_id string | text string | title string |
|---|---|---|
212514 | من در حال طراحی یک راه حل سازمانی هستم که شامل محصولات مدولار شده در محدوده محصول با استفاده از کد Entity Framework ابتدا برای تعریف مدل دامنه و ارائه دسترسی به داده است. به عنوان مثال راه حل ها: ProductRange.Authentication ProductRange.Gateway ProductRange.OrderSystem ProductRange.MarketingSystem هر یک از این محصولات (راه حل ها) لایه های مشابهی خواهند داشت، در حال حاضر: پروژه ها در هر راه حل: ProductRange.OrderSystem.Model (شامل کد اول POCOs.DataderSstemt. شامل dbContext) ProductRange.OrderSystem.DataAccess (شامل مخزن عمومی) ProductRange.OrderSystem.Service.DomainLogic (شامل منطق تجاری) ProductRange.OrderSystem.Service.ApplicationLogic (حاوی منطق برنامه) ProductRange.OrderSystem.Presentation.AdminWebsite ProductRange.OrderSystem.Presentation.CustomerWebsite برخی از محصولات باید به منطق دامنه محصول دیگری دسترسی داشته باشند، به ویژه همه آنها باید به ProductRange.Authentication دسترسی داشته باشند، اما همچنین ProductRange.MarketingSystem نیاز به Questin است. .OrderSystem من فکر می کنم به افشای منطق دامنه بین محصولات در محدوده از طریق یک سرویس WCF. اما من همچنین باید به محصول به صورت محلی ارجاع دهم (به عنوان مثال ایجاد منابع پروژه). چگونه باید این را اجرا کنم؟ آیا باید یک سرویس WCF ایجاد کنم به عنوان مثال. ProductRange.OrderSystem.WCF که منطق دامنه را فراخوانی می کند و آن را آشکار می کند یا منطق دامنه من خودش باید یک سرویس WCF باشد؟ اگر مورد دوم باشد، آیا همیشه باید منطق دامنه خود را از طریق WCF، حتی از ApplicationLogic محلی، ارجاع دهم؟ حدس میزنم به دنبال راهنمایی در مورد اینکه چه لایههایی باید داشته باشم و بهترین روش برای ایجاد ارتباط بین راهحلها هستم. | منطق دامنه در لایه سرویس به عنوان سرویس WCF در معرض دید قرار گرفت |
150426 | من باید راه یا الگوریتمی پیدا کنم که اعضای یک مجموعه داده معین (از اعداد صحیح مثبت) را گروه بندی کند تا تفاوت بین میانگین گروه به حداقل برسد (مثلاً نه حداکثر شود). دو محدودیت وجود دارد: 1. تعداد گروه ها نباید از log(N) پایه 2 تجاوز کند. N اندازه آرایه ورودی است. فرض کنید که همیشه N = 16. 2. اندازه گروه باید حداقل پایه log(N) 2 باشد. در مثال زیر اندازه گروه باید حداقل 4 باشد. با جستجو در وب، الگوریتم حریص زیر را پیدا کردم. لطفا نمونه زیر را نیز ببینید. 1. اعداد را به ترتیب نزولی مرتب کنید. 2. اولین عناصر K را بگیرید و در گروه های مختلف قرار دهید. در اینجا، K تعداد گروه ها است. 3. برای عناصر بعدی (N - K)، آنها را در گروهی با کمترین مجموع قرار دهید. این کار را تا تکمیل تمام اعداد تکرار کنید. آیا می توانیم الگوریتم بهتری از نظر پیچیدگی زمانی داشته باشیم؟ راهنمایی به سمت راه حل بهتر برای این مشکل قدردانی می شود. مثال: برای آرایه ورودی = (11، 11، 14، 16، 17، 18، 18، 19، 20، 21، 22، 25، 25، 26، 28، 31) راه حل: (که در آن sd: انحراف استاندارد، cv : ضریب تغییرات) گروه میانگین sd cv (31، 20، 17، 11) 19.8 8.4 0.4 (28، 21، 18، 11) 19.5 7.1 0.4 (26، 21، 19، 14) 20.0 5.0 0.3 (25، 22، 18، 16.0.2) | گروه بندی اعداد برای به حداقل رساندن میانگین های گروهی |
201479 | من باید با استفاده از الگوریتم زیر یک رشته ایجاد کنم: 1. یک GUID به عنوان یک آرایه بایت ایجاد کنید. 2. آن GUID را به یک رشته تبدیل کنید. 3. از این رشته، رمزگذاری UTF-8 را به عنوان یک آرایه بایت دریافت کنید. 4. از این آرایه بایت، آن بایت ها را به آرایه بایت دیگری هش کنید. 5. از این آرایه بایت، کدگذاری base64 را به صورت رشته ای دریافت کنید. 6. یک ثابت رشته به این رشته اضافه کنید. از چه الگوی طراحی استفاده کنم؟ من به سازنده و/یا مسئولیت زنجیره ای فکر می کنم، اگرچه مطمئن نیستم که تغییر بین انواع آرایه رشته ای و بایتی را انجام دهم. **به روز رسانی:** من به زبان شی گرا (C++، Java، C#) برنامه نویسی می کنم. رمزگذاری UTF-8 ممکن است در الزامات و همچنین الگوریتم هش در مرحله 4 تغییر کند. | از کدام الگوهای طراحی برای این الگوریتم استفاده کنم؟ |
121684 | خواندن کتاب، تماشای فیلم و مرور آموزش ها بسیار آسان است. یادداشت برداری و در واقع یادگیری مطالب ممکن است کمی سخت تر باشد، اما حتی در این صورت، هر کسی که مغز مناسب و علاقه کافی داشته باشد، به اندازه کافی آسان است (غیرقابل ذکر است، سرگرم کننده). مسئله این است که واقعاً شما را برای نوشتن یک برنامه یا وب سایت کامل آماده نمی کند. فرض کنید شما آن نوجوانان هستید (فقط در دبیرستان، هیچ دوره واقعی (در سطح کالج) علوم کامپیوتر یا برنامه نویسی، و بدون تجربه دنیای واقعی)، و با Groupon بیرون می آیید. یا حتی مارک زاکربرگ، مطمئناً او یک نابغه بود و یک برنامه نویس بسیار توانا بود ... اما چگونه؟ چگونه به افرادی که لزوماً در برنامه نویسی تازه کار نیستند، اما در برنامه نویسی برنامه های کاربردی واقعی و برنامه نویسان واقعی تازه کار هستند، توصیه می کنید که آن را توسعه دهند؟ فرایند توسعه - به ویژه برای برنامه نویسان مجرد (یا شاید 2-3 نوجوان) چیست؟ همچنین، تا آنجا که توسعه وب پیش می رود، روند آن چگونه است؟ آیا چیزی مانند فیس بوک یا گروپون با یک فریمورک (مثل CodeIgniter یا Zend برای PHP) نوشته شده است؟ یا چارچوب های خود را توسعه می دهند؟ من نمیپرسم چگونه میتوان به یک ایده عالی رسید، اما چگونه میتوان ایدههای عالی را به روشی مؤثر پیادهسازی کرد؟ کسی راهنمایی داره؟ من چند کتاب در C و C++ (عمدتاً زبان برنامه نویسی C و زبان برنامه نویسی C++) و AP Computer Science خوانده ام (و همچنین چند کتاب اضافی در مورد جاوا و OOP خوانده ام). من همچنین چند آموزش در مورد PHP (و CodeIgniter) و Python خوانده ام. اما من هنوز در دبیرستان هستم و از نظر فنی حتی آنقدر بزرگ نیستم که بتوانم چند ماه دیگر در دوره کارآموزی کار کنم. | ساختن یک برنامه کامل؟ |
95916 | من در حال کار بر روی یک نسخه اصلی جدید از یک برنامه مبتنی بر مرورگر هستم و به دنبال نظرات/پیشنهادات در مورد معماری/طراحی هستم. این یک برنامه تک صفحه ای با استفاده از AJAX و قالب سمت مشتری برای دریافت صفحات جدید است. من در حال حاضر از کتابخانه سامی جاوا اسکریپت برای مدیریت نشانهگذاری و دکمههای جلو/برگ استفاده میکنم. من از JQuery، بخشهایی از JQueryUI، SlickGrid و کمی Dojo (بیشتر dojox/rpc/jsonrpc و وابستگیهای آن) استفاده میکنم. من با سرور با استفاده از تماسهای JSON RPC از طریق یک لایه وب سرور بسیار نازک ارتباط برقرار میکنم که فقط رشتههای JSON را به سرور تجاری ارسال میکند، که دارای یک API است که به طرق مختلف قابل دسترسی است، اما مرورگر فقط از JSON RPC استفاده میکند. ردیابی وضعیت جلسه در لایه کسب و کار به عنوان بخشی از اجرای آن API اتفاق میافتد، البته مکانیسم RPC باید اطلاعات کافی برای تشخیص اینکه کدام جلسه آن را فراخوانی میکند، ارائه دهد. تمام آن زمینه بود. سوالی که دارم این است: آیا کسی منابعی را می شناسد که از این نوع طراحی پشتیبانی کند؟ به طور خاص، من به دنبال کتابخانه های جاوا اسکریپت منبع باز علاوه بر Sammy هستم که از برنامه های وب تک صفحه ای پشتیبانی می کنند. سامی از شما انتظار دارد که از قالب سمت سرویس گیرنده استفاده کنید، و از آن پشتیبانی می کند به علاوه چندین افزونه برای کتابخانه های قالب خاص، اما از عملکرد مشابه برای استفاده از AJAX برای اعمال شیوه نامه های CSS (و حذف یا غیرفعال کردن دیگران) هنگام تغییر صفحه نمایش و در یک برنامه وب سنتی تر، صفحات را تغییر می داد. من همچنین دوست دارم از کسی که چیزی مشابه را امتحان کرده است بشنوم. آیا با یک شیوه نامه برای کل برنامه مشکلی نداشتید؟ آیا با مشکلات نشت حافظه به دلیل ماندن در یک صفحه برای مدت طولانی مشکل داشتید؟ همچنین، پیشنهادی برای طراحی سمت مشتری دارید؟ آیا MVP با یک مدل پیادهسازی شده در جاوا اسکریپت، کلاسهای ارائهدهنده برای پیادهسازی رویدادها به روشی انتزاعی که آزمایش واحد آسانتر است، و دیدگاهی برای رسیدگی به موارد واقعی DOM منطقی به نظر میرسد؟ نوعی مدیر برنامه برای ردیابی صفحاتی که در حال اجرا هستند و وقتی صفحه بسته می شود منابع را پاک می کند؟ من منابع یا کتابخانه های جامع زیادی برای طراحی تک صفحه ندیده ام، بنابراین هر چیزی که مردم بتوانند به من بگویند یا به من ارجاع دهند، قدردانی می کنم. توجه داشته باشید که من رویکردهای توسعه دهنده به رابط های کاربری پیچیده جاوا اسکریپت را خوانده ام، که یک سوال عالی است اما مختص رابط های کاربری جاوا اسکریپت پیچیده تک صفحه ای نیست. | آیا کسی پیشنهادی برای طراحی یا کتابخانه های منبع باز به طور خاص برای یک برنامه AJAX تک صفحه ای دارد؟ |
127300 | من می خواهم توانایی های نوشتن داستان های کاربری خود را بهبود بخشم، بنابراین به تجربه و راهنمایی شما نیاز دارم. من فکر میکنم که هر بخش _variable_ یک داستان کاربر را میتوان با پیروی از دستورالعملهای خاصی بهبود بخشید. ## 1\. نقش تعیین نقش های ممکن ممکن است ساده ترین بخش باشد. تنها مشکل این است که داستان های کاربر معمولاً فقط ویژگی های کاربردی را توصیف می کنند که نیاز به توسعه دارند. * **آیا داستان های غیر کاربردی می نویسید؟** و من به داستان های فنی که مربوط به جنبه های دیگر برنامه ریزی محصول مانند امور اداری است فکر نمی کنم. من بیشتر به داستان های حمایتی اضافی فکر می کنم که از همان هدف سطح بالا پشتیبانی می کنند. مانند داستان های تبلیغاتی مرتبط با ویژگی ها؟ ## 2\. به نظر می رسد تعریف ویژگی ها آسان باشد، اما معلوم است که اینطور نیست. چون میتوانم داستانهایی را ببینم که به شدت مرتبط هستند، بنابراین تا زمانی که نقشهای دیگر تمام نشده باشند، نمیتوان نقشهای خاصی را توسعه داد. مثال: ثبت نام کاربر یک داستان کاربر ستونی است که باید ابتدا انجام شود تا سایر داستانهای کاربری مرتبط با نقشهای کاربر ثبتشده (کاربران وارد شده و/یا مدیران و غیره) ایجاد شوند. این یکی بسیار واضح است، اما گاهی اوقات روابط بسیار ظریف تر است. * **چگونه از روابط بین داستان های کاربر اجتناب می کنید؟** آیا تکنیکی برای جدا کردن داستان های مرتبط وجود دارد تا بتوانیم موازی سازی توسعه بهتری داشته باشیم؟ قطع روابط همچنین به چرخه های سرعت بهتر کمک می کند زیرا یک داستان نمی تواند کل سرعت را متوقف کند. ## 3\. سود این یکی سخت ترین قسمتی است که فکر می کنم کمترین دانش را در مورد نحوه نوشتن داستان های کاربری خوب با مزایای واضح دارم. * **آیا در واقع مزایایی را برای هر داستان می نویسید یا ترجیح می دهید به جای آن اهداف سطح بالایی ارائه دهید؟** ارائه آنها به جای مزایا باعث می شود تا متوجه شوید که چرا داستان کاربر خاص از دیگری مهم تر است؟ بنابراین به اولویت بندی کمک می کند. * **آیا داشتن منافع/اهداف مشترک بین مجموعه داستان های کاربر عاقلانه است؟** * **آیا داستان های کاربر را بدون بخش می نویسید؟** آیا این عاقلانه است و در عوض چه می کنید؟ * **آیا مزایا را به گونه ای می نویسید که قابل اندازه گیری باشد؟ ## 4\. داستان های کاربر به طور کلی * **آیا تا به حال همه داستان های کاربر را به عنوان داستان های حماسی تعریف کرده اید؟** این به فیلتر/اولویت بندی آن هایی که بیشتر به اهداف مشترک می پردازند کمک می کند. سپس آنها را به تکههای قابل هضم یا در داستانهای کاربر تکی تقسیم کنید. * **چه ابرداده های اضافی را به داستان های کاربر اضافه می کنید؟** همچنین در مورد گروه بندی داستان های کاربر برای هر ویژگی یا هدف بالاتر صحبت می کنید... | من میخواهم در نوشتن داستانها/ویژگیهای کاربر هدفگرا پیشرفت کنم |
9694 | آموزش برنامه نویسی به یک فرد QA | |
120657 | سیستمعاملهای (تقریباً) سازگار با POSIX و ویندوز برای تمایز بین ورودی/خروجی فایل «حالت باینری» و «حالت متنی» شناخته شدهاند. در حالی که حالت اول هیچ دادهای را بین فایل یا جریان واقعی و برنامه تغییر نمیدهد، حالت دوم محتویات را به فرمت استاندارد به شیوهای خاص پلتفرم «ترجمه» میکند: انتهای خطوط بهطور شفاف به «»\n» ترجمه میشوند. در C، و برخی از پلتفرم ها (CP/M، DOS و Windows) هنگامی که یک بایت با مقدار «0x1A» یافت می شود، یک فایل را قطع می کنند. این دگرگونی ها به نظر من کمی بی فایده به نظر می رسد. مردم فایل ها را بین رایانه هایی با سیستم عامل های مختلف به اشتراک می گذارند. حالت متنی باعث میشود که برخی از دادهها در برخی از پلتفرمها به طور متفاوتی مدیریت شوند، بنابراین وقتی این مهم است، احتمالاً به جای آن از حالت باینری استفاده میشود. به عنوان مثال: در حالی که ویندوز از دنباله CR LF برای پایان دادن به یک خط در حالت متنی استفاده می کند، حالت متنی UNIX CR را به عنوان بخشی از دنباله پایان خط در نظر نمی گیرد. برنامه ها باید خودشان این نویز را فیلتر کنند. نسخههای قدیمیتر مک فقط از «CR» در حالت متنی به عنوان پایان خط استفاده میکنند، بنابراین نه یونیکس و نه ویندوز فایلهای آن را درک نمیکنند. اگر این مهم باشد، یک برنامه قابل حمل احتمالاً به جای استفاده از حالت متنی، تجزیه را به تنهایی اجرا می کند. پیادهسازی تفسیر خط جدید در تجزیهکننده ممکن است مقداری از هزینههای استفاده از حالت متنی را حذف کند، زیرا بافرها باید قبل از بازگشت به برنامه بازنویسی شوند (و احتمالاً اندازه آنها تغییر میکند)، در حالی که ممکن است این کار نسبت به زمانی که در برنامه اتفاق میافتد کمتر باشد. بنابراین، سوال من این است: آیا دلیل خوبی وجود دارد که همچنان به سیستم عامل میزبان برای ترجمه انتهای خطوط و برش فایل ها تکیه کنیم؟ | دلیل خوبی برای باز کردن فایل ها در حالت متنی وجود دارد؟ |
1890 | بهترین روش، رایج ترین قراردادهای نامگذاری پذیرفته شده برای متغیرهای خصوصی در سی شارپ چیست؟ 1. 'private int myInteger;' 2. 'private int MyInteger;' 3. 'private int mMyInteger;' 4. 'private int _myInteger;' 5. 'private int _MyInteger;' 6. گزینه اسرارآمیز دیگری که از کدام استفاده می کنید و چرا (شرکت من نسبتاً با سی شارپ جدید است و من مایلم بهترین روش صنعتی پذیرفته شده را برای امتحان کردن و ورود به استاندارد کدنویسی خود انتخاب کنم.) | چگونه متغیرهای خصوصی خود را در سی شارپ نام گذاری می کنید؟ |
