codersan/Mizan · Datasets at Hugging Face

s1 stringlengths 0 1.24k	s2 stringlengths 1 986
and the fullness of God; and according to the power and opportunity of the believer was the expression of them.	و بر حسب قدرت و موقعیت کسی که به این مذاهب ایمان آورده بود مجسم می‌شدند.
The desert dweller could not take credit for his belief.	ساکن کویر برای مذهبش اعتباری نمی‌یافت.
He had never been either evangelist or proselyte.	او هرگز نه مبلغ مذهبی بود و نه تازه به آن دین روی آورده بود.
He arrived at this intense condensation of himself in God by shutting his eyes to the world, and to all the complex possibilities latent in him which only contact with wealth and temptations could bring forth.	او با بستن دیدگانش به جهان و تمام امکاناتی که در وجودش مستور بود که این حالت بادست‌یابی به ثروت و وسوسه میسر می‌شد به این انقباض شدید، و به اعتقاد به خدا دست یافته بود.
He attained a sure trust and a powerful trust, but of how narrow a field!	لیکن با این اعتماد مطمئن و نیرومند، برای خود میدان محدود و تنگی از الهامات به وجود آورده
His sterile experience robbed him of compassion and perverted his human kindness to the image of the waste in which he hid.	و تجربه بی‌بهره او، او را از اشتیاق و ذوق عاری نموده و عطوفت انسانی او را به خیالی واهی مبدل ساخته بود؛ که در درون این توهم پوچ خود را مدفون می‌کرد.
Accordingly he hurt himself, not merely to be free, but to please himself.	بر حسب این تخیلات بی‌اساس، خود را آزار می‌داد، تا نه صرفا خود را آزاد سازد، بلکه خود را راضی کند.
There followed a delight in pain	با این طرز تلقی. از درد و رنج لذت می‌برد.
a cruelty which was more to him than goods.	نوعی خشونت که برای او از تمام لذت‌ها بهتر به نظر می‌آمد.
The desert Arab found no joy like the joy of voluntarily holding back.	عرب صحرا هیچ لذتی را بیش از لذت خودداری داوطلبانه از لذا ید حیات نمی‌یافت.
He found luxury in abnegation, renunciation, self restraint.	او در کف نفس و اعتکاف و خودداری در برابر لذا ید زندگی، عیش و نعمتی به دست می‌آورد.
He made nakedness of the mind as sensuous as nakedness of the body.	سادگی روح و مغز را چون سادگی بدن لذت‌بخش می‌یافت.
He saved his own soul, perhaps, and without danger	شاید بدین ترتیب روح خود را بدون احساس خطر نجات می‌داد،
but in a hard selfishness.	اما شیوه او بسیار خودخواهانه بود.
His desert was made a spiritual ice house, in which was preserved intact	صحرای او چون سردخانه‌ای برای روح بود که در آن خود را به خوبی محفوظ می‌داشت
but unimproved for all ages a vision of the unity of God.	و لیکن برای تمام دوران‌ها به هیچ‌وجه ایده توحید خداوندی را بهبود نمی‌بخشید.
To it sometimes the seekers from the outer world could escape for a season and look thence in detachment at the nature of the generation they would convert.	اگر گاهی جستجوگرانی از دنیای خارج برای موسمی به این کویر پناه می‌آوردند می‌توانستند چگونگی نسلی را که آن‌ها به دین خود در خواهند آورد ببیند.
This faith of the desert was impossible in the towns.	داشتن این دین کویر در شهر غیر ممکن بود.
It was at once too strange, too simple, too impalpable for export and common use.	زیرا آن به یکباره بسیار نامتناسب، بسیار ساده، و برای صدور و استفاده، بسیار ناسازگار و ناجورمی‌شد.
The idea, the ground belief of all Semitic creeds was waiting there	ایده و ایمان بنیانی تمام مذاهب سامی، انتظار بود،
but it had to be diluted to be made comprehensible to us.	لیکن به جهت این که برای ما قابل ادراک باشد این ایده باید کمی رقیق‌تر می‌شد.
The scream of a bat was too shrill for many ears: the desert spirit escaped through our coarser texture.	فریاد خفاش برای بسیاری از گوش‌ها خیلی ناخوشایند است؛ روح کویراز بافت خشن ما فرار می‌کرد.
The prophets returned from the desert with their glimpse of God, and through their stained medium as through a dark glass showed something of the majesty and brilliance whose full vision would blind, deafen, silence us, serve us as it had served the Beduin, setting him uncouth, a man apart.	پیامبران با ظاهر خدا گونه‌شان از کویر بازگشتند و از پشت حائلی کدر و مانعی چون شیشه‌ای مات و تیره چیزی از شکوه و درخشندگی نشان دادند که بصیرت تمامیش ما را کورو کر و لال می‌کرد و همان لطفی را که در مورد بدویان کرده و چون انسانی جدا و ناسترده به جای خود نشانده بودند، بر ما هم ارزانی داشته بودند.
The disciples, in the endeavour to strip themselves and their neighbours of all things according to the Master's word, stumbled over human weaknesses and failed.	پیروان، در کوشش خود برای عاری ساختن خویشتن و همسایگان از همه‌چیز برحسب گفتار مرشد بعلت ضعف بشر، در غلتیده و کامی ابن گردیده بودند.
To live, the villager or townsman must fill himself each day with the pleasures of acquisition and accumulation	ده نشین و شهرنشین برای ادامه زندگی مجبور بودند تا هر روزه خود را با لذت به دست آوردن و جمع‌آوری مال و منال،
