است دیسکهایم قرمز و وقتی مثبت است آبی باشند. من متعجبم که چگونه این کار را انجام دهم، زیرا اطلاعات مربوطه را در اسناد Mathematica پیدا نکرده ام. **ویرایش**: برای واضح بودن، من مجموعه ای از بردارهای ویژه دارم و برای هر یک، می خواهم یک دیسک برای هر جزء بردار رسم کنم. بنابراین، اگر بردار ویژه $i^{th}$، $\mathbf{\Psi}_i$، شکل $$\mathbf{\Psi}_i = \sum_j c_j \mathbf{e}_j$$ داشته باشد که در آن $ c_j$ ضرایب هستند و $\mathbf e_j$ بردارهای واحد در پایه من هستند، من می خواهم برای هر $c_i$ رسم کنم. دیسکی با شعاع $\vert c_i \vert^2$ و با علامت $\arg c_j$ رنگ شده است. | چندین رنگ در محیط Graphics[] |
59432 | این یک سؤال ساده است: {{0, 1}, {0, 2}, {0, 3}}*Transpose[{{0, 1}, {0, 2}, {0, 3}}] یک خطا در Mathematica اما در Wolfram Alpha کاملاً خوب کار می کند. کسی میتونه کمکم کنه؟ خیلی ممنون هیرک | نحو انتقال و غیره |
37931 | من می خواهم ادغام زیر را بررسی کنم: ادغام[y*Integrate[1/x*BesselJ[1,x*Exp[I*π/4]]*BesselJ[1,x*Exp[-I*π/4] ],{x,0,y}],{y,0,r}] _Mathematica_ 9.0 قادر به ارزیابی انتگرال نیست. با این حال، Maple 16 نتیجه زیر را به دست می دهد: r^4/32 * hypergeometric([1/2],[3/2,3/2,2,2],r^4/64) آیا این نتیجه صحیح است؟ | ادغام یک انتگرال BesselJ برای بدست آوردن همان نتیجه Maple 16 |
55461 | نحوه پیدا کردن جواب معادله دیفرانسیل با ریشه های مختلط به عنوان مثال [{y^2 n[t]+ 2 k y n'[t] + n''[t]= M p sin(o t), n[0] ==0، n'[0]==0}، n,t] k داده شده بین 0 تا 1 قرار دارد که باعث پیچیده شدن ریشه ها می شود. | حل معادله دیفرانسیل با ریشه های پیچیده |
40878 | آیا _Mathematica_ می تواند عبارت نمادین را بر حسب «τ» تعیین کند که «f[τ]» را به حداقل می رساند؟ u[τ_] := n*E^(-λ*τ) f1[τ_] := k*τ f2[τ_] := a*u[τ] f3[τ_] := m*τ^2 f[ τ_] := f1[τ] + f2[τ] + f3[τ] f[τ] > > a E^(-λ τ) n + k τ + m τ^2 > تا اینجا خوب است. اما وقتی از «حداقل کردن» استفاده میکنم، فقط ورودی من را برمیگرداند. Minimize[f[τ], τ, Reals] > > Minimize[a E^(-λ τ) n + k τ + m τ^2, τ, Reals] > | چگونه یک کمینه سازی نمادین انجام دهیم؟ |
49332 | من فهرستی از لیست ها دارم، tl = {{درست، نادرست، m12}، {نادرست، m22، m33}، {m32، نادرست، درست}} و طول هر لیست تو در تو یکسان است، راه مناسب برای همه مقادیر «m*»، یعنی «m12»، «m22» و غیره را با یک مقدار خاص به عنوان «x» جایگزین کنید. تنها چیزی که می خواهم این نتیجه است > > tl = {{درست، نادرست، x}، {نادرست، x، x}، {x، نادرست، درست}}` > هر گونه کمکی قدردانی خواهد شد. | جایگزینی الگوی خاصی از مقادیر در سطح 2 در یک لیست |
44176 | من در حال انجام یک انتگرال عددی با تشبیهات هستم. tk = Cos[Sqrt[3]/2 kx + 1/2 ky] + Cos[-Sqrt[3]/2 kx + 1/2 ky] + Cos[ky] + I (Sin[Sqrt[3]/2 kx + 1/2 ky] + Sin[-Sqrt[3]/2 kx + 1/2 ky] - Sin[ky]) انتگرالی که میخواهم انجام دهم این است: int1 = NIntegrate[1/Norm[tk], {kx, 0, 2 Sqrt[3] Pi/3}, {ky, 0, 4 Pi/3}] بدون حذف تکینگیها، دریافت کردم: 57.6751 این انتگرال دارای تکینگی در 3 مکان است : {4 Pi/(3 Sqrt[3]), 0}, {2 Pi/(3 Sqrt[3]), 2 Pi/3}، {4 Pi/(3 Sqrt[3])، 2 Pi/3}}  بنابراین من آنها را حذف خواهم کرد با استفاده از: int1 = NIintegrate[1/Norm[tk], {kx, 0, 2 Sqrt[3] Pi/3}, {ky, 0, 4 Pi/3}, موارد استثنا ->{{4 Pi/(3 Sqrt[3])، 0}، {2 Pi/(3 Sqrt[3])، 2 Pi/3}، {4 Pi/(3 Sqrt[3])، 2 Pi/3}}] این نتیجه کاملاً متفاوت است و من هیچ نقطه منحصر به فردی را از آن مستثنی نکردم. با این حال، نتیجه ای به من می دهد: 13.6216 + 0. من **سؤال: چرا یک اصطلاح پیچیده رخ می دهد؟** برای من خیلی عجیب به نظر می رسد. با این حال، کنار گذاشتن نکات دیگر که تکینگی نیستند نیز تقریباً همین پاسخ را می دهد. برای مثال: int1 = NIintegrate[1/Norm[tk], {kx, 0, 2 Sqrt[3] Pi/3}, {ky, 0, 4 Pi/3}, Exclusions -> {{1, 1}} ] می دهد: 13.6215 بدون در نظر گرفتن {0،0} می دهد: 57.6751 این برای من حتی عجیب تر است. چه اتفاقی افتاد؟ میشه برام توضیح بدی این برای من بسیار غیر قابل اعتماد است. **چگونه می توانم بفهمم که این انتگرال عددی درست یا غلط است؟** انتگرال دیگری که می خواهم انجام دهم این است: int1 = NIntegrate[1/Abs[Norm[tk]-1], {kx, 0, 2 Sqrt[3] Pi/3}, {ky, 0, 4 Pi/3}] این دارای خطوط تکی است: با یک بدون استثناء این خط، انتگرال یک عدد محدود است. با این حال، من انتظار دارم که این انتگرال بی نهایت باشد. **چی شده؟** | NIintegrate (با تکینگی ها) نتایج متفاوتی می دهد، به کدام یک اعتماد کنم؟ |