60774 | من سعی می کنم درک خوبی از نحوه پیاده سازی جداسازی خوب بین رابط کاربری و مدل به دست بیاورم، اما در تشخیص اینکه دقیقاً کجا خطوط را تقسیم کنم با مشکل مواجه هستم. من به Model-View-Presenter نگاه کرده ام، اما دقیقاً مطمئن نیستم که چگونه آن را پیاده سازی کنم. به عنوان مثال، View من دارای چندین دیالوگ است. * آیا باید یک کلاس View با نمونه هایی از هر یک از گفتگوها وجود داشته باشد؟ سپس در آن صورت، دیالوگ ها چگونه باید با ارائه دهنده تعامل داشته باشند؟ یعنی اگر یک گفتگوی فردی نیاز به درخواست داده از مدل از طریق ارائه دهنده داشته باشد، چگونه گفتگو باید به ارائه کننده ارجاع دهد؟ از طریق ارجاع به نمای داده شده در حین ساخت؟ * داشتم به این فکر می کردم که شاید نمای باید یک کلاس ثابت باشد؟ سپس دیالوگ ها GetView و دریافت Presenter از آنجا... * من به این فکر می کردم که ارائه دهنده را با مالکیت View و Model تنظیم کنم (برخلاف View که ارائه دهنده و ارائه دهنده مدل دارند) و ارائه دهنده ثبت نام کند. فراخوانی برای رویدادها در View، اما این باعث میشود که خیلی بیشتر به نظر برسد (یا حداقل به زبان بستگی دارد.) من سعی میکنم: 1. این را تا حد امکان جدا کنم 2. در حالت ایده آل این امکان را فراهم کنید که ارائه دهنده/مدل با نماهای زبان های دیگر تلفیق شود (من تعداد زیادی کار بین زبانی انجام نداده ام، اما می دانم که این امکان پذیر است، به خصوص «void(void)» که بتوانم به آن پایبند باشم. حداقل یک برنامه سی شارپ با کتابخانه ++C... 3. کد را تمیز و ساده نگه دارید. | افکار پیاده سازی مدل-نما-ارائه کننده |
250268 | من میخواهم در تخمین مدت زمان انجام کارها بهتر باشم. هنگام تخمین چیزهایی که کمی در مورد آنها می دانم، فکر می کنم بهتر است با اطلاعات نرخ پایه شروع کنم و آن را بر اساس چیزهایی که می دانم تنظیم کنم، نه اینکه به احساس درونی که معمولاً انجام می دهم و به طور کلی خوش بینانه است، ادامه دهم. چیزی که من کم دارم اطلاعات نرخ پایه است. آیا آماری در دسترس است که هزینههای معمولی ایدهآل ساعت کار انسان (یا معیارهای دیگر) را بر اساس برخی ویژگیها/ویژگیهای کار مورد نظر نشان دهد؟ برای برخی زمینهها، من به عنوان برنامهنویس در صنعت بازیهای ویدیویی کار میکنم، و درباره تکههای کاری صحبت میکنم که معمولاً بین 2 تا 16 ساعت طول میکشد، هرچند گاهی اوقات خیلی بیشتر از آن طول میکشد... ;) این را میدانم. سوال بزرگی است، اما باید از یک جایی شروع کنم! چیزهایی که قبلاً امتحان کردهام: * google - عبارات جستجوی من خیلی کلی به نظر میرسد - تعداد زیادی نتایج نامربوط. * این سوال \- تخمین کلی را در حوزه دیگری میپرسد. پاسخ های رضایت بخش | آیا آمار عمومی از زمان اجرای وظایف نرم افزار وجود دارد؟ |
97401 | من از ابزار رایگان مایکروسافت Visual Basic 2010 Express (از اینجا دانلود شده) برای توسعه یک برنامه دسکتاپ با ویژگی های پایگاه داده با استفاده از دسترسی مایکروسافت به عنوان پایگاه داده استفاده می کنم. اتصال توسط OleDbConnection انجام می شود. اکنون نرم افزار کامل شده است. من قصد دارم برای پول بفروشمش. این نرم افزار برای مشتریان نهایی 400 دلار هزینه خواهد داشت. چقدر و از کجا باید به مایکروسافت پول پرداخت کنم؟ | هنگام فروش نرم افزار دسکتاپ ساخته شده بر روی VB.NET چقدر باید به مایکروسافت پرداخت کنم؟ |
197545 | من به ساخت زبانی برای میکروکنترلرهای PIC فکر می کنم. من میخواهم از آرایههایی با اندازه غیر ثابت استفاده کنم، مانند این: 1. متغیر را به عنوان 'int[]' اعلام کنید 2. منتظر ورودی از اتصال سریال باشید 3. متغیر _`input`_ را طولانی کنید. این ویژگی مفید خواهد بود، اما نمی دانم چگونه باید این را در کامپایلری که به اسمبلی کامپایل می کند، پیاده سازی کنم. البته میخواهم آرایهها روی آدرسهای رجیستر متوالی ذخیره شوند. از آنجایی که من با PIC کار میکنم، این حافظه باید بسیار کارآمد باشد. وقتی کسی «int[]» را مینویسد، فکر نمیکنم هنوز فضای حافظه را برای متغیر رزرو کنیم، درست است؟ سپس آرایه حداکثر اندازه ثابتی خواهد داشت. به عنوان مثال، وقتی آرایه آدرس حافظه رزرو شده 5-100 را دریافت می کند، و متغیرهای دیگر 4 و 101 می گیرند، آرایه دارای مرزهای ثابت است و نمی تواند بزرگتر از 96 ثبات رشد کند. همچنین، وقتی از ابتدا حافظه را رزرو میکردم، فرض کنید _x_ بایت، و در پایان فقط به بایت _y_ نیاز دارم، بایت های _x_ \- _y_ را هدر میدهم. من آن را نمی خواهم. این بدان معناست که تنها گزینه ای که من می بینم، مقداردهی اولیه آرایه و رزرو فضا در میکروکنترلر است. البته این مقداری از حافظه و زمان اجرا را می گیرد. من به سیستمی مانند این فکر کردم: * مقداردهی اولیه یک آرایه `int[` _`x`_`] = {int, int}` که نشانگرهای شروع و پایان آرایه هایی را که از ابتدا مقداردهی اولیه نشده اند نگه می دارد - _` x`_ حداکثر مقدار آرایه ها خواهد بود (این یک امتیاز است، اما بهتر از طول حداکثر برای همه آرایه ها است) * ذخیره یک متغیر _c_ = 0 برای نشان دادن تعداد آرایه های استفاده شده * ذخیره سازی مرزهای حافظه اولیه (رزرو شده) در یک متغیر در جایی * وقتی یک آرایه طول می گیرد: * نشانگرها را به شروع (حاشیه فعلی) و انتهای (حاشیه فعلی + طول) در آرایه از اولین نقطه در شاخص قرار دهید. _c_ * افزایش _c_ فکر میکنم این کار میکند (آیا اینطور نیست؟)، اما چند معایب وجود دارد، عمدتاً در مورد حافظه: من باید آرایه، _c_ و مرزهای حافظه فعلی را به صورت ذخیرهسازی کنم. سربار آیا راه بهتری برای پیاده سازی آرایه های با اندازه غیر ثابت در یک زبان برای میکروکنترلرهای PIC وجود دارد؟ نیازهای من عبارتند از: * سربار حافظه کم * طول آرایه نیازی به تغییر ندارد * با سیستمی که فکر کردم، نمی توان مقادیر را در آرایه هایی که هنوز مقداردهی اولیه نشده اند ذخیره کرد. اگر سیستمی وجود داشته باشد که بتواند مقادیر را در آرایه ای با طول نامشخص ذخیره کند، این یک مزیت خواهد بود * سیستم های سریعتر (در زمان اجرا، زمان کامپایل مهم نیست) ارجحیت دارند. | پیاده سازی پشتیبانی از آرایه با طول غیر ثابت در یک کامپایلر |
167179 | من اخیراً شروع به یادگیری برنامه نویسی در Scala کردم و تا کنون سرگرم کننده بوده است. من واقعاً توانایی اعلام توابع در یک تابع دیگر را که به نظر می رسد کار بصری است، دوست دارم. یکی از نگرانیهای من در مورد Scala این واقعیت است که _Scala به نوع بازگشت صریح در توابع خود نیاز دارد. و من احساس می کنم این مانع از بیان زبان می شود. همچنین برنامه نویسی با آن نیاز دشوار است. شاید به این دلیل است که من از جاوا اسکریپت و منطقه راحتی روبی آمده ام. اما برای زبانی مانند اسکالا که تعداد زیادی توابع متصل در یک برنامه کاربردی دارد، نمیتوانم تصور کنم که چگونه در ذهنم طوفان فکری میکنم که دقیقاً چه نوع تابع خاصی که مینویسم باید با بازگشتهایی پس از بازگشتها بازگردد. این الزام برای اعلام نوع بازگشت صریح در توابع، برای زبان هایی مانند جاوا و C++ من را آزار نمی دهد. بازگشتها در جاوا و سی پلاس پلاس، زمانی که اتفاق میافتند، اغلب با حداکثر 2 تا 3 تابع سروکار داشتند. هرگز چندین تابع مانند Scala به هم متصل نشدند. بنابراین حدس میزنم که میپرسم آیا دلیل موجهی وجود دارد که چرا Scala باید توابع دارای نوع بازگشت صریح را داشته باشد؟ | چرا Scala به توابع نیاز دارد که نوع بازگشت صریح داشته باشد؟ |
251132 | من قبلاً این سؤال را در مورد سرریز پشته پرسیدم. اما هیچ پاسخی که ممکن است به من کمک کند دریافت نکرده ام. بنابراین فکر کردم اینجا را امتحان کنم. http://stackoverflow.com/questions/24883527/best-way-for-me-to-approach-storing-single-boolean-results-for-overall-table اساساً من در حال ایجاد یک برنامه جاوا هستم که می خواند و می نویسد. پایگاه داده در طول طراحی، جداول جدیدی با اطلاعات جدید ایجاد می کند و همچنین اطلاعات آن جداول را به هم پیوند می دهد. به هر حال، سوال این است که مشتری درخواست کرده است که JTable که من برای نمایش نام جدول از پایگاه داده استفاده می کنم، اکنون شامل 3 ستون هر کدام با یک چک باکس باشد. بهترین اقدام برای ذخیره داده های این چک باکس ها برای من چیست؟ برخی از روش هایی که من در نظر گرفته ام عبارتند از: 1. ذخیره اطلاعات داخل جدول در ستون های جدید (این شامل تغییر کد برای اصلاح و نوشتن این جداول است که امکان پذیر است) 2. ایجاد یک جدول جدید و ذخیره نام سایر جدول ها. و مقادیر در ستونهای داخل (آن را در بارگذاری کنید تا نامهای فعلی را در برابر دادههای متا بررسی کند و در صورت نیاز اضافه/حذف شود) متا دیتا (یعنی TableName=yes,no) گزینه ای که به نظر من ساده ترین/سریع ترین برای انجام/اجرا است این است که با گزینه 3 بروید و یک فایل خواص بسازید. توجه: در برنامه من قبلاً روش هایی برای خواندن و نوشتن از یک فایل خصوصیات و همچنین ایجاد یک جدول جدید در پایگاه داده و نوشتن/خواندن از ردیف های هر جدول دارم. | چگونه باید به ذخیره نتایج بولی منفرد برای یک جدول کامل نزدیک شوم؟ |
17079 | اخیراً پروژه ای داشتیم که در آن مشتری مشغول گشت و گذار بود. طبق معمول تیم اسکرام تشکیل شد، مدیریت تصمیم گرفت که تحلیلگر ما را به عنوان مالک محصول منصوب کند زیرا مشتری نمیتواند فعالانه شرکت کند. تحلیلگر کسی بود که از نزدیک با مشتری برای تجزیه و تحلیل نیازمندی ها و تهیه پیش نویس مشخصات کار کرد. مشتری زمان بررسی دو نسخه اول را ندارد. همه چیز به آرامی پیش رفت تا اینکه مشتری نسخه سوم را دید. او از برخی از قابلیتها راضی نبود، و آنها توسط مالک محصول شیفت (تحلیلگر ما) معرفی شدند. به ما گفته شد که منتظر بمانیم تا تیم طراحی ماکتآپ تمام صفحات را به پایان برساند و مشتری هر یک را بررسی کرده و برای ادامه کار تایید کند. تیم اسکرام وجود دارد، اما بدون دوی سرعت - ما کار را تقریباً مانند روش کلاسیک آبشار به پایان رساندیم. آیا انتخاب یک عضو یا استاد تیم اسکرام به عنوان مالک محصول ایده خوبی است؟ آیا در غیاب مشارکت مشتری/مالک محصول باید اسکرام را دنبال کنیم؟ | آیا انتخاب یکی از اعضای تیم اسکرام یا استاد اسکرام به عنوان مالک محصول ایده خوبی است؟ |
198625 | من روی یک پروژه نرم افزاری در دانشگاه کار می کنم. و من می خواهم آن را متن باز کنم. اما من می خواهم که مردم فقط در این پروژه مشارکت کنند. من نمی خواهم که آنها همچنین با استفاده از منبع من پروژه ای را با برخی تغییرات منتشر کنند. بنابراین بهترین مجوز برای استفاده در پروژه من چه خواهد بود؟ | از کدام مجوز منبع باز برای پروژه خود استفاده کنم؟ |
252782 | در حین بررسی اجرای یک تابع توسط برنامه نویس دیگر برای محاسبه توزیع نرمال CDF، پیشنهاد دادم یا کل پیاده سازی را با توابع داخلی پایتون جایگزین کنید یا از SciPy که یک کتابخانه علمی رایج است استفاده کنید. برنامه نویس دیگری اشاره کرد که نه «math.erfc()» و نه «scipy.stats.norm.cdf()» هیچ ضمانت دقیقی در مستندات خود ارائه نمی دهند. بنابراین، من باید در مورد جایگزین کردن یک الگوریتم تقریبی (که از یک منبع معتبر گرفته شده و دارای مرزهای خطای مستند است) محتاط تر باشم. صادقانه بگویم، هرگز این فکر به ذهنم خطور نکرده بود که به دقت و دقت یک عملکرد داخلی یا کتابخانه شک کنم. از این گذشته، من سالها بدون فکر زیاد توابعی مانند «sin()» و «sqrt()» را فراخوانی میکردم – چرا باید «math.erf()» یا «scipy.stats.norm.cdf()» هر کدام باشد. متفاوت؟ اما الان نگرانم سؤالات من این است: 1. به طور کلی، اگر در مستندات اشاره خاصی نشده است، آیا به طور ضمنی به این معناست که این نوع توابع تا آخرین رقم اعشار، با دقت ارائه شده توسط ممیز شناور با دقت دوگانه IEEE، کاملاً دقیق هستند؟ 2. آیا این به ویژه برای «math.erf()» پایتون یا «scipy.stats.norm.cdf()» SciPy صادق است؟ چگونه می توانید بگویید؟ 3. این صفحه مرد برای `sin()` می گوید... > این توابع ممکن است دقت خود را از دست بدهند زمانی که آرگومان آنها نزدیک مضرب > pi باشد یا از 0.0 دور باشد. چرا باید چنین هشدارهایی وجود داشته باشد، در حالی که تابع سینوس دوره ای و متقارن است؟ به نظر می رسد باری بر دوش تماس گیرنده گذاشته می شود تا ورودی را متعارف کند تا دقت بهینه را به دست آورد. از سوی دیگر، مستندات موزیلا برای «Math.sin()» چیزی در مورد دقت یا دقت نمیگوید. آیا این بدان معناست که کاملاً دقیق است، یا اینکه «Math.sin()» فقط در شرایط خاصی در جاوا اسکریپت، مانند هر جای دیگر، دقیق است؟ | دقت ضمنی توابع ممیز شناور |
226599 | من در حین برنامه نویسی در Haskell با الگوی زیر مواجه شده ام (اما این الگو می تواند در لیست های پشتیبانی کننده زبان، انواع گزینه ها و نگاشت یک تابع روی یک لیست رخ دهد). من انواع 'a' و 'b' و یک تابع f دارم :: a -> شاید b اکنون می خواهم تابعی را تعریف کنم که f را در لیستی از نوع '[a]' ترسیم کند، اما علاقه ای به داشتن یک تابع ندارم. نتیجه از نوع «[شاید b]». در عوض، من میخواهم «فقط [y1، ...، yn]» داشته باشم، اگر «[f(x1)، ...، f(xn)] == [فقط y1، ...، فقط yn]». ، و «هیچ چیز» در غیر این صورت (یعنی اگر «f(xi) == هیچ چیز» حداقل برای یک i). بنابراین نتیجه باید از نوع «شاید [b]» باشد. من این را با استفاده از تابع کمکی زیر حل کردم: ترکیب :: شاید b -> شاید [b] -> شاید [b] ترکیب من ml = انجام l <- ml e <- me Just (e : l) و سپس g: : (a -> شاید b) -> [a] -> شاید [b] g f xs = foldr ترکیب (فقط []) (نقشه f xs) بنابراین، برای مثال، اگر من f x = اگر x > داشته باشم 0 سپس فقط x دیگری هیچ چیز xs0 = [1، 2، 3، 4] xs1 = [-1، -2، 3، 4] xs2 = [-1، -2، -3، -4] سپس f xs0 = [فقط 1، فقط 2، فقط 3، فقط 4] g f xs0 = فقط [1، 2، 3، 4] نقشه f xs1 = [هیچ، هیچ، فقط 3، فقط 4] g f xs1 = نقشه هیچی f xs2 = [هیچ، هیچ، هیچ، هیچ چیز] g f xs2 = هیچ راه حل با «combine» و «foldr» جواب می دهد، اما می خواستم بپرسم آیا راه حل بیشتری می شناسید راه حل فشرده برای تبدیل «[شاید a]» به «شاید [a]» همانطور که در بالا توضیح داده شد. | نگاشت یک لیست از مقادیر اختیاری به یک لیست اختیاری از مقادیر |
