_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
28045
|
 من تعدادی مکعب دارم که همانطور که نشان داده شده است متقاطع می شوند. من دوست دارم تقاطع آنها را ببینم، تقریباً منظره ای از داخل. تنظیم «ViewPoint» روی «{0،0،0}» بخش زیادی از ساختار را نشان نمیدهد. آیا راهی برای تجسم این موضوع با گزینههای هوشمندانه «Graphics[]» وجود دارد، یا باید چندوجهی محدب را که محل تقاطع مکعبها است (که واقعاً میخواهم ببینم) محاسبه کنم؟ **حل شده توسط Jens:** 
|
مشاهده داخل تقاطع های مکعبی
|
41047
|
من سعی می کنم رشته زیر sep = را به یک فایل CSV صادر کنم تا بتوانم نماد جداسازی را تعریف کنم، اما هنگام استفاده از دستور زیر، Export[test.csv, Join[{sep = ,}, RandomInteger[{-5, 5}, {5, 3}]], CSV] من نقل قول های اطراف رشته را در خط اول دریافت می کنم: sep = , -4,5,0 5,-4,-1 0,5,2 -1,2,4 -1,-4,-1 این بدیهی است که توسط Excel تشخیص داده نمی شود و به درستی باز نمی شود. من سعی کردم رشته را به چیزی مانند Style[sep=، ShowStringCharacters -> False] تغییر دهم و سپس دوباره صادر کنم، اما سپس کل این دستور را در فایل CSV- میآورم. آیا روشی برای صادرات این رشته بدون نقل قول های متصل به آنها در یک فایل CSV وجود دارد؟ با تشکر از همه کمک!
|
صادرات رشته ها بدون نقل قول
|
56883
|
من می خواهم بدانم چگونه می توان به طور مؤثر اولین جفت عناصر را در لیست تعیین کرد که طبق برخی از گزاره های p به ترتیب نیستند. یعنی list[i] > list[j] با توجه به p، و i کوچکترین شاخصی است که برای آن درست است. این آسان است، اما با استفاده از حلقه های تو در تو.
|
جفت اول از کار افتاده است
|
4496
|
من باید حلقه for خود را در صورت پرتاب پیام شکسته و s را به لیست نتیجه اضافه کنم. شکستن حلقه کار می کند، اما نتیجه من خالی است. من نمی توانم از «Table[]» استفاده کنم زیرا از «Break[]» پشتیبانی نمی کند. EDIT: s شکل لیست دارد، بنابراین ساختار جدولی برای نتیجه EDIT 2 دریافت می کنم: «AppendTo[]» نیز نتیجه خالی به دست می دهد. نتیجه = {}; برای[i = 0، i < 6، i++، s = {بی صدا[ بررسی کنید[If[i == 3، پیام[FindRoot::jsing، x، 1]، i]، Nan, FindRoot::jsing] ]}؛ If[s == Nan، Break[]، AppendTo[نتیجه، s]]; ] نتیجه می دهد: {} هر کمکی قابل تقدیر است.
|
اضافه کردن در حلقه For کار نمی کند
|
21263
|
به عنوان مثال، در تجسم ماتریس، MatrixPlot[{{1، 2}، {3، 4}}، PlotRangePadding -> 0، ColorFunction -> Rainbow]  نقشه رنگ کل محدوده رنگی را که در نمودار چگالی زیر نشان داده شده است را پوشش نمی دهد. DensityPlot[x، {x، 1، 4}، {y، 0، 0.1}، نسبت ابعاد -> 0.2، PlotRangePadding -> 0، ColorFunction -> Rainbow، Frame -> True، FrameTicks -> None] ![color] نوار](http://i.stack.imgur.com/lAjy3.png) من باید نمودار چگالی را به عنوان نوار رنگ اضافه کنید، در حالی که از Legend استفاده نکنید. بنابراین، چگونه می توان این مشکل را حل کرد؟
|
تابع رنگ کل محدوده رنگ را در MatrixPlot در بر نمی گیرد
|
21261
|
در یکی از الگوهای اسلاید _Mathematica_ (v9)، آنها یک سلول نمونه دارند که به این شکل است:  جایی که یک SideCaption که به نظر می رسد معادل _Mathematica_ یک کادر متنی در سمت راست تصویر است. من تا آخر عمر نمی توانم بفهمم که چگونه این کار را به جز کپی کردن سلول و چسباندن در جای دیگر تکرار می کند. با این حال، من این کد را با نگاه کردن به فایل نوت بوک پیدا کردم: Cell[SideCaption چگونه این را دریافت کنم؟، SideCaption] آیا این چیزی است که من می توانم به صورت برنامه نویسی تولید کنم، یا چیزی است که باید هنگام استفاده در جای دیگری کپی شود؟ میتوانستم ببینم که این قالب در مکانهای بیشتری از ارائهها استفاده میشود.
|
قالب بندی سلولی ارائه Mathematica
|
57681
|
من نمودارهایی با فرمت DIMACS دارم که رنگ های راس مشخص شده است. رنگهای راس با خطوط «n u c» نشان داده میشوند، که در آن «u» عدد رأس و «c» یک عدد صحیح نشاندهنده رنگ آن است. در اینجا مثالی از مثلث رنگی با 2 رنگ آورده شده است: p edge 3 3 e 1 2 e 2 3 e 3 1 n 1 1 n 2 1 n 3 2 با استفاده از Import، می توانم نمودار را به خوبی وارد کنم، اما رنگ های راس را نه . آیا راهی برای خواندن آنها با Import وجود دارد، یا مجبورم خواننده خود را بنویسم که به صورت دستی رنگ های راس را تنظیم کند؟
|
وارد کردن داده های سفارشی اضافی در قالب DIMACS
|
41888
|
بنابراین من این خط را دارم که حاوی جواب یک معادله دیفرانسیل جزئی و غیرعادی است (زیرا Mathematica معادلات دیفرانسیل جزئی خارق العاده را کنترل نمی کند): phi6m = NDSolveValue[{D[u[t, x], t, t ] - D[u[t، x]، x، x] == -6 u[t، x]^5 + 10.5 u[t، x]^3 - 4.5 u[t، x]، u[0، x] == Tanh[x]، مشتق[1، 0][u][0، x] == 0، u[t، -7 ] == -1، u[t، 7] == 1}، u، {t، 0، 6}، {x، -7، 7}] و اکنون میخواهم موارد زیر را به عنوان تابعی از زمان محاسبه کنم. و همچنین آن مشتق با توجه به زمان: $ E(t)=\int_{-7}^{7} dx (\frac{\partial u}{\partial x})^2+(u(t,x)^2- 1)^2(u(t,x)^2-0.625)$ که در آن u راه حلی است که توسط خط کد فوق الذکر داده شده است. اما اکنون میخواهم تابع و همچنین مشتق آن را بگیرم و آن را در یک نمودار رسم کنم... آنچه من سعی کردم به من اجازه داد که تابع را در یک مقدار زمانی ثابت بگیرم، اینجا t=0.1: phi62 = phi6m[0.1، x]; energiephi6 = D[phi62, x]^2 + (phi62^2 - 1)^2 (phi62^2 - 0.625)؛ energietotale = NIintegrate[energiephi6, {x, -7, 7}] اما نه اینکه چیزی را به عنوان تابعی از زمان رسم کنیم، حتی کمتر به عنوان مشتقی از تابع فوق الذکر با توجه به زمان. آیا کار دیگری می توانم انجام دهم تا مشکل را حل کنم؟
|
چگونه از یک راه حل NDSolve یک متغیر تکی بسازیم؟
|
19814
|
در سند FullGraphics، قول داده است که همان نتیجه گرافیکی ورودی را تولید کند: FullGraphics[g] باید همان g را نشان دهد، اگرچه ممکن است ساختار داخلی متفاوتی داشته باشد. اما در تیک ها و تبرها به عنوان مثال زیر مشکل دارد، زیرا آنها خیلی نازک هستند و موقعیت تیک ها با نمونه اصلی یکسان نیست. g = Plot[Sin[x], {x, 0, 10}] Show[FullGraphics[g], AspectRatio -> 1/GoldenRatio] دو سوال دارم: 1. مکانیسم محورها، تیک و غیره چیست، چرا آنها آیا با گرافیک های اولیه در MMA متفاوت رفتار می شود؟ می توانید توضیح دهید که چگونه MMA محورها، تیک ها و غیره را به گرافیک های اولیه تبدیل می کند؟ 2. آیا راه حل آسانی برای ساختن FullGraphics برای بازتولید همان نتیجه به عنوان تصویر ورودی، یا حتی نوشتن نسخه خود از FullGraphics وجود دارد؟ با تشکر با عرض پوزش من یک تازه کار هستم و نمی توانم این رقم را ارسال کنم.
|
مشکل تیک های FullGraphics
|
55060
|
ببخشید اگر سوال من خیلی ابتدایی است، اما نمیدانم برای جستجوی آن چه چیزی را جستجو کنم و تنها مکانهای بدیهی که فکر میکردم چیزی نداشتند. برخی زمینه ها، برای هر زمینه ای که ممکن است فراهم کند. من با حلقه خاصی از توابع $R=\langle P_i\rangle$ کار می کنم، جایی که $P_i=ax^i+y^i+z^i+(-1)^i (ax+y+z)^i \in\mathbb{C}(a)[x,y,z]$ (یعنی من معمولاً $a$ را به عنوان ضریب $x$ در نظر میگیرم، اما در اینجا در واقع آن را به عنوان یک متغیر نگه میدارم، به امید تعمیم یک محاسبه که در زیر توضیح خواهم داد). با یک قضیه هیلبرت، می دانم که $R$ به طور متناهی تولید می شود. مهمتر از آن، اگر بیش از $\mathbb{C}[P_2, P_3, P_4]$ رایگان باشد، کوهن-مکائولی است و این چیزی است که من در نهایت میخواهم بدانم. اگر من سری هیلبرت را محاسبه کنم و همه ضرایب مثبت باشند، این به من می گوید که باید ژنراتورها را از کجا انتخاب کنم. ببخشید اگر این اطلاعات بیشتر از آنچه مربوط است است. بسیار خوب، به طور خاص، بگویم فکر میکنم مولدها باید $1، P_4، P_5$ باشند، به این معنی که چندجملهای مانند $P_{10}$ باید یک عبارت (یکتا) به شکل $f_1(P_2، P_3، P_4)+ داشته باشند. f_2(P_2، P_3، P_4)P_4+f_3(P_2، P_3، P_4)P_5=P_{10}$، که $f_i$ چند جملهای هستند. من اهمیتی برای نشان دادن منحصر به فرد بودن آن ندارم، اما با توجه به تمام $P_i$، آیا هیچ راه سیستماتیکی برای حل چند جمله ای های $f_i$ توسط Mathematica وجود دارد؟ کران درجه ها حدود بسیار محکمی را روی درجات $f_i$ می دهد. هر کمکی بسیار قدردانی خواهد شد!
|
نحوه حل معادلات حلقه های چند جمله ای
|
27107
|
من با نوشتن تابع _Mathematica_ مشکل دارم. از من خواسته شده است که نتایج آزمایشهایم را با عدم قطعیت اندازهگیری (mu) مانند زیر نشان دهم: اندازهگیریمقدار (mu) هر دو اعداد باید با دقت گرد شوند، که توسط دو رقم مهمتر mu ارائه میشوند. مثال: 16(11)، 123.4(1.3)، 1230(10)، 123.345(40)||123.345(0.040) دریافت قالب مناسب mu ساده است: NumberForm[mu, 2] اما من هیچ نظری ندارم، نحوه گرد کردن صحیح مقدار اندازه گیری در نهایت می خواهم تابعی بنویسم که فرمت مناسب مقدار و mu را به عنوان خروجی برمی گرداند.
|
بیان عدم قطعیت در اندازه گیری.
|
26277
|
من می خواهم فاصله بین دو نمایش جاذبه لورنز را تعیین کنم. من دو نمایش سه بعدی برای شرایط اولیه مختلف دارم و می خواهم فاصله بین آن منحنی ها را محاسبه کنم. مشکل این است که من این را برای اولی و دومی نوشتهام و فقط «x0»، «yo» و «z0» متفاوت هستند. NDSحل[{x'[t] == -10 (x[t] - y[t])، y'[t] == -x[t] z[t] + 28 x[t] - y[t ]، z'[t] == x[t] y[t] - 8/3*z[t]، x[0] == y[0] == 1، z[0] == 2}، {x y، z}، {t، 0، 200}، MaxSteps -> Infinity] ParametricPlot3D[Evaluate[{x[t]، y[t]، z[t]} /. %]، {t، 0، 200}، PlotPoints -> 10000، ColorFunction -> (ColorData[Rainbow][#4] &)] من نمی توانم از 'EuclideanDistance' استفاده کنم زیرا عبارت را ندارم از منحنی ها و من مسدود شده است. من می خواهم تفاوت بین 'Sqrt(x^2+y^2+z^2)' از 2 منحنی را رسم کنم. با تشکر
|
فاصله بین منحنی های سه بعدی
|
37503
|
من سعی می کنم نمودار انشعاب تلنگر را برای یک سیستم دینامیکی معادلات به صورت زیر رسم کنم: x'[t] == v[t] v'[t] == x[t] - A x[t]^3 + R*Cos[\[Omega]*t] - B v[t] اما در نوشتن کد برای دریافت نمودار انشعاب برای رسم مشکل دارم. من مقادیر عددی برای A، B، و Omega دارم، و سعی می کنم نمودار را برای R رسم کنم. سایر سوالات مشابه و منابع آنلاین به نظر نمی رسد مفید باشند (یا غیرخطی نیستند یا سیستم معادلات نیستند).
