spoken_style
stringlengths
7
352
written_style
stringlengths
8
354
သူမ စာစီစာကုံးရေးလို့ မပြီးသေးဘူး။
သူမ စာစီစာကုံးရေး၍ မပြီးသေးပေ။
ကလေးတွေ ငိုနေကြတယ်။
ကလေးများ ငိုနေကြသည်။
ဟိုလို မကြည့်ပါနဲ့။
ထိုသို့ မကြည့်ပါနှင့်။
မင်း ဘယ်လို စဉ်းစားမလဲ။
မင်း မည်သို့ စဉ်းစားမည်နည်း။
မောင်မောင် ဘယ်အချိန် ထမလဲ။
မောင်မောင် မည်သည့်အချိန် ထမည်နည်း။
အခု ငါ ရေကူးမယ်။
ယခု ငါ ရေကူးမည်။
မနေ့က ငါ အိမ်ပြင်တယ်။
ယမန်နေ့က ငါ အိမ်ပြင်သည်။
အဖေ ဈေးက ပြန်လာမယ်။
ဖခင် ဈေးမှ ပြန်လာမည်။
အမေ စာဖတ်တယ်။
မိခင် စာဖတ်သည်။
သူမက စောစောစီးစီး ရောက်တယ်။
သူမသည် စောစွာ ရောက်သည်။
မောင်မောင်က ဖြည်းဖြည်းရိုးရိုး အလုပ်လုပ်တယ်။
မောင်မောင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ အလုပ်လုပ်သည်။
သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံတတ်တယ်။
သူသည် ပွင့်လင်းစွာ ဝန်ခံတတ်သည်။
မင်း တည့်တည့် ဆက်မောင်းပါ။
မင်း တည့်မတ်စွာ ဆက်မောင်းပါ။
သူမက သေချာပေါက် ရောက်လာမယ်။
သူမသည် ဧကန်မုချ ရောက်လာမည်။
မင်း အများကြီး တတ်တယ်။
မင်း များစွာ တတ်သည်။
သူ စောစော နိုးတယ်။
သူ စောစွာ နိုးသည်။
အဒေါ်က မုန့်ပေးတယ်။
အဒေါ်သည် မုန့်ပေးသည်။
သူ မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့ သွားတယ်။
သူ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဖြင့် သွားသည်။
သူ စာမေးပွဲကျတယ် ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ စာမကျက်လို့။
သူ စာမေးပွဲကျပေ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စာမကျက်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ငါ အိမ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုမယ်။
ငါ အိမ်ဝယ်ရန် ပိုက်ဆံစုမည်။
သူ့ဆီက ကွန်ပျူတာ ငှားတယ်။
သူ့ထံမှ ကွန်ပျူတာ ငှားသည်။
သူမဆီ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။
သူမထံ အကြောင်းကြားလိုက်ပါ။
အိတ်ထဲမှာ ပစ္စည်းထည့်နေကြတယ်။
အိတ်အတွင်း၌ ပစ္စည်းထည့်နေကြသည်။
ဒါပြင် သူက ပညာလည်း တတ်သေးတယ်။
ထိုပြင် သူသည် ပညာလည်း တတ်သေး၏။
တကယ်လို့ ဆီးနှင်းကျရင် ငါ ဂျာကင်အင်္ကျီဝတ်မယ်။
အကယ်၍ ဆီးနှင်းကျလျှင် ငါ ဂျာကင်အင်္ကျီဝတ်မည်။
ဒီနေ့ နေပူတယ်။
ယနေ့ နေပူသည်။
သူမ ခဏ စဉ်းစားမယ်။
သူမ ခေတ္တ စဉ်းစားမည်။
လာမယ့် နှစ်ပတ်မှာ ငါ ရန်ကုန်ပြန်မယ်။
လာမည့် နှစ်ပတ်တွင် ငါ ရန်ကုန်ပြန်မည်။
တော်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်တယ်။
တော်သည့် အင်ဂျင်နီယာ ဖြစ်သည်။
ငါ အခု ကော်ဖီဖျော်မယ်။
ငါ ယခု ကော်ဖီဖျော်မည်။
သူ ဒီနေ့ အစည်းအဝေးမတက်ဘူး။
သူ ယနေ့ အစည်းအဝေးမတက်ပါ။
မင်း ဘာမျှော်လင့်နေတာလဲ။
မင်း မည်သည်ကို မျှော်လင့်နေသနည်း။
ညီမလေး ဘယ်မှာ ပုန်းနေသလဲ။