and by rebound off circumstance become the grossest and most material of men.	و با بازگشت از آنچه معتقد بودند از خود نمونه‌ای از مادی‌ترین انسان را بسازند.
The shining contempt of life which led others into the barest asceticism drove him to despair.	تحقیر و اهانت زندگی که سایرین را به ریاضت وامی‌داشت آن‌ها را به سوی ناامیدی می کشانید؛
He squandered himself heedlessly, as a spendthrift: ran through his inheritance of flesh in hasty longing for the end.	و آن‌ها بی آنکه توجهی کنند، خود را چون یک ابله و نادان بر باد می‌دادند؛ و با اشتیاق زیاد و عجله میراث خود را که همان گوشت و خون است فنا می‌کردند.
The Jew in the Metropole at Brighton, the miser, the worshipper of Adonis, the lecher in the stews of Damascus were alike signs of the Semitic capacity for enjoyment	یهودی ساکن در شهر بزرگ در برایتون لندن، آدم خسیس، و ثناگوی آدونس؛ و انسان فاسق و هاج و واج دمشق همه مانند هم نشانگر ظرفیت نژاد سامی برای لذت بردن.
and expressions of the same nerve which gave us at the other pole the self denial of the Essenes, or the early Christians, or the first Khalifas, finding the way to heaven fairest for the poor in spirit.	و بیانگر همان جرأتی بودند که به ما در قطب دیگر اجازه می‌داد تا از هستی خود درگذریم؛ و یا اجازه می‌داد که مسیحیان اولیه، و یا خلیفه‌های اول راهی را به سوی بهشت بجویند که برای فقرا عادلانه‌تر باشد.
The Semite hovered between lust and self denial.	خلاصه آنکه نژاد سامی بین حرص و کف نفس سرگردان بود.
Arabs could be swung on an idea as on a cord;	عرب‌ها می‌توانستند چون عروسکی بر روی رشته نخی به‌ سوی ایده‌ای سوق داده شوند.
for the unpledged allegiance of their minds made them obedient servants.	زیرا که اندیشه آن‌ها در گرو تعهدی نبود و لذا خدمتکاران مطیعی می‌شدند.
None of them would escape the bond till success had come	هیچ یک از آن‌ها از عهد خود تا حصول پیروزی روی نمی‌گردانید،
and with it responsibility and duty and engagements.	و مسئولیت و وظیفه خویش را فراموش نمی‌کرد.
Then the idea was gone and the work ended in ruins.	بعد، آن ایده از بین می‌رفت و دیگر جز تباهی چیزی نمی‌ماند.
But with more of ardour and more fertile in belief than any other in the world.	لیکن با شوق و با غیرت، و در ایمان و عقیده از هرکس دیگر در جهان بارورترند.
They were a people of starts, for whom the abstract was the strongest motive	آن‌ها مردمی آغازگرند، که برایشان خیال و تخیل قوی‌ترین انگیزه را دارد.
the process of infinite courage and variety, and the end nothing.	کیفیتی با شهامت بی حدوحصر که در پایان هیچ‌چیز به بار نمی‌آورد.
They were as unstable as water, and like water would perhaps finally prevail.	آن‌ها چون آب، بی‌ثبات، و شاید هم چون آب، عاقبت پیروز شوند.
Since the dawn of life, in successive waves they had been dashing themselves against the coasts of flesh.	از آغاز زندگی چون امواج دریا همچنان پی‌درپی خود را به شدت به‌ صخره‌های ساحل کوفته‌اند.
Each wave was broken	گرچه هر بار این امواج عظیم و ناآرام‌ شکسته شده،
but, like the sea, wore away ever so little of the granite on which it failed, and some day	اما چون موج، هر بار ذره‌ای از سنگ خارای صخره را که‌ با بی‌اعتنائی او را به عقب می‌رانده، شسته و بنیانش را در طول زمان سست‌ کرده‌اند.
ages yet, might roll unchecked over the place where the material world had been	و بالاخره شاید هم دورانی فرارسد که امواج، بدون هرگونه‌ مقاومتی به جائی که روزی دنیای مادی بر روی آن استوار بوده فرو ریزند.
and God would move upon the face of those waters.	و آنگاه خداوند بر فراز امواج خروشان آب دریا همه‌جا را فرا می‌گیرد.
One such wave and not the least I raised and rolled before the breath of an idea, till it reached its crest, and toppled over and fell at Damascus.	یک چنین موجی را من با وزش ایده‌ای برانگیختم، تا آنکه به اوج خود رسید و خروشان به دمشق سرازیر شد.
The wash of that wave, thrown back by the resistance of vested things, will provide the matter of the following wave	و شاید آنچه آن موج در برخورد خود با صخره‌های دمشق شست و با خود به دریا برد، موج دیگری را برخواهد انگیخت.
when in fullness of time the sea shall be raised once more.	باشد زمانی فرارسد که دوباره آن دریای خروشان‌ روزی موج دیگری برانگیزد.
The first great rush round the Mediterranean had shown the world the power of an excited Arab for a short spell of intense physical activity;	اولین طغیان در کناره‌های مدیترانه به جهان نشان داده بود که‌ نیروی عربی که به هیجان می‌آید جه می‌کند!
but when the effort burned out the lack of endurance and routine in the Semitic mind became as evident.	لیکن زمانیکه کوشش‌ فرونشست، فقدان مقاومت و جریان عادی طرز تفکر سامی‌ها به همان‌ نسبت آشکار گردید.
The provinces they had overrun they neglected, out of sheer distaste of system, and had to seek the help of their conquered subjects	ایالاتی را که متصرف گشته بودند به علت اینکه سیستم‌ زندگی آن‌ها را خوش نداشتند رها کرده و مجبور شدند از همان مردمی‌ که بر آن‌ها استیلا یافته بودند،
