Split (1)

train · 34.3k rows

text stringlengths 4 267
ክፉዎች በሕይወት የሚኖሩት፣ለእርጅና የሚበቁትና ባለጸጋ የሚሆኑት ለምንድን ነው?
ልጆቻቸው ሁልጊዜ አብረዋቸው ይኖራሉ፤ዘሮቻቸውንም ያያሉ።
ቤታቸው ሰላም የሰፈነበት ነው፤ የሚያሰጋቸውም ነገር የለም፤አምላክም በበትሩ አይቀጣቸውም።
ኮርማዎቻቸው ዘር ያፈራሉ፤ላሞቻቸው ይወልዳሉ፤ ደግሞም አይጨነግፉም።
ወንዶች ልጆቻቸው እንደ መንጋ በደጅ ይሯሯጣሉ፤ልጆቻቸውም ይቦርቃሉ።
በአታሞና በበገና ታጅበው ይዘፍናሉ፤በዋሽንትም ድምፅ ደስ ይሰኛሉ።
ዕድሜያቸውን በደስታ ያሳልፋሉ፤በሰላምም ወደ መቃብር ይወርዳሉ።
ይሁንና እውነተኛውን አምላክ እንዲህ ይሉታል፦ ‘አትድረስብን! መንገዶችህን ማወቅ አንፈልግም።
እናገለግለው ዘንድ ሁሉን ቻይ አምላክ ማን ነው? ከእሱ ጋር መተዋወቃችን ምን ይጠቅመናል?’
ሆኖም ብልጽግናቸው በእነሱ ቁጥጥር ሥር እንዳልሆነ አውቃለሁ። የክፉዎች ሐሳብ ከእኔ የራቀች ናት።
የክፉዎች መብራት የጠፋው ስንት ጊዜ ነው? መዓት የደረሰባቸውስ ስንት ጊዜ ነው? አምላክ ተቆጥቶ ጥፋት የላከባቸው ስንት ጊዜ ነው?
ለመሆኑ በነፋስ ፊት እንዳለ ገለባ፣አውሎ ነፋስም እንደሚወስደው እብቅ ሆነው ያውቃሉ?
አምላክ አንድ ሰው የሚደርስበትን ቅጣት ለገዛ ልጆቹ ያከማቻል። ይሁንና ሰውየው ያውቀው ዘንድ አምላክ ብድራቱን ይክፈለው።
የገዛ ዓይኖቹ የሚደርስበትን ጥፋት ይዩ፤ደግሞም ሁሉን ቻይ የሆነውን አምላክ ቁጣ ይጠጣ።
የወራቱ ቁጥር ቢያጥር፣እሱ ከሄደ በኋላ በቤቱ ላይ ስለሚደርሰው ነገር ምን ግድ ይሰጠዋል?
ከፍ ባሉት ላይ እንኳ የሚፈርደው አምላክ ሆኖ ሳለ፣ለእሱ እውቀት ሊሰጠው የሚችል ይኖራል?
አንድ ሰው ሙሉ ብርታት እያለው፣ተረጋግቶና ያላንዳች ጭንቀት እየኖረ ሳለ ይሞታል፤
ጭኑ በስብ ተሞልቶ፣አጥንቶቹም ጠንካራ ሆነው እያለ በሞት ይለያል።
ሌላው ሰው ግን አንዳች ጥሩ ነገር ሳይቀምስ፣በጭንቀት እንደተዋጠ ይሞታል።
ሁለቱም በአንድነት አፈር ውስጥ ይጋደማሉ፤ትሎችም ይሸፍኗቸዋል።
እነሆ፣ እናንተ የምታስቡትን፣እኔንም ለመጉዳት የጠነሰሳችሁትን ሴራ በሚገባ አውቃለሁ።
እናንተ ‘የተከበረው ሰው ቤት የት አለ?ክፉው ሰው የኖረበት ድንኳንስ የት አለ?’ ትላላችሁና።
መንገደኞችን አልጠየቃችሁም? እነሱ የሰጧቸውን አስተያየቶችስ በሚገባ አልመረመራችሁም?
