_id string | text string | title string |
|---|---|---|
165872 | من اخیراً مقالات و ویدیوهای MPEG را مرور می کردم تا بفهمم چگونه کار می کند. من میدانم فریمهای I، P و B چه میکنند، اما نمیدانم چگونه پیشبینی محاسبه میشود. فرض کنید که میخواهم ویدیویی از سقوط توپ از آسمان به زمین و سپس چند بار پریدن قبل از اینکه در نهایت متوقف شود ضبط کنم. همچنین، من با مفهوم ماکروبلاک 16x16 روشن نیستم. لطفا به من بگویید: * پیش بینی چگونه محاسبه می شود * ماکروبلاک چیست و چگونه در رمزگذاری MPEG کمک می کند مراجع من: * پیش بینی MPEG * ویدئو در مورد تبدیل MPEG | فریم های MPEG I، P و B چیست؟ |
210272 | واقعا نمیدونم کجا بپرسم بنابراین به اینجا می رسد. من در یک شرکت بسیار کوچک کار می کنم که نرم افزار و وب سایت ERP را تولید می کند. 1 توسعه دهنده با + 10 سال سابقه. 2 توسعه دهنده با + 3 سال تجربه. 3 توسعه دهنده با + 1 سال سابقه. همین. بدون تیم، بدون DBA، بدون مدیریت سیستم. هیچ کس در این اطراف نیست که در توسعه وب تخصص داشته باشد، بنابراین اتفاقاً من مسئول توسعه وب بودم. اما من فقط 3 سال تجربه دارم! به عنوان یک توسعه دهنده!. من می دانم که در یک شرکت کوچک، از شما خواسته می شود تا کارهای مختلف زیادی انجام دهید، اما آیا این کار خیلی زیاد است، اگر من باید sysadmin، معماری پایگاه داده، طراحی و توسعه نرم افزار را انجام دهم؟ اوه بعلاوه از من خواسته می شود که همه این کارها را در پلتفرم های مختلف انجام دهم. من در حال حاضر با JSP، ASP، MSSQL، MySQL، Oracle، Windows Server و Linux کار می کنم. در پایگاه داده، من از نوشتن پرس و جو تا پشتیبان گیری و بازیابی انجام می دهم. راه اندازی سرور، بازیابی خرابی سیستم، انتقال DB و سرور نیز. HTML، جاوا اسکریپت و CSS مخملی :) تعداد پروژه هایی که من مسئول آنها هستم: 5 من در همه آنها متخصص نیستم! من باید در اینترنت جستجو کنم، آموزش ها را بخوانم و در StackOverflow سؤال بپرسم تا همه این کارها انجام شود! بنابراین از شما می پرسم آیا این طبیعی است؟ آیا این یک عمل عادی است؟ آیا هر شرکت کوچکی که بروم با همین وضعیت روبرو خواهم شد؟ من در کره جنوبی کار می کنم. در کشور شما چطور است؟ **P.S** ممنون از نظر شما. من قصد داشتم به همه شما رای مثبت بدهم زیرا همه شما به من کمک کردید که آن را جور دیگری ببینم، اما ظاهراً برای رای مثبت به 15 شهرت نیاز دارید:( | در واقع، یک توسعه دهنده DBMS و سیستم را نیز مدیریت می کند؟ |
132730 | من به دنبال بهترین شیوه ها در مورد نقش ها و مسئولیت ها هستم، به ویژه اینکه چه کسی مسئول ادغام از شاخه های توسعه به تنه (یا اصلی) است. اساساً من به دنبال مهمات هستم تا به هدفم کمک کند. اجازه دهید آنچه را که با آن روبرو هستم توصیف کنم. من توسعه دهنده اصلی (مالک) یک برنامه خاص هستم. شرکت ما اخیراً از VSS (جایی که من مدیر پایگاه داده VSS بودم که برنامه من در آن ذخیره شده بود) به TFS (جایی که من فقط مجوزهای شاخه های توسعه ایجاد شده توسط تیم عملیات ما را دارم) منتقل شده است. در مشاغل قبلی، من یک ادمین TFS بودم، بنابراین راهم را در مورد TFS و MSBuild می دانم. من با استراتژی انشعاب و ادغام مورد استفاده مشکلی ندارم (شاخه اصلی، با شاخههای توسعه باگ/پروژه در صورت نیاز ایجاد میشود، به اصلی ادغام میشود و سپس به یک شاخه انتشار ارتقا مییابد). مسائلی که من دارم عبارتند از: 1. من نمی توانم شاخه های خود را ایجاد کنم. من باید یک کار TFS ایجاد کنم تا یکی از اعضای تیم عملیات شعبه را برای من ایجاد کند. 2. من نمی توانم از Main به شاخه توسعه خود ادغام شوم. من باید یک کار TFS ایجاد کنم تا یکی از اعضای تیم عملیات ادغام را انجام دهد، و سپس امیدوارم که او روی هیچ یک از تغییرات تیم من پا نگذارد زیرا ops guy ممکن است توسعه دهنده باشد یا نباشد و مطمئناً این کار را انجام داده است. اطلاعات کمی از کدی که او در حال ادغام است. 3. من نمی توانم از توسعه به Main ادغام شوم. دوباره باید یک کار TFS ایجاد کنم تا ops guy ادغام را انجام دهد، به امید اینکه آن را به درستی انجام دهد. سپس باید یک کار TFS دیگر ایجاد کنم تا دوباره به شعبه خود ادغام شود تا بتوانم مشکلاتی را که با ادغام غیر توسعهدهنده به Main رخ داده است حل کنم. 4. من نمی توانم اسکریپت های MSBuild را ایجاد یا ویرایش کنم. دوباره باید با تیم ops که در MSBuild جدید است کار کنم، بنابراین فقط ابتدایی ترین کارهای ساخت را می توان انجام داد. (هر کاری پیچیده یا بهشتی یک کار سفارشی را فراموش کنید). 5. من نمی توانم یک اسکریپت MSBuild را اجرا کنم. باز هم فقط تیم ops می تواند این کار را انجام دهد. 6. در کنار همه اینها، معمولاً این یک منبع خارج از ساحل است که وظایف درخواستی را انجام می دهد، بنابراین حتی اگر من کار را برای (شاخه/ادغام/ساخت) در اوایل صبح ایجاد کنم، احتمالاً انجام نخواهد شد. تا آن شب تکمیل شود. اکنون من با تیم عملیات که شاخه های انتشار را حفظ می کنند، مشکلی ندارم. همانطور که تمام کاری که آنها انجام می دهند این است که (اساسا) آخرین نسخه را از Main می گیرند و آن را به شعبه انتشار تبلیغ می کنند. بنابراین تا زمانی که Main پایدار و آماده باشد، شاخه انتشار خوب خواهد بود. نظر من این است که سرنخهای فنی (مانند I) باید مسئولیت حفظ تنه (اصلی) و هرگونه ادغام به/از شاخههای توسعه را بر عهده بگیرند. سرپرست تیم همچنین باید توانایی تولید اسکریپت های MS Build را برای ساخت و استقرار در محیط تست Integration داشته باشد. آیا کسی میتواند من را به یک سند بهترین شیوهها راهنمایی کند که به من کمک کند ادعای خود را اثبات کنم؟ تمام جست و جوهای من فقط بهترین روش ها را در مورد تکنیک های انشعاب و ادغام یافتند، و هیچ اشاره ای به WHO نباید انجام دهد. | کنترل منبع: نقش ها و مسئولیت ها - بهترین شیوه ها |
173438 | ما در حال برنامه ریزی برای ایجاد یک محصول تجاری هستیم. این محصول شامل تعدادی MCU و یک کامپیوتر کوچک است (در حال حاضر در حال توسعه روی Raspberry Pi هستیم). کامپیوتر به یک سیستم عامل نیاز دارد زیرا ما می خواهیم مواردی مانند WLAN و بوت شدن را تا حد امکان ساده نگه داریم. ما نرم افزاری ایجاد کردیم که روی این کامپیوتر اجرا می شود (برنامه node.js). اکثر سیستم عامل ها مانند Arch Linux تحت مجوز GPL هستند. محصولی که میفروشیم شامل رایانه با سیستمعامل و نرمافزار از پیش نصبشده است. این سیستم به عنوان یک نقطه دسترسی مرکزی به دستگاه های MCU عمل می کند و قادر به کنترل آنها است. ما از نرم افزار دیگران در محصول خود استفاده می کنیم. ما کد منبع آنها را تغییر نمی دهیم. محصول (بخش کامپیوتر) شامل یک کامپیوتر، یک سیستم عامل و نرم افزاری است که ما ایجاد می کنیم. 1. استفاده از یک سیستم عامل چگونه بر روی کد (مجوز) ما تأثیر می گذارد؟ 2. آیا امکان اجتناب از GPL برای کد خودمان وجود دارد؟ به عنوان مثال ارسال نرم افزار جدا شده؟ 3. آیا اثراتی بر سایر اجزای محصول ما وجود دارد، به عنوان مثال. قسمت MCU؟ 4. برنامه node.js یک WebApp را به مشتری که در آن اجرا می شود، تحویل می دهد. آیا اثراتی وجود دارد (همانطور که ما می خواهیم قسمت هایی از کد را به عنوان یک برنامه اضافی در فروشگاه های App بفروشیم)؟ من می دانم که از کار جامعه استفاده می کنیم و به آن احترام می گذارم. مشکل این است: نرم افزار به تنهایی بدون دستگاه های MCU بی فایده است. انتظار مشاوره حقوقی ندارم | محصول تجاری با استفاده از سیستم عامل GPL |
70312 | من یک برنامه نویس کهنه کار دلفی هستم که روی اولین برنامه اندروید واقعی خود کار می کنم. من از Eclipse و Java به عنوان محیط توسعه خود استفاده می کنم. چیزی که من بیش از همه از دست می دهم اجزای VCL دلفی و ابزارهای IDE مرتبط برای ویرایش زمان طراحی و ایجاد کد است. خوشبختانه من Eclipse را با کمک حساس به بافت سرسبز، امکانات جادوگر کد و تکمیل خودکار عمیق و سایر ویژگیهای خوب، یک IDE بینظیر میدانم. این یک درمان دوگانه بزرگ است زیرا **رایگان** است. با این حال، در اینجا مثالی از چیزی در محیط Eclipse/Java آورده شده است که باعث توقف برنامه نویس دلفی می شود. من از حالت ساده اضافه کردن یک کد خرد روی کلیک برای دکمه OK استفاده خواهم کرد. **DELPHI** * دکمه رها کردن روی یک فرم * روی دکمه روی فرم دوبار کلیک کنید و کدی را که با کلیک روی دکمه فعال می شود پر کنید **ECLIPSE** * دکمه رها کردن در طرح بندی در ویرایشگر فایل XML گرافیکی * اضافه کردن کد واسط View.OnClickListener به لیست Implements کلاس حاوی در صورتی که قبلاً وجود نداشته باشد. ( _Command+1 در مک، Ctrl + 1 در رایانه های شخصی به اعتقاد من_). * از Eclipse برای اضافه کردن خودکار کدهای خرد برای روشهای اجرا نشده مورد نیاز برای پشتیبانی از رابط View.OnClickListener استفاده کنید، بنابراین، خرد تابع مدیریت رویداد را ایجاد کنید. * خرد را پیدا کنید و آن را پر کنید. با این حال، اگر بیش از یک منبع رویداد کلیک احتمالی دارید، باید پارامتر View را بررسی کنید تا ببینید کدام عنصر View رویداد OnClick() را راهاندازی کرده است، بنابراین به یک دستور case برای مدیریت چندگانه نیاز دارید. روی منابع رویداد کلیک کنید **توجه: من با Eclipse/Java نسبتاً تازه کار هستم، بنابراین اگر راه بسیار سادهتری برای انجام این کار وجود دارد، لطفاً به من اطلاع دهید. موارد مقدار کار و تفکر اضافی را برای یک جزء پیچیده تر (با نام مستعار ویجت) و تعداد زیادی از ویژگی ها/رویدادها که ممکن است داشته باشد افزایش دهید. طولی نمی کشد که دلت برای ویرایشگر دارایی هوشمند دلفی و دیگر طراحان تنگ می شود. Eclipse سعی میکند این زمینه را با داشتن فهرست گستردهای از ویژگیها در منو که با کلیک راست روی یک جزء/ویجت در ویرایشگر طرحبندی گرافیکی XML ظاهر میشود، پوشش دهد. این یک کمک بزرگ و خوش آمدید است، اما حتی به راحتی دلفی IDE هم نزدیک نیست. بگذارید خیلی واضح بگویم. من مطلقاً غر نمی زنم و نمی خواهم بحث ایدئولوژی دلفی در مقابل جاوا را شروع کنم. Android/Eclipse/Java همان چیزی است که هست و چیزهای زیادی وجود دارد که مرا تحت تاثیر قرار می دهد. آنچه من میخواهم بدانم این است که سایر برنامهنویسان دلفی که به Eclipse/Java IDE تغییر مکان دادهاند، چه کاری انجام دادهاند تا کارها را بیشتر دلفی دوست داشته باشند، و نه فقط ایجاد کد رویداد کامپوننت/ویجت، بلکه هر کار برنامهنویسی را آسانتر کنند. به عنوان مثال: * نکات/ترفندهای هوشمندانه * پلاگین های Eclipse که پیدا کردید * ایده های دیگری؟ هر پست وبلاگ یا منبع وب عالی در مورد این موضوع نیز قدردانی می شود. \-- روشلر | برنامه نویسان دلفی من برای شبیه سازی Eclipse/Java بیشتر به دلفی چه کرده اند؟ |
131423 | ما روی یک پایه کد C++ با اندازه متوسط (10Mloc) کار میکنیم که با تلاشهای بهینهسازی ما به طور یکنواخت کند میشود. این پایه کد مجموعه ای از کتابخانه ها است که ما آنها را ترکیب می کنیم تا کار کنند. زمانی که چارچوب کلی نحوه برقراری ارتباط این کتابخانهها توسعه یافت، بر عملکرد تأکید شد و بعداً، وقتی بخشهای بیشتری اضافه شد، چارچوب کلی تغییر چندانی نکرد. بهینه سازی در صورت نیاز و با تکامل سخت افزار ما انجام شد. این تصمیم اولیه گران قیمت را بعداً آشکار کرد. اکنون در نقطهای هستیم که بهینهسازیهای بیشتر بسیار گرانتر هستند، زیرا به بازنویسی بخشهای بزرگی از پایه کد نیاز دارند. ما متوجه می شویم که به حداقل محلی نامطلوب نزدیک می شویم زیرا می دانیم که در اصل کد باید بتواند بسیار سریعتر اجرا شود. آیا روش های موفقی وجود دارد که به تصمیم گیری در مورد اینکه چه چیزی تکامل پایه کد را به سمت یک راه حل با عملکرد بهینه در سطح جهانی که به راحتی با فرصت های بهینه سازی آسان اشتباه گرفته نمی شود، تغییر می دهد وجود دارد؟ ### ویرایش برای پاسخ به این سوال که در حال حاضر چگونه نمایه میشویم: ما واقعاً فقط 2 سناریو مختلف داریم که چگونه میتوان از این کد استفاده کرد، هر دو به طرز شرمآوری موازی هستند. نمایهسازی هم با میانگین زمان ساعت دیواری بر روی نمونه بزرگی از ورودیها و هم با اجرای دقیقتر (هزینههای دستورالعمل، پیشبینی نادرست شاخهها و مشکلات ذخیرهسازی) انجام میشود. این به خوبی کار می کند زیرا ما به طور انحصاری بر روی ماشین های بسیار همگن خود (خوشه ای از چند هزار ماشین یکسان) اجرا می کنیم. از آنجایی که ما معمولاً همه دستگاههای خود را در بیشتر مواقع با سرعت بیشتری مشغول میکنیم، به این معنی است که میتوانیم چیزهای جدید دیگری را بررسی کنیم. البته مسئله این است که وقتی تغییرات ورودی جدید نشان داده میشوند، ممکن است جریمه دیرهنگام دریافت کنند، زیرا ما اکثر ناکارآمدیهای کوچک آشکار را برای سایر موارد استفاده حذف کردیم، بنابراین احتمالاً تعداد سناریوهای بهینه در حال اجرا را محدود میکنیم. پاسخهای فعلی به درستی پیشنهاد میکنند که دادهها و الگوریتمها را جدا کنید تا تنظیم آن آسانتر شود. | رویکردها در برابر کند شدن پایه کد به طور یکنواخت |
165763 | من می دانم که ثابت شده است که یک استاندارد کدنویسی کمک بزرگی می کند. با این حال، ابزارها و IDE های مختلفی وجود دارد که به هر استانداردی که برنامه نویس ترجیح می دهد قالب بندی می کند. تا زمانی که کد مرتب/کامنتشده باشد (و نه یک آشغال اسپاگتی)، من نیازی به استاندارد کدنویسی نمیبینم. آیا استدلالی برای توسعه یک استاندارد کدنویسی وجود دارد (ما آن را نداریم، اما من به دنبال ایجاد آن بودم)؟ | آیا استاندارد کدنویسی دیگر نیاز است؟ |
79744 | من در حال توسعه **نمونه اولیه** یک برنامه وب هستم. من می خواهم فقط از HTML، CSS و جاوا اسکریپت استفاده کنم. من ترجیح می دهم از ویرایشگر متن خود استفاده کنم و مجبور نباشم ابزار جدیدی مانند Axure را یاد بگیرم (یا پول بپردازم). به نظر شما بهترین شیوه ها چه خواهد بود؟ برای من ویژگی های زیادی برای یک نمونه اولیه خوب وجود دارد: * توسعه سریع * بهبود آسان * وفاداری منصفانه در مورد UX (این امر ابزارهایی مانند Omnigraffle یا PowerPoint را که بیشتر به وایرفریم اختصاص داده شده اند را رد می کند) من سعی می کنم هر چه سریعتر یاد بگیرم، اما من می خواهم بدانم، بر اساس تجربه شما، چگونه توانسته اید هم سریع و هم چابک باشید. مرجع: * http://www.boxesandarrows.com/view/prototyping-with | بهترین روش ها برای نمونه سازی سریع با استفاده از HTML/CSS/JS منحصراً چیست؟ |
246974 | من چند سالی است که از Symfony2 با Doctrine2 استفاده می کنم. من اخیراً استفاده از Entity Framework مایکروسافت را با MVC5 شروع کرده ام. از تجربه Symfony2 متوجه شدم که وظیفه یک مخزن فقط بازیابی و بازگرداندن اشیا است، بدون عملیات اضافی مانند Saving. اکنون هر نمونه ای که برای EF دیده ام دارای یک روش Save/Update به عنوان بخشی از مخزن است. برای symfony من کلاس های مدیر را به صورت زیر ایجاد کرده ام: interface Imanager { function getClassName() ; IRepository getRepository(); تابع Save(object); به روز رسانی تابع (); } بنابراین من از اطراف مدیر عبور می کنم، اگر نیاز به بازیابی اشیاء داشته باشم مستقیماً با مخزن تماس می گیرم. اگر نیاز به ذخیره داشته باشم، با روش ذخیره مدیر تماس میگیرم. آیا یک مخزن قرار است از ذخیره/بهروزرسانی پشتیبانی کند؟ نظر شما در مورد کلاس Imanager من چیست، آیا باید از آن برای EF نیز استفاده کنم؟ | الگوی مخزن: Doctrine2 در مقابل Microsoft Entity Framework؟ |