1204 | من قانون جایگزین را دارم: rule = {-g_ x_^4 - 2 g_ x_^2 y_^2 - g_ y_^4 -> -g (x^2 + y^2)^2}; اکنون، (2 Re[Hy Conjugate[Hx]] kx^4 vx vy)/(k^2 (kx^2 + ky^2)) + (4 Re[Hy Conjugate[Hx]] kx^2 ky^2 vx vy)/(k^2 (kx^2 + ky^2)) + ( 2 Re[Hy Conjugate[Hx]] ky^4 vx vy)/(k^2 (kx^2 + ky^2)) //. قانون فقط همان عبارت را بیرون می زند. خروجی مورد انتظار خواهد بود (2 Re[Hy Conjugate[Hx]] (kx^2 + ky^2) vx vy)/k^2 مطمئناً، میتوانم علائم منفی را در قانون حذف کنم، اما آیا میتوان هر دو را مطابقت داد + و -؟ علاوه بر این، یکی از ضرایب یک عدد مختلط است، چگونه می توانم به Mathematica بگویم که این باید با اعداد مختلط نیز کار کند؟ اگر راه دیگری برای انجام این کار وجود دارد، به عنوان مثال، استفاده از «Solve»، مایلم آن را بشنوم. | جایگزین قانون همچنین مطابق با اعداد مختلط |
44392 | من سعی می کنم مشکل BVP را حل کنم: $ u''-u'=-6u^5+(8+4a)u^3-(2+4a)u، u(0.001)=1، u(10)= -1، u'(0.001)=-0.001$ eps=0; phi6inst = Map[First[ NDSsolve[{u''[x] - u'[x]/x == -6 u[x]^5 + (8 + 4 eps) u[x]^3 - (2 + 4 eps) u[x]، u[0.001] == 1، u[10] == -1}، u، x، روش -> {تیراندازی، StartingInitialConditions -> {u[0.001] == 0، u'[0.001] == -0.001}}]]، {0}]; نمودار[Evaluate[x[t] /. phi6inst], {t, 0, 10}] با این حال هیچ راه حلی برای این مشکل یافت نشد... NDSolve::berr: خطاهای قابل توجهی {0.,5.91741*10^-7} در باقیمانده های مقدار مرزی وجود دارد. بازگشت بهترین راه حل پیدا شده نمی دانم از کجا شروع کنم... | مشکل روش تیراندازی |
32887 | من فهرستی از این فرم ها را دارم: testList = Table[{Flatten[RandomReal[{-200, 200}, {1, 2}], 1], RandomReal[{-200, 200}, {69, 2}]} , {i, 1, 100}]; و من میخواهم عملیات تغییر مقیاس زیر را خیلی سریع انجام دهم: Rescale[testList, {-160 Sqrt[5], 160 Sqrt[2]}] // AbsoluteTiming و در واقع میبینیم که این حدود $\تقریباً 1$ میلیثانیه طول میکشد. با این حال، اگر testList را به صورت دستی مشخص کنیم: riggedTestList = {{72.0003, 254.632}, {{0., 0.}, {164.523, -1.48019}, {-36.4013, -1.6529}, {-30.60.8, {-30.60}, {{0., 0.}. {79.1769، -9.38496}، {127.414، -13.3351}، {26.2267، -14.9839}، {101.471، -17.2131}، {112.759، -20.2040-2044-8}، {112.759، -20.2044-. {152.117، -23.4485}، {171.028، -28.6424}، {128.855، -34.8548}، {67.2216، -48.2581}، {-58.5145، -53.227}، -53.227}، -53.227}، -24.7. {-2.11577، -54.7374}، {160.367، -57.3066}، {-43.8697، -59.9146}، {50.3993، -63.4993}، {105.478، -64.64، 3626-3626. {167.692، -74.2231}، {38.1779، -75.0274}، {182.719، -75.3023}، {101.273، -76.3709}، {91.2674، -78.7478-، -78.7477}، {01.78.7478-، {167.292، -83.068}، {-30.6985، -90.7144}، {73.0603، -91.5605}، {15.3827، -93.4644}، {168.049، -97.40616-، -97.4016}، {168.049، -97.4069}، -97.4069}، -97.40616}، {41. {148.875، -105.038}، {-27.7536، -106.1}، {119.991، -110.415}، {170.865، -110.703}، {-1.03466، -111.89}، -111.89}، -111.89}، -111.89}، {9.9. {179.463، -127.087}، {-62.9256، -127.913}، {172.077، -131.731}، {-41.8538، -137.851}، {171.768، -143.748}، -143.748}، -143.748. {71.0586، -145.51}، {149.767، -146.569}، {37.6894، -150.356}، {-26.1955، -159.44}، {-41.9501، -163.061}، -163.061}، -163.061}، -163.061}، . {-62.5847، -172.048}، {7.02217، -174.589}، {133.175، -175.744}، {0.392205، -184.99}، {56.418، -189.734-، {56.418، -189.739}، -189.734}، {0.6. {-9.36728، -198.523}، {141.564، -197.764}، {43.6112، -200.002}، {133.577، -201.431}، {16.5308، -203.89-، -203.89}، -203.89}، 1.7. {178.305، -210.113}، {-45.2895، -216.227}، {-4.60035، -234.998}، {3.16025، -240.952}، {78.6896، -248.948}} riggedTestList = جدول[riggedTestList, {i, 1, 100}]; و سپس همان تغییر مقیاس را روی این آرایه با همان ابعاد testList امتحان کنید: Rescale[riggedTestList, {-160 Sqrt[5], 160 Sqrt[2]}] // AbsoluteTiming عملیات «Rescale» $\prox 33$ میلی ثانیه طول می کشد. ، اختلاف بیش از یک مرتبه بزرگی. چگونه می تواند این مورد باشد؟ هر دو «Developer`PackedArrayQ[testList]» و «Developer`PackedArrayQ[riggedTestList]» «False» را برمیگردانند، بنابراین فکر نمیکنم مشکل بستهبندی لیست باشد؟ | چرا عملکرد Rescale به طور قابل توجهی بر اساس مقادیر اعداد واقعی در یک لیست متفاوت است؟ |
30546 | من می خواهم مخفف واحد را از نام کامل آن به عنوان مثال دریافت کنم. `نیوتن` => N`. استفاده از TraditionalForm در Quantity مخفف را نشان می دهد و با انجام موارد زیر، کد بازگشتی توسط TraditionalForm نشان داده می شود: Quantity[Newtons] // TraditionalForm // InputForm (* => FormBox[TemplateBox[{1}, QuantityUnit، DisplayFunction -> (TooltipBox[StyleBox[RowBox[{#1, , N}], ShowStringCharacters -> False], Unit: newtons] & ), InterpretationFunction -> (RowBox[{Quantity, [, RowBox[{#1, ,,, Newtons }]، ]}] & )، SyntaxForm -> Mod]، TraditionalForm] *) چگونه می توانم «N» را از بالا بدون تجزیه رشته تولید شده با استفاده از «ToString» بر روی آن استخراج کنم؟ | استخراج پارامترهای تابع از FormBox unvaluated. |
