Datasets:
mteb
/
TRECCOVID-Fa

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
_id
stringlengths
8
8
text
stringlengths
0
5.05k
title
stringlengths
0
900
d0hrsiu3
کاردیو ویروس ها باعث میوکاردیت و آنسفالومیلیت در جوندگان می شوند. کاردیو ویروس های انسانی به هیچ بیماری نسبت داده نشده است. ما 6854 مایع مغزی نخاعی و 10 نمونه میوکارد را از کودکان و بزرگسالان غربالگری کردیم. یک ژنوتیپ 2 کاردیو ویروس از کودکی که به دلیل سندرم مرگ ناگهانی نوزاد فوت کرده بود و 2 کاردیو ویروس غیرقابل تایپ از 2 کودک مبتلا به مننژیت شناسایی شد.
کاردیو ویروس های انسانی، مننژیت و سندرم مرگ ناگهانی نوزاد در کودکان
8m7spnxj
در سال 2009، یک بررسی مقطعی از 360 کارگر مرغداری در هنگ کنگ، چین، نشان داد که کارگران از دانش خطر، رفتار پیشگیرانه و آمادگی برای شیوع بیماری آنفولانزای مرغی (H5N1) ناکافی بودند. موانع اصلی برای اقدامات پیشگیرانه، مزایای درک کم و تداخل در کار بود. کارگران طیور به ارتقای سلامت شغلی خاص نیاز دارند.
دانش آنفلوانزای مرغی (H5N1) در بین کارگران مرغداری، هنگ کنگ، چین
zrz6jyma
ما شیوع 8 پلی‌مورفیسم را در فاکتور نکروز تومور و ژن‌های لکتین متصل شونده به مانوز در بین 105 کودک و جوان مبتلا به آنفولانزای کشنده را با تخمین‌های جمعیت ایالات متحده مقایسه کردیم و در تجزیه و تحلیل‌های فرعی مشخص کردیم که آیا این پلی‌مورفیسم‌ها با مرگ ناگهانی و عفونت همزمان باکتریایی در بین افراد مرتبط هستند یا خیر. با آنفولانزای کشنده هیچ تفاوتی در شیوع ژنوتیپ یا فراوانی آلل های جزئی بین افراد مبتلا به آنفولانزای کشنده و نمونه مرجع مشاهده نشد. موارد کشنده با ژنوتیپ‌های MBL2 کم‌تولید در مقایسه با موارد کشنده با ژنوتیپ‌های MBL2 با تولید بالا و متوسط، 7 برابر افزایش خطر ابتلا به عفونت توام استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی سیلین مهاجم (MRSA) را داشتند (نسبت شانس 7.1، فاصله اطمینان 95 درصد). 1.6-32.1). تجزیه و تحلیل محدود 2 ژن مهم برای پاسخ ایمنی ذاتی هیچ ارتباطی بین انواع ژنتیکی و عفونت کشنده آنفلوانزا پیدا نکرد. در میان کودکان و بزرگسالان جوانی که به دلیل آنفولانزا جان خود را از دست داده اند، ژنوتیپ های MBL2 کم تولید ممکن است خطر ابتلا به عفونت همزمان MRSA را افزایش دهند.
مطالعه مقدماتی انواع ژنتیکی میزبان مرتبط با مرگ و میر مرتبط با آنفولانزا در میان کودکان و بزرگسالان جوان
3bakci02
پس زمینه: آنفولانزای همه گیر H1N1 (pH1N1) 2009 خطر ابتلا به بیماری شدید را در میان زنان باردار ایجاد کرد. اطلاعات مربوط به عوامل خطر مرتبط با مرگ زنان باردار و نوزادان مبتلا به عفونت pH1N1 در خارج از کشورهای توسعه یافته محدود است. روش‌ها: مطالعه مشاهده‌ای گذشته‌نگر در 394 زن باردار شدید یا بحرانی که از 1 سپتامبر 2009 تا 31 دسامبر 2009 در بیمارستانی با آنفولانزای pH1N1 بستری شدند. آزمایش rRT-PCR برای تأیید عفونت استفاده شد. مرگ و میر در بیمارستان نقطه پایانی اولیه این مطالعه بود. تجزیه و تحلیل لجستیک تک متغیره و تحلیل رگرسیون لجستیک چند متغیره برای بررسی عوامل بالقوه در بستری که ممکن است با مرگ و میر مادر و نوزاد مرتبط باشد مورد استفاده قرار گرفت. یافته ها: 394 زن باردار وارد مطالعه شدند که 286 نفر در سه ماهه سوم حاملگی به pH1N1 آلوده شدند. 351 نفر ذات الریه داشتند و 77 نفر فوت کردند. PaO(2)/FiO(2) ≤ 200 (نسبت شانس (OR)، 27.16؛ فاصله اطمینان 95% (CI)، 2.64-279.70) و BMI بالاتر (یعنی ≥ 30) در هنگام پذیرش (OR، 1.26؛ 95٪). CI، 1.09 تا 1.47) عوامل خطر مستقل برای مرگ مادر بودند. از 211 زایمان، 146 نوزاد زنده ماندند. زایمان زودرس (OR، 4.17؛ 95٪ فاصله اطمینان (CI)، 1.19-14.56) مرگ و میر نوزادان همراه بود. از بین 186 بیمار که تهویه مکانیکی دریافت کردند، 83 بیمار با تهویه غیرتهاجمی (NIV) درمان شدند و 38 بیمار با NIV موفق شدند. میزان مرگ و میر در میان بیمارانی که در ابتدا NIV دریافت کردند کمتر از بیمارانی بود که در ابتدا انتوبه شده بودند (24/83، 28.9٪ در مقابل 43/87، 49.4٪؛ 0.006 = p). شوک سپتیک یک عامل خطر مستقل برای شکست NIV بود. نتیجه گیری: هیپوکسمی شدید و BMI بالاتر در هنگام پذیرش با پیامدهای نامطلوب برای زنان باردار همراه بود. زایمان زودرس یک عامل خطر برای مرگ نوزاد در زنان باردار مبتلا به عفونت آنفلوانزای pH1N1 بود. NIV ممکن است در زنان باردار منتخب بدون شوک سپتیک مفید باشد.
ویژگی های بالینی و عوامل خطر برای زنان باردار شدید و بحرانی مبتلا به عفونت آنفلوانزای همه گیر H1N1 2009 در چین
6tnsjskg
هدف: این مطالعه فعالیت‌های تحقیقاتی هند در پزشکی را طی سال‌های 1999 تا 2008 بر اساس کل خروجی انتشار، نرخ رشد آن، کیفیت مقالات منتشر شده و رتبه هند در زمینه جهانی تجزیه و تحلیل می‌کند. الگوهای خروجی تحقیقات مشترک بین المللی و کشورهای شریک اصلی هند نیز مورد بحث قرار می گیرند. این مطالعه همچنین عملکرد تحقیقاتی انواع مختلف کالج‌های پزشکی هند، بیمارستان‌ها، موسسات تحقیقاتی، دانشگاه‌ها و بنیادهای تحقیقاتی و ویژگی‌های ادبیات منتشر شده در مجلات هندی و خارجی را ارزیابی می‌کند. همچنین خروجی تحقیقات پزشکی را بر اساس بیماری و اندام ها تجزیه و تحلیل می کند. مواد و روش ها: داده های انتشارات پزشکی با استفاده از پایگاه داده SCOPUS بازیابی شده است. نتایج: هند رتبه دوازدهم را در میان کشورهای مولد در تحقیقات پزشکی متشکل از 65745 مقاله با سهم انتشار جهانی 1.59٪ و ثبت نرخ رشد 76.68٪ برای مقالات منتشر شده طی سال های 1999-2003 تا 2004-2008 دارد. نتیجه گیری: تحقیقات با کیفیت بالا در هند به شدت ناکافی است و نیاز به برنامه ریزی استراتژیک، سرمایه گذاری و حمایت منابع دارد. همچنین نیاز به بهبود سیستم آموزش پزشکی موجود است که باید فرهنگ پژوهش را تقویت کند.
تجزیه و تحلیل علم سنجی از خروجی تحقیقات هند در پزشکی در طول 1999-2008
rb8wg8k5
ویروس مرتبط با ویروس لوسمی موش بیگانه تروپیک (XMRV) یک گامارتروویروس است که در ابتدا از بیماران سرطان پروستات انسانی شناسایی شد و متعاقباً با سندرم خستگی مزمن مرتبط شد. مطالعات اخیر نشان داد که XMRV یک رتروویروس نوترکیب موش است. از این رو، ارتباط آن با بیماری های انسانی مشکوک شده است. در اینجا، ما نشان دادیم که عفونت کاذب با واسطه پوشش XMRV (Env) توسط عوامل لیزوزوموتروپیک و مهارکننده‌های پروتئاز سلولی مسدود نمی‌شود، که نشان می‌دهد ورود XMRV وابسته به pH نیست. XMRV Env تمام طول قادر به القای تشکیل سینسیتیا و همجوشی سلول به سلول، حتی در سلول‌هایی که گیرنده ویروسی XPR1 را بیش از حد بیان می‌کنند، نبود. با این حال، برش باقی مانده های اسید آمینه C ترمینال 21 یا 33 در دم سیتوپلاسمی (CT) XMRV Env باعث همجوشی غشایی قابل توجهی شد، نه تنها در سلول های مجاز 293 بلکه در سلول های غیر مجاز CHO که فاقد گیرنده XPR1 عملکردی هستند. افزایش فعالیت‌های همجوشی این برش‌ها با افزایش ریزش SU آنها به محیط‌های کشت مرتبط است، که نشان‌دهنده تغییرات ساختاری در ectodomain XMRV Env است. به طور قابل توجهی، برش بیشتر CT XMRV Env نزدیک به دامنه پوشاننده غشاء، به شدت ترکیبات Env را مختل کرد، و همچنین ادغام Env را به طور چشمگیری در ناقل‌های oncoretroviral و HIV-1 لنتی ویروسی MoMLV کاهش داد که منجر به کاهش شدید انتقال ویروسی شد. در مجموع، مطالعات ما نشان می‌دهد که ورود XMRV به PH پایین یا پروتئازهای میزبان وابسته به pH پایین نیاز ندارد، و دم سیتوپلاسمی XMRV Env به طور بحرانی همجوشی غشاء و ورود سلول را تعدیل می‌کند. داده های ما همچنین نشان می دهد که عوامل سلولی اضافی علاوه بر XPR1 احتمالاً در ورود XMRV دخیل هستند.
همجوشی غشاء و ورود سلول XMRV مستقل از pH است و توسط دم سیتوپلاسمی گلیکوپروتئین پوششی تعدیل می شود.
s5zr6tvk
اوج قابل توجه آنفلوانزای زمستانی در آب و هوای معتدل منجر به این فرضیه شده است که هوای سرد و/یا خشک عاملی در تغییرپذیری آنفولانزا است. ما رابطه بین هوای سرد و/یا خشک و مرگ و میر روزانه آنفولانزا و ذات الریه را در فصل سرد در منطقه شهری نیویورک از 1975 تا 2002 بررسی کردیم. ما یک مطالعه گذشته نگر مربوط به پنومونی و مرگ و میر روزانه آنفولانزا برای شهر نیویورک و اطراف آن از سال 1975 تا 2002 به دمای روزانه هوا، دمای نقطه شبنم (معیار رطوبت اتمسفر)، و نوع توده هوای روزانه انجام دادیم. ما روزها و دوره‌های مرگ‌ومیر بالا را شناسایی کردیم و از صاف‌کننده‌ها و تأخیرهای زمانی برای محاسبه دوره تأخیر و زمان بین عفونت و مرگ استفاده کردیم. از آزمون‌های t جفت نشده برای مقایسه رویدادهای مرگ‌ومیر بالا با غیر رویدادها و تحلیل رگرسیون راه‌اندازی ناپارامتری برای بررسی ویژگی‌های قسمت‌های مرگ‌ومیر طولانی‌تر استفاده شد. ما یک ارتباط آماری معنی دار (0.003 = p) بین دوره های دمای نقطه شبنم پایین و بالاتر از پنومونی طبیعی و مرگ و میر آنفلوانزا 17 روز بعد پیدا کردیم. مدت زمان (r = -0.61) و شدت (r = -0.56) قسمت های مرگ و میر بالا با دمای نقطه شبنم صبح قبل و در طول قسمت ها رابطه معکوس داشت. هفته‌هایی که توده‌های هوای قطبی مرطوب رایج بودند (توده‌های هوا که با دمای نقطه شبنم کم مشخص می‌شوند) نیز 17 روز بعد با مرگ‌ومیر بالاتر از حد نرمال دنبال شدند (019/0=p). این تحقیق از این ادعا حمایت می‌کند که هوای سرد و خشک ممکن است با مرگ و میر آنفولانزا مرتبط باشد و نشان می‌دهد که سیستم‌های هشدار می‌توانند زمان کافی برای کاهش اثرات موثر داشته باشند.
تأثیر آب و هوا بر مرگ و میر آنفولانزا و ذات الریه در شهر نیویورک، 1975-2002: یک مطالعه گذشته نگر
y0muda95
پس‌زمینه: شبکه‌های اجتماعی اغلب بسیار کج‌رو هستند، به این معنی که اکثریت قریب به اتفاق جمعیت تنها مخاطبین کمی دارند در حالی که اقلیت کوچکی تعداد زیادی مخاطب دارند. این افراد بسیار مرتبط ممکن است نقش مهمی در شیوع یک بیماری عفونی داشته باشند. روش‌ها: ما یک استراتژی جدید برای یافتن و ایمن‌سازی افراد بسیار مرتبط پیشنهاد می‌کنیم و این استراتژی را با شبیه‌سازی کامپیوتری، با استفاده از یک رویکرد شبیه‌سازی تصادفی، فردی و مبتنی بر شبکه ارزیابی می‌کنیم. از یک نمونه تصادفی کوچک از جمعیت خواسته می‌شود تا آشنایان خود را فهرست کنند و به کسانی که بیشتر از آنها نام برده می‌شود، واکسیناسیون پیشنهاد می‌شود. این مداخله با جداسازی مورد و ردیابی تماس همراه است. نتایج: درخواست تنها از 10٪ از جمعیت برای هر کدام 10 آشنا و واکسینه کردن افرادی که اغلب نام برده می شود، به شدت از شدت شیوع می کاهد که در غیر این صورت واحدهای ایزوله موجود را خسته کرده و از کنترل خارج می شود. بسیار مهم است که همه افراد شناسایی شده بسیار مرتبط را ایمن سازی کنید. حذف تعدادی از آنها به دلیل واکسیناسیون ناموفق، موفقیت کلی را به خطر می اندازد، مگر اینکه افراد غیر ایمن شده تحت نظر گرفته شوند. نتیجه‌گیری: استراتژی پیشنهادی در این مقاله به‌ویژه موفقیت‌آمیز است زیرا به همان نقطه‌ای که شبکه انتقال قدرت خود را از آن می‌گیرد حمله می‌کند: افراد بسیار متصل. برنامه های آمادگی و مهار فعلی برای آبله و سایر بیماری های عفونی ممکن است از چنین دانشی بهره مند شوند.
یافتن و حذف افراد بسیار مرتبط با استفاده از واکسن‌های غیربهینه
vg42z900
پس زمینه: نیاز فوری به درک اینکه چگونه ارائه اطلاعات بر درک خطر فردی تأثیر می گذارد و چگونه این به نوبه خود تکامل اپیدمی ها را شکل می دهد وجود دارد. افراد به روش های پیچیده و غیرقابل پیش بینی تحت تأثیر اطلاعات قرار می گیرند. بیماری‌های عفونی نوظهور، مانند اپیدمی اخیر آنفولانزای خوکی، ممکن است کانون ویژه‌ای برای هجوم رسانه‌ها به سوی واکسیناسیون باشد. در مقابل، بیماری های فصلی ممکن است به دلیل عدم تازگی درک شده، علیرغم میزان مرگ و میر بالایشان، توجه رسانه ای کمی به خود جلب کنند. روش‌ها: ما یک مدل قطعی انتقال و واکسیناسیون را برای بررسی اثرات پوشش رسانه‌ای بر پویایی انتقال آنفولانزا فرموله می‌کنیم. جمعیت بر اساس وضعیت بیماری به طبقات مختلفی تقسیم می شوند. مدل تقسیمی شامل تأثیر پوشش رسانه ای بر گزارش تعداد عفونت ها و همچنین تعداد افرادی است که با موفقیت واکسینه شده اند. نتایج: یک پارامتر آستانه (نسبت پایه تولید مثل) به صورت تحلیلی مشتق شده و برای بحث در مورد پایداری موضعی حالت پایدار عاری از بیماری استفاده می‌شود. تأثیر هزینه هایی که می تواند متحمل شود، شامل واکسیناسیون، آموزش، اجرا و کمپین ها بر پوشش رسانه ای نیز با استفاده از تئوری کنترل بهینه بررسی می شود. نسخه ساده شده مدل با واکسیناسیون پالس نشان می‌دهد که اگر واکسن ناقص باشد و پیام‌های ساده‌شده منجر به اختلاط واکسینه شده با عفونی‌ها بدون در نظر گرفتن خطر بیماری شود، رسانه‌ها می‌توانند باعث وحشت واکسیناسیون شوند. نتیجه گیری: اثرات رسانه ها بر شیوع بیماری پیچیده است. درک ساده از اپیدمیولوژی بیماری، که از طریق صداگذاری رسانه ها منتشر می شود، ممکن است بیماری را به طور قابل توجهی بدتر کند.
تاثیر پوشش رسانه ای بر پویایی انتقال آنفولانزای انسانی
cpjlzutk
BackgroundBuruli زخم (BU) ناشی از مایکوباکتریوم اولسرانس (M. ulcerans) به عنوان یک مشکل بهداشت عمومی مهم در چندین جوامع روستایی در جنوب صحرای آفریقا پدیدار شده است. تشخیص زودهنگام و درمان سریع در پیشگیری از عوارض مخرب مرتبط با مراحل پایانی پیشرفت بیماری مهم است. در حال حاضر هیچ آزمایش ساده و سریعی وجود ندارد که برای تشخیص زودهنگام و استفاده در محیط‌های با منابع کم که M. ulcerans شایع‌تر است، مناسب باشد. روش: ما روش‌های تقویت همدما (LAMP) با واسطه حلقه گرم‌تر جیبی (با استفاده از بلوک حرارتی و گرم‌کننده جیبی به‌ترتیب به‌عنوان منبع حرارتی برای واکنش تقویت) برای تشخیص M. ulcerans در نمونه‌های بالینی مقایسه کردیم. اثر آماده‌سازی DNA خالص و خام بر میزان تشخیص سنجش‌های LAMP نیز مورد بررسی قرار گرفت و با IS2404 PCR، یک روش مرجع برای تشخیص M. ulcerans مقایسه شد. 30 نمونه بالینی از موارد مشکوک BU توسط LAMP و IS2404 PCR مورد بررسی قرار گرفتند. یافته های اصلی: حد تشخیص پایین تر هر دو روش لامپ در دمای 60 درجه سانتی گراد 300 کپی از IS2404 و 30 کپی از IS2404 برای لامپ معمولی در دمای 65 درجه سانتی گراد بود. هنگامی که از عصاره های DNA خالص استفاده شد، هر دو LAMP معمولی و IS2404 PCR به طور همزمان 21 مورد مثبت را شناسایی کردند، در حالی که LAMP گرم کننده جیبی 19 مورد را شناسایی کرد. 9 نمونه از 30 نمونه با هر دو روش LAMP و همچنین IS2404 PCR در هنگام استفاده از عصاره خام نمونه های بالینی مثبت بودند. نتیجه گیری/ اهمیت: روش LAMP می تواند به عنوان یک آزمایش ساده و سریع برای تشخیص M. ulcerans در نمونه های بالینی استفاده شود. با این حال، به دست آوردن DNA خالص، و همچنین ایجاد شرایط همدما، یک چالش بزرگ برای استفاده از روش LAMP در شرایط مزرعه است. با بهبود بیشتر در شرایط استخراج و تقویت DNA، pwLAMP می تواند به عنوان یک آزمایش تشخیصی مراقبتی برای BU استفاده شود.
تشخیص مایکوباکتریوم اولسرانس با روش تقویت همدما با واسطه حلقه
kf1fs1ka
ویروس دنگی (DENV) یک پاتوژن اصلی پشه است که سالانه 100 میلیون نفر را آلوده می کند. تاکنون هیچ درمان یا واکسن موثری در دسترس نیست. اخیراً، آنتی‌بادی‌های اختصاصی پیش غشایی (prM) با واکنش متقاطع و تقویت‌کننده عفونت بر پاسخ ایمنی ضد DENV در انسان تسلط دارند و نگرانی‌هایی را در مورد نامزدهای واکسنی که حاوی توالی‌های prM بومی دنگی هستند، افزایش می‌دهد. در این مطالعه، ما یک آنتی بادی اختصاصی prM با واکنش متقاطع گسترده، D29، را در طی یک غربالگری با یک کتابخانه فاب فاژ انسانی غیر ایمن‌سازی شده علیه چهار سروتیپ DENV جدا کردیم. این آنتی بادی قادر به بازیابی عفونت‌پذیری DENV نابالغ غیرعفونی (imDENV) در سلول‌های K562 حاوی FcγR است. قابل توجه است، D29 همچنین با یک اپی توپ مرموز روی پروتئین پاکت (E) واقع در محل اتصال DI/DII واکنش متقابل نشان داد، همانطور که توسط جهش زایی به سمت سایت مشهود است. این اپی توپ مرموز، در حالی که برای اتصال آنتی بادی در یک ذره ویروس بومی غیرقابل دسترس است، اگر E به درستی تا نشده باشد، ممکن است در معرض قرار گیرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که از تولید آنتی‌بادی‌های ضد prM که عفونت DENV را تقویت می‌کنند، حتی با استراتژی‌های ایمن‌سازی که از پروتئین E به تنهایی یا زیر واحدهای پروتئین E استفاده می‌کنند، نمی‌توان به طور کامل اجتناب کرد.
یک آنتی بادی PrM انسانی که یک اپی توپ رمزی جدید را روی گلیکوپروتئین دنگی E تشخیص می دهد
gvzs9vxr
پس زمینه. بیماری کاوازاکی با واسکولیت سیستمیک با علت ناشناخته مشخص می شود. مطالعات ژنتیکی قبلی، ژن‌های کاندید خاصی مرتبط با حساسیت به KD و ضایعات شریان کرونری را شناسایی کرده‌اند. عوامل پاسخ ایمنی ذاتی میزبان در تعدیل نتیجه بیماری نقش دارند. هدف از این مطالعه بررسی پلی‌مورفیسم‌های ژنتیکی CLEC5A (نوع C دامنه لکتین خانواده 5) با توجه به حساسیت و پیامد KD بود. روش ها در مجموع 1045 آزمودنی (381 بیمار KD و 664 کنترل) برای شناسایی 4 پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی برچسب‌گذاری شده (tSNPs) CLEC5A (rs1285968، rs11770855، rs1285935، rs1285935، rs1285935، rs1285935، rs1285935، Tags3q3M) با استفاده از همه‌شکل‌ها، به‌وسیله‌ی rs1285. تعادل هاردی واینبرگ در افراد و گروه شاهد و اثرات ژنتیکی با آزمون کای اسکوئر ارزیابی شد. نتایج هیچ ارتباط معنی‌داری بین ژنوتیپ‌ها و فراوانی آلل 4 CLEC5A tSNP بین گروه شاهد و بیماران مشاهده نشد. در بیماران، پلی‌مورفیسم CLEC5A ارتباط معنی‌داری با تشکیل ضایعه عروق کرونر و پاسخ به درمان با ایمونوگلوبولین داخل وریدی نشان نداد. نتیجه گیری این مطالعه برای اولین بار نشان داد که پلی مورفیسم های CLEC5A با حساسیت به KD، تشکیل ضایعه عروق کرونر، و پاسخ درمان ایمونوگلوبولین داخل وریدی در یک جمعیت تایوانی مرتبط نیست.
