spoken_style
stringlengths
7
352
written_style
stringlengths
8
354
ဒီလို မတွေးတောပါနဲ့။
ဤသို့ မတွေးတောပါနှင့်။
ဆရာဝန်တွေ လူနာကြည့်နေတယ်။
ဆရာဝန်များ လူနာကြည့်နေသည်။
ထွန်းထွန်း ကူးလို့ မနိုင်ဘူး။
ထွန်းထွန်း ကူး၍ မနိုင်ပေ။
ငါ တောင်းပန်ရတာ မထူးခြားဘူး။
ငါ တောင်းပန်ရသည်မှာ မထူးခြားပေ။
သူ အိမ်ဆောက်နေတာ။
သူ အိမ်ဆောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။
အတတ်ပညာဆိုတာ သင်မှတတ်တယ်။
အတတ်ပညာဆိုသည်မှာ သင်မှတတ်သည်။
ငါ စာဖတ်တာကို မြတ်နိုးတယ်။
ငါ စာဖတ်ခြင်းကို မြတ်နိုးသည်။
မင်း ဘာဂိမ်း ကစားမလဲ။
မင်း မည်သည့်ဂိမ်း ကစားမည်နည်း။
သူ ဘာကူညီတာလဲ။
သူ မည်သည်ကို ကူညီသနည်း။
မင်း ဘာလို့ စိတ်ပျက်တာလဲ။
မင်း အဘယ်ကြောင့် စိတ်ပျက်သနည်း။
သူမ လစာရသလား။
သူမ လစာရသလော။
မင်း ဘယ်အချိန် စာမေးပွဲဖြေမလဲ။
မင်း မည်သည့်အချိန် စာမေးပွဲဖြေမည်နည်း။
ငါတို့ ဘယ်တက္ကသိုလ်မှာ တွေ့မလဲ။
ငါတို့ မည်သည့်တက္ကသိုလ်တွင် တွေ့မည်နည်း။
ဘယ်သူ အောင်နိုင်မလဲ။
မည်သူ အောင်နိုင်မည်နည်း။
မင်း ဘယ်လို ပြောင်းလဲမလဲ။
မင်း မည်သို့ ပြောင်းလဲမည်နည်း။
နောင်နှစ်ကစပြီး ငါ စီးပွားရေးလုပ်မယ်။
နောင်နှစ်မှစ၍ ငါ စီးပွားရေးလုပ်မည်။
အိုမင်းတဲ့အထိ ငါ ပန်းချီဆွဲမယ်။
အိုမင်းသည့်တိုင် ငါ ပန်းချီဆွဲမည်။
တကယ်တော့ ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပါ။
စင်စစ် ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။
ငါ သိုလှောင်ဖို့ ဖယ်ထားတယ်။
ငါ သိုလှောင်ရန် ဖယ်ထားသည်။
သူ အကြာကြီး မဆွေးနွေးချင်ဘူး။
သူ အကြာကြီး မဆွေးနွေးလိုပေ။
သူ့ဆီကို ပို့ဆောင်လိုက်မယ်။
သူ့ထံသို့ ပို့ဆောင်လိုက်မည်။
သူ့ဆီက အကြောင်းပြန်ကြားချက်ရတယ်။
သူ့ထံမှ အကြောင်းပြန်ကြားချက်ရသည်။
သေတ္တာထဲမှာ အဝတ်အစားမရှိပါနဲ့။
သေတ္တာအတွင်း၌ အဝတ်အစားမရှိပါနှင့်။
မင်း မြန်မြန် မောင်းတယ်။
မင်း မြန်စွာ မောင်းသည်။
သူမ သေသေသပ်သပ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်တယ်။
သူမ သေသပ်စွာ သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်။
ပင်ပန်း ပေမယ့် ငါ ကျေနပ်တယ်။
ပင်ပန်း သော်လည်း ငါ ကျေနပ်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မိဘကို လုပ်ကျွေးရမယ်။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငါ မိဘကို လုပ်ကျွေးရမည်။
ဒါတင်မက သူ နှင်လဲ နှင်ထုတ်သေးတယ်။
ထိုမျှမက သူ နှင်လည်း နှင်ထုတ်သေး၏။
အစ်ကို ပြောသလို ငါ သင်ယူတယ်။
အစ်ကို ပြောသကဲ့သို့ ငါ သင်ယူသည်။
မောင်မောင် လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ဘူး။
မောင်မောင် လူဆိုးတစ်ယောက် မဟုတ်တော့ပေ။
ဒီဆိုင်ကယ်ကို ငါ မဝယ်နိုင်ဘူး ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ပျက်စီးလို့။
