Search is not available for this dataset
ca
stringlengths
3
1.79k
gl
stringlengths
4
734
Separa les conques del riu Xares i del riu Sil.
Separa as concas do río Xares e do río Sil .
D'un extraordinari interès natural, en ella està El Teixedal, espai únic a Europa i valls glacials.
Dun extraordinario interese natural , nela está O Teixedal , espazo único en Europa e vales glaciares .
El llogaret de Xares és d'un gran valor arquitectònic i etnogràfic i pateix un lamentable abandó.
A aldea de Xares é dun gran valor arquitectónico e etnográfico e padece un lamentable abandono .
Part de la Serra està inclosa com a lloc d'importància comunitària proposat per a la Xarxa Natura 2000.
Parte da Serra está incluída como lugar de importancia comunitaria proposto para a Rede Natura 2000 .
Es troba molt malmesa per explotacions de pissarra i amenaçada per la construcció de parcs eòlics.
Encóntrase moi danada por explotacións de lousa e ameazada pola construción de parques eólicos .
Limita amb el parc natural de Sanabria de la província de Zamora però la Xunta de Galícia manca d'un projecte de creació d'un parc similar al territori gallec.
Limita cun parque natural de Seabra da provincia de Zamora pero a Xunta de Galicia carece dun proxecto de creación dun parque similar no territorio galego .
No obstant això els seus atractius van propiciar inversions en turisme rural i de naturalesa i la declaració de la Vega com a municipi turístic de Galícia.
Porén os seus atractivos propiciaron investimentos en turismo rural e de natureza e a declaración da Veiga como municipio turístico de Galicia .
Peña Trevinca i serra de l'Eix en Turgalicia : informació bàsica , aus i logística
Pena Trevinca e serra do Eixe en Turgalicia : información básica , aves e loxística
Les serres septentrionals de Galícia són un conjunt de muntanyes orientada d'est a oest i que estan delimitades al nord per la Mariña de Lugo i els terrenys litorals del mar Cantàbric, i a l'oest connecten amb la dorsal gallega, especialment amb la serra de la Faladoira.
As serras setentrionais son de Galiza son un conxunto de montañas orientada de leste a oeste e que están delimitadas ao norte pola Mariña de Lugo e os terreos litorais do mar Cantábrico , e ao oeste conectan coa dorsal galega , especialmente coa serra da Faladoira .
Les serres septentrionals més notables són la serra del Xistral, la serra de la Carba, les muntanyes de Buio i la serra de la Toxiza, que són superfícies aplanades alçades per l'acció de la tectònica de plaques.
As serras setentrionais máis notábeis son a serra do Xistral , a serra da Carba , os montes de Buio e mais a serra da Toxiza , que son superficies achandadas erguidas pola acción da tectónica de placas .
Altres formacions muntanyenques menors són el Mont Guriscado, els Monts dels Cavallers o la serra de la Gañidoira.
Outras formacións montañosas menores son o Monte Guriscado , os Montes dos Cabaleiros ou a serra da Gañidoira .
Els seus alts tenen una nuvolositat elevada, factor que afavoreix el desenvolupament de torberes.
Os seus altos teñen unha nubosidades elevada , factor que favorece o desenvolvemento de turbeiras .
Aquestes serres estan conformades per materials variats tal que esquistos, granits, gneis "ulls de gripau", pissarres, calcàries o quarsites.
Estas serras están conformadas por materiais variados tal que xistos , granitos , gneis " ollos de sapo " , lousas , calcarias ou cuarcitas .
La serra del Fial de las Corzas és una serra gallega localitzada al costat de la serra de la Queja.
A serra do Fial das Corzas é unha serra galega localizada xunto á serra da Queixa .
Té cims arrodonits i està conformada per gresos i pissarres.
Ten cumios arrendodeados e está conformada por areíscas e lousas .
La major part de la seva vegetació és de matolls, així com bosc a les parts baixes.
A meirante parte da súa vexetación é mato , así como bosque nas partes baixas .
Serra del Fial de las Corzas
Serra do Fial das Corzas
La serra del Oribio és una de les serres orientals de Galícia.
A serra do Oribio é unha das serras orientais de Galiza .
S'estenen en direcció E-SO per terres dels ajuntaments de Samos i Triacastela.