133450 | همانطور که هر نویسنده برای توسعه سبک خود نیاز به خواندن بسیاری از ادبیات کلاسیک دارد، و مانند هر شطرنجبازی که قبلاً بازیهای قهرمانان سابق را خوانده و تجزیه و تحلیل میکند، فکر میکنم هر برنامهنویسی نیز باید کدهای زیادی با کیفیت بالا بخواند. وقتی صحبت از کد منبع جاوا می شود، توصیه شما به عنوان خواندن چیست. کدام پروژههای منبع باز، کتابخانهها را در گذشته میدانستید که درک آنها آسانتر و آسانتر خوانده میشد، اما نمونههای بسیار خوبی از اینکه کد «با کیفیت بالا» چگونه به نظر میرسد؟ | خواندن کد منبع جاوا توصیه می شود |
178827 | و چگونه با چند شکلی مطابقت دارد (یا نه)؟ گاهی اوقات این مفهوم را در موارد زیر می بینم: اجرای و نمایش عملیات چندگانه. من ویکیواژه را بررسی کردم، اما فقط یک معنای کلی میدهد، نه مختص برنامهنویسی تابعی. | در زمینه برنامه نویسی تابعی و سیستم های نوع، «پلی آدیکی» به چه معناست؟ |
134102 | با یک کش توزیع شده، زیر مجموعه ای از کش به صورت محلی نگهداری می شود در حالی که بقیه از راه دور نگهداری می شوند. * در عملیات **get**، اگر ورودی به صورت محلی در دسترس نباشد، حافظه پنهان از راه دور استفاده می شود و ورودی به حافظه نهان محلی اضافه می شود. * در عملیات **put**، هم حافظه پنهان محلی و هم حافظه پنهان از راه دور به روز می شوند. سایر گرهها در خوشه نیز باید مطلع شوند تا حافظه پنهان محلی خود را نیز باطل کنند. سادهترین راه برای رسیدن به این هدف چیست اگر ** خودتان آن را پیادهسازی کرده باشید**، با این فرض که گرهها از یکدیگر آگاه نیستند. **ویرایش** اجرای فعلی من به این صورت است: * هر ورودی حافظه نهان حاوی یک مهر زمانی است. * عملیات قرار دادن حافظه نهان محلی و حافظه پنهان راه دور را به روز می کند * عملیات دریافت، حافظه پنهان محلی و سپس حافظه پنهان از راه دور را امتحان می کند. اگر مهر زمانی روی ریموت جدیدتر است، محلی را بازنویسی کنید. اگر ورودی در کنترل از راه دور یافت نشد، آن را از محلی حذف کنید. | همگام سازی حافظه پنهان محلی و راه دور در حافظه پنهان توزیع شده |
135857 | من قصد دارم چند آمار استفاده را به برنامه وب خود اضافه کنم. برخی موارد رایج مانند: کاربران ثبت نام شده، میزان نظرات/پست ها و غیره در طول زمان (24 ساعت گذشته / هفته گذشته / ماه گذشته / سال گذشته) که می خواهم به صورت گرافیکی برای همه ادمین ها نمایش داده شود. من می دانم که می توانم تمام اطلاعات را از پرس و جوهای پایگاه داده بازیابی کنم، اما احساس بدی دارم که بارها و بارها روی داده های قدیمی مرور می کنم. مثال: _دیروز مقدار کاربرانی که سال گذشته برای یک حساب ثبت نام کرده اند را درخواست کردم. ادمین XYZ همین آمار را امروز درخواست میکند. یک جستجوی ساده انتخاب همه کاربران-رجوع-تاریخ-تاریخ-سال گذشته اضافی خواهد بود و باعث ترافیک پایگاه داده زیادی میشود، درست است؟ **بهترین روش برای محاسبه داده های آماری به این صورت چیست؟** | محاسبه آمار برای برنامه وب |
843 | مدیر پروژه به من دستور داده است که از استقرار مکرر در PROD یا آزمایش سرور باید اجتناب شود. اما نمی فهمم چرا؟ ما نسخه آزمایشی خود را در هر انتهای اسپرینت به PROD میفرستیم، اما ناگهان مشتری یک تغییر ساده در برنامه موجود درخواست میکند که مستلزم استقرار مجدد است. وقتی همه چیز به خوبی آزمایش شد و QA تأیید شد. چرا باید از استقرار مکرر خودداری کنیم؟ چگونه به صورت جهانی انجام شد؟ | چرا نباید استقرار مکرر در PROD یا برای آزمایش سرور انجام دهیم؟ |
233946 | کمی با مفهوم معماری های دولتی/بدون دولت اشتباه گرفته شده است. من را ببخش اگر مبهم هستم. سؤالات: اگر وب سرور از طریق متغیرهای جلسه یا کوکی ها وضعیت را حفظ کند، آیا می توانیم تعامل مشتری با وب سرور را حالتی در نظر بگیریم؟ اگر فرض کنیم هر تغییری در این اطلاعات به هر نحوی از سمت مشتری است و به سایر کاربران بستگی ندارد، چه؟ * در مورد فروشگاه اینترنتی آمازون چطور؟ اگرچه وضعیت ممکن است تغییر کند و به طور خودکار به مشتری منعکس نشود ... اگر مشتری تلاش کند روی داده های قدیمی کار کند، سیستم این را تشخیص می دهد و به درستی عمل می کند. آیا این هنوز کاملاً بدون تابعیت است؟ یا جایی در این بین؟ * اگر لایهای از اسکریپت جاوا اضافه کنیم که به طور مداوم در هر ثانیه از سرور نظرسنجی میکند تا سمت کلاینت بهروز بماند، چه؟ در سطح انتزاعی آیا این حالت حالت در نظر گرفته نمی شود زیرا مشتری به طور مداوم یک حالت به روز خواهد داشت؟ تعاریف/مدل هایی که سعی می کنم با آنها کار کنم: معماری وب سایت های بدون حالت: HTTP یک پروتکل بدون حالت است. مشتری یک درخواست وب HTTP می کند. سرور درخواست را محاسبه/پردازش میکند و اطلاعات مناسب را که وضعیت فعلی وبسایت است، به مشتری برمیگرداند. در حالی که مشتری آن اطلاعات را دارد، وب سایت می تواند وضعیت را تغییر دهد و این تغییرات به سمت مشتری منعکس نمی شود تا زمانی که مشتری درخواست وب دیگری را ارائه دهد. معماری Stateful: کلاینت به سادگی می تواند با این فرض کار کند که هر داده ای که مشاهده می شود نشان دهنده وضعیت واقعی سرور است. | اگر وب سرور از طریق متغیرهای جلسه یا کوکی ها وضعیت را حفظ کند، آیا می توانیم تعامل مشتری با یک وب سرور را حالتی در نظر بگیریم؟ |
138683 | من در حال بررسی اجرای خط مشی زیر هستم و میخواهم آن را قبل از اجرای آن توسط انجمن اجرا کنم: همه تعهدات مرکوری باید دارای شناسه اشکال مطابق با پایگاه داده گزارش اشکال ما باشند. همه تعهدات بلافاصله قبل از فشار برای یک ویژگی جدید باید دارای شناسه اشکال باشند (این یک ویژگی جدید است اما شناسه هنوز یک شناسه اشکال در پایگاه داده است) این کار چندین کار را انجام می دهد. اول، اطمینان حاصل می کند که یک ورودی همیشه در پایگاه داده اشکال برای همه تغییرات کد قرار می گیرد. دوم، تفاوت هر تغییر ایجاد شده برای هر رفع اشکال را ارائه می دهد. این همچنین اظهار نظر در commit های مرکوری را ساده می کند و بیشتر جزئیات مربوط به commit را در گزارش اشکال قرار می دهد. آیا دلایلی می دانید که چرا این ایده بد است؟ همچنین، آیا به نظر شما باید مواردی را به این سیاست اضافه کنم؟ | DCVS و پایگاه داده اشکال |
42986 | با استفاده از ژنراتورها و لامبدا می توانیم برنامه نویسی تابعی را با پایتون انجام دهیم. شما همچنین می توانید همان چیزی را با روبی به دست آورید. بنابراین سوال این است: چرا به زبان های برنامه نویسی کاربردی خاص مانند Erlang، Haskell و Scheme نیاز داریم؟ آیا چیزی متفاوت است که این زبان های برنامه نویسی کاربردی خاص ارائه می کنند؟ چرا ما نمی توانیم فقط از پایتون برای برنامه نویسی تابعی استفاده کنیم؟ | اگر بتوانیم با پایتون برنامه نویسی تابعی انجام دهیم، آیا به زبان برنامه نویسی تابعی خاصی نیاز داریم؟ |
176403 | من به تازگی یک دوره برنامه نویسی C را شروع کرده ام و تاکنون فقط اصول اولیه مانند 'printf'، مطالعه کمی در مورد متغیرها و غیره را در کتاب دوره انجام داده ام. معلم ما را موظف کرده است که برنامه ای بنویسیم که مقداری را که کاربر وارد می کند، می گیرد، این تعداد دانش آموزان کلاس خواهد بود (در حال حاضر 25 نفر اما می تواند متغیر باشد). سپس تعداد دانش آموزان را به صورت تصادفی فهرست می کند و آنها را در 3 ستون قرار می دهد. هدف این است که دانشآموزان را بهصورت تصادفی در گروههای 3 تایی مرتب کنیم، سپس در ستونها روی صفحه نمایش دهیم. اکنون سوال من در مورد کدی نیست که هدف من را در تلاش برای تمرین شکست می دهد، بلکه چگونگی ساختار آن است. من می بینم که استفاده از یک آرایه می تواند برای نمایش لیست استفاده شود، اما واقعاً پس از چند اشاره در مورد بهترین روش برای نزدیک شدن به مشکل در بلوک ها، می توانم سعی کنم هر بلوک را برنامه ریزی کنم. | فهرست تصادفی اعداد در C |
208248 | خوب، پس فایل کلاس من نسبتاً بزرگ می شود، و این یک بوی کد است. اما تا زمانی که بتوانم آن را بازسازی کنم، باید به آن رسیدگی کنم. گزینه های اولیه: 1. کد مناطق. 2. تقسیم به کلاس های جزئی. من هرگز واقعاً مناطق کد را دوست نداشتم. نوشتن آنها زمان می برد و به نظر می رسد که من همیشه مناطق را تا می کنم/باز می کنم تا چیزی پیدا کنم. من ایده کلاس جزئی را دوست دارم. مثلاً بگویید، همه داراییهای عمومی و خصوصی وقتی بیش از حد زیاد شوند به یک کلاس جزئی میروند. آیا این منطقی است؟ نکته اصلی این است که من فقط باید بتوانم متدها و ویژگی ها را به سرعت پیدا کنم، یعنی کد را هدایت کنم. بنابراین، واقعاً آنچه من میپرسم این است که بهترین راه برای پیمایش کد چیست؟ | کد پیمایش در ویژوال استودیو |
134108 | محل کار من به زودی به مفهوم «کار مبتنی بر فعالیت» تغییر خواهد کرد، که از ایده تیمهای فناوری اطلاعات، تیمهای کارشناسی، تیمهای PM و غیره به کار مبتنی بر پروژه حرکت میکند که در آن افراد از همه جنبههای فناوری اطلاعات و کسبوکار درگیر هستند. یک پروژه بنشینید و با هم کار کنید. در نتیجه، شما به طور روزانه با همکاران تیم معمولی خود نمی نشینید و به اشتراک گذاری دانش به این روش ارگانیک با بقیه تیم توسعه دهنده خود واقعاً اتفاق نخواهد افتاد. هنگامی که افراد دیگر از نظر فیزیکی در کنار هم تیمی های خود نیستند، چه راه هایی را برای کمک به حفظ همکاری تیمی و اشتراک دانش توصیه می کنید؟ ناگفته نماند که «روحیه گیک» (شاید اصطلاح بد) که می بیند توسعه دهندگان یکدیگر را برای یافتن طرح ها و راه حل های بهتر تشویق و راهنمایی می کنند. من قبلاً در مورد ابزارهای همکاری آنلاین مانند Trello یا Mingle، به علاوه ویکی ها یا نرم افزارهایی مانند Confluence برای کمک به همکاری و گفتگو فکر کرده ام. اما من علاقه مند هستم که نظرات مردم را در مورد کارهای دیگری که می توان انجام داد، یا تجربیات خود را در مورد این رویکرد در کار روزمره بشنوم. | به اشتراک گذاری دانش در کار مبتنی بر فعالیت |
208244 | در کلاس مقدماتی C++ من ترم گذشته، تمام تست های ما کاغذی/مدادی بود و برای پاسخ دادن به سوالات باید کد را با خودکار یا مداد می نوشتیم. در آن زمان به نظر غیر منطقی به نظر می رسید، اما همچنین اطمینان حاصل می کرد که دانش آموزان پاسخ را تا آخرین نیمه ویرگول می دانند. با توجه به اینکه یادداشت های دست خط یک تمرین ضروری در یادگیری سایر موضوعات هم در کلاس و هم در خانه است، نمونه های کد و مستندات دستخط چقدر کارآمد هستند؟ | آیا نوشتن کد یک روش کارآمد برای یادگیری زبان برنامه نویسی است؟ |
87892 | بدیهی است که برای به دست آوردن مشتریان بیشتر در هر پلتفرم معین، یکی از مهمترین گامهایی که باید برداشته شود، بومیسازی نرمافزار شما به زبانهای مختلف است: تا حد امکان، در حالت ایدهآل. با این حال، با برنامههای توسعهیافته مستقل، بومیسازی در بسیاری از زبانهای مختلف به دلیل نداشتن بودجه و/یا زمان برای انجام این کار دشوار است. سوال من این است که **اگر بخواهم برنامه های خود را به زبان های دیگری غیر از انگلیسی در اپ استور iOS بومی سازی کنم، کدام زبان ها را باید در اولویت قرار دهم؟** (شاید سه یا چهار زبان برتر از همه مهمتر باشند.) (همچنین، بیایید وانمود کنیم که این یک زبان است. برنامه عمومی که بیشتر به یک زبان نسبت به زبان دیگر پاسخ نمی دهد.) | مهمترین زبانها برای بومیسازی در اپ استور کدامند؟ |
205202 | من سعی میکنم منفیهای اساسی، car و cdr SCHEME را در C پیادهسازی کنم. یک برنامه ساده ساختهام که به من اجازه میدهد تا دو عدد صحیح را همانطور که در برنامه اصلی نشان داده شده است، منفی کنم. با این حال، من میخواهم که برنامهام بتواند یک «شیء محدود شده» را با یک رقم و همچنین یک «شیء محدودشده» را با یک «شیء محدودشده» دیگر، همانطور که در زیر نشان داده شده است، مخدوش کند: 2 3) * (cons (cons 2 3) (cons 2 3)) از آنجایی که محدودیت به این دلیل ایجاد می شود که داده های ساختار از نوع int هستند، آیا ممکن است یک متغیر چندین برابر را قبول کند. انواع داده در C؟ اگر بله، چگونه؟ اگر نه، آیا راه دیگری برای مقابله با این موضوع وجود دارد؟ کد من اینجاست: #include <stdio.h> #include <string.h> typedef struct cons_object { int data; struct node* next; } cons_object; cons_object* cons(int x, int y ) { cons_object* car = NULL; cons_object* cdr = NULL; car = malloc(sizeof(struct cons_object)); cdr = malloc(sizeof(struct cons_object)); car->data = x; car->next = cdr; cdr->data = y; cdr->next = NULL; ماشین برگشت؛ /* نشانگر ماشین را برمی گرداند*/ } int car(cons_object* list) /*دریافت می کند یک شیء متضاد*/ { cons_object* car = list; int y; y = ماشین->داده; بازگشت y; } int cdr(cons_object* list) { cons_object* cdr = list; cdr = cdr->next; int z; z= cdr->data; بازگشت z; } int main () { int y = car (cons(33,42)); printf(%d\n,y); int z = cdr (cons(3,4)); printf(%d\n,z); بازگشت 0; } | انواع داده های چندگانه برای تک متغیر در C |
130776 | من نیاز به توسعه/استفاده از یک مدیر بسته برای یک سیستم لینوکس جاسازی شده با ویژگی های زیر دارم: * یک Master به طور کامل کنترل می کند که کدام بسته ها باید نصب شوند (slave هیچ امکانی برای درخواست چیزی از master ندارد) * سرعت دانلود در دستگاه پایین است که فقط همه چیز از توزیع اصلی را نمی توان تا هدف دانلود کرد * ارتقا/کاهش بسته ها باید امکان پذیر باشد * باید امکان تعویض مدیر بسته در خود سیستم وجود داشته باشد * امکان جایگزینی خود سیستم عامل * به راحتی می توان از خرابی ها (از دست دادن برق، ...) بازیابی کرد، به ویژه زمانی که دو نکته بالا را در نظر می گیریم * قفل های روی Slave که باید به صورت دستی حذف شوند به هیچ وجه مجاز نیستند * اگر یک بسته جدید (متا؟) جایگزین یک بسته شود. بسته قدیمی (متا) و تعدادی بسته غیر ضروری باقی مانده است، برای صرفه جویی در فضا در دستگاه حذف می شوند * شکلی از سفارش یا وابستگی را برای نصب بسته ها تعریف کنید * شاید به نوعی سیستم بازیابی نیاز باشد (نحوه تشخیص اینکه به آن نیاز است، چگونه آن را بوت کنیم، ...) برخی از نقاط فقط نکات دیگر را تکرار می کنند، و برخی از نکات لزوماً کاری نیستند که خود مدیر بسته باید انجام دهد. من شروع به کپی کردن ایدهها از dpkg کردم (مخصوصا اینکه چگونه فایلها را نصب میکند و بعداً آنها را تغییر نام میدهد تا بازه زمانی که ممکن است اتفاق بدی بیفتد) و از قالب deb برای خود بستهها استفاده میکنم (نه از همه فیلدها استفاده میکند). من خودم مطمئن نیستم که آیا این سؤال متعلق به برنامه نویسان است، اما در عوض درخواست راه حل یا هر چیزی شبیه به آن، بیشتر علاقه مندم که آیا برنامه نویسان دیگر نیز با همین مشکل مواجه شده اند و آیا منابع قابل توجهی وجود دارد که چگونه این نوع مشکل وجود دارد. حل شد. شخصاً بارها برای من اتفاق افتاده است که دستگاه های جاسازی شده تقریباً با یک به روز رسانی نرم افزار بدون هیچ گونه امکان (بدون سخت افزار خاص) برای بازیابی از بین بروند. برخی از پیوندهایی که ممکن است برای دیگران مرتبط باشند، موارد زیر هستند: * http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_software_package_management_systems * http://en.wikipedia.org/wiki/Ipkg من همچنین میتوانم یک شبه کد مشابه ارائه کنم. شرح کاری که قصد انجام آن را دارم | چگونه می توانم یک Package Manager برای سیستم های جاسازی شده ایجاد کنم؟ |