عدم ارتباط بین پلی مورفیسم های تک نوکلئوتیدی ژن CLEC5A و بیماری کاوازاکی در کودکان تایوانی
fcffl6m4
ویروس‌های آنفولانزا از مهم‌ترین پاتوژن‌های انسانی هستند و مسئول اپیدمی‌های سالانه و همه‌گیری‌های پراکنده و بالقوه ویرانگر هستند. پاسخ ایمنی هومورال نقش مهمی در دفاع در برابر این ویروس ها ایفا می کند و عمدتاً با تولید آنتی بادی هایی علیه گلیکوپروتئین هماگلوتینین (HA) محافظت می کند. با این حال، تنوع ژنتیکی بالای آنها به ویروس اجازه می دهد تا از پاسخ ایمنی میزبان و محافظت بالقوه ارائه شده توسط واکسن های فصلی فرار کند. ظهور مقاومت به داروهای ضد ویروسی در سال های اخیر گزینه های موجود برای کنترل آنفولانزا را محدودتر کرده است. بنابراین توسعه راهبردهای جایگزین برای پیشگیری و درمان آنفولانزا ضروری است. در این مطالعه، ما یک آنتی بادی مونوکلونال انسانی (PN-SIA49) را توصیف می کنیم که یک اپی توپ بسیار حفاظت شده واقع در ناحیه ساقه HA را تشخیص می دهد و قادر به خنثی کردن طیف وسیعی از ویروس های آنفلوانزا متعلق به زیرگروه های مختلف (H1، H2 و H5) است. . علاوه بر این، ما فعالیت محافظتی آن را در موش‌ها پس از چالش کشنده با ویروس‌های H1N1 و H5N1 توصیف می‌کنیم که کاربرد بالقوه‌ای در درمان عفونت‌های ویروس آنفلوانزا را پیشنهاد می‌کند.
یک آنتی بادی مونوکلونال انسانی خنثی کننده غیر VH1-69 از موش ها در برابر ویروس های H1N1 و H5N1 محافظت می کند.
ttyo4z6f
ما شیوع بزرگ سالمونلا انتریکا سروتیپ جاویانا را در میان شرکت‌کنندگان در بازی‌های پیوند ایالات متحده در سال 2002، از جمله 1500 گیرنده پیوند عضو، بررسی کردیم. روش‌های نظرسنجی مبتنی بر وب، گوجه‌فرنگی‌های از قبل خرد شده را به‌عنوان منبع شیوع این بیماری شناسایی کردند، که کاربرد چنین ابزارهای تحقیقاتی را برای مقابله با تغییر همه‌گیر شناسی بیماری‌های ناشی از غذا نشان می‌دهد.
بررسی مبتنی بر وب شیوع سالمونلوز چند حالته
lfv0ypjv
در سپتامبر 2001، وزارت بهداشت هاوایی از یک بیماری تب دار غیرعادی در یکی از ساکنان بدون سابقه سفر مطلع شد. تب دنگی تایید شد در طول این تحقیق، 1644 نفر مبتلا به بیماری دنگی اکتسابی محلی مورد بررسی قرار گرفتند و 122 (7٪) عفونت دنگی مثبت آزمایشگاهی شناسایی شدند. سروتیپ 1 ویروس دنگی از 15 بیمار جدا شد. هیچ موردی از تب خونریزی دهنده دنگی یا سندرم شوک گزارش نشده است. در 3 مورد، عفونت های اتوکتون به فردی که پس از سفر به پلینزی فرانسه، بیماری دنگولی را گزارش کرده بود، مرتبط شد. تجزیه و تحلیل فیلوژنتیک نشان داد که جدایه هاوایی ارتباط نزدیکی با جدایه های همزمان تاهیتی دارد. Aedes albopictus در تمام جوامع مورد بررسی در Oahu، Maui، Molokai، و Kauai وجود داشت. نه Ae مصری پیدا شد. این شیوع بر اهمیت حفظ نظارت و کنترل ناقلین بالقوه بیماری حتی در غیاب تهدید بیماری قریب الوقوع تاکید می کند.
تب دنگی، هاوایی، 2001-2002
qyiw18ft
تخمین دوره نهفتگی SARS
ftp67lkq
نظارت بر سندرم
xj7mpyue
متاپنوموویروس انسانی و شدت بیماری ویروس سنسیتیال تنفسی
m1xf62bf
پس زمینه: این تحقیق بخشی از یک طرح واکنش سریع قابل اعتراض بود که توسط شورای تحقیقات بهداشت نیوزلند و وزارت بهداشت در پاسخ به همه گیری آنفولانزای A در سال 2009 راه اندازی شد. هدف ارائه اطلاعات عملی مبتنی بر شواهد به مقامات بهداشتی در نیوزیلند برای هدایت توسعه و ارائه پیام‌های بهداشتی مؤثر برای H1N1 و سایر کمپین‌های بهداشتی بود. این مطالعه با ارائه داده‌های کیفی در مورد پاسخ‌های جامعه به پیام‌های بهداشتی کلیدی در کمپین‌های H1N1 در سال‌های 2009 و 2010، تأثیر پیام‌ها بر تغییر رفتار و تأثیر متفاوت بر گروه‌های آسیب‌پذیر در نیوزیلند به ابتکار عمل کمک کرد. روش‌ها: داده‌های کیفی در مورد پاسخ‌های جامعه به پیام‌های بهداشتی کلیدی در کمپین‌های H1N1 وزارت بهداشت در سال‌های 2009 و 2010، تأثیر پیام‌ها بر رفتار و تأثیر متفاوت بر گروه‌های آسیب‌پذیر جمع‌آوری شد. هشت گروه متمرکز در زمستان 2010 با 80 شرکت کننده از گروه هایی که توسط وزارت بهداشت به عنوان آسیب پذیر در برابر ویروس H1N1 شناسایی شده بودند، مانند افراد مبتلا به بیماری های مزمن، زنان باردار، کودکان، مردم اقیانوس آرام و مائوری برگزار شد. از آنجا که این مطالعه بخشی از یک ابتکار واکنش سریع بود، گروه های متمرکز به عنوان کارآمدترین ابزار جمع آوری داده ها در زمان موجود انتخاب شدند. برای مائوری، بحث گروهی متمرکز (hui) یک روش فرهنگی مناسب است. نتایج: تجزیه و تحلیل موضوعی داده ها چهار موضوع اصلی را شناسایی کرد: ریسک شخصی و اجتماعی، ایجاد استراتژی های جامعه، مسئولیت و منابع اطلاعاتی. مردم خواهان دریافت پیام هایی در مورد اقدامات خاصی بودند که می توانستند برای محافظت از خود و خانواده خود و کاهش هرگونه عواقب انجام دهند. آنها خواهان ارتباط شفاف و واقعی بودند که در آن اخبار خوب و بد توسط افرادی که می توانستند به آنها اعتماد کنند منتقل شود. نتیجه‌گیری: پاسخ‌های همه گروه‌ها نیاز به مدیریت ریسک مبتنی بر جامعه از جمله انتشار اطلاعات را تأیید کرد. تعامل با جوامع برای تسهیل آمادگی و ایجاد انعطاف پذیری جامعه در برابر رویدادهای همه گیر آینده ضروری خواهد بود. این تحقیق تصویری از پیچیدگی‌های چگونگی درک و پاسخ مردم به پیام‌های بهداشتی مرتبط با همه‌گیری H1N1 ارائه می‌کند. اهمیت تفاوت‌های شناسایی‌شده در تجزیه و تحلیل به خودی خود تفاوت‌ها نیست، بلکه مشکلات را با استراتژی هشدار همه‌گیری «یک اندازه متناسب با همه» برجسته می‌کند.
پاسخ های جامعه به کمپین های ارتباطی برای آنفولانزای A (H1N1): یک مطالعه گروهی متمرکز
ivl5i3kz
یک عامل مهم در موفقیت یک پاتوژن، سرعت انتقال آن از آلوده به میزبان حساس است. اگرچه گزارش‌های حکایتی وجود دارد مبنی بر اینکه کلون‌های استافیلوکوکوس اورئوس مقاوم به متی‌سیلین (MRSA) از نظر قابلیت انتقال در محیط‌های بیمارستانی متفاوت هستند، تلاش‌ها برای تعیین کمیت چنین تغییراتی برای زیرگروه‌های رایج وجود ندارد، و همچنین روش‌هایی برای پرداختن به این سوال با استفاده از داده‌های غربالگری MRSA که به‌طور معمول جمع‌آوری شده است در بومی‌ها وجود ندارد. تنظیمات در اینجا ما روشی را برای تعیین کمیت انتقال متغیر با زمان انواع مختلف پاتوژن‌های بیمارستانی باکتریایی با استفاده از داده‌های نظارت معمول ارائه می‌کنیم. این روش رویکردهایی را برای تخمین اعداد تولید مثل بر اساس بازسازی احتمالی درختان همه‌گیر تطبیق می‌دهد، اما از خطرات نسبی به جای فواصل سریالی برای تخصیص احتمالات به منابع مختلف برای رویدادهای انتقال مشاهده شده استفاده می‌کند. این روش برای داده‌های جمع‌آوری‌شده به عنوان بخشی از یک مطالعه مشاهده‌ای گذشته‌نگر از شیوع همزمان MRSA در بریتانیا با کلون‌های بومی غالب MRSA (ST22 و ST36) و یک سویه MRSA ST239 آسیایی (ST239-TW) در دو مراقبت ویژه بزرگسالان استفاده می‌شود. واحدها، و با رویکردی مبتنی بر یک مدل انتقال کاملاً پارامتری مقایسه شده است. نتایج از این فرضیه پشتیبانی می‌کند که کلون‌ها به یک اقدام کنترل عفونت مبتنی بر استفاده از ضد عفونی‌کننده‌های موضعی پاسخ متفاوتی دادند، که در کاهش انتقال کلون‌های بومی مؤثرتر بود. آنها همچنین پیشنهاد می کنند که در یکی از دو ICU، بیماران مستعمره شده یا آلوده به کلون MRSA ST239-TW به طور مداوم خطر بیشتری برای انتقال MRSA به بیماران بدون MRSA داشتند. این یافته‌ها برخی از اولین شواهد کمی را در مورد افزایش قابلیت انتقال دودمان همه‌گیر MRSA نشان می‌دهند و ارزش بالقوه تطبیق اقدامات کنترل عفونت بیمارستانی برای زیرگروه‌های پاتوژن خاص را برجسته می‌کنند.
کمی سازی اعداد تولید مثل نوع خاص برای پاتوژن های بیمارستانی: شواهدی برای انتقال افزایش یافته یک کلون MRSA نوع 239 توالی آسیایی
alyn1i00
ساپوویروس یک سرده از کالیسی ویروس ها است که به عنوان عامل بیماری روده در انسان و حیوانات شناخته شده است. تنوع ژنتیکی قابل‌توجهی در بین ساپویروس‌ها وجود دارد که بر اساس آنالیز فیلوژنتیکی توالی پروتئین کپسید تمام طول به ژنوگروه‌های مختلف طبقه‌بندی می‌شوند. در حالی که چندین گونه پستانداران، از جمله انسان، خوک، راسو و سگ، به عنوان میزبان حیوانی برای ساپویروس‌ها شناسایی شده‌اند، با وجود تنوع بیولوژیکی، هیچ گزارشی از ساپوویروس‌ها در خفاش‌ها وجود نداشت. در این گزارش، نتایج یک مطالعه نظارتی هدفمند در گونه‌های مختلف خفاش در هنگ کنگ را ارائه می‌کنیم. پنج نمونه از 321 نمونه از گونه خفاش، Hipposideros pomona، با RT-PCR برای ساپوویروس ها مثبت بودند. توالی ژنوم کامل یا تقریباً تمام طول تقریباً 7.7 کیلوبایت برای سه سویه به دست آمد که سازماندهی مشابهی از ژنوم را در مقایسه با سایر ساپوویروس‌ها نشان داد. جالب توجه است، آنها دارای بسیاری از ویژگی های ژنومی غیر معمولی اکثر ساپوویروس ها هستند، مانند محتوای G+C بالا و حداقل سرکوب CpG. تجزیه و تحلیل فیلوژنتیکی پروتئین‌های ویروسی نشان داد که ساپوویروس خفاش از دودمان ساپوویروس اجدادی نشأت می‌گیرد و نزدیک‌ترین ارتباط را با ساپوویروس‌های خوک دارد. تجزیه و تحلیل استفاده از کدون نشان داد که ژنوم ساپوویروس خفاش دارای سوگیری استفاده از کدون بیشتر نسبت به سایر ژنوم‌های ساپوویروس است. به طور خلاصه، ما کشف و خصوصیات ژنومی اولین calicivirus خفاش را گزارش می‌کنیم که به نظر می‌رسد تحت شرایط مختلف پس از واگرایی اولیه از سایر دودمان‌های ساپوویروس تکامل یافته است.
کشف و خصوصیات ژنومیک یک ساپوویروس جدید خفاش با ویژگی‌های ژنومی غیرمعمول و موقعیت فیلوژنتیکی
k7myxo6p
آنزیم های مبدل آنژیوتانسین (ACEs) اجزای کاتالیزوری کلیدی سیستم رنین-آنژیوتانسین هستند که با متعادل کردن اثرات یکدیگر، تنظیم دقیق فشار خون را انجام می دهند. نشان داده شده است که مهار ACE باعث بهبود آسیب شناسی در بیماری های قلبی عروقی می شود، در حالی که ACE2 در قلب نارسا محافظ قلبی است. با این حال، مکانیسم هایی که ACE2 به واسطه آن عملکردهای محافظتی قلبی خود را واسطه می کند، هنوز به طور کامل مشخص نشده است. در اینجا نشان می‌دهیم که هر دو ACE و ACE2 زیر واحدهای اینتگرین را به روشی مستقل از RGD متصل می‌کنند و می‌توانند به عنوان بسترهای چسبندگی سلولی عمل کنند. ما نشان می‌دهیم که بیان سلولی ACE2 چسبندگی سلولی را افزایش می‌دهد. علاوه بر این، ما شواهدی ارائه می کنیم که ACE2 محلول (sACE2) قادر به سرکوب سیگنالینگ اینتگرین با واسطه FAK است. علاوه بر این، sACE2 بیان Akt را افزایش می دهد و در نتیجه نسبت مولکول سیگنال دهنده Akt فسفریله شده را کاهش می دهد. این نتایج نشان می دهد که ACE2 نقشی در تعاملات سلول-سلول ایفا می کند و احتمالاً برای تنظیم دقیق سیگنالینگ اینتگرین عمل می کند. از این رو، بیان و برش ACE2 در غشای پلاسمایی ممکن است بر تعاملات ماتریکس خارج سلولی سلول و سیگنال دهی که بقا و تکثیر سلول را واسطه می کند، تأثیر بگذارد. به این ترتیب، ریزش اکتودومین ACE2 ممکن است در روند بازسازی پاتولوژیک قلب نقش داشته باشد.
آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACE) و ACE2 باند اینتگرین ها و ACE2 سیگنالینگ اینتگرین را تنظیم می کند.
ss1435el
درمان با اینترفرون آلفا (IFNα)، علیرغم اثربخشی خوب در درمان عفونت HCV، منجر به عوارض جانبی عمده، به ویژه القای یک لنفوسیتوپنی قوی سلول T محیطی می شود. ما در اینجا پیامدهای اولیه درمان IFNα را بر عملکرد تیموس و هموستاز سلول‌های T محیطی در بیماران در فاز حاد یا مزمن عفونت HCV و همچنین در بیماران مبتلا به HIV/HCV تجزیه و تحلیل می‌کنیم. تکامل زیرمجموعه‌های سلول T و هموستاز سلول T با فلوسیتومتری تخمین زده شد، در حالی که عملکرد تیموس از طریق کمی کردن حلقه‌های برش گیرنده سلول T (TREC) و تخمین تکثیر سلول‌های T پیش‌آمیز داخل تیمیک در طول چهار ماه اول پس از اندازه‌گیری شد. شروع درمان با IFNα با شروع ماه اول درمان، یک لنفوسیتوپنی عمیق برای همه زیرمجموعه‌های سلول T، از جمله سلول‌های T ساده و مهاجران اخیر تیموس (RTE) مشاهده شد که با مهار تکثیر سلول‌های T پیش‌ساز داخل تیمیک همراه بود. غلظت پلاسمایی اینترلوکین (IL)-7 در حالی که لنفوسیتوپنی پیشرفت می کرد به سرعت کاهش یافت. این نه نتیجه مصرف بیشتر سیتوکین بود و نه به دلیل خنثی سازی آن توسط CD127 محلول. کاهش غلظت IL-7 پلاسما تحت درمان با IFNα با کاهش بار ویروسی HCV، فعالیت تیموس و غلظت RTE در خون مرتبط است. این داده‌ها نشان می‌دهند که درمان مبتنی بر IFNα به سرعت بر روی تیموپوزیس تأثیر می‌گذارد و در نتیجه، هموستاز سلول‌های T را مختل می‌کند. چنین عارضه جانبی ممکن است برای ادامه درمان با IFNα مضر باشد و ممکن است منجر به افزایش سطح خطر عفونی، به ویژه در بیماران مبتلا به HIV/HCV شود. در مجموع، این مطالعه پتانسیل درمانی IL-7 را در حفظ هموستاز سلول های T محیطی در بیماران تحت درمان با IFNα نشان می دهد.
تغییر عملکرد تیموس در طول درمان با اینترفرون در بیماران مبتلا به HCV
dby5aksb
سابقه و هدف: ویروس سنسیشیال تنفسی (RSV) یکی از علل اصلی بیماری های شدید دستگاه تنفسی تحتانی در دوران نوزادی و اوایل کودکی است. علیرغم اهمیت آن به عنوان یک پاتوژن، هنوز هیچ واکسن مجاز علیه RSV وجود ندارد. گلیکوپروتئین پیوست (G) RSV یک هدف بالقوه مهم برای پاسخ های ایمنی ضد ویروسی محافظ است. باکولوویروس نوترکیب اخیراً به عنوان یک ناقل واکسن جدید ظاهر شده است، زیرا دارای خواص ایمنی ذاتی و مشخصات ایمنی زیستی خوبی است. روش‌ها: ما یک واکسن RSV مبتنی بر باکولوویروس نوترکیب، Bac-RSV/G ساخته‌ایم که گلیکوپروتئین G را نشان می‌دهد، و ایمنی‌زایی و اثر حفاظتی را با ایمن‌سازی داخل بینی موش‌های BALB/c با Bac-RSV/G ارزیابی کردیم. نتایج: Bac-RSV/G به طور موثر ایمنی محافظتی در برابر چالش RSV ایجاد می کند. پاسخ IgG قوی سرم و IgA مخاطی با ایمن سازی داخل بینی با Bac-RSV/G القا شد. علاوه بر ایمنی هومورال، پاسخ‌های سلول T Th17- و همچنین Th1-ویژه G در ریه‌های موش‌های Bac-RSV/G-ایمنی پس از چالش RSV شناسایی شد. نه ائوزینوفیلی ریه و نه کاهش وزن ناشی از واکسن بر ایمن سازی Bac-RSV/G و عفونت RSV متعاقب آن مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: داده‌های ما نشان می‌دهد که تجویز داخل بینی واکسن Bac-RSV/G مبتنی بر باکولوویروس برای القای محافظت در برابر RSV کارآمد است و یک رژیم واکسیناسیون پیشگیرانه امیدوارکننده را نشان می‌دهد.
واکسن مبتنی بر باکولوویروس که گلیکوپروتئین ویروس سنسیتیال تنفسی را نشان می‌دهد، بدون بیماری تقویت‌شده با واکسن، ایمنی محافظتی در برابر عفونت RSV ایجاد می‌کند.
t0y0b0gb
هانتاویروس‌های اخیراً شناسایی‌شده توسط خروس‌ها و خال‌ها (راستی Soricomorpha) نشان می‌دهد که پستانداران دیگری که نسب مشترک دارند ممکن است به عنوان مخزن عمل کنند. برای بررسی این احتمال، بافت های آرشیوی 213 خفاش حشره خوار (order Chiroptera) برای RNA هانتاویروس توسط RT-PCR آنالیز شدند. پس از تلاش‌های ناموفق متعدد، RNA هانتاویروس در بافت کبد تثبیت شده با اتانول از دو پیپسترل موز (Neoromicia nanus)، که در نزدیکی روستای مویاسوئه در ساحل عاج، آفریقای غربی، در ژوئن 2011 ضبط شده بودند، شناسایی شد. روش‌های حداکثر احتمال و بیزی نشان داد که هانتاویروس جدید، به نام ویروس مویاسو (MOUV)، به‌جز ویروس نوا در مول رایج اروپایی (Talpa europaea) با سایر هانتاویروس‌های جوندگان و سوریکومورف‌ها واگرا و پایه است. توالی‌یابی کامل ژنوم MOUV و بررسی‌های بیشتر از سایر گونه‌های خفاش برای هانتاویروس‌ها، که اکنون در حال انجام است، بینش‌های مهمی را در مورد تکامل و تنوع ویروس‌های هانتا ارائه می‌کند.
دودمان واگرا از یک هانتاویروس جدید در موز pipistrelle (Neoromicia nanus) در ساحل عاج
wbj0w365
در این مطالعه ما یک استراتژی جدید واکسن باکتریایی را پیشنهاد می‌کنیم که در آن باکتری‌های غیر بیماری‌زا با صفات مطلوب برای القای ایمنی محافظتی تکمیل می‌شوند. برای نشان دادن اثبات اصل این استراتژی جدید واکسیناسیون، از ارگانیسم مدل لیستریا ایمنی داخل سلولی استفاده می کنیم. ما یک پلاسمید BAC با تعداد کپی کم حاوی خوشه ژن حدت (vgc) L. monocytogenes (Lm) را به سویه غیر بیماری زا L. innocua (L.inn) معرفی کردیم و توانایی آن را برای القای ایمنی سلولی محافظ مورد بررسی قرار دادیم. سویه به دست آمده (L.inn::vgc) برای حدت در داخل بدن ضعیف شد و یک پاسخ التهابی مضر میزبان را در مقایسه با Lm نشان داد. مانند Lm، L.inn::vgc باعث تولید اینترفرون نوع I شد و محافظت توسط سلول های T CD8(+) اختصاصی لیستریا انجام شد. طراحی منطقی واکسن که به موجب آن سویه‌های غیر بیماریزا دارای قابلیت‌هایی برای القای حفاظت هستند، اما فاقد اثرات مضر التهابی هستند، نوید بزرگی را برای مطالعات آینده با استفاده از باکتری‌های غیر بیماری‌زا به عنوان ناقل واکسیناسیون ارائه می‌دهد.
مصونیت محافظتی در برابر عفونت لیستریا مونوسیتوژنز با واسطه لیستریا ایننوکوا نوترکیب حاوی جایگاه VGC
mkwpuav6
پس زمینه: صدف مانیل (Ruditapes philippinarum) یک گونه دوکفه ای کشت شده در سراسر جهان با ارزش تجاری مهم است. بیماری هایی که این گونه را تحت تاثیر قرار می دهد می تواند منجر به خسارات اقتصادی زیادی شود. از آنجا که دانش مکانیسم‌های مولکولی پاسخ ایمنی در دوکفه‌ای، به‌ویژه صدف‌ها، کمیاب و تکه‌تکه است، ما RNA از هموسیت‌های R. philippinarum تحریک‌شده با ایمنی را با 454-pyrosequencing تعیین توالی کردیم تا ژن‌های دخیل در دفاع ایمنی آن‌ها در برابر بیماری‌های عفونی را شناسایی کنیم. روش‌شناسی و یافته‌های اصلی: توالی‌یابی عمیق R. philippinarum با توان عملیاتی بالا با استفاده از فناوری 454 پیروسکانسینگ، 974976 خواندن با کیفیت بالا با میانگین طول خواندن 250 جفت باز را به همراه داشت. قرائت ها در 51265 کانتیگ جمع شدند و 44.7 درصد از توالی های نوکلئوتیدی ترجمه شده به پروتئین با موفقیت حاشیه نویسی شدند. 35 بیماری که اغلب یافت شد شامل تعداد زیادی ژن مرتبط با ایمنی بود و تجزیه و تحلیل دقیق‌تر وجود اعضای احتمالی چندین مسیر و فرآیند ایمنی مانند آپوپتوز، مسیر سیگنالینگ و آبشار کمپلمان را نشان داد. ما توالی‌هایی از مولکول‌ها را پیدا کرده‌ایم که قبلاً هرگز در دوکفه‌ای توصیف نشده‌اند، به‌ویژه در مسیر کمپلمان که تقریباً همه اجزا در آن حضور دارند. نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان‌دهنده اولین تحلیل رونوشت با استفاده از 454-pyrosequencing است که روی R. philippinarum متمرکز بر سیستم ایمنی آن انجام شد. نتایج ما منبع غنی از داده‌ها را برای کشف و شناسایی ژن‌های جدید فراهم می‌کند که به عنوان پایه‌ای برای ساخت ریزآرایه و مطالعه بیان ژن و همچنین برای شناسایی نشانگرهای ژنتیکی عمل می‌کند. کشف توالی‌های ایمنی جدید بسیار سازنده بود و منجر به انواع مختلفی از بیماری‌ها شد که ممکن است در مکانیسم‌های دفاعی Ruditapes philippinarum نقش داشته باشند.