|
انشعاب با سیستم معادلات
|
23348
|
من سعی می کنم Integrate[Sqrt[x^4 + (y - y^2)^2], {x, 0, y}] _Mathematica_ 8 را محاسبه کنم (* ConditionalExpression[y^2 Abs[-1 + y] Hypergeometric2F1 [-(1/2)، 1/4، 5/4، -(y^2/(-1 + y)^2)]، 0 < y < 1 || y > 1] *) اما برای $y=1$ کاملاً تعریف شده است که در آن پاسخ دقیقاً $1/3$ است. آیا این یک اشکال است؟
|
چرا Integrate راه حلی را برمی گرداند که در یک نقطه خاص تعریف نشده است در حالی که واقعاً در آن نقطه به خوبی تعریف شده است؟
|
28254
|
کاری که من میخواهم انجام دهم این است که یک مجموعه داده را با کلیک کردن بر روی عناصر در BarChart بررسی کنم. من تعدادی کد موجود دارم که از یک دستکاری استفاده می کند که امیدوار بودم آن را تغییر دهم. classification = {class1, class2, class3}; علت = {علت1، علت2، علت3، علت4، علت5}; dataSet = Table[{طبقهبندی[[RandomInteger[{1, 3}]]]، علت[[RandomInteger[{1, 5}]]]، RandomReal[{0, 10}]}، {i, 1, 50} ]؛ (*تولید طبقه بندی BarChart*) توسطClass = GatherBy[dataSet, #[[1]] &]; durationByClass = {First[#][[1]]، مجموع[#[[All, 3]]]} & /@ byClass; classChart = BarChart[durationByClass[[All, 2]], ChartLabels -> durationByClass[[All, 1]], ChartStyle -> {LightGray, LightGray, LightGray}, PlotLabel -> داده ها بر اساس طبقه بندی، ImageSize -> 400] ; (*یک تابع برای بدست آوردن نمودار علت*) getCauseChartExample[classificationIndex_] := ماژول[{}, durationByCause = GatherBy[ Select[dataSet, #[[1]] == طبقه بندی[[classificationIndex] &]، #[[ 2]] &]; plotData = {First[#][[2]]، مجموع[#[[All, 3]]]} & /@ durationByCause; BarChart[plotData[[All, 2]], ChartLabels -> plotData[[All, 1]], ChartStyle -> LightGray, PlotLabel -> طبقهبندی[[classificationIndex]] <> بر اساس علت، ImageSize -> 400] دستکاری[ردیف[{classChart, getCauseChartExample[classIndex]}], {classIndex, {1,2, 3}}] خروجی به این شکل است.  من میخواهم قابلیت Manipulate را با قابلیت کلیک ماوس بر روی میلههای نمودار در سمت چپ جایگزین کنم و نمودار مربوطه را داشته باشیم. نمایش در سمت راست
| |
16599
|
در این پاسخ، برت قهرمان توضیح میدهد که چگونه میتوان پیشنهادات مورد استفاده برای تکمیل خودکار را رهگیری و اصلاح کرد. **سوال:** آیا می توان پیشنهاد تکمیل خودکار در _Mathematica_ نسخه 9 را اصلاح کرد؟ ## پیشزمینه من فکر میکنم که میتوان با استفاده از _comel humps completion_ تکمیل خودکار را به میزان قابل توجهی بهبود بخشید. اگر میخواهید آن را در عمل ببینید، من یک نمایشگر کوچک برای نشان دادن آن برای _Mathematica_ **نسخه 8** ساختم (لطفاً به 1080p و تمام صفحه تغییر دهید):  * ~~ برای همه کاربران از آلمان خوب قدیمی یا ~~ برای کاربرانی که موسیقی کلاسیک را ترجیح می دهند: در اینجا یک ~~GEMA دوستانه،~~ موزیکال است نسخه آموزشی * کاربران آلمانی می توانند از این نمایشگر در سکوت آرامش بخش لذت ببرند! ایده اصلی این است که * اجازه دهید «ListLiPlo»، «ListLPlot» یا حتی «LLP» به «ListLinePlot» گسترش یابد. از آنجایی که همه توابع داخلی _Mathematica_ به طور مداوم نامگذاری می شوند، این کار بسیار خوب * برای مرتب کردن لیست پیشنهادات بر اساس اهمیت است. در اسکرینکست، من از ظاهر توابع داخلی در تمام بستههای فهرست «افزونهها» به عنوان اندازهگیری استفاده کردم. هر چه از یک تابع بیشتر استفاده شود، در صورت تطابق، احتمال بیشتری وجود دارد که در بالای لیست قرار گیرد. برای مثال: وقتی «Pl» را در نسخه 8 گسترش میدهید، فهرستی متشکل از «Placed»، «Placeholder»، «PlaceholderRepeated»، «Plain»، «Play»، ... همه اینها توابع هستند استفاده کنید. من بسط خودکاری که نوشتم، «Plot»، «PlotRange» و «Plus» در بالای لیست قرار دارند و بعد از آنها همه بقیه دنبال میشوند. در نسخه 9 این مشکل برطرف شد و به نظر می رسد جعبه تکمیل سفارش بهتری دارد.
|
آیا امکان بهبود ویژگی تکمیل خودکار Mathematica وجود دارد؟
|
36984
|
آیا راهی برای اجرای هر دو قسمت جلویی (& هسته) به صورت محلی وجود دارد در حالی که سیستم فایل Mathematica (حداقل inode) به سیستم فایل سیستم عامل دیگری ارجاع می دهد؟ به عنوان مثال در حال حاضر من Mathematica را در اوبونتو اجرا می کنم، اما دائماً با فریز کردن Mathematica مشکل دارم. آیا میتوانم Mathematica را در داخل ویندوز اجرا کنم در حالی که اوبونتو را در ماشین مجازی (یا از راه دور) اجرا میکنم تا بتوانم به طور مؤثر با سیستم عامل لینوکس ارتباط برقرار کنم (حداقل تماسها را بخوانم و بنویسم). اگرچه این کمتر ایده آل است، من امیدوارم که برخی از تنظیمات ساده برای تغییر وجود داشته باشد. در حالت ایده آل، من به دنبال راهی برای اجرای یک نوت بوک Mathematica هم بر روی یک سیستم عامل ماشین مجازی (در مورد لینوکس) و هم سیستم عامل میزبان (در این مورد ویندوز) هستم، اما این کد طوری تعامل داشته باشد که گویی روی سیستم عامل میزبان اجرا می شود. با توجه به اینکه انواع مختلفی از نرم افزارها وجود دارند که به شما امکان ایجاد ماشین های مجازی را می دهند، برای این سوال (مگر اینکه ایده بهتری بیان شده باشد) فرض کنیم که من از انتقال پورت یا یک آداپتور پل و پوشه های اشتراک گذاری شده در Virtualbox به عنوان راهی استفاده می کنم. از ارتباطات
|
FileSystem را از راه دور و Front End/Kernel را به صورت محلی اجرا کنید
|
22856
|
«/.» می تواند برای جایگزینی متغیرها استفاده شود، اما چگونه می توان عملگرها را جایگزین کرد. به عنوان مثال در «a * b»، «*» را می توان با «+» یا «x» یا «/» و غیره جایگزین کرد. آیا تابعی برای رسیدن به این هدف وجود دارد؟
|
اپراتورها را جایگزین کنید
|
3274
|
اگر فرضیات $x>0,a>0$ را ایجاد کنید، آنگاه $\frac{1}{a}\log x^a = \log x$. بنابراین، در Mathematica، «Simplify[1/a*Log[x^a]، {a > 0، x > 0}]» «Log[x]» را برمیگرداند. اگر استدلال لگاریتم پیچیدهتر شود، فرضی که باید اعلام شود به نسبت پیچیدهتر میشود. به عنوان مثال، `Simplify[1/a*Log[(x + Log[x]*Cos[x])^a], {a > 0, x + Log[x]*Cos[x] > 0}]` . البته، میتوان از «Simplify[1/a*Log[(x + Log[x]*Cos[x])^a]، {a > 0، x > 1}] نیز استفاده کرد. با این حال، ممکن است همیشه محدوده آرگومان لگاریتم را ندانیم. آیا راهی برای مشخص کردن غیر منفی بودن آرگومان لگاریتم بدون املای کل آرگومان در فرض وجود دارد؟ شاید بتوان به سادگی به Mathematica اعلام کرد که اعداد مختلط باید نادیده گرفته شوند؟
|
ساده کردن $\frac{\log x^a}{a} = \log x$
|
21262
|
«NDSolve» در Mathematica 9.0.0 (MacOS) با سمت راست تکه تکه به طرز عجیبی رفتار می کند. کد زیر (نسخه ساده شده مشکل واقعی من): sol = NDSolve[{x'[t] == تکه ای[{{2, 0 <= Mod[t, 1] < 0.5}، {-1، 0.5 < = Mod[t, 1] < 1}} ], x[0] == 0}, x, {t, 0, 1}]; چاپ[x[1] /. سل[[1]]]; در حدود 50 درصد مواقع پاسخ صحیح 0.5 را می دهد، اما اغلب به جای آن -0.5 و -1 را برمی گرداند. اجرای مجدد آن نتایج ظاهراً تصادفی می دهد. در Mathematica 8 همیشه نتیجه صحیح را می دهد. آنچه من تا به حال فهمیده ام این است: 1. ظاهراً ربطی به Mod[t,1] دارد، زیرا فقط با t در قسمت به خوبی کار می کند. تکه. متأسفانه من به یک سیستم تناوبی تکه ای نگاه می کنم (نه فقط از t=0 تا 1). 2. تنها بخش اول راه حل از t=0 تا t=0.5 است که از اجرا به اجرا متفاوت است. 3. استفاده از شرط اولیه `x[10^-100]==0` مشکل را برطرف می کند، اما این یک هک زشت است. آیا کسی می تواند این رفتار عجیب را تکرار کند، بداند پشت آن چیست یا راه حل بهتری پیشنهاد دهد؟
|
رفتار عجیب و غریب NDSsolve با Piecewise (MMA9)
|
56082
|
فرض کنید من یک لیست تودرتو دارم مانند، {{{A, B}, {A, D}}, {{C, D}, {A, A}, {H, A}}, {{A, H} }} جایی که عناصر مورد علاقه هستند، > > {{A, B}, {A, D}} > > {{C, D}, {A, A}, {H, A}} > > {{A ، H}} > چگونه می توانم از انتخاب برای انتخاب استفاده کنم فقط عناصری که شامل دو یا چند «A» در قسمت اول عناصر فرعی خود هستند. در این مثال، من می خواهم به عنوان خروجی زیر، > > {{A,B},{A,D}} >
|
استفاده از انتخاب برای انتخاب عناصر لیست های تودرتو به روشی عجیب و غریب
|
43480
|
من این سوال را دارم: آیا می توانم یک دفترچه _Mathematica_ 9 را در _Mathematica_ 8 باز کنم؟ آیا مشکلات سازگاری وجود دارد؟
|
یک نوت بوک Mathematica 9 را در Mathematica 8 باز کنید
|
37509
|
بنابراین من سعی می کنم ارتباط بین دامنه اجباری و سرعت را در یک معادله دیفرانسیل (که بخشی از سیستم معادلات دیفرانسیل است) پیدا کنم. این معادلات دیفرانسیل سیستم عبارتند از $$y''(t)+500y'(t)+100y(t)=-A(\cos(500t)+2\cos(1000t))$$$$300x'(t) =1000y(t)+500y'(t)-35\tanh(50x'(t))$$ عملا، من سعی می کنم نمودار تغییر را ترسیم کنم در پارامتر $A$ که دامنه اجباری است و تاثیر آن روی $x'(t)$. من به دنبال سرعت آنی نیستم، بنابراین برای مثال محاسبه $x(t)/t$ زمانی که $t$ به اندازه کافی بزرگ است، فکر می کنم کافی است. من موفق شدم از Manipulate برای ترسیم نمودار $x(t)$ در مقابل $t$ در $A$ های مختلف مانند زیر استفاده کنم. دستکاری[{xy = NDSsolve[{ y''[t] + 500 y'[t] + 250 y[t] == -a*(Cos[500 t] + 2*Cos[1000 t])، y[ 0] == 0، y'[0] == 0، 333 x'[t] == 250 y[t] + 500*y'[t] - 35*Tanh[50 x'[t]]، x[0] == 0}، {x، y}، {t، 0، 0.1}]، نمودار[{x[t ] /. xy}، {t، 0، 0.1}]، MaxSteps -> Infinity}، {a، 0، 100}] ویرایش: ممکن است در نوشتن سؤالم کمی مبهم باشم. بنابراین سوال من این است: آیا می توان A را به عنوان محور x و سرعت متوسط x'(t) را به عنوان محور y در نظر گرفت؟
|
سرعت را رسم کنید
|
46076
|
من در حال توسعه یک بسته بزرگتر هستم که شامل چندین بسته فرعی است. مشکل من این است که نمی توانم با بارگذاری بسته اصلی، نمادهای موجود در بسته های فرعی را به تکمیل خودکار معرفی کنم، بلکه با فراخوانی یک بسته فرعی. اجازه دهید این را با یک مثال توضیح دهیم: من یک بسته اصلی به نام main دارم که بسته های فرعی sub1، sub2 و sub3 را بارگیری می کند. دایرکتوری باید مانند main ├── Kernel │ └── init.m ├── main.m ├── sub1.m ├── sub2.m └── sub3.m بارگیری بسته هر سه بسته اصلی در بیانیه «BeginPackage» خود، در حالی که بسته «sub1» «sub2» و «sub3» را بارگیری می کند. «init.m» مربوطه به نظر می رسد: دریافت[main`sub3`] دریافت[main`sub2`] دریافت[main`sub1`] دریافت[main`main`] مشکل بزرگ من دارند این است که با فراخوانی Needs [اصلی] میتوانم همه نمادها را در اصلی ببینم، اما آنهایی را که در بستههای فرعی وجود دارد را نمیبینم (البته، آنها قابل استفاده هستند). با فراخوانی Needs[main`sub1] میتوانم همه نمادها را در بستههای فرعی بدون مشکل ببینم، اما دیگر نمیتوانم main را بارگیری کنم، زیرا پس از آن برخی از تعاریف دوباره انجام میشوند، که منجر به پیامهای خطا در مورد نمادهای محافظت شده میشود. جالبترین چیز این است که «$ContextPath» در هر دو مورد شامل بستههای فرعی است. آیا امکان خوبی برای وارد کردن نمادهای بسته های فرعی به تکمیل خودکار وجود دارد؟ * * * _Update_: با اضافه کردن مسیر یک بسته فرعی به '$ContextPath'، می توانم نمادهای مربوط به آن بسته را در تکمیل خودکار بارگذاری کنم. $ContextPath = Prepend[$ContextPath, main`sub1`] متأسفانه، این خیلی خوب نیست و موارد تکراری را در `$ContextPath` ایجاد می کند. آیا راهی بهتر و خودکار برای رسیدن به این هدف وجود دارد؟
|
ContextPath و تکمیل خودکار با بستههای فرعی
|
25166
|
هنگام محاسبه عددی یک انتگرال مضاعف با استفاده از «NIntegrate» در یک دامنه بینهایت (با همه گزینهها در حالت پیشفرض)، _Mathematica_ 7 انتگرال من را با برخی نظرات در مورد همگرایی آهسته محاسبه میکند، اما _Mathematica_ 9 محاسبه را با یک پیام طولانی که با > SystemException[ شروع میشود، لغو میکند. MemoryAllocationFailure ... برای انجام محاسبات چه کاری باید انجام دهم در _Mathematica_ 9 (لینوکس)؟
|
دریافت MemoryAllocationFailure از NIntegrate
|
45508
|
فرض کنید من یک عبارت دارم و میخواهم آن را با الگوهای متوالی تطبیق دهم و یک عبارت مربوط به اولین الگوی مطابقت را برگردانم. در آن صورت، میتوانم از Switch[expr، pat1، val1، pat2، val2،…] برای مثال، Switch[x، _Integer، This is a integer]، _Real، This is a real]، _ «این چیز دیگری است»] اما «ولی» نمیتواند به قسمتهایی از «پاتی» با نام اشاره کند. یعنی من نمیتوانم انجام دهم: Switch[x، i_Integer، ToString[i] <> یک عدد صحیح است، x_Real، ToString[x] <> یک واقعی است، e_، ToString[e] <> یک چیز دیگری است ] Ocaml تابع مطابق است که به صورت: match expr در: | استفاده می شود pat1 -> val1 | pat2 -> val2 ... که در آن vali می تواند به بخش های نامگذاری شده pati اشاره کند. چگونه می توان این را به زیبایی در Mathematica انجام داد؟
|
چگونه می توانم الگوها را در عبارت Switch نام گذاری کنم؟
|
18837
|
در یک گرافیک (در این مثال یک نمودار ساده)، من به دو نقطه نیاز دارم که وقتی با ماوس می کشم حرکت کند، و این نقاط باید وقتی روی آنها کلیک می کنم به مکان {1،1} منتقل شوند. من اینطوری کار کردم، اما فکر نمیکنم راه خوبی باشد. DynamicModule[{pt = {{1, 2}, {2, 3}}}, EventHandler[ LocatorPane[Dynamic[pt], Plot[t, {t, -3, 3}], Appearance -> Graphics[Circle[ ]، ImageSize -> 10]]، MouseClicked :> (pt = ReplacePart[pt, First@Flatten@ مرتب سازی[MapIndexed[{#2، Norm[MousePosition[Graphics] - #]} &، pt]، #1[[2]] <#2[[2]] &] -> {-1، -1 }])، MouseDragged :> (pt = ReplacePart[pt, First@Flatten@ Sort[MapIndexed[{#2, Norm[MousePosition[Graphics] - #]} &, pt], #1[[2]] <#2[[2]] &] -> MousePosition[Graphics]])]] هر پیشنهادی برای بهبود ?