184910 | همانطور که پروفایل من به شما خواهد گفت، من در سال دوم یک برنامه 4 ساله مهندسی نرم افزار هستم. (پست طولانی، برای نسخه کوتاه به آخر بروید) * * * ابتدا کمی پس زمینه. من حدود 5 سال پیش برنامه نویسی را در C++ شروع کردم. از آن زمان، مطمئن بودم که می خواهم یک زندگی در کد داشته باشم :) در 2 ترم گذشته، مقدار زیادی کد نوشتم که شامل 30-40 مشکل الگوریتمی به همراه چند کد اولیه هوش مصنوعی در هر ترم بود، همه این موارد دیگر. نسبت به درس من که تا حدودی کد فشرده بود. در 2-3 ماه گذشته هیچ کدی ننوشتم. من کد دیگران را میخواندم، درباره کد میخواندم، باگهایی را در کد پیدا میکردم، کتابخانهها را کاوش میکردم، اسناد را مرور میکردم، زبانهای مختلف را کاوش میکردم و زمان قابلتوجهی را روی SO صرف میکردم، اما هیچ کدی ننوشتم. یا به دلیل بی انگیزگی یا نفس نفس زدن، _علاقه_ مطمئن نیستم. اکنون، احساس بدتری دارم، زیرا هیچ یک از اینها چیزی نیست که بتوانم در یک رزومه بنویسم (فصل کارآموزی در دانشگاه من در گوشه و کنار است، که برای یافتن شغل در سال آینده بسیار مهم است). به علاوه، من همچنین فکر میکنم در چند سال گذشته مهارتهایم را آنطور که باید توسعه ندادهام. * * * * بنابراین، اساساً آیا خواندن در مورد کد به جای کدنویسی واقعاً به من در توسعه کمک می کند؟ * آیا راهی وجود دارد که بتواند به من در آینده شغلی کوتاه مدت فعلی من کمک کند؟ | آیا خواندن کد و خواندن کد به خودسازی کمک می کند؟ |
233948 | اجازه میدهیم روی یک شی دامنه تمرکز کنیم که با **بیشتر** موجودیتهای دیگر (متفاوت!) مرتبط است. گاهی به یک رابطه نیاز داریم و گاهی به رابطه دیگر. چابک باشیم و بگوییم: در یک جبهه نمی دانیم چند رابطه دیگر خواهد بود. به عبارت دیگر: شی **A** داریم که یک به یک به **B** و یک به چند به **C** و دوباره یک به یک به **D* مربوط می شود. * و غیره. اکنون، هنگام توسعه لایه ارائه، اغلب به داده های زیادی برای نمایش نیاز دارد. مانند جدول **A** با **B**، یا در جای دیگر یکی **A** با **C** زیاد و غیره. چگونه می خواهیم این روابط را مدل کنیم؟ در اینجا یک مثال است: رقابت. گاهی اوقات می آید و نیاز به استفاده از آن دارد. محل برگزاری. گاهی اوقات با به عنوان مثال. فهرست <رویداد>. از آنجایی که به عملکردها اهمیت می دهید، اجازه دهید همچنین بگوییم که اشیاء مرتبط («محل برگزاری» و فهرست «رویداد») از روش ورودی/مخزن واحد/روش یاب/یک اتصال SQL (هرچند شما آن را نام ببرید) آمده اند - و آنها را می توان با استفاده از ابزارهای نقشه برداری به «رقابت» تزریق کرد. به این ترتیب ما رابطه واقعی بین موجودیت ها را بیان می کنیم. سؤال: آیا باید هر دو رابطه/مرجع را در کلاس «Competition» نگه داریم و در هنگام استفاده از یکی دیگر را نادیده بگیریم، یا باید چندین کلاس جداگانه ایجاد کنیم - یکی برای هر رابطه؟ (رابطه 1-1 یا 1-مواد فرقی نمی کند، سوال همین است.) به عبارت دیگر آیا باید داشته باشیم: **[A]** همه چیز در کلاس تک. روش های دریافت کننده نشان دهنده روابط است. این بر عهده ماست که در صورت نیاز به رابطه، شی را پر کنیم. class Competition { ... داده های مسابقه... محل برگزاری خصوصی; public Venue getVenue() { بازگشت venue; } private List<Event> events; public List<Event> getEvents() { return events; } } اما زمانی که روش برنامه شما یک «Competition» برمیگرداند، نمیدانید چه روابطی پر شدهاند و باید آن را با نگاه کردن به کد روشهای برنامه یا با نام روش (به عنوان مثال «findCompetitionWithEvents...()» متوجه شوید. ). **[B]** برای هر رابطه یک نوع یا رابط داریم. یکی از راههای انجام این کار، بدون رابط برای سادگی این مثال، این است: کلاس CompetitionVenue گسترش Competition { private Venue venue; public Venue getVenue() { بازگشت venue; } } و کلاس CompetitionEvents Competition { private List<Event> events; public List<Event> getEvents() { return events; } } اکنون نوع به خودی خود بیان می کند که چه رابطه ای برگردانده شده است و بنابراین متد کاربردی که آن را برمی گرداند تضمین می کند که رابطه وجود دارد. اما پس از آن هر رابطه کلاس یا رابط خاص خود را خواهد داشت. ویرایش: **[C]** هر رابطه با استفاده از یک کلاس عمومی مانند Tuple<Competition, List<Event>> و Competition نشاندهنده فهرست رویدادها نیست؟ | روابط اختیاری موجودیت ها: کلاس های جداگانه یا تک کلاس؟ |
194530 | من در حال حاضر در حال برنامه ریزی یک پروژه جدید ASP.NET MVC3 هستم که کاملا سفارشی خواهد بود. با این حال، ویژگی های مشترک زیادی وجود خواهد داشت (ورود به سیستم، ویرایش نمایه، وبلاگ و غیره). در ابتدا قصد داشتم همه اینها را از ابتدا بسازم، با این حال CMS وسوسه میشوم تا چرخ را دوباره اختراع نکنم، و زمان را برای ساختن ویژگیهای استاندارد که نیاز به آزمایش زیادی دارد، تلف نکنم. من به دنبال استفاده از Orchard Project CMS بودهام، و این را شب گذشته نصب کردم تا بتوانم بازی کنم. CMS عالی به نظر می رسد، با این حال از نظر اضافه کردن بخش های جدید محدود کننده به نظر می رسد. من امیدوار بودم که CMS اساساً یک راه حل ASP.NET MVC3 باشد، با ویژگی های ورود و غیره، که سپس می توانم بر روی آن بسازم. با این حال من احساس می کنم مجبور به نوشتن ویجت ها برای برنامه خود هستم. من میدانم که CMSها برای سایتهای وبلاگ ساده و غیره عالی هستند، اما به نظر میرسد که برای مثال ایجاد یک شبکه اجتماعی بسیار محدود کننده است. آیا چیزی به عنوان راه حل منبع باز MVC3 با قابلیت ورود از پیش ساخته شده و غیره وجود دارد که توسط یک رابط محدود نشده باشد؟ یا اگر قصد دارم یک اپلیکیشن بزرگ بسازم، آیا CMS مسیر اشتباهی را طی می کند؟ | آیا باید از CMS برای یک برنامه بزرگ جدید با ویژگی های مشترک زیاد (ورود به سیستم، ویرایش نمایه، وبلاگ و غیره) استفاده کنم؟ |
204550 | من در میانه یک طراحی مجدد در بخشی از پروژه فعلی خود هستم که با مجوزها و مجوزهای کاربر سر و کار دارد. من یک رابط به نام IUserPermissions دارم که این اطلاعات را کپسوله می کند. بخشی از مجوزهای کاربر، **نقش**هایی است که آنها عضوی از آنها هستند. من سعی میکنم _not_ را با افزودن هر نقش ممکن به «IUserPermissions» بهعنوان ویژگی مانند این، نقض اصل باز/بسته نقض کنم: interface IUserPermissions { bool IsAdmin { get; مجموعه؛ } bool IsDeveloper { get; مجموعه؛ } // بسیاری دیگر...آخه. } من احساس می کنم که داشتن یک رابط مانند این برای OCP مناسب تر است: interface IUserPermissions { ICollection<IRole> Roles { get; } bool IsInRole<T>() که در آن T : IRole; /* (برای راحتی، احتمالاً به عنوان یک روش پسوند پیاده سازی می شود) */ } رابط IRole { string Name { get; } } public class AdminRole : IRole { public string Name { get { return Admin; } } } جایی که من در حال سقوط هستم این است که چگونه چیزی شبیه به این را _implement_ کنم. من از ASP.NET Roles API به عنوان ذخیره پشتیبان استفاده می کنم، به این معنی که یک «رشته[]» از نام نقش ها برای کاربر به من داده می شود. پیادهسازی «IUserPermissions» من باید با این مجموعه از رشتهها شروع شود و به نحوی _به عقب_ کار کند، سپس دستهای از «IRole»های مناسب را برای پر کردن ویژگی «Roles» نمونهسازی کند. این کار را میتوان با اسکن اسمبلی برای «IRoles» با سازنده بدون پارامتر، نمونهسازی آنها و خواندن ویژگی «Name» آنها انجام داد، اما...ugh. چگونه می توانم این طرح را درست کنم تا مجبور نباشم این کار را انجام دهم؟ | چگونه می توانم این طراحی را بهبود بخشم تا نیازی به اسکن پویا کلاس ها در زمان اجرا نداشته باشم؟ |
208245 | من یک کتابخانه جاوا اسکریپت خوب و نسبتاً محبوب دارم که نسخهسازی معنایی را دنبال میکند. کتابخانه فعلی دارای چند کتابخانه وابستگی است که به صورت بارگیری جداگانه یا به عنوان بخشی از یک بارگیری همراه در دسترس هستند. من نیاز به ادامه این مسیر را می بینم. من می خواهم کتابخانه های اضافی و کوچکتر را از یک کتابخانه بزرگتر استخراج کنم. هر یک از این کتابخانههای استخراجشده دوباره بهعنوان فایلهای جداگانه یا در داخل یک بیلد همراه در دسترس خواهند بود. اگر من این مسیر استخراج کتابخانه ها و ارائه یک نسخه همراه از کد نهایی را طی کنم، آیا این نیاز به تغییر نسخه کامل در نسخه سازی معنایی دارد؟ آیا باید از 1.x به 2.x بروم؟ اولین بار فکر کردم نه: من هیچ API عمومی را تغییر نمی دهم، بنابراین مجبور نیستم شماره نسخه اصلی را تغییر دهم. اما پس از آن تعجب می کنم... خوب، من در حال تغییر ساختار بسیاری از چیزها هستم، حتی اگر API نهایی برای نسخه همراه یکسان باشد. آیا پاسخ روشنی از semver در مورد چنین چیزی وجود دارد؟ آیا باید به نقطه اول، دوم یا سوم برخورد کنم؟ یا چیز دیگری؟ | نسخهسازی معنایی و جدا کردن یک کتابخانه، ارائه یک ساخت همراه |
233166 | من در حال حاضر در حال مطالعه الگوهای طراحی از کتاب (که هر چند چیز دیگری را امتحان نکردم، به نظرم عالی بود) Head First Design Patterns. من در مورد دو مفهوم سردرگم هستم: **روش کارخانه** و **الگوی طراحی روش کارخانه**. سعی کردم معنی هر کدام را بفهمم و به نتیجه ای رسیدم. می خواهم بدانم آیا تعاریف من دقیق است یا خیر. * * * **روش کارخانه** روشی است که برای انجام یک کار انجام می شود: ایجاد یک شی از یک سوپرتایپ خاص و برگرداندن آن. ممکن است پارامتری داشته باشد یا نباشد، و ممکن است با استفاده از عبارات «if» تصمیم بگیرد که چه نوع شی عینی ایجاد کند. به عنوان مثال، این یک روش کارخانه است: public Hat createHat(String hatColor){ Hat hat; if (hatColor.equals(red)) hat = new RedHat(); else if (hatColor.equals(آبی)) hat = new BlueHat(); else if (hatColor.equals(سبز)) hat = new GreenHat(); else hat = new DefaultHat(); کلاه برگشتی; } * * * **روش Factory _Design Pattern_** **به**** Factory Method نامگذاری شده است. این الگو یک راه خاص برای کپسوله کردن ایجاد شی از مشتری ارائه می دهد. این کار به این صورت است: الگو یک سیستم از دو کلاس است، **Creator** و **ConcreteCreator**. Creator یک کلاس «انتزاعی» است، و ConcreteCreator یک زیر کلاس از آن کلاس است. **کار ConcreteCreator** \- ایجاد یک شی و برگرداندن آن **با استفاده از روش کارخانه**. فقط باید شامل این یک روش باشد. **کار Creator** \- شیء دریافت شده از زیر کلاس خود یعنی ConcreteCreator را دستکاری و استفاده کنید و معمولاً آن را به مشتری برگردانید. این کار به این صورت انجام میشود: Creator حاوی یک متد «انتزاعی» است، چیزی شبیه به «SupertypeObject createObject()». هر زمان که به یک شی از نوع «SupertypeObject» نیاز داشته باشد، «createObject()» را فرا می خواند. چیزی که وجود دارد این است که createObject() همانطور که گفتم abstract است. اجرای این روش وظیفه ConcreteCreator است. به این ترتیب، پیاده سازی «createObject()» از خالق پنهان می شود. نمی داند چه شی **بتنی** دریافت می کند، اما مطمئناً می داند که از نوع «SypertypeObject» است. به این ترتیب، یک کلاینت میتواند از شی «Creator» برای ایجاد اشیاء از برخی سوپرتایپ استفاده کند، اما اشیاء ملموس ایجاد شده به زیر کلاس بستگی دارد. بنابراین اعلان «ShoeFactory factory = new CaliforniaStyleShoesFactory()»، باعث میشود «کارخانه» کفشهای سبک کالیفرنیا تولید کند، در حالی که «ShoeFactory factory = new NYStyleShoesFactory()» باعث میشود «کارخانه» کفشهای سبک NY تولید کند. از آنجایی که اجرای ایجاد اشیاء بتن به ConcreteCreator بستگی دارد. کد برای نشان دادن: Class Client(){ public static void main(String[] args){ ShoeFactory factory; کفش کفش; factory = new NYStyleShoeFactory(); shoe = factory.makeShoe(); System.out.println(shoe.getDescription()); // یک کفش سبک نیویورک. // makeShoe () ShoeFactory، createShoe() را در زیر کلاس فراخوانی می کند، یک Shoe دریافت می کند // (نوع بتن کفش را نمی داند. به زیر کلاس بستگی دارد) و // روی آن دستکاری می کند. // کفش را به مشتری برمی گرداند. factory = new CaliforniaStyleShoeFactory(): shoe = factory.makeShoe(); System.out.println(shoe.getDescription()); // یک کفش کالیفرنیایی. } } * * * آیا درک من از این دو مفهوم دقیق است؟ با تشکر | الگوی طراحی Factory Method در مقابل Factory Method |
70318 | از چه راه هایی به یک برنامه نویس توصیه می شود که نیاز به کتابخانه های جدیدتر و به روزتر را به مدیران سیستم منتقل کند. در سازمان ما، برنامه نویسان اغلب وظایف مدیریت سیستم مانند به روز رسانی سیستم، نصب نرم افزار، مدیریت نرم افزار، بازیابی سیستم های خاص پس از خرابی و غیره را انجام می دهند. سیستمعاملها و متعاقباً کتابخانههای در دسترس آنها. راه خوبی برای انتقال این خواسته ها به SAهایی است که در نهایت مسئول تصمیم گیری در مورد نصب سیستم عامل هستند. برای ساده کردن کل سوال ویرایش شد. با تشکر | چگونه یک برنامه نویس باید آنچه را که نیاز دارد/می خواهد از یک مدیر سیستم دریافت کند؟ |
236892 | من در حال ایجاد یک سیستم امتیازدهی برای مسابقاتی هستم که تا حدودی مبهم است، اما از نظر ساختار سطح بالا شبیه المپیک است. بنابراین، من سؤال خود را در قالب یک نسخه تخیلی و انتزاعی از المپیک میپرسم، زیرا همه میتوانند تا حدی با آن ارتباط برقرار کنند. سلسله مراتب کلاس ها و مجموعه امتیازات زیر را فرض کنید: * کلاس رویداد دارای یک یا چند ورزش است (به عنوان مثال، المپیک 2012 دارای Decathlon، IndividualMedley، و غیره) و یک یا چند امتیاز رویداد (یک امتیاز رویداد برای هر تیم در هر رویداد که با جمع کردن امتیازهای تیم محاسبه می شود. امتیازات ورزشی برای یک رویداد خاص) * کلاس ورزشی دارای یک یا چند عنصر است (به عنوان مثال، Decathlon دارای Shotput، Javelin و غیره است) و یک یا چند امتیاز ورزشی (یک امتیاز ورزشی برای هر تیم در هر ورزش با جمع کردن امتیازات عناصر تیم برای یک ورزش خاص محاسبه می شود) * کلاس عنصر دارای یک یا چند راند است (به عنوان مثال، Shotput دارای Throw1، Throw2 است، و غیره) و یک یا چند ElementScore (یک ElementScore به ازای هر تیم در هر عنصر محاسبه شده با جمع کردن امتیازهای تیم RoundScores برای یک عنصر خاص) الگوریتم امتیازدهی (بیایید آن را روش CalculateRoundScore() بنامیم) یک RoundScore خاص به عنصری که Round به آن تعلق دارد بستگی دارد. مثالها: * عنصر شاتپت: CalculateRoundScore(Double ThrowDuration، double ThrowDistance، double GruntVolume) { الگوریتم; } * عنصر Javelin: CalculateRoundScore(Double ThrowDuration، double ThrowDistance، double GruntVolume) { الگوریتم (متفاوت از الگوریتم Shotput حتی اگر پارامترها یکسان باشند، که به نظر می رسد اضافه بار را به عنوان یک گزینه قابل اجرا حذف می کند). } * عنصر 100MeterDash: CalculateRoundScore(Double Time, bool FalseStart) { الگوریتم; } اگرچه من به دنبال راهنمایی معماری عمومی هستم، در اینجا برخی از سوالات خاص من وجود دارد: * چگونه می توانم روش های مختلف CalculateRoundScore را به عناصر مختلف مرتبط کنم؟ * آیا باید از رابط ها، وراثت، بارگذاری بیش از حد یا روش دیگری استفاده کنم؟ * متدهای مختلف CalculateRoundScore باید در کدام کلاس(های) قرار گیرند؟ از نظر مفهومی، می توانم تصور کنم که هر عنصر یک رابط ICalculateRoundScore باشد. با این حال، این تنها زمانی معنا پیدا می کند که برای هر عنصر متفاوت کلاس متفاوتی ایجاد کنم، که درست به نظر نمی رسد. به نظر می رسد به نوعی جستجو نیاز دارم که در آن کلاس Round متد CalculateRoundScore خاص خود را بسته به عنصری که به آن تعلق دارد انتخاب کند، اما مطمئن نیستم که روش شی گرا درست برای انجام این کار چیست. | الگوریتم های مختلف امتیازدهی برای عناصر مختلف مسابقه |