رونویسی هموسیت‌های تحریک‌شده با سیستم ایمنی آزمایشگاهی از Manila Clam Ruditapes philippinarum با استفاده از توالی‌یابی با توان عملیاتی بالا
zss38mct
داده‌های مربوط به همه موارد گزارش‌شده آنفولانزای همه‌گیر A (H1N1) در سال 2009 از سیستم اطلاعات چین برای کنترل و پیشگیری از بیماری به‌دست آمد. الگوهای توزیع مکانی-زمانی موارد از طریق تحلیل فضایی مشخص شد. تأثیر عوامل خطر مرتبط با سفر بر تهاجم بیماری با استفاده از تجزیه و تحلیل بقا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و عوامل آب و هوایی مرتبط با انتقال محلی با استفاده از رگرسیون پواسون چند سطحی، هر دو در سطح شهرستان، شناسایی شدند. نتایج نشان داد که اپیدمی منطقه جغرافیایی وسیعی را در بر گرفته است و بیشترین مناطق آسیب دیده در غرب چین بوده است. تفاوت‌های قابل‌توجهی در بروز در میان گروه‌های سنی مشاهده شد که بروز در کودکان در سن مدرسه به اوج خود رسید. به طور کلی، اپیدمی از جنوب شرقی به شمال غربی گسترش یافت. نزدیکی به فرودگاه‌ها و تقاطع با بزرگراه‌ها یا آزادراه‌های ملی، اما نه راه‌آهن، متغیرهای مرتبط با حضور این بیماری در یک شهرستان بودند. دمای پایین تر و رطوبت نسبی کمتر عوامل اقلیمی تسهیل کننده انتقال محلی پس از تصحیح اثرات تعطیلات تابستانی مدارس و تعطیلات عمومی و همچنین تراکم جمعیت و تراکم امکانات پزشکی بودند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مداخلات متمرکز بر سفرهای داخلی، تراکم جمعیت و عوامل آب و هوایی می‌تواند در کاهش تأثیر سلامت عمومی بیماری‌های همه‌گیر آنفلوانزا در آینده نقش داشته باشد.
توزیع و عوامل خطر 2009 آنفولانزای همه گیر A (H1N1) در سرزمین اصلی چین
wmphlnpt
سروتیپ های 1 تا 9 پارامیکسوویروس پرندگان (APMV) از بسیاری از گونه های مختلف پرندگان جدا شده اند. APMV-1 (ویروس بیماری نیوکاسل) تنها سروتیپ است که به خوبی مشخص شده است، به دلیل عوارض، مرگ و میر بالا و زیان اقتصادی ناشی از سویه های بسیار بدخیم. اطلاعات بسیار کمی در مورد پاتوژنز، تکثیر، حدت و تروپیسم سایر سروتیپ های APMV وجود دارد. در اینجا، این برای سویه‌های نمونه اولیه سروتیپ‌های APMV 2-9 در کشت سلولی و در جوجه‌ها و اردک‌ها مورد ارزیابی قرار گرفت. در کشت سلولی، تنها APMV-1، -3 و -5 باعث ایجاد سینسیتیوم شد. در سلول‌های DF1 مرغ، APMV-3 با بازدهی نزدیک به APMV-1 تکثیر شد، در حالی که APMV-2 و -5 به تیترهای پایین‌تر و میانی تکثیر شدند و بقیه بسیار پایین‌تر بودند. سنجش میانگین زمان مرگ (MDT) در تخم مرغ و آزمون شاخص بیماریزایی داخل مغزی (ICPI) در جوجه‌های SPF 1 روزه نشان داد که انواع APMV 2-9 غیر بیماریزا هستند. ارزیابی تکثیر در سلول‌های عصبی اولیه در شرایط آزمایشگاهی و همچنین در مغز جوجه‌های 1 روزه نشان داد که در بین انواع 2-9، تنها APMV-3 نوروتروپیک بود، اگرچه این ویروس عصبی نبود. به دنبال عفونت داخل بینی جوجه های 1 روزه و 2 هفته ای، تکثیر انواع APMV 2-9 عمدتاً به دستگاه تنفسی محدود شد، اگرچه APMV-3 عصبی و نوروتروپیک (اما نه عصبی) بود و همچنین در طحال عفونت تجربی داخل بینی اردک‌های اردک 3 هفته‌ای با APMV هیچ علامت بالینی ایجاد نکرد (حتی برای APMV-1) و تکثیر ویروسی محدودی از APMVs (از جمله APMV-1) در دستگاه تنفسی فوقانی را بدون توجه به جداسازی آنها نشان داد. منبع، نشان دهنده بدخیم بودن انواع APMV 1-9 در اردک اردک است. ارتباط بین حضور یک محل برش فورین در پروتئین F، تشکیل سینسیتیوم، گسترش سیستمیک و حدت که به خوبی با پاتوتیپ‌های APMV-1 تثبیت شده است، با سایر سروتیپ‌های APMV مشهود نبود.
همانندسازی، نوروتروپیسم و ​​بیماری زایی سروتیپ های 9-1 پارامیکسوویروس پرندگان در جوجه ها و اردک ها
a93brk5n
پس زمینه: تجزیه و تحلیل استفاده از کدون می تواند چیزهای زیادی در مورد تکامل مولکولی ویروس ها آشکار کند. با این وجود، اطلاعات کمی در مورد الگوی استفاده از کدون مترادف ژنوم سیرکوویروس خوک (PCV) در فرآیند تکامل آن در دسترس است. در این مطالعه، برای دستیابی به درک جدیدی از ویژگی‌های تکاملی PCV و اثرات انتخاب طبیعی از میزبان آن بر الگوی استفاده از کدون ویروس، الگوها و عوامل کلیدی تعیین‌کننده استفاده از کدون در PCV مورد بررسی قرار گرفت. روش ها: ما تجزیه و تحلیل جامعی را بر روی الگوی استفاده از کدون در ژنوم PCV، با محاسبه میزان استفاده از کدون مترادف نسبی (RSCU)، تعداد موثر کدون ها (ENC)، ​​دی نوکلئوتیدها و محتوای اسید نوکلئیک ژنوم PCV انجام دادیم. نتایج: ژنوم‌های PCV محتوای نسبتاً کمتری از GC و ترجیح کدون دارند، این نتیجه نشان می‌دهد که محدودیت‌های نوکلئوتیدی تأثیر عمده‌ای بر استفاده از کدون مترادف آن دارد. نتایج تجزیه و تحلیل مکاتبات نشان می دهد که الگوهای استفاده از کدون PCV ژنوتیپ های مختلف، زیرژنوتیپ های مختلف به شدت تغییر کرده اند، و تفاوت های قابل توجهی در الگوهای استفاده از کدون هر ویروس Circoviridae وجود دارد. بین PCV و میزبان آن در استفاده از کدون مترادف آنها قابل مقایسه است. که فشار انتخاب طبیعی از عامل میزبان نیز بر الگوهای استفاده از کدون PCV تأثیر می گذارد. به طور خاص، ژنوتیپ PCV II در استفاده از کدون مترادف بیشتر شبیه به خوک است تا ژنوتیپ PCV I، که ممکن است یکی از مهم ترین مکانیسم های مولکولی ژنوتیپ PCV II برای ایجاد بیماری باشد. نتایج محاسبات فراوانی نسبی دی نوکلئوتیدها نشان می دهد که ترکیب دی نوکلئوتیدها نیز نقش کلیدی در تنوع یافت شده در استفاده از کدون مترادف در PCV ایفا می کند. علاوه بر این، عوامل جغرافیایی، میانگین عمومی آب گریزی و معطر بودن ممکن است با تشکیل الگوهای استفاده از کدون PCV مرتبط باشد. نتیجه گیری: نتایج این مطالعات نشان می دهد که الگوی استفاده از کدون مترادف ژنوم PCV نتیجه برهمکنش فشار جهش و انتخاب طبیعی از میزبان آن است. اطلاعات حاصل از این مطالعه نه تنها ممکن است ارزش نظری در درک ویژگی‌های استفاده از کدون مترادف در ژنوم‌های PCV داشته باشد، بلکه ارزش قابل توجهی برای تکامل مولکولی PCV نیز دارد.
الگوها و عامل تأثیرگذار استفاده از کدون مترادف در سیرکوویروس خوک
c0smzrt6
سابقه و هدف: ویروس دنگی (DENV) یک تهدید سلامت عمومی در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری جهان است. یک آنتی بادی درمانی علیه پروتئین پوشش ویروسی (E) یک ایمونوتراپی امیدوارکننده برای کنترل بیماری است. روش / یافته های اصلی: ما هفده آنتی بادی مونوکلونال جدید موش (mAbs) با واکنش پذیری بالا در برابر پروتئین E ویروس دنگی نوع 2 (DENV-2) تولید کردیم. بادی‌آب‌ها با استفاده از نوترکیب پروتئین E دامنه I-II (E-DI-II) و III (E-DIII) از DENV-2 تشریح شدند. با استفاده از تست خنثی‌سازی کاهش پلاک (PRNT) و سنجش محافظت از موش با دوزهای کشنده DENV-2، ما چهار بادی‌آب‌های اختصاصی سروتیپ را شناسایی کردیم که دارای فعالیت خنثی‌کننده بالایی در برابر عفونت DENV-2 بودند. از این چهار، E-DIII با هدف قرار دادن mAb DB32-6 قوی ترین mAb خنثی کننده در برابر سویه های مختلف DENV-2 بود. با استفاده از نمایش فاژ و ذرات ویروس مانند (VLPs) متوجه شدیم که باقیمانده K310 در رشته A-DIII کلید اتصال mAb DB32-6 E-DIII است. ما با موفقیت DB32-6 را به یک نسخه انسانی تبدیل کردیم که قدرت خنثی سازی DENV-2 را حفظ کرد و عفونت ویروسی را تقویت نکرد. DB32-6 اثر درمانی در برابر مرگ و میر ناشی از سویه های مختلف DENV-2 را در دو مدل موش حتی در آزمایشات پس از مواجهه نشان داد. نتیجه‌گیری/ اهمیت: ما از استراتژی‌های جدید نقشه‌برداری اپی توپ، با ترکیب نمایش فاژ با VLPs، برای شناسایی اپی توپ‌های مهم رشته A با فعالیت خنثی‌کننده قوی استفاده کردیم. این مطالعه آنتی‌بادی‌های درمانی بالقوه‌ای را معرفی کرد که ممکن است قادر به ارائه محافظت گسترده در برابر عفونت‌های مختلف DENV-2 بدون افزایش فعالیت در انسان باشند.
توسعه یک آنتی بادی انسانی با پتانسیل درمانی بالا در برابر ویروس دنگی نوع 2
uofygmeu
حفاظت میزبان در برابر چندین پاتوژن درون سلولی نیازمند القای پاسخ سلول های T CD8(+) است. سلول‌های T CD8(+) سلول‌های موثری هستند که می‌توانند مقادیر بالایی از سیتوکین‌های پیش‌التهابی تولید کنند و سلول‌های هدف آلوده را به طور موثر از بین ببرند. با این حال، نقش محافظتی برای سلول های T CD8(+) در طول عفونت لیشمانیا هنوز بحث برانگیز است و تا حد زیادی به مدل عفونت بستگی دارد. در این بررسی، نقش سلول‌های T CD8(+) را در طول انواع مختلف عفونت‌های لیشمانیا، پس از واکسیناسیون، و به عنوان اهداف ایمنی درمانی بالقوه مورد بحث قرار می‌دهیم.
سلول های T CD8(+) در عفونت لیشمانیا: دوستان یا دشمنان؟
e0tcmzl2
یک تصویر در حال ظهور از ماهیت سیستم های ایمنی در سراسر فیلاهای حیوانات، محافظه کاری برخی از ویژگی ها و ظاهر را در میان و درون شاخه های راه حل های دفاعی جدید و خاص دودمان نشان می دهد. دومی در مجموع نمایانگر شکل عمده و نادیده گرفته شده تنوع جانوری است. عوامل مؤثر بر این الگوی جدید تکاملی کلان (بالاتر از سطح گونه) در نظر گرفته شده است و شامل اتخاذ سبک های مختلف زندگی، تاریخچه زندگی، و برنامه های بدن است. مزیت کلی متمایز بودن با توجه به دفاع ایمنی. و پاسخ های مورد نیاز برای مقابله با انگل ها، که بسیاری از آنها میزبان ها را به شیوه ای خاص از دودمان مبتلا می کنند. این الگوی جدید در مقیاس بزرگ نشان می‌دهد که پدیده‌های ایمونولوژیک می‌توانند فرآیندهای تکاملی خرد (در سطح جمعیت در گونه‌ها) را تحت تأثیر قرار دهند که در نهایت می‌تواند به رویدادهای کلان تکاملی مانند گونه‌زایی، تشعشعات یا انقراض منجر شود. پدیده‌های مبتنی بر ایمونولوژیک نقشی در حمایت از تنوع درون گونه‌ای، تخصص و اختصاصیت میزبان انگل‌ها ایفا می‌کنند و مکانیسم‌هایی مورد بحث قرار می‌گیرند که به موجب آن این امر می‌تواند منجر به گونه‌زایی انگل شود. تغییر میزبان - کسب گونه های میزبان جدید توسط انگل ها - یک مکانیسم اصلی است که تنوع انگل را هدایت می کند و اغلب در ظهور بیماری نقش دارد. همچنین یکی از مواردی است که می تواند با کاهش صلاحیت ایمنی میزبان های جدید مورد توجه قرار گیرد. مکانیسم‌های مربوط به پدیده‌های ایمنی طرفدار تنوع درون گونه‌ای و گونه‌زایی گونه‌های میزبان نیز مورد بحث قرار می‌گیرند. دیدگاه کلان تکاملی در مورد ایمونولوژی در دنیای امروز بسیار ارزشمند است، از جمله نیاز به مطالعه طیف گسترده‌تری از گونه‌ها با سیستم ایمنی متمایز. بسیاری از این گونه ها با انقراض روبرو هستند، یکی دیگر از فرآیندهای کلان تکاملی تحت تأثیر پدیده های ایمنی.
ایمونولوژی کلان تکاملی: نقشی برای ایمنی در تنوع بخشیدن به زندگی حیوانات
9vw76cic
یک عارضه بالقوه کشنده عفونت آنفلوانزا، ایجاد پنومونی است که مستقیماً توسط ویروس آنفولانزا یا عفونت باکتریایی ثانویه ایجاد می شود. در بسیاری از موارد، پنومونی مربوط به آنفولانزای A 2009 توسط نمرات شدت پنومونی که معمولاً مورد استفاده قرار می‌گیرد، دست کم گرفته می‌شود و به سرعت پیشرونده است و منجر به نارسایی تنفسی می‌شود. در چنین مواردی تایید اتیولوژی توسط آزمایشات آزمایشگاهی ضروری است. تست آنتی ژن سریع و ایمونوفلورسانس تست های غربالگری مفیدی هستند، اما حساسیت محدودی دارند. تایید عفونت آنفولانزای همه گیر H1N1 A فقط با واکنش زنجیره ای پلیمراز رونوشت معکوس در زمان واقعی (rRT-PCR) یا کشت ویروسی قابل انجام است. موثرترین اقدام پیشگیرانه واکسیناسیون سالانه آنفولانزا در افراد منتخب است. تصمیم‌گیری در مورد تجویز داروهای ضد ویروسی برای درمان آنفولانزا یا شیمی‌پروفیلاکسی باید بر اساس عوامل بالینی و اپیدمیولوژیک باشد و نباید با نتایج آزمایش‌های آزمایشگاهی تأییدی به تأخیر بیفتد. مهارکننده های نورآمینیداز (NI) عوامل انتخابی هستند.
پیشرفت های اخیر در تشخیص و درمان پنومونی آنفلوآنزا
dg90gulb
در عنوان مشتق پیرازولون، C(15)H(12)N(2)O، حلقه پنج عضوی تقریباً مسطح است (انحراف r.m.s = 0.018 Å)، و حلقه های بنزن متصل به N و C به این سمت متمایل هستند. صفحه [زوایای دو وجهی = 21.45 (10) و 6.96 (10) درجه] و یک زاویه دو وجهی 20.42 (10) درجه با یکدیگر تشکیل می دهند. لایه های فوق مولکولی در ساختار کریستالی از طریق برهمکنش های C-H⋯O و C-H⋯N تشکیل می شوند و این لایه ها توسط برهمکنش های C-H⋯π و π-π بین پیرازول و حلقه های بنزن متصل به C در لایه های دوتایی مونتاژ می شوند. فاصله مرکز-مرکز حلقه = 3.6476 (12) Å]. لایه‌های دوتایی در امتداد محوری قرار می‌گیرند که توسط فعل و انفعالات π-π بین حلقه‌های بنزن متصل به N و C [فاصله مرکز-مرکز حلقه = 3.7718 (12) Å] به هم متصل می‌شوند.
1،3-دی فنیل-4،5-دی هیدرو-1H-پیرازول-5-ون
vvspjage
MEDI-565 (همچنین به عنوان MT111 شناخته می‌شود) یک آنتی‌بادی دو اختصاصی درگیرکننده سلول‌های T (BiTE®) است که در حال توسعه برای درمان بیماران مبتلا به سرطان‌هایی است که آنتی‌ژن کارسینومبریونیک (CEA) را بیان می‌کنند. MEDI-565 CEA را به سلول‌های سرطانی و CD3 را روی سلول‌های T متصل می‌کند تا با واسطه سلول‌های T باعث کشتن سلول‌های سرطانی شود. برای درک اساس مولکولی تشخیص CEA انسانی توسط MEDI-565 و اینکه چگونه پلی‌مورفیسم‌ها و اشکال متصل به CEA ممکن است بر فعالیت MEDI-565 تأثیر بگذارد، ما اپی توپ MEDI-565 را بر روی CEA با استفاده از روش‌های مدل‌سازی جهش‌زایی و همسانی ترسیم کردیم. ما دریافتیم که MEDI-565 یک اپی توپ ساختاری در حوزه A2 متشکل از اسیدهای آمینه 326-349 و 388-410، با باقی مانده های حیاتی F(326)، T(328)، N(333)، V(388)، G را تشخیص داد. (389)، P(390)، E(392)، I(408)، و N(410). دو پلی مورفیسم تک نوکلئوتیدی غیر مترادف (SNPs) (rs10407503، rs7249230) در ناحیه اپی توپ شناسایی شدند، اما با نرخ هموزیگوسیتی کم یافت می شوند. با جست‌وجوی پایگاه‌داده‌ی مرکز ملی اطلاعات بیوتکنولوژی GenBank، ما یک نوع پیوند mRNA از CEA را که قبلاً مشخص نشده بود، شناسایی کردیم که فاقد بخشی از دامنه N ترمینال، دامنه‌های A1 و B1 و بخش بزرگی از دامنه A2 است. تجزیه و تحلیل واکنش زنجیره ای پلیمراز کمی در زمان واقعی سرطان های متعدد بیان گسترده ای از CEA تمام قد را در این تومورها نشان داد، با بیان کمتر اما همخوانی از نوع اتصال CEA. از آنجایی که اپی توپ تا حد زیادی در نوع اتصال CEA وجود نداشت، MEDI-565 به کشتن سلول‌های T سلول‌هایی که صرفاً این شکل از CEA را بیان می‌کنند، متصل یا واسطه نمی‌شود. علاوه بر این، نوع اسپلایس با اتصال یا فعالیت MEDI-565 هنگامی که با CEA تمام طول بیان شد تداخلی نداشت. بنابراین MEDI-565 ممکن است به طور گسترده تومورهای CEA مثبت را بدون توجه به بیان نوع اتصال کوتاه CEA مورد هدف قرار دهد. داده‌های ما با هم نشان می‌دهند که فعالیت MEDI-565 نه تحت تأثیر SNP‌ها قرار می‌گیرد و نه توسط یک نوع اتصال CEA.
آنتی بادی CEA/CD3-Bispecific MEDI-565 (MT111) به یک اپی توپ غیرخطی در تمام طول متصل می شود، اما یک نوع اتصال کوتاه CEA نیست.
o6znx8t8
اکثر استراتژی‌های فعلی برای درمان‌های ضد ویروسی ویروس را به طور خاص و مستقیم هدف قرار می‌دهند، اما یک رویکرد جایگزین برای کشف دارو ممکن است تقویت پاسخ ایمنی به طیف گسترده‌ای از ویروس‌ها باشد. بر اساس مشاهدات بالینی در انسان و استراتژی‌های ژنتیکی موفق در مدل‌های تجربی، ما استدلال کردیم که سیستم سیگنال دهی بهبود یافته اینترفرون (IFN) ممکن است بهتر در برابر عفونت ویروسی محافظت کند. در اینجا هدف ما شناسایی ترکیبات با وزن مولکولی کوچک است که ممکن است این اثر مفید را تقلید کرده و دفاع ضد ویروسی را بهبود بخشد. بر این اساس، ما برای شناسایی مولکول‌های کوچکی که اجزای مسیر سیگنالینگ IFN را تقویت می‌کنند، یک سنجش غربالگری با توان بالای سلولی (HTS) ایجاد کردیم. این سنجش بر اساس یک صفحه فنوتیپی برای افزایش فعالیت عنصر پاسخ تحریک شده با IFN (ISRE) در قالبی کاملاً خودکار و قوی (Z'> 0.7) است. استفاده از این سیستم سنجش در کتابخانه ای از 2240 ترکیب (شامل 2160 داروی مورد تایید یا تایید شده قبلی) منجر به شناسایی 64 ترکیب با فعالیت قابل توجه ISRE شد. از بین این موارد، ما آنتی بیوتیک آنتراسایکلین، ایداروبیسین را برای اعتبارسنجی بیشتر و مکانیسم بر اساس فعالیت در محدوده زیر میکرومولار انتخاب کردیم. ما دریافتیم که اثر ایداروبیسین برای افزایش فعالیت ISRE توسط سایر اعضای این گروه دارویی آشکار است و مستقل از اثرات مهاری سیتوتوکسیک یا توپوایزومراز و همچنین سیگنال دهی یا تولید IFN درون زا است. ما همچنین مشاهده کردیم که این ترکیب با استفاده از محدوده دوز مشابه در یک سیستم کشت سلولی تلقیح شده با ویروس آنسفالومیوکاردیت (EMCV) باعث افزایش متعاقب بیان ژن تحریک‌شده با IFN (ISG) و اثر ضد ویروسی قابل‌توجهی شد. اثر ضد ویروسی نیز در غلظت‌های ترکیب کمتر از غلظت‌های مشاهده شده برای سمیت سلولی یافت شد. در مجموع، نتایج ما اثبات مفهومی برای استفاده از فعال‌کننده‌های اجزای مسیر سیگنالینگ IFN برای بهبود کارایی IFN و دفاع ایمنی ضد ویروسی و همچنین یک رویکرد HTS معتبر برای شناسایی مولکول‌های کوچکی است که ممکن است به این مزیت درمانی دست یابند.
غربالگری با توان عملیاتی بالا برای تقویت‌کننده‌های مولکولی کوچک مسیر سیگنال دهی اینترفرون برای هدایت نسل بعدی داروی ضد ویروسی
7vhcf929
ظهور سریع ایدز در انسان در طول دوره بین سال‌های 1980 و 2000 منجر به تلاش‌های گسترده‌ای برای درک بیشتر عوامل اتیولوژیک مشابه بیماری نقص ایمنی اکتسابی مزمن و پیشرونده در چندین گونه پستانداران شده است. لنتی ویروس‌هایی که دارای همولوژی توالی ژنی با ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV) هستند در گونه‌های مختلف (از جمله گوسفند، بز، اسب، گاو، گربه و چندین گونه میمون دنیای قدیم) یافت شده‌اند. لنتی ویروس ها، که شامل یک جنس از خانواده Retroviridae هستند، باعث عفونت مداوم می شوند که بسته به ویروس و گونه میزبان درگیر می تواند منجر به درجات مختلفی از عوارض و مرگ و میر شود. ویروس نقص ایمنی گربه (FIV) باعث یک بیماری سیستم ایمنی در گربه‌های خانگی (Felis catus) می‌شود که شامل کاهش جمعیت CD4+ لنفوسیت‌های T، افزایش حساسیت به عفونت‌های فرصت‌طلب و گاهی مرگ می‌شود. ویروس های مربوط به گربه خانگی FIV در انواع گربه سانان غیر اهلی نیز وجود دارد. این یک مرور مختصر از وضعیت فعلی دانش این گروه بزرگ و قدیمی از ویروس ها (FIVs) در آمریکای جنوبی است.