|
اقدامات مختلف با کشیدن و کلیک کردن نقاط در همان گرافیک
|
1929
|
مثال اسباب بازی زیر را در نظر بگیرید: Hold[{1, 2, x}] /. x -> Sequence[3, 4] Hold[{1, 2, Sequence[3, 4]}] را میدهد زیرا «Sequence[]» (مانند «Unevaluated») فقط در سطح اول سرهای دارای ویژگی بسط مییابد. HoldAll. **چگونه می توانم «Hold[{1،2،3،4}]» را بدست بیاورم؟** ساده ترین راه برای انجام این کار چیست؟ **نکته:** * مورد استفاده: من سعی می کنم یک قطعه کد ایجاد کنم که به کامپایل ارسال شود. من باید تعداد متغیری از تکرار کننده ها (که به عنوان یک لیست دارم) را به عبارت Do تزریق کنم: Hold[Do[code, iterators]] /. iterators -> Sequence[{i,5}, {j,5}] * من راه حل هایی را ترجیح می دهم که در عبارت احاطه کننده `x` مطابقت ندارند. من نمی خواهم این عبارت (در این مورد یک Do) را در کد خود تکرار کنم. * شاید شایان ذکر است که Hold[{1, 2, f[3, 4]}] //. f[x___] :> x Hold[{1, 2, Sequence[3, 4]}] را برمیگرداند، بنابراین نمیتوانم به راحتی یک مرحله صاف کردن توالی دستی را پیادهسازی کنم. * * * ### پاسخها بر اساس **کد لئونید** میتوانیم یک تابع «flattenSequence[]» بنویسیم که تمام عبارات «Sequence» را در هر سطحی صاف میکند: flattenSequence[expr_] := expr //. f_[left___، کلمه به کلمه[Sequence][middle___]، right___] :> f[چپ، وسط، راست] flattenSequence[Hold[{1, Sequence[2, 3]}]] (* ==> Hold[{1, 2, 3}] *) بر اساس **کد Mr.Wizard** می توانیم یک تابع کلی برای تزریق زیر عبارات بنویسیم. به عبارات دیگر در حین پشتیبانی از «توالی»: ClearAll[inject1, inject] SetAttributes[inject1, HoldFirst] Quiet[ inject1[expr_, (Rule|RuleDelayed)[var_Symbol، مقادیر : کلمه به کلمه[Sequence][__]]] := Replace [مقادیر] ارزیابی نشده، دنباله[var__] :> expr]; inject1[expr_, (Rule|RuleDelayed)[var_Symbol, value_]] := جایگزین[Unevaluated[value], var_ :> expr], {RuleDelayed::rhs} ] SetAttributes[inject, HoldAll] inject[rules_: expr_] = Internal`InheritedBlock[ {قاعده، RuleDelayed}, SetAttributes[{Rule, RuleDelayed}, HoldFirst]; ReleaseHold@Fold[inject1, HoldComplete[expr], قوانین] ] استفاده: inject[{a -> Sequence[b, 3], b :> 1 + 1}, Hold[{a, b}]] (* == > Hold[{1 + 1, 3, 1 + 1}] *) تعویض ها یکی پس از دیگری انجام می شود، بنابراین دومی می تواند از نتیجه اول استفاده کند. Rule و RuleDelayed هر دو به درستی مدیریت می شوند.
|
تزریق دنباله ای از عبارات به یک عبارت نگهداری شده
|
3277
|
من پنج مجموعه نابرابری و معادله دارم: $$A_1:=\\{(b,c);b^2+9c^2-3c<0\\},$$$$A_2:=\\{(b ,c);\frac{\sqrt{b^2+9c^2-3c}-b+6c}{c}\leq0، \frac{-\sqrt{b^2+9c^2-3c}-b+6c}{c}\leq0\\},$$$$A_3:=\\{(b,c);\frac{ \sqrt{b^2+9c^2-3c}-b+6c}{c}\leq0، \frac{-\sqrt{b^2+9c^2-3c}-b+6c}{c}=12\\},$$$$A_4:=\\{(b,c);\frac{ -\sqrt{b^2+9c^2-3c}-b+6c}{c}\leq0، \frac{\sqrt{b^2+9c^2-3c}-b+6c}{c}=12\\},$$$A_5:=\\{(b,c);\frac{\ sqrt{b^2+9c^2-3c}-b+6c}{c}=12، \frac{-\sqrt{b^2+9c^2-3c}-b+6c}{c}=12\\}.$$ میخواهم $\cup_{i=1}^5A_i$ و مثلث $B:=\\{(b,c):3c>2b-1, 3c>-2b-1,1>3c\\}$ در یک شکل واحد برای دیدن اینکه آیا $B\subset \cup_{i=1}^5A_i$. چگونه این کار را انجام دهیم؟
|
نابرابری های غیر خطی
|
28591
|
 این مثال در سلول «DisplayFormula» است. cellExpression=Cell[BoxData[RowBox[{RowBox[{SuperscriptBox[f,\[Prime],MultilineFunction->هیچکدام],RowBox[{(x)}]}]، =,RowBox[{RowBox[{sin,,FractionBox[1 x]}],-RowBox[{FractionBox[1x],cos,FractionBox[1x],RowBox[{(RowBox [{x!=0}],)}]}]}]}]]DisplayFormulaNumbered];CellPrint@cellExpression چگونه می توانم آنها را به صورت دسته ای مانند شکل زیر قالب بندی کنم. من «FontSize->Times» و «Italic» را برای $\color{Green}{f'(x)}$، $x$ به طور جداگانه تنظیم کردم، اما برای بسیاری از «InlineFormula»/«DisplayFormula/.» چندان آسان نیست. .` سلول ها با دست.  $$\begin{align*}\color{blue}{f'(x)}=\sin \frac{1}{\color{red}{x}}-\frac{1}{\color{red}{x}}\cos\frac{1}{\color{red}{x}}(\ color{red}{x}\neq 0)\tag{1}\end{align*}$$ وقتی نوت بوک را به صورت html صادر میکنم، فرمولها به تصویری تبدیل میشوند که در «TraditionalForm» که در بالا نشان داده شده است به شکلی که من تنظیم کردهام نیست. توسط دست نمونه حروفچینی، فرمول های درون خطی تصاویر هستند، به این فکر می کنم که چگونه آنها را زیباتر و رسمی تر کنیم. اکثر آنها با دست در Mathematica تایپ می شوند همانطور که می بینید که برخی از f ها Times Italic هستند، به خوبی نشان داده می شوند، اما در DisplayFormula اینطور نیست. ### ویرایش: مثال مایک هانیچرچ  تنظیمات من (مرتبط؟):  ### ------------توجه: من روش مایک را امتحان کردم، اما شکست خورد، چطور مال شما من در _Windows_ و _Mathemtaica_ 9 هستم.
|
چگونه می توانم DisplayFormula Cell را هنگام صادرات به صورت HTML به TraditionalForm قالب بندی کنم
|
4973
|
آیا تابع Im با آرگومان های نمادین کار می کند؟ Clear[ y, t, k, ω ] A ( Cos[ k y ] + I Sin[ k y ] ) 2I Sin[ ω t ] //ComplexExpand (* خروجی: 2 I A Cos[ k y] Sin[ t ω ] - 2 A Sin[ k y ] Sin[ t ω ] *) Im[ % ] (* خروجی: -2 Im[ A Sin[ k y ] Sin[ t ω ] ] + 2 Re[ A Cos[ k y ] Sin[ t ω ] ] *) خروجی مورد انتظار: `-2 A Sin[ k y ] Sin[ t ω ]`
|
آیا تابع Im با آرگومان های نمادین کار می کند؟
|
42554
|
این مربوط به این سوال و شاید این سوال است. من تابعی میخواستم که یک تابع بردار n-پارامتری بگیرد و یک تابع ماتریس ژاکوبین و همچنین n-پارامتر را خروجی دهد. من فکر می کنم این کار می کند: J[f_]:=ماژول[ {x=Unique[],v}, v=Thread[Subscript[x, Range[Length[{##}]]]]; Outer[D,f@@v,v]/.Thread[v->{##}] ]& J[Function[{x,y},{x y+x^2-2,Cos[x-y]Sin [x]-y}]][1.5،2.5] D[{x y+x^2-2,Cos[x-y]Sin[x]-y},{{x,y}}]/.Thread[{x,y}->{1.5,2.5}] اما میدانستم که آیا یک راه تمیزتر وجود دارد که از قوانین استفاده نمی کند. من این سوال را پست میکنم، اگرچه اساساً حل شده است، زیرا مانند اکثر مشکلات مربوط به دستکاری توابع خالص، مدتی طول کشید.
|
ایجاد تابع jacobian از یک تابع برداری
|
45501
|
من _Mathematica_ 9.0.1 را دارم و با 'PlotLegends' که دستور 'ImageSize' را می شکند مشکل دارم. من cm = 72 / 2.54 را تعریف کردم. برای کار با سانتی متر من یک PDF خروجی با عرض مثلاً 9 سانتی متر می خواهم. Plot[Evaluate[ Exp[-4 f] /. {{f -> t}، {f -> t^2}}]، {t، 0، 3}، BaseStyle -> {FontSize -> 11، AbsoluteThickness[1.5]}، PlotStyle -> {آبی، قرمز} , AxesLabel -> {t}, PlotLabel -> Negative, ImageSize -> 9 cm, PlotLegends -> قرار داده شده[{OU، FBM}، {.8، 0.5}]] صادرات[Neg_long_OU_FBM.pdf، %]; با این دستور یک پی دی اف با سایز 6.48 × 4.31 سانتی متر بدست می آورم. اگر گزینه PlotLegends را حذف کنم، عرض صحیح 9 سانتی متر را دریافت می کنم. اگر «PlotLegends» را بدون دستورالعمل «Placed» ترک کنم (افسانه در سمت راست Plot قرار می گیرد)، 9.42 × 4.38 سانتی متر دریافت می کنم. آیا این یک رفتار قابل انتظار است؟ چگونه می توانم یک PDF خروجی با عرض 9 سانتی متر و افسانه داخل طرح تولید کنم؟
|
PlotLegends و ImageSize
|
43785
|
من یک برنامه کاربردی دارم که در آن باید تعدادی لیست دلخواه از ستون ها را از یک آرایه ناهموار رها کنم (که البته کوتاه ترین ردیف های آرایه حداقل تمام ستون های مشخص شده را دارند). بهعنوان مثال، فهرستی ناقص داده میشود: {{1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8، 9، 10}، {1، 2، 3، 4، 5}، {1، 2، 3، 4 ، 5، 6، 7، 8، 9}، {1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8}} و یک ستون انتخاب «{1، 3، 5}»، آرایه حاصل پس از حذف این موارد {2، 4، 6، 7، 8، 9، 10}، {2، 4}، {2، 4، 6، 7، 8, 9}, {2, 4, 6, 7, 8} نزدیکترین چیزی که در اینجا جستجو کردم نحوه استفاده از تابع Drop برای رها کردن سطرها و ستون های ماتریس بود. به روشی دلخواه؟، اما این راه حل های (خوب) برای آرایه های خوش فرم دارد، در حالی که من با آرایه های ناهموار (1000-100000) X (20-2000) کار می کنم. من طرحهایی را با استفاده از بالشتک منحصربهفرد به طول طولانیترین ردیف امتحان کردهام، کار میکنم، سپس لایه را رها میکنم و متوجه شدم که کند است. من در حال حاضر استفاده می کنم: colDropper[array_, cols_] := Module[{s = Split[Sort@cols, #2 == #1 + 1 &]}, Fold[Drop[#, {}, #2] & ، آرایه، (DeleteDuplicates /@ s[[All, {1, -1}]]) - Most@Accumulate@Prepend[Length /@ s, 0]]] که کار را انجام می دهد و اجرا می کند... بسیار خوب، اما باید راهی وجود داشته باشد که ظرافت و سرعت را با هم ترکیب کند (متاسفانه، مانند اکثر داده هایی که من با آنها کار می کنم، نه دقت ماشینی در اینجا معمول است، بنابراین کامپایل کردن به نظر می رسد...)