ညီမလေး အဘယ်မှာ ပုန်းနေသနည်း။
သူ မော်လမြိုင်က ရန်ကုန်ကို သင်္ဘောနဲ့လာတယ်။
သူ မော်လမြိုင်မှ ရန်ကုန်သို့ သင်္ဘောဖြင့် လာသည်။
သူမက မီးဖိုချောင်မှာပဲ ဟင်းချက်မယ်။
သူမသည် မီးဖိုချောင်၌ပင် ဟင်းချက်မည်။
ငါ ကောင်းကောင်း နားထောင်တယ်။
ငါ ကောင်းစွာ နားထောင်သည်။
သူမ ရိုးရိုးအေးအေး နေထိုင်တယ်။
သူမ ရိုးသားစွာ နေထိုင်တယ်။
မင်း ဖြည်းဖြည်း ပြောရမယ်။
မင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောရမည်။
တကယ်လို့ မင်း ကားမြန်မြန်မောင်းရင် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မယ်။
အကယ်၍ မင်း ကားမြန်စွာမောင်းလျှင် အန္တရာယ်ရှိလိမ့်မည်။
ဒါကြောင့် ငါ လက်ခံတယ်။
ထို့ကြောင့် ငါ လက်ခံသည်။
ဒါပေမယ့် သူ မေ့မပစ်ဘူး။
သို့သော် သူ မေ့မပစ်ပါ။
ငွေမရှိ ပေမယ့် ငါ ပျော်တယ်။
ငွေမရှိ သော်လည်း ငါ ပျော်သည်။
ဒီကိစ္စကို ငါ သဘောပေါက်တယ်။
ဤကိစ္စကို ငါ သဘောပေါက်သည်။
သူ အောင်မြင်မယ်လို့ ယုံကြည်တယ်။
သူ အောင်မြင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။
ငါ သိပ်ပင်ပန်းတယ်။
ငါ အလွန်ပင်ပန်းသည်။
ဒီလို မတားဆီးပါနဲ့။
ဤသို့ မတားဆီးပါနှင့်။
လူနာတွေ စောင့်ဆိုင်းနေတယ်။
လူနာများ စောင့်ဆိုင်းနေသည်။
ကိုကို သွားလို့ မရဘူး။
ကိုကို သွား၍ မရပေ။
ငါ မျှော်လင့်ရတာ အချိန်ကုန်တယ်။
ငါ မျှော်လင့်ရသည်မှာ အချိန်ကုန်ပေ။
သူ ကဗျာရေးနေတာ။
သူ ကဗျာရေးခြင်းကို ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အမှန်တရားဆိုတာ ပေါ်လေ့ရှိတယ်။
အမှန်တရားဆိုသည်မှာ ပေါ်လေ့ရှိသည်။
ငါ ဓာတ်ပုံရိုက်တာကို စိတ်ဝင်စားတယ်။
ငါ ဓာတ်ပုံရိုက်ခြင်းကို စိတ်ဝင်စားသည်။
မင်း ဘာဟင်း ချက်မလဲ။
မင်း မည်သည့်ဟင်း ချက်မည်နည်း။
သူ ဘာတောင်းတာလဲ။
သူ မည်သည်ကို တောင်းသနည်း။
မင်း ဘာလို့ ညာတာလဲ။
မင်း အဘယ်ကြောင့် ညာသနည်း။
သူမ ဆေးရုံတက်ရသလား။
သူမ ဆေးရုံတက်ရသလော။
မင်း ဘယ်တော့ အလုပ်ပြီးမလဲ။
မင်း မည်သည့်အချိန် အလုပ်ပြီးမည်နည်း။
ငါတို့ ဘယ်ကွင်းမှာ ကစားမလဲ။
ငါတို့ မည်သည့်ကွင်းတွင် ကစားမည်နည်း။
ဘယ်သူ တာဝန်ယူမလဲ။
မည်သူ တာဝန်ယူမည်နည်း။
မင်း ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲ။
မင်း မည်သို့ ဖြေရှင်းမည်နည်း။
ရှေ့အပတ်ကစပြီး ငါ စာကြည့်တိုက်သွားမယ်။
ရှေ့အပတ်မှစ၍ ငါ စာကြည့်တိုက်သွားမည်။
သေတဲ့အထိ ချစ်မယ်။
သေသည့်တိုင် ချစ်မည်။
တကယ်တော့ ဒါက တရားမျှတပါတယ်။
စင်စစ် ဤသည်မှာ တရားမျှတပါသည်။
ငါ လှူဖို့ ဝယ်လာတယ်။
ငါ လှူရန် ဝယ်လာသည်။
သူ အကြာကြီး မနားချင်ဘူး။
သူ အကြာကြီး မနားလိုပေ။
သူ့ဆီကို စာပို့လိုက်မယ်။
သူ့ထံသို့ စာပို့လိုက်မည်။
သူ့ဆီက ပိုက်ဆံချေးတယ်။
သူ့ထံမှ ပိုက်ဆံချေးသည်။
အခန်းထဲမှာ လူမရှိပါနဲ့။
အခန်းအတွင်း၌ လူမရှိပါနှင့်။
မင်း မြန်မြန် ပြန်တယ်။
မင်း မြန်စွာ ပြန်သည်။