44580 | من جواب دو معادله غیرخطی را پیدا کردم، اما سه سوال کوچک دارم. اول من به دلیل ارزش اولیه در سردرگمی هستم. سیستم مکانیکی است و ناشناخته ϕ یک زاویه است که من آن را در موقعیت 90 درجه قرار دادم (Pi/2). آیا تنظیم در موقعیت اولیه معادله درست است؟ سوال دوم: من در اینجا به دنبال نقاط گسسته یک زاویه هستم. 20 درجه (0.349 رادیان) ϕ = 10 درجه (0.174 رادیان) ϕ = 0 درجه (0 رادیان) جواب های عددی این مقادیر پایین و در چه زمانی {z[t]، z'[t]، ϕ'[t]، ϕ''[t] , z''[t], t} من سیستم را حل کردم و راه حل هایی به دست آوردم، اما نمی دانم چگونه این مقادیر را از نمودارها استخراج کنم. سوال سوم: من به دنبال این هستم که FindMinimum[zsol[t],t] و FindMaximum[zsol[t],t] را بدست بیاورم اما Mathematica مقداری را می دهد که افراطی نیست زیرا از نمودار می توانم ببینم که اکستریم نیست. c1 = 7.5 * 10^3; m = 10; l = 1; M = 75; g = 9.81; {zsol، ϕsol} = NDSolveValue[ {z''[t] - (M l)/(m + M) ϕ''[t] Sin[φ[t]] - (M l)/(m + M) (ϕ'[t])^2 Cos[ϕ[t]] + c1/(m + M) z[t] == 0، ϕ''[t] - 1/l z''[t] Sin[φ[t]] + g/l Sin[ϕ[t]] == 0، z[0] == -((M g)/c1)، z'[0] = = 0، ϕ[0] == Pi /2، ϕ'[0] == 0}، {ϕ، z}، {t، 0، 15}] نمودار[{zsol[t]، ϕsol[t]}، {t، 0، 5}، PlotStyle -> {قرمز، آبی}] Plot[{zsol[t]}، {t، 0، 5}، PlotStyle -> {Red}] Plot[{ ϕsol[t]}، {t، 0، 5}، PlotStyle -> {Blue}] راه حل ها  | NDS حل در نقاط دقیق - معادله غیر خطی (درجه و رادیان سردرگمی) |
21215 | من میخواهم دو فرض اضافه کنم، بنابراین میتوانم این تابع چگالی احتمال را برابر با 1 کنم، اگرچه نمیتوانم راهحلی پیدا کنم. ادغام[(L r x^(r - 2))/(r - 1)! e^(-L x)، {x، 0، بی نهایت}، فرضیات -> r > 0، فرضیات -> L > 0] معادله من. با مفروضات «r > 0» و «L > 0». | مفروضات چندگانه در انتگرال |
1939 | من باید رئوس مجاور و یال های تصادفی را از یک راس در یک نمودار بدست بیاورم. من فرض میکنم که «NeighborhoodVertices» میتواند برای مورد اول استفاده شود. چیزی بهتر از این؟ یا با توجه به چیزی مانند `{1 \[UndirectedEdge] 2, 2 \[UndirectedEdge] 3, 3 \[UndirectedEdge] 1}`، چگونه مستقیماً این اطلاعات را دریافت کنیم؟ آیا می توانم لیست را با برخی از الگوها مطابقت دهم؟ | رئوس مجاور و یال های فرود را از یک راس در یک نمودار بدست آورید |
28907 | شاید بهتر باشد این سوال به Wolfram برود، اما همانطور که در آخر هفته مطرح شد، فکر کردم ابتدا اینجا را امتحان کنم. به موارد زیر نگاه کنید: tnx = FinancialData[^TNX, Open, {All, Month}]; DateListPlot[tnx، Joined -> True، PlotRange -> All، ImageSize -> 250] First@tnx Last@tnx!  ^TNX نرخ اسکناس های 10 ساله خزانه داری ایالات متحده را ارائه می دهد. همانطور که توسط «FinancialData» ارائه شده است، این داده ها در واحد درصد ارائه می شوند (به عنوان مثال، «4.06» در اولین رکورد واقعاً برابر با «4.06٪» یا «0.0406» است). ظاهرا منبع داده (شاید Yahoo Finance) برای این موضوع تفاوتی بین واحد اندازه گیری قائل نیست. برای من کنجکاو به نظر می رسد که داده های مدیریت شده Wolfram نیز چنین نیست. این امر به دلیل موارد زیر مرموزتر و گیج کننده تر می شود: FinancialData[^TNX، Open، Units] Missing[NotAvailable] بنابراین، به نظر می رسد که ما هیچ ابزار برنامه ای برای شناسایی اطلاعات کلیدی در مورد داده ها نداریم. نمیدانم این نوع مشکل تا چه حد گسترده است، اما برای من مطمئناً به قابلیت استفاده از دادههای انتخابشده مربوط میشود. شاید، Wolfram فقط آنچه را که به دست میآورد منتقل میکند، اما نام curated دلالت بر چیزی بیشتر دارد. * آیا راه دیگری برای تعیین اینکه چگونه یا در چه واحدهایی داده های مدیریت شده می آیند وجود دارد؟ * آیا به نظر می رسد این یک نادیده گرفتن در داده های انتخاب شده است؟ * آیا این یک اشکال به نظر می رسد؟ من نمی خواهم ولفرام را شکست دهم. داده های انتخاب شده منبع بزرگی را در اختیار ما قرار می دهد. من فقط امیدوارم بازخورد کاربران را به امید بهتر شدن آن ارائه کنم. | داده های انتخاب شده گاهی اوقات در واحدهای نامشخص تحویل داده می شود |