ဤဆိုင်ကယ်ကို ငါ မဝယ်နိုင်ပေ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ပျက်စီးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
စိုးရိမ်စရာ အမှား မရှိတော့ဘူး။
စိုးရိမ်ဖွယ်ရာ အမှား မရှိတော့ပေ။
ကူညီနိုင်သလောက် ကူညီပါ။
ကူညီနိုင်သမျှ ကူညီပါ။
ငါ့ကို ဒီလောက် သနားပါ။
ငါ့ကို ဤမျှ သနားပါ။
သူ ဟိုလို စကားပြောတယ်။
သူ ထိုသို့ စကားပြောသည်။
ဟိုကျောင်းသို့ ငါ မသွားဘူး။
ထိုကျောင်းသို့ ငါ မသွားပါ။
ခဏ လေ့လာပါ။
ခေတ္တ လေ့လာပါ။
လာမယ့် ဆောင်းရာသီမှာ ငါ ခရီးသွားမယ်။
လာမည့် ဆောင်းရာသီတွင် ငါ ခရီးသွားမည်။
တော်တဲ့ ပညာရှင် ဖြစ်တယ်။
တော်သည့် ပညာရှင် ဖြစ်သည်။
မင်း မပြင်လဲ ရတယ်။
မင်း မပြင်သော်လည်း ရသည်။
မင်း မလာရင် ငါ စိတ်ဆိုးလိမ့်မယ်။
မင်း မလာလျှင် ငါ စိတ်ဆိုးလိမ့်မည်။
သူ စာမရေးတာကလွဲလို့ အကုန်ကောင်းတယ်။
သူ စာမရေးသည်မှလွဲ၍ အကုန်ကောင်းသည်။
နားရက်မှာ ခရီးထွက်မယ်။
နားရက်တွင် ခရီးထွက်မည်။
သူ အဝေးကြီးက အော်ပြောတယ်။
သူ အဝေးမှ အော်ပြောသည်။
ငါ့ညီက စိတ်ကောင်းရှိဖြစ်သည်။
ငါ့ညီသည် စိတ်ကောင်းရှိဖြစ်သည်။
ဒီကလေးမက စာတော်တယ်။
ဤကလေးမသည် စာတော်သည်။
မင်း ဘာငြင်းပယ်သလဲ။
မင်း မည်သည်ကို ငြင်းပယ်သနည်း။
သူ သီချင်းဆိုနေတာကို ငါ မြင်တယ်။
သူ သီချင်းဆိုနေသည်ကို ငါ မြင်တယ်။
မိတ်ဆွေဆိုတာ ကူညီရတယ်။
မိတ်ဆွေဆိုသည်မှာ ကူညီရသည်။
ငါ စာဖတ်တာကို ဝါသနာပါတယ်။
ငါ စာဖတ်ခြင်းကို ဝါသနာပါသည်။
သူ ဖုန်းပြင်နေတာ။
သူ ဖုန်းပြင်နေခြင်းဖြစ်သည်။
ငါ အလုပ်လုပ်ရတာ ပျော်ရွှင်တယ်။
ငါ အလုပ်လုပ်ရသည်မှာ ပျော်ရွှင်သည်။
သူမ စာရင်းတွက်လို့ မပြီးသေးဘူး။
သူမ စာရင်းတွက်၍ မပြီးသေးပေ။
ရဲတွေ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြတယ်။
ရဲများ လိုက်လံဖမ်းဆီးနေကြသည်။
ဟိုလို မရယ်ပါနဲ့။
ထိုသို့ မရယ်ပါနှင့်။
မင်း ဘယ်လို ဆုံးဖြတ်မလဲ။
မင်း မည်သို့ ဆုံးဖြတ်မည်နည်း။
မောင်မောင် ဘယ်အချိန် အိပ်မလဲ။
မောင်မောင် မည်သည့်အချိန် အိပ်မည်နည်း။
အခု ငါ တရားမှတ်မယ်။
ယခု ငါ တရားမှတ်မည်။
မနေ့က ငါ ဗီဒီယိုရိုက်တယ်။
ယမန်နေ့က ငါ ဗီဒီယိုရိုက်သည်။
အဖေ လယ်က ပြန်လာမယ်။
ဖခင် လယ်မှ ပြန်လာမည်။
အမေ စာရင်းဇယားစစ်တယ်။
မိခင် စာရင်းဇယားစစ်သည်။
သူမက စောစောစီးစီး နိုးထတယ်။
သူမသည် စောစွာ နိုးထတယ်။
မောင်မောင်က ဖြည်းဖြည်းရိုးရိုး မောင်းနှင်တယ်။
မောင်မောင်သည် ဖြည်းညင်းစွာ မောင်းနှင်တယ်။
သူက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရှင်းပြတတ်တယ်။
သူသည် ပွင့်လင်းစွာ ရှင်းပြတတ်သည်။
မင်း တည့်တည့် ကြည့်ပါ။
မင်း တည့်မတ်စွာ ကြည့်ပါ။
သူမက သေချာပေါက် အောင်နိုင်မယ်။
သူမသည် ဧကန်မုချ အောင်နိုင်မည်။
မင်း အများကြီး တတ်မြောက်တယ်။
မင်း များစွာ တတ်မြောက်သည်။
သူ စောစော သွားတယ်။
သူ စောစွာ သွားသည်။