Esténdense en dirección E-SO por terras dos concellos de Samos e Triacastela .
Està limitada al nord per la vall del riu Sarria i al sud pel riu Lóuzara.
Está limitada ao norte polo val do río Sarria e ao sur polo río Lóuzara A serra está conformada por pelitas .
Al vessant oest neixen diversos afluents del riu Sarria i a l'est del Lóuzara.
Na vertente oeste nacen varios afluentes do río Sarria e na leste do Lóuzara .
Bàrbara va començar participant en esports d'inèrcia com les carrilanes o les gravity bikes, No va trigar a cridar l'atenció de Javier Piquero que li va proposar formar part del primer equip femení espanyol de bobsleigh de la història al costat de l'asturiana Noemi Pérez.
Bárbara comezou participando en deportes inercia como as carrilanas ou as gravity bikes , Non tardou en chamar a atención de Javier Piquero que propúxolle formar parte do primeiro equipo feminino español de bobsleigh da historia xunto coa asturiana Noemi Pérez .
Sent aquesta especialitat esportiva tan minoritària tant a Galícia com en la resta d'Espanya, els mitjans amb els quals compta són escassos i la distància amb els països capdavanters a nivell mundial és molt gran.
Sendo esta especialidade deportiva tan minoritaria tanto en Galicia como no resto de España , os medios cos que conta son escasos e a distancia cos paises punteiros a nivel mundial é moi grande .
Des de l'any 2013 l'ex-pilot Oxana Tatchina[2] es va unir a l'equip espanyol com a entrenadora, aportant-li a Barbara i a la resta de l'equip a la seva experiència acumulada durant molts anys representant a Rússia en l'elit del bobsleigh mundial.
Dende o ano 2013 a ex-piloto Oxana Tatchina [ 2 ] uniuse ó equipo español como adestradora , aportandolle a Barbara e ó resto do equipo a sua experiencia acumulada durante moitos anos representando a Rusia na elite do bobsleigh mundial .
En la temporada 2016-2017 està previst que Barbara i la seva frenadora actual, la també gallega Eva Fernandez, participin en el campionat del món absolut, després de passar per diverses categories inferiors.
Na tempada 2016-2017 está previsto que Barbara e a sua freadora actual , a tamén galega Eva Fernandez , participen no campionato do mundo absoluto , despois de pasar por varias categorías inferiores .
Si continua amb la seva progressió té serioses opcions d'estar en els propers Jocs Olímpics d'Hivern de 2018 a la ciutat sud-coreana de Pyeongchang.
Se continua coa sua progresión ten serias opcións de estár nos proximos Xogos Olimpicos de Inverno de 2018 na cidade surcoreana de Pyeongchang [ 3 ] .
Alex Txikon, nascut a Lemoa (Biscaia) el 12 de desembre de 1981, és un alpinista basc.
Alex Txikon , nado en Lemoa ( Biscaia ) o 12 de decembro de 1981 , é un alpinista vasco .
Va ascendir amb èxit deu dels catorze vuit mils. L'any 2016 acompanyat per Simone Moro i Ali Sadpara va completar la primera ascensió hivernal al Nanga Parbat [1].
Ascendeu con éxito dez dos catorce oitomiles. No ano 2016 acompañado por Simone Moro e Ali Sadpara completou a primeira ascensión invernal ó Nanga Parbat [ 1 ] .
Ascensió de vuit mils:
Ascensións de oitomiles :
2016: Nanga Parbat (Primera hivernal) 2013: Lhotse 2011: Gasherbrum I i Gasherbrum II enllaçant els dos cims i emulant la gesta de Reinhold Messner el 1984, registrada per Werner Herzog en el seu documental Gasherbrum Diere Leuchtende Berg (2) ("Gasherbrum la Muntanya Lluminosa").
2016 : Nanga Parbat ( Primeira invernal ) 2013 : Lhotse 2011 : Gasherbrum I e Gasherbrum II enlazando os dous cumios e emulando a xesta de Reinhold Messner en 1984 , rexistrada por Werner Herzog no seu documental Gasherbrum Der Leuchtende Berg [ 2 ] ( " Gasherbrum a Montaña Luminosa " ) .
L'ascensió de Txikon també va quedar registrada en el documental Aizkora hotsak goi mendietan.