8276 | من به مقادیر مورد انتظار یک لیست نیاز دارم که در آن متغیر تصادفی برای برداشتن انتظارات باید ورودی عباراتی باشد که قبلا تعریف شده است. من مشکوک هستم که Set[] و SetDelayed[] من را ترک کردند. (یا نقشه و جدول؟) امیدوارم منظور از کد به طور منطقی روشن باشد: من به عبارات شش عدد در [0,1] علاقه مند هستم که در آن گمان می کنم (مدل) آنها با خطا اندازه گیری شده اند (خطاها مستقل هستند و در اینجا یکنواخت است، اما به هر حال پاسخ ها کوتاه شده تا در محدوده معنی دار قرار گیرند). من راه حلی را که انتظار دارم دریافت نمی کنم، فقط یک عبارت جایگزین شده است. ورودی: AList = {a1,a2,a3,a4,a5,a6} پاسخ := (Min[1,Max[#,0]])& /@ (AList+errors) dlist ={پاسخ[[5]] ,پاسخ[[6]]، پاسخ[[3]]/پاسخ[[1]]، پاسخ[[4]]/پاسخ[[2]]} دلتاسبتاس = Expectation[dlist,errors\[Distributed]Table[UniformDistribution[],{6}]] (توجه داشته باشید که خطاها در Expectation تعریف شده اند، همانطور که فکر می کنم باید باشد) خروجی: {Min[1,Max[0,0.8 +UniformDistribution [{0،1}]]]، حداقل[1، حداکثر[0،0.7 +UniformDistribution[{0,1}]]],Min[1,Max[0,0.5 +UniformDistribution[{0,1}]]]/Min[1,Max[0,0.8 +UniformDistribution[{0,1} ]]]، حداقل[1، حداکثر[0،0.4 +UniformDistribution[{0,1}]]]/Min[1,Max[0,0.7 +UniformDistribution[{0,1}]]]} | انتظار بیش از یک لیست با عبارات تودرتو |
39444 | من یک دنباله $\\{(x_k، y_k، z_k)\\}_{k=1}^n \subset \mathbb{R}^3$ دارم، همه نقاط در امتداد یک مسیر با تابع $\gamma \ نشان داده میشوند. کولون \mathbb{R} \to \mathbb{R}^3$، که فاصله مسیر را تا یک مکان در فضای سه بعدی ترسیم میکند. آیا راهی برای _Mathematica_ برای خروجی یک درونیابی پارامتری مانند $\gamma$ وجود دارد و دنباله را به عنوان زیرمجموعه ای از محدوده خود دارد؟ | یک منحنی را به صورت سه بعدی درون یابی کنید |
51086 | من می دانم که Mathematica در مورد عملیات عملکردی مانند اعمال لیستی از وظایف در لیستی از متغیرها واقعاً قدرتمند است. گاهی اوقات وقتی به دنبال عددی در محدوده وسیعی میگردیم، احساس میکنم که قدرتمندترین ابزار نیست. اما این چیزی است که من می خواهم بدون توجه به آن از آن استفاده کنم. من همیشه میتوانم از حلقه «While» استفاده کنم، اما مطمئن نیستم که مؤثرترین راه برای انجام آن باشد. بنابراین من به دنبال روشی زیباتر/موثرتر برای انجام این کار هستم. بگذارید مثالی برای شما بزنم: سوال: کوچکترین عدد صحیح مثبت را پیدا کنید که مجموع ارقام آن بزرگتر از 100 باشد. mySum = 0; SumLimit = 100; در حالی که[mySum < SumLimit, myDigits = IntegerDigits[myInt]; mySum = مجموع[#^2 & /@ myDigits]; myInt = myInt + 1; ] myInt - 1 و پاسخ 59 است. اما همانطور که به وضوح می بینید، این روش بسیار کند است. اگر به جای 100 بگم 1000، پیدا کردنش خیلی طول میکشه. بدیهی است که راههای بهتری برای حل این مشکل نسبت به brute force وجود دارد، اما من اساساً مایلم اجرای ظریفتری از روش brute force داشته باشم. | کوچکترین عدد صحیح مثبت را که شرایط خاصی را برآورده می کند، پیدا کنید |
54664 | من یک معادله دیفرانسیل را به صورت عددی با NDSolve حل می کنم[{p'[r] == -function[r,p[r]], p[0] == pcenter}, p,{r, 0, rmax}] با تابع> 0. در برخی از r، p[r] منفی می شود. من می خواهم NDSolve به محض اینکه این اتفاق افتاد متوقف شود و مقدار r ذخیره شود. آیا ایده ای برای انجام این کار دارید؟ | NDS حل شرط شکست |
59348 | در زیر یک تابع کامپایل شده ساده f وجود دارد که چندین خروجی می دهد. f = کامپایل[{{a, _Real}}, Module[{k1=Table[i, {i, a}], k2=Table[i j, {i, a}, {j, a}]}, {k1 ، k2}]]; «CompilePrint[f]» «MainEvaluate» را نشان میدهد احتمالاً به این دلیل که رتبههای «k1» و «k2» متفاوت است. ارزیابی نمونه «f[2]» اخطار زیر را میدهد و به ارزیابی کامپایل نشده ادامه میدهد (احتمالاً به دلیل «MainEvaluate»). ادامه با ارزیابی جمع آوری نشده >> آیا راه دیگری برای دریافت خروجی های متعدد با رتبه های مختلف از یک تابع کامپایل شده بدون «MainEvaluate» وجود دارد؟ | CompiledFunction با خروجی های متعدد در رتبه های مختلف |
39351 | می توانید در مورد نتیجه «ادغام» به من توضیح دهید. \!\(\*SubsuperscriptBox[\(\[Integral]\)، \(1\)، \(3\)]\(\*SubsuperscriptBox[\(\[Integral]\)، \(1\), \(3\)]\*FractionBox[\(9 v\), \(v + u\ v\)] \[DifferentialD]u \[DifferentialD]v\)\) (* 2 log(512) *) % // Simplify (* 2 log(512) *) % // FullSimplify (* 18 log(2) *) با این حال، نمی توانم این نتیجه را کامل ساده کنم FullSimplify[Log[512]] (* log (512) *) Log[512] // N (* 6.23832 *) FullSimplify[2 Log[512]] // N (* 12.4766 *) بنابراین سؤال $1$ این است که چگونه «Log[512]» را ساده کنیم و چرا به طور پیشفرض به «9Log[2]» ساده نمیشود. 9 Log[2] // N (* 6.23832 *) وقتی با دست ادغام میکنم، «9» یا «18» را به راحتی جمعآوری میکنم، بنابراین نتیجه «18 log(2)» را دوست دارم، نه «2 log( 512)»، بنابراین من تعجب می کنم که چرا _Mathematica_ این نتیجه را می دهد؟ | چگونه می توانم $\log(512)$ را به $9\log(2)$ ساده کنم؟ |