ویروس نقص ایمنی گربه در آمریکای جنوبی
w2yt76nd
هدف. نارسایی قلبی (HF) یک مشکل بهداشت عمومی جهانی است. مطالعات اولیه ادبیات نشان داد که تزریق شنفو (SFI) یکی از متداول ترین طب سنتی چینی برای HF در چین است. هدف این مقاله ارزیابی سیستماتیک اثربخشی و ایمنی SFI برای HF است. روش ها تا نوامبر 2011 یک جستجوی گسترده در 6 پایگاه داده الکترونیکی انگلیسی و چینی انجام شد. نود و نه دنباله تصادفی کنترل شده (RCTs) بدون توجه به زبان ها جمع آوری شد. دو نویسنده داده ها را استخراج کردند و کیفیت کارآزمایی را به طور مستقل ارزیابی کردند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از RevMan 5.0.2 استفاده شد. نتایج در مقایسه با درمان معمول و/یا پشتیبانی دستگاه، SFI همراه با درمان معمول و/یا پشتیبانی دستگاه تأثیر بهتری بر میزان تأثیر بالینی، مرگ‌ومیر، ضربان قلب، NT-proBNP و فاصله پیاده‌روی 6 دقیقه‌ای نشان داد. نتایج کاردیوگرافی اولتراسونیک همچنین نشان داد که SFI همراه با درمان معمول عملکرد قلب بیماران HF را بهبود می بخشد. تفاوت معنی داری در فشار خون بین گروه SFI و درمان معمول وجود نداشت. عوارض جانبی در سیزده مسیر با سیزده علامت خاص گزارش شد، در حالی که هیچ اثر جانبی جدی گزارش نشد. نتیجه گیری به نظر می رسد SFI برای درمان HF موثر است. با این حال، RCT های دقیق طراحی شده بیشتر به دلیل عدم دقت روش شناختی کافی در اکثر کارآزمایی های وارد شده، ضروری هستند.
تزریق شنفو طب چینی برای نارسایی قلبی: مروری سیستماتیک و متاآنالیز
ow5wt781
ویروس آنفولانزای A (H1N1) که در سال 2009 پدیدار شد، چهارمین بیماری همه گیر را پس از موارد 1918، 1957 و 1968 تشکیل داد. این نوع جدید با یک دسته بندی مجدد سه گانه، با بخش های ژنومی از منشاء آنفلوانزای خوکی، پرندگان و انسانی تشکیل شد. هدف از این مطالعه آنالیز توالی ژن‌های هماگلوتینین (n=2038) و نورآمینیداز (n=1273)، به منظور ارزیابی میزان تنوع در بین سویه‌های در گردش 2009-2010، تخمین اینکه آیا این ژن‌ها از طریق مثبت، منفی تکامل یافته‌اند، بود. یا مدل‌های انتخاب خنثی تکامل در طول مرحله همه‌گیری، و تجزیه و تحلیل درصد جهانی جهش‌های اسید آمینه مهم که می‌توانند عملکرد ویروسی را افزایش دهند، مانند قابلیت انتقال یا مقاومت به داروها. نظارت مستمر توسط مقامات بهداشت عمومی برای نظارت بر ظاهر انواع جدید آنفولانزا، به ویژه در مخازن حیوانات مانند خوکی و پرندگان، به منظور جلوگیری از انتقال احتمالی ویروس‌های حیوانی به انسان با پتانسیل همه‌گیری، حیاتی خواهد بود.
پایداری ژنوم آنفلوانزای همه‌گیر A (H1N1) 2009 بر اساس تجزیه و تحلیل ژن‌های هماگلوتینین و نورآمینیداز
w8meihe1
سابقه و هدف: با توجه به روابط نزدیک پرتغال با کشورهای آفریقایی، به ویژه مستعمرات سابق پرتغال، تشخیص مالاریا چیز نادری نیست. وقتی مسافری بیمار از مناطق آندمیک برمی گردد، مالاریا باید مظنون شماره یک باشد. دستورالعمل های درمانی سازمان جهانی بهداشت توصیه می کند که بزرگسالان مبتلا به مالاریا شدید باید در بخش مراقبت های ویژه (ICU) بستری شوند. MethodsSevere موارد مالاریا در بیماران بستری در ICU به صورت گذشته نگر (1990-2011) بررسی شد و شناسایی متغیرهای مرتبط با مرگ و میر در ICU انجام شد. امتیاز پیش‌بینی مالاریا (MPS)، امتیاز مالاریا برای بزرگسالان (MSA)، امتیاز فیزیولوژی حاد ساده (SAPSII) و امتیاز بر اساس معیارهای مالاریا شدید WHO اعمال شد. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از StataV12 انجام شد. ResultsFifty و نه بیمار در مطالعه وارد شدند، همه به جز سه بزرگسال بودند. 47 نفر (79.6%) مرد بودند. پارازیتمی در بدو بستری، در 48/59 (81.3٪) بیمار اندازه گیری شد، در 47 نفر از آنها (97.9٪) برابر یا بیشتر از 2٪ بود. شایع ترین عوارض ترومبوسیتوپنی در 54 بیمار (91.5%)، همراه با انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC) در هفت (11.8%)، نارسایی کلیه در 31 بیمار (52.5%)، 18 مورد (30.5%) اولیگوریک، شوک در 29 بیمار (49.1%)، اختلال عملکرد کبد در 27 بیمار (45.7%)، اسیدمی در 23 بیمار (38.9%)، اختلال عملکرد مغزی در 22 بیمار (37.2%)، 11 نفر با کمای غیرقابل تحریک، ادم ریوی / ARDS در 22 نفر (. 37.2٪ بیماران، هیپوگلیسمی در 18 (30.5٪) بیمار. 29 نفر (1/49%) پنج اختلال عملکردی یا بیشتر داشتند. میزان مرگ و میر مورد 15.2٪ بود. با مقایسه این چهار امتیاز، امتیاز SAPS II و WHO حساس‌ترین نسبت به پیش‌بینی مرگ بودند. در تجزیه و تحلیل تک متغیره، مرگ با نمره SAPS II، مالاریا مغزی، نارسایی حاد کلیوی و تنفسی، DIC، خونریزی خود به خود، اسیدوز و هیپوگلیسمی همراه بود. سن، ایمنی نسبی نسبت به مالاریا، تاخیر در تشخیص مالاریا و سطح انگلی با مرگ در این گروه ارتباطی نداشتند. نتیجه‌گیری: موارد شدید مالاریا باید در بخش مراقبت‌های ویژه کنترل شوند. SAPS II و امتیاز WHO پیش‌بینی‌کننده‌های خوبی برای مرگ و میر در بیماران مالاریا هستند، اما سایر امتیازات خاص شایسته بررسی آینده‌نگر هستند.
مالاریا وارداتی شدید در بخش مراقبت‌های ویژه: بررسی 59 مورد
gr8qp4em
همانطور که در اینجا مرور شد، مطالعات بیومکانیکی و بالینی متعددی از استفاده از تابش کنترل شده و دمای پایین تاندون‌های آلوگرافت برای ارائه نتایج بالینی عالی و آلوگرافت‌های استریل درجه تجهیزات پزشکی با حداقل خطر انتقال بیماری پشتیبانی می‌کنند.
استفاده از تابش گاما با دوز پایین کنترل شده برای استریل کردن تاندون های آلوگرافت برای بازسازی ACL: دیدگاه بیومکانیکی و بالینی
bfu2v53h
پس زمینه/هدف: ایمونوپاتوژنز عفونت مخفی ویروس هپاتیت C (HCV) موضوعی بحث برانگیز است و پیشنهاد شده است که تعادل پیچیده ای بین سیتوکین ها با فعالیت پیش و ضد التهابی را شامل شود. این کار با هدف بررسی تولید سیتوکین Th1 و Th2 سرم در بیماران مبتلا به عفونت مخفی HCV انجام شد. مواد و روش‌ها: سطح سرمی سیتوکین‌های Th1 (اینترلوکین [IL]-2، INF-γ) و Th2 (IL-4) در 27 بیمار مبتلا به عفونت مخفی HCV و 28 بیمار مبتلا به عفونت مزمن هپاتیت C اندازه‌گیری شد. نتایج: سطوح IL-2 و اینترفرون-γ در بیماران مبتلا به عفونت مزمن HCV به طور قابل توجهی افزایش یافت (001/0P<). IL-4 در عفونت مخفی HCV به طور قابل توجهی افزایش یافت (001/0P<). افزایش قابل توجهی در عفونت مزمن HCV در مورد بیلی روبین (P<0.001)، ALT (P = 0.009)، AST (P = 0.013)، AFP (P<0.001) مشاهده شد، در حالی که آلبومین سرم در عفونت مخفی HCV به طور قابل توجهی بالاتر بود (P< 0.001). التهاب نکرو (P<0.001)، فیبروز (P<0.001)، و سیروز (P = 0.03) در عفونت مزمن HCV به طور قابل توجهی افزایش یافت. نتیجه‌گیری: داده‌های ما شیوع بالایی از عفونت مخفی HCV (25٪) را در بیماران با نتایج آزمایش عملکرد کبد غیرطبیعی و غیرقابل توضیح نشان داد. این بیماران الگوی سیتوکین تنظیم کننده ایمنی مشخصی را نشان دادند که به تداوم ویروسی علاقه داشت و سیر کمتر تهاجمی این موجودیت بیماری را نسبت به عفونت مزمن HCV توضیح می داد.
الگوی سیتوکین تنظیم کننده ایمنی متمایز در بیماران مصری مبتلا به عفونت مخفی هپاتیت C و افزایش مداوم ترانس آمینازهای کبدی غیر قابل توضیح
zudnu71a
بیماری کاوازاکی (KD) با واسکولیت سیستمیک با علت ناشناخته مشخص می شود. ایمونوگلوبولین داخل وریدی با دوز بالا (IVIG) موثرترین درمان برای KD برای کاهش شیوع تشکیل ضایعه عروق کرونر (CAL) است. اخیراً، α2، 6 IgG سیالیله شده با یک گیرنده لکتین، مولکول چسبندگی داخل سلولی خاص-3 که 1 مربوط به همولوگ غیراینتگرین (SIGN-R1) را می گیرد، در موش و مولکول چسبندگی بین سلولی اختصاصی سلول دندریتیک (DC grabbing nonintegrin) گزارش شده است. -SIGN) در انسان، و برای ایجاد یک آبشار ضد التهابی. این مطالعه به منظور بررسی اینکه آیا پلی مورفیسم پروموتر DC-SIGN (CD209) -336 A/G (rs4804803) مسئول حساسیت و تشکیل CAL در بیماران KD با استفاده از سنجش های ژنوتیپی TaqMan SNP است یا خیر، انجام شد. در مجموع 521 نفر (278 بیمار KD و 243 کنترل) برای شناسایی SNP rs4804803 مورد بررسی قرار گرفتند و آنها مورد مطالعه قرار گرفتند و ارتباط معنی داری بین ژنوتیپ ها و فراوانی آلل rs4804803 در افراد کنترل و بیماران KD نشان دادند (004/0 = P در زیر مدل غالب). با این حال، نوع پروموتر ژن DC-SIGN با بروز مقاومت IVIG، تشکیل CAL در KD مرتبط نبود. آلل G پروموتر DC-SIGN -336 (rs4804803) یک آلل خطر در ایجاد KD است.
چند شکلی مرتبط با حساسیت بیماری کاوازاکی
tsvzg0ax
اینترفرون از موش ها در برابر عفونت و پاتوژنز ویروس استوماتیت تاولی (VSV) محافظت می کند. با این حال، مشخص نیست که کدام یک از ژن های متعدد تحریک شده با اینترفرون (ISG) واسطه اثر ضد ویروسی است. یک خانواده برجسته از ISGها ژن های تکرارهای تتراتریکوپپتیدی (Ifit) ناشی از اینترفرون هستند که شامل سه عضو در موش ها، Ifit1/ISG56، Ifit2/ISG54 و Ifit3/ISG49 است. عفونت داخل بینی با دوز پایین VSV برای موش های نوع وحشی کشنده نیست و هر سه ژن Ifit در سیستم عصبی مرکزی موش های آلوده القا می شوند. ما مشارکت بالقوه آنها را در حفاظت مشاهده شده از موش های نوع وحشی از پاتوژنز VSV، با بهره گیری از موش های حذفی تازه تولید شده فاقد Ifit2 یا Ifit1 آزمایش کردیم. مشاهده کردیم که در موش‌های ناک اوت Ifit2 (Ifit2 (-/-))، عفونت VSV داخل بینی به طور یکنواخت کشنده بود و مرگ با علائم عصبی، مانند آتاکسی و فلج اندام عقبی پیش از آن بود. در مقابل، موش‌های نوع وحشی و Ifit1 (-/-) بسیار محافظت شده بودند و بدون ابتلا به چنین بیماری زنده ماندند. با این حال، زمانی که VSV به صورت داخل جمجمه تزریق شد، تکثیر ویروس و بقا بین موش‌های نوع وحشی و Ifit2 (-/-) تفاوت معنی‌داری نداشت. هنگامی که VSV به صورت داخل بینی تجویز شد، از طریق پیازهای بویایی وارد سیستم عصبی مرکزی شد، جایی که به طور معادل در موش‌های نوع وحشی و Ifit2 (-/-) تکثیر شد و اینترفرون-β را القا کرد. با این حال، با گسترش عفونت به سایر مناطق مغز، تیتر VSV در موش‌های Ifit2 (-/-) چند صد برابر بیشتر از موش‌های نوع وحشی افزایش یافت. این امر به دلیل افزایش حرکت سلولی در مغز موش های Ifit2 (-/-) نبود، جایی که VSV هنوز به طور انتخابی در نورون ها تکثیر می شد. با کمال تعجب، این مزیت برای تکثیر VSV در مغز موش های Ifit2(-/-) در سایر اندام ها مانند ریه و کبد مشاهده نشد. پاتوژنز توسط یک ویروس RNA نوروتروپیک دیگر، ویروس آنسفالومیوکاردیت، در مغز موش Ifit2 (-/-) افزایش نیافته است. مطالعه ما نمایش واضحی از عملکرد ضد ویروسی اینترفرون خاص بافت، ویروس و ISG ارائه می‌کند.
Ifit2/ISG54 ناشی از اینترفرون از موش ها در برابر آسیب زایی VSV کشنده محافظت می کند
o1x8c9o4
نوروویروس ها عامل اصلی گاستروانتریت اپیدمی در سراسر جهان هستند و سویه های GII.4 80 درصد عفونت ها را تشکیل می دهند. پروتئین کپسید اصلی سویه های GII.4 به سرعت در حال تکامل است و منجر به سویه های اپیدمی جدید با پتانسیل آنتی ژنی تغییر یافته می شود. برای آزمایش اینکه آیا رانش آنتی ژنی ممکن است به پایداری GII.4 کمک کند، سلول‌های B حافظه انسانی جاودانه شدند و آنتی‌بادی‌های مونوکلونال انسانی (mAbs) برای واکنش‌پذیری به پانل ذرات ویروس‌مانند GII.4 به‌طور زمان‌بندی شده (VLPs) مشخص شدند. منعکس کننده تاریخچه قرار گرفتن در معرض پیچیده داوطلب، mAbs ضد GII.4 انسانی در سه الگوی واکنش پذیری VLP گروه بندی شده است. اجدادی (1987-1997)، معاصر (2004-2009)، و گسترده (1987-2009). NVB 114 منحصراً به اولین GII.4 VLP توسط EIA و محاصره واکنش نشان داد. NVB 97 به طور خاص فقط GII.4 VLP های معاصر را محدود و مسدود کرد، در حالی که NBV 111 و 43.9 منحصراً با گونه های GII.4.2006 Minerva واکنش نشان دادند و آن ها را مسدود کردند. سه mAbs واکنش پذیری GII.4 گسترده ای داشتند. دو، NVB 37.10 و 61.3، همچنین سایر VLP های ژنوگروه II را توسط EIA شناسایی کردند اما هیچ گونه تعامل VLP با لیگاندهای کربوهیدرات را مسدود نکردند. NVB 71.4 پانل GII.4 VLP های مرتب شده با زمان را که با سنجش محاصره کربوهیدرات VLP اندازه گیری شد، خنثی کرد. با استفاده از VLP های جهش یافته طراحی شده برای تغییر اپی توپ های آنتی ژنی پیش بینی شده، دو اپی توپ محاصره کننده خاص GII.4 در حال تکامل نقشه برداری شدند. اسیدهای آمینه 294-298 و 368-372 برای اتصال NVB 114، 111 و 43.9 mAbs مورد نیاز بودند. اسیدهای آمینه 393-395 برای اتصال NVB 97 ضروری بودند، و از همبستگی های قبلی بین فرار از انسداد آنتی بادی و تنوع اتصال کربوهیدرات حمایت می کردند. این داده‌ها به طراحی واکسن VLP کمک می‌کند، یک استراتژی برای گسترش پتانسیل انسداد متقاطع واکسن‌های کایمریک VLP ارائه می‌کند، و یک آنتی‌بادی با پتانسیل درمانی خنثی‌کننده گسترده برای درمان بیماری‌های انسانی را شناسایی می‌کند. علاوه بر این، این داده‌ها از این فرضیه پشتیبانی می‌کنند که تکامل نورویروس GII.4 به شدت تحت‌تاثیر تنوع آنتی‌ژنی اپی‌توپ‌های خنثی‌کننده و در نتیجه، تعویض گیرنده‌های مبتنی بر آنتی‌بادی است. بنابراین، ایمنی گله محافظ یک نیروی محرکه در تکامل مولکولی نوروویروس است.
مکانیسم های ایمونوژنتیکی که نوروویروس را هدایت می کنند GII.4 تنوع آنتی ژنی
ni5yl7su
سنجش نوکلئیک اسید توسط سلول ها یکی از ویژگی های کلیدی پاسخ های ضد ویروسی است که به طور کلی منجر به تولید اینترفرون نوع I و محافظت از بافت می شود. با این حال، تشخیص RNA های دو رشته ای در سلول های آلوده به ویروس باعث ترویج دو رویداد همزمان و ظاهرا متضاد می شود. پروتئین کیناز وابسته به dsRNA (PKR) فاکتور شروع ترجمه 2-آلفا (eIF2α) را فسفریله می کند و سنتز پروتئین را مهار می کند، در حالی که هلیکازهای RNA جعبه DExD/H سیتوزولی بیان نوع I-IFN و سایر سایتوکاین ها را القا می کنند. ما نشان می‌دهیم که کوفاکتور فسفاتاز-1، توقف رشد و پروتئین 34 القایی با آسیب DNA (GADD34/Ppp1r15a)، یک جزء مهم از پاسخ پروتئین بازشده (UPR)، برای تولید نوع I-IFN و IL-6 کاملاً مورد نیاز است. فیبروبلاست های جنینی موش (MEFs) در پاسخ به dsRNA بیان GADD34 در MEFs وابسته به فعال سازی PKR است و حس میکروبی سیتوزولی را با شاخه ATF4 UPR مرتبط می کند. اهمیت این پیوند برای ایمنی ضد ویروسی با حساسیت شدید فیبروبلاست‌های کمبود GADD34 و موش‌های نوزاد به عفونت ویروس Chikungunya تاکید می‌شود.
القای GADD34 برای تولید اینترفرون بتا وابسته به dsRNA ضروری است و در کنترل عفونت ویروس چیکونگونیا شرکت می کند.
erjm73e1
تریکوتسن مایکوتوکسین دئوکسی نیوالنول (DON)، یک مهارکننده ترجمه شناخته شده، باعث برش RNA ریبوزومی (rRNA) می شود. در اینجا، ما این فرآیند را نسبت به (1) سایت های برش RNA ریبوزومی 18S و 28S و (2) هویت عناصر سیگنالینگ بالادست خاص در این مسیر مشخص کردیم. الکتروفورز مویرگی نشان داد که DON در غلظت‌های کم‌تر از 200 نانوگرم بر میلی‌لیتر باعث برانگیختن برش انتخابی rRNA پس از 6 ساعت و اینکه 1000 نانوگرم در میلی‌لیتر باعث برش در 2 ساعت می‌شود. تجزیه و تحلیل شمالی بلات نشان داد که قرار گرفتن در معرض DON شش قطعه برش rRNA از 28S rRNA و پنج قطعه از 18S rRNA را القا می‌کند. هنگامی که از مهارکننده‌های کیناز انتخابی برای شناسایی سیگنال‌های بالقوه بالادست استفاده شد، پروتئین کیناز فعال شده با RNA (PKR)، سلول‌های خونساز کیناز (Hck) و p38 برای برش rRNA مورد نیاز بودند، در حالی که کیناز N ترمینال C-Jun و سیگنال خارج سلولی مورد نیاز بودند. کیناز تنظیم نشده بود. علاوه بر این، تکه تکه شدن rRNA توسط مهارکننده‌های p53 pifithrin-α و pifithrin-μ و همچنین مهارکننده پان کاسپاز Z-VAD-FMK سرکوب شد. آپوپتوز همزمان با رنگ آمیزی آکریدین نارنجی/اتیدیوم بروماید و فلوسیتومتری تایید شد. DON کاسپازهای 3، 8 و 9 را فعال کرد، بنابراین احتمال مشارکت احتمالی مسیرهای آپوپتوز بیرونی و درونی در برش rRNA را نشان می‌دهد. ساتراتوکسین G (SG)، آنیزومایسین و ریسین همچنین پروفایل‌های برش rRNA خاص مشابه با DON را ایجاد کردند، که نشان می‌دهد ریبوتوکسین‌ها ممکن است مکانیسم برش rRNA حفظ شده را به اشتراک بگذارند. روی هم رفته، برش rRNA ناشی از DON احتمالاً ارتباط نزدیکی با فعال سازی آپوپتوز دارد و به نظر می رسد که شامل فعال سازی متوالی PKR/Hck → p38 → p53 → کاسپاز 8/9 → کاسپاز 3 باشد.
اهداف و مکانیسم های سیگنال دهی داخل سلولی برای برش RNA ریبوزومی ناشی از دئوکسی نیوالنول
085v7n6k
سنجش PLEX-ID/Flu اخیراً برای شناسایی و تایپ ویروس های آنفولانزا بر اساس فناوری طیف سنجی جرمی یونیزاسیون RT-PCR/الکترواسپری توسعه یافته است. این روش جدید برای عملکرد تایپ بر روی 201 نمونه سواب نازوفارنکس آنفولانزای A یا B مثبت (NPS) شناسایی شده توسط RT-PCR بلادرنگ در طول فصل 2010-2011 مورد ارزیابی قرار گرفت. سنجش PLEX-ID/Flu به ترتیب 91.3% و 95.3% از نمونه‌های آنفلوانزای A و B را شناسایی و مشخص کرد. همه نمونه‌های غیرقابل تایپ آنفولانزای A و B با استفاده از روش، بارهای ویروسی کم با مقادیر چرخه آستانه ≥ 33 را نشان دادند. روی هم، و اگرچه نتایج ما باید توسط مطالعات آینده‌نگر بیشتر تأیید شود، سنجش PLEX-ID/Flu مثبت تشخیص داده شد و نتیجه داد. یک نتیجه تایپ برای 93٪ از تمام NPS به طور مثبت توسط RT-PCR بلادرنگ شناسایی شده است، بنابراین نقش بالقوه ای را برای نظارت بر ویروس آنفلوانزا در میان تکنیک های دیگر نشان می دهد.