or of more vigorous foreigners, to administer their ill knit and inchoate empires.	و یا از خارجیان نیرومندتر، برای اداره‌ امور امپراطوری پرآشوب خود کمک بخواهند.
So, early in the Middle Ages, the Turks found a footing in the Arab States, first as servants, then as helpers	لذا، در اوایل قرون‌ وسطی، ترک‌ها در کشورهای عرب نشین جای پائی یافتند که در ابتدا به عنوان غلام و پیشخدمت،
and then as a parasite growth which choked the life out of the old body politic.	سپس به عنوان کمک در خانه و مزرعه، و بعدها چون پارازیت، زندگی سیاسی اعراب را به مخاطره انداختند.
The last phase was of enmity, when the Hulagus or Timurs sated their blood lust, burning	آخرین مرحله، عداوت بود که هلاکو و تیمور، عطش خون‌آشامی خود را با کشتن، سوختن
and destroying everything which irked them with a pretension of superiority.	و ویران کردن هرچه که برایشان توهم برتری‌ اعراب را به وجود می‌آورد فرونشاندند.
Arab civilizations had been of an abstract nature, moral and intellectual rather than applied;	تمدن عرب فطرتی خیالی، و بیشتر جنبه‌های اخلاقی و روشنفکری‌ داشت تا عملی و تجربی.
and their lack of public spirit made their excellent private qualities futile.	و چون روح نداشت، ویژگی‌های عالی انفرادی‌ را هم بی‌ثمر می‌نمود.
They were fortunate in their epoch:	آن‌ها در عصر خود خوش شانسی آورده بودند.
Europe had fallen barbarous;	زیرا که اروپا در آن عصر در دست بربرها بود
and the memory of Greek and Latin learning was fading from men's minds.	و خاطره آموخته‌های‌ یونان و لاتین رفته‌رفته در اندیشه‌هایشان محو گشته بود.
By contrast the imitative exercise of the Arabs seemed cultured, their mental activity progressive, their state prosperous.	لیکن برعکس‌ تقلید از تمدن غرب اعراب را صاحب فرهنگ و تمدنی نموده و فعالیت‌های نخاعی و روحی، آن‌ها را مترقی‌تر و کشورشان را متعالی‌تر کرده بود.
They had performed real service in preserving something of a classical past for a mediaeval future.	آن‌ها در صیانت گذشته‌ها، برای آینده قرون وسطی خدماتی‌ هم کرده بودند.
With the coming of the Turks this happiness became a dream.	با آمدن ترک‌ها، این خوشبختی‌ها دیگر خواب و خیالی بیش نبود.
By stages the Semites of Asia passed under their yoke	رفته‌رفته سامی‌های آسیا به یوغ آن‌ها گرفتار آمدند
and found it a slow death.	و این اسارت را چون‌ مرگی تدریجی یافتند.
Their goods were stripped from them;	هرچه از خوبی‌ها داشتند از آن‌ها ربوده شد،
and their spirits shrivelled in the numbing breath of a military Government.	و روح آن‌ها در تحت فشار دولت نظامی، خشک و پژمرده گردید.
Turkish rule was gendarme rule, and Turkish political theory as crude as its practice.	حکومت‌ ترک‌ها حکومت ژاندارم بود، و تئوری سیاسی ترک‌ها همانند عمل و اجرایش‌ خشن و بی‌رحمانه بود.
The Turks taught the Arabs that the interests of a sect were higher than those of patriotism: that the petty concerns of the province were more than nationality.	ترک‌ها به اعراب چنان آموختند که منافع نژادی‌ از وطن‌پرستی برتر و والاتر، و توجه به یک منطقه و ایالت ارزشش از ملیت‌گرائی بیشتر است.
They led them by subtle dissensions to distrust one another.	آن‌ها به نرمی، اعراب را بدان جا کشاندند که‌ رفته‌رفته، دیگر به یکدیگر اعتماد نمی‌کردند.
Even the Arabic language was banished from courts and offices, from the Government service, and from superior schools.	حتی زبان عربی در دادگاه‌ها و ادارات، و در خدمات اداری دولت و مدارس عالی موقوف‌ گردید.
Arabs might only serve the State by sacrifice of their racial characteristics.	و این فشار تا بدان جا رسید که اعراب تنها با فدا کردن خصوصیات‌ نژادی خود به خدمت حکومتی درمی‌آمدند.
These measures were not accepted quietly.	لیکن این اعمال کام لا پذیرفته نشدند
Semitic tenacity showed itself in the many rebellions of Syria, Mesopotamia and Arabia against the grosser forms of Turkish penetration;	و سرسختی نژاد سامی با قیام‌هائی که در سوریه، بین‌النهرین، و عربستان بر علیه نفوذ زشتی‌های ترک برانگیخته شد، نمایان گردید.
and resistance was also made to the more insidious attempts at absorption.	و مقاومت در برابر کوشش‌های موذیانه انحلال نیز همچنان ادامه یافت.
The Arabs would not give up their rich and flexible tongue for crude Turkish: instead	اعراب، از زبان غنی و فصیح خود در برابر زبان محدود و غیر قابل انبساط ترکی چشم‌پوشی نمی‌کردند
they filled Turkish with Arabic words, and held to the treasures of their own literature.	و همچنان لغات عربی را در زبان ترکی‌ گسترش داده و درآمیختند و ذخایر فرهنگی خود را با سماجت هرچه‌ تمام‌تر از گزند فرهنگ ترک محفوظ نگه داشتند.
They lost their geographical sense, and their racial and political and historical memories;	اعراب، احساس جغرافیائی، و خاطرات نژادی، سیاسی و تاریخی خود را از دست دادند؛