86272 | من توضیحات شغلی را خوانده ام و بسیاری از آنها به تأخیر کم اشاره می کنند. با این حال، من تعجب کردم که آیا کسی می تواند روشن کند که این به چه نوع فناوری هایی اشاره دارد؟ یکی از آگهیهایی که به «ACE» اشاره شده بود، در گوگل جستجو کردم تا متوجه شوم برخی از فناوری تلفن سیسکو است. اگر فردی را برای نقشی با تأخیر کم استخدام میکنید، از چه چیزی به عنوان چک لیست برای اطمینان از اطلاع از برنامهنویسی با تأخیر کم استفاده میکنید؟ من از این برای یادگیری بیشتر در مورد برنامه نویسی با تاخیر کم استفاده می کنم. | |
42983 | خواندن مطالبی که پیرامون Reflector پرداخت میشود باعث شد به این محصول و کاربردهای آن فکر کنم. به نظر می رسد بسیاری از مردم آن را یک ابزار ضروری می دانند. باید اعتراف کنم که سال هاست از رفلکتور استفاده نمی کنم. منظورم این است که هم برای API های .Net و هم برای مؤلفه های شخص ثالثی که استفاده می کنم، مستنداتی وجود دارد. در گذشته، هر زمان که یکی از همکاران رفلکتور را از کمربند ابزار خود بیرون میکشید، احساس میکردم که او به سمت علفهای هرز رفته است. خواندن تمام شور و اشتیاق پیرامون Reflector مرا به این سوال سوق می دهد که آیا واقعاً چیزی را در اینجا از دست داده ام. چرا اغلب به چیزی مانند Reflector نیاز دارید که آن را یک ابزار ضروری می دانید؟ می توانم ببینم که در موارد بسیار نادر به آن نیاز است، اما به اندازه ای نیست که بتوان آن را یک ابزار ضروری در نظر گرفت. لطفا منو روشن کن | چرا Reflector چنین ابزار ضروری است؟ |
255741 | اگر CPU/OS دارای بیت Execution Disable باشد، کد ماشین تولید شده در زمان اجرا (مانند خروجی JIT) چگونه توسط CPU اجرا می شود؟ تا آنجا که من می دانم، بسیاری از پردازنده ها و سیستم عامل های مدرن از یک بیت NX (از جمله اینتل و ARM) پشتیبانی می کنند، که از اجرای کد ماشینی که در هر آدرس دیگری غیر از بخش کد یک باینری کامپایل شده ذخیره می شود، جلوگیری می کند. واضح است که این یک مزیت امنیتی خوب است، زیرا از حملات تزریق کد پوسته جلوگیری می کند. اما موتورهای JIT، مانند LLVM، که به صورت پویا کد ماشین را تولید می کنند، چگونه می توانند از این موضوع عبور کنند؟ | JIT کد ماشین و بیت Execution Disable |
234302 | من یک برنامه کاربردی دارم که یک پایگاه داده را پرس و جو می کند، سپس یک الگوی asciidoc را با داده های db ارائه می دهد و asciidoc را به pdf تبدیل می کند. اکنون در داده ها کاراکترهای خاصی وجود دارد که باید از آنها فرار کرد تا قالب بندی pdf به هم نخورد. من دو گزینه برای انجام این کار دارم: * **گزینه A**: در یا نزدیک کدی که پرس و جوی db را انجام می دهد. به علاوه: فرار فقط یک بار انجام می شود. منفی: کد db باید در مورد نحو خروجی بداند. * **گزینه B** : در قالب. به علاوه: فرار از جایی انجام می شود که نحو قالب بندی به آن تعلق دارد. منهای: فرار احتمالاً بیش از یک بار انجام شده است. من به گزینه B متمایل هستم، اما علاقه مندم که دیگران فکر کنند بهترین کار چیست. | db data to template: محل فرار از رشته ها |
159383 | ما از JIRA با Greenhopper استفاده میکنیم، و در حال حاضر تحلیلگر تجاری ما وظایفی برای تجزیه و تحلیل خود دارد که در نهایت منجر به داستانهای جدیدی میشود که در بک لاگ قرار میگیرند، در کنار داستانهای اسپرینت فعلی اجرا میشوند، و به نظر میرسد که به نوعی کثیف است - به خصوص به این دلیل که آنها این کار را انجام نمیدهند. گردش کار برای داستان های توسعه همپوشانی ندارد. آیا معمول است که چنین باشد؟ آیا باید باشد؟ به نظر می رسد تجزیه و تحلیل باید یک فرآیند خارجی باشد که به بک لاگ محصول وارد می شود، نه چیزی که در طول بک لاگ اسپرینت برچسب گذاری کند، اما من تازه وارد اسکرام هستم. من با راهنمای اسکرام مشورت کردم و هیچ چیز واضحی ندیدم، و در حالی که ما واقعاً مالک محصول نداریم (اگرچه گاهی اوقات میتوانم بگویم مدیر ما آن نقش را ایفا میکند، در مواقع دیگر نیز تحلیلگر کسبوکار این کار را انجام میدهد)، حدس میزنم میتوانم همچنین این سوال را اینگونه بیان کنید: آیا صاحبان محصول باید وظایف خود را در کنار داستان هایی که تیم توسعه روی آنها کار می کند دنبال کنند؟ | آیا برای تحلیلگران کسب و کار (یا سایر اعضای تیم غیرتوسعه ای) معمول است که داستان ها را در کنار توسعه دهندگان ردیابی کنند؟ |
178521 | اخیراً در حال مطالعه در مورد اسکرام بودم. از درک من، قبل از شروع اسپرینت جلسه ای برگزار می شود تا تصمیم گیری شود که چه چیزی از بک لاگ محصول به عقب مانده اسپرینت آینده منتقل می شود. هنگامی که یک ویژگی در اسپرینت فعلی تکمیل شد، به سطل آماده برای QA می رود، و در این مرحله است که من گیج می شوم. آیا گزارش های باگ به بک لاگ محصول برمی گردد؟ من فرض می کنم که آنها نمی توانند به عقب ماندگی سرعت برگردند، زیرا ما قبلاً تصمیم گرفته ایم چه کاری برای این چرخه انجام شود؟ وقتی QA یک باگ پیدا می کند چه اتفاقی می افتد؟ کجا می رود؟ | گزارش های باگ چگونه در یک اسپرینت نقش دارند؟ |
202894 | من یک سیستم مدیریت ADHD برای خودم ایجاد کرده ام که سعی می کند چندین عادت را همزمان تغییر دهد. میدانم که این برخلاف عقل متعارف است، اما من سالها روش متعارف را امتحان کردهام و اکنون به روش خودم امتحان میکنم. (فقط می خواستم بگویم که سعی کنم از منحرف کردن مردم از سوال واقعی جلوگیری کنم) به هر حال، من می خواهم چیزی بنویسم که روی یک سرور راه دور اجرا شود که مرا نظارت می کند، به من کمک می کند عادت های خاصی ایجاد کنم/اجتناب کنم، و غیره. سیستمی است که: * 24/7 اجرا می شود * ممکن است چندین کار مستقل برای اجرا در یک زمان داشته باشد * ممکن است وظایفی داشته باشد که برای اجرا در ابتدا به کارهای دیگری نیاز دارند * اجازه می دهد وظایف بر اساس زمان خاصی برنامه ریزی شوند. تکرار (یعنی اجرا هر 5 دقیقه)، یا فاصله زمانی (یعنی اجرا از 2 بعدازظهر تا 3 بعدازظهر) اولین تلاش ساده من برای این کار فقط یک اسکریپت PHP بود که قرار بود هر دقیقه توسط کرون اجرا شود (زبان به ترتیب انتخاب شد برای استفاده از یک کتابخانه خاص، اما دیگر لازم نیست). منطق پشت زمان اجرای این یا آن بخش از کد خیلی سریع پرمو شد. بنابراین سوال من این است که چگونه باید از اینجا به این موضوع برخورد کنم؟ من به هیچ زبانی وابسته نیستم، اگرچه به پایتون/جاوا اسکریپت جزئی هستم. افکار: * میتوان بهعنوان مجموعهای از اسکریپتها انجام داد که شامل یک مکانیسم زمانبندی با یک اسکریپت در هر بیت منطق است...اما این ایده برای من اشتباه است. * ساختن آن بهعنوان یک شبح میتواند مفید باشد، اما هنوز مطمئن نیستید که در مورد دهها عبارت if-else برای تشخیص زمان فعلی چه باید کرد. | چگونه باید یک مدیر برنامه شخصی طراحی کنم که 24/7 اجرا می شود؟ |
244532 | من در چند سال گذشته چندین بار سعی کردم Haskell را یاد بگیرم، و شاید چون زبانهای برنامهنویسی را میدانم، عملکرد آن همیشه مرا آزار میدهد (مونادها برای انجام تعداد زیادی I/O مشکل بزرگی به نظر میرسند. ). با این حال، من فکر می کنم که سیستم نوع آن _ عالی است. با خواندن راهنمای انواع و کلاسهای تایپ Haskell (مانند این)، من واقعاً دلیلی نمیبینم که چرا آنها به یک زبان کاربردی نیاز دارند، و علاوه بر این، به نظر میرسد که برای یک زبان شی گرا درجه صنعتی عالی هستند ( مانند جاوا). همه اینها این سوال را ایجاد می کند: **آیا کسی تا به حال از سیستم تایپ Haskell استفاده کرده و یک زبان OOP ضروری با آن ساخته است؟** اگر چنین است، من می خواهم از آن استفاده کنم. | آیا زبان امری با سیستم نوع هسکل مانند وجود دارد؟ |
236272 | در اکثر پروژه های وب MVC یک کلاس User وجود دارد. اغلب اوقات یک کاربر چیز دیگری در رابطه یک به چند دارد، یعنی سفارش می دهد. اگر یک کلاس کاربری داریم که سفارشات زیادی دارد، آیا روش هایی که سفارشات یک کاربر را اضافه، ویرایش یا حذف می کنند باید در کلاس کاربر یا در یک کلاس Order جداگانه قرار گیرند؟ به عنوان مثال 1. user.add_order(order_name) //Instance method در مقابل 2. Order.add_order_for_user(user_id, order_name) //روش استاتیک یا به طور متناوب، 3. order = new Order(user_id,order_name) order.save() (همچنین، در مورد گزینه 3، آیا باید با گزینه 1 ترکیب شود و در آن قرار گیرد روش)؟ مشکل اصلی من با گزینه 1 این است که مدل کاربر از نظر اندازه بزرگ می شود. آیا این SRP را نقض می کند؟ به عنوان مثال، در یکی از پروژههای من، کاربر «چیزهای» زیادی دارد، مانند کاربران دوست، فیدها، فایلهای آپلود شده، هشدارها، مجازاتها، و این فهرست ادامه دارد. من اساساً متدهای CRUD را برای همه آن چیزهایی که یک کاربر خاص بسیاری از آنها را در خود کلاس User دارد اضافه می کنم. آیا این چیز بدی است و آیا باید متدهای CRUD را در طبقات مختلف پخش کنم؟ با این حال، یکی از مزایای گزینه 1 این است که می توانم منطق را در آن متدهای CRUD با استفاده از ویژگی های شی کاربر فعلی کنترل کنم، بدون اینکه نیازی به پرس و جو از کاربر باشد. به عنوان مثال، اگر من یک روش add_file داشته باشم، میتوانم بررسی کنم که آیا فضای کل فایل استفاده شده کاربر (یک ویژگی کاربر) کمتر از حداکثر است، بدون اینکه پرس و جو دیگری انجام دهم. | MVC: مدل کاربر بزرگ و شلوغ می شود. آیا روش هایی که عملیات CRUD را روی داده های رابطه یک به چند انجام می دهند باید در مدل های مختلف باشند؟ |
244535 | من سالهاست که از میانافزار جلسه برای ساخت برنامههای وب استفاده میکنم: از لایه داخلی مدیریت جلسه PHP تا میانافزار جلسه اتصال node. با این حال، من هرگز سعی نکردهام (یا نیازی به) نداشتهام که لایه مدیریت جلسه خود را بچرخانم. چگونه می توان در مورد آن اقدام کرد؟ چه نوع بررسی هایی لازم است تا حداقل مقدار کمی از امنیت در برابر جک بالای جلسه HTTP فراهم شود؟ من تصمیم میگیرم یک کوکی را با یک رمز تنظیم کنم تا جلسه را پیگیری کنم، و سپس شاید برخی بررسی کنند که آدرس IP اصلی جلسه تغییر نمیکند و نرمافزار مرورگر مشتری ثابت میماند. به امید شنیدن بهترین شیوه های فعلی... | چگونه میانافزار جلسه معمولاً جلسات مرورگر را تأیید میکند؟ |
138682 | **اول، سناریو** ما یک سیستم داخلی داریم که به طور موثر به 2 قسمت کاملا مجزا در 2 زیر دامنه تقسیم می شود، سیستم مدیریتی ما برای دسترسی داخلی فقط با این admin.example.com و عمومی خود تماس می گیریم. -رابط روبرو برای مشتریان از طریق وب سایت ما - اجازه دهید این را www.example.com/customers صدا کنیم. APIها بر اساس نوع فعالیتی که انجام می شود به چندین فایل تقسیم می شوند و همچنین در رابط مدیریت استفاده می شوند، اینها در admin.example.com/apis/activity_api.php نگهداری می شوند، ما در اینجا مشکلی نداریم. ما همچنین کلیدهای API در حال استفاده داریم، 1 برای قسمت جلویی و یکی برای قسمت پشتی تا بتوانیم سطوح دسترسی را بدون فکر کردن در مورد آن تعیین کنیم. **دوم، مسئله** حالا میدانید که ساختار برنامه مشکل اینجاست، ما از jQuery AJAX برای فراخوانی APIها استفاده میکنیم، اما من دوست ندارم کلیدهای API را در اینجا قرار دهم زیرا برای عموم قابل مشاهده هستند و هر کسی که دارای یک دانش برنامه نویسی کمی قادر به جمع آوری طیف وسیعی از داده ها خواهد بود، در عین حال ما باید از آنها استفاده کنیم. توجه داشته باشید که مشکل فقط در رابط عمومی است. کاری که من به انجام آن فکر می کنم فراخوانی یک اسکریپت اتصال در PHP با AJAX است که به صورت محلی در سرور رو به رو عمومی ما ذخیره می شود، این کار چند کار را انجام می دهد. example.com/customers/ ادامه می یابد، در غیر این صورت درخواست با یک خطای غیرمجاز کشته می شود 2. متغیرهای ارسال شده توسط درخواست های AJAX را دریافت می کند. متغیرها را برای API بازسازی میکند (مثلاً «$_GET['درخواست']» را دریافت میکند سپس بهعنوان «$_GET['req']» بازسازی میکند) 4. کلید API را که بهعنوان متغیر در PHP نگهداری میشود به رشته 5 اضافه میکند. از «file_get_contents()» برای ایجاد درخواست واقعی به API استفاده می کند، این به نوبه خود اسکریپت PHP را با موارد مورد نیاز پر می کند. داده های API را به سایت برگرداند سوالات من 1 است. آیا چیزی در این مفهوم از قلم افتاده است؟ 2. آیا ایرادی وجود دارد که به آن فکر نشده است؟ 3. آیا دلایل قانع کننده ای برای عدم استفاده از این نوع سازه وجود دارد؟ من از ورودی قدردانی می کنم! **کاری که انجام داده ام** من واقعا می خواهم از شما بچه ها برای کمک و نظرات شما در این مورد تشکر کنم، شما اشاره کردید که من چه چیزی را از دست داده ام و این هدف از ارسال سؤال در وهله اول بود. شما همچنین به من کمک کردید تا نقاط ضعف آشکار را پیدا کنم. من به تازگی الگوریتمی نوشته ام که اصول HMAC را در نظر گرفته است. مانند هر چیز دیگری در این فضا فضایی برای دسترسی غیرمجاز وجود دارد، اما معتقدم الگوریتم من آن را به حداقل می رساند. فرآیند اصلی که ما با آن پیش میرویم به شرح زیر است: 1. 2 کلید ایجاد شده است، کلید خصوصی و عمومی. 2. کلید عمومی ابتدا هش میشود. کلیدهای تصادفی برای درخواست دریافت تولید می شوند که برای انتقال کلیدهای دسترسی استفاده می شوند، برای تعیین کلیدهای درخواست، یک محاسبه ریاضی بر روی محاسبه پایه در مرحله 3 انجام می شود. سپس نتیجه به 2 قسمت تقسیم می شود، 2 قسمت به عنوان یکتا تأیید می شوند و به مقادیر نهایی تبدیل می شوند، 1 قسمت متعلق به کلید دسترسی عمومی و دیگری به کلید دسترسی خصوصی 5 است. 9 مقدار عمومی منحصر به فرد، به اضافه خصوصی. سپس کلید دسترسی صادر شده گرفته می شود، آنها بر اساس یک محاسبه نهایی بر روی مقدار پایه در مرحله 3 دوباره مرتب می شوند و به اصطلاح 6 یک امضا ایجاد می کند. سپس امضا هش شده و به آن اختصاص داده می شود. کلید دریافت خصوصی ایجاد شده در مرحله 4 در یک محاسبه سریع و آزمایش اولیه، هر درخواست تقریباً 27 ثانیه معتبر خواهد بود (چند میلی ثانیه می دهد یا زمان می برد) - زمان کافی برای پردازش همه چیز مورد نیاز است اما برای خیلی بیشتر کافی نیست. از آنجایی که محاسبات نسبتاً ابتدایی هستند، بار سرور یک اینچ بالا نرفته است - من فقط با 10 اتصال در ثانیه به مدت 5 دقیقه آزمایش کردهام، با این حال، میخواهم یک سری آزمایش بارگذاری را در 24 ساعت آینده روی آن انجام دهم که از 20 درخواست در ثانیه تا 400 درخواست در ثانیه متغیر است و با نتایج تست بارگیری هفته گذشته مقایسه می شود. بنابراین، کاری که الگوریتم جدید من به طور خلاصه انجام می دهد این است که کلیدهای عمومی و خصوصی را با هش کردن هر دو پنهان می کند - اما بعد از گذشت زمان، کلید دسترسی عمومی آشکار خواهد شد، مگر اینکه الگوریتمی را برای تصادفی کردن آن اختصاص دهم، هر دو کلید دسترسی را به طور تصادفی کلیدهای درخواست را اختصاص می دهد و زمان اعتبار کوتاه بر اساس درخواست نیازی به ذخیره هیچ داده ای در کوکی ها یا جلسات نیست. علاوه بر این، به استثنای API ورود، همه درخواستها از طریق یک کانکتور PHP انجام میشوند که نیاز به ورود کاربر دارد. من زمان بیشتری را صرف توضیح آنچه انجام میدهم نسبت به ایجاد آن کردم! بازم ممنون از کمکتون بچه ها، کمکم کرد کمی بیشتر چشمامو باز کنم و یادم بیاد چیزایی که فراموش کرده بودم. | سوال دسترسی به API |