ارزیابی آزمایشی طیف‌سنجی جرمی یونیزاسیون RT-PCR/الکترواسپری (PLEX-ID/Assay آنفولانزا) بر روی نمونه‌های مثبت آنفلوانزا
hfg70ehq
تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI) می تواند ضایعات آترواسکلروتیک حاوی تجمع اکسیدهای آهن فوق پارامغناطیس فوق کوچک (USPIO) را تشخیص دهد. با فرض اینکه USPIO بهبود یافته با میل ترکیبی بالاتر برای پلاک های آترواسکلروتیک تصاویر پلاک بهتری را به همراه دارد، ما MRI و مطالعات بافت شناسی را برای مقایسه جذب USPIO پوشیده شده با دکستران و مانان دکستران (به ترتیب D-USPIO و DM-USPIO) توسط دیواره آترواسکلروتیک خرگوش ما به خرگوش‌های آترواسکلروتیک DM-USPIO (n=5) یا D-USPIO (n=5) را به صورت داخل وریدی تزریق کردیم. دو خرگوش کنترل بودند. دوزهای تحویلی 0.08 (دوز 1) (1=n)، 0.4 (دوز 2) (n=1) یا 0.8 (دوز 3) (n=3) میلی مول آهن/کیلوگرم بود. دوز 3 خرگوش در داخل بدن آنژیوگرافی تشدید مغناطیسی با کنتراست (MRA) قبل و 5 روز پس از تجویز USPIO قرار گرفتند. پس از آن، تمام حیوانات معدوم شدند، آئورت برداشته شد و تحت مطالعه in vitro MRI قرار گرفتند. نسبت سیگنال به نویز (SNR) دیواره آئورت در همان منطقه مورد علاقه (ROI) در هر دو مطالعات in vivo و in vitro محاسبه شد. ارزیابی بافت‌شناسی از طریق اندازه‌گیری نواحی مثبت آهن در نمونه‌های رنگ‌آمیزی پروس نشان داد که مناطق آهن مثبت در خرگوش‌هایی که با DM- به جای D-USPIO تزریق شده‌اند، به‌طور قابل‌توجهی بزرگ‌تر بود (05/0 > P) برای همه دوزها. In vivo MRA نشان داد که اثر کاهش دهنده SNR DM- بیشتر از D-USPIO بود (05/0 > P). با اسکن‌های MRI آزمایشگاهی، SNR در خرگوش‌های تحت درمان با دوز 2 DM-USPIO در مقایسه با تیمار D-USPIO به طور قابل‌توجهی کمتر بود (05/0 P <)، و تمایل به کاهش در دوز 3 داشت (1/0 > P). در نتیجه، ما پیشنهاد می کنیم که DM-USPIO برای مطالعه ضایعات آترواسکلروتیک در خرگوش نسبت به D-USPIO برتری دارد.
ارزیابی ضایعات آترواسکلروتیک با استفاده از USPIO پوشیده شده با دکستران و مانان دکستران: تجزیه و تحلیل MRI و یافته های پاتولوژیک
je9t4i6q
به دنبال عفونت آنفولانزا، سلول‌های کشنده طبیعی (NK) با سرکوب تکثیر ویروسی تا زمانی که سلول‌های CD8 T فعال، تکثیر و در داخل دستگاه تنفسی بسیج شوند، به عنوان یک اثرگذار موقت عمل می‌کنند. بنابراین، سلول های NK اولین خط دفاعی مهم در برابر ویروس آنفولانزا هستند. در اینجا، در یک مدل موشی آنفولانزا، ما نشان می‌دهیم که IL-15 ناشی از ویروس، قاچاق سلول‌های NK را به داخل راه‌های هوایی ریه تسهیل می‌کند. مسدود کردن IL-15 ورود سلول های NK به محل عفونت را به تاخیر می اندازد و منجر به کنترل بی نظم تکثیر اولیه ویروس می شود. با همان اصل، کنترل ویروسی توسط سلول‌های NK می‌تواند از طریق تزریق داخل بینی IL-15 اگزوژن در روزهای اولیه پس از عفونت آنفولانزا از نظر درمانی افزایش یابد. علاوه بر کنترل تکثیر اولیه ویروسی، این تحرک سلول‌های NK ناشی از IL-15 به راه‌های هوایی ریه، پیامدهای پایین‌دستی مهمی بر پاسخ‌های تطبیقی ​​دارد. در درجه اول، تخلیه سلول های NK1.1+ NK با کاهش مهاجرت سلول های CD8 T اختصاصی آنفلوآنزا به محل عفونت همراه است. این کار با هم نشان می‌دهد که رسوبات موضعی IL-15 در راه‌های هوایی ریه، پاسخ‌های ایمنی ذاتی و سازگار به عفونت آنفولانزا را تنظیم می‌کند و ممکن است نشان دهنده یک نقطه مهم مداخله ایمنی باشد.
IL-15 در پاسخ ایمنی ذاتی تنفسی به عفونت ویروس آنفولانزا شرکت می کند
izef7p9g
عفونت انتروویروس 104 در بزرگسالان، ژاپن، 2011
pqpqayuv
غربالگری ورودی برای آنفولانزای A(H1N1)pdm09 در فرودگاه بین‌المللی اوکلند، نیوزلند، 4 مورد را شناسایی کرد که بعداً تأیید شد، در میان 456518 مسافری که از 27 آوریل تا 22 ژوئن 2009 وارد شدند. بر اساس داده‌های نظارت ملی آنفلوانزا، که نشان می‌دهد که ≈69 مسافر آلوده از فرودگاه عبور کردند، حساسیت برای غربالگری تنها 5.8٪ بود.
غربالگری آنفلوانزای A(H1N1)pdm09، فرودگاه بین المللی اوکلند، نیوزیلند
57xo6xx2
ما تغییرات در مقادیر ایمونولوژیک را در طول زمان برای 28 بیمار بستری با بیماری همه گیر (H1N1) در سال 2009 تجزیه و تحلیل کردیم. سطوح اینترلوکین-6، اینترفرون-γ، و اینترلوکین-10 یک روز پس از شروع بیماری افزایش یافت و سپس به سطح پایه کاهش یافت. سطوح آنتی بادی اختصاصی ویروس 1 روز پس از شروع بیماری غیرقابل تشخیص بود و 36 روز بعد به اوج خود رسید.
تغییرات ایمونولوژیک در طول همه گیری (H1N1) 2009، چین
ul8wjrmy
برای تعیین اینکه آیا کارکنان مراقبت های بهداشتی خط مقدم (HCWs) نسبت به کارکنان غیر بالینی در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به بیماری همه گیر (H1N1) در سال 2009 هستند، ما مطالعه ای را روی 231 HCW و 215 کنترل انجام دادیم. به طور کلی، 79 (17.7٪) از 446 تیتر آنتی بادی مثبت با مهار هماگلوتیناسیون داشتند، با 46 (19.9٪) از 231 HCW و 33 (15.3٪) از 215 کنترل مثبت (OR 1.37، 95٪ فاصله اطمینان 0.84-2). از 87 شرکت کننده که نمونه دوم سرم را ارائه کردند، 1 نفر افزایش 4 برابری در تیتر آنتی بادی نشان داد. از 45 بیمار که نمونه سواب بینی در طی یک بیماری تنفسی گرفته شده بود، 7 نفر نتایج مثبت داشتند. تعداد بیشتری از کودکان در خانواده شرکت‌کننده و کار در بخش مراقبت‌های ویژه از عوامل خطر عفونت بودند. افزایش سن، کار در بیمارستان 2 و پوشیدن دستکش عوامل محافظتی بودند. این گروه از HCWهای خط مقدم در معرض خطر ابتلا به آنفولانزای همه گیر (H1N1) 2009 نسبت به کارکنان غیر بالینی، بیشتر از کارکنان غیر بالینی نبودند، که نشان می دهد اقدامات حفاظتی شخصی برای جلوگیری از انتقال کافی است.
خطر همه گیر (H1N1) 2009 برای کارکنان مراقبت های بهداشتی خط مقدم
rlebw9ez
کروناویروس HKU1 در کودکان، برزیل، 1995
r8fmq65g
آنزیم مبدل آنژیوتانسین 2 (ACE2) در کلیه بیان می شود و ممکن است یک آنزیم محافظ مجدد باشد، زیرا آنژیوتانسین (Ang) II را به Ang-(1-7) تبدیل می کند. ACE2 در ادرار بیماران مبتلا به بیماری مزمن کلیوی شناسایی شده است. ما فعالیت ACE2 و سطح پروتئین ادراری را در بیماران پیوند کلیه (سن 54 سال، 65٪ مرد، 38٪ دیابت، 100 نفر) و افراد سالم (سن 45 سال، 26٪ مرد، 50 نفر) اندازه گیری کردیم و عوامل مرتبط را تعیین کردیم. با افزایش ACE2 ادراری در بیماران. ادرار افراد پیوند نیز برای mRNA و پروتئین ACE مورد سنجش قرار گرفت. هیچ آزمودنی از مهارکننده های سیستم رنین-آنژیوتانسین استفاده نمی کرد. سطوح ACE2 ادراری در بیماران پیوندی در مقایسه با گروه شاهد به طور قابل توجهی بالاتر بود (003/0=p برای فعالیت ACE2 و 001/0p≤ برای پروتئین ACE2 با روش الایزا یا آنالیز غربی). بیماران پیوندی مبتلا به دیابت قندی در مقایسه با افراد غیر دیابتی فعالیت ACE2 و سطح پروتئین ادراری را به طور قابل توجهی افزایش دادند (001/0p<)، در حالی که سطوح mRNA ACE2 تفاوتی نداشت. فعالیت ACE ادرار و پروتئین در افراد پیوند دیابتی به طور قابل توجهی افزایش یافت، در حالی که سطوح mRNA ACE با افراد غیر دیابتی تفاوتی نداشت. پس از تعدیل متغیرهای مداخله گر، دیابت به طور قابل توجهی با فعالیت ACE2 ادرار (0.003 = p) و سطح پروتئین (p<0.001) مرتبط بود، در حالی که جنسیت زن با سطوح mRNA ادرار برای هر دو ACE2 و ACE مرتبط بود. این داده ها نشان می دهد که ACE2 ادرار در گیرندگان پیوند کلیه مبتلا به دیابت افزایش یافته است، احتمالاً به دلیل افزایش ریزش سلول های لوله ای. ACE2 ادراری می تواند نشانگر فعال شدن سیستم رنین-آنژیوتانسین کلیه در این بیماران باشد.
افزایش آنزیم 2 مبدل آنژیوتانسین ادراری در بیماران پیوند کلیه مبتلا به دیابت
t3zampk7
نقشه برداری اپی توپ از پپتیدهای انتخاب شده با میل ترکیبی در پیش بینی اپی توپ رایج شده است و به همین ترتیب بسیاری از ابزارهای مبتنی بر وب در سال های اخیر توسعه یافته اند. با این حال، عملکرد این ابزارها در شرایط مختلف متفاوت است. برای پرداختن به این مشکل، ما از یک رویکرد گروهی برای ترکیب دو ابزار محبوب وب، MimoPro و Pep-3D-Search، با هم برای استفاده از مزایای ارائه شده توسط هر دو روش استفاده کردیم تا به کاربران گزینه های بیشتری برای اهداف خاص خود از نقشه برداری اپی توپ-پپتید بدهیم. عملیات ترکیبی Union تا حد امکان پپتیدهای مرتبط را از هر دو روش پیدا می‌کند، که حساسیت را در یافتن مناطق اپی‌توپی بالقوه در سطح آنتی ژن معین افزایش می‌دهد. عملیات ترکیبی Intersection تا حدی به تأیید متقابل توسط دو روش می‌پردازد و از این رو احتمال مکان‌یابی منطقه اپی‌توپی واقعی را در یک آنتی‌ژن معین در رابطه با پپتیدهای متقابل افزایش می‌دهد. سازگاری بین تقاطع و اتحاد یک شرط غیرمستقیم کافی برای ارزیابی احتمال نگاشت موفق پپتید-اپی توپ است. به طور متوسط ​​از 27 آزمایش، عملیات ترکیبی PepMapper از MimoPro یا Pep-3D-Search به تنهایی بهتر بود. بنابراین، PepMapper یکی دیگر از ابزارهای نگاشت چند منظوره برای پیش بینی اپی توپ از پپتیدهای انتخاب شده با تمایل است. وب سرور را می توان آزادانه در آدرس زیر مشاهده کرد: http://informatics.nenu.edu.cn/PepMapper/
PepMapper: یک ابزار وب مشترک برای نگاشت اپی توپ ها از پپتیدهای انتخاب شده با همبستگی
36jzzy77
اتوفاژی یک مسیر کاتابولیک است که در بین یوکاریوت‌ها حفظ شده است که به سلول‌ها اجازه می‌دهد تا به سرعت ساختارهای ناخواسته بزرگی مانند توده‌های پروتئینی نابجا، اندامک‌های اضافی یا آسیب‌دیده و پاتوژن‌های مهاجم را از بین ببرند. مشخصه این مسیر حمل و نقل، جداسازی محموله هایی است که باید در لیزوزوم ها توسط وزیکول های دو غشایی به نام اتوفاگوزوم تجزیه شوند. بازیگران کلیدی که در بیوژنز این ناقلان نقش دارند، ژن های مربوط به اتوفاژی (ATGs) هستند. برای مدت طولانی، فرض بر این بود که اتوفاژی یک فرآیند حجیم است. با این حال، مطالعات اخیر، ظرفیت این مسیر را برای حذف انحصاری ساختارهای خاص و در نتیجه برآوردن بهتر نیازهای کاتابولیک سلول برجسته کرده است. ما به تازگی شروع به پرده برداری از تنظیم و مکانیسم این انواع انتخابی اتوفاژی کرده‌ایم، اما آنچه که در حال حاضر به وضوح در حال ظهور است این است که ساختارهایی که هدف تخریب قرار گرفته‌اند به‌طور دقیق توسط اتوفاگوزوم‌ها از طریق عملکرد گیرنده‌ها و آداپتورهای خاص پیچیده می‌شوند. در این مقاله، به طور خلاصه به تأثیری که انواع انتخابی اتوفاژی بر درک ما از اتوفاژی داشته است، خواهیم پرداخت.
اتوفاژی: فراتر از یک مسیر غیرانتخابی
3bdey2mz
سابقه و هدف: عفونت کبدی دام باعث خسارات اقتصادی بیش از 3 میلیارد دلار آمریکا در سال در سراسر جهان می شود. این بیماری در دام ها در سراسر جهان رو به افزایش است و یک بیماری انسانی است که دوباره ظهور می کند. در حال حاضر هیچ واکسن تجاری وجود ندارد و تنها یک دارو با اثربخشی قابل توجه در برابر کرم های بالغ و نوجوانان وجود دارد. واکسن فلوک کبد ضروری تلقی می شود زیرا شیمی درمانی کوتاه مدت، که مستعد مقاومت است، گزینه ای ناپایدار در کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه است. ابرخانواده‌های پروتئین تعدادی از واکسن‌های پیشرو برای واکسن فلوک کبد را ارائه کرده‌اند. شکل جدیدی از خانواده گلوتاتیون ترانسفراز (GST)، کلاس سیگما GST، که از نزدیک با یک نامزد پیشرو واکسن شیستوزوم (Sm28) مرتبط است، قبلاً توسط پروتئومیکس در فلوک کبدی آشکار شده است اما از نظر عملکردی مشخص نشده است. روش‌شناسی/ یافته‌های اصلی: در این دست‌نوشته نشان می‌دهیم که یک فرم نوترکیب خالص شده از کلاس GST سیگما F. hepatica دارای فعالیت پروستاگلاندین سنتاز بوده و بر فعالیت سلول‌های ایمنی میزبان تأثیر می‌گذارد. ایمونوسیتوشیمی و وسترن بلات نشان داده است که این پروتئین در نزدیکی سطح فلوک وجود دارد و در تخم‌ها و جوجه‌های تازه خارج شده از بدن وجود دارد و در بخش دفعی/ ترشحی بزرگسالان وجود دارد. ما پتانسیل استفاده از F. hepatica Sigma کلاس GST را به عنوان واکسن در یک کارآزمایی واکسن مبتنی بر بز ارزیابی کرده‌ایم. کاهش قابل توجهی در بار کرم مشاهده نشد، اما ما کاهش قابل توجهی را در آسیب شناسی که معمولاً با عفونت فلوک کبدی مرتبط است نشان می دهیم. نتیجه‌گیری/ اهمیت: ما نشان داده‌ایم که F. hepatica سیگما GST دارای نقش‌های چند عملکردی احتمالی در تعامل انگل میزبان از سم‌زدایی عمومی و جداسازی اسیدهای صفراوی تا فعالیت سنتاز PGD است.
گلوتاتیون ترانسفراز کلاس سیگما از کبد فلوک فاسیولا هپاتیکا
44bm52ch
سابقه و هدف: به دلیل شیوع بالای جهانی عفونت سل نهفته (LTBI)، یک چالش کلیدی در محیط های بومی، تمایز بیماران مبتلا به سل فعال از بیمارانی با علائم بالینی همپوشانی بدون سل فعال اما با LTBI همزمان است. روش های فعلی دقت کافی ندارند. انگشت نگاری پروتئومیک پلاسما می تواند این مشکل را با ارائه یک عکس لحظه ای مولکولی که وضعیت بیماری را تعریف می کند که می تواند برای توسعه تشخیص های نقطه ای از مراقبت استفاده شود، برطرف کند. MethodsPlasma و داده های بالینی آینده نگر از بیماران مراجعه کننده به کلینیک های سل جامعه در پرو و ​​از تماس های خانگی به دست آمد. پلاسما با استفاده از طیف سنجی جرمی در معرض پروفایل پروتئومی با توان بالا قرار گرفت. روش‌های تشخیص الگوی آماری برای تعریف الگوهای طیفی جرمی استفاده شد که بیماران مبتلا به سل فعال را از کنترل‌های علامت‌دار با یا بدون LTBI متمایز می‌کرد. نتایج: 156 بیمار مبتلا به سل فعال و 110 فرد شاهد علامت دار (بیماران با علائم تنفسی بدون سل فعال) مورد بررسی قرار گرفتند. بیماران سل فعال از گروه کنترل علامت دار تمایز نیافته با دقت 87 درصد (حساسیت 84 درصد، ویژگی 90 درصد)، از گروه کنترل علامت دار با LTBI (دقت 87 درصد، حساسیت 89 درصد، ویژگی 82 درصد) و از گروه کنترل علامت دار بدون LTBI (دقت 87 درصد، حساسیت 89 درصد، ویژگی 82 درصد) قابل تشخیص بودند. دقت 90٪، حساسیت 90٪، ویژگی 92٪. نتیجه‌گیری: ما نشان می‌دهیم که سل فعال را می‌توان با استفاده از اثر انگشت پروتئومیک پلاسما به دقت از LTBI در مراجعه‌کنندگان به کلینیک علامت‌دار تشخیص داد. ترجمه نشانگرهای زیستی مشتق شده از این مطالعه به قالبی قوی و مقرون به صرفه برای تشخیص و کنترل سل فعال در محیط‌های با شیوع بالا، پیامدهای مهمی خواهد داشت.
تمایز فعال از سل نهفته در بیمارانی که به کلینیک های اجتماعی مراجعه می کنند
97dsp9d0
دو نوترکیب C/D ویروس هپاتیت B (HBV) از غرب چین جدا شد. هیچ شواهد مستقیمی نشان نمی دهد که این ویروس های جدید در نتیجه نوترکیبی بین ژنوتیپ C و D یا در نتیجه همگرایی ایجاد شده اند. در این مطالعه، ما به دنبال شواهدی از نوترکیبی درون فردی در موارد خوشه‌ای خانوادگی با گردش مشترک ژنوتیپ‌های C، D و C/D نوترکیب هستیم. ما 68 فرد از 15 خانواده مبتلا به عفونت HBV را در سال 2006 مورد مطالعه قرار دادیم، افراد مبتلا به هم عفونت ژنوتیپ HBV مخلوط را با پلی‌مورفیسم طول قطعه محدود شناسایی کردیم و با شبیه‌سازی و تعیین توالی DNA اقدام کردیم. سیگنال های نوترکیبی توسط نرم افزار RDP3 شناسایی و توسط درختان فیلوژنتیک تقسیم شدند. خانواده‌های دارای ژنوتیپ مختلط HBV در سال 2007 نمونه‌گیری مجدد شدند. سه خانواده از 15 خانواده دارای افراد مبتلا به عفونت‌های مشترک ژنوتیپ HBV متفاوت در سال 2006 بودند. یک فرد (Y2) دارای عفونت سه‌گانه ژنوتیپ HBV C، D و C/D نوترکیب بود. 2006، اما تنها ژنوتیپ D در سال 2007. تجزیه و تحلیل کلونال بیشتر این بیمار نشان داد که نوترکیب C/D با CD1 یا CD2 جدا شده قبلی یکسان نیست، اما بسیاری از نوترکیب های جدید با C2، D1 و CD1 به طور همزمان یافت شدند. همه سویه های والدین می توانند با یکدیگر ترکیب شوند تا نوترکیب جدیدی در این بیمار ایجاد کنند. این نشان می دهد که عفونت مختلط و نوترکیب قابل تشخیص دارای یک پنجره زمانی محدود هستند. همچنین، از آنجایی که ماهیت نوترکیب HBV امکان یک طبقه‌بندی ساده فیلوژنتیکی را ممنوع می‌کند، ممکن است استاندارد جدیدی برای طبقه‌بندی توالی‌های HBV مورد نیاز باشد.
شواهد جدید از نوترکیبی HBV در عفونت های خوشه ای خانوادگی در غرب چین
llzhzflc
بازارهای مرطوب در بسیاری از نقاط جهان رایج است و ممکن است ظهور، گسترش و نگهداری پاتوژن های دام از جمله بیماری های مشترک انسان و دام را ترویج کند. یک نظرسنجی به منظور ارزیابی پتانسیل بازارهای پرندگان زنده ویتنامی و کامبوج (LBMs) ​​برای حفظ گردش خون زیرگروه ویروس آنفولانزای پرندگان بسیار بیماری زا H5N1 (HPAIV H5N1) انجام شد. سی LBM ویتنامی و 8 کامبوجیایی LBM مورد بازدید قرار گرفتند و مصاحبه های ساختاری با مدیران بازار و 561 ویتنامی و 84 تاجر کامبوجیایی انجام شد. تجزیه و تحلیل چند متغیره و خوشه ای برای ساخت یک گونه شناسی از معامله گران بر اساس شیوه های مدیریت طیور آنها استفاده شد. در نتیجه آن شیوه‌ها و مازاد پرندگان زیاد (طیورهای فروخته‌نشده برای فروش مجدد در روز بعد)، نشان داده شد که برخی از تاجران طیور شرایط مساعد را برای تداوم HPAIV H5N1 در LBMها فراهم می‌کنند. بیش از 80 درصد از این معامله گران در LBM های واقع در پرجمعیت ترین مناطق، ها نوی و پنوم پن فعالیت می کردند. مشخصات فروشندگانی که در یک LBM معین فعالیت می کنند را می توان با استفاده از اطلاعات اولیه در مورد مکان و نوع بازار به طور قابل اعتماد پیش بینی کرد. در نتیجه، LBM هایی با بزرگترین ترکیب از عوامل خطر برای تبدیل شدن به مخازن ویروس را می توان به راحتی شناسایی کرد و به طور بالقوه اجازه می دهد تا استراتژی های کنترلی به طور مناسب مورد هدف قرار گیرند. این یافته‌ها مربوط به تنظیمات کم منابع با سیستم‌های LBM به طور گسترده توسعه‌یافته، که معمولاً در جنوب شرق آسیا یافت می‌شوند، مرتبط هستند.
شناسایی بازارهای پرندگان زنده با پتانسیل عمل به عنوان مخزن ویروس آنفلوانزای پرندگان A (H5N1): نظرسنجی در شمال ویتنام و کامبوج
qitzkfqj
تشخیص RNA ژنوگروه II (GII) نوروویروس (NoV) از خوک‌های بالغ در ژاپن و اروپا و آنتی‌بادی‌های GII NoV در خوک‌های ایالات متحده، نگرانی‌های بهداشت عمومی را در مورد انتقال انسان و دام NoVs خوک به انسان ایجاد می‌کند، اگرچه هیچ NoVs در خوک‌های ایالات متحده شناسایی نشده است. برای شناسایی NoVs خوک و بررسی تنوع ژنتیکی و ارتباط آنها با NoVs انسانی، 275 نمونه مدفوع از خوک‌های بالغ معمولی ایالات متحده توسط واکنش زنجیره‌ای رونویسی-پلیمراز معکوس با پرایمرهای جهانی کلسی ویروس غربال شدند. شش نمونه برای NoV مثبت بود. بر اساس تجزیه و تحلیل توالی 3 کیلوبایت در انتهای 3' 5 نوترکیب خوک، 3 ژنوتیپ در GII و یک نوترکیب بالقوه شناسایی شدند. یک ژنوتیپ از NoVs خوک از نظر ژنتیکی و آنتی ژنی با NoVs انسانی مرتبط بود و در خوک‌های gnotobiotic تکثیر شد. این نتایج نگرانی‌هایی را در مورد اینکه آیا خوک بالغ آلوده تحت بالینی ممکن است مخازن NoVs جدید انسانی باشد یا اینکه نوترکیب‌های GII خوک/انسان می‌تواند پدیدار شود، ایجاد می‌کند.