but they clung the more tightly to their language, and erected it almost into a fatherland of its own.	اما زبان و فرهنگ خود را با سرسختی‌ تمام محفوظ نمودند و آن را تقریبا در موطن پدری خود همچنان زنده‌ نگه داشتند.
The first duty of every Moslem was to study the Koran, the sacred book of Islam, and incidentally the greatest Arab literary monument.	اولین وظیفه هر مسلمان آن بود که قرآن، یعنی کتاب مقدس‌ مسلمین و همین طور عظیم‌ترین یادواره ادبی عرب را بخواند.
The knowledge that this religion was his own, and that only he was perfectly qualified to understand and practise it	و با علم‌ بر آنکه اسلام مذهب خود او و فقط او بود که کام لا مجاز بود تا آن را فهمیده به آن عمل کند.
gave every Arab a standard by which to judge the banal achievements of the Turk.	هر عرب معیاری داشت تا با آن موفقیت مبتذل‌ و پوچ زبان ترکی را در برابر زبان غنی و پربار عربی بسنجد.
Then came the Turkish revolution, the fall of Abdul Hamid	سپس انقلاب ترک پیش آمد که در طی آن عبدالحمید سرنگون شد
and the supremacy of the Young Turks.	و گروه ترک‌های جوان به قدرت رسیدند.
The horizon momentarily broadened for the Arabs.	در این هنگام برای مدتی افق‌ برای اعراب کمی وسیع‌تر شد.
The Young Turk movement was a revolt against the hierarchic conception of Islam and the pan Islamic theories of the old Sultan	جنبش ترک‌های جوان ، حرکتی بود بر علیه ایده سلسله مراتب اسلامی و تئوری‌های پان اسلامی که توسط سلطان حمایت می‌شد.
, who had aspired, by making himself spiritual director of the Moslem world, to be also beyond appeal its director in temporal affairs.	با آن تئوری، سلطان خود را رهبر مذهبی و خلیفه مسلمین در جهان و رهبر مسائل فقهی و دینی آنان قلمداد می‌نمود.
These young politicians rebelled and threw him into prison	لیکن با انقلاب ترک‌های جوان سلطان سرنگون و به زندان افکنده‌ شد.
under the impulse of constitutional theories of a sovereign state.	این نهضت به دنبال یک تئوری سیاسی مشروطه برای کشوری مستقل‌ بود.
So, at a time when Western Europe was just beginning to climb out of nationality into internationality, and to rumble with wars far removed from problems of race	لذا، در هنگام یکه اروپای غربی در آغاز تحول سیاسی از ملی‌گرائی به جهان‌گرائی و درگیر جنگ‌هائی بود که با مسائل نژادی فاصله زیادی‌ داشت، آسیای غربی از آزادگی کاتولیسیزم به سیاست ملی روی‌ می‌آورد.
Western Asia began to climb out of Catholicism into nationalist politics, and to dream of wars for self government and self sovereignty, instead of for faith or dogma.	آسیای غربی به این اندیشه بود که بجای عقیده و مذهب، برای استقلال ملی نبرد کند.
This tendency had broken out first and most strongly in the Near East	این اندیشه، ابتدا و قبل از همه در خاور نزدیک با شدتی روزافزون ظهور نمود.
in the little Balkan States, and had sustained them through an almost unparalleled martyrdom to their goal of separation from Turkey.	ایالات بالکان از زمانی که به‌ وسیله ترک‌ها قلع‌وقمع شده بودند همچنان به این نبرد خونین و کشمکش‌ ادامه داده و بالاخره خود را از سیطره ترک‌ها نجات بخشیدند.
Later there had been nationalist movements in Egypt, in India, in Persia, and finally in Constantinople, where they were fortified and made pointed by the new American ideas in education:	سپس‌ همین جنبش ملی‌گرائی در مصر، و سپس در هند، و بعد در ایران، و نهایتا در قسطنطنیه با الهام از سیستم تعلیم و تربیت آمریکائی به وقوع پیوست.
ideas which, when released in the old high Oriental atmosphere, made an explosive mixture.	این جنبش‌ها همه از ایده‌هائی سرچشمه گرفتند که با رسوخ عقاید و اندیشه‌های سیاسی غرب در پیرامون خاور زمین ترکیب قابل انفجاری‌ را به وجود می‌آوردند.
The American schools, teaching by the method of inquiry, encouraged scientific detachment and free exchange of views.	مدارس آمریکائی که با سیستم تعلیم و تربیت بر اساس پژوهش‌ بنیان نهاده شده بود، جدائی علم از سیاست و تبادل نظر در مسائل علمی‌ را بدون توجه به سیاست کشورها ترغیب می‌نمود.
Quite without intention they taught revolution	و این سیستم بدون‌ آنکه نیت سوئی باشد، خودبخود در کشورهای دیگر موجبات نهضت های گوناگون را فراهم می‌آورد.
since it was impossible for an individual to be modern in Turkey and at the same time loyal, if he had been born of one of the subject races Greeks, Arabs, Kurds, Armenians or Albanians over whom the Turks were so long helped to keep dominion.	چون برای فردی که با ایده‌های جدید خو می‌گرفت امکان نداشت تا اگر از نژاد تحت سلطه دیگری چون‌ یونانی، عرب، کرد، ارمنی، و یا آلبانیایی بود، بتواند سیطره طولانی ترک‌ها را بیش از آن تحمل کند.
The Young Turks, in the confidence of their first success, were carried away by the logic of their principles, and as protest against Pan Islam preached Ottoman brotherhood.	جوانان ترک ، با اعتمادی که در اولین پیروزی خود به دست‌ آورده بودند و با منطقی که برای خود ساخته، و در برابر اتحاد مسلمانان‌ برادری و برابری قوم عثمانی را موعظه می‌کردند، به خود مغرور گشته‌ بودند.