201476 | چه زمانی باید یا نباید یک متغیر به عنوان یک نوع رابط سفارشی اعلام شود؟ هنگام عبور از برخی کدها، می خواستم بدانم چه اتفاقی در اینجا می افتد: کلاس عمومی MyMainProject .... Public Sub DoMyWork() Dim objIMyInterface As IMyInterface .... objIMyInterface = GetReturnObject() End Sub .... کلاس پایان مطابق با چیزی که دیدم، objIMyInterface فقط برای یک چیز استفاده می شود. من نمیدانستم چند کلاس آن را «پیادهسازی» میکنند، اما هیچ نوع ارسالی از انواع مشابه در این کد وجود ندارد. 'objIMyInterface' درست مانند یک نوع معمولی استفاده می شود، حداقل ناشناس نیست. دوم اینکه، تحقیقات من کمی کمک کرد... «GetReturnObject» یک نمونه از «IMyInterface» را برمی گرداند. شیء برگشتی «GetReturnObject» البته یک فراخوانی به روش دیگری دارد. تابع عمومی GetReturnObject () به عنوان IMyInterface کم نور retObject به عنوان IMyInterface ... retObject = AnotherMethod() ... برگرداندن تابع retObject End بنابراین من سعی می کنم وارد «AnotherMethod» شوم، اما در پروژه ای بدون علامت است. بنابراین پس از کمی تحقیق، منبع را پیدا می کنم و آن را مرور می کنم. پس از چند بار تکرار این فرآیند، در نهایت به چیزی شبیه به این میرسم: عملکرد عمومی FinalMethod() به عنوان IMyInterface کم نور FinalObject به عنوان MyClassType ... FinalObject = GetMyClassType() ... بازگشت تابع پایان FinalObject بله! «GetMyClassType» «MyClassType» را برمی گرداند! من به آن کلاس میروم و البته: کلاس عمومی MyClassType IMyInterface را پیادهسازی میکند... پایان کلاس چیزی که در نهایت متوجه شدم این است که «IMyInterface» توسط هیچ چیز دیگری جز این کلاس استفاده نمیشود. مهم نیست، از نظر ظاهری همه کد خوبی است. اما سپس به پروژه اصلی خود برمی گردم و متوجه این می شوم: Public Class MyMainProject .... Public Sub DoMyWork() Dim objIMyInterface As IMyInterface .... objIMyInterface = GetReturnObject() End Sub .... Public Sub OtherWork() Dim objMyType به عنوان MyClassType .... End Sub .... End Class شخصی که این را ایجاد کرده طولانی است رفت، اما می خواهم بدانم نظر شما در مورد کدام روش باید چیست؟ آیا باید هر دو را به عنوان IMyInterface اعلام کنم؟ یا هر دو به عنوان MyClassType؟ کد در هر صورت به خوبی کار می کند. | متغیر را به عنوان رابط اعلام کنید |
212515 | این نقل قول را در «لذت کلوژور» در ص. 32، اما شخصی در طول شام هفته گذشته همین را به من گفت و من آن را در جاهای دیگر نیز شنیده ام: > [یک] نقطه ضعف برنامه نویسی شی گرا، جفت شدید بین > تابع و داده است. من درک می کنم که چرا اتصال غیر ضروری در یک برنامه بد است. همچنین من راحت می گویم که وضعیت تغییرپذیر و وراثت باید اجتناب شود، حتی در برنامه نویسی شی گرا. اما من متوجه نمی شوم که چرا چسباندن توابع در کلاس ها ذاتا بد است. منظورم این است که اضافه کردن یک تابع به یک کلاس مانند برچسب زدن یک ایمیل در Gmail یا چسباندن یک فایل در یک پوشه به نظر می رسد. این یک تکنیک سازمانی است که به شما کمک می کند دوباره آن را پیدا کنید. شما معیارهایی را انتخاب می کنید، سپس موارد مشابه را کنار هم قرار می دهید. قبل از OOP، برنامههای ما مجموعهای بزرگ از روشها در فایلها بودند. منظورم این است که باید توابع را در جایی قرار دهید. چرا آنها را سازماندهی نمی کنید؟ اگر این یک حمله پنهان به انواع است، چرا فقط نمی گویند که محدود کردن نوع ورودی و خروجی به یک تابع اشتباه است؟ مطمئن نیستم که میتوانم با آن موافق باشم یا نه، اما حداقل با آرگومانهای ایمنی نوع pro و con آشنا هستم. این به نظر من یک نگرانی عمدتاً جداگانه است. مطمئناً، گاهی اوقات مردم اشتباه می کنند و عملکرد را در کلاس اشتباه قرار می دهند. اما در مقایسه با سایر اشتباهات، این یک ناراحتی بسیار جزئی به نظر می رسد. بنابراین، Clojure دارای فضای نام است. چسباندن یک تابع در یک کلاس در OOP چه تفاوتی با چسباندن یک تابع در فضای نام در Clojure دارد و چرا اینقدر بد است؟ به یاد داشته باشید، توابع در یک کلاس لزوماً فقط روی اعضای آن کلاس عمل نمی کنند. به java.lang.StringBuilder نگاه کنید - این برنامه بر روی هر نوع مرجع یا از طریق auto-boxing، بر روی هر نوع در همه کار می کند. P.S. این نقل قول به کتابی اشاره دارد که من نخوانده ام: برنامه نویسی چندپارادایمی در لدا: تیموتی بود، 1995. | چرا اتصال محکم بین توابع و داده ها بد است؟ |
211194 | هنگام بحث در مورد API ها بین سیستم ها (در سطح کسب و کار) اغلب دو دیدگاه متفاوت در تیم ما وجود دارد: برخی از افراد یک رویکرد انتزاعی ~~عمومی~~ را ترجیح می دهند، و برخی دیگر یک رویکرد مستقیم و مستقیم بتن را ترجیح می دهند. مثال: طراحی یک API ساده جستجوی شخص. نسخه بتن عبارت است از searchPerson (نام رشته، صدای بولین Ex، String firstName، boolean soundEx، String dateOfBirth) افراد طرفدار نسخه مشخص میگویند: * API خود مستند است * درک آن آسان است * اعتبارسنجی آن آسان است (کامپایلر یا به عنوان وب سرویس: اعتبار سنجی طرحواره) * KISS گروه دیگر از افراد تیم ما می گویند این فقط یک لیست از جستجو است معیار searchPerson(List<SearchCriteria> معیارها) با SearchCritera { String parameter, String value, Map<String, String> options } با احتمالاً ساختن پارامتر از نوع شمارش. طرفداران می گویند: * بدون تغییر (اعلام) API، پیاده سازی می تواند تغییر کند، به عنوان مثال. اضافه کردن معیارهای بیشتر یا گزینه های بیشتر حتی بدون همگام سازی چنین تغییری در زمان استقرار. * مستندات حتی با نوع ملموس ضروری است * اعتبار طرحواره بیش از حد ارزیابی می شود، اغلب باید اعتبار سنجی بیشتری انجام دهید، طرح نمی تواند همه موارد را مدیریت کند * ما قبلاً یک API مشابه با سیستم دیگری داریم - استفاده مجدد. پارامترها و ترکیب پارامترهای معتبر * تلاش ارتباطی بیشتر زیرا درک آن برای تیم های دیگر دشوارتر است آیا بهترین شیوه وجود دارد؟ ادبیات؟ | طراحی API: رویکرد عینی در مقابل رویکرد انتزاعی - بهترین شیوه ها؟ |
93983 | من باید چیزی را از دست بدهم. هزینه استخدام برنامه نویس در منطقه من 50 تا 100 دلار در ساعت است. یک ماشین پیشرفته فقط 3000 دلار است، بنابراین هزینه خرید یک کامپیوتر واقعا عالی هر سه سال یکبار به 0.50 دلار در ساعت می رسد. (3000 دلار/(150 هفته * 40 ساعت)) آیا **به یک دستگاه _بالاترین_ نیاز دارید؟ نه، 3000 دلار در اینجا نشان دهنده _بیشترین هزینه ای است که ممکن است خرج شود_ نه مبلغی که من انتظار دارم. این تقریباً هزینه یک iMac یا MacBook رده بالا (17 اینچی) است. بنابراین فرض کنید میتوانید با خرید رایانههای ارزانتر، هر سه سال 2000 دلار پسانداز کنید، و توسعهدهنده متوسط شما 60 دلار درآمد دارد. (اینها خیریهترین شمارههایی هستند که میتوانم به شمارندههای لوبیا ارائه دهم. اگر فقط 1000 دلار یا 750 دلار پس انداز کنید، فقط پرونده من را تقویت میکند.) اگر آن رایانههای ارزانتر فقط 10 دقیقه بهرهوری در روز برای شما هزینه دارند. (به هیچ وجه طولانی نیست، من مطمئن هستم که دستگاه من بیش از این هزینه برای من دارد.) پس از 3 سال، 125 ساعت از دست رفته به 7500 دلار ضرر اضافه می کند. از دست دادن 1 دقیقه در روز (750 دلار) سود خالص 1250 دلاری را به همراه خواهد داشت که به سختی هزینه روحیه ضعیف را جبران می کند. آیا این یک مورد پانی عاقلانه و پوندی احمقانه است یا من این سوال را بیش از حد ساده کرده ام؟ چرا توافق جهانی (حتی در شرکت) وجود ندارد که توسعه دهندگان نرم افزار باید سخت افزار عالی داشته باشند؟ **ویرایش:** باید توضیح دهم که من در مورد تمایل به عملکرد سریع جیغ که باعث حسادت دوستانم می شود و/یا SSD صحبت نمی کنم. من در مورد ماشینهایی صحبت میکنم که رم بسیار کمی دارند که نمیتوانند بار کاری معمولی خود را مدیریت کنند، که منجر به فریز کردن، راهاندازی مجدد و (بدون اغراق) تقریباً 20 دقیقه برای راهاندازی و باز کردن برنامههای معمولی در دوشنبه معمولی میشود. (به جز آخر هفته ها خاموش نمی شوم.) در واقع قرار است به زودی یک دستگاه جدید تهیه کنم و تا حدودی اوضاع را بهبود می بخشد. (در اینجا در سال 2011 از 2 گیگابایت به 3 گیگابایت رم خواهم رفت.) اما از آنجایی که دستگاه جدید بر اساس استانداردهای فعلی متوسط است، منطقی است انتظار داشته باشیم که قبل از تاریخ بازنشستگی آن نیز غیرقابل قبول باشد. **صبر کن! قبل از پاسخ یا نظر دادن:** 1. 3000 دلار مهم نیست. اگر ماشین مورد نظر شما کمتر از آن قیمت دارد، دلیل اصلی این است که باید خریداری می شد. 2. من برای ارتقاء بیشتر درخواست نمی کنم. فقط سخت افزار بهتر در همان برنامه. بنابراین هیچ هزینه پنهانی برای نصب و غیره وجود ندارد. 3. لطفاً تفاوت بین سخت افزار bleeding edge و سخت افزار بسیار خوب را مطرح نکنید. من برای سخت افزار بسیار خوب لابی می کنم، مانند ماشینی که در بدترین حالت، یکی از بهترین ماشین های ساخته شده سه سال پیش است. 4. 50 تا 100 دلار در ساعت تخمینی از _هزینه اشتغال _ نه حقوق است. اگر به عنوان پیمانکار کار می کنید، نرخ صورتحساب مورد استفاده آژانس پیمانکاری است که شامل هزینه ها و سود آنها می شود، بخش اجتماعی کارفرمایان. سهم، سهم مراقبت های بهداشتی کارفرمایان و غیره. لطفاً در مورد این عدد اظهار نظر نکنید، مگر اینکه آن را غیرواقعی بدانید. 5. مطمئن شوید که در حال ارائه محتوای جدید هستید. قبل از ارائه پاسخ دیگری همه پاسخ ها را بخوانید. | چرا همه شرکت ها بهترین سخت افزار را برای توسعه دهندگان نمی خرند؟ |
49120 | مستندات فنی اپلیکیشن اندروید | |
193262 | من اتفاقی یک کلاس قابل تغییر ایجاد کردم: class Mutable<T> { private T value; public Mutable() { this.value = null; } public Mutable(T value) { this.value = value; } T get() { return this.value; } void set(T value) { this.value = value; } } و سپس اغلب در روشی مانند این استفاده می شود: عملیات بولی (ورودی رشته، Mutable<Set<String>> dataOut) پرتاب می کند ... { نتیجه بولی; try { String data = doSomething(input); نتیجه = اعتبار (داده)؛ if (نتیجه && dataOut != null) { List<String> values = Arrays.asList(data.split(, )); Collections.sort(values); dataOut.set(New LinkedHashSet<String>(مقادیر)); } } catch(SpecificIgnorableException ex) { result = false; logger.debug(ex); } نتیجه را برگرداند. } ... که فقط یک مثال است، می تواند هر موردی باشد، که در آن می توان از پارامترهای «ref» یا «out» در سی شارپ، یا پارامترهای مرجع non-const در C++، یا اشاره گر برای پارامترهای خروجی در C استفاده کرد. همین کار را می توان با استفاده از یک آرایه (با یک عنصر) به جای نوع سفارشی بالا انجام داد. آیا منطقی است که این نوع سفارشی را داشته باشیم که به وضوح _mutable_ را بیان می کند، به جای استفاده از یک آرایه به طور ضمنی قابل تغییر؟ دوم اینکه آیا این الگو بد و بوی کد در جاوا است؟ اجازه دهید به مواردی محدود کنیم که استفاده از پارامتر «out» در سی شارپ منطقی است. آیا هر نمونه ای از این نوع کد جاوا باید جایگزین شود؟ با چی؟ | آیا استفاده از پارامترهای out یا ref در متدهای جاوا برای برگرداندن مقادیر اضافی بد است؟ |
206832 | طراحی در یک تیم، کدنویسی در تیم دیگر | |
251130 | رابط های اختصاصی دامنه | |
50970 | من یک پروژه نسبتاً پیچیده را به عنوان تنها توسعه دهنده/مدیر پروژه و آزمایش کننده در سال گذشته به عهده گرفتم. در نوامبر سال گذشته مهلتی برای ارائه برخی از عملکردهای جدید وجود داشت. سیستمی که من تحویل گرفتم و ظاهراً آماده استفاده بود، هنوز آماده نبود. نشستن با یکی از کاربران مشتریان ما، او با ویژگی ها و الزامات جدیدی روبرو شد که مورد نیاز بود. حتی با وجود اینکه ویژگی هایی که آنها درخواست کردند اجرا شد، او استدلال کرد که هیچ شباهتی به آنچه که آنها در الزامات ذکر کرده بودند نیست. بنابراین مجبور شدم به تابلوی نقاشی برگردم و تغییرات گسترده ای در سیستم انجام دهم. قول پشت سر قول، این تقصیر خودم است، مهلت بعدی را به دلایل مختلف از دست دادم: برنامه ریزی بیش از حد خوش بینانه از طرف من، بچه های بیمار و مسائل مختلف شخصی دیگر. و در سمت مشتری نیز نارسایی هایی وجود داشته است: فقط زمانی که از روی شانه آنها مراقبت می کنم و غیره آزمایش می کنم. دیروز ما توافق کردیم که در صورت تایید کاربران آنها، به صورت زنده فعال شویم. البته برخی از مشکلات ظاهر شد و امروز، وقتی خواستم با مشتری خود تماس بگیرم، تلفن را قطع کرد و به هیچ یک از ایمیل های من پاسخ نداد. این واقعاً من را خسته می کند، ساعت ها و زمان صرف شده برای این کار بسیار بیشتر از ساعات کاری عادی است و خانواده من را نیز تحت تأثیر قرار داده است، بدیهی است که در این شرایط چیزهایی وجود دارد که مختص این پروژه است، اما من فکر نمی کنم الگوی کلی (چند مشکلات کوچک، منجر به خرابی پروژه) غیر معمول است. در یک سناریوی مشابه چه کاری انجام می دهید؟ | چه کاری انجام می دهید؟ اساساً همه چیز خیلی دیر شده است و اکنون مشتری با شما صحبت نمی کند |
96753 | Visual Web Developer 2010 Express، تست خودکار و SVN | |
66808 | جاوا یا پایتون برای اپلیکیشن اینترنتی؟ | |
90753 | قرارداد به استخدام - تعیین نرخ؟ | |
214210 | من دارم برای نرم افزاری که نوشتم مستندات می نویسم. به طور خاص، من در حال نوشتن راهنمای نصب نرم افزار هستم. من کد منبع را به مشتری خود تحویل می دهم، بنابراین انتظار دارم که آنها بخواهند از منبع بسازند. توضیح می دهم که راه حل را در ویژوال استودیو 2010 باز کنید و روی پروژه کلیک راست کرده و انتشار را انتخاب کنید. به نظر نمی رسد راه روشن و واضحی برای توضیح اینکه آنها باید آن را در حالت Release بسازند یا ساده ترین راه برای توضیح نحوه انجام آن چیست وجود ندارد. بهترین راه برای توضیح این موضوع چیست؟ **ویرایش:** در پاسخ به نظراتی که از من میخواهند دقیقتر باشم، در تنظیمات ویژوال استودیو 2010، یک لیست کشویی در کنار نماد سبز وجود دارد که دیباگر را شروع میکند. هیچ برچسبی کنارش نیست. اینگونه است که من خودم با تغییر تنظیمات آشنا هستم، اما نمیخواهم در مستنداتم بنویسم، روی لیست کشویی کنار دکمه سبز کلیک کنید و Release را انتخاب کنید. باید راه بهتری وجود داشته باشد. من به ویژه نگران این هستم که اگر اشتباه کنم، ممکن است شخصی به جای سطح راه حل، تنظیمات را در سطح پروژه تغییر دهد. | چگونه به غیر برنامه نویس توضیح دهیم که کد منبع ویژوال استودیو خود را در حالت Release بسازد؟ |
250888 | چگونه جاوا اسکریپت بنویسیم در حالی که HTML/CSS را از آن دور نگه داریم | |
142192 | الگوی طراحی پل، پیاده سازی را از رابط یک برنامه جدا می کند. چرا این سودمند است؟ | چرا یک برنامه نویس می خواهد پیاده سازی را از رابط جدا کند؟ |
48299 | زمانی که شروع به تنظیم کد برای یک پروژه جدید می کردم، به این فکر می کردم: آیا قوانین کلی برای اینکه چه زمانی یک متد باید بخشی از یک شی باشد و چه زمانی باید یک تابع مستقل باشد که یک شی را به عنوان یک شی در نظر می گیرد وجود دارد. یک پارامتر؟ ویرایش: همانطور که در یک نظر اشاره شد، این می تواند به زبان بستگی داشته باشد. وقتی به ذهنم رسید در حال کار در C++ بودم، اگرچه من این مشکل در تعدادی از زبانها است (و هنوز هم دوست دارم پاسخهایی را ببینم که به آنها مربوط میشود). | تصمیم گیری بین obj->func() و func(obj) |