نورویروس های خوک مرتبط با نورویروس های انسانی
vsgd9v1w
سابقه و هدف: افزایش آسپارتات آمینوترانسفراز (AST) و آلانین آمینوترانسفراز (ALT) در بیماری حاد دنگی برجسته است. دستورالعمل های سازمان جهانی بهداشت (WHO) در سال 2009، AST یا ALT≥1000 واحد در لیتر (U/L) را به عنوان معیاری برای تب دنگی شدید تعریف کرده است. هدف ما ارزیابی ارتباط بالینی و ارزش تبعیض آمیز AST یا ALT برای تب خونریزی دهنده دانگ (DHF) و دنگی شدید بود. روش‌شناسی/ یافته‌های اصلی: ما بیماران دنگی مثبت با واکنش زنجیره‌ای پلیمراز را از سال 2006 تا 2008 که در بیمارستان Tan Tock Seng، سنگاپور تحت درمان قرار گرفتند، طبق معیارهای WHO 1997 و 2009 برای شدت دنگی به‌طور گذشته‌نگر مطالعه و طبقه‌بندی کردیم. از 690 بیمار دنگی، 31٪ DHF و 24٪ دنگی شدید داشتند. افزایش AST و ALT به ترتیب در 86% و 46% رخ داد. هفت نفر دارای AST یا ALT≥1000 U/L بودند. هیچ کدام نارسایی حاد کبدی نداشتند اما یک بیمار فوت کرد. میانه مقادیر AST و ALT با افزایش شدت دنگی با هر دو معیار WHO 1997 و 2009 به طور قابل توجهی بالاتر بود. با این حال، بین تب دنگی غیر شدید و شدید (به عنوان مثال، ناحیه AST در زیر منحنی عملکرد گیرنده [ROC] = 0.62؛ فاصله اطمینان 95% [CI]: 0.57-0.67) و بین تب دنگی (DF) و DHF (منطقه AST در زیر منحنی ROC = 0.56؛ 95٪ CI: 0.52-0.61). همپوشانی قابل توجهی در مقادیر AST و ALT در بین بیماران مبتلا به دانگ با یا بدون علائم هشدار دهنده و دنگی شدید و بین بیماران مبتلا به DF و DHF وجود داشت. ConclusionsAlthough سطوح آمینوترانسفراز در رابطه با شدت دنگی افزایش یافته است، ارزش AST یا ALT بین DF و DHF یا دنگی غیر شدید و شدید تمایز قائل نشد.
ارتباط بالینی و ارزش تبعیض آمیز افزایش سطح آمینوترانسفراز کبدی برای شدت دنگی
divt1n4i
سلول‌های بنیادی مزانشیمی (MSCs) به‌طور خودبه‌خود با سلول‌های سوماتیک در داخل بدن ترکیب می‌شوند، البته به ندرت، و محصولات همجوشی بسته به ریزمحیط، قادر به عملکرد خاص بافت (ویژگی بالغ) یا تکثیر (ویژگی نابالغ) هستند. اینکه سلول‌های بنیادی را می‌توان به این روش برنامه‌ریزی کرد یا سلول‌های سوماتیک را دوباره برنامه‌ریزی کرد، نشان می‌دهد که همجوشی سلول‌های بنیادی به عنوان یک رویکرد درمانی برای ترمیم بافت‌های آسیب‌دیده، به‌ویژه بافت‌هایی که به آسانی قادر به بازسازی عملکردی نیستند، مانند میوکارد، نویدبخش است. در تلاش برای افزایش فرکانس همجوشی سلول‌های بنیادی و با انجام این کار، افزایش پتانسیل ترمیم بافت قلبی، ما فیوزوژن ویروس استوماتیت تاولی (VSV-G) را در سلول‌های بنیادی مزانشیمی انسانی بیان کردیم. ما سلول های بنیادی مزانشیمی بیان کننده VSV-G (vMSCs) را با کاردیومیوسیت ها (CMs) ادغام یافتیم و این محصولات همجوشی یک فنوتیپ و مورفولوژی شبیه CM را در شرایط آزمایشگاهی اتخاذ کردند. در داخل بدن، سلول‌های بنیادی مزانشیمی که از طریق یک پچ کلاژن به میوکارد آسیب‌دیده موش تحویل داده شدند، می‌توانستند به میوکارد و سلول‌های ناحیه انفارکتوس و اطراف انفارکتوس میوکارد متصل شوند. این مطالعه مبنایی برای بررسی تأثیر بیولوژیکی ادغام سلول‌های بنیادی با CMs در داخل بدن فراهم می‌کند و نشان می‌دهد که چگونه پروتئین‌های همجوشی ویروسی ممکن است چنین مطالعاتی را بهتر انجام دهند.
آمیختگی هدایت شده سلول های بنیادی مزانشیمی با کاردیومیوسیت ها از طریق VSV-G برنامه ریزی سلول های بنیادی را تسهیل می کند.
dy7djsah
PPARها (گیرنده های فعال شده با تکثیر پراکسیزوم) به دلیل عملکرد منحصر به فرد خود در تنظیم متابولیسم گلوکز، لیپید و کلسترول، توجه ویژه ای را برای تولید داروهایی برای درمان دیابت نوع 2 به خود جلب کرده اند. با ترکیب مزایای لیپیدی آگونیست‌های PPAR-alpha (مانند فیبرات‌ها) با مزایای گلیسمی آگونیست‌های PPAR-گاما (مانند تیازولیدین دیون‌ها)، رویکرد آگونیست‌های دوگانه PPAR می‌تواند هم اثرات متابولیک را بهبود بخشد و هم عوارض جانبی ناشی از هر دو را به حداقل برساند. عامل به تنهایی، و از این رو به یک استراتژی امیدوارکننده برای طراحی داروهای موثر علیه دیابت نوع 2 تبدیل شده است. در این مطالعه، با استفاده از تکنیک‌های قدرتمند «پرش هسته‌ای» و «دک زدن گلاید»، یک کلاس جدید از آگونیست‌های دوگانه PPAR بر اساس ترکیب GW409544، یک آگونیست دوگانه معروف برای PPAR-alpha و PPAR-گاما کشف شد. اصلاح شده از ساختار farglitazar. با شبیه‌سازی‌های دینامیک مولکولی مشاهده شد که این آگونیست‌های جدید نه تنها عملکردی مشابه GW409544 در فعال‌سازی PPAR-alpha و PPAR-گاما داشتند، بلکه ترکیب مطلوب‌تری برای اتصال به این دو گیرنده داشتند. با نتایج پیش‌بینی‌های ADME (جذب، توزیع، متابولیسم و ​​دفع) آنها تأیید شد که آگونیست‌های جدید پتانسیل بالایی برای تبدیل شدن به دارو دارند. یا حداقل، یافته های گزارش شده در اینجا ممکن است راهبرد جدیدی را تحریک کند یا بینش مفیدی برای کشف آگونیست های دوگانه موثرتر برای درمان دیابت نوع 2 ارائه دهد. از آنجایی که تکنیک «پرش هسته» امکان غربالگری سریع هسته‌های جدید را برای کمک به غلبه بر خواص ناخواسته با تولید ترکیبات سرب جدید با ویژگی‌های هسته بهبود یافته فراهم می‌کند، از توجه ما دور نمانده است که استراتژی فعلی همراه با روش‌های محاسباتی مربوطه نیز می‌تواند برای یافتن مورد استفاده قرار گیرد. داروهای جدید و موثرتر برای درمان بیماری های دیگر.
طراحی آگونیست های دوگانه جدید برای درمان دیابت نوع 2 با هدف قرار دادن گیرنده های فعال شده با تکثیر کننده پراکسی زوم با رویکرد جهش هسته
mig5zt5p
سابقه و هدف: سویه همه گیر آنفلوانزا H1N1 با پیش آگهی ضعیف در بیماران بستری در بیمارستان همراه است. گزارش حاضر عوامل موثر بر پیش آگهی را ارزیابی می کند. MethodsA در مجموع 813 بیمار بستری با آنفولانزای H1N1 در 36 بیمارستان (در سراسر کشور) در اسپانیا مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. تاریخچه تفصیلی متغیرهای قبل از پذیرش در بیمارستان از طریق مصاحبه، اعتبار سنجی داده ها در مورد داروها و واکسن با پزشکان شرکت کننده به دست آمد. اطلاعات مربوط به درمان و عوارض در طول بستری در بیمارستان ثبت شد. به عنوان تعریف پیامد ضعیف، نقاط پایانی مرگ و پذیرش در مراقبت‌های ویژه ترکیب شدند. و به عنوان یک نتیجه بیشتر، از مدت اقامت استفاده شد. یافته ها: میانگین سنی 38.5 سال (SD 22.8 سال) بود. 10 مورد مرگ و 79 مورد بستری در مراقبت‌های ویژه وجود داشت (مجموع، 88). استفاده از مهارکننده های نورآمینیداز توسط 495 بیمار (9/60 درصد) گزارش شد. متغیرهایی که به طور قابل توجهی با پیامد ضعیف مرتبط بودند عبارت بودند از دیابت (OR = 2.21، 95% CI = 1.21-4.02)، درمان با کورتیکواستروئید (OR = 3.37، 95% CI = 1.39-8.20) و استفاده از آنتاگونیست های گیرنده هیستامین-2 (OR = OR). 2.68، 95% CI = 1.14-6.36)، در حالی که استفاده از مهارکننده های نورآمینیداز (OR = 0.57، 95% CI = 0.34-0.94) محافظ بود. مهارکننده های نورآمینیداز در 2 روز اول پس از شروع آنفولانزا، بستری شدن در بیمارستان را به طور متوسط ​​1.9 روز کاهش دادند (95% CI = 4.7-6.6). نتیجه‌گیری: استفاده از مهارکننده‌های نورآمینیداز طول مدت بستری در بیمارستان و پذیرش در مراقبت‌های ویژه و/یا مرگ را کاهش می‌دهد.
پیش آگهی بیماران بستری در بیمارستان با آنفولانزای H1N1 2009 در اسپانیا: تأثیر مهارکننده های نورآمینیداز
qcbw8zkc
Veillonella spp. به ندرت باعث عفونت در انسان می شود. ما یک مورد از اندوکاردیت Veillonella را گزارش می کنیم که با جداسازی یک میکروب گرم منفی با رشد آهسته در کشت خون ثبت شده است. این میکروب به عنوان گونه جدید Veillonella montpellierensis (همسانی 100٪) با تجزیه و تحلیل توالی ژن RNA 16S شناسایی شد.
اندوکاردیت Veillonella montpellierensis
cj4zlr3c
ما اولین انتقال گزارش شده به انسان ویروس فومی میش (SFV) را از یک جمعیت آزاد پستانداران غیرانسانی در آسیا توصیف می کنیم. انتقال یک رتروویروس خارجی، SFV، از ماکاک ها (Macaca fascicularis) به انسان در معبد میمون ها در بالی، اندونزی، با تکنیک های مولکولی و سرولوژیک مورد بررسی قرار گرفت. آنتی بادی های SFV توسط وسترن بلات سرم 1 از 82 انسان آزمایش شده شناسایی شد. DNA SFV توسط واکنش زنجیره ای پلیمراز تودرتو (PCR) از خون همان فرد شناسایی شد. شبیه‌سازی و توالی‌یابی محصولات PCR، رابطه فیلوژنتیکی نزدیک ویروس را با SFV جدا شده از ماکاک‌ها در همان معبد تأیید کرد. این مطالعه نگرانی‌هایی را ایجاد می‌کند که افرادی که در معابد میمون‌ها کار می‌کنند یا در اطراف آن زندگی می‌کنند در معرض خطر ابتلا به SFV هستند.
انتقال ویروس از پستانداران به انسان در آسیا
7vwpvcdd
پس زمینه: به منظور شناسایی کلاس های شیمیایی جدید مهارکننده های β-سکرتاز (BACE-1)، یک پروتکل امتیازدهی جایگزین، آنالیز مؤلفه اصلی (PCA)، برای خلاصه کردن بیشتر اطلاعات از توابع امتیازدهی اصلی و رتبه بندی مجدد پیشنهاد شد. نتایج حاصل از غربالگری مجازی علیه BACE-1. روش: با توجه به یک مجموعه آموزشی (50 مهارکننده BACE-1 و 9950 ترکیب متنوع غیرفعال)، سه روش غربالگری مجازی مبتنی بر رتبه، امتیازدهی فردی، امتیازدهی توافقی مرسوم و PCA، با تعداد ضربه در 1 درصد برتر رتبه‌بندی شده قضاوت شدند. فهرست پوزهای داکینگ توسط Surflex تولید شدند، پنج تابع امتیازدهی (Surflex_Score، D_Score، G_Score، ChemScore، و PMF_Score) برای استخراج پوز مورد استفاده قرار گرفتند. برای هر گروه پوز، دوازده تابع امتیازدهی (Surflex_Score، D_Score، G_Score، ChemScore، PMF_Score، LigScore1، LigScore2، PLP1، PLP2، jain، Ludi_1 و Ludi_2) برای رتبه ژست استفاده شد. برای یک مجموعه آزمایشی، 113228 ترکیب شیمیایی (دایرکتوری شیمیایی شرکت Sigma-Aldrich®) توسط Surflex متصل شدند، سپس با همان سه روش رتبه‌بندی که در بالا ذکر شد رتبه‌بندی شدند تا ترکیبات فعال بالقوه برای آزمایش تجربی انتخاب شوند. نتایج: برای مجموعه آموزشی، رویکرد PCA به طور مداوم رتبه‌بندی برتری را در مقایسه با امتیازدهی متعارف و امتیازدهی واحد به همراه داشت. برای مجموعه آزمایشی، 20 ترکیب برتر بر اساس امتیازدهی اجماع مرسوم به صورت تجربی مورد آزمایش قرار گرفتند، هیچ بازدارنده ای یافت نشد. سپس، ما به پروتکل امتیازدهی PCA برای آزمایش 20 ترکیب برتر مختلف دیگر تکیه کردیم و دو مهارکننده میکرومولار کم (S450588 و 276065) از طریق روش انتقال انرژی رزونانس فلورسانس BACE-1 (FRET) پدیدار شدند. نتیجه‌گیری: روش PCA امتیازدهی اجماع مرسوم را به شیوه‌ای آماری کمی گسترش می‌دهد و به نظر می‌رسد پتانسیل قابل‌توجهی برای کاربردهای غربالگری شیمیایی دارد.
استفاده از امتیازدهی اجماع و تجزیه و تحلیل مؤلفه های اصلی برای غربالگری مجازی در برابر β-سکرتاز (BACE-1)
y4p3n887
اصطلاح اپیدمی (از واژه یونانی epi [on] به علاوه demos [مردم])، که اولین بار توسط هومر استفاده شد، زمانی که بقراط از آن به عنوان عنوان یکی از رساله های معروف خود استفاده کرد، معنای پزشکی خود را به خود گرفت. در آن زمان، اپیدمی نامی بود که به مجموعه‌ای از سندرم‌های بالینی مانند سرفه یا اسهال داده می‌شد که در یک دوره معین در یک مکان خاص رخ می‌داد و منتشر می‌شد. در طول قرن ها، شکل و معنای این اصطلاح تغییر کرده است. اپیدمی های متوالی طاعون در قرون وسطی به تعریف اپیدمی به عنوان انتشار یک بیماری واحد و کاملاً مشخص کمک کرد. معنای این اصطلاح در قرن نوزدهم میکروبیولوژی به تکامل خود ادامه داد. آخرین تحول معنایی آن مربوط به ربع آخر قرن بیستم است و احتمالاً این تحول در آینده نیز ادامه خواهد داشت.
تکامل 2500 ساله اصطلاح اپیدمی
0bkskibk
بوکاویروس انسانی در کودکان
8lvzab4i
الگوهای بیان سیتوکین سلول های T را می توان با پیش تعهد به فنوتیپ های موثر پایدار، اصلاح بیشتر فنوتیپ های نسبتاً پایدار، و تغییرات کمی در تولید سیتوکین در پاسخ به سیگنال های حاد تنظیم کرد. ما قبلا نشان دادیم که آمفیرگولین عضو خانواده فاکتور رشد اپیدرمی توسط سلول‌های CD4 T موش فعال شده با گیرنده سلول T، به ویژه سلول‌های Th2 بیان می‌شود و به از بین بردن عفونت کرمی کمک می‌کند. در اینجا ما یک تجزیه و تحلیل دقیق از تنظیم بیان آمفی‌رگولین توسط زیر مجموعه‌های سلول T انسانی را گزارش می‌کنیم. سیگنال دهی از طریق گیرنده سلول T بیان آمفیرگولین القا شده توسط اکثر یا همه زیر مجموعه های سلول T در خون محیطی انسان، از جمله سلول های CD4 و CD8 T ساده و حافظه دار، رده های سلولی T در شرایط آزمایشگاهی Th1 و Th2، و زیر مجموعه های سلول های CD4 T حافظه که چندین مختلف را بیان می کنند. گیرنده های کموکاین و سیتوکین ها. در این انواع مختلف سلول T، سنتز آمفیرگولین توسط یک آنتاگونیست پروتئین کیناز A، یک جزء پایین دستی مسیر سیگنالینگ cAMP، مهار شد و توسط لیگاندهایی که cAMP را افزایش دادند یا پروتئین کیناز A را مستقیماً فعال کردند، تقویت شد. پروستاگلاندین E2 و آدنوزین، لیگاندهای طبیعی که فعالیت آدنیلیل سیکلاز را تحریک می کند، همچنین سنتز آمفیرگولین را افزایش می دهد در حالی که سنتز اکثر سایتوکین های دیگر را کاهش می دهد. بنابراین، برخلاف سلول‌های T موش، سنتز آمفی‌رگولین توسط سلول‌های T انسانی بیشتر با سیگنال‌های حاد تنظیم می‌شود تا پیش‌تعهد سلول‌های T به یک الگوی سیتوکین خاص. این ممکن است برای سیتوکینی مناسب باشد که در اکثر پاسخ های التهابی در ترمیم بیشتر از عملکردهای حمله نقش دارد.
محیط حاد، به جای زیرمجموعه سلول T، بیان سیتوکین آمفیرگولین سلول T انسانی را تنظیم می کند.
p5ohjzhs
پیوند سلول های بنیادی آلوژنیک برای مولتیپل میلوما (MM) یکی از درمان های مرتبط با بقای طولانی مدت بدون بیماری است. با این حال، بروز بالای مرگ و میر مرتبط با درمان و عود، دلایل مهمی برای بحث در مورد نقش آلوگرافت در مدیریت MM است. ما نتایج خود را از پیوند پیوند برای MM در یک دوره 34 ساله بررسی کردیم تا بتوانیم نتایج بلندمدت را بهتر تعریف کنیم و زمینه های پیشرفت و همچنین مناطقی که نیاز به بهبود دارند را شناسایی کنیم. در مجموع 278 بیمار پس از رژیم‌های میلوآبلاتیو با دوز بالا (144=N) یا رژیم‌های غیر میلوآبلاتیو با شدت کاهش یافته (N=134) مغز مغز یا PBSC آلوژنیک دریافت کردند. در تجزیه و تحلیل چند متغیره، تعدیل تفاوت در گروه‌های بیمار، پیوندهای کاهش شدت/غیر میلوآبلاتیو با GVHD حاد کمتر، مرگ‌ومیر پیوند کمتر، PFS بهتر و بقای کلی مرتبط بود. هیچ تفاوت معنی داری در عود، پیشرفت یا GVHD مزمن، هنگام تنظیم وجود نداشت. در تجزیه و تحلیل چند متغیره بیمارانی که فقط پیوندهای غیر میلوآبلاتیو دریافت می‌کردند، کاهش بقای کلی و PFS با عود پس از اتوگرافت قبلی و میکروگلوبولین β2 > 4.0 همراه بود. مرگ و میر پیوند کاهش یافت و تنها تحت تاثیر یک اتوگرافت پشت سر هم قرار گرفت.
Allo-SCT برای مولتیپل میلوما: بررسی نتایج در یک مرکز پیوند
6a5gr8mc
تجزیه و تحلیل توالی کروناویروس‌های گربه‌سانان و تئوری ویروس‌های ویروسی در گردش
0vsf67nh
دفاع ضد ویروسی در کبد در طول عفونت حاد با سیتومگالوویروس موشی ویروس هپاتوتروپیک (MCMV) شامل سیتوکین های پیچیده و تعاملات سلولی است. با این حال، مکانیسم سنجش ویروسی در کبد که این پاسخ‌های سیتوکین و سلولی را تقویت می‌کند نامشخص باقی مانده است. مطالعات در اینجا برای بررسی نقش گیرنده‌های شبه Toll (TLRs) در ایجاد ایمنی ضد ویروسی در کبد در طول عفونت با MCMV انجام شد. ما پاسخ میزبان موش های جهش یافته UNC93B1 را که به درستی از طریق TLR3، TLR7 و TLR9 سیگنال نمی دهند، به عفونت حاد MCMV بررسی کردیم تا مشخص کنیم که آیا دفاع ضد ویروسی کبد به سیگنال دهی از طریق این مولکول ها بستگی دارد یا خیر. عفونت موش‌های جهش یافته UNC93B1 تولید سیتوکین‌های پیش التهابی سیستمیک و کبدی از جمله IFN-α، IFN-γ، IL-12 و TNF-α را در مقایسه با نوع وحشی نشان داد. کمبود UNC93B1 همچنین منجر به هپاتیت گذرا بعداً در عفونت حاد شد که توسط آسیب شناسی کبدی تقویت شده و سطوح بالای آلانین آمینوترانسفراز سیستمیک مشهود است. علاوه بر این، پاکسازی ویروسی در موش‌های جهش‌یافته UNC93B1، با وجود پاسخ‌های دست نخورده سلول‌های CD8+ T اختصاصی ویروس در کبد، مختل شد. در مجموع، این نتایج نقش ترکیبی TLRهای حساس به اسید نوکلئیک را در ارتقای دفاع ضد ویروسی اولیه کبد در طول عفونت MCMV نشان می‌دهد.
UNC93B1 میانجی التهاب ذاتی و دفاع ضد ویروسی در کبد در طول عفونت حاد سیتومگالوویروس موش است
dncy6tdc
سابقه و هدف: ویروس بیماری خونریزی دهنده خرگوش (RHDV)، به عنوان پاتوژن بیماری خونریزی دهنده خرگوش، می تواند یک بیماری بسیار عفونی و اغلب کشنده ایجاد کند که فقط خرگوش های وحشی و اهلی را تحت تاثیر قرار می دهد. تحقیقات اخیر نشان داده است که آن به عنوان یک عدد از Caliciviridae دارای تخصص هایی در ژنوم، تولید مثل و غیره است. نتایج: در این گزارش، ابتدا ژنوم آن و دو چارچوب خواندن باز (ORFs) را از این جنبه از سوگیری استفاده از کدون تحلیل کردیم. تحقیقات ما نشان داد که فشار جهش به جای طبیعی، مهم‌ترین عامل تعیین‌کننده در RHDV با بایاس کدون بالا است و سوگیری استفاده از کدون تقریباً در تضاد بین ORF1 و ORF2 است که شاید یکی از عوامل تنظیم‌کننده بیان VP60 باشد (کدگذاری با ORF1). و VP10 (رمزگذاری توسط ORF2). علاوه بر این، محدودیت‌های انتخابی منفی بر روی کل ژنوم RHDV نشان داد که VP10 نقش مهمی در چرخه زندگی RHDV بازی می‌کند. نتیجه‌گیری: ما حدس زدیم که VP10 ممکن است برای تکثیر، انتشار یا هر دو ویروس با القای آپوپتوز سلولی آلوده توسط RHDV مفید باشد. با توجه به نتایج تجزیه اجزای اصلی برای ORF2 RSCU، ابتدا 30 RHDV را به دو ژنوتیپ جدا کردیم و مقادیر ENC نشان داد که ORF1 و ORF2 در بین تکامل RHDV مستقل هستند.