|
انتخاب ستونها را از یک آرایه ناهموار رها کنید
|
41102
|
هنگام کار بر روی یک پروژه خود متوجه شدم که CUDALink هنگام فراخوانی هسته های CUDA چندین بار در یک ساختار حلقه عملکرد بسیار ضعیفی را نشان می دهد. برای نشان دادن این موضوع، این مثال کوچک را که چندین بار یک هسته جمع آرایه ساده را فراخوانی میکند، کنار هم گذاشتم: << CUDALink` src = __global__ void addKernel(float *c, const float *a, const \ float *b) { int i = threadIdx .x + blockIdx.x * blockDim.x c[i] = a[i] + b[i]; }; fun = CUDAFunctionLoad[src، addKernel، {{Float، _، Output}، {Float، _، Input}، {Float، _، Input}}، 256، TargetPrecision -> Single]; a = ConstantArray[3., 256 * 256]; b = ConstantArray[2., 256 * 256]; c = ConstantArray[1., 256 * 256]; gpuA = CUDAMemoryLoad[a, TargetPrecision -> Single]; gpuB = CUDAMemoryLoad[b, TargetPrecision -> Single]; gpuC = CUDAMemoryLoad[c، TargetPrecision -> Single]; CUDAMemoryCopyToDevice[gpuA]؛ CUDAMemoryCopyToDevice[gpuB]; CUDAMemoryCopyToDevice[gpuC]; زمان اجرا = {}; برای[max = 1، max <= 1000، max++، برای[i = 1، i <= max، i++، fun[gpuC، gpuA، gpuB]; ] // AbsoluteTiming // اول // AppendTo[runtimes, #] &; ] سپس با استفاده از یک کامپایلر C (Visual Studio 2012) با همان طول آرایه و همان تعداد تکرار، همان کد هسته را فراخوانی کردم (این اساساً کد نمونه NVidia است که هنگام شروع یک پروژه CUDA ظاهر می شود): # شامل cuda_runtime.h #include device_launch_parameters.h #include <time.h> #include <stdio.h> #include <fstream> #include <iomanip> cudaError_t addWithCuda(int *c, const int *a, const int *b, unsigned int size); __global__ void addKernel(float *c, const float *a, const float *b) { int i = threadIdx.x + blockIdx.x * blockDim.x; c[i] = a[i] + b[i]; } int main() { const int arraySize = 256*256; float a[arraySize]; float b[arraySize]; float c[arraySize]; for(int i = 0; i < arraySize; i++) { a[i]=1.0f; b[i]=2.0f; c[i]=0.0f; } float *dev_a = 0; float *dev_b = 0; float *dev_c = 0; cudaError_t cudaStatus; std:: زمان های اجرا fstream; runtimes.open(runtimes.txt, std::fstream::out); // انتخاب کنید که روی کدام GPU اجرا شود، این را در یک سیستم چند GPU تغییر دهید. cudaStatus = cudaSetDevice(0); if (cudaStatus != cudaSuccess) { fprintf(stderr, cudaSetDevice شکست خورد! آیا یک GPU با قابلیت CUDA نصب کرده اید؟); خطای goto; } // اختصاص بافرهای GPU برای سه بردار (دو ورودی، یک خروجی). cudaStatus = cudaMalloc((void**)&dev_c, arraySize * sizeof(float)); if (cudaStatus != cudaSuccess) { fprintf(stderr, cudaMalloc شکست!); خطای goto; } cudaStatus = cudaMalloc((void**)&dev_a, arraySize * sizeof(float)); if (cudaStatus != cudaSuccess) { fprintf(stderr, cudaMalloc شکست!); خطای goto; } cudaStatus = cudaMalloc((void**)&dev_b, arraySize * sizeof(float)); if (cudaStatus != cudaSuccess) { fprintf(stderr, cudaMalloc شکست خورد!); خطای goto; } // بردارهای ورودی را از حافظه میزبان به بافرهای GPU کپی کنید. cudaStatus = cudaMemcpy(dev_a, a, arraySize * sizeof(float), cudaMemcpyHostToDevice); if (cudaStatus != cudaSuccess) { fprintf(stderr, cudaMemcpy شکست!); خطای goto; } cudaStatus = cudaMemcpy(dev_b, b, arraySize * sizeof(float), cudaMemcpyHostToDevice); if (cudaStatus != cudaSuccess) { fprintf(stderr, cudaMemcpy شکست!); خطای goto; } تایمر clock_t; //دریافت زمان اجرا //------------------------------------------- for(int max = 1; max <= 1000; max++) { cudaDeviceSynchronize(); تایمر = ساعت(); for(int i = 1; i <= max; i++) { // بردارها را به صورت موازی اضافه کنید. // یک هسته روی GPU با یک رشته برای هر عنصر راه اندازی کنید. addKernel<<256, 256>>>(dev_c, dev_a, dev_b); // هر گونه خطا در راه اندازی هسته را بررسی کنید cudaStatus = cudaGetLastError(); if (cudaStatus != cudaSuccess) { fprintf(stderr, addKernel launched: %s\n, cudaGetErrorString(cudaStatus)); خطای goto; } } // cudaDeviceSynchronize منتظر می ماند تا هسته تمام شود، و // هر گونه خطای را که در حین راه اندازی با آن مواجه می شود را برمی گرداند. cudaStatus = cudaDeviceSynchronize(); if (cudaStatus != cudaSuccess) { fprintf(stderr, cudaDeviceSynchroniz
|
عملکرد ضعیف CUDALink، هنگام فراخوانی چندین کرنل
|
58155
|
چرا «قدرت[«ثابت الکتریکی»]،-1]» متفاوت از «قدرت[Pi,-1]» است که من اشتباه انجام میدهم؟
|
نمایش منطقی با کمیت
|
56882
|
این باید تکراری باشد اما هیچ پست مرتبطی پیدا نمیشود. من می خواهم آن را دو آرگومان در پسوندی مانند `f[a_,b_]:=a+b;` `1,2//f` به طور کلی تر، به من توضیح دهد که چگونه از @f استفاده کنم. ،~~f~~ و //f
|
پسوند با دو استدلال
|
2411
|
من فهرستی از جفتهای $\{x_i,y_i\}$ دارم و میخواهم نشان دهم که x_i$ و $y_i$ همبستگی مثبت دارند. نتیجه «همبستگی[Transpose[data][[1]]، Transpose[data][[2]]]» «0.856906» و «ListPlot[data, PlotRange -> All, AxesLabel -> {X, Y} است. ]` منجر به نمودار زیر می شود:  من فقط نمی دانم که آیا هر نوع نمودار دیگری (بهتر) در Mathematica وجود دارد که همبستگی بین متغیرها را نشان دهد؟
|
نشان دادن همبستگی دو متغیر با استفاده از نمودار
|
43029
|
من یک PDF به نام dist تعریف کردم، برای مثال مانند این: dist = ProbabilityDistribution[ Convolve[PDF[NormalDistribution[4, 5], x], PDF[NormalDistribution[3, 1], x], x, t], {t , -Infinity, Infinity}] آیا امکان دریافت پی دی اف تغییر یافته نیز وجود دارد؟ برای مثال $p_1(x)=dist(x)، p_2(x)=dist(x-c)$ که در آن c یک ثابت است
|
pdf تغییر یافته را تعریف کنید
|
13221
|
با نگاهی به طرح زیر، چگونه می توانم بدانم که چه رنگ هایی باعث ایجاد سایه «Hue» شده اند؟ Plot3D[Cos[x - y + x]، {x، -10، 10}، {y، -10، 10}، ColorFunction -> Hue] من میخواهم فقط مقادیر رنگ RGB یا HTML را داشته باشم که توسط «Hue» استفاده میشود. . من رنگها را از پاسخ rm -rf♦ کپی کردهام: FF0000 FF9800 CCFF00 33FF00 00FF66 00FFFF 0066FF CB00FE FF0099 FF0000 اما با ابزاری غیر دقیق. چگونه می توانم رنگ های صحیح استفاده شده توسط _Mathematica_ را داشته باشم، زمانی که از دستور ColorFunction -> Hue استفاده می کنم؟
|
رنگ های سایه رنگ
|
33377
|
من با Mathematica جدید هستم. من سعی می کنم یک کد ساده بنویسم. به عنوان مثال: phiu = 2 Yfu = (phi_u/(phi_u + 17.18)) اما وقتی آن را اجرا می کنم، به جای (2/(2 + 17.18)) = 0.104275 به من (phi_u/(phi_u + 17.18)) می دهد. برای بدست آوردن ارزش Yfu چه کاری می توانم انجام دهم؟ متشکرم
|
یک سوال اساسی در مورد بدست آوردن مقدار یک پارامتر
|
51294
|
من از تابع Compile در Mathematica برای محاسبه استفاده میکنم و میگویم: f=Compile[{x,_Real},Cos[x]] سپس میتوانم f[x] را برای x با هر مقدار واقعی محاسبه کنم. خوب، حالا بگوییم که من عبارتی مانند «tmp=Cos[x]» دارم. سوال من این است: آیا راهی وجود دارد که بتوانم عبارت اختصاص داده شده به tmp را بدون تایپ صریح Cos[x] در تابع Compile کامپایل کنم؟ یعنی من میخواهم کاری انجام دهم: f=Compile[{x,_Real},tmp] اما به نظر میرسد که کار نمیکند. در اصل من میخواهم مقدار اختصاص داده شده به tmp یک تابع نمادین تا حدودی بزرگ و پیچیده از «x» باشد که میخواهم آن را برای کارایی عددی کامپایل کنم.
|
کامپایل تابع با عبارت از پیش تعریف شده
|
8618
|
من مدلی دارم که چندین پارامتر ورودی را میپذیرد و اکنون میخواهم حساسیت به پارامترهای خاصی را همانطور که در اینجا توضیح داده شده است مطالعه کنم: پاسخ معتبر متقاطع و در ویکیپدیا. همچنین پیوندی به روتین های Matlab وجود دارد. اکنون من به دنبال چیزی شبیه به این برای Mathematica هستم اما فقط چیزی برای SystemModeler پیدا کردم. آیا بسته یا تابع داخلی برای * تجزیه و تحلیل حساسیت جهانی * تجزیه و تحلیل حساسیت محلی * غربالگری (موریس) وجود دارد
|
تجزیه و تحلیل حساسیت: حساسیت جهانی و غربالگری
|
50902
|
من سعی می کنم یک محاسبه موازی انجام دهم که نیاز به تنظیم $MaxPiecewiseCases دارد. چگونه می توانم این کار را انجام دهم؟ این مورد کوچک آزمایشی برای من کار نمی کند: $MaxPiecewiseCases = 1000; چاپ[$MaxPiecewiseCases]; ParallelEvaluate[$MaxPiecewiseCases = 500; چاپ[$MaxPiecewiseCases]]; در عوض خروجی این است: در هنگام ارزیابی In[118]:= 1000 (هسته 7) 100 (هسته 8) 100 (هسته 9) 100 ...
|
چگونه می توانم گزینه های محاسبات جهانی ($MaxPiecewiseCases) را برای هسته های موازی تنظیم کنم؟
|
7811
|
من برای ایجاد یک DotPlot مانند آنچه در کلیولند در The Elements of Graphing Data نشان داده شده است، در تلاش بوده ام.  با استفاده از داده های مجموعه داده زیر = مرتب سازی[{#, WolframAlpha[ StringJoin[Number of native speaker , #], { {نتیجه، 1}، ComputableData}]} و /@ {ماندارین، فرانسوی، انگلیسی، اسپانیایی، «آلمانی»، «هندی»، «مالایی»، «عربی»، «پرتغالی»، «روسی»، «کرهای»، «ایتالیایی»، «کانتونی»، «تلوگو»، «اردو»}، #1[[2 ]] <#2[[2]] &] بهترین روش برای تکرار این نمودار با دو محور، نقطه، خطوط چین و غیره چیست؟
|
ایجاد DotPlots
|
32914
|
اگر نمودار رنگی مانند «گرافیک[{CMYKColor[0، 0.83، 1، 0]، مستطیل[{0، 0}]، CMYKColor[1، 0، 0، 0]، مستطیل[{0.5، 0.5}] بکشم. }]` و با استفاده از رنگهای ابزار طراحی، مستطیل قرمز را انتخاب کنید، رنگی متفاوت از من میدهد. در اصل ورودی  وقتی تصویر را به صورت eps صادر کردم و آن را در Illustrator باز کردم، رنگ قرمز به [0,0.83,1، بازگشت، 0]. چرا لغزنده های رنگی در Mathematica مقدار متفاوتی می دهند؟
|
تغییر رنگ CMYK
|
51293
|
آیا راهی برای برجسته کردن کل سلول انتخاب شده وجود دارد؟ بعضی اوقات اگر بخواهم سلول خاصی را حذف کنم و اگر کد طولانی باشد و سلول ها بدون خروجی باشند، تشخیص اینکه کدام سلول را انتخاب می کنید دشوار است. به عنوان مثال، در این فایل ساده، من می خواهم یک سلول خاص را همانطور که مشاهده می کنید انتخاب کنم:  اگر بخواهم سلول دوم را انتخاب کنم ، ممکن است اشتباه کنم و سلول بالا یا پایین را انتخاب کنم (مخصوصا اگر کد طولانی باشد). آیا راهی وجود دارد که کل سلول را پس از انتخاب از سمت راست برجسته کنیم؟
|
چگونه کل سلول انتخاب شده را برجسته کنیم
|
14231
|
من میخواهم تابعی از این شکل را جا بزنم: $a \log(b x)$ به مجموعهای از دادهها: داده = {{10, 10/153}, {100, 100/1833}, {200, 200/3814 }، {300، 300/5847}، {500، 500/10006}، {625، 625/12649}} رشته ورودی WolframAlpha: `log fit {{10, N[10/153,16]},{100,N[100/1833,16]},{200,N[200/3814,16]},{300, N[300/5847,16]},{500,N[500/10006,16]},{625,N[625/12649,16]}}` برازش لگاریتمی خوبی از این داده ها ایجاد می کند. با این حال، استفاده از «FindFit» با کپی من از _Mathematica_ 7.0 مقادیر بی معنی برای $(a,b)$ و/یا توابع پیچیده تولید می کند. WolframAlpha چگونه این تناسب را ایجاد کرد، و چگونه می توانم این تناسب را با استفاده از کپی خود از _Mathematica_ پیدا کنم؟
|
در یافتن تناسب لگاریتمی برای برخی داده ها (به شکل a*Log[b*x])، WolframAlpha در جایی موفق می شود که Mathematica 7.0 شکست بخورد، چرا؟
|
37919
|
من به دنبال تابعی بودم که به من کمک کند ماتریس الحاقی یا یک مورد معین را بدست بیاورم، متوجه شدم که می توانید کوفاکتورهای یک ماتریس را بدست آورید اما فقط با استفاده از بسته Combinatorica که نتوانستم آن را دریافت کنم. اگر دستوری میدانید یا راههای مؤثری برای ایجاد تابعی میدانید که این کار را انجام میدهد، لطفاً به من کمک کنید.
|
آیا تابع داخلی برای یافتن الحاق یک ماتریس وجود دارد؟
|
42570
|
من برخی از توضیحات مربوط به مشکلات مشابه را خواندم، اما نمی توانم آنها را در مثال خود عملی کنم، نمی دانم چرا. من لیستی از 3 مقدار کم نور برای رسم دارم: `x`, `y` و یک متغیر کنترلی `z`. من میخواهم «x» را در مقابل «y» رسم کنم و شرط «z» باید رنگ را تعیین کند. این فهرست عبارت است از: داده = {{1/5، -17.9919، 12}، {1/5، 17.9925، 12}، {1/5، -17.9878، 12}، {1/5، 17.9884، 12}، { 2/5، 25.7781، 12}، {2/5، -25.7775، 12}، {2/5، 25.7722، 12}، {2/5، -25.7716، 12}، {3/5، 31.7075، 14}، {3/5، -31.7069، 14}، {3/5، 31.7002، 15}، {3/5، -31.6996، 15}، {4/5، 36.6911، 14}، {4/5، -36.6905، 14}، {4/5، 36.6827، 14}، {4/5، -36.6821، 14}، {1، 41.0745، 14}، {1، -41.0739، 14}، {1، 41.0651، 14}، {1، -41.0645، 14}} از بین تمام مشکلات مشابه، nC = 0 را پیدا کردم. ListPlot[data[[All, {1, 2}]], PlotStyle -> Directive[PointSize[Large]], Joined -> True, ColorFunction -> Function[{x, y}, If[data[[++nC , 3]]==12، قرمز، سیاه]]] /. Line[a__] :> Point[a] اما به نظر نمیرسد هیچ رنگی را تشخیص نمیدهد، بنابراین همه نقاط مشابه هستند. آیا می توانید راه حلی پیشنهاد دهید؟
|
لیست های رسم، مقادیر دقیق رنگ
|
36905
|
من 2 لیست (لیست ها) دارم که اکثر لیست های موجود مطابقت دارند. یعنی لیست های موجود در list1 بیشتر با لیست های موجود در list2 مطابقت دارند. در این مثال ساده شده، هر یک از لیست های داخلی دارای 3 عنصر است. وقتی یک لیست فرعی از list1 و یک فهرست فرعی از list2 دارای مقادیر 1st 2 خود هستند، من می خواهم مقدار 3 را با هم مقایسه کنم. من یک لیست دیگر به نام مشکلات دارم که شامل 2 عنصر اول هر فهرست فرعی است که برای من مشکل ایجاد می کند. کد نمونه من به شرح زیر است: مشکلات = {{1, 2}, {1, 3}, {2, 2}}; فهرست 1 = {{1، 2، 12}، {1، 3، 13}، {1، 2، 14}، {4، 5، 11}}؛ فهرست2 = {{1، 2، 22}، {1، 3، 23}، {2، 2، 26}، {4، 5، 11}، {1، 3، 13}}؛ خواستن = {{1، 2، {12، 14}، {22}}، {1، 3، {13}، {13، 23}}، {2، 2، {}، {26}}}؛ list1a = مسطح کردن[(مشکلات[لیست1، {#[[1]]، #[[2]]، __}] و /@) /. {} -> {{}}، 1] list1b = GatherBy[list1a، If[# == {}، True، {#[[1]]، #[[2]]}] و] فهرست با برچسب خواستن این چیزی است که من می خواهم در پایان این به دست بیاورم. در واقع، من فقط می خواهم چیزی داشته باشم که شامل آن دو عنصر اول باشد و سپس مقایسه عناصر سوم را نشان دهد. به نظر میرسد GatherBy مرا به آنچه میخواهم نزدیکتر میکند، اما نمیتوانم بفهمم چگونه آن را بهدرستی گروهبندی کنم تا شبیه «خواستن» به نظر برسد. امیدوارم کسی بتواند راه بهتری برای نزدیک شدن به این موضوع پیشنهاد کند.