26883 | می ترسم این یک سوال واقعا احمقانه باشد. ارزیابی انتگرال معین زیر Integrate[Sqrt[1 - (x^2 + y^2)], {x, -1, 1}, {y, -1, 1}] به دست میآید (2/3) (Pi - I (-2 + Log[4])) قسمت خیالی را نمی خواهم. افزودن گزینه فرضیات -> x^2 + y^2 <= 1 کار نمی کند. چه چیزی را از دست دادم؟ | انتگرال دوگانه و مفروضات |
15578 | من سعی می کنم یک inset را در بالای یک نمودار قرار دهم، اینست نیز یک نمودار است. من از «Inset» در «Epilog» و خط فرمان زیر استفاده میکنم: Epilog -> {Inset[coherenceLengthGraph, {12, 0.35}, {Automatic, Top}, 11]} چیزهای زیادی را امتحان کردهام اما نمیتوانم قرار دهم ورودی بالای نمودار پایه * * * من از Show برای ارائه دو لیست از داده های مختلف در یک نمودار استفاده می کنم، پس از آن -و در Show- از Epilog استفاده می کنم. من به GraphicsColumn نگاه کردم اما نمیتوانم ببینم چگونه کارهایی را که میتوان با استفاده از Inset انجام داد اجازه میدهد. این کد من است pwaveGraph = Show[graphlistofKPPhaseBoundaries, graphKPBands, Frame -> {True}, FrameLabel -> {2μm/\!\(\*SuperscriptBox[\(\[HBar]\), \\(2\)]\ )، }، PlotRange -> {{-2، 18.05}، {-1.05، 1.05}}، FrameTicks -> {Automatic، {-1، 0، 1}}، Epilog -> {Inset[ coherenceLengthGraph، {12، 0.35}، {Automatic، Top}، 11]}]; | نمی توان درج را برای نمایش در بالای نمودار پایه تنظیم کرد |
59344 | من اجزایی را برای راهاندازی رایانهای انتخاب میکنم که هدف آن اجرای محاسبات نمادین بزرگ در Mathematica 9.0 تحت Windows 7 64 Bit Pro است. من بودجه محدودی دارم بنابراین این سیستم را در نظر دارم: * مادربرد Asrock Z97 Extreme 4 * cpu Intel Haswell Core i5-4690K (AVX2، BMI، TSX) * رم HyperX Fury Memory Black Memorie RAM، 32 گیگابایت، 1866 مگاهرتز HX318C10 /16 و من هیچ شانسی برای خرید دستگاه دوم در صورت وجود ندارد اول به شدت موثر بودن در حال حاضر پولی برای کارت گرافیک GPU ندارم. شاید در آینده بتوانم یکی اضافه کنم. آیا مجوز استاندارد Mathematica اجازه استفاده از تمام ویژگی های این سخت افزار را می دهد؟ آیا سخت افزار فاقد برخی از ویژگی های اصلی است که Mathematica می تواند از آنها استفاده کند؟ ممنون!! | سخت افزار مورد نیاز برای انجام محاسبات نمادین بزرگ |
603 | اکثر کاربران Mathematica فراتر از سطح مبتدی از پدیده _Packed Arrays_ آگاه خواهند بود. توابع قابل دسترسی کاربر مربوط به آرایههای بستهبندی شده در زمینه «توسعهدهنده» زندگی میکنند و مدت زیادی است که وجود دارند. من نمی دانم که این چه معنایی برای استفاده آینده آنها دارد. آیا «توسعهدهنده» پایدارتر از «تجربی» است؟ آیا میتوان انتظار داشت که این عملکرد به هسته منتقل شود و چه استراتژیهای فراخوانی را میتوانیم برای به حداقل رساندن تأثیرات چنین حرکتی اتخاذ کنیم؟ | دسترسی آتی به ابزارهای آرایه بسته بندی شده |
601 | نمیدانم که آیا این یک اشکال است، یا آیا من چیزی را اشتباه متوجه شدهام: Exists[n، EvenQ[n] && PrimeQ[n]] // Resolve (* ==> False *) بنابراین اگر این نتیجه را به درستی تفسیر کنم، با توجه به برای Mathematica عدد اول زوج وجود ندارد. با این حال، اگر مستقیماً به عدد داده شود، نتیجه صحیح را می دهد: EvenQ[2] && PrimeQ[2] (* ==> True *) بنابراین آیا من یک اشکال در Mathematica پیدا کردم (و اگر چنین است، آیا در آخرین نسخه برطرف شده است. نسخه)؟ یا من Resolve را اشتباه متوجه شدم؟ | چرا Mathematica ادعا می کند که عدد اول زوج وجود ندارد؟ |
18778 | > **تکراری احتمالی:** > درون یابی داده های دوبعدی با مقادیر گمشده من سعی می کنم یک آرایه 21x21 از مقادیر را درون یابی کنم. آرایه 21x21 گاهی اوقات مقادیر صفر دارد و با کمک درون یابی، صفر را با مقدار مناسب جایگزین می کنم تا خروجی معقولی داشته باشم. کد من به شرح زیر است: binmeans dataInt = Flatten[binmeans] int = Interpolation[Select[Transpose[{Range[Length[dataInt]], dataInt}]، آخرین[#] != 0 &]، InterpolationOrder -> 1] l = 1; gTable1 = جدول[0، {binSize}، {binSize}]; برای[x = 1، x <= binSize، x++، برای [y = 1، y <= binSize، y++، gTable1[[x، y]] = int[l]; l++] ] لیست binmeans را صاف می کنم، مقادیری را که صفر نیستند انتخاب می کنم، یک تابع درون یابی ایجاد می کنم، جدول 21x21 دیگری ایجاد می کنم و آن را با خروجی تابع درون یابی پر می کنم. خروجی نهایی به شرح زیر است: و خروجی مورد انتظار این است:  تابع Interpolation فقط با درون یابی مقادیر در محور x کار می کند. من تعجب می کنم که چگونه می توانم با در نظر گرفتن تمام نقاط اطراف ( درون یابی محور x و y) درون یابی کنم. متشکرم | درون یابی داده های دو بعدی |