تجزیه و تحلیل بیوانفورماتیک ژنوم ویروس بیماری خونریزی دهنده خرگوش
xt6vwcu6
سابقه و هدف: بررسی‌های حشره‌شناختی ناقل‌های Simulium جزء مهمی در معیارهای مورد استفاده برای تعیین اینکه آیا انتقال ولولوس Onchocerca قطع شده است یا خیر و آیا حذف کانونی انگل به دست آمده است. با این حال، از آنجایی که عفونت در جمعیت ناقل در مناطقی که کنترل موفقیت آمیز بوده است بسیار نادر است، تعداد زیادی از مگس ها باید برای تایید قطعی انتقال بررسی شوند. در حال حاضر، این کار از طریق غربالگری استخر PCR تعداد زیادی مگس انجام می شود. کارایی این فرآیند به اندازه استخرهایی که ممکن است غربال شوند محدود می شود، که به نوبه خود توسط محدودیت های اعمال شده توسط بیوشیمی سنجش تعیین می شود. روش فعلی تصفیه DNA از استخرهای مگس سیاه ناقل بر جذب سیلیس متکی است. این روش را می توان برای استخرهای غربالگری حاوی حداکثر 50 فرد (از بردارهای آمریکای لاتین) یا 100 فرد (از بردارهای آفریقایی) اعمال کرد. روش‌شناسی/ یافته‌های اصلی: ما یک روش جایگزین برای خالص‌سازی DNA برای غربالگری مگس‌های سیاه را ارزیابی کرده‌ایم که به گرفتن الیگونوکلئوتید DNA ژنومی Onchocerca volvulus از هموژن‌های تهیه‌شده از استخرهای ناقل‌های آمریکای لاتین و آفریقا متکی است. نشان داده شد که روش جذب الیگونوکلئوتیدی به طور قابل اعتماد یک لارو عفونی O. volvulus را در استخرهای حاوی 200 مگس آفریقایی یا آمریکای لاتین تشخیص می‌دهد، که نشان‌دهنده بهبود دو تا چهار برابری نسبت به روش معمول است. سنجش جمع‌آوری به زمان فنی معادلی برای انجام آزمایش معمولی نیاز دارد، که منجر به کاهش دو تا چهار برابری هزینه‌های نیروی کار به ازای هر حشره آزمایش‌شده و کاهش هزینه‌های معرف به 3.81 دلار به ازای هر استخر 200 مگس یا کمتر از 0.02 دلار به ازای هر حشره آزمایش‌شده می‌شود. . نتیجه‌گیری/ اهمیت: سنجش جذب الیگونوکلئوتیدی نشان‌دهنده یک پیشرفت قابل‌توجه در روش مورد استفاده برای تشخیص شیوع انگل در جمعیت ناقل است، یک معیار اصلی که در فرآیند تأیید حذف انکوسرسیاز به کار می‌رود.
ضبط مهره مغناطیسی مبتنی بر الیگونوکلئوتید از DNA Onchocerca volvulus برای غربالگری استخر PCR مگس سیاه ناقل
g5sum116
اپی توپ های سلول T را می توان برای پایش دقیق پاسخ های ایمنی ویروس آنفلوانزای مرغی (AIV) و طراحی منطقی واکسن ها استفاده کرد. هیچ اپی توپ سلول T قبلاً در نوکلئوپروتئین ویروس H5N1 AIV (NP) در جوجه ها شناسایی نشده بود. برای اولین بار، این مطالعه از تکنیک‌های مدل‌سازی همسانی برای ساخت ساختارهای سه‌بعدی حوزه‌های اتصال به پپتید مولکول‌های MHC کلاس Ι مرغ برای چهار هاپلوتیپ منحصربه‌فرد که معمولاً با آن‌ها مواجه می‌شوند، یعنی B4، B12، B15 و B19 استفاده کرد. H5N1 AIV NP از نظر محاسباتی به اکتاپپتیدها یا ناپپتیدها بر اساس نقوش اتصال به پپتید مولکول‌های MHC کلاس I از هاپلوتیپ‌های B4، B12، B15 و B19 تجزیه شد. هفتاد و پنج توالی پپتیدی مدل‌سازی شدند و توانایی‌های اتصال مولکولی MHC کلاس I آنها با اتصال مولکولی آنالیز شد. بیست و پنج پپتید (ده برای B4، شش برای B12، دو برای B15، و هفت برای B19) به عنوان اپی توپ های بالقوه سلول T در مرغ پیش بینی شد. نه تا از این پپتیدها و یک پپتید نامربوط به صورت دستی سنتز شدند و پاسخ سلول های T آنها در شرایط آزمایشگاهی مورد آزمایش قرار گرفت. لنفوسیت های طحال از جوجه های SPF که با پلاسمید بیان NP، pCAGGS-NP ایمن شده بودند، جمع آوری شد و با استفاده از پپتیدهای سنتز شده تحریک شدند. ترشح IFN-γ مرغ و تکثیر سلول های T CD8(+) به ترتیب با استفاده از کیت ELISA و فلوسیتومتری مورد آزمایش قرار گرفت. ترشح قابل توجه IFN-γ مرغ و تکثیر لنفوسیت‌های T CD8 (+) به ترتیب در سلول‌های تحریک‌شده با پپتیدهای NP (89-97) و NP (198-206) 13.7% و 11.9% افزایش یافت. نتایج نشان می‌دهد که پپتیدهای NP (89-97) (PKKTGGPIY) و NP (198-206) (KRGINDRNF) اپی توپ‌های سلول NP T در مرغ هاپلوتیپ‌های خاص هستند. روش مورد استفاده در این تحقیق برای پیش‌بینی اپی توپ‌های سلول T برای سایر آنتی‌ژن‌ها در مرغ قابل استفاده است، در حالی که این مطالعه همچنین درک ما را از مکانیسم‌های پاسخ ایمنی به AIV در مرغ گسترش می‌دهد.
پیش‌بینی و شناسایی اپی توپ‌های سلول T در نوکلئوپروتئین ویروس آنفلوانزا H5N1 در مرغ
8c8skz2r
پتانسیل مشترک بین انسان و دام پارامیکسوویروس‌ها به‌ویژه با گستره میزبانی وسیع آن‌ها مانند ویروس‌های بسیار بیماری‌زای هندرا و نیپا که از خفاش‌ها سرچشمه می‌گیرند، نشان داده می‌شود. اما در حالی که تاکنون تمام پارامیکسوویروس‌های خفاش در خفاش‌های میوه در سراسر آفریقا، استرالیا، آمریکای جنوبی و آسیا شناسایی شده‌اند، ما تشخیص و شناسایی اولین پارامیکسو ویروس‌ها را در خفاش‌های اروپایی با برد آزاد توصیف می‌کنیم. علاوه بر این، ما تأثیر احتمالی عفونت پارامیکسوویروس را بر روی حیوانات با مقایسه یافته‌های پاتولوژیک و نتایج ویروس‌شناسی بررسی کردیم. اعضای خفاش‌های حشره‌خوار مرده از گونه‌های مختلف در آلمان نمونه‌برداری شدند و موازی با یک بررسی پاتولوژیک بافتی، برای RNA پارامیکسوویروس آزمایش شدند. اسیدهای نوکلئیک از سه پارامیکسوویروس جدید، دو ویروس در رابطه فیلوژنتیکی با جنس Jeilongvirus اخیراً پیشنهاد شده و یکی نزدیک به جنس Rubulavirus شناسایی شد. دو حیوان آلوده تغییرات پاتولوژیک تحت بالینی را در کلیه‌های خود نشان دادند که نشان‌دهنده پاتوژنز مشابهی بود که در خفاش‌های میوه‌ای که به طور تجربی با ویروس هندرا آلوده شده بودند، توصیف شد. یافته‌های ما نشان‌دهنده حضور پارامیکسوویروس‌های خفاش‌زا در مناطق جغرافیایی عاری از گونه‌های خفاش میوه است و بنابراین بر تکامل احتمالی ویروس-میزبان در خفاش‌های اروپایی تاکید می‌کند. از آنجایی که این ویروس‌های جدید مربوط به جنس‌های بسیار متمایز ویروس Rubulavirus و Jeilongvirus هستند، می‌توان تنوع ژنتیکی مشابهی را در میان پارامیکسو ویروس‌ها در سایر Microchiroptera در مقایسه با Megachiroptera فرض کرد. با توجه به اینکه خفاش‌های آلوده یا در نزدیکی محل سکونت انسان‌های پرجمعیت یا مناطقی با استفاده فشرده کشاورزی یافت شده‌اند، خطر بالقوه ظهور پارامیکسوویروس‌های مشترک بین انسان و دام در اروپا باید در نظر گرفته شود.
پارامیکسوویروس های جدید در خفاش های آزاد اروپا
ovm9muqb
قایق‌های لیپیدی حوزه‌های غشایی هستند که از غشای توده‌ای مرتب‌تر و غنی‌تر از کلسترول و اسفنگولیپید هستند. آنها یک پلت فرم برای برهمکنش های پروتئین-لیپید و پروتئین-پروتئین و رویدادهای سیگنالینگ سلولی هستند. علاوه بر عملکرد طبیعی خود، از جمله قاچاق غشاء، اتصال لیگاند (از جمله ویروس ها)، توسعه آکسونی و حفظ یکپارچگی سیناپسی، رافت ها همچنین در پاتوژنز چندین بیماری عصبی از جمله بیماری آلزایمر (AD) نقش دارند. قایق های لیپیدی برهمکنش پروتئین پیش ساز آمیلوئید (APP) با سکرتاز (BACE-1) مسئول تولید پپتید β آمیلوئید، Aβ را ترویج می کنند. رافت ها همچنین سیگنال دهی کولینرژیک و همچنین تعامل استیل کولین استراز و Aβ را تنظیم می کنند. علاوه بر این، اجزای اصلی رافت لیپیدی مانند کلسترول و گانگلیوزید GM1 به طور مستقیم در پاتوژنز بیماری نقش دارند. اختلال در یکپارچگی قایق لیپیدی همچنین می‌تواند بر مسیرهای سیگنالینگ مختلف که منجر به مرگ سلولی و AD می‌شود، تأثیر بگذارد. در این بررسی، ما مدولاسیون برش APP توسط قایق‌های لیپیدی و اجزای آنها را مورد بحث قرار می‌دهیم، در حالی که به یافته‌های جدیدتر در مورد نقش قایق‌های لیپیدی در رویدادهای سیگنال‌دهی می‌پردازیم.
رافت لیپید و بیماری آلزایمر: تعاملات پروتئین-لیپید و اختلال در سیگنال دهی
v9k7vpi8
در سال 2007، آنسفالیت غیر چرکی در یک نهنگ قاتل در یک پارک دریایی تگزاس، ایالات متحده آمریکا شناسایی شد. ریزآرایه DNA پان ویروسی بافت مغز ویروس نیل غربی (WNV) را پیشنهاد کرد. WNV با رونویسی معکوس PCR و تعیین توالی تایید شد. ایمونوهیستوشیمی آنتی ژن WNV را در نورون ها نشان داد. WNV باید در موارد انسفالیت در سیتوسیان در نظر گرفته شود.
عفونت ویروس نیل غربی در نهنگ قاتل، تگزاس، ایالات متحده آمریکا، 2007
2mfbqs8i
شیوع اسهال اپیدمی خوک در خوکچه های شیرده، چین
tkjkjd7w
سابقه و هدف: چهار گونه از بوکاویروس های انسانی (HBoV1-4) بر اساس تجزیه و تحلیل فیلوژنتیکی از اولین گزارش آن در سال 2005 شناسایی شده است. اگرچه شیوع HBoVs در انسان در برخی مناطق مورد مطالعه قرار گرفته است، اما در سطح جهانی به خوبی به آن پرداخته نشده است. روش‌شناسی/ یافته‌های اصلی: واکنش متقابل آنتی‌بادی‌های ضد VP2 بین HBoV1، 2، 3، و 4 در سرم موش و انسان شناسایی شد. شیوع آنتی بادی های اختصاصی ضد VP2 IgG علیه HBoV1-4 در گروه های سنی مختلف افراد سالم 0-70 ساله در پکن، چین، با استفاده از روش ELISA رقابتی بر اساس ذرات ویروس مانند HBoV1-4 تعیین شد. شیوع سرمی HBoV1-4 در کودکان 0-14 ساله به ترتیب 50%، 36.9%، 28.7% و 0.8% بود (n = 244). در حالی که شیوع سرمی HBoV1-4 به ترتیب 66.9٪، 49.3٪، 38.7٪ و 1.4٪ در بزرگسالان سالم (≥15 سال؛ n = 142) بود. میزان سرمی مثبت HBoV1 در افراد بالای 0.5 سال بیشتر از HBoV2، HBoV3 و HBoV4 بود. علاوه بر این، تبدیل سرمی IgG HBoV1 (10/31، 32.3٪)، HBoV2 (8/31، 25.8٪)، و HBoV3 (2/31، 6.5٪) در سرم های جفت جمع آوری شده از کودکان مبتلا به عفونت های دستگاه تنفسی که مثبت بودند پیدا شد. برای HBoV1 بر اساس تجزیه و تحلیل PCR. نتیجه‌گیری/ اهمیت: داده‌های ما نشان می‌دهد که HBoV1 نسبت به HBoV2، HBoV3 و HBoV4 در جمعیتی که نمونه‌برداری کردیم در پکن، چین شایع‌تر است، که نشان می‌دهد گونه‌های HBoV ممکن است نقش‌های متفاوتی در بیماری ایفا کنند.
شیوع سرمی متفاوت گونه های بوکاویروس انسانی 1-4 در پکن، چین
j36voasl
ویروس سنسیشیال تنفسی انسانی (RSV) گاهی اوقات باعث بیماری حاد و شدید دستگاه تنفسی تحتانی در نوزادان و کودکان خردسال می شود. RSV به شدت سیتوکین های پیش التهابی و گیرنده فاکتور فعال کننده پلاکت (PAF) را که یک گیرنده برای استرپتوکوک پنومونیه است در رده سلولی اپیتلیال ریوی A549 تنظیم می کند. کلاریترومایسین (CAM)، که یک عامل ضد میکروبی است و همچنین به عنوان یک تعدیل کننده ایمنی شناخته می شود، به طور قابل توجهی تولید اینترلوکین-6، اینترلوکین-8 ناشی از RSV را سرکوب کرد و بر روی فعال سازی، بیان و ترشح سلول های T طبیعی (RANTES) را تنظیم کرد. CAM همچنین بیان گیرنده PAF ناشی از RSV و چسبندگی سلول‌های S. pneumoniae نشاندار شده با فلورسین را به سلول‌های A549 سرکوب کرد. تصور می شد که چسبندگی S. pneumoniae ناشی از RSV توسط گیرنده PAF سلول میزبان انجام می شود. CAM، که فعالیت‌های ضد میکروبی و تعدیل‌کننده ایمنی را نشان می‌دهد، در این مطالعه مشخص شد که چسبندگی ناشی از RSV باکتری‌های عامل بیماری تنفسی، S. pneumoniae، را به سلول‌های میزبان سرکوب می‌کند. بنابراین، CAM ممکن است اختلالات ایمنی را سرکوب کند و از عفونت های باکتریایی ثانویه در طول عفونت RSV جلوگیری کند.
کلاریترومایسین چسبندگی استرپتوکوک پنومونیه ناشی از عفونت ویروس سینسیتیال تنفسی انسانی و تولید سیتوکین در رده سلولی اپیتلیال ریوی را سرکوب می کند.
1jmhvclq
ویروس سندرم تناسلی و تنفسی خوک (PRRSV) نه تنها یک القاکننده ضعیف اینترفرون نوع I است، بلکه از القای کارآمد اینترفرون نوع I توسط ویروس گاستروانتریت قابل انتقال خوک (TGEV) و مولکول‌های dsRNA مصنوعی Poly I:C نیز جلوگیری می‌کند. با این حال، مبنای مکانیکی که توسط آن PRRSV با القای اینترفرون نوع I در سلول‌های میزبان طبیعی خود تداخل می‌کند، به خوبی تعریف نشده است. هدف از این بررسی، خلاصه کردن یافته‌های کلیدی در حمایت از کنترل پس از رونویسی اینترفرون نوع I در سلول‌های میزبان طبیعی آن و پیشنهاد نقش احتمالی کنترل ترجمه در تنظیم القای اینترفرون نوع I توسط PRRSV است.
کنترل پس از رونویسی القای اینترفرون نوع I توسط ویروس سندرم تناسلی و تنفسی خوک در سلول های میزبان طبیعی آن
vluuha88
بیماری بحرانی یک عارضه ناشایع اما بالقوه ویرانگر بارداری است. اکثر بستری های مراقبت های ویژه مرتبط با بارداری پس از زایمان اتفاق می افتد. در دوران بارداری، احتمال بیشتری وجود دارد که بیمار باردار با بیماری های غیر اختصاصی بارداری مانند ذات الریه بستری شود. بیماری‌های خاص بارداری که منجر به بستری شدن در ICU می‌شوند عبارتند از خونریزی مامایی، پره اکلامپسی/اکلامپسی، سندرم HELLP (همولیز، افزایش آنزیم‌های کبدی و تعداد پلاکت‌های پایین)، سندرم آمبولی مایع آمنیوتیک، کبد چرب حاد بارداری و کاردیومیوپاتی حین زایمان. از طرف دیگر، بیماری بحرانی ممکن است ناشی از بدتر شدن بیماری های از قبل موجود (به عنوان مثال، بیماری دریچه ای قلب، میاستنی گراویس، و بیماری کلیوی) ناشی از بارداری باشد. بارداری همچنین می‌تواند زنان را مستعد ابتلا به بیماری‌هایی کند که در جمعیت غیر باردار دیده می‌شود، مانند سندرم دیسترس تنفسی حاد (به عنوان مثال، ذات‌الریه و آسپیراسیون)، سپسیس (مثلاً کوریوآمنیونیت و پیلونفریت) یا آمبولی ریوی. بیمار باردار همچنین ممکن است به شرایطی همزمان با بارداری مانند تروما یا آپاندیسیت مبتلا شود. خونریزی، به ویژه پس از زایمان، و اختلالات فشار خون بارداری شایع ترین نشانه برای بستری شدن در ICU هستند. این بررسی بر روی علل خاص بارداری برای بیماری های بحرانی تمرکز دارد. مدیریت مادر بدحال چالش های ویژه ای را به همراه دارد. تغییرات فیزیولوژیک در حاملگی و وجود بیمار دوم وابسته ممکن است نیاز به تعدیل راهبردهای درمانی و حمایتی داشته باشد. جنین علیرغم بیماری مادر عموماً قوی است و از نظر درمانی آنچه برای مادر مفید است عموماً برای جنین مفید است. برای بیماری های بحرانی ناشی از بارداری، زایمان جنین به حل روند بیماری کمک می کند. پیش آگهی پس از بیماری بحرانی مرتبط با بارداری به طور کلی بهتر از بیماران غیرباردار بدحال همسان با سن است.
بررسی بالینی: جمعیت های خاص - بیماری بحرانی و بارداری
wwjbzj1g
مقدمه: هدف ما در این مطالعه گزارش تغییرات در نسبت فضای مرده آلوئولی به حجم جزر و مدی (VD(alv)/V(T)) در وضعیت مستعد (PP) و آزمایش اینکه آیا تغییرات در فشار جزئی CO شریانی وجود دارد یا خیر بود. (2)(PaCO(2)) ممکن است بیشتر از تغییرات نسبت فشار جزئی O(2) شریانی به کسری از O(2) (PaO(2)/FiO(2)) مربوط به تعریف دستگاه تنفسی باشد. پاسخ به PP همچنین هدف ما تایید یک روش پیشنهادی اخیر برای تخمین فضای مرده فیزیولوژیکی (VD(physiol)/V(T)) بدون اندازه‌گیری CO2 منقضی شده بود. روش‌ها: سیزده بیمار با نسبت PaO(2)/FiO(2) کمتر از 100 میلی‌متر جیوه در این مطالعه وارد شدند. فشار پلاتو (Pplat)، فشار انتهای بازدمی مثبت (PEEP)، آنالیز گاز خون و CO(2) بازدمی با بیماران در وضعیت خوابیده به پشت و پس از 3، 6، 9، 12 و 15 ساعت در PP ثبت شد. پاسخ دهندگان به PP پس از 15 ساعت PP یا با افزایش نسبت PaO2/FiO2> 20 میلی متر جیوه یا با کاهش PaCO2> 2 میلی متر جیوه تعریف شدند. نسبت‌های VD(physiol)/V(T) برآورد و اندازه‌گیری شد. نتایج: PP باعث کاهش نسبت Pplat، PaCO(2) و VD(alv)/V(T) و افزایش نسبت های PaO(2)/FiO(2) و انطباق سیستم تنفسی (Crs) شد. حداکثر تغییرات پس از شش تا نه ساعت مشاهده شد. تغییرات در VD (alv) / V (T) با تغییرات در Crs مرتبط بود، اما نه با تغییرات در نسبت PaO (2) / FiO (2). هنگامی که پاسخ با نسبت PaO(2)/FiO(2) تعریف شد، تفاوت معنی داری در تغییرات Pplat، PaCO(2) یا VD(alv)/V(T) بین پاسخ دهندگان (n = 7) و پاسخ دهندگان (n =) وجود نداشت. 6) مشاهده شد. هنگامی که پاسخ توسط PaCO(2) تعریف شد، چهار بیمار به طور متفاوت طبقه بندی شدند و پاسخ دهندگان (7 نفر) کاهش بیشتری در نسبت VD(alv)/V(T) و در Pplat و افزایش بیشتر در PaO(2) داشتند. نسبت )/FiO(2) و در Crs نسبت به افراد بدون پاسخ (n = 6). نسبت های VD(فیزیول)/V(T) تخمین زده شده به طور قابل توجهی نسبت های VD(فیزیول)/V(T) اندازه گیری شده را دست کم گرفت (ضریب همبستگی تطابق 0.19 (محدوده بین چارکی 0.091 تا 0.28))، در حالی که تغییرات در طول PP قابل اعتمادتر بود (ضریب همبستگی تطابق 0.51). (0.32 تا 0.66)). نتیجه‌گیری: PP باعث کاهش نسبت VD (alv) / V (T) و بهبود مکانیک تنفسی شد. پاسخ تنفسی به PP زمانی که PaCO(2) به جای نسبت PaO(2)/FiO(2) استفاده شد، مرتبط تر به نظر می رسید. نسبت های تخمینی VD(فیزیول)/V(T) به طور سیستماتیک نسبت های VD(فیزیول)/V(T) اندازه گیری شده را دست کم گرفت.
PaCO(2) و فضای مرده آلوئولی نسبت به نسبت PaO(2)/FiO(2) در نظارت بر پاسخ تنفسی به موقعیت مستعد در بیماران ARDS مرتبط تر هستند: یک مطالعه فیزیولوژیکی
w52dc97h
مقدمه: اکثر موارد عفونت آنفولانزای A (H1N1) در سال 2009 به خودی خود محدود می شوند، اما گاهی اوقات بیماری به یک وضعیت شدید تبدیل می شود که نیاز به بستری شدن دارد. در اینجا ما تکامل اختلالات تنفسی، مدیریت تهویه و متغیرهای آزمایشگاهی بیماران مبتلا به پنومونیت ویروسی منتشر ناشی از آنفولانزای همه‌گیر 2009 A (H1N1) را که در بخش مراقبت‌های ویژه بستری شده‌اند، شرح می‌دهیم. روش: این یک مطالعه کوهورت اولیه چند مرکزی و آینده‌نگر شامل بیماران بزرگسال مبتلا به نارسایی حاد تنفسی که نیاز به تهویه مکانیکی (MV) داشتند، در 20 ICU در آرژانتین بین ژوئن و سپتامبر 2009 در طول همه‌گیری آنفولانزای A (H1N1) بستری شدند. در یک فرم استاندارد گزارش موردی، ما ویژگی‌های اپیدمیولوژیک، نتایج آزمایش‌های تشخیصی ویروسی رونوشت معکوس - واکنش زنجیره‌ای پلیمراز، متغیرهای اکسیژن‌رسانی، وضعیت اسید-باز، مکانیک تنفسی، مدیریت تهویه و آزمایش‌های آزمایشگاهی را جمع‌آوری کردیم. متغیرها در بستری در ICU و در روزهای 3، 7 و 10 ثبت شد. نتایج: در طول دوره مطالعه، 178 بیمار مبتلا به پنومونیت ویروسی منتشر که نیاز به MV داشتند، بستری شدند. آنها 15 ± 44 سال سن داشتند، با امتیازات فیزیولوژی حاد و ارزیابی سلامت مزمن II (APACHE II) 7 ± 18، و شایع ترین بیماری های همراه چاقی (26٪)، بیماری تنفسی قبلی (24٪) و سرکوب سیستم ایمنی (16٪) بود. ). تهویه غیر تهاجمی (NIV) در 49 بیمار (28%) در بدو بستری اعمال شد، اما 94% بعداً انتوبه شدند. سندرم دیسترس تنفسی حاد (ARDS) در تمام مدت اقامت در بخش مراقبت‌های ویژه در کل گروه وجود داشت (میانگین PaO(2)/FIO(2) 25 ± 170). حجم جزر و مدی مورد استفاده 7.8 تا 8.1 میلی‌لیتر بر کیلوگرم (وزن ایده‌آل بدن) بود، فشار فلات همیشه کمتر از 30 cmH(2)O بود، بدون تفاوت بین بازماندگان و غیربازماندگان. و میانگین فشار انتهای بازدمی مثبت (PEEP) مورد استفاده بین 8 تا 12 سانتی متر H(2)O بود. درمان های نجات، مانند مانورهای استخدام (8 تا 35٪)، موقعیت مستعد (12 تا 24٪) و دم کردن گاز نای (3٪) اغلب استفاده می شود. در تمام نقاط زمانی، pH، تعداد پلاکت، سنجش لاکتات دهیدروژناز (LDH) و ارزیابی نارسایی متوالی ارگان (SOFA) به طور قابل‌توجهی بین بازماندگان و غیربازماندگان متفاوت بود. عدم بهبود تعداد پلاکت ها و تداوم لکوسیتوز مشخصه افراد غیر زنده بود. مرگ و میر بالا (46٪) بود. و طول MV 10 (6 تا 17) روز بود. نتیجه‌گیری: این بیماران نارسایی تنفسی شدید و هیپوکسمی سازگار با ARDS داشتند که در طول زمان ادامه داشت و اغلب به درمان‌های نجات برای حمایت از اکسیژن‌رسانی نیاز داشتند. استفاده از NIV با توجه به میزان خرابی بالای آن تضمینی نیست. مرگ و تکامل به تهویه مکانیکی طولانی مدت پیامدهای رایج بود. تداوم ترومبوسیتوپنی، اسیدوز و لکوسیتوز، و سطوح بالای LDH که در افراد غیر نجات یافته در طول دوره بیماری یافت می شود، ممکن است یافته های پیش آگهی جدید باشد.