ክፉ ሰው በጥፋት ቀን ይተርፍ የለ?በቁጣስ ቀን ይድን የለ?
ተግባሩን ፊት ለፊት የሚነግረው ማን ነው?ለሠራውስ ነገር ብድራቱን የሚከፍለው ማን ነው?
እሱ ወደ መቃብር ቦታ ሲወሰድ፣መቃብሩ ጥበቃ ይደረግለታል።
የሸለቆ ጓል ይጣፍጠዋል፤ደግሞም ከእሱ በፊት እንደነበሩት ስፍር ቁጥር የሌላቸው ሰዎች ሁሉ፣የሰው ዘር በሙሉ ይከተለዋል።
ታዲያ ትርጉም የለሽ ማጽናኛ የምትሰጡኝ ለምንድን ነው? የምትሰጡት መልስ ሁሉ ማታለያ ነው!”
ከዚህ በኋላ ኢዮብ መናገርና የተወለደበትን ቀን መርገም ጀመረ።
ኢዮብም እንዲህ አለ፦
“የተወለድኩበት ቀን፣‘ወንድ ልጅ ተፀነሰ!’ የተባለበትም ሌሊት ይጥፋ።
ያ ቀን ጨለማ ይሁን። በላይ ያለው አምላክ አያስበው፤ብርሃንም አይፈንጥቅበት።
ድቅድቅ ጨለማ ይውረሰው። ጥቁር ደመና ይረፍበት። ቀንን የሚያጨልም ነገር ያሸብረው።
ያን ሌሊት ጨለማ ይውረሰው፤ከዓመቱ ቀኖች መካከል ያ ሌሊት ደስ አይበለው፤ከወራቱም ቁጥር መካከል አይደመር።
አዎ፣ ያ ሌሊት መሃን ይሁን!እልልታም አይሰማበት።
ቀንን የሚረግሙ፣ሌዋታንንም መቀስቀስ የሚችሉ ቀኑን ይርገሙት።
አጥቢያ ኮከቦቹ ይጨልሙ፤የቀን ብርሃንን ቢጠብቅም አያግኝ፤የንጋትንም ጮራ አይመልከት።
የእናቴን ማህፀን በሮች አልዘጋምና፤ችግርንም ከዓይኔ አልሰወረም።
ምነው ስወለድ በሞትኩ! ምነው ከማህፀን ስወጣ በተቀጨሁ!
የሚቀበሉኝ ጉልበቶች፣የሚያጠቡኝም ጡቶች ለምን ተገኙ?
ይህን ጊዜ ሳልረበሽ በተጋደምኩ ነበርና፤በተኛሁና እረፍት ባገኘሁ ነበር፤
በአሁኑ ጊዜ ፈራርሰው ያሉ ቦታዎችን ለራሳቸው ከገነቡየምድር ነገሥታትና አማካሪዎቻቸው ጋር፣
ወይም ቤታቸውን በብር ከሞሉወርቅ ካላቸው መኳንንት ጋር ባረፍኩ ነበር።
እንደተሰወረ ጭንጋፍ፣ፈጽሞ ብርሃን እንዳላዩ ልጆች ለምን አልሆንኩም?
በዚያ ክፉዎች እንኳ ከሚረብሽ ነገር ተገላግለዋል፤የዛሉ ሰዎች በዚያ አርፈዋል።
በዚያ እስረኞች በአንድነት ተረጋግተው ይኖራሉ፤አስገድዶ የሚያሠራቸውን ሰው ድምፅ አይሰሙም።
በዚያ ትንሹም ሆነ ትልቁ አንድ ናቸው፤ባሪያውም ከጌታው ነፃ ወጥቷል።
እሱ መከራ ላይ ላለ ሰው ብርሃን፣ለተመረሩ ሰዎችስ ሕይወት ለምን ይሰጣል?
ሞትን ቢመኙም የማያገኙት ለምንድን ነው? ከተሰወረ ሀብት ይበልጥ ይሹታል፤
መቃብር ሲያገኙ ሐሴት ያደርጋሉ፤እጅግም ደስ ይላቸዋል።
መንገዱ ለጠፋበት፣አምላክም ዙሪያውን ላጠረበት ሰው ለምን ብርሃን ይሰጣል?