42276 | من می خواهم خروجی را فرمت کنم. برای مثال، کد زیر For[n=2,n<=10,n++, factorization =FactorInteger[n] را می دهد. طول=طول[فاکتورسازی]; اگر [طول==1، فاکتورسازی =(Superscript@@@FactorInteger[n])[[1]]، فاکتورسازی =CenterDot@@(Superscript@@@FactorInteger[n]) ]; Print[n = , n, = , factorization, , تعداد فاکتورهای اول = , طول]; ]  اما چیزی که من می خواهم چیزی شبیه به زیر است (اما تراز بهتر)  من می دانم که Grid وجود دارد، اما نمی دانم چگونه از آنها در این مورد فعلی استفاده کنم. همچنین، من راهحل سادهتری را ترجیح میدهم (در صورت وجود)، مثلاً میتوان «عرض میدان» را مانند زبان C مشخص کرد. | عرض فیلد را در Print مشخص کنید |
44803 | این دو لغزنده قفل شده DynamicModule[{p = {2 π, 0}, r}, {Slider2D[Dynamic[r]], Slider2D[Dynamic[1 - r, (r = 1 - #) &]]}] ایجاد میکند! [توضیحات تصویر را اینجا وارد کنید](http://i.stack.imgur.com/2P9Id.png) چگونه می توانم یک چک باکس اضافه کنم تا بتوانم آیا می توانید کنترل کنید که آیا آنها را قفل کنید یا نه؟ اگر چک باکس تیک خورده باشد، لغزنده دوم با اسلایدر اول همگام می شود و سپس مانند بالا قفل می شوند و اگر تیک کادر را بردارید، می توانند به طور مستقل حرکت کنند. من چیزی شبیه به این DynamicModule را امتحان کردم[{p = {2 π, 0}، علامت زده شد = True, r,r2 }, {Slider2D[Dynamic[r]], Slider2D[Dynamic[If[checked, 1 - r, r2]] ]، چک باکس[Dynamic[بررسی شد]]}] یا این DynamicModule[{p = {2 π, 0}، r، r2، علامتگذاری شده = True}، {Slider2D[Dynamic[r]]، Refresh@If[checked، Slider2D[Dynamic[1 - r، (r = 1 - #) &]]، Slider2D[Dynamic[r2]] ]، چک باکس[Dynamic[checked]]}] اما هیچکدام کار نکردند. | چگونه اسلایدرهای قفل شده را با قابلیت باز کردن قفل ایجاد کنیم؟ |
26887 | من به دنبال کدهای ساده Mathematica برای مدل سازی یک HMM با تنها چند حالت و تعداد مساوی سیگنال های قابل مشاهده (انتشار) هستم. من امیدوار هستم که مسیرهای نمونه تولید کنم و احتمال عقبی بودن سیستم را در یک وضعیت مشخص پیگیری کنم. هر گونه کمکی قدردانی خواهد شد. | کد Mathematica برای مدل های پنهان مارکوف (HMM) |
26881 | من یک سوال سریع دارم. آیا به هر حال می توان یک عدد بزرگ را به عنوان توان یک عدد دیگر در _Mathematica_ بیان کرد؟ منظورم از این، برای مثال، 1237940039285380274899124224 = 512^{10}$ است. آیا تابعی وجود دارد که من را قادر می سازد از LHS به RHS محاسبه بالا بروم؟ با توجه به $1237940039285380274899124224$، چگونه می توانم $512^{10}$ دریافت کنم؟ Divisors نزدیک است اما آن چیزی نیست که من به آن نیاز دارم. با تشکر از هر راهنمایی مفید | بیان اعداد بزرگ به صورت نمایه |
26886 | من مقداری داده دارم که با ListPlot رسم شده است. مقادیر در محور y از -411230.40068*10^9 تا -411230.20005*10^9 است. Mathematica، هنگام ترسیم داده ها، برای هر تیک فقط مقدار -4.1123*10^14 را روی محور y به من نشان می دهد. آیا راهی وجود دارد که او اعداد را با توان 10^9 و با دقت 10 رقم نشان دهد؟ من با Ticks امتحان کردم اما به اینجا نرسیدم. با تشکر ویرایش شده: یک نمونه در صورت درخواست :) `data2={{1, {-5.54852437936809996398746480994*10^15, \ -1.584051608064205154881747653141*1 -1.54904996250380274306639604529*10^15، \ -7.24548530142209283870114553464*10^14، \ -7.18837770040996237092450275609*10^14، \ -7.15800320331340464813219293321*10^14، \ -4.11230259670690940795492506374*10^14، \ -4.11230258208178097437386932781*10^14، \ -4.11230256745665254647574651356*10^14, \ -4.11230253333135289454398509564*10^14}}،{201، {-5.54852437888387950167782712058*10^15، \ -1.58405160700141010456248575686*10^15، \ -1.54904996124562038459636927190*10^15، \ -7.24548527010296055168304870775*10^14، \ -7.1883776530054030648456067009*10^14، \ -7.15800315786888059026593182124*10^14، \ -4.11230245162563527615111099610*10^14، \ -4.11230245150863424853646162039*10^14، \ -4.11230245139163322092217595244*10^14، \ -4.11230245111863082315635188077*10^14}}}` این چیزی است که من برای ترسیم آنها استفاده می کنم: `Treranad[ListP]، &@h/h PlotRange -> {-4.112303*10^14، -4.112302*10^14}، Joined -> True، Mesh -> All، PlotStyle -> PointSize[0.002]]` | ترتیب قدر در محور y Ticks را با ListPlot تغییر دهید |
26882 | من تابعی دارم که بهعنوان فهرستی طولانی از مقادیر نشان داده شده است که میخواهم آنها را ادغام کنم. من می توانم این کار را از نظر رویه ای با قانون سیمپسون انجام دهم. ListConvolve معمولاً سریعتر از کد رویه ای اجرا می شود، بنابراین اگر بتوانم هسته مناسب را پیدا کنم می خواهم از آن استفاده کنم. لیست من می تواند زوج یا فرد باشد و برای دومی می خواهم از روشی استفاده کنم که بهتر از روش ذوزنقه ای باشد. آیا روش مرتبه بالاتری برای این مورد وجود دارد؟ | قانون سیمپسون با ListConvolve یا ListCorrelate |