175176 | من گاهی اوقات کلاسهای «Util» را ایجاد میکنم که عمدتاً برای نگهداری متدها و مقادیری که واقعاً به نظر نمیرسد به جای دیگری تعلق دارند، خدمت میکنند. اما هر بار که یکی از این کلاسها را ایجاد میکنم، فکر میکنم اوه، اوه، بعداً پشیمان خواهم شد...، زیرا در جایی خواندم که بد است. اما از سوی دیگر، به نظر می رسد دو مورد قانع کننده (حداقل برای من) برای آنها وجود دارد: 1. اسرار پیاده سازی که در چندین کلاس در یک بسته استفاده می شود. من در راه نابودی؟ چی میگی!! آیا باید بازسازی کنم؟ | آیا داشتن کلاس های Util دلیلی برای نگرانی است؟ |
44008 | اغلب اوقات برای کشف اینکه چگونه می توانم کار مفیدی انجام دهم دردسر می کنم، در این مورد چگونه می توان PHP را بدون مشکل resin.jar خیلی بزرگ در Google App Engine اجرا کرد، اما جایی برای اطلاع دادن به مردم ندارم. در این مورد خاص، پاسخهای وب ناقص، قدیمی یا اشتباه بودند. من می توانم یک وبلاگ ایجاد کنم، اما این کار بیش از حد است. من فقط می خواهم به برنامه نویسان اجازه دهم راه حل/رویکردی سریع را بدانند. من مطمئن نیستم که این کار انجام شده است که یک سوال بپرسم و سپس به آن پاسخ دهیم. به طور خلاصه، خوب است که بتوانیم یک نوع سوال/پاسخ/قطعه ترکیبی را حذف کنیم، سپس به دیگران اجازه دهیم طبق معمول نظر بدهند، آن را حذف کنند، آن را دوست داشته باشند، هر چیزی که باشد. بقیه شما چگونه به این موضوع برخورد می کنید؟ به سلامتی، شین | چگونه می توانم به برنامه نویسان چیزی مفید را بفهمم؟ |
86852 | امیدوارم کتاب یا چیزی وجود داشته باشد که بتوانم آن را تهیه کنم... اگر کلاسی داشته باشم که مجموعه را به عنوان متغیر نمونه دارد، آن روش کدنویسی چه نام دارد؟ یک الگوی طراحی؟ اگر چنین است، کجا می توانم اطلاعات بیشتری در مورد آن پیدا کنم؟ از آنجایی که من با این مربی کار می کردم، او واقعاً به من کمک کرد تا ضعف برنامه نویسی خود را درک کنم و آن ضعف فکر کردن به مجموعه ها یا روابط بین اشیا است. فقط در حال حاضر برای من خیلی سخت به نظر می رسد و برای باهوش تر شدن باید بخوانم. مربی من مرد فوق العاده ای است، اما من احساس می کنم باید بیشتر به تنهایی بیاموزم. کلاس عمومی ارزیابی { فهرست خصوصی<معیار> criterion = null; public Evaluation() { criterion = new List<Criterion>(); } } | اسم این چیه؟ |
137764 | چه نوع مهارت هایی تعیین می کند که فردی بتواند کد را به راحتی اشکال زدایی کند؟ چند وقت پیش دوستم با یک برنامه نویس نسبتا خوب مصاحبه ای انجام داد. برنامه نویس استخدام شد. او می توانست کد خوبی بنویسد، چارچوب ها و الگوهای طراحی را درک کند. چیزی که او از دست می داد این بود - مهارت های اشکال زدایی. او به هیچ وجه نمی توانست اشکال زدایی کند و پیدا کردن مشکل در کد خود یا شخص دیگری برای او دردسر بزرگی بود. از آن زمان ما به این فکر می کنیم که چگونه می توانیم مهارت های اشکال زدایی یک فرد را ارزیابی یا تخمین بزنیم. بنابراین اولین سوال این است: چه مهارت هایی تعیین می کند که آیا شخص می تواند به طور موثر نرم افزار را اشکال زدایی کند؟ و دوم: چگونه می توان آن مهارت ها را در طول مصاحبه آزمایش کرد؟ | چگونه می توان مهارت های اشکال زدایی یک فرد را بررسی یا ارزیابی کرد؟ |
164257 | من یک دانش آموز هستم و در حال توسعه یک تکلیف ساده - برنامه ویندوز فرم در ویژوال استودیو 2010 هستم. این برنامه قرار است فرمول هایی را مطابق با نیاز کاربر بسازد. فرآیند: باید دادهها را از ستونهای پایگاه داده مایکروسافت اکسس انتخاب کند و کاربر باید بتواند دادهها را بر اساس نام ستون مانند ما در منوی کشویی انتخاب کند. و فرمول های قابل استفاده مجدد را در آن ایجاد کنید (یک بار آن را پیکربندی کنید و می توانید دوباره آن را تغییر دهید). موارد زیر عناوین ستونهایی از پایگاه داده هستند که میتوان آنها را برای مثال انتخاب کرد. به عنوان مثال Col -1 : نمرات در ریاضیات Col -2 : مجموع نمرات در ریاضی Col -3 : نمرات در علوم Col -4 : مجموع نمرات در علم در نهایت ما باید بتوانیم هر فرمولی را در رابط کاربری مانند (Col 1 + Col 3) بسازیم ) / ( col 2 + col 4) = فرمول 1 پس از تنظیم این فرمول ذخیره شده و نامی توسط کاربر به آن اختصاص داده می شود. او می تواند از فرمول استفاده کند و نتایج در پنجره زیر ظاهر می شود. یعنی فقط با دستکاری داده های زیرین در لایه UI می تواند ارقام مورد نظر خود را محاسبه کند. برنامه ای که در آن قوانین از طریق UI تنظیم می شوند....... این بدان معناست که هیچ رویه ذخیره شده در SQL مورد نیاز نیست... لطفاً رویکرد صحیح را پیشنهاد دهید. | تعریف فرمول از طریق رابط کاربری در فرم کاربر |
230634 | من شروع به یادگیری برنامه نویسی کرده ام. من به آن علاقه مند هستم و مهم نیست که چقدر طول می کشد تا یاد بگیرم. اما من از کتابها برای شروع استفاده میکنم و متوجه میشوم که چیزهایی وجود دارد که به دست میآورم و برخی چیزها را نمیدانم. وقتی نمونه ای را می بینم می توانم کد را بفهمم اما اگر بخواهم به تنهایی بیرون بروم و کاری انجام دهم کاملاً گم شده ام. من تقریباً هیچ تجربه ای ندارم: شاید 20 ساعت یا بیشتر، که می فهمم مطلقاً چیزی نیست. * چه زمانی همه چیز جمع می شود؟ * بهترین راه های یادگیری که هر کس دیگری پیدا کرده است چیست؟ * آیا پروژه های خوبی وجود دارد که مردم انجام داده اند که تجربه یادگیری خوبی بوده باشد؟ | چگونه برنامه نویسی را واقعا درک کنیم؟ |
71041 | من در حال یادگیری زبان C به عنوان اولین زبان برنامه نویسی هستم. من در مورد نحوه عملکرد حلقه ها در زندگی واقعی گیج شده ام. در برنامه نویسی هر تابعی دلیلی دارد. مثال - اگر شرایطی داشته باشیم از عبارات if/else استفاده می شود. اگر شرایطی در داخل یک شرط (شرایط بیشتر) داشته باشیم از دستورهای if/else تودرتو استفاده می شود. من سعی می کنم با استفاده از یک مشکل واقعی به این موضوع پاسخ دهم. من تمایل دارم با استفاده از فیس بوک به عنوان مثال بهتر درک کنم. فرض کنید یک کاربر در حال ثبت نام در فیس بوک است. ما نمی خواهیم کاربران زیر 13 سال ثبت نام کنند. اگر سن کاربران کمتر از 13 سال باشد، باید صفحه ثبت نام را خاتمه دهد و دلیلی ارائه دهد که ببخشید، شما خیلی جوان هستید. آیا از عبارت if/else در پشت موقعیت استفاده می کنیم؟ لطفا اگر اشتباه می کنم اصلاح کنید. اکنون از حلقه ها برای کوتاه کردن برنامه/برنامه استفاده می شود. قیاس واقعی در پس این چیست؟ استفاده از فیس بوک به عنوان مثال. آیا «فید خبری» میتواند نمونهای قوی برای استفاده از حلقهها باشد؟ | حلقه ها در مشکلات زندگی واقعی |
224481 | لطفا صبور باشید و سناریوی فعلی من را بخوانید. سوال من در زیر است. برنامه من ورودی گفتار را دریافت می کند و با موفقیت می تواند کلماتی را که با هم مطابقت دارند گروه بندی کند تا یک کلمه یا گروهی از کلمات - به نام عبارات را تشکیل دهند. یک «نام»، «عمل»، «حیوان خانگی» یا «زمان» فریم باشد. من یک لیست اصلی از عباراتی دارم که مجاز هستند و در آرایه های مربوطه ذخیره می شوند. بنابراین من آرایه های زیر validNamesArray، validActionsArray، validPetsArray، و validTimeFramesArray را دارم. هر بار که کاربر صحبتش را متوقف می کند، آرایه جدیدی از عبارات برگردانده می شود. NSArray *phrasesBeingFedIn = @[@چارلی، @EAT، @در ساعت ده ساعت، @CAT، @سگ، ادرار کردن، @CHILDREN، @وقتش است، @PLAY]; با دانستن اینکه ترکیب زیر برای ایجاد یک دستور خوب است: COMMAND 1: NAME + ACTION + TIME FRAME Command 2: PET + ACTION COMMAND n: n + n، .. + n //در مثال بالا، فقط گروه ها هستند. عبارت «چارلی ساعت ده بخور» و «سگ ادرار کند» // دستورات معتبری است، عبارت «گربه» نمیتواند واجد شرایط بودن هر یک از دستورات //و در نتیجه نادیده گرفته خواهد شد **سوال** بهترین راه برای من برای تجزیه عباراتی که وارد می شوند و تعیین اینکه کدام عبارات ترکیبی لیست دستورات من را برآورده می کند چیست؟ **راه حل احتمالی که من به آن رسیده ام** یکی از راه ها این است که در آرایه قدم بگذارم و عبارات if و else را داشته باشیم که عبارات پیش رو را بررسی کند و ببیند آیا آنها الگوهای دستوری معتبری از لیست را برآورده می کنند، اما راه حل من پویا نیست. ، باید مجموعه جدیدی از دستورهای if و else را برای هر تغییر دستور جدیدی که ایجاد می کنم اضافه کنم. راه حل من کارآمد نیست. آیا ایده ای در مورد اینکه چگونه می توانم در مورد ایجاد چیزی شبیه به این اقدام کنم که کار کند و پویا باشد، مهم نیست که دنباله دستور جدیدی از ترکیب عبارت اضافه کنم؟ | تشخیص اینکه آیا ترکیبی از اشیاء رشته ای از یک آرایه با هر دستوری مطابقت دارد یا خیر |
233789 | من روشهایی دارم که سعی میکنم آنها را آزمایش کنم که از وابستگی StreamReader استفاده میکنند که با استفاده از رینو مسخره میکنم. اما یک xmlFile بزرگ است. با روحیه آزمایش واحد، سعی می کنم از استفاده از فایل آزمایشی در پروژه آزمایشی خود دوری کنم. از طرف دیگر کپی پیست کردن 100 خط xml در کلاس آزمایشی من به نظر زشت است. بهترین روش هنگام برگرداندن رشته های بزرگ با استفاده از یک خرد چیست؟ | بهترین روش برای برگرداندن یک رشته بلند در یک خرد |
204552 | **پیشگفتار:** سوال من _نه_ منحصراً مربوط به گوگل است و منحصراً مربوط به iOS نیست. من فقط از گوگل و iOS به عنوان مثال استفاده می کنم زیرا برای بسیاری آشنا هستند. من میتوانستم به همین راحتی از «Company X»، برنامههای «A»، «B»، «C»، «D»، و «E» و «Android» استفاده کنم، اما میخواستم سؤالم را در واقعیت حفظ کنم. جهان با یک مثال ملموس * * * در فروشگاه برنامه iOS، گوگل برنامه های زیادی دارد. در یک نگاه می توانم «جستجوی Google»، «Google+»، «Google Maps»، «Google Earth» و «Gmail» را ببینم. اما من تعجب می کنم - ** چرا Google به سادگی یک برنامه Google ایجاد نکرده است که بتواند تمام عملکردهایی را که این پنج برنامه ارائه می دهند ارائه دهد؟** نوار منوی سیاه رنگ در بالای هر صفحه وب Google این امکان را در وب فراهم می کند. ; پس چرا آنها این کار را از طریق دکمه منو در پایین یک برنامه جهانی گوگل ممکن نمی کنند؟ * آیا گوگل نگران اتصال تنگاتنگ بین برنامه ها است؟ * آیا گوگل نگران اتصال تنگاتنگ بین _تیم_هایی است که برنامه ها را توسعه می دهند؟ * آیا گوگل نگران اندازه برنامه است؟ * آیا گوگل نگران ردپای حافظه یا بار CPU است که چنین برنامه یکپارچه ممکن است در هنگام بارگذاری متحمل شود؟ * * * [حرفی نیست. صرفاً نقش وکیل شیطان را بازی میکنید.] علیرغم مزایای بسیاری، برخی از منتقدان iOS میگویند که چندین صفحه از برنامهها باعث میشوند آیفون و آیپد احساس «بهمهمریختگی» کنند. این به خصوص به سوال من مربوط می شود زیرا به نظر می رسد کمی انتظار داشته باشیم که کاربر در مورد بسیاری از پیشنهادات تلفن همراه Google بداند (و مدیریت کند). از نقطه نظر محصول، و احتمالاً از دیدگاه قابلیت استفاده، به نظر می رسد که عاقلانه باشد که یک برنامه واحد عرضه شود. * * *  * * * اگر کنجکاو هستید، من یک آیفون و یک Nexus 7 دارم. بنابراین من با هیچ یک از دو پلتفرم اصلی موبایل ازدواج نکرده ام. و من یک مشکل واقعی دارم که باید در اینجا حل کنم - این که آیا چندین برنامه را در یک برنامه بزرگ بسته بندی کنم، یا برای توزیع عملکردهای جداگانه در چندین برنامه. * * * **ویرایش:** در پاسخ به نظر @MichaelT * در حالی که در واقع محدودیت اندازه 2 گیگابایتی برای برنامه ها وجود دارد، اندازه جعبه ماسه ای شما فقط با ظرفیت باقی مانده در دستگاه محدود می شود. | چرا شرکتها چندین ماژول را در یک اپلیکیشن موبایل ارسال نمیکنند؟ آیا نگرانی در مورد کوپلینگ محکم وجود دارد؟ |
178525 | شرکت ما می خواهد یک بخش واحد برای تمام تلاش های توسعه نرم افزار ایجاد کند (به جای اینکه توسعه نرم افزار توسط هر واحد تجاری مدیریت شود). سپس واحدهای تجاری نیازهای نرم افزاری خود را به این بخش برون سپاری می کنند. چه چیزی را به عنوان نگرانی/انتظاراتی که باید قبل از انجام این کار برطرف شوند، تنظیم می کنید؟ به عنوان مثال: * نیاز به توافق بین واحدها در مورد اینکه چقدر زمان واقعی (FTE) به هر واحد تخصیص داده شده است * نیاز به توافق در مورد برنامه ریزی کارکنان * نیاز به توافق بر اساس درخواست در صورت نیاز به زمان اضافی توسط یک طرف * و غیره ... آیا شما بوده اید در شرایطی مانند این به عنوان مدیر یک واحد مقدر است از این استفاده کند؟ اگر چنین است، چه مشکلاتی را تجربه کردید؟ چه چیزی را داشتید یا اجرا کردید؟ همینطور اگر مدیر تیم مشترک بودید. لطفاً برای بحث، فرض کنید که افراد مربوطه میدانند که شما نمیتوانید برنامهنویسها را از روی هوس عوض کنید. من نمی خواهم معایب این روش را بدانم. من آنها را می شناسم. من میخواهم مشکلات را پیشبینی کنم و بدانم چگونه پیامدها را کاهش دهم. | ایجاد یک تیم توسعه نرم افزار تک منبع داخلی |
228599 | زمانی که باید از «==» استفاده می کردم، با استفاده از عملگر «is» گاز گرفتم. می دانم که اولی برابری هویت اشیاء و دومی برابری محتوای اشیاء را آزمایش می کند. به نظر من، استفاده از «is» به طور ضمنی برابری مطالب را نیز آزمایش می کند. برای مثال، اگر a b درست باشد، محتویات آن باید یکسان باشد. این فرض کاری بود و من معتقدم که هنوز هم درست است. اما آنچه کشف شد و باید معلوم می شد این است که اگر «الف ب» نادرست باشد، ممکن است مفاد الف و ب یکی باشد یا نباشد. مثال (Python 3.3.3): class Food: def favourite_restaurant(self): the Foo Diner را برگردان اگر __name__ == '__main__': fr = the juice bar print('%r is %r: %r' % (fr، 'میله آب میوه'، (fr 'میله آبمیوه است'))) print('%r == %r: %r' % (fr، 'میله آب میوه'، (fr == 'نوار آبمیوه'))) f = Food() نتیجه = f.favourite_restaurant() print('%r %r است: %r' % (نتیجه، ' the Foo Diner', (نتیجه 'the Foo Diner'))) print('%r == %r: %r' % (نتیجه، 'foo diner', (نتیجه == 'the foo diner'))) اولین بلوک چاپ می گوید: 'juice bar' 'the juice bar' است: درست 'the juice bar' == 'the juice bar': True بلوک چاپ دوم می گوید: نتیجه: 'the foo diner 'the foo diner' the foo diner است: غلط 'the foo diner' == 'foo diner': درست به نظر می رسد که اشیاء نمونه سازی شده در نمونه یک کلاس گروه خاص خود را دارند. شناسه، جدا از اشیاء خارج از کلاس. درک من این است که کپسولهسازی در پایتون واقعاً موضوعی برای «رضایت بزرگسالان» است. آیا ما واقعاً کپسولاسیون در سطح پایینتری داریم؟ | آیا در پایتون کپسوله سازی کلاس در سطح شی داریم؟ |