A ascensión de Txikon tamén quedou rexistrada no documental Aizkora hotsak goi mendietan .
2010: Annapuna i Shisha Pangma 2009: Shisha Pangma i Kangchenjunga 2008: Dhaulagiri i Manaslu 2007: Shisha Pangma 2004: T'ho Oiu i Makalu 2003: Broad Peak
2010 : Annapuna e Shisha Pangma 2009 : Shisha Pangma e Kangchenjunga 2008 : Dhaulagiri e Manaslu 2007 : Shisha Pangma 2004 : Cho Oiu e Makalu 2003 : Broad Peak
Neix de la confluència de diversos rierols que baixen de la Serra del Rañadoiro, a l'ajuntament de Pedrafita do Cebreiro, entre ells el riu Louzarela.
Nace da confluencia de varios regos que baixan da Serra do Rañadoiro , no concello de Pedrafita do Cebreiro , entre eles o río Louzarela .
En el seu tram inicial fa de límit entre els ajuntaments de Folgoso do Courel i el de Samos per després endinsar-se en aquest últim, pel qual discorre la major part del seu recorregut, rebent diversos rierols que descendeixen de la Serra del Oribio i de les Muntanyes de Lóuzara.
No seu tramo inicial fai de límite entre os concellos de Folgoso do Courel e o de Samos para logo adentrarse neste último , polo cal discorre a maior parte do seu percorrido , recibindo varios regos que descenden da Serra do Oribio e dos Montes de Lóuzara .
S'uneix al riu Lor a l'ajuntament de Folgoso do Courel a uns 430 m. d'altitud, prop del llogaret del Touzón.
Únese ao río Lor no concello do Folgoso do Courel a uns 430 m. de altitude , preto da aldea do Touzón .
La serra de l'Esculqueira és una serra gallega localitzada a l'ajuntament de la Mesquita, a la frontera amb Portugal.
A serra da Esculqueira é unha serra galega localizada no concello da Mezquita , na fronteira con Portugal .
Està conformada per granits hercínics de dues miques.
Está conformado por granitos hercínicos de dúas micas .
A les parts altes domina la garriga, amb ginestes, uces, carqueixas, carrascos o farigola, així com també zona de braña.
Nas partes altas domina o monte baixo , con xestas , uces , carqueixas , carrascos ou tomelo , así como tamén zona de braña .
Abunden en aquesta serra els boscos de castanyers i hi ha també grans àrees repoblades amb pins.
Abonda nesta serra os soutos de castiñeiros e hai tamén grandes áreas repoboadas con piñeiros .
Sierra da Esculqueira
Serra da Esculqueira
Serra de Pando i Maseiras
Serra do Pando e Maseiras
Muhammad Ali Saspara, nascut a Sadpara, Pakistan el 1972, és un alpinista pakistanès.[1]
Muhammad Ali Saspara , nado en Sadpara , Paquistán en 1972 é un alpinista paquistaní [ 1 ] .
Va començar la seva relació amb l'alta muntanya l'any 2000 treballant com a portador per a expedicions estrangeres al seu país, no va trigar a destacar fent feines a l'ombra i gairebé sense fer soroll va conquerir, excepte el K2, tots els vuitmils del Pakistan.
Comezou a sua relación coa alta montaña no ano 2000 traballando como porteador para expedicións extranxeiras no seu pais , non tardou en destacar facendo traballos na sombra e case sen facer ruido conquistou , agás o K2 , todos os oitomiles de Paquistan .
Gasherbrum I, Gasherbrum II, Broad Peak i Nanga Parbat.
Gasherbrum I , Gasherbrum II , Broad Peak e Nanga Parbat .
Va saltar a la pelestra el 2016 després de ser el primer ésser humà en arribar al cim del Nanga Parbat durant la temporada hivernal, acompanyat per Alex Txikon i Simone Moro.[2] El basc Alex Txikon, líder oficial de l'expedició, reconeix Sadpara com el líder natural de la mateixa i fins i tot alguns alpinistes internac...
Saltou á pelestra no 2016 tras ser o primeiro ser humano e chegar a cima do Nanga Parbat durante a tempada invernal [ 2 ] , acompañado por Alex Txikon e Simone Moro. O vasco Alex Txikon , lider oficial da expedición , recoñece a Sadpara como o lider natural da mesma [ 3 ] e incluso algúns alpinistas internacionais cali...