50973 | از من خواسته شده است که یک صفحه وب ایجاد کنم که از آن کاربران می توانند به چندین برنامه دیگر که با استفاده از فرم های اوراکل و jsf ایجاد شده اند دسترسی داشته باشند، این شامل sso نیز می شود. راه آسانی برای انجام آن فکر نمیکنم، چیزی که به آن فکر میکردم این بود که کاربر باید ثبت نام کند و همه نامهای کاربری/رمزهای عبور خود را برای هر برنامه وارد کند، پس از آن فقط با نام کاربری/گذرواژهای که برای این صفحه ایجاد کرده سروکار دارد. چیزی که می خواستم بپرسم این بود که آیا این ایده خوبی است یا راه بهتری برای مقابله با آن وجود دارد؟ | یک نقطه دسترسی واحد برای چندین برنامه |
230863 | فکر میکنم به طور کلی میدانم که Garbage Collector در جاوا چه کاری انجام میدهد، اما بسیار مورد تحسین قرار گرفته است، بنابراین فکر کردم شاید چیزی را در مورد عملکرد آن گم کردهام. چیزی که من می دانم این است که GC از پاک کردن اشیاء حافظه ای که هیچ مرجعی به آنها ندارند و بنابراین برنامه نویس غیرقابل دسترسی هستند، مراقبت می کند. به عنوان مثال، اگر در داخل یک حلقه من دائماً یک شیء جدید ایجاد می کنم، موارد قبلی در نهایت توسط GC حذف می شوند (اگر اشتباه می کنم، مرا اصلاح کنید). این برای من به عنوان یک برنامه نویس جاوا بسیار مفید است و من را از سردردهای زیادی که فکر می کنم برنامه نویسان ++C باید با آن دست و پنجه نرم کنند در امان می گذارد - حذف دستی اشیا از حافظه (دوباره اگر اشتباه می کنم، مرا اصلاح کنید). این ویژگی عالی است، اما آیا چیز دیگری برای جمعآوری زباله وجود دارد؟ آیا من چیزی را از دست داده ام؟ | Garbage Collector در جاوا دقیقا چیست؟ |
154503 | با فرض عدم تجربه با سیستم های کنترل نسخه، فقط محلی به توسعه وب زنده. من در چند پروژه قدیمی وب سایت حذف شده ام، و می خواهم یک راه ساده تر و قوی تر داشته باشم تا بتوانم به سرعت تغییرات را به صورت انبوه انجام دهم و برگردانم. من در حال حاضر تنها توسعه دهنده در این پروژه ها هستم، اما ممکن است در آینده موارد بیشتری اضافه شود و فکر می کنم راه اندازی سیستمی که دیگران بتوانند از آن استفاده کنند مفید خواهد بود. | مشاوره اجرای کنترل نسخه در وب سایت های قدیمی؟ |
122084 | DR-DOS، Plan، BSD، Sun Solaris، HP/UX، OpenServer.....و غیره. چرا سیستمعاملهای با فناوری پیشرفته (مانند خانواده یونیکس) عمدتاً مبتنی بر دستور هستند (به جای مبتنی بر رابط کاربری گرافیکی)؟ | چرا سیستمعاملهای با فناوری پیشرفته (مانند خانواده یونیکس) عمدتاً مبتنی بر دستور هستند (به جای مبتنی بر رابط کاربری گرافیکی)؟ |
142199 | فرض کنید که من یک برنامه وب دارم که در آن 300 کاربر دارم و هر کدام باید داده ها را در زمان واقعی ببینند، تصور کنید که هر کلاینت یک تماس ajax با سرور برقرار کند تا در زمان واقعی ببیند که با تغییرات چه اتفاقی می افتد. داده ها، این تماس ها هر 300 میلی ثانیه برای هر کاربر انجام می شود. من می دانم که می توانم یک شبیه سازی اجرا کنم تا ببینم آیا سخت افزار سرور من از این مثال پشتیبانی می کند یا خیر. اما چه اتفاقی می افتد اگر تعداد کاربران شروع به افزایش کند. آیا راهی وجود دارد که بتوانم سختافزار مورد نیاز برای مدیریت این رفتار رو به رشد، نرمافزار، فرمول، الگوریتم را اندازهگیری کنم یا در صورت نیاز به پیادهسازی یک برنامه کاربردی توزیعشده با سرورهای چند برابری و متعادل کردن بارها، به من توصیه کنم. | روش مناسب برای اندازه گیری مقیاس پذیری وب اپلیکیشن |
210829 | من نسبتاً تازه وارد دنیای گسترده Git هستم. من کتابچه راهنما را خوانده ام و تمرین کرده ام اما در مورد چند جنبه از آن گیج شده ام که پس از جستجو نتوانستم آن ها را بفهمم. من تعجب می کنم: * در یک پروژه (پست اول کامیت)، چه زمانی برای مرحله بندی فایل های منبع مناسب است؟ درست قبل از ارتکاب؟ درست پس از افزودن/حذف یا اصلاح؟ * اگر فایل ها در میانه راه بین دو commit مرحله بندی شوند و سپس اصلاح شوند، با Git چه اتفاقی می افتد؟ آیا به تغییرات محتوا در زمانی که بیان شد و پس از آن چه شده است، نیاز دارد؟ * اگر من یک فایل جدید ایجاد کنم، آن را مرحله بندی کنم و سپس بخواهم آن را حذف کنم، چرا Git از من می خواهد که از پرچم -f استفاده کنم و یک git -rm file.ext ساده کار نمی کند؟ من معنی مرحله چیست و موضوعات مختلف کتابچه راهنما و سایر آموزش های Git را خوانده ام اما همانطور که گفتم هنوز موارد بالا را متوجه نشده ام. پس اگر ممکن است، لطفا با کلمات و مثال های خودتان به سوالات پاسخ دهید تا من شانس بیشتری برای درک آن داشته باشم. متشکرم. | Git Staging: چه زمانی باید به صحنه برود؟ اگر بعد از آن تغییری رخ داد چه باید کرد |
244384 | در موردی که چند کلاس یک اینترفیس را پیادهسازی میکنند، و آن کلاسها چند ثابت مشترک دارند (اما هیچ توابعی)، آیا باید این ثابت را بگذارم؟ من یکی دو بار این مشکل را داشتم. من این رابط را دارم: DataFromSensors که برای مخفی کردن پیادهسازی چندین کلاس فرعی مانند DataFromHeartRateMonitor DataFromGps و غیره استفاده میکنم... بنا به دلایلی، آن کلاسها از ثابتهای یکسانی استفاده میکنند. و هیچ جای دیگری در کد وجود ندارد که از آن استفاده شده باشد. سوال من این است که آیا باید آن ثابت ها را قرار دهم؟ در اینترفیس نیست، زیرا ربطی به API من ندارد، نه در کلاس ثابت ثابت، زیرا من سعی می کنم از آنهایی که در یک کلاس انتزاعی معمولی نیستند، که بین واسط و زیر کلاس ها قرار می گیرند اجتناب کنم، زیرا من هیچ کلاسی ندارم. توابع مشترک، فقط چند عدد ثابت (TIMEOUT_DURATION، UUID، از این قبیل چیزها) من بهترین روش را برای ثابت ها و رابط برای تعریف ثابت خوانده ام، اما آنها واقعاً به سؤال من پاسخ نمی دهند. با تشکر | بهترین رابط عملی جاوا - زیر کلاس ها و ثابت ها |
252312 | من یک مهندس اتوماسیون تست هستم، وقتی وارد I.T شدم. من آرزو داشتم که یک توسعه دهنده جاوا باشم اما به عنوان یک تازه کار انتخابی نداشتم و در تست اتوماسیون قرار گرفتم. من 2 سال گذشته در تست اتوماسیون هستم و می خواهم بدانم که آیا امکان دارد به توسعه سوئیچ کنم؟ | تغییر مشاغل از آزمون به توسعه |
245715 | من در حال طراحی اولین پایگاه داده واقعی خود هستم و در حال سنجش مزایا و معایب نحوه اعمال یکنواختی در داده هایم هستم. اولین گزینه من این است که یک دامنه سفارشی ایجاد کنم و رابط کاربری خود را طوری برنامه ریزی کنم که فقط گزینه های خاصی را مجاز کند. گزینه دوم من ایجاد یک جدول مرجع ویژگی است که مقادیر مجاز را ذخیره می کند. رابط کاربری من میتواند از آن جدول برای مقادیر مجاز درخواست کند و آنها را در یک کادر کشویی نمایش دهد. یا میتوانم هر دو را انجام دهم. نظر من در مورد اول این است که حفظ رابط کاربری دشوارتر است. اگر دامنه تغییر کند، باید UI را تغییر دهم (مگر اینکه راهی برای جستجوی دامنه برای مقادیر وجود داشته باشد؟). نمیدانم وجود دارد یا نه، اما فکر میکنم این کار سریعتر از درخواست از جدول دوم نتایج را پردازش میکند و برمیگرداند. به نظر می رسد یک جدول مشخصه از این نظر مفید است که می توانم رابط کاربری را طوری طراحی کنم که در همان لحظه تطبیق داده شود، اما بهینه تر است به این معنا که مقادیر داده توسط DBMS کنترل نمی شود و به یک پرس و جو اضافی نیاز دارد. انجام هر دو باعث افزایش پیچیدگی، افزایش زمان پردازش و افزایش تعمیر و نگهداری UI می شود. | جدول مرجع دامنه سفارشی یا ویژگی یا هر دو؟ |
101496 | > **تکراری احتمالی:** > اعتبار سنجی ورودی داده - کجا؟ چقدر؟ با توجه به اینکه من یک برنامه وب با فرم رو به روی کاربر دارم که اطلاعات را در یک پایگاه داده ذخیره می کند (که توسط سایر برنامه ها نیز استفاده خواهد شد)، به نظر من ارزش دارد که 3 بار اعتبار سنجی کنم: در سمت کلاینت وب از طریق جاوا اسکریپت برای ذخیره پسبازگشتها در سرور زمانی که کاربر دادههای بدی را وارد میکند یا یک فیلد را فراموش میکند در سمت سرور، زیرا نمیتوانیم به سرویس گیرنده وب اعتماد کنیم که دادهها را تأیید کرده است و زمانی که دادهها نامعتبر است، تماسها را به پایگاه داده ذخیره میکند. سمت پایگاه داده زیرا این تنها راه برای اطمینان از معتبر بودن داده های ذخیره شده در پایگاه داده است. از یک طرف، این بیش از حد به نظر می رسد و اصل DRY را نقض می کند. از طرف دیگر، اگر مجبور باشم درخواست را ارسال کنم، آن را به پایگاه داده بفرستم و خطای ایجاد شده توسط پایگاه داده را برای اطلاعات نامناسب یا گم شده کاربر برگردانم، عملکرد به طرز محسوسی متفاوت خواهد بود. مقدار معقول اعتبار چقدر است؟ | در یک برنامه وب که توسط پایگاه داده پشتیبانی می شود، چند وقت یکبار باید داده ها را تأیید کنم؟ |
167171 | بنابراین، من یک مورد آزمایشی سریع در جاوا 7 آماده میکنم تا چند عنصر را از URIهای تصادفی جمعآوری کنم و ببینم آیا موارد تجزیه داخلی آنچه را که من نیاز دارم انجام میدهند یا خیر. در اینجا تنظیمات اولیه (بدون رسیدگی به استثنا و غیره حذف شده است): DocumentBuilderFactory dbfac = DocumentBuilderFactory.newInstance(); DocumentBuilder dbuild = dbfac.newDocumentBuilder(); Document doc = dbuild.parse(uri-goes-here); با نصب هیچ کنترل کننده خطا، روش تجزیه استثناهایی را در خطاهای تجزیه مهلک ایجاد می کند. هنگام دریافت صفحه فهرست فهرست راهنمای Apache 2.2 استاندارد از یک سرور محلی: یک SAXParseException با پیام _فضاهای سفید بین publicId و systemId مورد نیاز است. هنگامی که یک صفحه از یک سایت تولید شده دروپال 7 دریافت می کنید، هرگز تمام نمی شود. به نظر می رسد روش تجزیه معلق است. بدون استثنا پرتاب شده، هرگز باز نمی گردد. هنگام دریافت http://www.oracle.com، یک SAXParseException با پیام _ نوع عنصر meta باید با تگ پایانی منطبق </meta> خاتمه یابد._ * * * بنابراین به نظر می رسد که پیش فرض تنظیماتی که من در اینجا استفاده کردهام، HTML را کنترل نمیکند، فقط XML را به طور دقیق نوشته شده است. سوال من این است: آیا می توان از JAXP خارج از جعبه openJDK 7 برای تجزیه HTML از حالت طبیعی (بدون حرکات جنون آمیز) استفاده کرد یا بهتر است به دنبال تجزیه کننده HTML 5 باشم؟ PS این برای چیزی است که من ممکن است منبع باز نباشم، بنابراین صدور مجوز نیز یک مشکل است:( | آیا JAXP به صورت بومی HTML را تجزیه می کند؟ |
158217 | من روی پروژهای کار میکنم که در آن از ترکیبی از رابطها و ترکیببندی به عنوان یک _چیز استفاده میکنم. منظور من از این است که از یک کلاس contain*ee* به عنوان جلویی برای عملکرد پیاده سازی شده در کلاس contain*er* استفاده شود، جایی که کانتینر containee را به عنوان یک دارایی عمومی نشان می دهد. مثال (شبه کد): کلاس Visibility(lambda doShow، lambda doHide، lambda isVisible) روش عمومی Show() {...} روش عمومی Hide() {...} ویژگی عمومی IsVisible رویداد عمومی نشان داده شده رویداد عمومی کلاس پنهان SomeClassWithVisibility عضو خصوصی visibility = new Visibility(doShow, doHide, isVisible) ویژگی عمومی مشاهده با get() = روش خصوصی visibility doShow() {...} روش خصوصی doHide() {...} متد خصوصی isVisible() {...} سه دلیل وجود دارد که به این موضوع فکر می کنم: 1. زبانی که در آن کار می کنم (F# ) مزاحمت هایی دارد. پیاده سازی اینترفیس ها به روشی که نیاز دارم (مگر اینکه چیزی را گم کرده باشم) و این به جلوگیری از تعداد زیادی کد دیگ بخار کمک می کند. 2. کلاس های Containee واقعاً می توانند ویژگی های کلاس(های) container در نظر گرفته شوند. یعنی به نظر می رسد یک رابطه نسبتاً قوی وجود دارد. 3. کلاس های Containee احتمالاً کدی را پیاده سازی می کنند که وقتی در همه کلاس های کانتینر پیاده سازی می شد تقریباً یکسان بود، پس چرا آن را یک بار در یک مکان انجام ندهید؟ در مثال بالا، این شامل مدیریت و انتشار رویدادهای نمایش داده شده/پنهان است. آیا کسی با این روش Composiface/Intersition ایسیوسی می بیند یا راه بهتری می شناسد؟ **ویرایش 26.07.2012** \- به نظر میرسد اطلاعات پیشزمینه کمی تضمین شده است: جایی که من کار میکنم، دستهای از برنامههای فرانتاند داریم که دسترسی محدودی به منابع سیستم دارند -- آنها برای عملکرد کامل به این منابع نیاز دارند. . برای رفع این مشکل، ما یک برنامه بکاند داریم که میتواند به منابع مورد نیاز دسترسی پیدا کند، که بخشهای جلویی میتوانند با آن ارتباط برقرار کنند. (یک API برای دسترسی به عملکرد بکاند نوشته شده است که گویی بخشی از قسمت جلویی است.) برنامه بکاند قدیمی است و عملکرد آن ناقص است. چند بار از شرکتی به شرکت دیگر منتقل شده است و ما حتی دیگر نمی توانیم آن را کامپایل کنیم. بنابراین سعی می کنم آن را در اوقات فراغت بازنویسی کنم. من سعی میکنم چیزها را بهروزرسانی کنم تا یک رابط/API خوب (r) برای قسمتهای جلویی ایجاد کنم (در حالی که امکان سازگاری با نسخههای جلویی قدیمیتر را فراهم میکند)، امیدوارم چیزی پر از خوبی های OOPy. موضوع این است که من نمیخواهم API front-end را بعد از اینکه تقریباً همان کد را در F# برای پیادهسازی back-end نوشتم بنویسم. بنابراین، چیزی که من قصد انجام آن را دارم، اعمال ویژگیهایی برای کلاسها/روشها/ویژگیهایی است که میخواهم کدی برای آنها در API داشته باشم و سپس این کد را از اسمبلی F# با استفاده از بازتاب تولید کنم. روشی که در این سوال توضیح داده شد، جایگزین احتمالی است که من به جای پیادهسازی رابطهای مستقیم روی کلاسها در F# در نظر میگیرم، زیرا آنها نوعی خرس هستند: برای دسترسی به چیزی از یک اینترفیس که در یک کلاس پیادهسازی شده است، شما باید صراحتاً یک نمونه از آن کلاس را به نوع رابط فرستاده شود. این امر باعث میشود هنگام دریافت تماس از قسمتهای جلو، همه چیز دردناک شود. اگر نمیخواهید مجبور به انجام این کار شوید، باید همه متدها/ویژگیهای رابط را دوباره در کلاس، خارج از پیادهسازی رابط (که جدا از اعضای کلاس معمولی است) فراخوانی کنید و اعضای پیادهسازی را فراخوانی کنید. این اساساً همان کد را تکرار می کند، چیزی که من سعی می کنم از آن اجتناب کنم! | آیا این ترکیبی از رابط / ترکیب کوشر است؟ |
89401 | من در حال تلاش برای ایجاد یک CMS کوچک با ASP.NET MVC3 هستم، اما در طراحی قسمت administrator دچار سردرگمی شدم. تصمیم گرفتم دو ناحیه ایجاد کنم، یکی برای کاربران و دیگری برای ادمین. در CMS خود من یک «پست» و یک «اخبار» دارم و میخواهم توابع ایجاد/ویرایش/حذف را در قسمت مدیریت و سایر عملکردهای مربوط به کاربران در ناحیه کاربر قرار دهم تا به عملکردی در CMS خود برسم. برای مثال من دو «NewsController» دارم، یکی در ناحیه مدیریت (شامل توابع ایجاد/ویرایش/حذف) و دیگری در ناحیه کاربر (شامل عملکرد «پیشنمایش(id)»). این طراحی خوبه؟ چگونه می توانم آن را بهبود بخشم؟ | طراحی یک ناحیه مدیر در CMS من |