عملکرد ریه و اختلالات اندام در 178 بیمار نیازمند تهویه مکانیکی در طول همه‌گیری آنفلوانزای A (H1N1) در سال 2009
e0wmnfyn
سابقه و هدف: توالی پاتوژن مایکوباکتریوم توبرکلوزیس (Mtb) سویه H37Rv برای بیش از یک دهه در دسترس بوده است، اما بیولوژی پاتوژن هنوز به خوبی شناخته نشده است. توالی های ژنومی از سویه های دیگر Mtb و باکتری های نزدیک به هم فرصتی برای استفاده از قدرت ژنومیک مقایسه ای برای درک تکامل پاتوژنز Mtb ارائه می دهند. ما یک تجزیه و تحلیل مقایسه ای با استفاده از 31 ژنوم از پایگاه داده سل (TBDB.org)، از جمله 8 سویه Mtb و M. bovis، 11 مایکوباکتری دیگر، 4 کورینه باکتری، 2 استرپتومایسس، Rhodococcus jostii RHA1، Nocardia farcinia، celluholodobacteria انجام دادیم. پروپیونی باکتریوم آکنه و بیفیدوباکتریوم لانگوم. نتایج: نتایج ما اهمیت عملکردی متابولیسم لیپید و تنظیم آن را برجسته می‌کند و تنوع بین پروفایل‌های تکاملی ژن‌های دخیل در متابولیسم اسیدهای چرب اشباع و غیراشباع را نشان می‌دهد. همچنین نشان می‌دهد که ترمیم DNA و کوفاکتورهای مولیبدوپترین در مایکوباکتری‌های بیماری‌زا مهم هستند. با تجزیه و تحلیل داده‌های حفاظت از توالی و بیان ژن، ما نزدیک به 400 منطقه غیرکدکننده حفاظت‌شده را شناسایی می‌کنیم. اینها شامل 37 موتیف تنظیمی پروموتر پیش‌بینی‌شده است، که 14 مورد با نقوش تأیید شده قبلی، و همچنین 50 RNA غیرکدکننده بالقوه مطابقت دارند، که ما به صورت تجربی بیان چهار مورد را تأیید می‌کنیم. نتیجه‌گیری: تجزیه و تحلیل ما از تکامل پروتئین خانواده‌های ژنی را برجسته می‌کند که با سازگاری مایکوباکتری‌های محیطی برای پاتوژنز اجباری مرتبط هستند. این خانواده ها شامل متابولیسم اسیدهای چرب، ترمیم DNA و بیوسنتز مولیبدوپترین هستند. تجزیه و تحلیل ما یافته‌های اخیر را تقویت می‌کند که نشان می‌دهد RNA‌های غیرکدکننده کوچک در مایکوباکتریا از آنچه قبلاً انتظار می‌رفت شایع‌تر هستند. داده های ما پایه ای برای درک ژنوم و زیست شناسی Mtb در یک زمینه مقایسه ای فراهم می کند و به صورت آنلاین و از طریق TBDB.org در دسترس است.
تجزیه و تحلیل مقایسه ای مایکوباکتریوم و اکتینومیست های مرتبط بینشی را در مورد تکامل پاتوژنز مایکوباکتریوم توبرکلوزیس به دست می دهد.
agja3onp
کمپلکس ارتقا دهنده آنافاز (APC) یک لیگاز یوبیکوئیتین E3 است که یوبی کوئیتیناسیون و تخریب پروتئین های تنظیم کننده چرخه سلولی متعدد را کنترل می کند. در طی عفونت، سیتومگالوویروس انسانی (HCMV)، یک پاتوژن گسترده، نه تنها فسفریله کننده کواکتیواتور APC Cdh1 را از طریق کیناز ویروسی چندمنظوره pUL97، بلکه تخریب زیرواحدهای APC را نیز از طریق یک مکانیسم ناشناخته ترویج می‌کند. با استفاده از رویکرد پروتئومیکس، متوجه شدیم که یک پروتئین HCMV که اخیراً شناسایی شده است، pUL21a، با APC تعامل دارد. نکته مهم، ما تعیین کردیم که بیان pUL21a برای تخریب وابسته به پروتئازوم زیر واحدهای APC APC4 و APC5 لازم و کافی است. این منجر به اختلال APC و اتصال pUL21a به APC شد. ما جفت اسید آمینه پرولین-آرژنین را در باقیمانده‌های 109-110 در pUL21a شناسایی کرده‌ایم که برای توانایی آن در اتصال و تنظیم APC حیاتی است. یک ویروس جهش یافته نقطه ای که در آن پرولین-آرژنین به آلانین (PR-AA) جهش یافته بود در سطوح نوع وحشی رشد کرد. با این حال، یک ویروس جهش یافته دوگانه که در آن توانایی ویروسی برای تنظیم APC با جهش نقطه ای PR-AA و حذف UL97 لغو شد، در مقایسه با ویروس حذف UL97 به تنهایی، به طور قابل توجهی ضعیف تر شد. این نشان می دهد که این جهش ها به طور مصنوعی کشنده هستند و HCMV از دو عامل ویروسی برای اطمینان از اختلال موفقیت آمیز APC برای غلبه بر محدودیت آن در عفونت ویروسی سوء استفاده می کند. این مطالعه پروتئین HCMV pUL21a را به‌عنوان یک تنظیم‌کننده جدید APC نشان می‌دهد و یک مکانیسم ویروسی منحصر به فرد را برای براندازی فعالیت APC آشکار می‌کند.
اختلال وابسته به پروتئازوم در مجتمع تقویت کننده آنافاز یوبیکوئیتین لیگاز E3 توسط پروتئین HCMV pUL21a
iuo2cw23
در طول سال ها، مجموعه وسیعی از اطلاعات در مورد تعامل ویروس ها با میزبان خود جمع آوری شده است. با این حال، پیشرفت‌های اخیر در پروتئومیکس و سایر تکنیک‌های زیست‌شناسی سیستم نشان می‌دهد که این تعاملات بسیار پیچیده‌تر از حد انتظار هستند. یکی از جنبه‌های جالب و جدید آنالیز پروتئین‌های سلولی است که در ویریون‌های بالغ گنجانده شده‌اند. اگرچه گاهی اوقات در گذشته به عنوان آلاینده های تصفیه در نظر گرفته می شد، اما تشخیص مکرر آنها توسط آزمایشگاه های مختلف نشان می دهد که تعدادی از این پروتئین ها اجزای ویروسی واقعی هستند که برخی از آنها احتمالاً در چرخه زندگی ویروسی نقش دارند. بررسی کوچک حاضر بر پروتئین های سلولی شناسایی شده در هرپس ویروس ها متمرکز است. این کارکردهای سلولی مشترک این پروتئین‌ها، پیامدهای بالقوه آن‌ها برای تعاملات میزبان و پاتوژن را برجسته می‌کند، محدودیت‌های فنی، نیاز به روش‌های تکمیلی را مورد بحث قرار می‌دهد و راه‌های تحقیقاتی بالقوه آینده را بررسی می‌کند.
رمزگشایی تعاملات جدید میزبان و ویروس هرپس توسط Virion Proteomics
8s4bsnlw
سابقه و هدف: انتقال از مادر به کودک (MTCT) عامل اصلی عفونت HIV-1 در کودکان در سراسر جهان است. گیرنده ICAM-3 مخصوص سلول های دندریتیک (DC-SIGN، همچنین به عنوان CD209 شناخته می شود) یک گیرنده HIV-1 است که انتقال آن به سلول های T را افزایش می دهد و در ماکروفاژهای جفت بیان می شود. روش‌ها و یافته‌ها: ما ارتباط بین انواع ژنتیکی DC-SIGN و خطر MTCT HIV-1 را در میان نوزادان زیمبابوه بررسی کرده‌ایم و تأثیر جهش‌های مرتبط را بر بیان و تعامل DC-SIGN با HIV-1 مشخص کرده‌ایم. پروموتر DC-SIGN (p-336C و p-201A) و انواع اگزون 4 (198Q و 242V) همه به طور قابل توجهی با افزایش خطر عفونت داخل رحمی (IU) HIV-1 مرتبط بودند. انواع پروموتر بیان DC-SIGN را هم در شرایط آزمایشگاهی و هم در ماکروفاژهای CD163 (+) جفتی (سلول‌های هافبائر) نوزادان HIV-1 در معرض خطر کاهش می‌دهند، اما نه در نوزادان در معرض HIV-1. جهش های اصلاح کننده پروتئین اگزون 4 جذب HIV-1 و انتقال به سلول های T را در شرایط آزمایشگاهی افزایش داد. نتیجه‌گیری: این مطالعه شواهد قانع‌کننده‌ای برای حمایت از نقش مهم DC-SIGN در عفونت IU HIV-1 ارائه می‌کند.
انواع ژنتیکی طبیعی در DC-SIGN انسان باعث افزایش جذب HIV-1، انتقال سلول و خطر انتقال از مادر به کودک می شود.
9e9523i8
عفونت ویروس هندرا (HeV) در انسان با یک بیماری شبیه آنفولانزا مشخص می شود که ممکن است به ذات الریه یا آنسفالیت تبدیل شود و منجر به مرگ شود. پاتوژنز عفونت HeV به خوبی شناخته نشده است، و فقدان یک مدل موش فرصت‌ها را برای تحقیقات پاتوژنتیک محدود کرده است. در این پروژه، نقش موش‌ها را به‌عنوان یک مدل حیوانی برای عفونت HeV مورد ارزیابی مجدد قرار دادیم و متوجه شدیم که موش‌ها پس از قرار گرفتن در معرض داخل بینی، مستعد ابتلا به عفونت HeV هستند، در حالی که موش‌های مسن به طور قابل اعتمادی به بیماری انسفالیتیک مبتلا می‌شوند. ما یک مسیر انتروگراد از تهاجم عصبی به مغز، احتمالاً در امتداد اعصاب بویایی را پیشنهاد می‌کنیم. این با شواهدی مبنی بر ایجاد آنسفالیت در غیاب ویرمی و توزیع متوالی آنتی ژن ویروسی در طول مسیرهای بویایی در مغز حیواناتی که از راه بینی دچار چالش شده اند پشتیبانی می شود. در مطالعات ما، موش‌ها عفونت گذرا دستگاه تنفسی تحتانی را بدون پیشرفت به ویرمی و واسکولیت سیستمیک که در سایر مدل‌های حیوانی رایج است، توسعه دادند. این مطالعات مدل حیوانی جدیدی از انسفالیت HeV را گزارش می‌کنند که اجازه می‌دهد مطالعات دقیق‌تری در مورد نوروپاتوژنز عفونت HeV، به‌ویژه نحوه انتشار ویروس و جداسازی احتمالی در سیستم عصبی مرکزی انجام شود. بررسی مکانیسم هایی که توسعه ویرمی و بیماری سیستمیک را تعدیل می کند. و توسعه گزینه های درمانی بهبود یافته برای بیماران انسانی را اطلاع دهید.
مدلی جدید برای آنسفالیت ویروس هندرا در موش
f9abq8gj
بسیاری از پروتئین ها در پاسخ دفاعی گیاه به استرس زیستی یا زخم مکانیکی القا می شوند. یک گروه لکتین ها هستند. Ipomoelin (IPO) یکی از پروتئین های قابل القای زخم سیب زمینی شیرین (Ipomoea batatas cv. Tainung 57) و یک لکتین مربوط به Jacalin (JRL) است. در این مطالعه، ساختارهای کریستالی IPO را به شکل آپو و به صورت کمپلکس با کربوهیدرات هایی مانند متیل α-D-مانوپیرانوزید (Me-Man)، متیل α-D-گلوکوپیرانوزید (Me-Glc) و متیل α- حل کردیم. D-galactopyranoside (Me-Gal) در گروه های فضایی مختلف. نمودارهای بسته بندی نشان داد که IPO ممکن است نشان دهنده یک ارتباط تترامری فشرده در خانواده JRL باشد. پروتومر IPO یک چین بتا منشور متعارف را با 12 رشته ورقه β اما با 2 رشته β کوتاه اضافی در انتهای N نشان داد. یک IPO کوتاه شده (ΔN10IPO) با حذف 2 رشته β کوتاه انتهای N برای آشکار کردن نقش آن در ارتباط تترامری استفاده شد. کروماتوگرافی ژل فیلتراسیون IPO را به صورت تترامر در محلول تایید کرد. کالریمتری تیتراسیون همدما، ثابت های اتصال (K(A)) IPO و ΔN10IPO را در برابر کربوهیدرات های مختلف تعیین کرد. IPO می تواند به Me-Man، Me-Glc و Me-Gal با ثابت های اتصال مشابه متصل شود. در مقابل، ΔN10IPO توانایی اتصال بالایی به Me-Man و Me-Glc نشان داد اما نتوانست به Me-Gal متصل شود. تجزیه و تحلیل ساختاری و عملکردی ما از IPO نشان داد که ارتباط تترامری فشرده و پلی‌ویژگی اتصال کربوهیدرات می‌تواند توسط 2 رشته β-ترمینال N اضافی تنظیم شود. خواص اتصال کربوهیدرات همه کاره IPO ممکن است در دفاع گیاه نقش داشته باشد.
ایپومولین، یک لکتین مرتبط با جاکالین با یک انجمن تترامری فشرده و خواص اتصال چند منظوره کربوهیدرات که توسط انتهای N آن تنظیم می شود.
yx6p2yhk
همراه با پروتئین Gag، گلیکوپروتئین Env یک پروتئین ساختاری اصلی رتروویروسی است و برای تشکیل ذرات ویروس عفونی ضروری است. Env سنتز، پردازش و به ریز دامنه‌های خاصی در غشای پلاسما منتقل می‌شود و از همان ماشین میزبانی برای قاچاق خود بهره می‌برد که توسط گلیکوپروتئین‌های سلولی استفاده می‌شود. ادغام Env به ویریون‌های نتاج احتمالاً با تعامل بین Env و Gag، در برخی موارد با دخالت اضافی عوامل میزبان خاصی انجام می‌شود. اگرچه چندین مدل کلی برای توضیح اختلاط گلیکوپروتئین‌های رتروویروسی Env در ویریون‌ها پیشنهاد شده‌اند، مکانیسم واقعی این فرآیند هنوز نامشخص است، تا حدی به این دلیل که داده‌های ساختاری در مورد دم سیتوپلاسمی پروتئین Env وجود ندارد. این مقاله درک فعلی از سنتز، قاچاق، و ترکیب ویریون پروتئین‌های Env رتروویروسی را ارائه می‌کند.
Retroviral Env Glycoprotein Trafficking and Incorporation to Virions
ubpbdqtg
سابقه و هدف: توکسوپلاسما گوندی ممکن است باعث سقط جنین، اختلالات چشمی و عصبی در میزبان خون گرم شود. پستانداران واکسینه شده منبع گسترده ای از سرم هایپرایمنی هستند که در رویکردهای مختلف از جمله تشخیص و مطالعه برهمکنش های میزبان-انگل استفاده می شود. متأسفانه آنتی‌بادی‌های پستانداران محدودیت‌هایی برای تولید آن دارند، مانند لزوم خونریزی حیوان، عملکرد کم، تداخل با فاکتور روماتوئید، فعال‌سازی مکمل و میل به گیرنده‌های پستانداران Fc. آنتی بادی های IgY از این محدودیت ها جلوگیری می کنند. بنابراین می توانند جایگزینی برای استفاده در مدل T. gondii باشند. روش‌شناسی/یافته‌های اصلی: در این مطالعه مرغ‌ها را با آنتی‌ژن‌های تاکی‌زوئیت محلول T. gondii (STAg) و آنتی‌بادی‌های زرده تخم‌مرغ خالص (IgY) با روشی ارزان و ساده، با بازده و درجه خلوص بالا واکسینه کردیم. آنتی‌بادی‌های ضد STAg IgY دارای اشتیاق بالایی بودند و قادر به تشخیص طیف وسیعی از آنتی‌ژن‌های انگل بودند، اگرچه برخی تفاوت‌های مشخص در پروفایل واکنش‌پذیری بین آنتی‌بادی‌های تولید شده در مرغ‌ها و موش‌های واکسینه‌شده مشاهده شد. جالب توجه است که آنتی بادی های IgY علیه Neospora caninum و Eimeria spp. به STAg واکنشی نشان نداد. ما همچنین نشان می‌دهیم که آنتی‌بادی‌های IgY برای تشخیص اشکال T. gondii در بخش‌های تعبیه‌شده در پارافین و تک‌لایه‌های سلولی مناسب هستند. نتیجه گیری/ اهمیت: آنتی بادی های پلی کلونال IgY به دلیل مقرون به صرفه بودن، بازده تولید بالا و طیف وسیعی از کاربردهای ممکن، ابزار مفیدی برای مطالعات مربوط به T. gondii هستند.
تولید، خصوصیات و کاربردهای ایمونوگلوبولین های پلی کلونال زرده تخم مرغ مخصوص توکسوپلاسما گوندی
d3fb9xd8
سابقه و هدف: آلفا مومورچارین (α-MMC) و پروتئین ضد HIV (MAP30) مشتق شده از Momordica charantia L. به دلیل فعالیت RNA-N-گلیکوزیداز خود دارای فعالیت های ضد توموری و ضد ویروسی هستند. با این حال، ایمنی زایی قوی و نیمه عمر کوتاه پلاسما، کاربرد بالینی آنها را محدود می کند. برای حل این مشکل، دو پروتئین با (mPEG) (2) - Lys-NHS (20 کیلو دالتون) اصلاح شدند. روش‌شناسی/ یافته‌های اصلی: در این مقاله، یک استراتژی خالص‌سازی جدید برای دو پروتئین اصلی غیرفعال‌کننده ریبوزوم نوع I (RIPs)، α-MMC و MAP30، با موفقیت برای آماده‌سازی در مقیاس آزمایشگاهی توسعه یافت. با استفاده از این روش دراماتیک، 200 میلی گرم α-MMC و حدود 120 میلی گرم MAP30 تنها در یک فرآیند خالص سازی از 200 گرم بذر Momordica charantia به دست آمد. همگنی و برخی دیگر از خواص دو پروتئین با گرادیان SDS-PAGE، طیف‌سنجی جرمی چهارگانه یونیزاسیون الکترواسپری، و آنالیز توالی N ترمینال و همچنین وسترن بلات ارزیابی شد. دو پروتئین پلی اتیلن گلیکول (PEG)ایله سنتز و خالص شدند. پروتئین‌های تک، دی یا سه‌پی‌گیله‌شده همگن با یونیزاسیون دفع لیزری به کمک ماتریس در طیف‌سنجی جرمی پرواز مشخص شدند. تجزیه و تحلیل فعالیت های ضد تومور و آنتی ویروس نشان داد که RIP های PEGylated سریال فعالیت های متوسطی را روی سلول های کوریوکارسینومای JAR و ویروس هرپس سیمپلکس-1 حفظ می کنند. علاوه بر این، هر دو پروتئین PEGylated حدود 60٪ - 70٪ فعالیت ضد توموری و آنتی ویروس را نشان دادند، و در عین حال در مقایسه با همتایان اصلاح نشده خود، 50٪ - 70٪ ایمنی زایی را کاهش دادند. نتیجه‌گیری/ اهمیت: α-MMC و MAP30 به‌دست‌آمده از این استراتژی خالص‌سازی جدید می‌توانند نیاز تعداد زیادی از نمونه‌ها را برای تحقیق برآورده کنند. اصلاح شیمیایی آنها می تواند مشکل ایمنی زایی قوی را حل کند و در عین حال فعالیت های متوسط ​​​​را حفظ کند. همه این یافته ها کاربرد بالقوه PEGylated α-MMC و PEGylated MAP30 را به عنوان عوامل ضد تومور و آنتی ویروس نشان می دهد. با توجه به این نتایج، RIP های PEGylated را می توان با نانومواد ساخت تا یک داروی هدفمند باشد که می تواند ایمنی زایی و عوارض جانبی را بیشتر کاهش دهد. از طریق فناوری نانو می‌توان از آنها داروهای کم رهش ساخت، که می‌تواند دوره نیمه عمر آنها را در بدن انسان طولانی‌تر کند.
تهیه یک عامل ضد تومور و آنتی ویروس: اصلاح شیمیایی α-MMC و MAP30 از Momordica Charantia L. با کووالانسی پلی اتیلن گلیکول
zl1s82yi
دانستن اینکه چه زمانی و تا چه حد مهارکننده‌های استخراج‌شده همزمان با سنجش‌های تشخیصی RNA مولکولی تداخل دارند، از اهمیت بالایی برخوردار است. کیت کوچک RNA ویروسی QIAamp (A)؛ استخراج کننده اتوماتیک MagNA Pure LC2.0 (B); کینگ فیشر (C)؛ و سیستم‌های استخراج RNA NucliSENS EasyMag (D) برای کارایی استخراج و خالص‌سازی همزمان مهارکننده‌ها از سوسپانسیون‌های مدفوع مورد ارزیابی قرار گرفتند. واکنش زنجیره ای پلیمراز ترانس کریپتاز معکوس بلادرنگ (rRT-PCR) کلیفاژ MS-2 که به بافر لیز هر سیستم وارد شده است به عنوان یک کنترل خارجی برای هر دو عمل می کند. آستانه چرخه (Cts) از MS2 برای RNA استخراج شده از سوسپانسیون مدفوع حاوی ناشناخته (93 نفر) یا مقادیر متفاوتی از مهارکننده ها (n = 92) تعیین شد. سوسپانسیون مدفوع از گروه دوم نیز برای تعیین اینکه آیا MS-2 و مهار انتروویروس rRT-PCR همبستگی دارند یا خیر استفاده شد. به طور خاص 23 عصاره RNA از سوسپانسیون های مدفوع با RNA انتروویروس پس از استخراج و 13 مورد از این سوسپانسیون مدفوع با انتروویروس دست نخورده قبل از استخراج اسپیک شدند. مهار MS2 rRT-PCR برای RNA های استخراج شده توسط سیستم های مختلف متفاوت بود. مهار در 12 (13.0%)، 26 (28.3%)، 7 (7.6%) و 7 (7.6%) از 93 عصاره اول RNA، و 58 (63.0%)، 55 (59.8%)، 37 ( 40.2٪ و 30 (32.6٪) از 92 عصاره دوم برای A، B، C و D به ترتیب. علاوه بر این، مهار انتروویروس rRT-PCR با مهار MS2 rRT-PCR برای RNA انتروویروس اضافه شده یا ذرات ویروس مرتبط است. در نتیجه، rRT-PCR برای MS-2 RNA یک پیش بینی کننده خوب برای مهار RNA انتروویروس استخراج شده از سوسپانسیون مدفوع است. EasyMag بهترین عملکرد را داشت، با این حال هر چهار روش استخراج مناسب بودند، مشروط بر اینکه کنترل‌های خارجی نمونه‌های مشکل‌دار را شناسایی کنند.
ارزیابی چهار سیستم مختلف برای استخراج RNA از سوسپانسیون مدفوع با استفاده از MS-2 Coliphage به عنوان یک کنترل برون زا برای مهار RT-PCR