94923 | من اخیراً شروع به کار با کنترل نسخه در توسعه وب خود با استفاده از براندازی کردم. این برای مدیریت فایلهایی که من توسعه میدهم عالی عمل میکند، اما برای تغییراتی که گاهی اوقات لازم است در پایگاههای داده ایجاد کنم، کاری انجام نمیدهد. تا آنجا که من می دانم سروری که روی آن کار می کنم هیچ سیستم مدیریت DB ندارد و من به احتمال زیاد نمی توانم آنها را مجبور به نصب چیزی کنم. چه گزینه هایی برای مدیریت DBها در این نوع محیط وجود دارد؟ | چه روش هایی برای مدیریت تغییر DB وجود دارد؟ |
143654 | من میخواستم پاسخ محکمی برای این سوال پیدا کنم که آیا باید بررسیهای زمان اجرا برای اعتبارسنجی ورودیها برای اطمینان از اینکه مشتری به پایان توافق خود در طراحی با قرارداد پایبند بوده است یا خیر، بیابم. برای مثال، یک سازنده کلاس ساده را در نظر بگیرید: class Foo { public: Foo( BarHandle bar ) { FooHandle handle = GetFooHandle(bar ); if( handle == NULL ) { throw std::exception( invalid FooHandle ); } } }; من در این مورد استدلال میکنم که کاربر نباید بدون یک «BarHandle» معتبر «Foo» بسازد. به نظر نمی رسد درستی تأیید شود که «نوار» در سازنده «فو» معتبر است. اگر من به سادگی مستند کنم که سازنده «Foo» به «BarHandle» _valid_ نیاز دارد، آیا این کافی نیست؟ آیا این روش مناسبی برای اجرای پیش شرط من در طراحی با قرارداد است؟ تا کنون، هر آنچه خوانده ام نظرات متفاوتی در این مورد داشته است. به نظر می رسد 50٪ از مردم می گویند برای تأیید اینکه bar معتبر است، 50٪ دیگر می گویند که من نباید این کار را انجام دهم، برای مثال موردی را در نظر بگیرید که در آن کاربر تأیید می کند که BarHandle آنها صحیح است، اما بررسی دوم (و غیر ضروری) نیز در داخل سازنده `Foo` انجام می شود. | بررسی پیش شرط ها یا نه |
173360 | من در حال خواندن کتاب استیو مک کانل در رفع ابهام از هنر سیاه تخمین کتاب بودم، و او معادله ای را برای تخمین برنامه اسمی بر اساس فرد-ماه تلاش ارائه می دهد: ScheduleInMonths = 3.0 x FortInMonths ^ (1/3) در هر کتاب، این بسیار است. دقیق (در 25٪)، اگرچه فاکتور 3.0 بالا بسته به شما متفاوت است سازمان (معمولاً بین 2 تا 4). ظاهراً استفاده از پروژه های تاریخی در سازمان شما برای استخراج فاکتور مناسب برای استفاده شما آسان است. من سعی می کنم با استفاده از چرخه های 2-6 هفته ای که اغلب پروژه های کوچکی هستند که در انتها یک تحویل کاری دارند، معادله را با روش های چابک تطبیق دهم. اگر تیمی متشکل از 5 توسعه دهنده در طول 4 هفته (1 ماه) داشته باشم، آنگاه EffortInMonths = 5 Person Months. سپس الگوریتم یک برنامه زمانی 3.0 x 5^(1/3) = 5 ماه را خروجی می دهد. 5 ماه بسیار بیشتر از 25٪ متفاوت از یک ماه است. اگر ضریب 3.0 را به 0.6 کاهش دهم، آنگاه الگورتیم کار می کند (خروجی برنامه زمانی تقریباً 1 ماهه). کمترین فاکتور ممکن که در کتاب از طریق ذکر شده 2.0 است. اینجا چه خبر است؟ من میخواهم به این معادله برای تخمین یک پروژه غیرچابکی «سنتی» اعتماد کنم، اما وقتی با تجربه (چابک) من مطابقت نداشته باشد، نمیتوانم به آن اعتماد کنم. کسی میتونه کمکم کنه بفهمم؟ | آیا می توانم به معادله برنامه زمانی پایه اعتماد کنم؟ |
122279 | در طرحواره های پایگاه داده، من اغلب متوجه می شوم که اندازه های VARCHAR به بایت های افست 128/256 یا 4096 گرد می شوند. من قبلاً نیز این کار را انجام داده ام، و ایده پشت آن احتمالاً چیزی با کارایی بوده است. با این حال، آیا امروزه دلیل معتبری برای انجام این کار وجود دارد؟ من این روزها اغلب از «50»، «100» یا «200» به عنوان اندازههای VARCHAR استفاده میکنم، زیرا طبیعیتر هستند و معمولاً در بررسیهای اعتبارسنجی به کاربر نشان داده میشوند. | آیا دلیلی برای استفاده از اندازه های VARCHAR وجود دارد که به یک افست 128/256/4096 بایت گرد شده اند؟ |
132735 | بنابراین من یک سیستم نسبتا ساده دارم. یک **مشتری تلفن همراه رکوردهایی را در یک پایگاه داده sqlite ایجاد می کند که من می خواهم آنها را با یک سرور SQL راه دور (که با سایر مشتریان تلفن همراه به اشتراک گذاشته می شود) همگام سازی کنم**. بنابراین وقتی یک رکورد جدید در جدول sqlite گوشی ایجاد میکنم، آن تغییر را از طریق یک API RESTful به سرویس راه دور خود فشار میدهم. مشکلی که من دارم این است که **چگونه کلیدهای اصلی را سفارش دهم تا برخوردی در داده ها وجود نداشته باشد** (یعنی یک رکورد در گوشی کلید اصلی را با یک رکورد کاملاً متفاوت در سرور دارد) . ** بهترین روش معمول برای ارجاع رکورد به مشتری و ارجاع همان رکورد در سرور چیست؟** | حفظ یکپارچگی ارجاعی بین مشتری تلفن همراه و سرور |
233940 | برای فهرستی از فایلها، که از فهرستی مانند یک گفتگوی فایل میآید، بهتر است فهرست بهعنوان فهرستی از رشتهها ذخیره شود یا باید هر فایل را به جریانهای بازشده ذخیرهشده در فهرست تبدیل کنم؟ به عنوان مثال List<string> files = new List<string>(); List<FileStream> fileStreams = new List<FileStream>(); foreach (جریان f در fileStreams) { //جریان فرآیند } **VS** foreach (رشتهها در فایلها) { //باز کردن جریان فایل FileStream fs = New FileStream(s, FileMode.Open); //فرایند } | هنگام دریافت لیستی از فایل ها برای پردازش، آیا باید آنها را در لیستی از رشته ها یا لیستی از Stream ذخیره کنم؟ |
237336 | من به دنبال راهنما برای ایمن کردن کلیدهای API خود در هنگام دسترسی به پایگاه داده از طریق REST API از جاوا اسکریپت در یک صفحه وب هستم. من خوانده ام که برای ایمن کردن کلید API باید یک پوشش در PHP ایجاد کنم که اساساً کلید API را در درخواست قرار دهد تا به JS در صفحه وب اجازه دسترسی به پایگاه داده را بدهد. سوال: 1. آیا من مفهوم را به درستی درک می کنم - کلیدهای API و PHP؟ 2. از کجا می توانم اطلاعات بیشتری در مورد لفاف، شاید یک توت یا چیز دیگری دریافت کنم؟ از کمک شما متشکرم. با احترام، نیکس | نوشتن یک پوشش PHP برای جاوا اسکریپت برای دسترسی ایمن به REST API |
134103 | من به عنوان یک تحلیلگر برای یک موسسه مالی کار می کنم که به دلیل حساسیت داده ها، هیچ داده ای در فضای ابری ذخیره نمی شود. با این حال، من تا حدی موفق شدم که تیمم از Git برای مدیریت کد استفاده کند. من میپرسیدم که آیا راهی برای پیادهسازی درخواستهای کشش مانند Github در سرور خودمان وجود دارد یا خیر. ویژگی خاصی که من به آن علاقه مند هستم، امکان ارسال یک تغییرات _برای نظرات_ است، بدون اینکه واقعاً در یک شاخه معین ادغام شود. من گردش کار را دوست دارم (1) تغییرات را ارسال کنید، (2) تغییرات را بررسی و نظر داده شود، و (3) یا تعهد را بپذیرید یا آن را رد کنید. آیا می توان این را روی سرورهای خودمان پیاده سازی کرد (حتی بهتر، آیا می توان آن را به راحتی پیاده سازی کرد)؟ | درخواست های کشش مانند Github بدون Github |
171668 | به دنبال قطعه YAML که میخواهم آن را در readme قالببندی شده علامتگذاری قرار دهم: کتابخانههای ```: - نام: نسخه numpy: 1.6.1 ``` موارد بالا را با هیچ و 2 فاصله انتهایی در انتهای هر کدام امتحان کردم خط هر دو در یک خط مشخص می شوند. بدیهی است که من آنها را در 3 خط جداگانه در README.md می خواهم. چگونه؟ ویرایش: توجه داشته باشید سعی کنید yaml را به عنوان پارامتر زبان اختیاری اضافه کنید اما تاس نیز وجود نداشت. | چگونه کد YAML را در GitHub MarkDown قرار دهم؟ |
87070 | تیم ما متشکل از 10 توسعه دهنده هر هفته ملاقات می کند. جلسات نسبتاً خسته کننده هستند و به خصوص مفید نیستند. از چه فرمت/برنامه ای برای برگزاری جلسات خوب استفاده می کنید؟ ما هر هفته در اتاق کنفرانس با پیتزا ملاقات می کنیم. قالب این است که ما در اتاق می گردیم و وضعیت کارهای مختلفی را که روی آن کار می کنیم لیست می کنیم و درباره وظایف هفته آینده بحث می کنیم. مدیران یک نمای کلی از پروژه ها و اولویت های آینده برای ماه ها و سال آینده ارائه خواهند کرد. **به روز رسانی** هدف این جلسه کم و بیش - ایجاد تیم عمومی، به اشتراک گذاشتن دانش در مورد آنچه که همه روی آن کار می کنند، و آگاه نگه داشتن همه از ابتکارات در حال تغییر شرکت است. این نیست که به طور رسمی تکالیف کاری را تقسیم کنیم (که از طریق روش های دیگر انجام می شود). | چگونه جلسات تیم توسعه دهندگان را اجرا کنیم؟ |
236277 | پروژهای که من در حال حاضر روی آن کار میکنم یک مشکل دارد: اشکالات و وظایف اغلب به افرادی که خیلی جدید یا بیش از حد بیتجربه هستند محول میشوند و کارشان منجر به تولید باگهای بیشتری میشود. مشکل این است که به دلیل مشکلات کیفیت کد، کار کردن روی بخشهایی از نرمافزار ما بسیار خطرناکتر از سایرین است. من سعی کردهام با تخمین خطر مرتبط با وظایف و توجه دقیق به اینکه کدام توسعهدهنده چه وظایفی را به آنها واگذار میشود، با این مشکل مبارزه کنم. ما از JIRA استفاده می کنیم، بنابراین من شروع به برچسب زدن مسائل برای پیگیری این برآورد کردم. متوجه شدهام که در نهایت از چندین معیار برای دستهبندی یک اشکال/کار استفاده کردهام: * چقدر واضح/روشن است. به عنوان مثال چه چیزی باشد که به کار طراحی زیادی نیاز دارد یا فقط یک رفع اشکال ساده رابط کاربری. * منطقه آسیب دیده کد چقدر قابل نگهداری است. آیا این یک منطقه به خوبی طراحی شده است یا یک توپ بزرگ از گل. * فکر می کنم چه مقدار از برنامه تحت تاثیر تغییر مورد نیاز خواهد بود. برچسبهای من یک جورهایی درهم و برهم هستند، زیرا وقتی شروع کردم ایده روشنی نداشتم که دسته بندیهای ممکن چیست و هنوز هم ندارم. من به این فکر می کنم که یک فیلد جدید اضافه شود (چیزی مانند ریسک) تا بتوانیم قبل از واگذاری کار به شخصی، تخمینی را بخواهیم. کسی قبلا با این جور چیزها برخورد کرده؟ | کارها/اشکالات را بر اساس خطر تغییرات دسته بندی کنید |
256069 | ما معمولاً apis وب را با استفاده از jmeter با نوشتن اسکریپت های تست آزمایش می کنیم. آیا راهی برای ایجاد نرم افزاری وجود دارد که به طور خودکار اسکریپت های تست را برای آزمایش تولید کند؟ Jmeter به عنوان یک Backend برای آزمایش استفاده خواهد شد. و نرم افزاری که ما ایجاد خواهیم کرد به عنوان یک رابط در قسمت جلو قرار خواهد گرفت. | تست JMeter API |
87077 | من یک ویرایشگر متن XML نوشتهام که دو گزینه مشاهده برای یک متن XML فراهم میکند، یکی تورفتگی (مجازی) و دیگری با توجیه سمت چپ. انگیزه نمای چپ توجیه شده این است که به کاربران کمک کند کاراکترهای فضای خالی را که برای تورفتگی متن ساده یا کد XPath استفاده میکنند، بدون تداخل از تورفتگی که یک اثر جانبی خودکار بافت XML است، ببینند. من میخواهم سرنخهای بصری (در قسمت غیرقابل ویرایش ویرایشگر) برای حالت توجیهشده سمت چپ ارائه کنم که به کاربر کمک کند، اما بدون توضیح زیاد. من سعی کردم فقط از خطوط اتصال استفاده کنم، اما خیلی شلوغ به نظر می رسید. بهترین چیزی که تا به حال به ذهنم رسیده است در یک اسکرین شات شبیه سازی شده از ویرایشگر زیر نشان داده شده است، اما من به دنبال جایگزین های بهتر/ساده تر هستم (که به کد زیادی نیاز ندارند).  **[ویرایش]** ایده نقشه حرارتی را در نظر گرفتم (از: @jimp) این و 3 گزینه جایگزین را دریافت کردم - دارای برچسب a، b و c:  ### بخش زیر موارد پذیرفته شده را توضیح می دهد. پاسخ به عنوان یک پیشنهاد، گردآوری ایده ها از تعدادی پاسخ و نظرات دیگر. از آنجایی که این سؤال اکنون ویکی انجمن است، لطفاً این را به روز کنید. * * * ## NestView نام این ایده است که روشی بصری برای بهبود خوانایی کدهای تودرتو بدون استفاده از تورفتگی ارائه می دهد. ### خطوط کانتور نام خطوط با سایه متفاوت در NestView  تصویر بالا NestView را نشان می دهد که برای کمک به تجسم یک قطعه XML. اگرچه XML برای این تصویر استفاده می شود، هر نحو کد دیگری که از تودرتو استفاده می کند می تواند برای این تصویر استفاده شود. ## یک نمای کلی: 1. خطوط کانتور سایه دار می شوند (مانند یک نقشه حرارتی) برای انتقال سطح تودرتو 2. خطوط کانتور زاویه دارند تا نشان دهند که یک سطح تودرتو در حال باز یا بسته شدن است. 3. یک خط کانتور شروع یک سطح تودرتو را به انتهای مربوطه پیوند می دهد. 4. عرض ترکیبی خطوط کانتور، علاوه بر نقشه حرارتی، یک تصور بصری از سطح تودرتو ایجاد می کند. 5. عرض NestView ممکن است به صورت دستی قابل تغییر اندازه باشد، اما با تغییر کد نباید تغییر کند. خطوط کانتور را می توان فشرده یا کوتاه کرد تا به این امر دست یابد. 6. خطوط خالی گاهی اوقات از کد برای شکستن متن به تکه های قابل هضم تر استفاده می شود. چنین خطوطی می توانند رفتار خاصی را در NestView ایجاد کنند. برای مثال میتوان نقشه حرارتی را بازنشانی کرد یا از یک خط رنگ پسزمینه یا هر دو استفاده کرد. 7. یک یا چند خط کانتور مرتبط با کد فعلی انتخاب شده را می توان برجسته کرد. خط کانتور مرتبط با سطح کد انتخابی بیشتر مورد تأکید قرار می گیرد، اما سایر خطوط کانتور نیز می توانند «روشن شوند» علاوه بر کمک به برجسته کردن گروه تو در تو 8. رفتارهای مختلف (مانند تا کردن کد یا انتخاب کد) را می توان مرتبط کرد. با کلیک کردن/دوبار کلیک کردن روی یک خط کانتور. 9. بخش های مختلف یک خط کانتور (لبه پیشرو، میانی یا انتهایی) ممکن است رفتارهای دینامیکی متفاوتی داشته باشند. 10. راهنماییهای ابزار را میتوان روی یک رویداد شناور ماوس روی خط کانتور 11 نشان داد. NestView بهطور مداوم با ویرایش کد بهروزرسانی میشود. در جایی که تودرتو به خوبی متعادل نیست، مفروضاتی را می توان در جایی که سطح تودرتو باید به پایان برسد، انجام داد، اما خطوط خطوط موقت مرتبط باید به نوعی به عنوان یک هشدار برجسته شوند. 12. کشیدن و رها کردن رفتار خطوط Contour را می توان پشتیبانی کرد. رفتار ممکن است با توجه به بخشی از خط کانتور که کشیده می شود متفاوت باشد. 13. ویژگیهایی که معمولاً در حاشیه سمت چپ یافت میشوند، مانند شمارهگذاری خطوط و برجستهسازی رنگ برای خطاها و تغییر وضعیت، میتوانند NestView را پوشش دهند. ## عملکرد اضافی این پیشنهاد به طیفی از مسائل اضافی میپردازد - بسیاری از آنها خارج از محدوده سؤال اصلی هستند، اما یک اثر جانبی مفید هستند. ### پیوند بصری شروع و پایان یک منطقه تودرتو خطوط کانتور شروع و پایان هر سطح تودرتو را به هم متصل میکنند ### برجسته کردن زمینه خط فعلی انتخاب شده همانطور که کد انتخاب میشود، سطح آشیانه مرتبط در NestView میتواند برجسته شود ### تمایز بین مناطق کد در یک سطح تودرتو در مورد XML از رنگ های مختلف برای فضاهای نام مختلف استفاده می شود. زبان های برنامه نویسی (مانند c#) از مناطق نامگذاری شده پشتیبانی می کنند که می توانند به روشی مشابه استفاده شوند. ### تقسیم نواحی درون یک ناحیه تودرتو به بلوک های بصری مختلف، خطوط اضافی اغلب در کد درج می شوند تا به خوانایی کمک کنند. چنین خطوط خالی را می توان برای تنظیم مجدد سطح اشباع خطوط کانتور NestView استفاده کرد. ### کد مشاهده کد چند ستونی بدون تورفتگی، استفاده از نمای چند ستونی را مؤثرتر میکند، زیرا احتمال کمتری وجود دارد که به wrap یا اسکرول افقی نیاز باشد. در این نما، زمانی که کد به انتهای یک ستون رسید، به ستون بعدی میرود:  ### استفاده فراتر از آن صرفاً ارائه یک کمک بصری همانطور که در نمای کلی پیشنهاد شد، NestView میتواند طیف وسیعی از ویرایش و ویرایش را ارائه دهد. | چگونه یک ویرایشگر کد می تواند به طور موثر به سطح تودرتو کد اشاره کند - بدون استفاده از تورفتگی؟ |