49337 | من کنجکاو هستم که آیا می توان _Mathematica_ را برای ساده کردن/دستکاری/بسط انتظارات اساسی، انتظارات شرطی، مجموع متغیرهای تصادفی و غیره به دست آورد. یک مثال ساده ممکن است این باشد: $$Var(X+Y)=E[(X +Y)^2]-(E[X]+E[Y])^2$$ بیاهمیت است که نشان دهیم این میتواند به این موارد گسترش یابد: $$Var(X+Y)=E[X^2]+2E[XY]+E[Y^2] - E[X]^2-2E[X]E[Y]-E[Y]^2 $$ و سپس به $$Var(X+Y)=Var(X)+Var(Y)+2Cov(X,Y)$$ ساده شده است. از مختلف احتمالات، گرفتار شدن، اشتباه کردن و غیره آسان است. خیلی خوب است که ریاضیات را به دست آوریم تا دستکاری ها را برای من انجام دهد. با این حال، من نتوانستم بفهمم چگونه می توان _Mathematica_ را برای انجام این نوع عملیات _بدون__ تعریف توزیع واقعی به دست آورد. افکار؟ | دستکاری نمادین لحظات یک توزیع ناشناخته |
59340 | من روی یک طرح تحول پیچیده کار می کنم که می خواهم از طریق mathematica ایجاد کنم. من با نقشهبرداری $w=z^2$ کار میکنم که قسمتهای واقعی و خیالی آن به ترتیب $u=x^2-y^2$ و $v=2xy$ هستند. اکنون، میخواهم تصویری را در زیر تبدیل دادهشده هر شاخه از هذلول ترسیم کنم، جایی که شاخههای راست و چپ (به رنگ آبی) به سمت بالا هستند و به ترتیب به سمت پایین به عنوان مثال، شاخه های آبی هذلولی در (1) به این صورت ظاهر می شوند:  به طور مشابه، برای هذلولی $$2xy= 2,\tag{2}$$شاخه های چپ و راست (به رنگ نارنجی) به ترتیب رو به بالا و پایین هستند. ** چگونه می توانم تصاویر این هذلولی ها را در زیر $w=z^2$ ترسیم کنم، در حالی که جهت شاخه های مربوط به آنها را در نظر بگیرم؟** انتظار دارم تصویر هذلولی در (1)، خط $ باشد. u=1$، رو به بالا، و تصویر هذلولی در (2) خط $v=2$، به سمت راست باشد. این چیزی است که من تا کنون دارم. با این حال، دریافت فلش های جهت گیری مستلزم این است که بسته **CurvesGraphics6** را از اینجا بارگیری کنم. _اگر کسی بتواند روشی برای ارائه فلشهای جهتگیری برای این منحنیها از طریق روشهای سادهتر ارائه دهد، این نیز عالی خواهد بود._ r1 = ContourPlot[{x^2 - y^2 == 1, x*y == 2}, { x، -4، 4}، {y، -4، 4}، محورها -> True، Frame -> False، PlotRange -> Automatic، Background -> White، Oriented -> True] **[کد به روز شده]** با حسن نیت از Eldo و Mark McClure، من توانستم بدون استفاده از بسته فوق الذکر، فلش های جهت را به Hyperbolas اعمال کنم. r1 = ContourPlot[{x^2 - y^2 == 1, x*y == 2}, {x, -4, 4}, {y, -4, 4}, Axes -> True, Frame -> False، PlotRange -> Automatic، Background -> White] Show[r1, r1 /. خط[pts_] :> پیکان[pts, 2]] | چگونه می توانم تصاویر منحنی های جهت دار را تحت تبدیل پیچیده رسم کنم؟ |
34842 | **نمای کلی** من یک ماتریس بسیار بزرگ دارم که باید محاسبه کنم که هر عنصر به ادغام حاصلضرب دو تابع در دامنه پیچیده نیاز دارد. من میخواهم مجموعهای از گزینهها را برای «NIintegrate» پیدا کنم که برای همه ادغامهای من به خوبی کار کند. بیشتر ادغامها فقط چند ثانیه طول میکشد، اما بقیه تا 4 ساعت طول میکشد. در زیر هیستوگرام زمان بندی ادغام ها آمده است. واضح است که تعدادی بسیار سریع و برخی بسیار کند وجود دارد:  مجموعه زیر از نمودارها شش انتگرال را نشان می دهد که کمتر از 15 متر طول کشیده است، همراه با تجسم دامنه. برچسب نمودار نشان می دهد که چقدر طول کشید تا یکپارچه شود.  مجموعه نمودارهای زیر شش انتگرال را نشان می دهد که بیش از 15 متر طول کشیده است همراه با تجسم دامنه. برچسب نمودار نشان می دهد که چقدر طول کشید تا یکپارچه شود.  همانطور که می بینید این دو گروه تفاوت چندانی با هم ندارند، اما همه آنهایی که زمان زیادی نیاز دارند. زمان منجر به مقادیر یکپارچه می شود که بسیار نزدیک به صفر هستند ($\ approx 10^{-16}$). **جزئیات** در اینجا توابع نمودار چهارم در هر مجموعه نشان داده شده در بالا آمده است: یک عملکرد خوب (سریع): rg={{-3.35513, 5.30513}, {-1.51554, 7.14471}}; funa=Function[{x, y}, E^(1/2 (-(0.39 + x/5) (100. (0.39 + x/5) - 6.12323*10^-15 (0. + y/5) ) - (-6.12323*10^-15 (0.39 + x/5) + 50. (0. + y/5)) (0. + y/5)))] funb=تابع[{x، y}، E^(1/2 (-(-0.195 + x/5) (55.3571 (-0.195 + x/5) + 15.4647 ( -0.562917 + y/5)) - (15.4647 (-0.195 + x/5) + 94.6429 (-0.562917 + y/5)) (-0.562917 + y/5)))] ناحیه = تابع[{x,y}، ((1/2 (4.54663 - 0.909327 x - 0.525 سال) >= 0 && /2 (0.954793 - 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (-2.63705 + 0.909327 x - 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (-2.63705 + 0.909327 x + 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (3 + 0.954) = 0.954. && 1/2 (4.54663 - 0.909327 x + 0.525 y) >= 0) || 0.454663 + 0.909327 x - 0.525 y) >= 0 && 1/2 (-1.54586 + 0.909327 x + 0.525 y) >= 0 && 1/2 (-0.136399 + 1.05 y) >/2 2 x 0.3 - 0.5 + 0.525 y) >= 0) || (1/2 (2.36425 - 0.909327 x - 0.525 y) >= 0 && 1/2 (-0.136399 - 1.05 y) >= 0 && 1/2 (8 +1.5 x 0.5) - 0.525 y) >= 0 && 1/2 (-0.454663 + 0.909327 x + 0.525 y) >= 0 && 1/2 (2.04599 + 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (3.45544 - 0.909 x 0.5 - 2. 