|
ترکیب و مقایسه لیست ها
|
41083
|
من در حال ارزیابی $\sin(A)$ هستم که $A$ یک ماتریس $3\ برابر 3$ است. من آن را محاسبه کردهام اما اکنون میخواهم این را با بسط سری تیلور «Sin[x]» بررسی کنم. چیزی که من استفاده می کنم myfn= با[{B = N[A]}، مجموع [ماتریس توان[B, 2 k + 1]/Factorial[2 k + 1]، {k، 0، 4}]] است اما من دارم برای قرار دادن $(-1)^k$ نیز در لیست جمع بندی. من نمی دانم که چگونه این کار را انجام دهم یا 1$ یا -1$ طول می کشد، اما هر زمان که می خواهم با[{B = N[A]}، مجموع[ MatrixPower[B، 2 k + 1 ارزیابی کنم، علامت تغییر نمی کند. ]*(-1^k)/ فاکتوریل[2 k + 1], {k, 0, 4}]] من به طور جدی گیر کرده ام، کسی می تواند کمک کند؟
|
من باید مجموع سری sin[x] را برای sin[A] محاسبه کنم که در آن A یک ماتریس 3X3 است
|
41884
|
آیا زمانی که هر یک از متغیرهای تعریف شده در نوت بوک مقدار آن (به هر دلیلی) تغییر می کند، می توان رویدادی را شناسایی کرد (و برای آن یک ماشه ایجاد کرد؟ باید بدانم کدام متغیر تغییر کرده و مقدار جدید چقدر است. در اینجا برخی از جزئیات وجود دارد: من یک برنامه مشتری-سرور دارم که در آن مشتری دفترچه یادداشت Mathematica من است. من همچنین یک لایه جاوا در این بین دارم. سرور پایگاه داده MongoDB را اجرا می کند و هنگامی که هر کلاینت آن را تغییر می دهد، سرور به روزرسانی ها را برای سایر کلاینت ها ارسال می کند. به طور خاص، به لایه جاوا. وظیفه لایه جاوا نگهداری یک کپی محلی به روز از پایگاه داده و انتقال همه به روز رسانی ها به کلاینت Mathematica است. Needs[JLink`] InstallJava[]; ReinstallJava[ClassPath -> /Users/verse/Desktop/java-ddp-client.jar]; LoadJavaClass[java.lang.System]; LoadJavaClass[java.lang.Object]; LoadJavaClass[java.lang.reflect.Array]; LoadJavaClass[com.wolfram.jlink.JLinkClassLoader]; LoadJavaClass[me.kutrumbos.examples.MessageHandler]; url = localhost; پورت = 3000; client = JavaNew[me.kutrumbos.DdpClient, url, MakeJavaObject[port]]; Observer = JavaNew[me.kutrumbos.examples.ObservableDdpClientObserver]; مجموعه = {}; onCollectionUpdate[msg_] := ماژول[{}, collections = observer@getJSONObjectsList[test];]; Observer@addMessageHandler[ ImplementJavaInterface[me.kutrumbos.examples.MessageHandler، update -> onCollectionUpdate]]; client@addObserver[observer]; ( _ShowJavaConsole[];_ ) client@connect[]; در این مثال، متغیر «collections» هر بار که تغییری در پایگاه داده اصلی ایجاد میشود، توسط لایه جاوا بهروزرسانی میشود. از طریق دستور «Set» در داخل نوت بوک اتفاق نمی افتد. من باید بدانم چه زمانی این اتفاق می افتد و باید متغیرهای دیگر را به درستی به روز کنم. برعکس، وقتی هر یک از متغیرهای مربوطه در داخل نوت بوک تغییر می کند، باید بتوانم پایگاه داده را در سرور با استفاده از یک درخواست API به روز کنم. برای ارسال چنین درخواستی باید بدانم کدام متغیر تغییر کرده و مقدار جدید چقدر است.
|
تشخیص تغییرات مقادیر متغیرها
|
9379
|
من یک چند مجموعه {1، 3، 3، 1، 2} دارم و میخواهم به صورت تصادفی کلاسها را مانند این جابجا کنم: {2، 1، 1، 2، 3} یا {3، 2، 2، 3، 1}، ساده ترین و کارآمدترین راه برای انجام این کار چیست؟ در واقع مجموعه ورودی مانند RandomInteger[1000, 1000000] است. فقط نمایندگان جابجا می شوند، اما جایگاه طبقات اعداد صحیح باید ثابت بماند.
|
چگونه می توانم یک مولتی مجموعه را جایگزین کنم؟
|
32917
|
من نمیتوانم از «URLFetch» در «$UserBaseDirectory/Kernel/Init.m» خود استفاده کنم، زیرا همیشه «ImportString[Null، Text، CharacterEncoding -> «ISO8859-1»]» را برمیگرداند. این کد آزمایشی من است که در یک Notebook کار می کند، اما برای همیشه در فایل init اجرا می شود: ip = $Failed; در حالی که[ip == $Failed، ip = Quiet@Check[URLFetch@http://tyilo.com/ip/, $Failed] ]; MessageDialog[ip]; دلیل اینکه میخواهم از «URLFetch» در اسکریپت init خود استفاده کنم این است که آن را بین چند نفر از دوستانم توزیع کردهام و میخواهم آن را بهطور خودکار بهروزرسانی کنم. همه چیز به جز «URLFetch» از اسکریپت بهروزرسانی خودکار کار میکند، بنابراین خوب است که بتوانیم این ویژگی را به پایان برسانیم. اگر میتوانید پس از راهاندازی کامل Mathematica، آن را به صورت ناهمزمان اجرا کنید، این نیز خوب است.
|
از URLFetch در init.m استفاده کنید
|
44185
|
من یک PDE پارامتریک پیچیده دارم که می توان آن را با NonlinearModelFit به برخی از داده ها برازش داد، اما چندین ساعت طول می کشد تا بهترین مقادیر چهار پارامتر آزاد برآورد شود. در حال حاضر، کد این پارامترها ($kme،kmn،j$ و $eo$) را به یک محدوده واقعی محدود می کند که در زیر نشان داده شده است. NonlinearModelFit[Table[{i 10^-6، fp[[i]]}، {i، Length@fp}]، {(Eb1 /. First[x])[kme، kmn، j، eo][r، 14400]، 0.1 <= kme <= 30، 0 <= kmn <= 30، 0 <= j <= 1، 1 <= eo <= 100}، {kme، kmn، j، eo}، r] من به دنبال کاهش زمان صرف شده برای ارزیابی این هستم. من از دقت 2 رقم اعشار راضی هستم، بنابراین فکر می کردم که آیا هر یک از دو ایده زیر کار می کند یا خیر. 1. کاهش دقت کار - آیا کاهش دقت کار به طور قابل توجهی محاسبه را سرعت می بخشد؟ به نظر می رسد که چنین است؛ اضافه کردن WorkingPrecision -> 3 در چند لحظه یک پاسخ قابل قبول به نظر می رسد اما به من هشدار می دهد که کمتر از MinPrecision هستم. من اکنون این را به 5 افزایش دادهام و بیش از 40 دقیقه بدون خروجی کار میکند، بنابراین متقاعد نشدهام که این راهحل خوبی است. 2. گسسته محدوده پارامتر را مشخص کنید. اگر امکان پذیر باشد، این گزینه بیشتر برای من جذاب است: به جای تعیین محدوده پارامترها، اگر ممکن است مقادیری را که Mathematica باید امتحان کند فهرست کنید؟ من چیزی را در امتداد آن خطوطی که مقادیر را در لیست ها داده ام، مانند NonlinearModelFit[{i 10^-6، fp[[i]]}، {i، Length@fp}]، {(Eb1) امتحان کرده ام. /. First[x])[kme، kmn، j، eo][r، 14400]، {kme، 0.1،30،0.1}، {kmn,0,30,0.1}, {j,0,1,0.01}, {eo,1,100,1}, {kme, kmn, j, eo}, r] اما این نحو خطا ایجاد می کند. آیا راهی برای عبور از این گزینه ها در NonlinearModelFit یا گزینه بهتری برای کاهش زمان محاسباتی وجود دارد؟ من برای هر پیشنهادی آماده هستم و خوشحالم که دانش خود را نسبت به Mathematica تا حدودی پراکنده کنم!
|
افزایش سرعت مدلسازی غیرخطی با محدود کردن پارامترها؟
|
7819
|
من می خواهم ببینم چگونه بردارهای بیت جمع و xoring با هم ترکیب می شوند. برای انجام این کار، من (اولیه) vec_add و vec_xor را پیاده سازی کردم: makevar[x_, i_] := ToExpression[StringJoin[x, ToString[i]]] ClearAll[ADD]; S[x_, y_, c_] := c + x - 2 c x + y - 2 c y - 2 x y + 4 c x y Ca[x_, y_, c_] := c x + c y + x y - 2 c x y ADD[fa_, fb_ , i_] := ماژول[ {CC, SS, obit}, CC[0] := Ca[fa[0]، fb[0]، 0]; CC[n_] := Ca[fa[n]، fb[n]، CC[n - 1]]; SS[0] := S[fa[0]، fb[0]، 0]; SS[n_] := S[fa[n]، fb[n]، CC[n - 1]]; obit := SS[i]; بازگشت[obit]; ] VECADD[fa_، fb_، n_] := ماژول[ {o}، o := جدول[ADD[fa، fb، i]، {i، 0، n}]; بازگشت[o]; ] xor[a_, b_] := a + b - 2*a*b BITS := 8 xt := جدول[{makevar[x, i]}, {i, 0, BITS}] yt := جدول [{makevar[y، i]}، {i، 0، BITS}] fx[n_] := xt[[n + 1]] fy[n_] := yt[[n + 1]] t1 := VECADD[fx, fy, BITS] fa[n], fb[n] توابعی هستند که n-امین متغیر را از جدول برمیگردانند. توابع SS و CC به ترتیب SUM/CARRY هستند. واضح است که به نظر نمی رسد اجرای خوبی باشد، بنابراین سوال من این است: چگونه این کار را به خوبی انجام دهیم؟ بسیار عالی است که عملگرها را برای ADD/XOR اضافه کنید و فقط (a+b)^(b+c) بنویسید. ویرایش: اگر پیاده سازی واضح نیست: توابع SS/CC یک FULL ADDER را پیاده سازی می کنند
|
بردارهای بیت نمادین
|
18996
|
**احتیاط/سلب مسئولیت: اجرای برخی از کدهای زیر می تواند منجر به از کار افتادن کامل Mathematica یا حتی سیستم شما شود. تمام کارهای خود را ذخیره کنید و در موقعیت های سازنده تلاش نکنید.** برای یک برنامه گرافیکی، باید گرافیک های حاوی چندین بافت hires در اندازه های بزرگ تصویر را صادر کنم. کد زیر (نمونه حداقلی) را در نظر بگیرید که تا حد زیادی بی ضرر است: Graphics[{Texture[Graphics[Circle[]]]، Polygon[{{0, 0}, {1, 0}, {1, 1}, {0, 1}}، VertexTextureCoordinates -> {{0، 0}، {1، 0}، {1، 1}، {0، 1}}]}، ImageSize -> 400]  **اما ** افزایش «ImageSize» از یک مقدار داده شده (احتمالاً وابسته به سخت افزار، در آستانه مورد من ~4000) قسمت جلویی+ هسته گرافیک[{Texture[Graphics[Circle[]]] را خراب میکند، چند ضلعی[{{0، 0}، {1، 0}، {1، 1}، {0، 1}}، VertexTextureCoordinates -> {{0، 0}، {1، 0}، {1، 1}، {0, 1}}]}، ImageSize -> 4000] برای بدتر شدن اوضاع، به نظر میرسد این به نسخه درایور گرافیک نیز بستگی دارد. من از کارت NVIDIA GTX 485M استفاده میکنم و با درایور 296.10 میتوانم تا حدود ImageSize -> 8000 بروم در حالی که با هر نسخه درایور _جدیدتر، سیستم در ImageSize -> 4000 متوقف میشود. کسی راه حلی میدونه؟ بازگرداندن همیشه به یک درایور منسوخ شده (که به عنوان مثال دیگر با «CUDALink» کار نمی کند) بهینه نیست. **ضمیمه: سوال، قسمت دوم** همانطور که توسط @cormullion اشاره شده است، تنظیم اولویتهای جهانی برای کیفیت antialiasing در گفتگوی Preferences کمک زیادی به شما میکند و به ImagesSize بسیار بزرگتر اجازه میدهد. حال، چگونه میتوان مقدار «HardwareAntialiasingQuality» را از نظر برنامهریزی تنظیم/تنظیم مجدد کرد؟
|
هنگام نمایش / شطرنجی کردن گرافیک ها با بافت هایی با وضوح بالا خراب می شود
|
9375
|
لطفاً موارد زیر را در نظر بگیرید: من یک رابط کاربری گرافیکی ایجاد کردهام که میتوانم مسیر یک نوت بوک (که برای محاسبه بعدی به آن نیاز دارم) را از طریق `FileNameSetter[Dynamic[path1], Open, {Mathematica Notebook -> {* انتخاب کنم. .nb}}]` اکنون می خواهم که Mathematica دفترچه یادداشت انتخاب شده را بلافاصله پس از تعیین مسیر ارزیابی کند. کسی ایده ای دارد؟
|
ارزیابی نوت بوک انتخاب شده توسط FileNameSetter
|
15733
|