110747 | سنگهای روبی دارای فایل «LICENSE» با متن مجوز در هر سنگ هستند. چارچوبهای منبع باز Cocoa[Touch] (مثلا ShareKit، StackKit، و غیره) در ابتدای هر فایل دارای مجوز هستند (h و .m). من در مورد دات نت یا سایر زبان های تفسیر شده (به جز روبی) مطمئن نیستم، اما مطمئنم که انتخاب های خاص خود را در دست دارم. من تعجب می کنم که دلایل قرار دادن مجوز در بسته های منبع باز نرم افزاری مانند این چیست. چرا فایل LICENSE در همه جا یا در ابتدای هر فایل منبع نمی باشد؟ | کنجکاوی قرار دادن مجوز |
48806 | با کل CLI، CTS، CLS و غیره، نه تنها یک پلتفرم/زیرساخت قدرتمند منتشر کردند، بلکه تمام مشخصاتی را که آن را توصیف میکنند و غیره منتشر کردند. از بینهایت زبانها، پلتفرمها و غیره بالقوه پشتیبانی میکند. مقدار کار، حتی برای غول بزرگی مانند مایکروسافت - به خصوص که معلوم شد آنها کار لعنتی خوبی انجام داده اند. چه مدت قبل از انتشار آن (NET 1.0) روی این کار کار می کردند؟ | مایکروسافت چه مدت قبل از انتشار دات نت روی آن کار می کرد؟ |
195910 | ما مجموعه ای از برنامه های کاربردی از جمله وب سایت، یک برنامه مشتری و چندین سرویس ویندوز داریم. همه این برنامهها روی یک مجموعه داده کار میکنند و از یک کش درون حافظه استفاده میکنند. البته زمانی که یکی از برنامه ها کاری را انجام می دهد که کش را باطل می کند، این راه اندازی با شکست مواجه می شود. من به دنبال راه حلی هستم که به من اجازه دهد حافظه پنهان را در سراسر برنامه ها باطل کنم. ما ایده هایی داریم، اما من مطمئن هستم که ذهن جمعی اینترنت می تواند راه حل بهتری به ما بدهد. برخی از جزئیات: * این یک برنامه قدیمی است، به این معنی که ما می خواهیم تغییرات را تا حد امکان غیر تهاجمی نگه داریم * ما در معرفی قطعه متحرک دیگری به راه حل مردد هستیم. بنابراین استفاده از کش خارجی تمام شده است. | حافظه پنهان را روی چندین برنامه باطل کنید |
162943 | من یک توسعهدهنده RoR هستم و میخواهم شک و تردیدی در مورد انتساب متغیر ruby روشن کنم. در روبی دو راه برای انتساب متغیر داریم. str، arr، num = سلام، [1، 2]، 3 و str = سلام arr = [1، 2] num = 3 می دانم که راه اول کندتر از راه دوم خواهد بود، اما، می خواهم می دانید که طبق زبان روبی، کدام راه ارجح است و عملکرد قابل اعتماد است؟ | راه سریعتر و ارجح برای تخصیص متغیر در یاقوت چیست؟ |
135859 | من یک آرایه بایتی دارم که در یک فایل ذخیره شده است. من میخواهم سریعترین و سادهترین راه را برای مشاهده تصویر داشته باشم، چه نوشتن کد یا استفاده از یک ابزار یا صفحه وب. | ساده ترین راه برای مشاهده آرایه بایت RGB به عنوان یک تصویر چیست؟ |
122270 | بیایید بگوییم که من در حال ایجاد یک کتابخانه PHP هستم که از PHP 5.3 و فضاهای نام استفاده می کند و کتابخانه من برای کار کردن به کتابخانه دیگری نیاز دارد (این مورد کتابخانه sfYaml است). من سعی می کنم بهترین راه را برای گنجاندن این کتابخانه بیاندیشم. آیا گنجاندن کتابخانه های شخص ثالث به طور مستقیم در کد من عملی خوب/قابل قبول است (با فرض اینکه مجوز اجازه می دهد که sfYaml این کار را انجام می دهد) یا بهتر است کتابخانه های شخص ثالث را درج نکنیم و فقط از کاربر بخواهم مطمئن شود که کتابخانه ها در جایی هستند. سیستم و آیا آنها مسیر را پیکربندی کنند؟ منظورم این است که تنها مشکلی که در گذشته در مورد گنجاندن کتابخانه های شخص ثالث در کتابخانه های خود داشتم این است که اگر کاربر نیز همان کتابخانه را برای پروژه خود داشته باشد، در مورد گنجاندن آن دو بار مشکلاتی وجود دارد، اما اکنون با PHP 5.3 و فضای نام، این یک مسئله نیست. فقط سعی میکنم به این فکر کنم که آیا مشکلات دیگری در مورد گنجاندن کتابخانههای شخص ثالث مستقیماً در کد من وجود دارد (با قرار دادن آنها در فضای نام اصلی من). | ایجاد کتابخانه ای که به کتابخانه های دیگر نیاز دارد (PHP) |
212418 | من برای شرکتی کار می کنم که خدمات نقطه فروش آن از سرورهای IIS متصل به آدرس های IP ثابت در هر یک از فروشگاه های ما استفاده می کند. رئیس من یک ردیاب آمار در زمان واقعی بهتر از آنچه که خدمات نقطه فروش ارائه می دهد می خواهد. من می خواهم از یک مکان مرکزی به این سرورها متصل شوم و داده ها را بازیابی کنم. در صورت امکان، من می خواهم بتوانم این کار را از پایتون، پی اچ پی یا روبی انجام دهم. چند رویکرد توصیه شده برای انجام این کار چیست؟ | چگونه می توانم داده ها را از یک گروه نمونه از راه دور SQL Server ادغام کنم؟ |
194532 | من در ++C کار می کنم و این مشکل را دارم. class Container { Container(int which_type_to_use_a_b_or_c); A & getData (A & نمونه اولیه)؛ B & getData (B & نمونه اولیه)؛ C & getData (C & نمونه اولیه)؛ خصوصی: A a; B b; C c; int type_used; } فقط یکی از انواع داده های A، B یا C در واقع در یک نمونه کلاس Container استفاده می شود. پرچم سازنده تصمیم می گیرد که از کدام یک استفاده کند. وقتی زمان دریافت ارجاع به شی داخلی فرا می رسد، به یک روتین getData نیاز دارم که مرجع از نوع مختلف را برمی گرداند. برای رفع ابهام، یک نمونه اولیه A() B() یا C() را پاس می کنم. من واقعاً این الگو را دوست ندارم، اما به دلیل پالت محدودم در c++ نمی توانم چیز بهتری پیدا کنم. آیا روش دیگری در دسترس دارید؟ لطفاً توجه داشته باشید که قالب بندی Container روی A، B یا C به دلیل سایر محدودیت ها یک گزینه نیست. | طراحی برای بازگشت چند نوع |
171129 | در 13 نوامبر 2006، Sun بخش عمده ای از جاوا را به عنوان نرم افزار رایگان و متن باز (FOSS) تحت شرایط مجوز عمومی عمومی گنو (GPL) منتشر کرد. **در 8 می 2007، Sun این فرآیند را به پایان رساند**، تمام کدهای اصلی جاوا را تحت شرایط توزیع نرمافزار آزاد/منبع باز در دسترس قرار داد، به غیر از بخش کوچکی از کد که Sun حق چاپ را ندارد. **OpenJDK** (کیت توسعه جاوا باز) یک پیاده سازی رایگان و متن باز از زبان برنامه نویسی جاوا است. این نتیجه تلاشی است که Sun Microsystems در سال 2006 آغاز کرد. این پیادهسازی تحت مجوز عمومی عمومی گنو (GNU GPL) با یک استثنای پیوندی مجوز دارد. چرا هنوز افرادی وجود دارند که می گویند جاوا منبع باز یا آزاد نیست مانند آزادی بیان؟ آیا من چیزی را از دست داده ام؟ آیا جاوا هنوز خصوصی است؟ | آیا جاوا رایگان / متن باز است یا نه؟ |
246024 | این سوال مصاحبه ای است که زمانی از من پرسیده شد و اکنون از بسیاری از مصاحبه شوندگانم می پرسم. من هنوز کسی را ندیدهام که در طول مصاحبه راهحل بازگشتی دم را ارائه کند. با توجه به یک لیست پسندیده، میخواهم هر جفت گره را بهصورت زیر عوض کنم: **ورودی**: `a-b-c-d-e-f-g` **خروجی**: `b-a-d-c-f-e-g` اگر تعداد گرههای فرد وجود داشته باشد، آخرین گره روی آن برچسب زده میشود. همانطور که هست این باید در محل انجام شود. پیاده سازی روش: Node* SwapTo(Node* start) من از این تعریف گره استفاده می کنم: class Node { public: char data; گره* بعدی؛ }; در اینجا راه حل بازگشتی بهینه نشده است: Node* SwapTwo(Node* start) { if (!start) { return start; } Node* second = start->next; if (!second) { return start; } Node* third = second->next; second->next = start; start->next = SwapTwo (سوم)؛ بازگشت دوم؛ } راه حل tail-recursive چیست؟ | چگونه می توانم این دستکاری لیست پیوندی را به عنوان tail-recursive بازنویسی کنم؟ |
48808 | جوئل مقالات عالی در مورد سیستم جبران خسارت توسعه دهندگان مورد استفاده در Fogcreek نوشت. به عنوان یک رهبر تیم و صاحب کسب و کار، مایلم سیستمی طراحی کنم که برای تیم من _و_ کسب و کار من بهترین کارایی را داشته باشد، سیستمی که عادلانه، منصفانه و شفاف تلقی شود، سیستمی که به راحتی قابل درک و پیاده سازی باشد **_اما_ ** بازی دشوار است. و نکته اینجاست: من قبلاً هیچ تجربه ای در مدیریت یک تیم ندارم و نمی دانم چه چیزی کار می کند و چه چیزی خوب نیست. چگونه تیمی از توسعه دهندگان نرم افزار را تشویق کنیم تا پتانسیل کامل خود را به نمایش بگذارند؟ یا به طور دقیق تر، نظر شما در مورد «نردبانی» که جوئل در مقاله های فوق درباره آن صحبت می کند چیست؟ | سیستم جبران خسارت توسعه دهندگان |
175709 | در حال حاضر شرکتی که من در آن کار می کنم به هر توسعه دهنده ماشین مجازی توسعه دهنده خود را می دهد. در این دستگاه (ویندوز 7) آنها کل پشته محصول را نصب می کنند (منهای پایگاه داده) این پشته معمولاً بین چندین ماشین با سیستم عامل های مختلف پخش می شود (اگرچه به سمت ویندوز 2008 و 2008r2 حرکت می کند) بنابراین وقتی یک توسعه دهنده پروژه جدیدی دارد احتمالاً فقط یک قطعه کوچک از پشته خود را به روز می کنند و به این ترتیب بقیه آن می تواند با آخرین کد تولید منسوخ شود. جداسازی از دیگران به این معنی است که برخی از مشکلات تا زمانی که کد وارد محیطهای آزمایشی مشترک/تولید نشود، پیدا نمیشوند. من حرکتی از آزمایش عملکردی روی این ماشینهای ایزوله به وصل کردن ماشینها به یک محیط مشترک را پیشنهاد میکنم. هدف حرکت به سمت استقرار است که از نظر مکانیزم و نوع سرور به تولید نزدیک تر است. توسعهدهندگان همچنان کد را در Win7 vm خود تغییر میدهند و تست واحد/کامپوننت را به صورت محلی اجرا میکنند، اما برای آزمایش عملکردی، از یک محیط مشترک استفاده میکنند. آیا شخص دیگری از یک محیط توسعه مشترک مانند این استفاده می کند؟ آیا دلایل زیادی علیه این نوع محیط سندباکس وجود دارد؟ بزرگترین ایراد این است که وقتی تست عملکرد محلی را انجام میدهید، فقط بررسی کد را انجام میدهید و بعد از آزمایش استاتیک بررسی میکنید. من امیدوارم که یک استراتژی شاخهبندی هوشمند git بتواند از این موضوع برای ما مراقبت کند. | فضای توسعه مشترک |
86273 | در فروشگاهی که قرار است محکم و حمایت کننده باشد، آیا باید بخشی از فرهنگ باشد که توسعه دهندگان ارشد با توسعه دهندگان جوان به عنوان مربی همراه شوند؟ یا اینکه این راهنمایی باید چیزی باشد که ارگانیکتر و خودانگیختهتر باشد، یعنی الزامی نباشد، اما اجازه داده شود بدون تشویق مصنوعی توسعه یابد؟ | آیا برنامه نویسان ارشد باید ملزم به پذیرش و راهنمایی یک توسعه دهنده جوان باشند؟ |
238361 | من در حال توسعه یک برنامه مبتنی بر دو فناوری هستم: ASP.net (SharePoint) و جاوا اسکریپت. من از کد سمت سرور برای بازیابی داده ها از پایگاه داده و دستکاری آن ها استفاده می کنم، در حالی که از کد سمت سرویس گیرنده برای ساخت فرانت اند استفاده می کنم (من از فرمت JSON استفاده می کنم). من با این معماری بسیار مشکل دارم زیرا ASP.net از نوع قوی است در حالی که جاوا اسکریپت از نوع کمتر است. داده های من از جلو به عقب و برعکس پرش می کنند. چگونه می توانم کلاس مدل خود را در کد سمت مشتری نیز داشته باشم؟ | داده های نقشه برداری شده را از کد سمت سرور به کد سمت سرویس گیرنده ارسال کنید |
127932 | > **تکراری احتمالی:** > آیا فکر می کنید قرار گرفتن در معرض BASIC می تواند ذهن شما را مثله کند؟ بیسیک و لهجههای مرتبط، مدتهاست که «بد» نامیده میشوند. من این را دیده ام که توسط برخی از بهترین برنامه نویسانی که می شناسم، اساتید دانشگاه استنفورد، و حتی یکی از باهوش ترین دانشمندان کامپیوتر گفته اند: > آموزش برنامه نویسی خوب به دانش آموزانی که قبلاً با بیسیک > آشنا بوده اند، عملا غیرممکن است: بهعنوان برنامهنویسهای بالقوه، آنها از نظر ذهنی غیرقابل امید به بازسازی هستند - Edsger W. Dijkstra اکنون، من فکر میکنم که این نقل قول ممکن است کمی خارج از زمینه باشد، و منظور آن بوده است. اغراق آمیز بودن، اما در عین حال، هرکسی که چیزی در این راستا بگوید به وضوح از BASIC خوشش نمی آید. زمانی که چند وقت پیش برنامه نویسی را شروع کردم، با بیسیک شروع کردم و خود را برنامه نویس بدی نمی دانم و برنامه نویسان خوبی را می شناسم که آنها نیز با بیسیک شروع کرده اند. حال، دلیل واضح دوست نداشتن این است که عادتها، مهارتها و روشهای بد را آموزش میدهد. من فقط تعجب می کنم که چرا مردم چنین می گویند، و آیا حتی گفتن آن درست است. به نظر من، هر برنامه نویسی که به زبان خود محدود می شود، برنامه نویس بدی است، و حتی اگر BASIC به نحوی همان شخصیتی باشد که همه آن را ساخته اند، باز هم نباید به طور قابل توجهی زندگی برنامه نویسی یک نفر را مختل کند. tl;dr - چرا مردم BASIC را یک زبان برنامه نویسی بد (مخصوصاً برای مبتدیان) می دانند و چرا مردم می گویند که این زبان مهارت های بدی را آموزش می دهد؟ «نقص ذهنی» که دایکسترا از آن صحبت می کند چیست؟ | چرا BASIC بد است؟ |
130771 | چند وقت پیش یک پروژه کوچک برای استفاده در سناریوهای تست واحد توسعه دادم و آن را در Codeplex منتشر کردم. در آن زمان مجوز GPL را انتخاب کردم اما واقعاً آن را درک نکردم. امروز آن را به MIT تغییر دادم، زیرا مجوز بسیار سادهتری است که میتوانم آن را درک کنم. من دوست دارم به عنوان دارنده حق چاپ شناخته شوم، اما می خواهم همه بتوانند بدون نگرانی در مورد مسائل مجوز از کتابخانه استفاده کنند. من فکر می کنم MIT هر دو را پوشش می دهد، اما 100٪ مطمئن نیست. _Virality_ برای این پروژه مشکلی ندارد. آیا این مجوز (MIT) به هیچ وجه مانع از استفاده شخصی از کتابخانه من برای آزمایش واحد یک پروژه تجاری یا خصوصی متن بسته می شود؟ در این رابطه، آیا تغییر اخیر من به MIT تغییری برای بهتر شدن است؟ | آیا مجوز MIT برای یک کتابخانه منبع باز که فقط در سناریوهای تست واحد استفاده می شود مناسب است؟ |
47723 | من یک وب سایت منحصر به فرد ایجاد کرده ام اما بودجه زیادی برای محافظت از آن با علامت تجاری یا ثبت اختراع ندارم. من به دنبال پیشنهادهایی هستم تا زمانی که سرپرست من کدهای من را دریافت می کند، برخی قوانین هر کسی را از کپی کردن آن محدود می کند و ادعای کار خود را دارد. من در وسط این فکر هستم که برنامه را تجاری کنم یا اصلاً اجازه کپی کردن آن را ندهم. چه نوع مراحلی را باید انجام دهم تا بتوانم اندازه گیری های کامل را انجام دهم تا برنامه های من کاملاً محافظت شوند؟ من با چند مورد برخورد کردم، یکی از آنها تحت نظر من مجوز MIT است. برخی می گویند ما می توانیم ترکیبی از هر دو تجاری و MIT داشته باشیم. همچنین میخواهم بتوانم برخی از توابع را توزیع کنم تا بتوانند توسط دیگران اصلاح شوند، اما همچنان مالکیت را حفظ میکنم. آخرین اما نه کماهمیت، وقتی به محافظت از کل وبسایت و محافظت از کدها توسط کدهای تقسیمبندی فکر میکنم، گیجکننده است. چگونه باید در این مورد اقدام کنیم؟ با تشکر N.B من باید آن را به سرپرست منتقل کنم زیرا این یک پروژه Uni است. من باید این کار را در عرض 2 هفته انجام دهم. بنابراین زمان محافظت از برنامه من در اینجا یک عامل است. | بهترین مجوز برای وب سایت من چیست؟ |