0) || (1/2 (2.04599 - 0.909327 x - 0.525 y) >= 0 && 1/2 (3.45544 - 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (2.36425 + 0.909327 x - 0.525 & 0.525) > (-0.136399 + 0.909327 x + 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (-1.54586 + 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (-0.454663 - 0.909327 x + 0.52) | 0.5=5 (1/2 (0.954793 - 0.909327 x - 0.525 y) >= 0 && 1/2 (4.54663 - 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (4.54663 + 0.909327 x - & 0.525) >1=0 (0.954793 + 0.909327 x + 0.525 y) >= 0 && 1/2 (-2.63705 + 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (-2.63705 - 0.909327 x + 0.525)| (1/2 (-0.136399 - 0.909327 x - 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (2.36425 - 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (3.45544 + 0.909327 x - 0.2 & 0.5) > 0.5 (2.04599 + 0.909327 x + 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (-0.454663 + 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (-1.54586 - 0.909327 x + 0.525)| (1/2 (-0.454663 - 0.909327 x - 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (-1.54586 - 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (-0.136399 + 0.909327 > 25 x - 0.909327 > 25 x - 0. /2 (2.36425 + 0.909327 x + 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (3.45544 + 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (2.04599 - 0.909327 x + 0.525 سال) |)>= (1/2 (-1.54586 - 0.909327 x - 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (-0.454663 - 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (2.04599 + 0.909327 x 20 && 1 > 0) = 5. 2 (3.45544 + 0.909327 x + 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (2.36425 + 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (-0.136399 - 0.909327 x + 0.525 y)| (1/2 (-2.63705 - 0.909327 x - 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (-2.63705 - 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (0.954793 + 0.909327 x 20 && 1 > 0.) = 5. 2 (4.54663 + 0.909327 x + 0.525 سال) >= 0 && 1/2 (4.54663 + 1.05 سال) >= 0 && 1/2 (0.954793 - 0.909327 x + 0.525 y) & = 0.525 y) و >) ((-2.75 + x)^2 + (0. + y)^2 <= 0.316406 || (1.375 + x)^2 + (-2.38157 + y)^2 <= 0.316406 || (1.375 + x)^ 2 + (2.38157 + y)^2 <= 0.316406)] یک بد یک (آهسته): rg={{2.9، 5.}، {-1.05، 1.05}}; funa=تابع[{x, y}، E^(1/2 (-(0. + 100. (-0.39 + x/5)) (-0.39 + x/5) - (0. + 50. (0 . region=Function[{x, y}, 1/2 (4.54663 - 0.909327 x - 0.525 y) >= 0 && 1/2 (0.954793 - 1.05 y) >= 0 && 1/2 (-2.6 | NI-integrate آهسته روی دامنه های پیچیده (گاهی اوقات) |
30811 | من تعدادی کامپیوتر دارم که ممکن است همه آنها نیاز به استفاده از یک پیکربندی (مشتری) برای Wolfram Lightweight Grid داشته باشند. من میدانم که راههایی برای تنظیم برنامهای برخی از گزینههای front-end با دستورات مشابه SetOptions[$FrontEnd, RenderingOptions -> {HardwareAntialiasingQuality -> 1}] مانند این سوال وجود دارد. سوال من این است: آیا دستورات مشابهی وجود دارد که وقتی آنها را روی یک رایانه ارزیابی می کنم، صفحه اولویت Local->Lightweight Grid را تنظیم می کند؟ یعنی من دوست دارم دفترچه ای داشته باشم که بتوانم آن را بین همکارانم توزیع کنم که حاوی کدهایی مانند SetOptions[Something, LookForKernelsAt->IPAddress(es)OfTheComputer(s)RunningLightweightGrid] باشد که کامپیوترهای آنها را به درستی و از طریق راه اندازی مجدد Mathematica پیکربندی کند. به طوری که آنها فقط یک بار باید کد را ارزیابی کنند). آیا این امکان پذیر است؟ آیا چنین دستوراتی وجود دارد؟ من سعی کردهام بفهمم چه چیزی در زمینههای «LightweightGridClient» و «Parallel» «Developer» ارائه شده است، اما به نظر میرسد هیچ چیز با این شرایط سازگار نیست. | راه اندازی شبکه سبک وزن در چندین مشتری به صورت برنامه ریزی شده |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.