በምግቤ ፋንታ ሲቃ ተናንቆኛልና፤የሥቃይ ጩኸቴ እንደ ውኃ ይፈስሳል።
የፈራሁት ነገር መጥቶብኛልና፤ያሸበረኝም ነገር ደርሶብኛል።
ሰላምም ሆነ እርጋታ አላገኘሁም፤ እረፍትም አልነበረኝም፤ይልቁንም መከራ አልተለየኝም።”
“አሁን ግን ከእኔ በዕድሜ የሚያንሱ፣በእኔ ላይ ይስቃሉ፤አባቶቻቸው መንጋዬን ከሚጠብቁ ውሾች ጋር እንዲሆኑፈቃደኛ አልነበርኩም።
የእጃቸው ብርታት ለእኔ ምን ይፈይድልኝ ነበር? እነሱ ጉልበት ከድቷቸዋል።
ከችጋርና ከረሃብ የተነሳ ዝለዋል፤በወደመ እና ወና በሆነ ደረቅ ምድርያገኟትን ነገር ያላምጣሉ።
በቁጥቋጦዎች አጠገብ ያለውን ጨው ጨው የሚል ተክል ይሰበስባሉ፤ምግባቸው የክትክታ ዛፍ ሥር ነው።
ከማኅበረሰቡ ተባረዋል፤ሰዎችም ሌባ ላይ እንደሚጮኹ ይጮኹባቸዋል።
በሸለቆዎች ተዳፋት ላይ፣መሬት ላይ ባሉ ጉድጓዶች ውስጥና በዓለቶች መካከል ይኖራሉ።
ከቁጥቋጦዎች ውስጥ ይጮኻሉ፤በሳማዎችም መካከል ይከማቻሉ።
ማመዛዘን የጎደላቸውና የአልባሌ ሰዎች ልጆች ናቸው፤ከምድሪቱ ላይ ተባረዋል።
አሁን ግን በዘፈኖቻቸው ሳይቀር ይሳለቁብኛል፤የእነሱ መሳለቂያ ሆኛለሁ።
ይጸየፉኛል፤ ከእኔም ርቀዋል፤በፊቴ ከመትፋት ወደኋላ አይሉም።
ምክንያቱም አምላክ ትጥቅ አስፈትቶኛል፤ ደግሞም አዋርዶኛል፤እነሱ በፊቴ እንዳሻቸው ይሆናሉ።
በቀኜ በኩል እንደ አድመኛ ተነስተውብኛል፤እንድሸሽ አድርገውኛል፤በመንገዴም ላይ ለጥፋት የሚዳርግ መሰናክል አስቀምጠዋል።
መንገዶቼን ያፈርሳሉ፤መከራዬንም ያባብሳሉ፤የሚገታቸውም የለም።
ሰፊ ክፍተት ባለው ቅጥር እንደሚመጣ ሰው መጡ፤በፍርስራሹ መካከል እየገሰገሱ ገቡ።
በሽብር ተዋጥኩ፤ክብሬ በነፋስ እንደሚወሰድ ተወስዷል፤የመዳን ተስፋዬም እንደ ደመና እልም ብሎ ጠፍቷል።
አሁን ሕይወቴ ከውስጤ ተሟጠጠች፤የጉስቁልና ዘመን ያዘኝ።
ከባድ ሕመም በሌሊት አጥንቶቼን ይበሳል፤የሚመዘምዘኝ ሥቃይ እረፍት አይሰጠኝም።
ልብሴ በታላቅ ኃይል ተበላሸ፤እንደ ልብሴ አንገትጌ አንቆ ያዘኝ።
አምላክ ጭቃ ውስጥ ጥሎኛል፤አፈርና አመድ ሆንኩ።
እርዳታ ለማግኘት ወደ አንተ እጮኻለሁ፤ አንተ ግን አትመልስልኝም፤በፊትህ ቆምኩ፤ አንተ ግን ዝም ብለህ ታየኛለህ።
በጭካኔ በእኔ ላይ ተነሳህ፤በእጅህ ብርታት አጠቃኸኝ።
ወደ ላይ አንስተህ በነፋስ ወሰድከኝ፤ከዚያም በአውሎ ነፋስ አንገላታኸኝ።
በሕይወት ያለ ሁሉ ወደሚሰበሰብበት ቤት፣ወደ ሞት እንደምታወርደኝ አውቃለሁና።
ይሁንና የተሰበረ ሰው አደጋ ደርሶበት ለእርዳታ ሲጮኽ፣እጁን የሚያነሳበት ሰው አይኖርም።
መከራ ላይ ለወደቁ ሰዎች አላለቀስኩም? ለድሃውስ አላዘንኩም?