and the fullness of God; and according to the power and opportunity of the believer was the expression of them.

و بر حسب قدرت و موقعیت کسی که به این مذاهب ایمان آورده بود مجسم می‌شدند.

The desert dweller could not take credit for his belief.

ساکن کویر برای مذهبش اعتباری نمی‌یافت.

He had never been either evangelist or proselyte.

او هرگز نه مبلغ مذهبی بود و نه تازه به آن دین روی آورده بود.

He arrived at this intense condensation of himself in God by shutting his eyes to the world, and to all the complex possibilities latent in him which only contact with wealth and temptations could bring forth.

او با بستن دیدگانش به جهان و تمام امکاناتی که در وجودش مستور بود که این حالت بادست‌یابی به ثروت و وسوسه میسر می‌شد به این انقباض شدید، و به اعتقاد به خدا دست یافته بود.

He attained a sure trust and a powerful trust, but of how narrow a field!

لیکن با این اعتماد مطمئن و نیرومند، برای خود میدان محدود و تنگی از الهامات به وجود آورده

His sterile experience robbed him of compassion and perverted his human kindness to the image of the waste in which he hid.

و تجربه بی‌بهره او، او را از اشتیاق و ذوق عاری نموده و عطوفت انسانی او را به خیالی واهی مبدل ساخته بود؛ که در درون این توهم پوچ خود را مدفون می‌کرد.

Accordingly he hurt himself, not merely to be free, but to please himself.

بر حسب این تخیلات بی‌اساس، خود را آزار می‌داد، تا نه صرفا خود را آزاد سازد، بلکه خود را راضی کند.

There followed a delight in pain

با این طرز تلقی. از درد و رنج لذت می‌برد.

a cruelty which was more to him than goods.

نوعی خشونت که برای او از تمام لذت‌ها بهتر به نظر می‌آمد.

The desert Arab found no joy like the joy of voluntarily holding back.

عرب صحرا هیچ لذتی را بیش از لذت خودداری داوطلبانه از لذا ید حیات نمی‌یافت.

He found luxury in abnegation, renunciation, self restraint.

او در کف نفس و اعتکاف و خودداری در برابر لذا ید زندگی، عیش و نعمتی به دست می‌آورد.

He made nakedness of the mind as sensuous as nakedness of the body.

سادگی روح و مغز را چون سادگی بدن لذت‌بخش می‌یافت.

He saved his own soul, perhaps, and without danger

شاید بدین ترتیب روح خود را بدون احساس خطر نجات می‌داد،

but in a hard selfishness.

اما شیوه او بسیار خودخواهانه بود.

His desert was made a spiritual ice house, in which was preserved intact

صحرای او چون سردخانه‌ای برای روح بود که در آن خود را به خوبی محفوظ می‌داشت

but unimproved for all ages a vision of the unity of God.

و لیکن برای تمام دوران‌ها به هیچ‌وجه ایده توحید خداوندی را بهبود نمی‌بخشید.

To it sometimes the seekers from the outer world could escape for a season and look thence in detachment at the nature of the generation they would convert.

اگر گاهی جستجوگرانی از دنیای خارج برای موسمی به این کویر پناه می‌آوردند می‌توانستند چگونگی نسلی را که آن‌ها به دین خود در خواهند آورد ببیند.

This faith of the desert was impossible in the towns.

داشتن این دین کویر در شهر غیر ممکن بود.

It was at once too strange, too simple, too impalpable for export and common use.

زیرا آن به یکباره بسیار نامتناسب، بسیار ساده، و برای صدور و استفاده، بسیار ناسازگار و ناجورمی‌شد.

The idea, the ground belief of all Semitic creeds was waiting there

ایده و ایمان بنیانی تمام مذاهب سامی، انتظار بود،

but it had to be diluted to be made comprehensible to us.

لیکن به جهت این که برای ما قابل ادراک باشد این ایده باید کمی رقیق‌تر می‌شد.

The scream of a bat was too shrill for many ears: the desert spirit escaped through our coarser texture.

فریاد خفاش برای بسیاری از گوش‌ها خیلی ناخوشایند است؛ روح کویراز بافت خشن ما فرار می‌کرد.

The prophets returned from the desert with their glimpse of God, and through their stained medium as through a dark glass showed something of the majesty and brilliance whose full vision would blind, deafen, silence us, serve us as it had served the Beduin, setting him uncouth, a man apart.

پیامبران با ظاهر خدا گونه‌شان از کویر بازگشتند و از پشت حائلی کدر و مانعی چون شیشه‌ای مات و تیره چیزی از شکوه و درخشندگی نشان دادند که بصیرت تمامیش ما را کورو کر و لال می‌کرد و همان لطفی را که در مورد بدویان کرده و چون انسانی جدا و ناسترده به جای خود نشانده بودند، بر ما هم ارزانی داشته بودند.

The disciples, in the endeavour to strip themselves and their neighbours of all things according to the Master's word, stumbled over human weaknesses and failed.

پیروان، در کوشش خود برای عاری ساختن خویشتن و همسایگان از همه‌چیز برحسب گفتار مرشد بعلت ضعف بشر، در غلتیده و کامی ابن گردیده بودند.

To live, the villager or townsman must fill himself each day with the pleasures of acquisition and accumulation

ده نشین و شهرنشین برای ادامه زندگی مجبور بودند تا هر روزه خود را با لذت به دست آوردن و جمع‌آوری مال و منال،

and by rebound off circumstance become the grossest and most material of men.

و با بازگشت از آنچه معتقد بودند از خود نمونه‌ای از مادی‌ترین انسان را بسازند.

The shining contempt of life which led others into the barest asceticism drove him to despair.