212517 | **اطلاعات پسزمینه و آنچه من امتحان کردهام** در هر یک از دو محیط کاملاً متمایز، مثلاً «تحقیق» و «تولید»، به یک فایل پارامتر ساختاریافته نیاز است. این فایل شامل مواردی مانند اتصالات پایگاه داده، جداول و برخی پارامترهای دیگر است، هیچ چیز غیرعادی نیست. رویکرد فعلی این است که دو فایل پارامتر مجزا داشته باشید، مثلاً params.txt و params_prod.txt (برای تولید). (همچنین، در صورتی که کمک کند، ما در واقع از .txt برای این کار استفاده نمی کنیم، ما از یک زبان نشانه گذاری استفاده می کنیم، اما جزئیات آن واقعاً برای این سؤال مهم نیست.) بیشتر اطلاعات بین این موارد تکراری است. دو فایل که منجر به کپی/پیست زیاد می شود. به علاوه، در کنترل نسخه، همه باید به صورت دستی تغییراتی را در دو فایل ایجاد کنند و ما باید اطمینان داشته باشیم که در صورت بررسی موارد، تغییرات را منتشر میکنند. ما راهحلهایی را امتحان کردهایم، مانند نوشتن تستها برای بررسی اینکه فایلها از همه راههایی که باید یکسان هستند، اما این یک علم کامل نیست زیرا ساختار فایلها میتواند تغییر کند و تعریف دقیقاً چه چیزی باید یکسان باشد. بین آنها نیز تغییر می کند. من یک ایده داشتم: فقط از یک فایل استفاده کنید، اما بخش های فرعی را در فایل ایجاد کنید. میتواند یک بخش فرعی برای پارامترهای کلی که همیشه به اشتراک گذاشته میشوند، بخش دیگری برای مواردی که باید به عنوان پارامترهای «پیشفرض» در نظر گرفته شوند (تنظیمات محیط «تحقیق») و سپس بخش دیگری برای تنظیمات محیط «تولید» وجود دارد. ما قبلاً کدی داریم که فایلهای پارامتر را تجزیه میکند و اشیاء را نمونهسازی میکند، دادهها و غیره را بارگیری میکند و غیره، بر اساس پارامترها. میتوانیم به عقب برگردیم و چند گزینه به آن کد اضافه کنیم، به طوری که دادهها را بر اساس کدام زیربخش از فایل پارامتری که گفته میشود استفاده کند بارگذاری میکند و پارامترهای بخش دیگر را نادیده میگیرد. این چند مزیت دارد: (1) همه چیز در یک فایل است، بنابراین فقط اعتماد وجود ندارد که افراد در حال انتشار تغییرات هستند. (2) همچنین نیازی به کپی/پیست کردن کد ندارد زیرا هر چیزی که بین هر دو محیط به اشتراک گذاشته می شود فقط باید در یک بخش در بالای یک فایل پارامتر ظاهر شود. (3) در هر صورت، این باید خود فایلهای پارامتر را ماژولارتر و استفاده آسانتر کند. (4) در زمان/هزینهای صرفهجویی میکنیم که صرف ایجاد روشهای کاری پیچیده مبتنی بر آزمایش میشود که بررسی میکنند آیا فایلها با هم در طول بررسیها با کنترل نسخه منتشر میشوند یا خیر. در این مورد نیازی به انجام این کار نداریم. همچنین هزینههایی نیز دارد: (1) زمان صرف شده برای ساخت مشخصات فایل پارامتری فرمتشده جدید در XSD، بنابراین ما میتوانیم آن را تأیید کنیم و از سازگاری آن با عقب اطمینان حاصل کنیم. (2) در صورتی که نیاز به کدگذاری مجدد داشته باشیم و نرم افزارمان را بسازیم که رابط های آن با فایل های پارامتر گزینه هایی برای استفاده از تحقیق یا تولید داشته باشد، هزینه می کند. (3) اگر هر یک از ویژگیهایی که در حال حاضر در بخش فرعی مشترک در نظر گرفته میشوند، اما ناگهان به مواردی تبدیل میشوند که میخواهیم گزینههای متفاوتی بین «تحقیق» و «تولید» داشته باشیم، باید آن را اصلاح کنیم. تمام فایل های پارامتر را برای انتقال آن آیتم به بخش های دیگر. (3) به نظر می رسد بزرگترین نگرانی است، اما همچنین ما را مجبور می کند که دائماً این فایل های پارامتر را مجدداً تغییر دهیم، که از نظر من چیز خوبی است. علاوه بر این، اگر میخواهیم در مورد تخصیص مجدد یک پارامتر از یک بخش به بخش دیگر انعطافپذیری داشته باشیم، باید راههای بهتری برای دستیابی به آن نسبت به کپی کردن کل فایل وجود داشته باشد. **سوال** آیا اشکالات مهمی وجود دارد که من در مورد ایده پیشنهادی در رابطه با مبادلات خودت را تکرار نکن در مقابل انعطاف پذیری ساختن در طراحی فایل پارامتری متوجه آنها نشده ام؟ | بهترین روشها برای بازسازی ساختار فایل پارامتر در چندین محیط |
156218 | من دو مصاحبه فنی اول را در یک شرکت تجارت الکترونیک جهانی برای سمت مهندس نرم افزار ارشد گذراندم. به من گفته شد که دو مصاحبه دیگر وجود دارد، یکی با یک مدیر ارشد توسعه و دیگری با فردی از منابع انسانی (HR). 1. در طول مصاحبه با مدیر ارشد توسعه باید منتظر چه نوع سؤالاتی باشم؟ آیا فنی، معماری سطح بالا و غیره مرتبط است؟ 2. در طول مصاحبه های منابع انسانی، آیا خوب است در مورد تعادل کار و زندگی و ساعات کاری واقعی بپرسید؟ | در طول مصاحبه با یک مدیر ارشد توسعه چه انتظاری باید داشت؟ |
112512 | لطفا راهنمایی بفرمایید اگر برای توسعه اندروید مطالعه می کنم، آیا یادگیری الگوهای طراحی الزامی است؟ | اگر در حال آماده شدن برای توسعه دهنده اندروید هستم، باید الگوهای طراحی را یاد بگیرم؟ |
148767 | من به دنبال راهی برای بارگذاری داده ها در ویژگی ها / متغیرها و غیره هستم و این اطلاعات برای همه صفحات برنامه من قابل دسترسی است. من میخواهم اطلاعات از طریق یک رشته پسزمینه بارگذاری شود تا رشته رابط کاربری آزاد بماند. برخی از صفحات دارای ویژگی های مختلفی از کنترل های خود هستند که به این ویژگی های جهانی متصل می شوند. در اینجا چیزی است که من امتحان کردم. * یک کلاس استاتیک ایجاد کرد. همه صفحات می توانند به داده ها دسترسی داشته باشند اما نمی توانند متصل شوند. * کلاس استاتیک را به Singleton تغییر داد و از DependencyProperty استفاده کرد. همه صفحات میتوانستند به دادهها دسترسی داشته باشند و صحافی به خوبی کار میکرد، اما هنگام دسترسی از طریق رشتههای پسزمینه، مشکلات متقابل رشتهای انجام شد. من در جاهای مختلف در مورد این موضوع مطالعه کرده ام اما واقعاً هنوز بهترین روش را برای شرایطم پیدا نکرده ام. | |
195211 | من در حال بررسیهای ویرایشی در Stack Overflow بودم و متوجه شدم که مردم کلمه boolean را تصحیح میکنند و زمانی که در متن ظاهر میشود آن را با Boolean جایگزین میکنند (البته نه در کد منبع). و سپس متوجه شدم که جستجوگر املا در مرورگر من با آنها موافق است. آیا دلیلی پشت این موضوع وجود دارد؟ از نظر گرامری نادرست به نظر می رسد. من فکر میکنم کلمه بولی به دو صورت مختلف استفاده میشود، یا در بین برنامهنویسان به عنوان یک اسم ساده، بازگرداندن یک بولی، یا به عنوان بخشی از یک اصطلاح ریاضی، منطق بولی، جبر بولی. به نظر می رسد هیچ یک از این موارد انگیزه بزرگی ندارند. شما نمی نویسید بازگرداندن یک شناور، منطق فازی یا جبر خطی (مگر اینکه در ابتدای جمله باشد). گمان میکنم حرف بزرگ در بولی به نوعی به نام جورج بول اشاره دارد. اما پس از آن این نیز معنی ندارد. من این پیوند را پیدا کردم که چند نمونه عالی از موارد مشابه را ارائه می دهد، جایی که برخی از اصطلاحات به نام یک شخص نامگذاری شده است، اما هیچ حرف بزرگی استفاده نشده است. هر گونه اجماع؟ چه چیزی صحیح است؟ از چه چیزی استفاده کنیم؟ | بولی یا بولی؟ |
78406 | اخیراً، شرکت من شروع به درخواست از ما کرد که یک جدول زمانی ماهانه پر کنیم و هر کاری را که در دفتر انجام می دهید یادداشت کنیم. جدول زمانی شامل 29-31 روز است که به تعداد روزهای ماه بستگی دارد. باید کارهایی را که انجام دادم در هر ردیف فایل اکسل بنویسم که نشان دهنده یک روز است. این جدول زمانی من را شرمنده می کند، زیرا ممکن است چنین اتفاقی بیفتد: * **من دوشنبه را صرف نوشتن یک برنامه کردم و برنامه تمام شد.** چون رئیسم برنامه دیگری به من نداد تا بنویسم، اساساً من فقط آنجا نشسته ام و وانمود می کنم که در روزهای بعد مشغول هستم قبل از اینکه رئیسم کار دیگری به من بدهد. البته نباید آن را همانطور که هست در جدول زمانی بنویسم. من می توانم آن را در جدول زمانی که برنامه را با استفاده از 4 روز می نویسم، بنویسم، اما احساس ناکارآمدی زیادی به من می دهد. من می توانم فرآیند را به 1) برنامه را بنویسم، 2) برنامه را اجرا کنم، 3) برنامه را آزمایش کنم، اما این می تواند روند را واقعاً 3 هفته طولانی کند. آیا با چنین شرایطی مواجه شده اید؟ چگونه با این موضوع کنار می آیید؟ ویرایش: برخی از مردم گفتند که من باید در مورد درخواست تکالیف بیشتر فعال تر باشم، اما وضعیت اینجاست: رئیس رئیس من چند کار را به رئیس من می دهد، سپس رئیس من کارها را به من می دهد، گاهی اوقات می توانم رئیسم را نیز ببینم. بسیار کمتر مشغول بودن یکی از همکارانم گفت که من نباید به صورت پیشگیرانه درخواست تکلیف دیگری کنم، زیرا این برای رئیسم دردسر خواهد بود که **به فکر شغلی برای من باشد**. من نمیخواهم همه چیز اینطور پیش برود، واقعاً. | نوشتن جدول زمانی بهتر |
223888 | من در گوگل جستجو کردم تا بفهمم چه کسانی در Oracle مسئول به روز رسانی Java API هستند به عبارت دیگر چه کسانی مسئول اضافه کردن کلاس ها و متدهای جدید به API و به روز رسانی اسناد جاوا هستند. من نتوانستم پاسخی برای این سؤال پیدا کنم که من را به سؤال بعدی سوق می دهد، اگر کلاس هایی داشته باشم که در API یافت نمی شوند و می خواستم آنها را با دیگران به اشتراک بگذارم، چگونه می توانم اوراکل را وادار کنم که آن کلاس ها را برای من اضافه کند؟ | چه کسی مسئول به روز رسانی API جاوا است و افراد دیگر چگونه می توانند مشارکت کنند؟ |
198292 | من سعی کردم سوال مشابهی وجود داشته باشد اما حتی نمی دانستم از چه کلمات کلیدی استفاده کنم :) من روشی را در یک رابط دریافت کردم که یک رابط دیگر را به عنوان پارامتر می پذیرد: bool CanDoIt (موضوع AnInterface) یکی از پیاده سازی ها باید انجام شود الزامی که متد باید برای همه انواع بتن (با پیاده سازی AnInterface) متفاوت از X برگرداند false. bool CanDoIt(موضوع AnInterface) { if(!(موضوع X است)) return false; else ... } من می دانم که این یک بوی کد است که یک رابط را می پذیرد و سپس نوع بتن آن را بررسی می کند - متأسفانه در حال حاضر باید به آن پایبند باشم. من می خواهم یک تست بنویسم که بررسی کند آیا الزامات به درستی اجرا شده است یا خیر. بنابراین اگر کسی نوع جدیدی از AnInterface را اضافه کند و روش را طوری تغییر دهد که نیاز را برآورده نکند، این آزمایش با شکست مواجه خواهد شد. اگر نوشتن چنین تستی امکان پذیر نیست، پس چه کاری می توانم انجام دهم تا تست کد شده را در نظر بگیرم؟ آیا نوشتن یک تست با استفاده از چند نوع نمونه کافی است یا بهتر است اصلا آن را ننویسیم؟ | چگونه باید برای یک نیاز برای هر متفاوت از x بازگشت نادرست آزمایش شود؟ |
193267 | من یک کلاس دارم که یک شی موجودیت را در سیستم ما نشان می دهد (برای استدلال، یک شی مشتری) کلاس عمومی Customer() { private int id; نام رشته خصوصی; ... // بیش از 30 فیلد public Customer() { // خالی سازنده! } // دریافتکنندهها و تنظیمکنندهها } من سعی میکنم این را دوباره فاکتور کنم تا فیلدها در اشیاء خودشان استخراج شوند، جایی که بهطور معقولتری گروهبندی میشوند، و در همان زمان سازندههای پارامتری ایجاد میکنند - با این هدف که بتوانم متدهای تنظیمکننده را از دست بدهم. و اشیاء من را تغییرناپذیر کنم (زیرا این ظاهراً یک چیز خوب است (TM)). با این حال، این هیچ معنایی ندارد - گاهی اوقات باید اطلاعات مشتری را به روز کنم! واضح است که تغییر ناپذیر نیست. آیا نباید این کلاس را تغییرناپذیر کنم - و آیا می توانم همان آرگومان را برای همه کلاس های موجودیت خود اعمال کنم؟ | چه زمانی غیرقابل تغییر ساختن اشیا نامناسب است؟ |
167175 | من در حال حاضر یک دوره یادگیری ماشینی را برای سرگرمی می گذرانم و این دوره به شدت بر روی Matlab/Octave برای نوشتن کد تمرکز دارد. یکی از موارد ذکر شده در دوره این است که، در حالی که Matlab/Octave برای نمونه سازی عالی هستند، به ندرت برای الگوریتم های تولید استفاده می شوند. در عوض، این الگوریتمها معمولاً در C++/Python/و غیره، با استفاده از کتابخانههای مناسب، قبل از دستیابی به مشتریان، بازنویسی میشوند. به اندازه کافی منصفانه؛ من آن را می فهمم. اما سوال من اینجاست: آیا این کار به دلایل فرهنگی انجام می شود، به دلایل فنی، یا به این دلیل که واقعاً هیچ زبانی وجود ندارد که سیالیتی شبیه Matlab/Octave ارائه دهد، اما به شکل کامپایل شده ای که می تواند از C/C++/`$MainstreamLanguage` پیوند داده شود. ? صنعت بازی از Lua برای منطق بازی استفاده می کند زیرا جاسازی آن آسان است و برای بیان چیزهایی مانند هوش مصنوعی بسیار برتر است. به همین ترتیب، انواع Prolog برای برنامه های کاربردی قوانین سنگین، انواع Scheme برای کامپایلرها و غیره وجود دارد. اگر یک زبان معادل ماتریسی وجود دارد، آن چیست؟ اگر وجود ندارد، چرا این رشته متفاوت است؟ | روش عادی ادغام الگوریتم های یادگیری ماشین در برنامه های معمولی چیست؟ |
99667 | در مورد زبان های برنامه نویسی، من سی شارپ را دوست دارم، و به همین دلیل تمام خوبی هایی که از فریمورک دات نت حاصل می شود (LINQ و غیره). نگرانی اصلی من این است که به نظر می رسد کد زیادی تولید می کنم، و با استفاده از OOP، نگرانم که مدیریت کد من همیشه به این راحتی نباشد. من میخواهم به استفاده از C# و .Net ادامه دهم، اما آیا روشهای دیگری برای استفاده از زبان برای دریافت کد کلی کمتر و مدیریت آسانتر در مقایسه با کتاب متنی OOP وجود دارد؟ پیشاپیش متشکرم | آیا روش های برنامه نویسی جریان اصلی جایگزین برای OOP با استفاده از C#؟ |
223882 | من سعی می کنم یک سیستم ساده برای به اشتراک گذاری داده ها در چندین وب سایت ایجاد کنم. اکثر آنها در PHP توسعه یافته اند در حالی که برخی در وردپرس / دروپال توسعه یافته اند. اطلاعات اضافی در چندین وب سایت پخش می شود و این باعث ایجاد مشکل شده است که در آن باید اطلاعات را در چندین وب سایت جداگانه به روز کنیم. من سعی می کنم راه حلی ارائه کنم که در آن حتی صفحات استاتیک بتوانند داده های مشترک را دریافت کنند. این معماری پیشنهادی من است:  من این کار را برای یک موسسه دانشگاهی انجام می دهم. داده ها از ساختارهای ساده شهریه تا سیاست های دانشگاهی متفاوت است. به عنوان مثال هزینه های تحصیلی را در نظر بگیرید. هزینههای تحصیلی -> ug، فارغالتحصیل، داروسازی... هر یک از بخشها دارای ساختار شهریهای خواهند بود که بر اساس خارج از دانشگاه، در محوطه دانشگاه، مسافرتها طبقهبندی میشوند. کارشناسی: { metaid: 0770, Offcampus: { FeesItems: { comprehensive: { label: Comprehensive Fees, value: 2,141 } } } } For front در پایان با استفاده از سبیل، آنها فقط باید js را وارد کنند و از چیزی مانند زیر برای بدست آوردن مقادیر استفاده کنند. <td>{{Undergraduate.Offcampus.FeesItems.comprehensive.label}} </td> <td>{{Undergraduate.Offcampus.FeesItems.comprehensive.value}}</td> سوالات من: آیا این طراحی مقیاس پذیر است؟ چگونه می توان به صاحبان داده ها توانایی ویرایش داده ها را داد؟ چگونه داده ها را در sql ذخیره کنیم؟ | چگونه می توانم داده ها را در چندین وب سایت به اشتراک بگذارم؟ |