သူမ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်တယ်။
သူမ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်သည်။
ခက်ခဲ ပေမယ့် ငါ ကျော်ဖြတ်မယ်။
ခက်ခဲ သော်လည်း ငါ ကျော်ဖြတ်မည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ ကတိတည်ရမယ်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငါ ကတိတည်ရမည်။
ဒါတင်မက သူ လိမ်လဲ လိမ်သေးတယ်။
ထိုမျှမက သူ လိမ်လည်း လိမ်သေး၏။
အမေ သွန်သင်သလို ငါ ကျင့်ကြံတယ်။
မိခင် သွန်သင်သကဲ့သို့ ငါ ကျင့်ကြံသည်။
မောင်မောင် စိတ်ပူတတ်တဲ့လူ မဟုတ်တော့ဘူး။
မောင်မောင် စိတ်ပူတတ်သည့်လူ မဟုတ်တော့ပေ။
ဒီဖုန်းကို ငါ မကိုင်နိုင်ဘူး ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပျက်နေလို့။
ဤဖုန်းကို ငါ မကိုင်နိုင်ပေ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပျက်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
စူးစမ်းစရာ အကြောင်း မရှိတော့ဘူး။
စူးစမ်းဖွယ်ရာ အကြောင်း မရှိတော့ပေ။
တောင်းဆိုနိုင်သလောက် တောင်းဆိုပါ။
တောင်းဆိုနိုင်သမျှ တောင်းဆိုပါ။
ငါ့ကို ဒီလောက် လျှော့ပေးပါ။
ငါ့ကို ဤမျှ လျှော့ပေးပါ။
သူ ဟိုလို ကားမောင်းတယ်။
သူ ထိုသို့ ကားမောင်းသည်။
ဟိုဆိုင်သို့ ငါ မသွားဘူး။
ထိုဆိုင်သို့ ငါ မသွားပါ။
ခဏ ရပ်ပါ။
ခေတ္တ ရပ်ပါ။
လာမယ့် ပွင့်လင်းရာသီမှာ ငါ ခရီးထွက်မယ်။
လာမည့် ပွင့်လင်းရာသီတွင် ငါ ခရီးထွက်မည်။
တော်တဲ့ ကျောင်းအုပ် ဖြစ်တယ်။
တော်သည့် ကျောင်းအုပ် ဖြစ်သည်။
ငါ အခု ဓာတ်ပုံဖျက်မယ်။
ငါ ယခု ဓာတ်ပုံဖျက်မည်။
သူ ဒီနေ့ အိမ်ပြင်မထွက်ဘူး။
သူ ယနေ့ အိမ်ပြင်မထွက်ပါ။
မင်း ဘာစောင့်ကြည့်နေတာလဲ။
မင်း မည်သည်ကို စောင့်ကြည့်နေသနည်း။
ကျော်ကျော် ဘယ်မှာ ပညာသင်သလဲ။
ကျော်ကျော် အဘယ်မှာ ပညာသင်သနည်း။
သူ ထားဝယ်က ရန်ကုန်ကို ကားနဲ့လာတယ်။
သူ ထားဝယ်မှ ရန်ကုန်သို့ ကားဖြင့် လာသည်။
သူမက စာကြည့်တိုက်မှာပဲ စာကျက်မယ်။
သူမသည် စာကြည့်တိုက်၌ပင် စာကျက်မည်။
ငါ ကောင်းကောင်း မှတ်မိတယ်။
ငါ ကောင်းစွာ မှတ်မိသည်။
သူမ စိတ်လှုပ်ရှားတုန်လှုပ် ဖြစ်နေတယ်။
သူမ တုန်လှုပ်စွာ ဖြစ်နေသည်။
မင်း တိုးတိုး နှုတ်ထွက်ရမယ်။
မင်း တိုးညင်းစွာ နှုတ်ထွက်ရမည်။
တကယ်လို့ မင်း စပါးမစိုက်ရင် ဆန်ပြတ်လိမ့်မယ်။
အကယ်၍ မင်း စပါးမစိုက်လျှင် ဆန်ပြတ်လိမ့်မည်။
ဒါကြောင့် ငါ ရွေးချယ်တယ်။
ထို့ကြောင့် ငါ ရွေးချယ်သည်။
ဒါပေမယ့် သူ အလျှော့မပေးဘူး။
သို့သော် သူ အလျှော့မပေးပါ။
နေပူ ပေမယ့် ငါ အလုပ်လုပ်မယ်။
နေပူ သော်လည်း ငါ အလုပ်လုပ်မည်။
ဒီအမှန်တရားကို ငါ သိတယ်။
ဤအမှန်တရားကို ငါ သိသည်။
သူ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလို့ ပြောတယ်။
သူ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီဟု ပြောသည်။
ငါ သိပ်မောတယ်။
ငါ အလွန်မောသည်။