تحقیر و اهانت زندگی که سایرین را به ریاضت وامی‌داشت آن‌ها را به سوی ناامیدی می کشانید؛

He squandered himself heedlessly, as a spendthrift: ran through his inheritance of flesh in hasty longing for the end.

و آن‌ها بی آنکه توجهی کنند، خود را چون یک ابله و نادان بر باد می‌دادند؛ و با اشتیاق زیاد و عجله میراث خود را که همان گوشت و خون است فنا می‌کردند.

The Jew in the Metropole at Brighton, the miser, the worshipper of Adonis, the lecher in the stews of Damascus were alike signs of the Semitic capacity for enjoyment

یهودی ساکن در شهر بزرگ در برایتون لندن، آدم خسیس، و ثناگوی آدونس؛ و انسان فاسق و هاج و واج دمشق همه مانند هم نشانگر ظرفیت نژاد سامی برای لذت بردن.

and expressions of the same nerve which gave us at the other pole the self denial of the Essenes, or the early Christians, or the first Khalifas, finding the way to heaven fairest for the poor in spirit.

و بیانگر همان جرأتی بودند که به ما در قطب دیگر اجازه می‌داد تا از هستی خود درگذریم؛ و یا اجازه می‌داد که مسیحیان اولیه، و یا خلیفه‌های اول راهی را به سوی بهشت بجویند که برای فقرا عادلانه‌تر باشد.

The Semite hovered between lust and self denial.

خلاصه آنکه نژاد سامی بین حرص و کف نفس سرگردان بود.

Arabs could be swung on an idea as on a cord;

عرب‌ها می‌توانستند چون عروسکی بر روی رشته نخی به‌ سوی ایده‌ای سوق داده شوند.

for the unpledged allegiance of their minds made them obedient servants.

زیرا که اندیشه آن‌ها در گرو تعهدی نبود و لذا خدمتکاران مطیعی می‌شدند.

None of them would escape the bond till success had come

هیچ یک از آن‌ها از عهد خود تا حصول پیروزی روی نمی‌گردانید،

and with it responsibility and duty and engagements.

و مسئولیت و وظیفه خویش را فراموش نمی‌کرد.

Then the idea was gone and the work ended in ruins.

بعد، آن ایده از بین می‌رفت و دیگر جز تباهی چیزی نمی‌ماند.

But with more of ardour and more fertile in belief than any other in the world.

لیکن با شوق و با غیرت، و در ایمان و عقیده از هرکس دیگر در جهان بارورترند.

They were a people of starts, for whom the abstract was the strongest motive

آن‌ها مردمی آغازگرند، که برایشان خیال و تخیل قوی‌ترین انگیزه را دارد.

the process of infinite courage and variety, and the end nothing.

کیفیتی با شهامت بی حدوحصر که در پایان هیچ‌چیز به بار نمی‌آورد.

They were as unstable as water, and like water would perhaps finally prevail.

آن‌ها چون آب، بی‌ثبات، و شاید هم چون آب، عاقبت پیروز شوند.

Since the dawn of life, in successive waves they had been dashing themselves against the coasts of flesh.

از آغاز زندگی چون امواج دریا همچنان پی‌درپی خود را به شدت به‌ صخره‌های ساحل کوفته‌اند.

Each wave was broken

گرچه هر بار این امواج عظیم و ناآرام‌ شکسته شده،

but, like the sea, wore away ever so little of the granite on which it failed, and some day

اما چون موج، هر بار ذره‌ای از سنگ خارای صخره را که‌ با بی‌اعتنائی او را به عقب می‌رانده، شسته و بنیانش را در طول زمان سست‌ کرده‌اند.

ages yet, might roll unchecked over the place where the material world had been

و بالاخره شاید هم دورانی فرارسد که امواج، بدون هرگونه‌ مقاومتی به جائی که روزی دنیای مادی بر روی آن استوار بوده فرو ریزند.

and God would move upon the face of those waters.

و آنگاه خداوند بر فراز امواج خروشان آب دریا همه‌جا را فرا می‌گیرد.

One such wave and not the least I raised and rolled before the breath of an idea, till it reached its crest, and toppled over and fell at Damascus.

یک چنین موجی را من با وزش ایده‌ای برانگیختم، تا آنکه به اوج خود رسید و خروشان به دمشق سرازیر شد.

The wash of that wave, thrown back by the resistance of vested things, will provide the matter of the following wave

و شاید آنچه آن موج در برخورد خود با صخره‌های دمشق شست و با خود به دریا برد، موج دیگری را برخواهد انگیخت.

when in fullness of time the sea shall be raised once more.

باشد زمانی فرارسد که دوباره آن دریای خروشان‌ روزی موج دیگری برانگیزد.

The first great rush round the Mediterranean had shown the world the power of an excited Arab for a short spell of intense physical activity;

اولین طغیان در کناره‌های مدیترانه به جهان نشان داده بود که‌ نیروی عربی که به هیجان می‌آید جه می‌کند!

but when the effort burned out the lack of endurance and routine in the Semitic mind became as evident.

لیکن زمانیکه کوشش‌ فرونشست، فقدان مقاومت و جریان عادی طرز تفکر سامی‌ها به همان‌ نسبت آشکار گردید.

The provinces they had overrun they neglected, out of sheer distaste of system, and had to seek the help of their conquered subjects

ایالاتی را که متصرف گشته بودند به علت اینکه سیستم‌ زندگی آن‌ها را خوش نداشتند رها کرده و مجبور شدند از همان مردمی‌ که بر آن‌ها استیلا یافته بودند،

or of more vigorous foreigners, to administer their ill knit and inchoate empires.