መልካም ነገር በተስፋ ብጠባበቅም ክፉ ነገር ደረሰ፤ብርሃን ብጠባበቅም ጨለማ መጣ።
ውስጤ ያለማቋረጥ ተናወጠ፤የጉስቁልናም ዘመን መጣብኝ።
በሐዘን ተውጬ እመላለሳለሁ፤ የፀሐይ ብርሃንም የለም። በጉባኤ መካከል ቆሜ እርዳታ ለማግኘት እጮኻለሁ።
የቀበሮዎች ወንድም፣የሰጎንም ሴቶች ልጆች ባልንጀራ ሆንኩ።
ቆዳዬ ጠቁሮ ተቀረፈ፤ከሙቀቱ የተነሳ አጥንቶቼ ነደዱ።
በገናዬ ለሐዘን ብቻ ዋለ፤ዋሽንቴም ለለቅሶ ሆነ።
ኢዮብ እንዲህ ሲል መለሰ፦
“እርግጥ ነገሩ እንዲህ መሆኑን አውቃለሁ። ሆኖም ሟች የሆነ ሰው ከአምላክ ጋር ተሟግቶ እንዴት ትክክል ሊሆን ይችላል?
ሰው ከእሱ ጋር መሟገት ቢፈልግ፣አምላክ ከሚያቀርብለት አንድ ሺህ ጥያቄዎች መካከል ለአንዱ እንኳ መልስ መስጠት አይችልም።
እሱ ጥበበኛ ልብ አለው፤ ኃይሉም ታላቅ ነው። እሱን ተገዳድሮ ከጉዳት ማምለጥ የሚችል ማን ነው?
ማንም ሳያውቅ ተራሮችን ከስፍራቸው ይወስዳል፤በቁጣውም ይገለብጣቸዋል።
ምድርን ከስፍራዋ ያናውጣታል፤በመሆኑም ምሰሶዎቿ ይንቀጠቀጣሉ።
ብርሃን እንዳትፈነጥቅ ፀሐይን ያዛታል፤የከዋክብትን ብርሃን ያሽጋል፤
ሰማያትንም ብቻውን ይዘረጋል፤ከፍ ባለው የባሕር ማዕበልም ላይ ይራመዳል።
የአሽ፣ የከሲልና የኪማ ኅብረ ከዋክብትንእንዲሁም የደቡቡን ሰማይ ኅብረ ከዋክብት ሠርቷል፤
ታላላቅና የማይመረመሩ ነገሮችን፣ስፍር ቁጥር የሌላቸውን ድንቅ ነገሮች ያደርጋል።
በአጠገቤ ያልፋል፤ እኔ ግን ላየው አልችልም፤አልፎኝ ይሄዳል፤ እኔ ግን አለየውም።
አንዳች ነገር ነጥቆ ሲወስድ ማን ሊከለክለው ይችላል? ‘ምን ማድረግህ ነው?’ ሊለው የሚችልስ ማን ነው?
አምላክ ቁጣውን አይገታም፤የረዓብ ረዳቶች እንኳ እግሩ ሥር ይወድቃሉ።
በመሆኑም ለእሱ መልስ ስሰጥ፣ይልቁንም ከእሱ ጋር ስከራከር አስቤ መናገር ይጠበቅብኛል።
ትክክል ብሆን እንኳ መልስ አልሰጠውም። ዳኛዬን ምሕረት ከመለመን ሌላ ምንም ማድረግ አልችልም።

Subsets and Splits

No community queries yet

The top public SQL queries from the community will appear here once available.