30853 | من در حال حاضر در یک شرکت کوچک کار میکنم که از پیادهسازی بسیاری از سیستمها، بیشتر آنها برای موسسات دولتی، مراقبت میکند، و این به طور کلی به معنای استفاده از نرمافزار توسعهیافته ۲۰ سال پیش و بازسازی آنها به گونهای است که نیازهای به روز را داشته باشند. مشتریان عموماً بسیار به آنها عادت دارند و تمایل دارند از تغییر جلوگیری کنند (آنها در دهه 50 و 60 سالگی هستند که می دهند یا می گیرند، بنابراین به طور کلی دوستدار فناوری نیستند). همانطور که می توانید تصور کنید، تیم توسعه دهنده در بیشتر موارد شروع به مراقبت از ارتباط با مشتریان می کند، مستندات مورد نیاز در این موارد را ایجاد می کند (معمولاً CU)، به جلسات هفتگی کمک می کند تا پیشرفت هایی را با مشتریان مشاهده کند. در مورد تجربه، این یک معدن طلا برای من است، زیرا چشم انداز خوبی را در مورد تمام جنبه های توسعه نرم افزار ارائه می دهد، اما برخی از مشکلات نیز افزایش می یابد زیرا، اگر توسعه دهندگان از مریخ آمده باشند، مشتریان از ونوس هستند. شکاف خوبی در واژگان/تجربه/قابلیت تفسیر نیازها وجود دارد که باعث ایجاد نویز در ارتباطات می شود و گاهی اوقات محصول نهایی را تحت تاثیر قرار می دهد. آیا یک توسعهدهنده باید مستقیماً با مشتری در تماس باشد یا باید یک فرد «آداپتور» وجود داشته باشد که نیازهای مشتری را بهصورت شبه الزامات رسمی و قابل درک برای ما ترجمه کند؟ | ارتباط بین توسعه دهندگان و مشتریان |
211190 | هر چند وقت یکبار (به نظر می رسد سالی یک بار) فرصت بازی با JS را پیدا می کنم. در حالی که مهارت ندارم، اما اگر منابع خوبی داشته باشم، آنقدر راحت هستم که کار را انجام دهم. در این مرحله، احساس میکنم که عبارات جستجوی مناسبی برای یافتن چیز مفیدی پیدا نمیکنم. **هدف:** من به دنبال مثال ها، راهنمایی ها، توصیه ها و/یا پیوندهایی به هر سند/مقاله/دستورالعملی هستم که به من کمک کند. **داستان عقب:** ما فروشنده ای داریم که شماره قطعه را در سایتش جستجو می کنیم. صفحه نتایج دارای مشخصات اولیه و آمار است و یک لینک دانلود برای برگه قیمت وجود دارد. ما ابزاری را برای تجزیه برگه و وارد کردن خودکار قیمت گذاری در سیستم خود ایجاد کرده ایم. گردش کار فعلی این است که فایل را دانلود کرده و به صورت محلی ذخیره کنید و سپس فایل را در فرم آپلود کنید. **تکلیف:** کاری که من قصد انجام آن را دارم این است که یک نشانک برای برش چند مرحله بسازم. من میخواهم از JS بخواهم DL را راهاندازی کند (؟مستقیم در یک مکان موقت؟)، و سپس فایل را مستقیماً به آدرس اینترنتی «عمل» پردازش فرم فعلی ارسال کند. انجام شد. **خلاصه:** البته تکه ها و مثال ها همیشه _**عالی هستند**_!! فراتر از آن، هر ذره ای از اشتراک گذاری قدردانی خواهد شد | جاوا اسکریپت: شروع دانلود فایل و مسیریابی فایل از طریق POST |
121864 | > **تکراری احتمالی:** > اعتبار سنجی ورودی داده - کجا؟ چقدر؟ من یک توسعه دهنده جدید PHP هستم و تا حد زیادی به Powershell علاقه دارم، اما این سوال به زبان آگنوستیک است. من اخیراً به مقدار زیادی کد خود را زیر سوال بردهام و به این فکر میکنم که چند شبکه باید برای گرفتن استثناء، تأیید نتایج و غیره راهاندازی کنم. میدانم که میتوانم دیوانه باشم و سعی کنم تک تک خطهای کد را تأیید کنم، اما در همان زمان من کد را تا حد امکان انعطاف پذیر می خواهید. من در مورد ورودی کاربر صحبت نمی کنم بلکه تأیید خروجی از روش ها است. آیا هنگام تصمیم گیری در مورد زمان و مکان اعتبارسنجی داده ها، استاندارد یا قانون کلی وجود دارد؟ | چقدر اعتبار داده خیلی زیاد است؟ |
120658 | در C++ وقتی می خواستم علامت گذاری کنم که if با طراحی خالی است، NULL; را به عنوان عبارت اضافه کردم: if (cond1) { ... } else if (cond2) { NULL; } else { ... } با این حال در جاوا به نظر می رسد غیرممکن است که null; را به عنوان دستور وجود داشته باشد. راه صحیح علامت گذاری خالی با طرح در جاوا چیست (آیا فقط نظر است)؟ | نحوه علامت گذاری یک بلوک شرطی خالی در جاوا |
211197 | تیم من در حال نوشتن یک کامپایلر برای یک زبان دامنه خاص (DSL) است که در یک IDE ادغام خواهد شد. در حال حاضر، ما روی مرحله تجزیه و تحلیل کامپایلر متمرکز هستیم. ما از هیچگونه تجزیهکنندههای موجود (مانند ANTLR) استفاده نمیکنیم زیرا به عملکرد بیدرنگ و اطلاعات خطا/اخطار/پیام بسیار دقیق نیاز داریم. ما 1. کلاس داریم که هر کدام یک گره را در درخت نحو مشخص برای زبان نشان می دهند، و همچنین 2. کلاس هایی که به عنوان حاشیه نویسی برای هر گره (یعنی برای خطاها و اطلاعات اضافی) و همچنین 3. داخلی عمل می کنند. کلاس هایی که درخت نحو مشخص را می سازند و دستکاری می کنند (به عنوان مثال، lexer، تجزیه کننده، حافظه پنهان برای رشته ها، بازدیدکنندگان نحو). ما در حال تلاش برای تصمیم گیری در مورد یک استراتژی کلی برای سازماندهی آزمون های خود هستیم. شرکت ما توسعه رفتار محور (BDD) و طراحی دامنه محور (DDD) را تحت فشار قرار می دهد. اگرچه ما در حال ساخت یک DSL برای دامنه شرکت خود هستیم، دامنه کامپایلر یک زبان برنامه نویسی است. ما هنوز در مرحله ساخت کامپایلر هستیم و قبلاً تست هایی داریم. هدف ما این است که 100٪ پوشش بیانیه داشته باشیم. ما در حال حاضر آزمایشهایی داریم که در آن کد منبع را به سازنده درخت نحو وارد میکنیم، و سپس تأییدی را روی هر ویژگی هر گره از درخت نحو حاصل اجرا میکنیم تا مطمئن شویم اطلاعات مورد انتظار (شماره خط، خطا(های مربوطه)، فرزند / نشانههای والد، عرض توکن، نوع توکن و غیره). اکنون، از آنجایی که هر گره کلاس خودش است و حاشیهنویسیها و خطاهای خاصی که به یک گره متصل میشوند، کلاسهای جداگانهای هستند، این تست به بسیاری از کلاسها ارجاع میدهد. ما در حال حاضر تست هایی برای کلاس های خاصی مانند lexer داریم که در آن می توانیم ورودی (یک رشته) و خروجی (لیستی از نشانه ها) را از کلاس های دیگر جدا کنیم (به عنوان مثال، کلاس های گره های درخت نحو). این تست ها بیشتر دانه بندی هستند. اکنون، تستهای پاراگراف بالا را میتوان مطابق با کلاس تحت آزمایش (مانند lexer، حافظه پنهان رشته) قرار داد. با این حال، تستهای پاراگراف دوم بالا واقعاً کل فاز تحلیل کامپایلر را آزمایش میکنند. یعنی با توجه به کد منبع ورودی، هر آزمون می تواند بیش از 300 ادعا برای درخت نحو داشته باشد. تست ها برای رفتار مرحله تجزیه و تحلیل هستند. آیا این یک استراتژی تست مناسب است؟ اگر نه، چه کاری باید متفاوت انجام دهیم؟ از چه استراتژی سازمانی برای تست های خود استفاده کنیم؟ | چگونه از BDD برای تست واحد یک کامپایلر استفاده کنیم؟ |
81064 | اخیراً، فراموش کردم تغییرات را از تنه به شاخه تعمیر و نگهداری خود ادغام کنم. این باعث شد که - دو بار - دوباره بسازیم و QA را به مدت دو روز در حالت تعلیق قرار دهیم، در حالی که ما به هم ریختگی را رفع کردیم. به طور معمول، هنگام commit کردن به هر دو شاخه، من یک تغییر مجموعه را به trunk میدهم و بلافاصله آن را به شاخه تعمیر و نگهداری ادغام میکنم. با این حال، این بار 12 مجموعه تغییر وجود داشت که شامل بسیاری از تغییرات مرور کد بود، و من نتوانستم همه تغییرات را با هم ادغام کنم. من فقط یک تغییر را با هم ادغام کرده بودم، که کاملاً من را ناامید کرد - فکر میکردم یادم میآید که این یک تعهد جمعآوری از همه تنظیمات دیگر بود، اما اینطور نبود. پس از مدتی بحث در مورد توسعه، ما تصمیم گرفتیم که بهترین رویکرد این است که 1-به-1 ترانک و شاخه تعمیر و نگهداری را متعهد کنیم، بنابراین شما می توانید به صورت بصری تأیید کنید که همه کد وجود دارد. آیا راهی برای اعمال commit های تغییرات مجموعه برای یک نسخه ثابت وجود دارد؟ ما از JIRA، Fisheye و Crucible استفاده میکنیم و گردش کار Fisheye ما به شما اجازه نمیدهد مشکلی را حل کنید مگر اینکه بررسی کد کامل شود. من چیزی مشابه میخواهم که بررسیهای موازی را در شاخههای صندوق عقب و تعمیر و نگهداری، بر اساس نسخه رفع مشکل مشخصشده در مشکل، اعمال کند. یا راه حل بهتری برای کل این آشفتگی به جز این کار را نکن وجود دارد؟ | فراموشی ادغام تغییرات از تنه به شاخه دیگر |
48293 | هرکسی که دوست دارد پوشه اسنادش فقط حاوی چیزهایی باشد که در آنجا قرار میدهند، میدانند که پوشه استاندارد اسناد برای این کار کاملاً نامناسب است. به نظر میرسد هر برنامهای میخواهد تنظیمات، دادهها یا چیزی به همان اندازه نامربوط خود را در پوشه _Documents_ قرار دهد، علیرغم اینکه پوشههایی مخصوص این کار وجود دارد. برای اینکه خالی به نظر نرسد، پوشه شخصی «اسناد» را به عنوان مثال در نظر بگیرید. من _هرگز_ از آن استفاده نمیکنم، زیرا هرگز، تحت هیچ شرایطی، خودم چیزی را در این پوشه ذخیره نمیکنم. و با این حال، شامل 46 پوشه و 3 فایل در سطح بالا، برای مجموع 800 فایل در 500 پوشه است. این 190 مگابایت اسناد است که من ایجاد نکردم. بدیهی است که هر سند واقعی بلافاصله در این آشفتگی گم می شود. **سوال من این است**: آیا می توان کاری کرد که وضعیت را به اندازه کافی بهبود بخشد تا اسناد دوباره مفید باشد، مثلاً طی 5 سال آینده؟ آیا می توان برنامه نویسان را به نحوی به طور انبوه آموزش داد که از آن به عنوان محل تخلیه استفاده نکنند؟ آیا سیستمعامل میتواند از طریق APIهای موجود، برخی از مکانهای «جعلی» پنهان شده در AppData را گزارش کند، در حالی که فقط به Explorer و گفتگوهای Open/Save مختلف اجازه میدهد تا بدانند پوشه اسناد «واقعی» در کجا قرار دارد؟ یا آیا هرگونه تلاشی کاملاً بیهوده یا حتی غیر ضروری است؟ * * * 1برای ثبت، در اینجا خلاصه ای سریع از دایرکتوری های استاندارد مختلفی که باید به جای اسناد استفاده شوند آورده شده است: * `RoamingAppData` برای داده ها و تنظیمات _user-specific_. این دایرکتوری **** برای استفاده برای داده های غیر موقتی خاص کاربر است. هر چیزی که در اینجا قرار میگیرد، در هر ماشینی که کاربر معینی به آن وارد میشود، در شبکههایی که این پیکربندی شده است، در دسترس خواهد بود. فایل های بزرگ را در اینجا قرار ندهید، زیرا در چنین محیط هایی سرعت ورود/خروج از سیستم را کاهش می دهند. * LocalAppData برای داده ها و تنظیمات _user-and-machine-specific_. این داده ها برای هر کاربر و هر ماشینی متفاوت است. این نیز جایی است که داده های بسیار بزرگ مخصوص کاربر باید قرار گیرد. * ProgramData برای داده ها و تنظیمات _machine-specific_. اینها بدون در نظر گرفتن اینکه کدام کاربر وارد سیستم شده است یکسان هستند و به سایر ماشین های شبکه پرسه نمی زنند. * «GetTempPath» برای همه فایلهایی که ممکن است بدون از دست دادن دادهها در صورت عدم استفاده پاک شوند. این همچنین **محلی برای چیزهایی مانند **کش** است، زیرا مانند داده های موقت، یک کش نیازی به پشتیبان گیری ندارد. حافظه پنهان بزرگ خود را در اینجا قرار دهید و کاربر خود را از مشکلات پشتیبان گیری نجات خواهید داد. خود اسناد فقط باید از _ever_ استفاده شود که کاربر آن را به صورت دستی با وارد کردن یک مسیر یا انتخاب آن در یک گفتگوی ذخیره مشخص کرده باشد. این تنها زمانی است که _ever_ مناسب است موارد را در اسناد ذخیره کنید. | |
80333 | من 2 سال پیش به شرکت خود ملحق شدم که یک شرکت استارتاپی است که اکنون 5 سال است که وجود دارد. از ابتدا روی یکی از فناوری های مایکروسافت کار می کردم. درست پس از چند روز که به شرکت ملحق شدم، متوجه شدم که این شرکت یک فرآیند کاری درست در طول چرخه عمر توسعه نرم افزار ندارد. کارمندان بدون نظارت رها می شوند و برنامه ها، ضرب الاجل ها، نقاط عطف و کیفیت آن طور که انتظار می رفت انجام نشد. من همیشه علاقه مند به برنامه نویسی و مهمتر از آن الگوها و تمرین ها در زمینه های فنی و غیر فنی بوده ام و خودم را در منحنی یادگیری خود مشغول نگه داشته ام. در همین حال بهره وری شرکت هر روز بدتر می شد. هیچ درک متقابلی بین مدیریت و کارمندان وجود ندارد (فقط 12). مدیریت به مزایای کارمندان، محیط کار، برنامههای واقعی و غیره اهمیت چندانی نمیداد. به دلیل محاسبات اشتباه مدیریت، تیمهای توسعهدهنده بارها تحت فشار قرار گرفتند تا دیوانهوار کار کنند. این امر باعث نارضایتی کارمندان شده و باعث از دست دادن علاقه آنها به کار می شود. بنابراین آنها شروع به تولید نتایج بسیار بدی کردند که بر رشد شرکت تأثیر گذاشت. همیشه اشتباهاتی از هر دو طرف، مدیریت و کارمندان، یکسان بوده است. دلیل بی اهمیتی که من پیدا می کنم این است که مدیریت در آموزش کارکنان در مورد فرآیند، اهمیت کیفیت، الگوهای توسعه نرم افزار، شیوه ها و غیره شکست خورده است. اخیراً من به عنوان یک رهبر تیم ارتقا یافته ام (من فقط 2 سال خود را به پایان رساندم) زیرا مدیریت معتقد بود که من از مهارت فنی و همچنین توانایی های مدیریتی برای رسیدگی به مجموعه ای از محصولات برخوردار هستم. من بیشتر از یک رابطه _حرفه ای با همکارانم رابطه صمیمی داشتم. بنابراین به کارگیری برخی قوانین و ایجاد یک مدل کاری در شرکت برای من بسیار سخت است. و تا کنون اگر کمی بیشتر فشار بیاورم، نتایج نامطلوبی دریافت کرده ام. علاوه بر این، باید خودم را واجد شرایط این نقش کنم و نسبت به مدل کاری که پیشنهاد میکنم احساس اطمینان کنم، زیرا دست خوبی برای راهنمایی در این زمینه ندارم. من به نوعی دانش کتابی بیشتری دارم تا تجربه عملی. در این شرایط چه کاری می توانم انجام دهم؟ آیا باید شرکت را رها کنم یا باید تلاش بیشتری برای درست کردن اوضاع انجام دهم؟ _در یک شرکت 10000 نفری، اگر 5 نفر به درستی کار نکنند، شرکت می تواند در برابر آن مقاومت کند. اما در یک شرکت 10-15 نفره، حتی اگر یک نفر عملکرد خوبی نداشته باشد، رشد شرکت را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد. _ | الهام بخش یک تیم - شرکت استارتاپ - مشکلات دنیای واقعی |
144691 | به نظر من پایان دهنده لیست در Lisp می تواند هر مقدار دلخواه باشد. به عنوان مثال، پایان دهنده رشته در C نشانگر تهی است. آیا دلیل فلسفی وجود دارد که چرا لیست خالی برای پایان دادن به لیست ها انتخاب شده است؟ | چرا لیست خالی به عنوان پایان دهنده لیست در Lisp استفاده می شود؟ |
147341 | من تا به حال هیچ وقت متوجه این دمدمی نشده بودم و ذهنم را درگیر کرده است. چرا HTML 4.01 به جای 4.1 با صفر اول شماره گذاری شد؟ | چرا در شماره نسخه HTML 4.01 صفر اول وجود دارد؟ |