خواندن مستندات «DateList» و «DateString» مرا به این باور رساند که هر دو تابع از «$TimeZone» برای تعیین منطقه زمانی مورد استفاده در تفسیر ورودیهای خود استفاده میکنند. بنابراین، برای مثال، اگر منطقه زمانی ماشین محلی UTC-5 باشد، «$TimeZone» «-5» است، و زمان در گرینویچ، مربوط به زمان معینی در منطقه زمانی محلی، با تعیین «TimeZone - قابل یافتن است. > 0` به عنوان یک گزینه: DateList[{2012, 10, 8, 7}, Time Zone -> 0] {2012, 10, 8, 12, 0, 0.} DateString[{2012, 10, 8, 7}, TimeZone -> 0] Mon 8 Oct 2012 12:00:00 برای اینکه این محاسبات را بر اساس یک منطقه زمانی متفاوت قرار دهید، به سادگی باید مقدار $TimeZone را به طور موقت، با استفاده از Block یا به صورت جهانی، با حذف محافظت و تغییر تغییر دهید. $TimeZone. اما هیچ یک از این رویکردها آنطور که انتظار می رود کار نمی کند. هر دو بهگونهای رفتار میکنند که انگار منطقه زمانی _machine_ و _not_ «$TimeZone» برای تعیین منطقه زمانی محلی استفاده میشوند: Block[{$TimeZone = 0}, DateList[{2012, 10, 8, 7}, TimeZone -> 0 ]] {2012، 10، 8، 12، 0، 0.} Block[{$TimeZone = 0}, DateString[{2012, 10, 8, 7}, TimeZone -> 0]] Mon 8 Oct 2012 12:00:00 (* منطقه زمانی ماشین در سراسر UTC-5 است؛ $ TimeZone = 0 تا تغییر در زیر *) Unprotect[$TimeZone]; $TimeZone = 0; DateList[{2012, 10, 8, 7}, TimeZone -> 0] {2012, 10, 8, 12, 0, 0.} DateString[{2012, 10, 8, 7}, TimeZone -> 0] Mon 8 اکتبر 2012 12:00:00 و حتی عجیب تر: DateList[{2012, 10, 8, 7}] {2012, 10, 8, 7, 0, 0.} DateList[{2012, 10, 8, 7}, TimeZone -> $TimeZone] {2012, 10, 8 , 12, 0, 0.} و باز هم زمانبندی بیشتر: AstronomicalData[Sun, {RightAscension, {2012, 10, 8, 7}}] 12.958492 AstronomicalData[Sun, {RightAscension, {2012, 10, 8, 7}}, Time Zone -> 0] 12.958492 AstronomicalData[خورشید، {RightAscension, {2012, 10, 8, 7}}, TimeZone -> $TimeZone] 12.958492 که همه چیز درست به نظر می رسد تا زمانی که1 Unprotect[$TimeZone]; $TimeZone = -5 AstronomicalData[Sun, {RightAscension, {2012, 10, 8, 7}}] 12.958492 AstronomicalData[Sun, {RightAscension, {2012, 10, 8, 7}}, منطقه زمانی -> 0] 12.945765 AstronomicalData[Sun, {RightAscension, {2012, 10, 8, 7}}, TimeZone -> $TimeZone] 12.958492 دومین مجموعه از محاسبات `AstronomicalData` (با `$TimeZone = -5`، زمان ماشین zone) حداقل با آنچه «DateList» و «DateString» به نظر می رسد سازگار است be doing: ورودی به عنوان قرار گرفتن در منطقه زمانی ماشین (بدون توجه به $TimeZone) تفسیر می شود، مگر اینکه منطقه زمانی متفاوتی با استفاده از TimeZone مشخص شده باشد. اما به نظر میرسد مشکل دقیقاً همین است: اگر منطقه زمانی مشخصشده با «TimeZone» با «$TimeZone» مطابقت داشته باشد، _حتی اگر منطقه زمانی دستگاه متفاوت باشد_ نادیده گرفته میشود. بنابراین در اولین مجموعه از محاسبات «AstronomicalData» (با «$TimeZone = 0»)، زمانی که «TimeZone» «0» یا «$TimeZone» است، گزینه صرفاً نادیده گرفته میشود و «AstronomicalData» دادهها را برای پیشفرض گزارش میکند. در عوض منطقه زمانی دستگاه اگر «$TimeZone» صرفاً تنظیم پیشفرض برای «TimeZone» _options_ است و نه مناطق زمانی پیشفرض برای _اجرای توابع وابسته به منطقه زمانی_، چگونه میتوانم توابع تاریخ و زمان را به طور پیشفرض در منطقه زمانی دیگری (بدون تغییر ساعت دستگاه) دریافت کنم. )؟ * * * 1\. میدانم که RA خورشید بهترین مقدار برای تشخیص تفاوتها در مقیاسهای زمانی ساعتی نیست، اما از آنجایی که نمیتوانم پاسخ مستقیمی از Wolfram (پس از ۲ هفته تلاش) در مورد اینکه آیا Ephemerides _Mathematica_ دارای منظر یا اثرات جوی هستند، دریافت کنم. میخواستم مطمئن شوم که از چیزی استفاده کردهام که هنگام مشاهده از دو مکان مختلف در برابر آن اثرات مصون باشد، زیرا آنها را در قسمت مشخص نمیکنم. مثال
|
چرا DateList، DateString و AstronomicalData $TimeZone را نادیده می گیرند؟
|
14051
|
در یک جزیره دو نوع آدم زندگی می کنند: دروغگو و راستگو، اولی فقط دروغ می گوید و دومی فقط راست می گوید، الف گفت: حالا دو مرد **A** و **B** از جزیره هستند. : ب یک راستگو است. ب گفت: ما دو نفر آدم های مختلفی هستیم. لطفا نوع آنها را مشخص کنید. اگر **A** را با a و **B** را با b علامت گذاری کنیم و از True برای نشان دادن حقیقت گو استفاده کنیم، ظاهراً پاسخ b == False && a == False است. به نظر می رسد ترجمه این به کد ریاضی آسان باشد، من ابتدا سعی کردم: Reduce[{Refine[a, b == True] == False، Refine[b, a == True] == True}] (* b == درست && a == نادرست *) ... این چیست؟ شاید برای توابع سوء تفاهم هایی داشته باشم... زیاد فکر نکردم و روش دیگری را امتحان کردم: Reduce[{Implies[b == True, a == ! b]، دلالت دارد[a == درست، b == درست]}، {a، b}] (* (a == نادرست && b == درست) || (a - درست) (-b + درست) ! = 0 *) ... این چیست؟ شاید من برای توابع سوء تفاهم هایی داشته باشم... زیاد فکر نکردم و رویکرد سومم را امتحان کردم: کاهش[{If[b == درست، a == ! b، a == b]، اگر[a == درست، b == درست، b == نادرست]}] (*b == نادرست && a == نادرست && نادرست - درست != 0*) … این بار من پاسخ درست را دریافت می کنم، اما نادرست - درست! = 0 چیست!؟ کاهش بولی ها را نمی شناسد؟ حتما مشکل رو درست حل نمیکنم، چطور با mma درست جواب بگیرم؟ و اگر بتوانید به من بگویید در دو نمونه اول کجا اشتباه می کنم، ممنون می شوم. * * * … من یک چیز مهم را فراموش کردم: در منطق، اگر $p$ نادرست و $q$ درست است، پس $p\Rightarrow q$ همچنان درست است، بنابراین دو ترجمه اول من برای مسئله دروغگو ناقص است و مورد سوم صحیح است زیرا من ناخودآگاه قانون گم شده را در If اضافه می کنم، بنابراین نمونه دوم من باید به این صورت تغییر یابد: Reduce[Implies[b == True, a == ! b] && دلالت دارد[b == نادرست، a == b] && دلالت دارد[a == درست، b == درست] && دلالت دارد[a == نادرست، b == نادرست]، {a، b}] (* (a == غلط && b == نادرست && غلط - درست != 0) || != 0 *) اگرچه نتیجه هنوز کمی عجیب است، حداقل این بار پاسخ درست در آن دخیل است، و همراه با نظر @Daniel Lichtblau اکنون آنقدرها هم غیرقابل قبول نیست. و البته پاسخ @halirutan با استفاده از `!Xor` terser است. و اگر من قبلاً متوجه نحو صحیح SatisfiabilityInstances شده بودم، شاید کنجکاوی خود را از دست می دادم و این سوال دیگر وجود نداشت...: SatisfiabilityInstances[Implies[b == True, a == ! b] && دلالت دارد[b == نادرست، a == b] && دلالت دارد[a == درست، b == درست] && دلالت دارد[a == نادرست، b == نادرست]، {a، b}] (* {{نادرست، نادرست}} *) Satisfiability Instances[If[b == True, a == ! b، a == b] && If[a == درست، b == درست، b == نادرست]، {a، b}] (* {{نادرست، نادرست}}) *) با این حال، من هنوز نمیتوانم برای توضیح خوب برای نمونه اولم: همانطور که دیدیم، پاسخی مشابه نمونه دوم می دهد، اما: SatisfiabilityInstances[Refine[a, b == True] == ! b && Refine[a, b == False] == b && Refine[b, a == True] == درست && Refine[b, a == False] == نادرست، {a, b}] (* { } *) ...چرا؟ * * * … من حقیقت را دریافتم: «تصحیح» برای قضاوت منطقی در دسترس نیست، و پاسخ «درست» برای نمونه اول فقط یک توهم است، فقط به این دلیل است که «الف» و «ب» یک علامت ندارند. رابطه صریح، بنابراین فرض درون «تصفیه» بهعنوان چیزی بیمعنی توسط «کاهش» در نظر گرفته میشود، این فرآیند شبیه به این است: کاهش[{Refine[a, b == 3] == 1, Refine[b, a == 4] == 2}] (* b == 2 && a == 1 *) بسیار خوب، اکنون همه چیز روشن است 囧.
|
چگونه مشکل دروغگو را حل کنیم؟
|
45500
|
من سعی می کنم یک ماتریس 2 x 2 معین را مورب قرار دهم، اما _Mathematica_ از یافتن بردارهای ویژه امتناع می کند. به ویژه، وقتی بردارهای ویژه را وارد میکنم[{{1.8741*10^7 + 1.40161*10^6 B, 2.79374*10^7}, {2.79374*10^7, -3.1235*10^7 - 1.40161*10^6 B }}] (B یک پارامتر است). من خطا را دریافت می کنم > Eigenvectors::eivec0: قادر به یافتن همه بردارهای ویژه و خروجی جعلی نیست > > {{0, 0}, {0, 0}} > از سوی دیگر، _Mathematica_ برای برخی با مقادیر ویژه مشکلی ندارد. دلیل آیا کسی می تواند به من کمک کند تا بفهمم اینجا چه خبر است؟
|
مشکل با بردارهای ویژه زمانی که ماتریسی حاوی اعداد و نمادهای تقریبی داده شود
|
31814
|
### ارسال شده در انجمن Wolfram من مایلم یک تابع makeJPG[مگابایت_] داشته باشم که تصاویر تصادفی jpg با اندازه فایل مشخص شده را با اندازه فایل itf (در مگابایت) بر روی خود تصویر ایجاد کند. این مشکل است زیرا فشرده سازی jpg ثابت نیست. این اولین پاس من در آن است (اما واترمارک فشرده شده است و اندازه فایل ها دقیق نیستند): (*تخمینی با دست*) امتیاز = {{0.841, 1241.906471417973`}، {2.399941`، 2000}، {9.597819، {9.597819 }، {38.390543`, 8000}}; ifun = درون یابی[امتیاز]; makeJPG[مگابایت_] := ماژول[{dim = IntegerPart @ ifun[مگابایت]، numberWatermark}، numberWatermark = Rasterize[Style[ToString[مگابایت]، FontFamily -> Helvetica Neue]، ImageSize -> {dim, dim} ; صادرات[ToString[مگابایت]~~.jpg، ImageAdd[Image[RandomReal[1, {dim, dim, 3}]]، ImageSubtract[Image @ numberWatermark, 0.7]]]] ** انگیزه** برنامه در اینجا یک برنامه آیفون است که باید آن را روی تصاویر مگاپیکسلی مختلف تست کنم.
|
چگونه می توانم تصاویر jpeg با اندازه فایل معین ایجاد کنم؟
|
5488
|
با استفاده از آیتم منوی «File -> Save As...» میتوانید یک نوتبوک را به قالب متن ساده صادر کنید (عملاً فقط تمام متن را از آن استخراج میکنید و قالببندی را کنار میگذارید). **چگونه می توان یک نوت بوک را به صورت برنامه نویسی و بدون استفاده از هیچ رابط کاربری گرافیکی به متن ساده صادر کرد؟** با همه فرمت های سند دیگر مانند PDF، HTML، NB، LaTeX و غیره می توان به سادگی از «Export» استفاده کرد. : ExportString[NotebookGet@EvaluationNotebook[]، LaTeX] اگرچه با فرمت صادرات Text کار نمی کند. این به سادگی عبارت نوت بوک را در قالب عبارت Mathematica صادر می کند. آیا فرمت صادراتی وجود دارد که محتویات دفترچه یادداشت را به جای عبارت نشان دهنده آن به متن ساده صادر کند؟ من روشی را ترجیح می دهم که بتواند یک رشته در حافظه نیز تولید کند (درست مانند «ExportString»)، و از نوشتن روی دیسک جلوگیری کند. **ویرایش:** بر اساس این پاسخ، First@FrontEndExecute[FrontEnd`ExportPacket[NotebookGet@InputNotebook[]، InputText]] را پیدا کردم. اگر چه چیزی مستند را ترجیح می دهم، اگر وجود داشته باشد.
|
تبدیل دفترچه یادداشت به متن ساده به صورت برنامه ای
|
4975
|
نمودار تولید شده توسط: M = {{0, 0, 1, 0}, {1, 0, 0, 1}, {1, 1, 0, 0}, {0, 1, 0, 0}} را در نظر بگیرید. GraphPlot[M, DirectedEdges -> True, VertexRenderingFunction -> ({EdgeForm[Black], LightRed, Disk[#1, {.7, .1}], Black, Text[Subscript[C, #2], # 1]} &)]  آیا می توان بهینه سازی کرد طرح بندی به گونه ای که فضای بیشتری در اطراف رئوس برای استفاده توسط VertexRenderingFunction باقی بماند؟ (من می خواهم بتوانم متن بیشتری را در هر یک از برچسب ها قرار دهم.)
|
آیا می توان فضای بیشتری را در طرح بندی نمودار برای VertexRenderingFunction من ایجاد کرد؟
|
58376
|
من سعی می کنم رشته های مواد شیمیایی را به عناصر و تعداد آنها تقسیم کنم. این مثال را ببینید «Fe3O4» به «{«Fe»، «3»، «O»، «4»}» تقسیم میشود. کار کردن من همچنین سعی کردهام از «StringSplit[#،»]» استفاده کنم تا همه چیز را تقسیم کنم و سپس نویسههای کوچک را پیدا کنم و دوباره کنار هم بگذارم، اما نتوانستم کار کند. هر راه حلی بسیار قدردانی می شود.
|
تقسیم رشته ها با حروف کوچک و اعداد
|
1821
|
من در حال تولید یک نمودار هستم که توسط لیستی از گره های مجاور تولید می شود. (فهرست شبیه «{1 ->583, 1->2977, 2->14, 4->1293, 5->221, ...}» است. هر گره از نمودار من یک عدد است. می خواستم معیارهای مرکزیت را برای این نمودار دریافت کنید، بنابراین من استفاده کردم: bc = BetweennessCentrality[graph1] این کل فهرست معیارهای مرکزیت را به دست میدهد، (به ترتیبی که گرهها حدس میزنم در فهرست من ظاهر شود؟) {6.، 0.، 0.، 0.، 0.، 3.، 5.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0.، 1.، 0. ، 0.، 0.، 0.، 1.، 0.، 0.، 0.، 1.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0.، 1.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0.، 1.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0.، 0. ، 0.، 1.، 0.، 0.، 0.، 0.} من می خواهم راهی برای به دست آوردن معیار مرکزیت برای یک گره دقیق، مثلاً، گره 2 پیدا کنم. من فقط این نوع راه را می دانم: bc[[2]] اما این فقط ورودی دوم را در لیست به دست آمده به من می دهد، نه معیار مرکزیت گره شماره 2. چیزی که من واقعاً نیاز دارم این است که یک لیست با اولین ایجاد کنم. 10 گره در نمودار من و معیارهای مرکزی مربوط به آنها.