El Fort de la Ínsua és una fortificació situada a la feligresia de Moledo, a Caminha, al districte de Viana del Castelo, Portugal.
O Forte da Ínsua é unha fortificación situada na freguesía de Moledo , no concello de Caminha , no distrito de Viana do Castelo , en Portugal .
La insua de Santo Isidro està situada a la desembocadura del riu Miño, a dos-cents metres de la costa.
A insua de Santo Isidro está situada no esteiro do río Miño , a douscentos metros da costa .
Durant el regnat de Joan I de Portugal, franciscans de Galícia van aixecar a l'illa un monestir entre els anys 1388 i 1392.
Durante o reinado de Xoán I de Portugal , franciscanos de Galicia ergueron na illa un mosteiro entre os anos 1388 e 1392 .
Alguns autors daten en aquesta època la primera defensa local.
Algúns autores datan nesta época a primeira defensa local , coa función de protección da barra do río e dos relixiosos .
El rei Manuel I de Portugal va reformar i ampliar aquesta defensa el 1512, igual que faria anys més tard Filipe I de Portugal.
O rei Manuel I de Portugal tería reformado e ampliado esa defensa en 1512 , ao igual que faría anos máis tardes Filipe I de Portugal .
No obstant això no existeixen vestigis d'aquestes estructures afegides.
Porén non existen vestixios desas estruturas engadidas .
El fort setcentista
O forte setecentista
Situat en una regió fronterera estratègica per a l'accés a Caminha, l'actual estructura es deu al context de la Guerra de la Restauració de la independència portuguesa, durant el regnat de Joan IV de Portugal, manada construir entre 1649 i 1652 per Diogo de Lima.
Situado nunha rexión fronteiriza estratéxica para o acceso a Caminha , a actual estrutura débese ao contexto da Guerra da Restauración da independencia portuguesa , durante o reinado de Xoán IV de Portugal , mandada construír entre 1649 e 1652 por Diogo de Lima .
Reparat i reforçat en els segles següents, va ser abandonat fins que el 1940 va passar a mans del Ministério de las Finanças de Portugal.
Reparada e reforzada nos séculos seguintes , foi abandonado até que en 1940 pasou a mans do Ministério das Finanças de Portugal .
Actualment està en condicions precàries de conservació, es va registrar la pèrdua dels suports de fusta de les teulades i de les teules, de les rajoles siscentistes, de les pintures i de les imatges de la capella.
Actualmente está en condicións precarias de conservación , rexistrouse a perda dos soportes de madeira dos tellados e das tellas , dos azulexos seiscentistas , das pinturas e das imaxes da capela .
L'estructura pot ser visitada pel públic, sent la travessia fins a l'illa feta per petites embarcacions locals.
A estrutura pode ser visitada polo público , sendo a travesía até a illa feita por pequenas embarcacións locais .
El fort presenta planta cadrangular amb baluards en els vèrtexs.
O forte presenta planta cadrangular con baluartes nos vértices .
Un revelín protegeix la porta d'armes .
Un revelín protexe o portón de armas .
Entorn del terraplè, al costat de les muralles, es troben els dipòsits i barracons de la tropa.
En torno ao terraplén , ao abrigo das murallas , atópanse os depósitos e barracóns da tropa .
Al centre estarien les edificacions de servei: Casa de Comando i caserna de la tropa, cuina i capella.
No centro estarían as edificacións de servizo : Casa de Comando e cuartel da tropa , cociña e capela .
Un pou d'aigua potable proveïa a la guarnició, composta per un Governador (comandant) i dotze places, renovades setmanalment.
Un pozo de auga potable abastecía á guarnición , composta por un Gobernador ( comandante ) e doce prazas , renovadas semanalmente .
Aquest pou destaca per situar-se al mar, sent un dels tres únics existents al món amb aquesta característica.
Ese pozo destaca por se situar no mar , sendo un dos tres únicos existentes no mundo con esa característica. [ Cómpre referencia ]
La Sierra de la Mora o Sierra de Silvaescura, està situada entre els ajuntaments de Gomesende, Quintela de Leirado, Ramirás, Celanova i Camino.