1262 | من در نظر دارم که آیا باید دوباره به جای IDE از VIM استفاده کنم. مفیدترین ویژگی های VIM که در یک IDE استاندارد نیستند چیست؟ | مفیدترین ویژگی های VIM که در یک IDE استاندارد نیستند |
186788 | به عنوان مثال، اگر من یک سرویس Post داشته باشم و روشی برای بازیابی همه پستها برای کاربر وارد شده داشته باشم، آیا داشتن یک متد findPosts() که از یک سرویس امنیتی تزریقی برای دریافت شناسه کاربر استفاده میکند و سپس آن کاربر را ارسال میکند، اشکالی ندارد. شناسه پست من DAO برای دریافت سوابق؟ یا اینکه متد findPosts() باید به صراحت شناسه کاربر را به عنوان آرگومان نیاز داشته باشد؟ | آیا یک سرویس باید از اطلاعات جلسه استفاده کند؟ |
52603 | من کمی در مورد وراثت در مقابل تحقق در مقابل ترکیب فکر کرده ام. من قصد ندارم تمام جزئیات را اینجا بگذارم. بنابراین، وقتی در مورد ایجاد رابطهایی برای تسهیل تست واحد صحبت نمیکنیم، میپرسیدم: چرا به نظر میرسد برنامهنویسی مبتنی بر رابط بر گروهبندی رفتارهای رایج تمرکز دارد، به عنوان مثال، IPettable (برای یک حیوان)، IEditable (برای کنترل کاربر) ، ISubmitable (برای یک فرم)، و غیره. چرا استفاده از برنامه نویسی مبتنی بر رابط به نظر می رسد محدود به رفتار و نه ذات است. ما میتوانیم بهطور عملگرایانه از یک رابط استفاده کنیم، نه چندان متوجه رفتار، اما، برای درک شباهتهای فیزیکی عقلانی که هیچ ربطی به رفتار ندارند؟ این نیست که برخی از ویژگی های محدود کننده در برنامه نویسی مبتنی بر رابط وجود دارد که ما فکر نمی کنیم این کار را انجام دهیم. این بدان معنی است که تمایل به استفاده از یک رابط در کسری از راه های ممکن وجود دارد. پس چطور؟ | چرا استفاده از برنامه نویسی مبتنی بر رابط محدود به رفتار به نظر می رسد؟ |
195377 | پسر عموی من (10 ساله) که در استاندارد 5 درس می خواند. او می خواهد برنامه نویسی و منطق برنامه نویسی را یاد بگیرد. به کدام کتاب یا منابع مراجعه کنم؟ آیا کتاب ساختار داده خوب برای بهبود منطق برنامه نویسی به ویژه برای کودکان وجود دارد؟ | کتاب ساختار داده خوب برای بهبود منطق برنامه نویسی برای کودکان |
143311 | من در حال مطالعه برخی مقالات در مورد امنیت، به ویژه امنیت رمز عبور/رمزگذاری بوده ام، و یک چیز وجود دارد که برای من تعجب کرده است: آیا قانون 3 ضربه راه حل کاملی برای امنیت رمز عبور است؟ یعنی اگر تعداد تلاشهای رمز عبور به تعداد کمی محدود شود و پس از آن تمام درخواستهای احراز هویت رعایت نشود، آیا این کار کاربران را از نفوذ محافظت نمیکند؟ من متوجه شدم که دسترسی یا کنترل بر چیزی همیشه به معنای عبور از سیستم احراز هویت نیست، اما آیا این ویژگی باعث منسوخ شدن حملات دیکشنری/بروت فورس نمیشود؟ آیا چیزی وجود دارد که من از دست بدهم؟ | نقاط ضعف امنیت 3-Strike |
193264 | برای اهداف تجاری و مجوز، عبارت صحیح برای متمایز کردن کد منبع جاوا اسکریپت (نوشته شده توسط برنامه نویس و شامل نظرات) از نسخه کوچک شده مورد استفاده در تولید چیست؟ | مجوز: کد منبع در مقابل کد تولید در جاوا اسکریپت |
250882 | در یک پروژه چند تیمی چند ساله در حال اجرا، مجموعهای از داستانها وجود دارد که به طور کامل تخمین زده و بسته شدهاند و تعریف انجام شده را برآورده کردهاند. زمان پیشرفت کرده است و امکانات در Jira Agile پیشرفت کرده است، و گروه بندی داستان های کاربران با استفاده از Epic برای توصیف هدف کلی مجموعه داستان ها مفیدتر است. داستانهای تازهای وجود دارند که به همین حماسهها تعلق دارند، اما نمیتوان بین نکات داستانی قدیمی و داستانهای جدید مقایسه کرد: امتیازهای داستان جدید به ازای هر نقطه داستان کمتر ارزش دارند. آیا ارزیابی مجدد داستان های تکمیل شده و افزایش تعداد نقاط داستانی که یک سال پیش تکمیل شده اند قابل قبول است؟ اگر تغییرات بهعنوان تغییرات دامنه مدیریت شوند، چه نوع مشکلاتی ممکن است از این امر به وجود بیاید؟ | تغییر تخمین نقطه داستان پس از بسته شدن داستان |
143825 | جنبه های منفی Mainframes این است که زمین به خوبی زیر پا گذاشته شده است. گران، قدیمی، جامعه رو به کاهش، و غیره. من به جنبه های منفی علاقه خاصی ندارم، اما کنجکاو هستم که آیا سخت افزار/نرم افزار مرکزی نسبت به محیط فعلی Intel/AMD و Linux/Windows مزایایی دارد یا خیر. به من گفته شده است که MFها در بارهای سنگین ورودی/خروجی بسیار خوب (و بهتر از سرورهای فعلی) هستند. آیا این هنوز هم درست است؟ | |
197547 | میخواستم نام خوبی برای متغیر date_in_ (تعداد ثانیهها از فرمت دورهای) بگذارم، آن را در گوگل جستجو کردم و جایی برای استفاده از آن واژه پیدا نکردم. هر ایده ای؟ | |
136732 | من با 2 دوست دیگر در زمینه توسعه وب جدید هستیم. ما در حال یادگیری HTML، CSS، جاوا اسکریپت هستیم و وب سایت های ساده ای ایجاد می کنیم تا حسی از چیزهای مختلف داشته باشیم. و از آنجایی که HTML فقط یک نشانه گذاری است و نه یک زبان برنامه نویسی، سبک های بسیار متفاوتی در حال تکامل داریم. منظورم این است که هرگاه به کد یکدیگر نگاه می کنیم، تمایل داریم زمان خوبی را برای درک اینکه چرا دیگری این کار را انجام می دهد اختصاص دهیم. اکنون می خواهیم با هم یک وب سایت بزرگتر بسازیم و سوال من این است که آیا داشتن سبک های بسیار متفاوت در یک تیم برای توسعه وب (به طور خاص) مشکلی است؟ | آیا وجود سبک های مختلف کدنویسی HTML در تیم مشکلی دارد؟ |
194775 | بهترین و کارآمدترین راه برای راه اندازی دو نسخه از یک وب سایت چیست؟ من نسخهای میخواهم که آنلاین باشد و برای استفاده همه باز باشد، اما همچنین یک نسخه توسعهدهنده میخواهم که بتوانم چیزهای جدیدی را بهجای انجام آن با ftp توسعه و آزمایش کنم. در حال حاضر من راهاندازی MAMP را روی دستگاه در حال توسعهام دارم و از Git برای کنترل نسخه استفاده میکنم. در MAMP/XAMPP مکان فایلها «localhost/example/» است و در ftp ساختار فایل میزبان (در این مورد Dreamhost) است. چیزی مانند `/home/username/example.com/`. که منجر به داشتن چندین نسخه از تقریباً یک فایل می شود. این خیلی کارآمد نیست اما نمی توانم راه حل خوبی برای آن پیدا کنم. آیا وجود دارد؟ اگر بخواهم یک ویژگی جدید به وب سایت اضافه کنم عالی است، می توانم این کار را در MAMP انجام دهم و وقتی تغییرات را با Git انجام می دهم، تغییرات را در ftp آپلود می کند. | راه اندازی و همگام سازی نسخه توسعه دهنده (محلی) و نسخه عمومی یک وب سایت |
95138 | شرکتی در شهر من وجود دارد که بهینه سازی زنجیره تامین، داده کاوی و مدل سازی پیش بینی را انجام می دهد. خیلی تلاش کردم اما نتوانستم وارد آنجا شوم. حالا من می خواهم کار مشابهی انجام دهم. آنها بسیاری از تکنیک های بهینه سازی را اعمال می کنند که تصمیم گیری شرکت را آسان تر می کند. در حال حاضر پایتون، جنگو، پی اچ پی، لینوکس و توسعه وب را می شناسم. آیا کسی می تواند مرا راهنمایی کند که برای این نوع کارها باید چه کار کنم، چه چیزهایی را باید یاد بگیرم تا بعد از 5-6 سال بتوانم شروع به ساخت این نوع نرم افزارها برای مغازه های کوچک کنم. منظورم این است که چه زبان ها و ابزارهایی را باید یاد بگیرم. | چگونه می توانم حرفه خود را در بهینه سازی زنجیره تامین و داده کاوی انجام دهم؟ |
58384 | خب ببخشید اگر سوالی خارج از موضوع است. من هیچ دانشی در مورد برنامه نویسی وب ندارم، بنابراین اگر سوال احمقانه ای است پیشاپیش عذرخواهی می کنم. من شروع به ساخت یک برنامه مبتنی بر وب خواهم کرد. برای دقیق تر، یک صفحه وب می سازم که دارای اجزایی مانند دکمه ها، جعبه متن و غیره است. از یک پایگاه داده برای ذخیره اطلاعات استفاده می کند. سوال من این است که کدام یک برای این منظور بهتر است؟ جانگو پایتون یا اینترا وب دلفی؟ من هم دلفی و هم پایتون را می شناسم (اگرچه دلفی را بهتر می شناسم). | جانگو پایتون یا اینترا وب دلفی؟ |
186036 | **خلاصه**: آیا تابعی در C باید همیشه بررسی کند تا مطمئن شود که اشاره گر «NULL» را لغو نمی کند؟ اگر نه چه زمانی مناسب است که از این بررسی ها صرف نظر کنید؟ **جزئیات**: من در حال خواندن چند کتاب در مورد مصاحبه های برنامه نویسی هستم و به این فکر می کنم که درجه مناسب اعتبار سنجی ورودی برای آرگومان های تابع در C چقدر است؟ بدیهی است که هر تابعی که ورودی را از یک کاربر دریافت میکند، باید اعتبارسنجی را انجام دهد، از جمله بررسی یک نشانگر «NULL» قبل از لغو ارجاع آن. اما در مورد تابعی در همان فایل که انتظار ندارید از طریق API خود در معرض نمایش قرار گیرد، چه میتوان گفت؟ به عنوان مثال موارد زیر در کد منبع git ظاهر میشود: graph_get_current_column_color کوتاه بدون علامت ثابت (ساختار git_graph *graph) { if (!want_color(graph->revs->diffopt.use_color)) return column_colors_max; بازگشت گراف->default_column_color; } اگر «*گراف» «NULL» باشد، یک اشاره گر تهی از مرجع خارج می شود، احتمالاً برنامه را خراب می کند، اما احتمالاً منجر به رفتار غیرقابل پیش بینی دیگری می شود. از طرف دیگر تابع ایستا است و بنابراین شاید برنامه نویس قبلاً ورودی را تأیید کرده باشد. من نمی دانم، من فقط آن را به طور تصادفی انتخاب کردم زیرا یک مثال کوتاه در یک برنامه کاربردی بود که به زبان C نوشته شده بود. من مکان های زیادی را دیده ام که نشانگرها بدون بررسی NULL استفاده می شوند. سوال من کلی است و مختص این بخش کد نیست. من سوال مشابهی را دیدم که در زمینه تحویل استثنا پرسیده شد. با این حال، برای یک زبان ناامن مانند C یا C++ هیچ خطای خودکاری از استثناهای کنترل نشده منتشر نمی شود. از سوی دیگر، من کدهای زیادی را در پروژه های متن باز (مانند مثال بالا) دیده ام که قبل از استفاده از نشانگرها، هیچ بررسی نمی کند. من نمیپرسم آیا کسی در مورد دستورالعملهایی درباره زمان قرار دادن چک در یک تابع در مقابل فرض اینکه تابع با آرگومانهای صحیح فراخوانی شده است، فکر میکند. به طور کلی برای نوشتن کد تولید به این سوال علاقه دارم. اما من در زمینه مصاحبه های برنامه نویسی نیز علاقه مند هستم. به عنوان مثال، بسیاری از کتابهای درسی الگوریتم (مانند CLR) تمایل دارند الگوریتمها را به صورت شبه کد بدون بررسی خطا ارائه کنند. با این حال، در حالی که این برای درک هسته یک الگوریتم خوب است، بدیهی است که یک تمرین برنامه نویسی خوب نیست. بنابراین نمیخواهم به مصاحبهگر بگویم که از بررسی خطا صرف نظر میکنم تا مثالهای کدم را سادهتر کنم (همانطور که ممکن است یک کتاب درسی). اما من همچنین نمیخواهم با بررسی بیش از حد خطا، کد ناکارآمد تولید کنم. به عنوان مثال، «graph_get_current_column_color» میتوانست برای علامت زدن «*graph» برای null تغییر کند، اما مشخص نیست که اگر «*graph» تهی باشد، چه کاری انجام میدهد، به غیر از اینکه نباید ارجاع آن را لغو کند. | چه زمانی باید اشاره گرها برای NULL در C بررسی شوند؟ |
107361 | فرض کنید من یک کلاس دارم (مثال ساختگی و طراحی بد آن را ببخشید): class MyProfit { اعشاری عمومی GetNewYorkRevenue(); اعشاری عمومی GetNewYorkExpenses(); اعشاری عمومی GetNewYorkProfit(); اعشاری عمومی GetMiamiRevenue(); اعشاری عمومی GetMiamiExpenses(); اعشاری عمومی GetMiamiProfit(); public bool BothCitiesProfitable(); } (توجه داشته باشید که متدهای GetxxxRevenue() و GetxxxExpenses() وابستگی هایی دارند که حذف شده اند) اکنون در حال تست واحد BothCitiesProfitable() هستم که به GetNewYorkProfit() و GetMiamiProfit() بستگی دارد. آیا خالی کردن GetNewYorkProfit() و GetMiamiProfit() اشکالی ندارد؟ به نظر می رسد اگر این کار را نکنم، به طور همزمان GetNewYorkProfit() و GetMiamiProfit() را به همراه BothCitiesProfitable() آزمایش می کنم. باید مطمئن شوم که stubbing را برای GetxxxRevenue() و GetxxxExpenses() تنظیم کنم تا متدهای GetxxxProfit() مقادیر صحیح را برگردانند. تا کنون من فقط نمونه ای از وابستگی های stubbing را به کلاس های خارجی دیده ام نه روش های داخلی. و اگر اشکالی ندارد، آیا الگوی خاصی برای این کار وجود دارد؟ **به روز رسانی** من نگرانم که ممکن است مشکل اصلی را از دست بدهیم و این احتمالاً تقصیر نمونه ضعیف من است. سوال اساسی این است: اگر یک متد در یک کلاس به متد دیگری که به صورت عمومی در آن کلاس قرار دارد وابستگی داشته باشد، آیا حذف آن روش دیگر اشکالی ندارد (یا حتی توصیه میشود)؟ شاید من چیزی را از دست بدهم، اما مطمئن نیستم که تقسیم کلاس همیشه منطقی باشد. شاید مثال بهتری دیگر این باشد: class Person { public string FirstName() public string LastName() public string FullName() } که در آن نام کامل به صورت: public string FullName() { return FirstName() + + LastName( ) } آیا استفاده از FirstName() و LastName() در هنگام آزمایش FullName() اشکالی ندارد؟ | آیا جعل بخشی از کلاس تحت آزمایش اشکالی ندارد؟ |
143314 | کار من بیشتر در برنامه نویسی سیستم های جاسازی شده به زبان C است، و ساختار کلاسی مناسب برای این کار من را فراری می دهد. در حال حاضر ما از طریق C# و Visual Basic با مجموعه بزرگی از سرووها، پمپ ها و حسگرها از طریق یک دستگاه مخفی USB-to-CAN ارتباط برقرار می کنیم. در حال حاضر، برقراری ارتباط با دستگاه ها بسیار دشوار است. برای خواندن نسخه میانافزار کنترلکننده شماره 1 باید از این موارد استفاده کنید: SendCan(Controller,1,ReadFirmwareVersion) یا SendCan(8,1,71) این سه بایت را در گذرگاه CAN ارسال میکند: (8,1,71) به کنترلرها متصل هستند سنسورهای مختلف SendCan(Controller,1,PassThroughCommand,O2Sensor,2,ReadO2) به کنترلر شماره 1 می گوید که با ارسال بایت های 8,1,200,16,2,0 فرمانی را به سنسور O2 شماره 2 ارسال کند تا O2 را بخواند. زبان مخصوص دامنه برای این تنظیم. به جای دستورات صادر شده مانند فعلی، دستورات به این صورت نوشته می شوند: Controller1.SendCommand.O2Sensor2.ReadO2 برای ارسال بایت های 8،1،200،16،0 بهترین راه برای انجام این کار چیست؟ برخی از ماشین ها دارای 20 سنسور O2 هستند، برخی دیگر دارای 5 کنترلر هستند، بنابراین تعداد و انواع کنترلرها و سنسورها، پمپ ها و غیره ثابت نیستند. | سعی می کنم سرم را در اطراف ساختار کلاس برای زبان دامنه خاص بپیچم |
114914 | چند وقت پیش نرم افزاری پیدا کردم که ادعا می کرد برنامه های ASP.NET را روی سرور لینوکس اجرا می کند، یادم می آید که اطلاعات گفته شده بود که کد را می گیرد و به جاوا تبدیل می کند. من هرگز نرم افزار را دانلود یا تست نکردم. کسی اسم این نرم افزار رو میدونه؟ همچنین آیا در وهله اول امکان اجرای ASP.NET بر روی سرور لینوکس وجود دارد؟ | آیا سایت ASP.NET در محیط لینوکس امکان پذیر است؟ |