و یا از خارجیان نیرومندتر، برای اداره‌ امور امپراطوری پرآشوب خود کمک بخواهند.

So, early in the Middle Ages, the Turks found a footing in the Arab States, first as servants, then as helpers

لذا، در اوایل قرون‌ وسطی، ترک‌ها در کشورهای عرب نشین جای پائی یافتند که در ابتدا به عنوان غلام و پیشخدمت،

and then as a parasite growth which choked the life out of the old body politic.

سپس به عنوان کمک در خانه و مزرعه، و بعدها چون پارازیت، زندگی سیاسی اعراب را به مخاطره انداختند.

The last phase was of enmity, when the Hulagus or Timurs sated their blood lust, burning

آخرین مرحله، عداوت بود که هلاکو و تیمور، عطش خون‌آشامی خود را با کشتن، سوختن

and destroying everything which irked them with a pretension of superiority.

و ویران کردن هرچه که برایشان توهم برتری‌ اعراب را به وجود می‌آورد فرونشاندند.

Arab civilizations had been of an abstract nature, moral and intellectual rather than applied;

تمدن عرب فطرتی خیالی، و بیشتر جنبه‌های اخلاقی و روشنفکری‌ داشت تا عملی و تجربی.

and their lack of public spirit made their excellent private qualities futile.

و چون روح نداشت، ویژگی‌های عالی انفرادی‌ را هم بی‌ثمر می‌نمود.

They were fortunate in their epoch:

آن‌ها در عصر خود خوش شانسی آورده بودند.

Europe had fallen barbarous;

زیرا که اروپا در آن عصر در دست بربرها بود

and the memory of Greek and Latin learning was fading from men's minds.

و خاطره آموخته‌های‌ یونان و لاتین رفته‌رفته در اندیشه‌هایشان محو گشته بود.

By contrast the imitative exercise of the Arabs seemed cultured, their mental activity progressive, their state prosperous.

لیکن برعکس‌ تقلید از تمدن غرب اعراب را صاحب فرهنگ و تمدنی نموده و فعالیت‌های نخاعی و روحی، آن‌ها را مترقی‌تر و کشورشان را متعالی‌تر کرده بود.

They had performed real service in preserving something of a classical past for a mediaeval future.

آن‌ها در صیانت گذشته‌ها، برای آینده قرون وسطی خدماتی‌ هم کرده بودند.

With the coming of the Turks this happiness became a dream.

با آمدن ترک‌ها، این خوشبختی‌ها دیگر خواب و خیالی بیش نبود.

By stages the Semites of Asia passed under their yoke

رفته‌رفته سامی‌های آسیا به یوغ آن‌ها گرفتار آمدند

and found it a slow death.

و این اسارت را چون‌ مرگی تدریجی یافتند.

Their goods were stripped from them;

هرچه از خوبی‌ها داشتند از آن‌ها ربوده شد،

and their spirits shrivelled in the numbing breath of a military Government.

و روح آن‌ها در تحت فشار دولت نظامی، خشک و پژمرده گردید.

Turkish rule was gendarme rule, and Turkish political theory as crude as its practice.

حکومت‌ ترک‌ها حکومت ژاندارم بود، و تئوری سیاسی ترک‌ها همانند عمل و اجرایش‌ خشن و بی‌رحمانه بود.

The Turks taught the Arabs that the interests of a sect were higher than those of patriotism: that the petty concerns of the province were more than nationality.

ترک‌ها به اعراب چنان آموختند که منافع نژادی‌ از وطن‌پرستی برتر و والاتر، و توجه به یک منطقه و ایالت ارزشش از ملیت‌گرائی بیشتر است.

They led them by subtle dissensions to distrust one another.

آن‌ها به نرمی، اعراب را بدان جا کشاندند که‌ رفته‌رفته، دیگر به یکدیگر اعتماد نمی‌کردند.

Even the Arabic language was banished from courts and offices, from the Government service, and from superior schools.

حتی زبان عربی در دادگاه‌ها و ادارات، و در خدمات اداری دولت و مدارس عالی موقوف‌ گردید.

Arabs might only serve the State by sacrifice of their racial characteristics.

و این فشار تا بدان جا رسید که اعراب تنها با فدا کردن خصوصیات‌ نژادی خود به خدمت حکومتی درمی‌آمدند.

These measures were not accepted quietly.

لیکن این اعمال کام لا پذیرفته نشدند

Semitic tenacity showed itself in the many rebellions of Syria, Mesopotamia and Arabia against the grosser forms of Turkish penetration;

و سرسختی نژاد سامی با قیام‌هائی که در سوریه، بین‌النهرین، و عربستان بر علیه نفوذ زشتی‌های ترک برانگیخته شد، نمایان گردید.

and resistance was also made to the more insidious attempts at absorption.

و مقاومت در برابر کوشش‌های موذیانه انحلال نیز همچنان ادامه یافت.

The Arabs would not give up their rich and flexible tongue for crude Turkish: instead

اعراب، از زبان غنی و فصیح خود در برابر زبان محدود و غیر قابل انبساط ترکی چشم‌پوشی نمی‌کردند

they filled Turkish with Arabic words, and held to the treasures of their own literature.

و همچنان لغات عربی را در زبان ترکی‌ گسترش داده و درآمیختند و ذخایر فرهنگی خود را با سماجت هرچه‌ تمام‌تر از گزند فرهنگ ترک محفوظ نگه داشتند.

They lost their geographical sense, and their racial and political and historical memories;

اعراب، احساس جغرافیائی، و خاطرات نژادی، سیاسی و تاریخی خود را از دست دادند؛

but they clung the more tightly to their language, and erected it almost into a fatherland of its own.