A Serra da Moura ou Serra de Silvaescura , está situada entre os concellos de Gomesende , Quintela de Leirado , Ramirás , Celanova e Verea .
Té una orientació NO-SL, de l'ala oest neixen petits afluents al riu Deba i en l'est al riu Tuño, pel nord està connectada a la Serra de la Pena i pel sud a la Serra de Laboreiro i a l'extensió d'aquesta, la Serra de l'Edra.
Ten unha orientación NO-SL , da aba oeste nacen pequenos afluentes ao río Deva e na leste ao río Tuño , polo norte está conectada á Serra da Pena e polo sur á Serra de Laboreiro e á extensión desta , a Serra da Edra .
La màxima altitud és el Coto de la Mora amb 950m entre Quintela de Leirado i Ramirás, encara que també destaquen altres cims com El Castelo (819m), la Peña de las Verrugas (883m) o El Cimón (801m).
A máxima altitude é o Coto da Moura con 950m entre Quintela de Leirado e Ramirás , aínda que tamén destacan outros cumios como O Castelo ( 819m ) , a Pena das Verrugas ( 883m ) ou O Cimón ( 801m ) .
La vegetació de matoll juntament amb àmplies praderies fan que aquesta zona s'aprofiti per a la cria de bestiar boví i equí.
A vexetación de matogueira xunto cas amplas pasteiras fan que esta zona se aproveite para a cría de gando vacún e equino .
Al cim també se situen dues antenes de telecomunicacions.
Na cima tamén se sitúan dúas antenas de telecomunicacións .
La il·luminació a tres punts és una tècnica d'il·luminació bàsica emprada en vídeos, films, fotografies i imatges creades per ordinador per als personatges que no es troben en moviment.
A iluminación a tres puntos é unha técnica de iluminación básica empregada en vídeos , filmes , fotografías e imaxes creadas por ordenador para as personaxes que non se atopan en movemento .
Aquest és un sistema molt versàtil i que suposa la base per a la majoria de coneixements sobre il·luminació en fotografies d'estudi.
Este é un sistema moi versátil que forma a base da maioría de coñecementos sobre iluminación en fotografías de estudio .
Llum clau : coneguda en anglès com key light .
Luz clave : Tamén coñecida como key light .
Aquesta és la llum principal, normalment és la llum més forta i la que té més influència en l'aspecte de l'escena.
Esta é a luz principal , normalmente é a luz máis forte e a que ten máis influencia no aspecto da escena .
En termes de qualitat, s'ha de situar aproximadament entre un terme mitjà entre llum dura i llum difusa.
En términos de calidade , debe situarse aproximadamente entre un termo medio entre luz dura e luz difusa .
En estudi, s'utilitza generalment un Fresnel.
En estudio , utilízase xeralmente un Fresnel .
En la fórmula de les tres llums, s'ha de situar formant un angle entre 30 i 45 graus amb l'eix que formen la càmera i el subjecte, bé a la dreta o bé a l'esquerra de la cambra.
Na fórmula das tres luces , debe situarse formando un ángulo entre 30 e 45 graos co eixo que forman a cámara e o suxeito , ben á dereita ou ben á esquerda da cámara .
Un angle de 45 graus és el que produeix una major modelatge i ressalta millor les textures del subjecte.
Un ángulo de 45 grados é o que produce unha maior modelaxe e resalta mellor as texturas do suxeito .
Llum de farciment : coneguda en anglès com fill light .
Luz de recheo : Tamén coñecida como fill light .
La llum principal utilitzada sola produeix ombres dures que poden distreure l'atenció.
A luz principal utilizada soa produce sombras duras que poden distraer a atención .
La llum de farciment s'usa per suavitzar aquestes ombres, sense eliminar-les completament.
A luz de recheo úsase para suavizar estas sombras , sen eliminalas completamente .
La llum de farciment és una font de llum difusa.
A luz de recheo é unha fonte de luz difusa .
Es col·loca formant uns 90 graus amb l'eix que me la fos la llum principal amb el subjecte.
Colócase formando uns 90 graos co eixo que forma a luz principal co suxeito .
El més segur és col·locar-la formant un angle d'uns 45 graus amb l'eix de la càmera.
O máis seguro é colocala formando un ángulo duns 45 graos co eixo da cámara .