236894 | ساخت سیستمها برای برنامههای کاربردی وب عالی هستند: آنها مدیریت وابستگی، کوچکسازی کد و توانایی استفاده از فناوریهایی مانند SASS یا CoffeeScript را میدهند که نیاز به پیش پردازش دارند. با این حال، من در واقع استفاده از سیستمهای ساخت را زشت و آزاردهنده میدانم... شما باید مطمئن شوید که توسعهدهندگان ابزارهای ساخت را نصب کردهاند، نسخههایی که نصب کردهاند با پیکربندیهای شما سازگار هستند، و هر گونه وابستگی به ابزارهای ساخت (SASS) کامپایلر، jsmin و غیره) برآورده می شوند. اکنون نصب یک توسعهدهنده جدید مستلزم نصب مجموعهای از ابزارها در سیستم محلی آنها است. ما میتوانیم با استفاده از مجازیسازی با این موضوع مبارزه کنیم: سیستمی مانند Vagrant میتواند به راهاندازی سیستمهای توسعهدهنده اجازه دهد تا کدگذاری شوند. یک سری مراحل واضح برای ایجاد یک محیط توسعه دهنده با همه وابستگی ها یا یک تصویر ماشینی وجود دارد که از قبل تنظیم شده است و می تواند به سادگی نصب و اجرا شود. **هدف من غیر نفوذی کردن سیستم ساخت است. من دوست دارم که توسعه دهندگان برای هک کردن یک پروژه حتی لزوماً از سیستم ساخت آگاه نباشند. این ممکن است غیرواقعی باشد.** با Vagrant، ممکن است این کار را با داشتن یک سرویس watch از سیستم ساخت خود انجام دهید و هر زمان که فایل ها تغییر کردند، آنها را دوباره بسازید. این خوب است، اما در مورد یک توسعه دهنده سیستم محلی که نمی خواهد Vagrant را اجرا کند، چطور؟ آنها باید به خاطر داشته باشند که هر زمان که برای توسعه می نشینند، یک فرآیند جداگانه اجرا کنند. یکی از روش هایی که من ندیده ام این است که سیستم ساخت اپلیکیشن را آگاه کنم. به نظر میرسد که جدایی از نگرانیها را نقض میکند، اما با توسعه وب مدرن، به نظر میرسد که ما در حال حاضر به شدت با سیستمهای ساخت خود پیوند خوردهایم: آیا بدون اجرای اسکریپت ساخت، میتوانید برنامه وب خود را اجرا کنید و چیز معنیداری ببینید؟ آیا دارایی های ثابت شما در جای خود قرار خواهند گرفت؟ آیا دلیل قانعکنندهای **نه** وجود دارد که برنامه شما به وضعیت ساخت آن نگاه کند و در صورت لزوم، در حالت توسعه، خود را بازسازی کند؟ هنگام اجرای سرور توسعه، برنامه می تواند از ساخت سیستم آگاه باشد و در صورت نیاز دارایی های خود را بسازد. این از الزامات وابستگی به سیستم توسعه دهنده دور نمی شود. من هنوز ایده مشخصی از آنچه به دنبال آن هستم ندارم، اما احساس میکنم سیستمهای ساخت برنامههای وب هنوز کاملاً کار شده نیستند. امیدوارم بتوانم در اینجا طوفان فکری خوبی داشته باشم. | ساختن برنامه های کاربردی برای ساخت سیستم آگاه |
254903 | هدف برنامه من تعیین افست منطقه زمانی صحیح (GMT+k) به عنوان یک سری اعداد به آن است. به عنوان مثال: -4 +11 1 -4 -4 بنابراین، در اینجا -4 (حالت سری) مقدار صحیح است. اما این نیاز به ذخیره سری و سپس تجزیه و تحلیل آن دارد و من فضای ذخیره سازی کافی (رم و فلش) برای این کار ندارم. میانگین در حال اجرا را می توان با ذخیره کردن اندازه لیست و مجموع به راحتی محاسبه کرد. آیا مورد مشابهی برای یافتن حالت وجود دارد؟ | آیا راه هوشمندانه ای برای محاسبه حالت یک سریال آنلاین بدون ذخیره سریال وجود دارد؟ |
19274 | وقتی در کار خود با یک کار خسته کننده و تکراری (احتمالاً برنامه نویسی) مواجه می شوید، چگونه با آن برخورد می کنید؟ آیا سعی می کنید فوراً آن را خودکار کنید؟ آیا اتوماسیون را به تعویق می اندازید تا اینکه دو بار با کار روبرو شوید؟ آیا سعی می کنید آن را تفویض کنید؟ آیا سعی می کنید چیز جالبی در آن پیدا کنید؟ برای لذت بخشیدن به کار چه می کنید؟ عمیق تر یاد بگیرید تا جالب تر شود؟ بلافاصله یا زمانی که به طور مرتب به آن نیاز دارید عمیق تر بیاموزید؟ | چگونه با کارها و فعالیت های تکراری خسته کننده برخورد می کنید؟ |
213891 | من واقعاً گیج می شوم وقتی می بینم تعداد زیادی از پیاده سازی پایگاه داده در حافظه برای آزمایش استفاده می شود، زیرا از بهترین روش های آزمایش یکپارچه سازی نیز شنیده ام که محیطی که آزمایش را انجام می دهد باید تا حد امکان شبیه به محیط تولید از جمله سیستم عامل باشد. ، کتابخانه، موتور پایگاه داده و غیره. اینجا چه چیزی را از دست داده ام؟ | چرا از پایگاه داده درون حافظه برای تست یکپارچه سازی استفاده کنیم؟ |
193457 | هنگامی که در مورد روش _Model View Controller_ صحبت می کنیم، دو کاربرد جداگانه برای اصطلاح _controller_ شنیده ام. 1. بخش واسطه ای از کد که بین Model و View ارتباط برقرار می کند و آنها را به هم گره می زند. 2. ماژولی که با ورودی سروکار دارد، مشابه نحوه برخورد view با خروجی. برای شروع، **کدام تعریف صحیح است؟** من بیشتر خوانده ام که از تعریف اول استفاده می کنند تا تعریف دوم، و تعریف دوم اولین تعریفی است که یاد گرفتم. علاوه بر این، به نظر من هر دوی این چیزها مفید هستند - در واقع، وقتی از طرحهای MVC مانند استفاده میکنم، از هر دوی آن چیزها به نحوی استفاده کردهام (حتی اگر فقط یکی از آنها را کنترلر نامیده باشم. ). ** آیا واقعاً باید MVC به گونه ای تعریف شود که هر دوی این موارد را شامل شود؟ ** این بدان معنی است که معماری شامل مدل، یک ماژول ورودی، یک ماژول خروجی و یک ماژول میانی برای اتصال همه آنها می شود و این باعث می شود برای من حس | استفاده مبهم از Controller در MVC |
179488 | من یک سوال دارم، این است که چرا برنامه نویسان به طور کلی برنامه های همزمان و چند رشته ای را دوست دارند. من در اینجا 2 رویکرد اصلی را در نظر میگیرم: * یک رویکرد غیر همگام اساساً مبتنی بر سیگنالها، یا فقط یک رویکرد غیر همگام که توسط بسیاری از مقالات و زبانها مانند C# 5.0 جدید نامیده میشود، و یک رشته همراه که خط مشی شما را مدیریت میکند. خط لوله * یک رویکرد همزمان یا رویکرد چند رشته ای فقط می گویم که در اینجا به سخت افزار و بدترین سناریو فکر می کنم و دارم این 2 پارادایم را خودم آزمایش کردم، پارادایم همگام در این نقطه برنده است که نمیفهمم چرا مردم 90 درصد مواقع وقتی میخواهند کارها را سرعت بخشند یا از منابع خود به خوبی استفاده کنند، در مورد چند رشته صحبت میکنند. من برنامه های چند رشته ای و برنامه async را روی یک دستگاه قدیمی با چهار هسته اینتل تست کرده ام که کنترل کننده حافظه را در داخل CPU ارائه نمی دهد، حافظه به طور کامل توسط مادربرد مدیریت می شود، خوب در این مورد عملکرد با یک پردازنده وحشتناک است. برنامه چند رشته ای، حتی تعداد نسبتاً کم رشته ها مانند 3-4-5 می تواند مشکل ساز باشد، برنامه پاسخگو نیست و فقط کند و ناخوشایند است. از طرف دیگر، یک رویکرد async خوب احتمالا سریعتر نیست، اما بدترین هم نیست، برنامه من فقط منتظر نتیجه است و هنگ نمیکند، پاسخگو است و مقیاسبندی بسیار بهتری در حال انجام است. من همچنین کشف کردهام که تغییر زمینه در دنیای رشتهها در سناریوی دنیای واقعی آنقدرها هم ارزان نیست، در واقع بسیار گران است، به خصوص زمانی که شما بیش از ۲ رشته دارید که باید بین یکدیگر چرخه و مبادله شوند تا محاسبه شوند. در CPU های مدرن، وضعیت واقعاً متفاوت نیست، کنترل کننده حافظه یکپارچه است، اما حرف من این است که یک CPU x86 اساساً یک ماشین سریال است و کنترل کننده حافظه مانند دستگاه قدیمی با یک کنترلر حافظه خارجی روی مادربرد کار می کند. . سوئیچ زمینه هنوز یک هزینه مرتبط در برنامه من است و این واقعیت که کنترل کننده حافظه آن یکپارچه است یا CPU جدیدتر بیش از 2 هسته دارد، برای من مقرون به صرفه نیست. برای آنچه که من تجربه کرده ام، رویکرد همزمان در تئوری خوب است، اما در عمل آنقدرها خوب نیست، با مدل حافظه تحمیل شده توسط سخت افزار، استفاده خوب از این پارادایم دشوار است، همچنین بسیاری از مسائل از استفاده را معرفی می کند. از ساختارهای داده من برای پیوستن به موضوعات متعدد. همچنین هر دو پارادایم در مورد زمانی که کار یا کار در یک مقطع زمانی خاص انجام می شود، هیچ گونه امنیت را ارائه نمی دهند، و آنها را از نقطه نظر عملکردی واقعاً مشابه می کند. با توجه به مدل حافظه X86، چرا اکثر مردم استفاده از همزمانی با C++ را پیشنهاد میکنند و نه فقط یک رویکرد غیر همگام؟ همچنین چرا بدترین حالت کامپیوتری را در نظر نمی گیریم که سوئیچ زمینه احتمالاً گرانتر از خود محاسبات است؟ | چرا Multithreading اغلب برای بهبود عملکرد ترجیح داده می شود؟ |
110300 | من سعی میکنم سایتی ایجاد کنم که به شما امکان میدهد جمله یا قسمتی از متن را تایپ کنید، سپس روی کلمات کلیک کنید تا فهرستی از مترادفها (از یک API آنلاین) و احتمالاً اختصارات مجاز از فهرستی که ارائه میدهم ظاهر شود. پس از کلیک کردن، آن کلمه را با کلمه ای که روی آن کلیک شده است جایگزین می کند. عملکرد آن مانند After the Deadline یا غلطگیر املای مبتنی بر جاوا اسکریپت است. آیا هیچ کتابخانه ای تنظیم شده است که چیزی شبیه به این را آسان کند، یا چه نوع جاوا اسکریپت را باید بررسی کنم؟ آیا آموزش یا مثالی برای این نوع کارها وجود دارد؟ من میدانم که کد منبع برای After the Deadline در دسترس است، اما من فقط به بخش کوچکی از فناوری آنها نیاز دارم، نه همه فنآوری گرامر و املای واقعی. | برای جایگزینی مترادف در ناحیه متن با جاوا اسکریپت نقطه و کلیک کنید |
218714 | من یک سیستم db flatfile ساختهام که مانند سیستم mini-noSQL کار میکند و db را به فایلهای کوچکتر تقسیم میکند، و یک بستهبندی SplFixedArray برای آن با روشی برای جستجوی کاربرد ساخته شده بر روی preg_grep انجام دادم. همه چیز تا به حال خیلی خوب کار می کند، اما اگر آرایه بیش از میلیاردها شاخص شد، چگونه باید آن را مدیریت کرد؟ وقتی آن را جستجو میکنید، روی فایلهای کوچک تکرار میشود، سپس مطابقتها را دریافت میکند و آن را در یک آرایه ثابت ثابت قرار میدهد، بنابراین، اگر منطبقهای بسیار بزرگ پیدا کرد، چه؟ چگونه dbms های noSQL این کار را انجام می دهند؟ توجه: اگر تعجب می کنید که چرا این کار را بدون راه حل واقعی noSQL انجام می دهم، می گویم زیرا می خواهم بیشتر بدانم. | PHP SplFixedArray چگونه با میلیاردها ایندکس برخورد کنیم؟ |
848 | کالجها و دانشگاههای مختلف ممکن است مدرکی در علوم کامپیوتر به عنوان هنر یا علم ارائه دهند. چه تفاوت هایی بین این دو وجود دارد؟ آیا استخدام کنندگان و کسانی که مصاحبه انجام می دهند، یکی را بر دیگری ترجیح می دهند؟ _(لیسانس هنر در مقابل لیسانس علوم و غیره...)_ **به روز رسانی ** \- فقط می خواستم این لینک را به سایت جوئل اسپولسکی اضافه کنم تا چارچوب مرجع بهتری ارائه دهد: لیسانس یا کارشناسی در علوم کامپیوتر | علوم کامپیوتر: هنر یا علم؟ |
193455 | بنابراین بگوییم که سایتی مانند StackExchange دارید. حالا تصور کنید یک API قابل نوشتن با ماشین ایجاد کرده اید که می تواند سوالات و نظرات را ارسال کند و هر کاری که مرورگر شما می تواند انجام دهد را انجام دهد. البته، حدود 5 دقیقه پس از راهاندازی، به قدری هرزنامه خواهید داشت که احتمالاً فضای سرورهای پایگاه دادهتان تمام میشود و برای همیشه در لیست سیاه هر موتور جستجو قرار میگیرید (به جز شاید بپرسید :) ) بنابراین، چگونه آیا میتوانید از آن هرزنامهها اجتناب کنید، در حالی که به یک دستگاه اجازه میدهید واقعاً از API شما استفاده کند (و/یا اتوماسیون در آن نقش داشته باشد؟ آیا در عصر حاضر این امکان وجود دارد؟ من انتظار دارم که یک ناظر انسانی در پایان آن وجود داشته باشد، اما چگونه این کار را انجام دهیم؟ شما اکثریت هرزنامهها را به اندازهای کاهش میدهید که میتواند توسط ناظران انسانی مدیریت شود؟ | چگونه می توانید یک API قابل نوشتن عمومی ارائه دهید و اسپم نشوید؟ |
218715 | من در حال نوشتن یک موتور شطرنج ساده در LISP هستم. من در واقع می دانم که موتور چگونه حرکت را تصمیم می گیرد، آن را ارزیابی می کند و چند کتاب افتتاحیه را می خواند. اما منظور من این نیست. این طرح منه 57 58 59 60 61 62 63 64 49 50 51 52 53 54 55 56 41 42 43 44 45 46 47 48 33 34 35 36 37 38 35 36 37 38 29 29 40 32 17 18 19 20 21 22 23 24 09 10 11 12 13 14 15 16 01 02 03 04 05 06 07 08 من به راه حل های پیچیده تری نگاه کردم اما به نظر من ساده ترین راه حل است. مثلاً اسقف در مربع 23 است، میتواند 4 حرکت ممکن (به 16 یا 14 یا 32 یا 30) را حرکت دهد، بنابراین 7- یا +7 یا +9 یا 9- حرکت میکند. من یک آرایه ایجاد می کنم (make-array '(8 8) :initial-contents '((R B N Q K B N R) (P P P P P P P P) (NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL) (NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL) (NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL) (NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL NIL) (P P P P P P P P P)) (R B N Q K B N R))) و قطعات را از ایندکس به شاخص حرکت دهید. سوال من این است که اگر مورب باز است، نمی توانم به اسقف بگویم که 7+ یا هر چیز دیگری را حرکت دهد. باید به آن بگویم که 9 * 1 یا 9 * 2 و غیره حرکت کند و شما اسقف باید تصمیم بگیرید که به کدام یک بروید. من نمی توانم یک شرط و یک حلقه برای هر مربع ممکن بنویسم | چگونه یک موتور شطرنج تصمیم می گیرد چه حرکتی انجام دهد؟ |
195916 | یک سوال مفهومی، من سعی کردم در گوگل جستجو کنم اما هیچ پاسخ قطعی پیدا نکردم، بنابراین در اینجا میآید: آیا نوشتن متدهای جاوا برای برگرداندن رشتههای HTML که به لایه نمایش/نمایش بازگردانده میشوند، تمرین خوبی است؟ مثال: رشته عمومی getTextField(){ return <input type=\text\/>; } | کد HTML در کلاس جاوا |
50835 | من تعدادی ابزار Foss دارم که نوشته ام و منتشر کرده ام اما با نام مستعار. حدس میزنم نگران این هستم که کد بهترین مطلق من نیست و قویترین کد موجود نیست. بنابراین همیشه فکر می کردم که بهتر است آن را پنهان و دور از نام خود نگه دارم. اگرچه اکنون میپرسم آیا داشتن کدی اصلاً شما را در مورد کسانی قرار میدهد که هیچ کدی در این بازار کار رقابتی ندارند؟ کد من بد نیست، خوب کار می کند و کار می کند. اما بیایید بگوییم که ممکن است با هر شرایطی به روشی قوی برخورد نشود. برخی از قسمت ها به خوبی نوشته شده اند در حالی که برخی دیگر با هم هک شده اند. بنابراین آیا بهتر است چیزی داشته باشید در حالی که ممکن است بهترین مطلق شما نباشد تا هیچ؟ | آیا بهتر است کد FOSS قابل مشاهده برای عموم داشته باشید حتی اگر بهترین کار شما در مقایسه با هیچ کدام برای استخدام نباشد؟ |
110740 | بنابراین اخیراً سعی کردهام برنامهنویسی Embedded/Assembly را برای مدتی در اینجا یاد بگیرم، و همچنین تلاش کردم تا پایینترین سطح را یاد بگیرم (گیتها و مواردی از این قبیل). با این حال یک چیز من را گیج می کند .... این است که چگونه مجموعه های دستورالعمل را دریافت کنیم. من تا حدودی درک می کنم که gates/TTL و این قبیل کارها چگونه کار می کند، اما نمی دانم چگونه از آن به mov،add،clr و غیره می رسیم؟ این احتمالاً یک سؤال احمقانه است .... اما منظورم این است که من به اولین میکرو پردازنده ها / کنترلرها فکر می کنم و فکر می کنم ... آنها دقیقاً چگونه یک مجموعه دستورالعمل را طراحی کردند و آن را کار کردند؟ ویرایش: حدس میزنم برای Clarity، وانمود کنید که دارم در مورد اولین ریزپردازنده صحبت میکنم، چگونه آنها از Binary به ساخت مجموعه دستورالعملها رسیدند؟ | دقیقاً چگونه از مجموعه دستورالعملهای باینری/هکس به مجموعه دستورالعملهای اسمبلی برویم؟ |
66923 | آیا برنامهای وجود دارد که بتواند به من در طراحی یک رابط کاربری به صورت مفهومی کمک کند؟ | ابزار طراحی رابط کاربری |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.