အဘိုးက ပုံပြင်ပြောတယ်။
အဘိုးသည် ပုံပြင်ပြောသည်။
သူ စက်ဘီးနဲ့ သွားတယ်။
သူ စက်ဘီးဖြင့် သွားသည်။
မင်း ဘာဖြစ်လို့ စိတ်ဆိုးတာလဲ။
မင်း အဘယ်ကြောင့် စိတ်ဆိုးသနည်း။
သူ စာမေးပွဲကျရှုံးတယ် ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ဂိမ်းဆော့လို့။
သူ စာမေးပွဲကျရှုံးပေ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဂိမ်းဆော့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ငါ ကားဝယ်ဖို့ ငွေစုမယ်။
ငါ ကားဝယ်ရန် ငွေစုမည်။
သူ့ဆီက ကားငှားတယ်။
သူ့ထံမှ ကားငှားသည်။
သူမဆီ အကြောင်းကြားစာပို့လိုက်ပါ။
သူမထံ အကြောင်းကြားစာပို့လိုက်ပါ။
သံသေတ္တာထဲမှာ ငွေထည့်နေကြတယ်။
သံသေတ္တာအတွင်း၌ ငွေထည့်နေကြသည်။
ဒါပြင် သူက စိတ်ဓာတ်လည်း ကြံ့ခိုင်သေးတယ်။
ထိုပြင် သူသည် စိတ်ဓာတ်လည်း ကြံ့ခိုင်သေး၏။
တကယ်လို့ မိုးသက်မုန်တိုင်းကျရင် ငါ အိမ်မှာပဲနေမယ်။
အကယ်၍ မိုးသက်မုန်တိုင်းကျလျှင် ငါ အိမ်၌ပင်နေမည်။
ဒီနေ့ ရာသီဥတုပူအိမ့်တယ်။
ယနေ့ ရာသီဥတုပူအိမ့်သည်။
သူမ ခဏ စောင့်ဆိုင်းမယ်။
သူမ ခေတ္တ စောင့်ဆိုင်းမည်။
လာမည့်လမှာ ငါ နိုင်ငံခြားသွားမယ်။
လာမည့်လတွင် ငါ နိုင်ငံခြားသွားမည်။
တော်သည့် စီးပွားရေးသမား ဖြစ်တယ်။
တော်သည့် စီးပွားရေးသမား ဖြစ်သည်။
ငါ အခု လက်ဖက်ရည်ဖျော်မယ်။
ငါ ယခု လက်ဖက်ရည်ဖျော်မည်။
သူ ဒီနေ့ သင်တန်းမတက်ဘူး။
သူ ယနေ့ သင်တန်းမတက်ပါ။
မင်း ဘာရှာဖွေနေတာလဲ။
မင်း မည်သည်ကို ရှာဖွေနေသနည်း။
မမ ဘယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေသလဲ။
မမ အဘယ်မှာ ပုန်းအောင်းနေသနည်း။
သူ ဟင်္သာတက ရန်ကုန်ကို မော်တော်ဆိုင်ကယ်နဲ့လာတယ်။
သူ ဟင်္သာတမှ ရန်ကုန်သို့ မော်တော်ဆိုင်ကယ်ဖြင့် လာသည်။
သူမက အိပ်ခန်းမှာပဲ အနားယူမယ်။
သူမသည် အိပ်ခန်း၌ပင် အနားယူမည်။
ငါ ကောင်းကောင်း ကြည့်ရှုတယ်။
ငါ ကောင်းစွာ ကြည့်ရှုသည်။
သူမ ရိုးရိုးသားသား လုပ်ကိုင်တယ်။
သူမ ရိုးသားစွာ လုပ်ကိုင်သည်။
မင်း ဖြည်းဖြည်း လျှောက်ရမယ်။
မင်း ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်ရမည်။
တကယ်လို့ မင်း အစာအများကြီးစားရင် ဗိုက်နာလိမ့်မယ်။
အကယ်၍ မင်း အစာများစွာစားလျှင် ဗိုက်နာလိမ့်မည်။
ဒါကြောင့် ငါ သဘောကျတယ်။
ထို့ကြောင့် ငါ သဘောကျသည်။
ဒါပေမယ့် သူ လက်မခံဘူး။
သို့သော် သူ လက်မခံပါ။
ပိုက်ဆံမရှိ ပေမယ့် ငါ ဂုဏ်သိက္ခာရှိတယ်။
ပိုက်ဆံမရှိ သော်လည်း ငါ ဂုဏ်သိက္ခာရှိသည်။
ဒီပြဿနာကို ငါ နားလည်တယ်။
ဤပြဿနာကို ငါ နားလည်သည်။
သူ ရောက်လာမယ်လို့ မျှော်လင့်တယ်။
သူ ရောက်လာမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။
ဒီလို မကန့်ကွက်ပါနဲ့။
ဤသို့ မကန့်ကွက်ပါနှင့်။
စစ်သားတွေ စောင့်ကြပ်နေတယ်။
စစ်သားများ စောင့်ကြပ်နေသည်။
မောင်လေး သွားလို့ မရဘူး။
မောင်လေး သွား၍ မရပေ။