اما زبان و فرهنگ خود را با سرسختی‌ تمام محفوظ نمودند و آن را تقریبا در موطن پدری خود همچنان زنده‌ نگه داشتند.

The first duty of every Moslem was to study the Koran, the sacred book of Islam, and incidentally the greatest Arab literary monument.

اولین وظیفه هر مسلمان آن بود که قرآن، یعنی کتاب مقدس‌ مسلمین و همین طور عظیم‌ترین یادواره ادبی عرب را بخواند.

The knowledge that this religion was his own, and that only he was perfectly qualified to understand and practise it

و با علم‌ بر آنکه اسلام مذهب خود او و فقط او بود که کام لا مجاز بود تا آن را فهمیده به آن عمل کند.

gave every Arab a standard by which to judge the banal achievements of the Turk.

هر عرب معیاری داشت تا با آن موفقیت مبتذل‌ و پوچ زبان ترکی را در برابر زبان غنی و پربار عربی بسنجد.

Then came the Turkish revolution, the fall of Abdul Hamid

سپس انقلاب ترک پیش آمد که در طی آن عبدالحمید سرنگون شد

and the supremacy of the Young Turks.

و گروه ترک‌های جوان به قدرت رسیدند.

The horizon momentarily broadened for the Arabs.

در این هنگام برای مدتی افق‌ برای اعراب کمی وسیع‌تر شد.

The Young Turk movement was a revolt against the hierarchic conception of Islam and the pan Islamic theories of the old Sultan

جنبش ترک‌های جوان ، حرکتی بود بر علیه ایده سلسله مراتب اسلامی و تئوری‌های پان اسلامی که توسط سلطان حمایت می‌شد.

, who had aspired, by making himself spiritual director of the Moslem world, to be also beyond appeal its director in temporal affairs.

با آن تئوری، سلطان خود را رهبر مذهبی و خلیفه مسلمین در جهان و رهبر مسائل فقهی و دینی آنان قلمداد می‌نمود.

These young politicians rebelled and threw him into prison

لیکن با انقلاب ترک‌های جوان سلطان سرنگون و به زندان افکنده‌ شد.

under the impulse of constitutional theories of a sovereign state.

این نهضت به دنبال یک تئوری سیاسی مشروطه برای کشوری مستقل‌ بود.

So, at a time when Western Europe was just beginning to climb out of nationality into internationality, and to rumble with wars far removed from problems of race

لذا، در هنگام یکه اروپای غربی در آغاز تحول سیاسی از ملی‌گرائی به جهان‌گرائی و درگیر جنگ‌هائی بود که با مسائل نژادی فاصله زیادی‌ داشت، آسیای غربی از آزادگی کاتولیسیزم به سیاست ملی روی‌ می‌آورد.

Western Asia began to climb out of Catholicism into nationalist politics, and to dream of wars for self government and self sovereignty, instead of for faith or dogma.

آسیای غربی به این اندیشه بود که بجای عقیده و مذهب، برای استقلال ملی نبرد کند.

This tendency had broken out first and most strongly in the Near East

این اندیشه، ابتدا و قبل از همه در خاور نزدیک با شدتی روزافزون ظهور نمود.

in the little Balkan States, and had sustained them through an almost unparalleled martyrdom to their goal of separation from Turkey.

ایالات بالکان از زمانی که به‌ وسیله ترک‌ها قلع‌وقمع شده بودند همچنان به این نبرد خونین و کشمکش‌ ادامه داده و بالاخره خود را از سیطره ترک‌ها نجات بخشیدند.

Later there had been nationalist movements in Egypt, in India, in Persia, and finally in Constantinople, where they were fortified and made pointed by the new American ideas in education:

سپس‌ همین جنبش ملی‌گرائی در مصر، و سپس در هند، و بعد در ایران، و نهایتا در قسطنطنیه با الهام از سیستم تعلیم و تربیت آمریکائی به وقوع پیوست.

ideas which, when released in the old high Oriental atmosphere, made an explosive mixture.

این جنبش‌ها همه از ایده‌هائی سرچشمه گرفتند که با رسوخ عقاید و اندیشه‌های سیاسی غرب در پیرامون خاور زمین ترکیب قابل انفجاری‌ را به وجود می‌آوردند.

The American schools, teaching by the method of inquiry, encouraged scientific detachment and free exchange of views.

مدارس آمریکائی که با سیستم تعلیم و تربیت بر اساس پژوهش‌ بنیان نهاده شده بود، جدائی علم از سیاست و تبادل نظر در مسائل علمی‌ را بدون توجه به سیاست کشورها ترغیب می‌نمود.

Quite without intention they taught revolution

و این سیستم بدون‌ آنکه نیت سوئی باشد، خودبخود در کشورهای دیگر موجبات نهضت های گوناگون را فراهم می‌آورد.

since it was impossible for an individual to be modern in Turkey and at the same time loyal, if he had been born of one of the subject races Greeks, Arabs, Kurds, Armenians or Albanians over whom the Turks were so long helped to keep dominion.

چون برای فردی که با ایده‌های جدید خو می‌گرفت امکان نداشت تا اگر از نژاد تحت سلطه دیگری چون‌ یونانی، عرب، کرد، ارمنی، و یا آلبانیایی بود، بتواند سیطره طولانی ترک‌ها را بیش از آن تحمل کند.

The Young Turks, in the confidence of their first success, were carried away by the logic of their principles, and as protest against Pan Islam preached Ottoman brotherhood.

جوانان ترک ، با اعتمادی که در اولین پیروزی خود به دست‌ آورده بودند و با منطقی که برای خود ساخته، و در برابر اتحاد مسلمانان‌ برادری و برابری قوم عثمانی را موعظه می‌کردند، به خود مغرور گشته‌ بودند.