|
معیارهای مرکزیت برای گره های منفرد
|
1928
|
من بینایی انسان و به طور خاص حرکات چشم را مطالعه می کنم. _اگر ما 2 الگوی متقارن را نمایش دهیم (20 دقیقه یکی پس از دیگری)، آیا توزیع نگاه ما متقارن خواهد بود، سوال تحقیق من است. یک الگو، سپس، بعداً در آزمایش، تبدیل متقارن آن است. در بالا **هیستوگرام های تراکم نگاه ** مربوط به آنها آمده است. این توزیع جایی است که چشمان آنها هنگام مشاهده محرک ها قرار داشت. مربع آبی مرکز ثقل محرک ها است. چگونه می توانم شباهت آنها را اندازه گیری کنم؟ اگر ایده هایی داشته باشم، فکر می کنم Mathematica ابزار عالی برای تجزیه و تحلیل تصویر ارائه می دهد که می تواند در اینجا استفاده شود.  میتوانید دادهها را در اینجا پیدا کنید: «allSymFix»: 93 فهرست فرعی برای 93 جفت محرکی که ارائه میدهم، به همراه یک دستکاری برای تمام هیستوگرامها را ببینید «allSymFix[[[1،1]]» همه نگاههایی هستند که روی محرکهای 1 نسخه اصلی مشاهده میشوند. «allSymFix[[1,2]]» در تبدیل متقارن آن چگونه می توانم شباهت را در هر «allSymFix[[ محرک های اصلی]]`. سپس آن را با شباهت محاسبه شده بر روی جفت های تصادفی مونتاژ شده مقایسه می کنم
|
شباهت جفت DensityHistogram[] را اندازه گیری کنید
|
46079
|
من سعی می کنم از تابع LinearModelFit برای به دست آوردن یک رگرسیون خطی از 5 ورودی خود برای خروجی واحد خود استفاده کنم. من داده های ورودی را دارم: MasterDataInputs={{payload، travel_empty_time، travel_loaded_time، net_loaded_lift، idle_time}، {16241.، 89126.، 81075.، 7747.، 84323.، {2323.} .، 10879.، 10811.، 1421.، 12708.}، {4297.، 22730.، 24092.، 373.، 16606.}، {5494.، 30667.، 32297.، 999.، 2.5.2، 2034. ، 20520.، 3410.، 23993.}، {6193.، 31027.، 28319.، 4948.، 30262.}، {5709.، 27699.، 25351.، 25351.، 1990.، 1991. ، 14036.، 1433.، 12485.}، {3605.، 18509.، 17690.، 2238.، 12170.}، {5620.، 28632.، 24355.، 3538.، 24.2.2، 27.2. ، 28307.، 2176.، 16712.}، {12550.، 59921.، 59001.، 3095.، 58977.}، {5520.، 30586.، 26967.، 4121.، 59921.، 3.17. ، 19310.، 2769.، 15507.}، {9732.، 56096.، 57320.، 8088.، 45418.}، {4531.، 23906.، 30182.، 3785.2.2.5، 189. ، 26796.، 3356.، 21291.}، {4286.، 25317.، 27807.، 2777.، 15309.}، {4226.، 24740.، 31243.، 31243.، 3052.2.2.2، 3056.2. ، 22617., 2144., 12753.}, {4738., 28425., 24036., 4534., 24927.}, {7900., 46413., 47040., 4764., 28425., 24036. ، 36873.، 3729.، 32866.}، {19063.، 99629.، 102567.، 4959.، 70360.}، {5043.، 30703.، 28573.، 2817.7.2. 43767.، 41004.، 2281.، 33673.}، {4580.، 25321.، 25370.، 2562.، 21293.}، {7012.، 47499.، 38037.، 38037.، 6.6.6. ، 8119.، 7718.، -18.، 6468.}، {2853.، 16548.، 16089.، 2572.، 12738.}، {13729.، 94984.، 83507.، 7415.4.، 7415. .، 33104.، 36720.، 3420.، 31578.}، {8280.، 57066.، 49212.، 4818.، 38604.}، {5620.، 34289.، 30598.، 8.8.8، 26. ، 35405., 37019., 4177., 34324.}, {3364., 21765., 20473., 2613., 13166.}, {5174., 31533., 29327., 29321., 21765. ، 35767., 31029., 3773., 31672.}, {5880., 39594., 33352., 6140., 35198.}, {3814., 23659., 26228., 26228., 26284., 39594. ، 7350.، 7163.، 1319.، 9607.}، {9463.، 60296.، 63248.، 9054.، 45353.}، {3243.، 22832.، 25124.، 25124.، 25.2، 315.2. ، 48725., 48224., 8829., 38922.}, {1805., 11246., 12426., 687., 9147.}} و خروجی ها: MasterDataOutput ={خروجی سوخت، 2088.6.6،2099.201.7 1620.060306، 1755.348166، \ 1595.189198، 1798.31186، 1722.579319، 1411.483751، 1537.460621، 1537.460621، \ 1261.319، 1730. 2010.22954، 1760.840169، 1536.90848، \ 2126.08609، 1691.889546، 1688.623823، 1670.48431، 1684.024، 1684.026. 1695.898173، 1979.419182، 1897.569649، 2280.36639، \ 1732.712557، 1933.740813، 1666.700071، 1964.700071، 1834، 1834، 1834، 1966. 1480.054095، 2105.763533، 1799.491245، 2029.785039، 1793.720838، \ 1825.476258، 1563.436693، 1563.436693، 1717.178، 1717. 1854.485829, \ 1628.997857, 1281.707381, 2152.698111, 1595.443235, 2061.991531, \ 1366.867529 بعد از جستجوی زیر و جستجوی زیر LinearModelFit[{MasterDataInputs[[2 ;;]], MasterDataOutput[[2 ;;]]}, MasterDataInputs[[1]]] که منجر به معادله ای بدون ثابت شد. من به یک ثابت در معادله خود نیاز دارم، بنابراین سعی کردم: LinearModelFit[{MasterDataInputs[[2 ;;]]، MasterDataOutput[[2;;]]}، MasterDataInputs[[1]]، IncludeConstantBasis -> True] // Normal که هنوز هیچ ثابتی به من نمی دهد حتی اگر کمک می گوید که باید. من موارد زیر را نیز امتحان کردم: LinearModelFit[{MasterDataInputs[[2 ;;]]، MasterDataOutput[[2;;]]}، IncludeConstantBasis -> True] // Normal و همه تغییرات بدون //Normal در پایان. لطفا کسی کمک کند، من به یک معادله رگرسیون خطی با یک جمله ثابت نیاز دارم.
|
رگرسیون خطی چندگانه - به دست آوردن معادله با جمله ثابت
|
52213
|
به عنوان مثال، من می خواهم این مشتق نمادین را محاسبه کنم: > $\frac{\partial}{\partial b}(x-A.b)^{\mathsf{T}}.(x-A.b)$ که در آن $x $ و $b$ بردار هستند و $A$ یک ماتریس است. چیزی که من امتحان کردم این بود: Clear[x, a, b, n, m] $Assumptions = {x ∈ Vectors[n, Reals], a ∈ Matrices[{n, m}], b ∈ Vectors[m, Reals] } expr = TensorReduce[(x - a.b).(x - a.b)] مقدار بازگردانده شده توسط TensorReduce به نظر می رسد خوب، به این معنا که «TensorRank» و «TensorDimensions» همانطور که برای یک اسکالر انتظار میرود، «0» و «{}» را برمیگردانند، و وقتی از قوانین جایگزینی برای جایگزینی «x»، «a»، «b» با مناسب استفاده میکنم. آرایه های اندازه، من نتیجه مورد انتظار را دریافت می کنم. با این حال، وقتی می نویسم: D[expr, b] عبارت را دریافت می کنم: `-2 x.a.1 + a.1.a.b + a.b.a.1`. با نگاه کردن به این عبارت، می توانم حدس بزنم که مشتق باید چگونه باشد، اما نمی توانم از آن در کدهای آنچنانی استفاده کنم. برای مثال، من نمیتوانم از «TensorDimensions» برای بدست آوردن بعد مشتق استفاده کنم، و نمیتوانم از قوانین جایگزین برای درج آرایهها به جای تانسورهای نمادین استفاده کنم. **افزودن**: من همچنین سعی کرده ام از «TensorProduct»/«TensorContract» به جای «نقطه» استفاده کنم: xmab = TensorReduce[x - TensorContract[TensorProduct[a, b], {{2, 3}}]]; expr = TensorReduce[ TensorContract[TensorProduct[xmab, xmab], {{1, 2}}]]; این یک «expr» معقول به نظر میرسد، اما من فکر میکنم «D» با «TensorProduct»/«TensorContract» کار نمیکند: D[expr, {b, 1}] > -2 > (TensorContract^(1,{{0,0},{0,0}}))[a[TensorProduct]b[TensorProduct]x,{{1,4},{2,3}}] > (TensorProduct^(0,1,0))[a,b,x]+(TensorContract^(1,{{0,0},{0,0},{0,0}}))[a[TensorProduct ]a[TensorProduct]b[TensorProduct]b،{{1،3}،{2،6}،{4،5}}] > ((TensorProduct^(0,0,0,1))[a,a,b,b]+(TensorProduct^(0,0,1,0))[a,a,b,b])
|
آیا می توانم از تانسورهای نمادین برای جبر خطی ساده و حساب دیفرانسیل و انتگرال استفاده کنم؟
|
46356
|
من از این واقعیت که اگر بخواهم از «پیکان» با مختصات «مقیاسشده» در 3 بعد استفاده کنم، نوک پیکانها در همه جا هستند، کمی متحیر هستم. توجه داشته باشید که «فلش» باید با مختصات «مقیاسشده» کار کند همانطور که در مستندات مربوطه ذکر شده است. بنابراین در حالی که این: pt2D = (مقیاس شده /@ RandomReal[{0, 1}, {2, 2}]); خوب کار می کند: Graphics@{Arrow@#}& @ pt2D  این: pt3D = (مقیاس شده /@ RandomReal[{0, 1}، {2، 3}])؛ نوک پیکان جدا شده از پیکان را نشان می دهد: Graphics3D@{Arrow@#}& @ pt3D  و همین اتفاق با `Tube می افتد فلش های d این یکی از وسط تا لبه طرح است: Show[Plot3D[Sin[x - y], {x, 0, 2 π}, {y, 0, 2 π}, PlotStyle -> Green], Graphics3D[{ Arrow[Tube[#]]}& @ {Scaled[{0.5, 0.5, 0.5}],Scaled[{1, 1, 1}]}]، ImageSize -> 200]  آیا این به هیچ وجه رفتار مورد انتظار است؟ اگر نه، آیا کسی می تواند یک راه حل آسان را توصیه کند؟
|
چرا Arrow با مختصات Scaled در سه بعدی خوب کار نمی کند؟
|
34856
|
من در تلاش برای یافتن تابع مشخصه مجموع توزیعهای نامگذاریشده هستم، اگرچه علاقهمندم که چگونه از Mathematica برای یافتن تابع مشخصه $$f(X_1,\ldots, X_n),$$ که در آن $X_i$ استفاده کنم. برخی از متغیرهای تصادفی داده شده هستند. یک مشکل اسباب بازی یافتن تابع مشخصه $X+Y$ است که در آن $X$ و $Y$ iid $\mathcal{N}(0,1)$ هستند. کد زیر: \[ScriptCapitalD] = TransformedDistribution[x + y, {x, y} \[Distributed] NormalDistribution[]] CharacteristicFunction[\[ScriptCapitalD], \[Lambda]] خروجی CharacteristicFunction[Transformed[X] را تولید می کند ]1 + \[FormalX]2، {\[FormalX]1، \[FormalX]2} \[Distributed] NormalDistribution[0, 1]]، \[Lambda]] که بدیهی است آنچه مورد نظر نیست. به نظر میرسد که CharacteristicFunction فقط با توزیعهای نامگذاری شده که با Mathematica عرضه میشوند کار میکند. آیا این درست است؟ اگر نه، چگونه می توانم آن را با توزیع تبدیل شده کار کنم؟ (من می دانم که راه های دیگری برای یافتن تابع مشخصه $X+Y$ در بالا وجود دارد؛ این فقط برای اهداف تصویری استفاده شده است.)