225835 | مدتی است که من قالببندی فایلهای sass را برای به حداکثر رساندن قابلیت استفاده آنها توسط دیگر کدنویسها در نظر گرفتهام و فکر میکنم که این مکان عالی برای دریافت بازخورد در مورد قوانینی است که سعی میکنم هنگام نوشتن یک فایل sass اعمال کنم. من به طور خاص به قابلیت استفاده از کد منبع که توسط انسان ها ایجاد و نگهداری می شود و همچنین با ایجاد صحیح کد css علاقه مند هستم. برخی از این قوانین را می توان برای sass یا وانیلی css اعمال کرد. قوانینی که من رعایت کرده ام به شرح زیر است: 1. **عمومی شروع کنید و خاص شوید**. بنابراین با اندازه فونت بدنه، متغیرهای رنگی، اعلانهای تگ پیشفرض و غیره شروع کنید، سپس بخشهایی از سایت خود را که در همه صفحات مشترک است، حرکت دهید، سپس به عناصر قابل استفاده مجدد در سایت بروید و در نهایت با سبکهای خاص صفحه، با احتمال استفاده مجدد آبشاری و احتمال افزایش سبکهای بیش از حد با حرکت در سند(ها) html در میان نماها **. بنابراین، اگر به widget.view نگاه کنم، فایل یا بلوک یک فایل با عنوان widget.scss حاوی این سبک ها خواهد بود. توجه داشته باشید، منظور من به طور خاص در این مورد دنبال کردن ساختار html با sass سلسله مراتبی نیست. 3. به دنبال آن. **میزان سلسله مراتب تعریف شده در sass را به حداقل برسانید**. فقط در صورت نیاز از وراثت مبتنی بر {} sassy استفاده کنید. 4. **ویژگی ها را در مجموعه های منطقی گروه بندی کنید**، بنابراین عرض و ارتفاع با هم، اعلان فونت ها با هم، به جای همه چیز بر اساس حروف الفبا. 5. همیشه **اندازه فایل css حاصل را در نظر بگیرید** و آماده باشید که در صورت لزوم از کلاس ها به جای میکسین ها، تکه های ویرایشگر یا سایر تکنیک های تشویق کننده bloat استفاده کنید. 6. در موارد خاص، به دنبال گروه بندی منطقی عناصر، **بیش از یک ویژگی در هر خط** قرار دهید، به این معنی که کد بیشتری را می توان بر روی صفحه نمایشگر نصب کرد بدون اینکه خطوط آنقدر طولانی شود که به راحتی خوانده نشود. بیش از 3/4 ویژگی در هر خط نیست. 7. **بلاک کردن کد در فایل ها** با تورفتگی همه انتخابگرها پس از یک نظر مقدماتی برای اسکن کردن سمت چپ فایل و کشف سریع محتویات آن. همچنین در صورت بزرگ بودن یک نقشه فایل از این بلوک ها در بالای فایل ارائه دهید. 8. از **مکان نشانگرها برای عملیات یافتن** استفاده کنید، مانند ^NAVIGATION 9. **فقط از کلاس ها برای سبک ها استفاده کنید**. و از استفاده از کلاس ها برای خاص بودن و استفاده مجدد اتمی تر نترسید. [ویرایش برای وضوح - منظور من استفاده از کلاسها نیست، منظورم استفاده از کلاسها به جای شناسهها است] 10. از یک مجموعه کاملاً مجزا از کلاسهای خاص جاوا اسکریپت** برای اتصال عملکرد به عناصر html استفاده کنید، به این معنی که فرم یا تابع را می توان بدون آسیب رساندن به دیگری تعویض کرد. در css به این کلاس ها اشاره نمی شود. 11. **انتخاب کنندگان یک در هر سطر** و به ترتیب حروف الفبا چون در نام دلخواه هستند | Sass File Formating - چه مشکلاتی ممکن است با قوانین زیر وجود داشته باشد؟ |
225541 | چند روز پیش در مصاحبه ای در یک شرکت نرم افزاری برای توسعه دهنده نت ظاهر شدم. در آنجا سؤال زیر از من پرسیده شد: > اگر پنجره مرورگر را بدون خروج از سیستم ببندیم، چه اتفاقی میافتد وقتی > URL مشابهی را در مرورگر ارائه دهیم؟ پاسخ من این بود که کاربر میتواند صفحه اصلی را با جزئیات ورود مشاهده کند، بهجای اینکه از او خواسته شود نام کاربری و رمز عبور را ارائه کند زیرا جلسه کاربر به پایان نرسیده است. اطلاعات ورود به سیستم در واقع از کوکی ها بازیابی می شود. اما این بستگی به منطقی دارد که ما برای Login پیاده سازی کرده ایم. اما به نظر می رسد مصاحبه کننده از پاسخ من راضی نبود و پاسخ من را نپذیرفت. من تعجب می کنم که پاسخ این سوال چه می تواند باشد. بنابراین، من به راهنمایی شما در مورد پاسخ های صحیح نیاز دارم. پس لطفا توضیح دهید که من باید چه پاسخی بدهم. | اگر پنجره مرورگر را بدون خروج از سیستم ببندیم، وقتی همان URL را در مرورگر ارائه کنیم چه اتفاقی می افتد؟ |
235524 | با توجه به سناریوی زیر * یک برنامه سازمانی کنسرو شده که استخر اتصال خود را حفظ می کند * یک برنامه مشتری خانگی برای برنامه سازمانی. این برنامه با استفاده از چارچوب Spring، با الگوی DAO ساخته شده است، در حالی که من ممکن است دیدی ساده از این داشته باشم، فکر می کنم خط فکری زیر صحیح است: * داشتن یک مجموعه ثابت از اشیاء DAO، نگه داشتن اشیاء اتصال از استخر. واضح است که استخر باید بسته به نیاز بزرگ شود (یا کاهش یابد) و تعداد اشیاء اتصال باید از DAO ها با یک حاشیه سالم بیشتر باشد. **خوب** * ارائه DAOهای کاملاً جدید برای هر درخواست دسترسی به برنامه سازمانی. هر DAO سعی می کند یک اتصال را از استخر بگیرد و پس از اتمام آن را آزاد کند. **بد** از آنجایی که اینها اشیاء خدماتی هستند، هیچ حالت (تغییرپذیر) توسط اشیاء وجود نخواهد داشت (کاهش خطر مشکلات همزمانی) من همچنین فکر می کنم که با شماره 1، باید اختلاف منابع کمی وجود داشته باشد، در حالی که در # 2، تقریباً همیشه یک DAO در انتظار سرویس است. آیا فکر من درست است و چه چیزی ممکن است اشتباه باشد؟ | |
8956 | اگر یک توسعهدهنده انفرادی هستید یا در یک شرکت نرمافزاری نقش پیشرو دارید، ممکن است مجبور شوید تصمیم بگیرید که نرمافزار شما یک روز چقدر هزینه دارد... تجربه شما از محاسبه هزینههای نرمافزارتان برای مشتریتان چیست؟ چرا این روش برای شما کار می کند؟ | چگونه تصمیم می گیرید هزینه نرم افزار شما چقدر باشد؟ |
149413 | من در حال طراحی سیستمی هستم که به تماسهای JSON RPC از مشتریان گوش میدهد، آنها را در یک لیست انباشته میکند، و اگر لیست پر شود، آنها را در یک DB ذخیره میکند و به دریافت تماسها ادامه میدهد. برنامه اصلی من این است که به تماسهای RPC از پرل با JSON-RPC گوش دهم و آنها را در یک آرایه قرار دهم. کلاینت ها نظرسنجی های طولانی را در سرور دیگری انجام می دهند تا پاسخ هایی را که ظاهر می شوند دریافت کنند. * این انسداد/غیر انسداد چیست؟ * آیا باید یک اسکریپت برای node.js برای گوش دادن به تماس ها انجام دهم؟ * به نظر شما در این مورد چه تمرین خوبی است؟ هدف این است که تا حد امکان به تماس ها گوش دهید. | در صف تماس های RPC |
136085 | من تعجب می کنم، آیا زبان نت نویسی موسیقی Turing-Complete است؟ اولین فکر من این است که حلقههایی در نتنویسی موسیقی وجود دارد، اما راهی برای نوشتن شاخههای شرطی وجود ندارد، درست است؟ من یک نوازنده نیستم، پس شاید کسی بتواند به پر کردن شکاف ها کمک کند؟ | آیا نت موسیقی تورینگ کامل است؟ |
144690 | من برای ساخت یک ساختار پوشه خوب در پروژه خود مشکل دارم و می خواهم بدانم از چه راه های دیگری می توانم برای ساختار فایل های خود استفاده کنم. من در حال حاضر در یک پوشه ساختاری MVC کار می کنم. www/ Controllers/ Models/ Views/ تا الان چیز خاصی نبود. اما من از سیستم ORM نیز استفاده می کنم. با آن می توانم به راحتی یک شی از پایگاه داده خود دریافت کنم مانند: ORM::load('table'); حالا این نوع کد باید در یک مدل قرار داشته باشد درست است؟ بنابراین من چیزی شبیه این دریافت می کنم: <?php class userModel { public function getAllUsers ( ) { return ORM::load('table'); } public function getUserById ( $id ) { return ORM::load('table', 'userid=?', array($id)); } } ?> به نظر من تا اینجا خوب به نظر می رسد... اما یک چیز دیگر هم وجود دارد. من همچنین می توانم در هنگام استفاده از سیستم ORM یک مدل را مشخص کنم. با این مدل اساساً می توانم قوانین اعتبارسنجی را تنظیم کنم. مانند: ORM::withModel('authModel'); این به ORM میداند که قبل از افزودن یک ردیف جدید (یا بهروزرسانی ردیف موجود) به DB، ابتدا باید مدل زیر را برای قوانین اعتبارسنجی بررسی کند. <?php class authModel //یا شاید authValidation?? { // هنگامی که یک بهروزرسانی با عملکرد عمومی ORM روی Update ( $obj ) انجام میشود، روش بهطور خودکار فعال میشود { if ( $obj->username == '' ) new \Exception('No username'); } عملکرد عمومی onInsert ( $obj ) { // اعتبارسنجی در اینجا نیز وجود دارد. } } ?> اکنون مشکل این است که من 2 نوع مدل دارم. یکی که در آن من اساساً از getter/setter برای دریافت و ذخیره داده ها در پایگاه داده (از کنترل کننده من تا مدل من) استفاده می کنم. و من مدل دیگری دارم که در آن قوانین اعتبارسنجی تنظیم شده است... نمی خواهم هر دو را در یک پوشه مخلوط کنم. بنابراین من باید ساختار دیگری برای این کار ایجاد کنم. چیزی مانند: www/ Controllers/ Models/ Repositories/ Entities/ Views/ فقط مدل من یک مخزن واقعی نیست، زیرا هیچ شیئی را در کلاس repo ذخیره نمی کند و commit() ندارد. روش یا هر چیزی شبیه آن من همچنین نمیتوانم مدل دوم را (برای اعتبارسنجی) در پوشه Entities ذخیره کنم، زیرا آنها اصلا Entity نیستند... آیا میدانید چگونه باید این را ساختار دهم..؟؟ | نحوه ساختار مدل های MVC و مدل های ORM |
107368 | IronScheme در ویکی پدیا به عنوان جانشین پروژه شکست خورده ای به نام IronLisp ذکر شده است که Lisp را به CLR و .NET آورده است، کاری که Clojure برای JVM انجام می دهد. کسی تجربه این زبان رو داره؟ تقریباً کامل به نظر می رسد (99٪)، اما مطمئن نیستم که چگونه قضاوت کنم که آیا ارزش وقت گذاشتن من برای راه اندازی آن را دارد یا خیر. منظور من از پایدار یا کامل، استفاده از آن برای پروژههای واقعی است نه صرفاً درگیر کردن با ابزارها و مشکلات سبک پروژه اویلر. | آیا IronScheme به اندازه کافی کامل است یا به اندازه کافی پایدار است که ارزش یادگیری داشته باشد؟ |
136736 | IDE های آنلاین اصلی بر روی سرور ارائه دهنده خدمات میزبانی می شوند. به عنوان مثال می توان به Kodingen، Cloud9، ShiftEdit اشاره کرد. از این رو، اگر سرور خارجی به دلایلی از کار بیفتد، در دسترس نیستند، و من ترجیح میدهم محاسباتم را به هر حال روی رایانه شخصی خودم انجام دهم. آیا کسی یک IDE یا ویرایشگر آنلاین (ترجیحاً فقط یک ویرایشگر - یک پیاده سازی ساده از ویرایشگرهای Ace یا CodeMirror JS) می شناسد که می تواند روی لوکال هاست (در سرور LAMP محلی) دانلود و اجرا شود؟ من تا کنون دو مورد را پیدا کرده ام - Eclipse Orion و Wiode، اما من هیچ کدام از آنها را خیلی دوست ندارم، و من به دنبال جایگزینی هستم. همچنین پسوندهای مرورگری مناسب هستند که به صورت بومی در مرورگر (آفلاین) بدون رفتن به سایت خارجی اجرا می شوند. یک مثال می تواند SourceKit برای Chrom(e/ium) باشد. | ویرایشگر کد آنلاین |
91935 | _این احتمالاً باید در ستون Dear Abby باشد، با این وجود..._ من تنها مهندس در کل خانواده ام (از جمله خانواده بزرگ) هستم. گاهی اوقات از اعضای خانواده می شنوم که می گویند مهندس نرم افزار بودن آنقدر سخت نیست که می گویند یک درایور UPS. در حالی که ممکن است هر دو در ساعات یکسان کار کنند، به طور ذاتی شغل مهندس SW نسبت به دیگری دشوارتر ارزیابی می شود. اجماع عمومی این است که ما فقط در تمام روز با برخی از جلسات گاه به گاه روبروی رایانه می نشینیم. من احساس میکنم که مهندس نرمافزار بودن از نظر فیزیکی سخت نیست، بلکه از نظر ذهنی خسته کننده است. برای کسانی که قبلاً با این طرز فکر مواجه شده اند، بهترین راه برای متقاعد کردن دوستان و خانواده خود در غیر این صورت چیست؟ ویرایش: همسرم به مادرش گفت ... من بعد از کار خسته هستم و نمی خواهم کار کنم ... مادرش گفت که من تمام روز را در یک دفتر با کامپیوتر هستم، چگونه می توانم خسته باشم. یادداشت جانبی: من همچنین یک افسر ذخیره ارتش، عضو کمیسیون برنامه ریزی شهرم و یک وبلاگ نویس آزاد برای روزنامه محلی خود هستم. پلیت جدا از مهندس SW بودن، بسیار پر است - اما، این تصور همچنان در خانواده باقی مانده است که مهندس SW بودن در هیچ کجا به سختی یک راننده UPS نیست، که برادر شوهرم در حال حاضر به عنوان آن کار می کند. | مهندس نرم افزار در مقابل مشاغل سخت تر. |
114919 | اگر بخواهم یک بازی Silverlight توسعه دهم و آن را در سایتی منتشر کنم که بتوانید آن را به صورت رایگان بازی کنید، استفاده تجاری یا شخصی در نظر گرفته می شود؟ اگر سایت تبلیغاتی داشته باشد، اگر برنامه رایگان باشد اما در سایتی میزبانی شود که درآمدزایی دارد، آیا تجاری محسوب می شود؟ دلیل من برای این سوال این است که Visual Studio Express فقط برای استفاده شخصی یا غیرتجاری قابل استفاده است، بنابراین میخواهم بررسی کنم که محدودیتهای استفاده چقدر است. | آیا Visual Studio Express برای توسعه برنامه های تجاری مناسب است؟ |
186031 | من حدود 10 سال است که در حال توسعه نرم افزار هستم. من با QBasic شروع کردم و اکنون در حال توسعه دات نت با استفاده از زبان C# هستم. من همیشه سعی می کنم از بهترین الگوها و اصول طراحی مانند SOLID پیروی کنم. به طور خلاصه، من از کارم بسیار راضی هستم، در حالی که به عنوان یک ISV کوچک در انتخاب بین فناوری آزاد هستم. البته ما تقریباً برنامه های وب سایز متوسط را برای استارت آپ ها توسعه می دهیم. اگرچه من بیشتر و بیشتر به پشته باز MS (Ex. MVC، EF و غیره) می روم و مونو را نیز امتحان کرده ام، _ احساس می کنم به MS_ وابسته هستم. من به طور جدی می خواهم این وضعیت قفل فروشنده را بشکنم. من میخواهم با استفاده از یک زبان باز و آزاد (حداقل رایگان تر) قویتر و با استفاده از بهترین روشهای نرمافزاری که مستقلتر از فروشنده است، برنامههای ویندوز و وب را توسعه دهم. فکر می کنم چاره ای جز جاوا ندارم. سپس؛ * بهترین راه برای شروع شکستن این وضعیت چیست؟ * آیا باید به پلتفرم جاوا مهاجرت کنم؟ (می دانم که برای من هزینه زیادی دارد) * پس چگونه می توانم شروع کنم؟ * سی شارپ یک زبان شگفت انگیز است. برخی از ویژگی های آن در جاوا وجود ندارد (LINQ، ژنریک واقعی، async/wait و غیره)! چگونه می توانم به آن برسم؟ | چگونه می توانم وضعیت قفل فروشنده خود را بشکنم؟ |
67813 | چند نفر از شما واقعاً تمرینات را هنگام یادگیری از یک کتاب (هر کتاب مرتبط با برنامه نویسی) انجام می دهید، من در حال حاضر در حال بررسی یک کتاب ++C هستم و متوجه می شوم که برخی از تمرینات را که احساس می کنم می توانم به راحتی کامل کنم، از قلم می افتم. آیا اکثر مردم این کار را می کنند؟ یا اینکه آنها کل کتاب را می خوانند و به تمریناتی که دشوار به نظر می رسید برمی گردند؟ | آیا هنگام مطالعه کتاب تمرینات را انجام می دهید؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.