La llum de farciment ben ubicada produeix una transició gradual de les àrees il·luminades a les zones d'ombra, produint una millor percepció de tridimensionalitat.
A luz de recheo ben situada produce unha transición gradual das áreas iluminadas ás zonas de sombra , producindo unha mellor percepción de tridimensionalidade .
Contrallum : coneguda en anglès com back light .
Contraluz : Tamén coñecida como back light .
La funció d'aquesta llum és separar el subjecte del profund creant una subtil vora de llum al voltant del subjecte.
A función desta luz é separar ao suxeito do fondo creando un sutil bordo de luz ao redor do suxeito .
El contrallum ha de col·locar-se justament darrere del subjecte en relació amb la càmera.
O contraluz debe colocarse xustamente detrás do suxeito con relación á cámara .
S'hauria de poder traçar una línia recta fictícia que parteix de l'objectiu de la càmera, passa pel subjecte i arriba fins a la llum de contrallum.
Deberíase poder trazar unha liña recta ficticia que parte do obxectivo da cámara , pasa polo suxeito e chega ata a luz de contraluz .
Si aquesta llum està massa desviada cap a un dels costats, projectarà molta llum sobre aquest costat, deixant l'altre fosc.
Se esta luz está demasiado desviada cara a un dos lados , proxectará moita luz sobre ese lado , deixando o outro escuro .
San Xoán de Seoane del Courel és una parròquia de l'ajuntament de Folgoso do Courel, a la província de Lugo.
San Xoán de Seoane do Courel é unha parroquia do concello de Folgoso do Courel , na provincia de Lugo .
Seoane del Courel va ser fins a la Guerra Civil la capital de l'ajuntament.
Seoane do Courel foi ata a Guerra Civil a capital do concello .
Limita al nord amb Meiraos, Folgoso do Courel i Seara pel sud, Esperante i Visuña per l'est i San Xoán de Lóuzara i Seceda per l'oest.
Linda ó norte con Meiraos , Folgoso do Courel e Seara polo sur , Esperante e Visuña polo este e San Xoán de Lóuzara e Seceda polo oeste .
És la parròquia més poblada de l'ajuntament.
É a parroquia máis poboada do concello .
Segons l'IGE el 2012 tenia 218 habitants agrupats en les entitats de Ferreria Vella, Mercurín, Moreda, Parada, Piñeira i Seoane.
Segundo o IGE en 2012 tiña 218 habitantes agrupados nas entidades de Ferrería Vella , Mercurín , Moreda , Parada , Piñeira e Seoane .
Això suposa una disminució respecte l'any 1999 quan tenia 331 habitants.
Isto supón unha diminución respecto do ano 1999 cando tiña 331 habitantes .
Antigament Seoane era la capital de l'ajuntament, però només va mantenir aquest rang fins a la Guerra Civil.
Antigamente Seoane era a capital do concello , pero só mantivo ese rango ata a Guerra Civil .
La capitalitat li va ser conferida l'any 1834, al costat del tractament de vila, fins que li va ser retirada en favor de Folgoso per raons encara desconegudes.
A capitalidade foille conferida no ano 1834 , xunto ó tratamento de vila , ata que lle foi retirada en favor de Folgoso por razóns aínda descoñecidas .
No obstant això, segueix mantenint el caràcter de capital municipal, concentrant un bon nombre de serveis, que es reflecteix en la fira que se celebra el segon i el quart diumenge de cada mes.
Non obstante , segue a manter o carácter de capital municipal , concentrando un bo número de servizos , que se reflicte na feira que se celebra o segundo e o cuarto domingo de cada mes .
Casa de l'Escribano, que va ser l'antiga set de l'ajuntament i posseeix un curiós rellotge de sol.
Casa do Escribano , que foi a antiga sede do concello e posúe un curioso reloxo de sol .
Església de Sant Xoán, situada a la part alta de la vila.
Igrexa de San Xoán , situada no alto da vila .
Ferreria de Seoane, moguda per l'aigua del riu Lor.
Ferrería de Seoane , movida pola auga do río Lor .
El far del cap Vilà assenyala un dels trams més perillosos de la Costa da Morte, però també un dels més bells.
O faro do cabo Vilán sinala un dos tramos máis perigosos da Costa da Morte , pero tamén un dos máis fermosos .