|
یافتن تابع مشخصه TransformedDistribution[]
|
5487
|
Mathematica هیچ کامپایلر C را در رایانه من نمی شناسد. من Mathematica 8.0.4.0 را روی ویندوز 7 اجرا میکنم. سعی کردهام مطمئن شوم که کامپایلرهای مختلف C بر روی رایانهام نصب شدهاند، اما مطمئن نیستم که چگونه میتوانم Mathematica نصب را تشخیص دهد. اگر کامپایلر به درستی نصب شده باشد، باید Mathematica به طور خودکار آن را تشخیص دهد یا باید Mathematica را به یک پوشه بسیار خاص هدایت کنم تا آن را پیدا کنم؟ من این پست را طبق برخی از نظرات زیر توسط @Szabolcs و @ ویرایش کردم. من از طریق http://stackoverflow.com/a/6549505/695132 گذر کردم، و به نظر می رسد مرحله 2 شکست خورده است. من قبلاً به http://forums.wolfram.com/mathgroup/archive/2011/Nov/msg00024.html رفته بودم و Microsoft Windows SDK v7.1 را برای ویندوز 7 و .NET Framework 4 را برای xI64 نصب کردم. http://www.microsoft.com/en-us/download/details.aspx?id=8442 من همچنین بهروزرسانی کامپایلر Microsoft Visual C++ 2010 Service Pack 1 را برای Windows SDK 7.1 دریافت کردم: http://www.microsoft. com/download/en/details.aspx?id=4422 لطفاً مرا ببخشید که نمی دانم چگونه بررسی کنم تا ببینم آیا کامپایلر کار می کند من حتی نمی دانم با ویژوال استودیو و همه اینها از کجا شروع کنم. Needs[CCompilerDriver`] DefaultCCompiler[] CCompilers[Full] CCompilers[] خروجی زیر را می دهد: $Failed {} {{Name -> Intel Compiler، Compiler -> CCompilerDriver`IntelCompiler`IntelCompiler، CompilerInstallation -> None، CompilerName -> Automatic}، {Name -> Generic C Compiler، Compiler -> CCompilerDriver`GenericCCompiler`GenericCCompiler، CompilerInstallation -> None، CompilerName -> Automatic}} هنگامی که من سعی کنید کامپایل کنید: CreateLibrary::instl: دستورالعمل نصب کامپایلر CompilerInstallation -> C:\Program Files (x86)\Microsoft Visual Studio 10.0\SDK نصب قابل استفاده ویژوال استودیو را نشان نمی دهد. >> سوال من شبیه به این موضوع است، اما شهرت کافی برای پرسیدن در آن موضوع را ندارم. http://stackoverflow.com/questions/6537457/gcc-installed-mathematica-still- wont-compile-to-c من همچنین gcc را در جستجو در پوشه های مختلف تحت Python27 و MinGW نشان می دهم، اما Mathematica این کار را نمی کند. به نظر می رسد در مورد آن نمی دانم. برای من مهم نیست که از کدام کامپایلر استفاده کنم. من فقط یک نصب آسان می خواهم. من یک روز را صرف امتحان کردن انواع موارد ذکر شده در انجمن های مختلف کردم، اما هیچ چیز کار نمی کند. چرا Mathematica با یک کامپایلر فعال از جعبه خارج نمی شود؟
|
چگونه می توانم Mathematica را وادار کنم که یک کامپایلر C را در یک ماشین ویندوز 64 بیتی تشخیص دهد؟
|
5484
|
وقتی Mathematica را با یک هسته تازه شروع می کنم و برنامه ای را که در حال توسعه برای تجزیه و تحلیل داده های زیست شناسی هستم بارگذاری می کنم، مقدار حافظه سیستم استفاده شده 1.9 گیگابایت است (حافظه رایگان 14.5 گیگابایت است). این مقادیر حافظه توسط برنامه ای خارج از Mathematica گزارش می شود. پس از اجرای کدی که توسعه داده ام، میزان حافظه استفاده شده سیستم 13.2 گیگابایت است (حافظه رایگان 3.2 گیگابایت). بنابراین، این بدان معنی است که اجرای کد من 13.2-1.9 = 11.3 گیگابایت حافظه مصرف کرده است. پس از اجرای کد، «MaxMemoryUsed[]» مقدار 2.7 گیگابایت را گزارش می کند. 1. حتی اگر _Mathematica_ «MaxMemoryUsed» را با 2.7 گیگابایت گزارش میکند، سیستم من هنوز 13.2 گیگابایت حافظه استفاده شده را گزارش میکند. اگر این درست است، چرا Mathematica حافظه 11.3 - 2.7 = 8.6 GB را که می گوید استفاده نکرده است پاک نکرده و به سیستم برنگردانده است؟ 2. من سعی کردم «$HistoryLength = 0» را تنظیم کنم و تفاوتی در میزان استفاده از حافظه گزارش شده ایجاد نکرد. 3. کد من (پست شده در زیر) از چندین عبارت ParallelTable استفاده می کند. آیا این عبارات یک کپی از محتوای حافظه را به هر هسته موازی ارسال می کنند؟ 4. آیا پیشنهادی برای حل این معما دارید که حافظه من کجاست؟ از نظر شما متشکرم. تاد \--------------- کد Mathematica ------------ (* بارگذاری داده های سلولی *) time0 = AbsoluteTime[]; SetDirectory[cellocation]; celfilnames = نام فایل[]; (* نام فایل های داده برای وارد کردن *) celvarnames = Table[StringSplit[celfilnames[[i]], {.}][[[1]], {i, 1, Length[celfilnames]}] ;(* names از فایل های داده، با پسوندهای \ حذف شده، برای استفاده در پایین دست *) Table[microarray[celvarnames[[i]]] = Import[celfilnames[[i]], {i, 1, Length[celfilnames]}];(* اختصاص داده به متغیر ریز آرایه \ با استفاده از celvarname به عنوان نمایه برای ریزآرایه؛ داده های هر تراشه \ به شاخص متفاوتی به ریزآرایه اختصاص داده می شود * ) تراشه = ابعاد تراشه[ ریزآرایه[ نامهای سلوار[[[1]]]] (* تعیین ابعاد تراشه *) (* بارگذاری affy cdf data *) SetDirectory[affycdflocation]; cdffilenames = نام فایل[]; cdffile = Import[Flatten[StringCases[cdffilenames, ___ ~~ .cdf ~~ ___]][[ 1]]]; (* تبدیل نام نمادهای ترکیبی به نام رشته *) Experimentchips = Map[ToString, experimentchips]; controlchips = Map[ToString, controlchips]; چاپ[تراشههای شرایط آزمایشی: ، تراشههای آزمایشی] چاپ[] چاپ[تراشههای شرایط کنترل: ، تراشههای کنترل] pmindexes = جدول[Select[cdffile[[i, 3, 2]]، #[[5]] != #[[6]] &][[همه، 4]]، {i، 1، طول[ cdffile]}]; (* نمایه های کاوشگر مطابقت کامل بر اساس probeset؛ همان \ ترتیب فایل cdf affy *) mmapmindices = Map[Transpose, Thread[affyindextoMMAindices[pmindexes, chipsize]]]; (* ایجاد شاخص های Mathematica معادل Affy pm \ موقعیت های شاخص توسط probeset *) pmtemp = ParallelTable[ Extract[microarray[celvarnames[[i]]], mmapmindices[[j]]], {i, 1, Length[ Celvarnames]} , {j, 1, Length[mmapmindices]}]; (* دادههای pm را از همه تراشهها دریافت کنید؛ دادهها \ گروهبندی شده بر اساس تراشه؛ در داخل هر تراشه، دادهها به همان ترتیبی سازماندهی میشوند که \ probes فهرستشده در فایل cdf *) جدول[pmsignal[celvarnames[[i]]] = pmtemp[[ i]], {i, 1, Length[celvarnames]}] ;(* داده های pm را در متغیر pmsignal \ قرار دهید، با استفاده از celvarnames به عنوان ایندکس های اشاره به تراشه های مختلف *) Clear[pmtemp, microarray]; (* بدون نیاز به حفظ اطلاعات تکراری در حافظه، \ هنگامی که داده ها به تراشه های خاص اختصاص داده شد *) Table[pmstdev[celvarnames[[i]]] = Map[StandardDeviation, pmsignal[celvarnames[[i]]]], {i , 1, Length[ Celvarnames]}]; (* محاسبه انحراف استاندارد با پروب pm، برای هر تراشه، و \ ذخیره آن در pmstdev با استفاده از celvarname به عنوان شاخص *) subsetsize = 0.10*Length[ pmstdev[celvarnames[[ 1]]]]; (* از 10% از probesets برای محاسبه خوشه های زیر استفاده کنید *) Table[pmstdevsubset[celvarnames[[i]]] = BlockRandom[SeedRandom[1234]; انتخاب تصادفی[pmstdev[سلوارنام[[i]]]، طبقه[اندازه زیر مجموعه]]] , {i, 1, Length[سلوارنام]}]; (* یک زیرمجموعه تصادفی از pm probset stdev را برای ایجاد \عادی انحرافات استاندارد pm probeset برای هر تراشه انتخاب کنید *) pmtemp = ParallelTable[ Sort[FindClusters[pmstdevsubset[celvarnames[[i]]], 3, DistanceFunction -> EuclideanDistance, روش -> Agglomerate]][[-1]], {i, 1, Length[celvarnames]}]; (* بزرگترین خوشه را برای هر pm \ انحراف استاندارد زیرمجموعه توسط تراشه پیدا کنید؛ میانگین این خوشه ها تغییر pm عادی را برای هر تراشه تنظیم می کند؛ فقط 3 خوشه برای \ سریعتر کردن محاسبه پیدا کنید *) Table[pmstdevcluster[celvarnames [[i]]] = pmtemp[[i]], {i, 1, Length[pmtemp]}] ;(* با استفاده از \ celvarnames به عنوان کلید، نتایج pmtemp را به pmstdevcluster اختصاص دهید *) Clear[pmtemp]; (* بدون نیاز به دوبار ذخیره داده های مشابه *) جدول[pmpostocheck[سلوارنام[[i]]] =
|
آیا برنامه نویسی موازی مقدار زیادی از حافظه را در Mathematica مصرف می کند؟
|
32844
|
من یک تابع f(x,y,z) از سه متغیر و چند ثابت دارم: P1 = 630*10^6; a1 = 6.1; دلتاف = 680*10^-28; rho = 13600; Na = 6.03 * 10^23; M = 270; N1 = rho*Na/M; sigmaf = N1*deltaf; v1 = 161/(0.7958)^3; Ef = 3.2 * 10^-11; A1 = 3.87*P1/(v1*Ef*sigmaf); flux1[x_, y_, z_] := A1*Cos[\[Pi]*x/a1]*Cos[\[Pi]*y/a1]*Cos[\[Pi]*z/a1]; من می خواهم این تابع را در قاب سه بعدی با رنگ رسم کنم تا مقدار یک f(x,y,z) را در هر نقطه سه گانه نشان دهد. و برای نشان دادن تنوع به نوار رنگ نیاز دارید. پیشنهاداتی به من بدهید من از دستور زیر استفاده کردم اما به درستی کار نمی کند. ContourPlot3D[ A1*Cos[\[Pi]*x/a1]*Cos[\[Pi]*y/a1]*Cos[\[Pi]*z/a1], {x, -3, 3}, { y، -3، 3}، {z، -3، 3}، ColorFunction -> (ColorData[TemperatureMap][#3] &)] من طرح را می خواهم به این شکل باشد:  (این آخرین طرح در این صفحه است.)
|
نیاز به طرح 4 بعدی (3 بعدی + رنگ برای عملکرد)
|
1827
|
با توجه به یک گراف غیر چرخه ای جهت دار، همیشه این امکان وجود دارد که نمودار را به صورت لایه ها رسم کنیم، جایی که گره ها همیشه یال ها را به یک جهت (معمولاً پایین)، به لایه های متوالی و هرگز به عقب می فرستند. مقدار گزینه LayeredDrawing برای GraphLayout به طرز بدی با شکست مواجه می شود. LayeredGraphPlot داخلی (اما تا حدودی منسوخ) وجود دارد که می تواند این کار را انجام دهد، اما بدیهی است که بخشی از پارادایم جدید Graph نیست. یک الگوریتم کارآمد و ظریف برای ترسیم چنین نموداری به صورت دو بعدی چیست؟ Row@{ نمودار[{1 -> 2, 1 -> 3, 2 -> 3, 1 -> 4, 2 -> 4, 1 -> 5}, ImageSize -> 200, VertexLabels -> (# -> # & /@ Range@5)، GraphLayout -> LayeredDrawing، ImagePadding -> 10]، LayeredGraphPlot[{1 -> 2, 1 -> 3, 2 -> 3, 1 -> 4, 2 -> 4, 1 -> 5}, VertexLabeling -> True, ImageSize -> 200] } ![Mathematica graphics] (http://i.stack.imgur.com/7S8KV.png) توجه داشته باشید که در حالی که «TopologicalSort» مرتبسازی از بالا به پایین راسها را ارائه میکند، معمولاً راهحلهای متعددی برای مرتبسازی توپولوژیکی وجود دارد، بنابراین راههای متعددی برای لایهبندی یک نمودار وجود دارد. همچنین، الگوریتم باید در نظر داشته باشد که همه فرزندان والدین نباید در یک لایه قرار گیرند (به عنوان مثال رأس «1» را در نمودار سمت راست ببینید). یک الگوریتم خوب برای چیدمان فلش ها نیز مورد استقبال قرار می گیرد.
|
چگونه نمودارهای لایه ای را رسم کنیم؟
|
58276
|
در یک جلسه جدید _Mathematica_، ارزیابی نامها [Global`*] یک لیست خالی ارائه نمیدهد. نتیجه یا > > {rhs, z} > یا حاوی عناصر بیشتری است. آیا این مختص لینوکس است یا در سایر پلتفرم ها نیز اتفاق می افتد؟
|
برخی از متغیرهای سراسری حتی در شروع یک جلسه جدید تعریف می شوند
|
14057
|
من سعی کردم نقاط را در تقاطع دو منحنی قرار دهم که یکی از آنها خروجی یک معادله دیفرانسیل است که با NDSolve حل شده است. خروجی که یک Interpolation است، NSolve نمی تواند مختصات تقاطع را پیدا کند.
|
x/.NSolve[f==g,x] زمانی که f یا g خروجی NDSolve باشد کار نمی کند!
|
34853
|
ListDensityPlot[ Flatten[Table[{i, j, Sin[i + j]}, {i, 1, 20}, {j, 1, 20}], 1]] نتیجه مورد انتظار را نشان می دهد، اما مقیاس خطی من را خراب می کند هسته (لطفا قبل از امتحان کار خود را ذخیره کنید) ListDensityPlot[ Flatten[Table[{i*1.*^15, j, Sin[i + j]}، {i، 1، 20}، {j، 1، 20}]، 1]] چرا؟ و چگونه آن را تعمیر کنیم؟ من از OS X 10.9 استفاده می کنم. در اینجا برش صفحه نمایش است. 
|
ListDensityPlot کرنل را خراب می کند
|
48710
|
من از Mathematica 9 استفاده می کنم. اگر Integrate[Piecewise[{{1 - r, r > 0 && r < R}}, 0], r] را ارزیابی کنم، Piecewise[{{r - r^2/2, r] را میگیرم > 0 && r - R < 0}}، 0] این اشتباه است، زیرا برای $r>R$ باید $R-\frac{R^2}{2}$ را به جای $0$ ارزیابی کند. اگر R را به صورت دستی وصل کنم، نتیجه درست را میگیرم. آیا این یک اشکال است؟ در اینجا تعدادی حداقل کد آزمایشی برای تجسم مشکل وجود دارد t1[r_] = Integrate[Piecewise[{{1 - r, r > 0 && r < R}}, 0], r] t2[r_] = Integrate[Piecewise[{ {1 - r, r > 0 && r < 1}}, 0], r] Plot[{t1[r] //. R -> 1}، {r، -0.5، 2}] Plot[{t2[r] //. R -> 1}, {r, -0.5, 2}]  نمودارها و تعاریف تابع فقط برای تجسم مشکل * این مشکل همچنین هنگام ادغام UnitBox[R r] به روشی مشابه ظاهر می شود * هنگام استفاده از HeavisideTheta[R-Abs[r]] حتی ارزیابی نمی شود * هنگام استفاده از UnitStep[1-Abs[r]] و UnitStep[R -Abs[r]] هر دو منجر به ارزیابی اشتباه می شوند * تلاش برای استفاده از t[x_]=Integrate[...,{r,0,x}] فقط باعث می شود این بدتر است، زیرا باید ارزیابی را بعد از یک دقیقه یا بیشتر لغو کنم. (همانطور := به جای =) من فکر می کنم این سوال مرتبط است Integral with HeavisideTheta برای ارزیابی بسیار طولانی است
|
ادغام UnitStep یا HeavisideTheta
|
58277
|
ListPlot[{{{1، 0}، {0، 0.5}}، {{1، 1}، {0، 1}}}، Filling -> {1 -> {2}}، FillingStyle -> LightGray، Joined -> True, Frame -> True]  نتایج در هیچ پر کردن، در حالی که... ListPlot[{{{0، 0}، {1، 0.5}}، {{0، 1}، {1، 1}}}، Filling -> {1 -> {2}}، FillingStyle -> LightGray، Joined -> True، Frame -> True]  پر شدن مورد انتظار را نشان می دهد. چرا نظم مهم است یا به معنای واقعی کلمه این رفتار مورد انتظار است و اگر چنین است چرا؟
|
تکمیل وابستگی به ترتیب نقاط در ListPlot
|
47487
|
وقتی از Position[somelist,0] استفاده میکنم، موقعیتی را دریافت میکنم که در آن مقادیر 0 هستند. اما چه دستوری برای بدست آوردن موقعیتهایی که با 0 نابرابر هستند، چیست. Position[somelist,Unequal[0]] کار نمیکند.
|
موقعیتی را استخراج کنید که مقدار آن برابر با 0 نباشد
|
61
|
من معمولاً از پاورپوینت یا پیدیافهای ساده اسلایدها برای ارائه ارائه استفاده میکنم، اما با داشتن محتوای ریاضی سنگین، ایجاد این ارائهها و خوب جلوه دادن آنها میتواند خستهکننده باشد. چگونه می توانم بهترین استفاده را از Mathematica برای ارائه ارائه کنم؟ (من یک قالب اسلاید به اسلاید را به کاری که چند نفر انجام می دهند ترجیح می دهم - با استفاده از یک دفترچه یادداشت معمولی که اندازه فونت آن افزایش یافته و بخش ها در حال جمع شدن/بسط دادن آنها هستند.)
|
بهترین راه برای ارائه با Mathematica
|
50791
|
فقط برای مثال، چون انتگرال عددی اصلی من خیلی پیچیده بود: T[t_] = NIntegrate[Exp[(eta - 1)*t], {eta, 0, 4}] اما وقتی از Plot[D[ T[t],t],{t,0,1}] به نظر می رسد که کار نمی کند. چگونه می توانم مشتق انتگرال را رسم کنم؟
|
چگونه مشتق جزئی یک انتگرال را در مقابل متغیر دیگری رسم کنیم؟
|
58373
|
سوال من مربوط به پست قبلی من است من سعی می کنم داده های تجربی را (پس از پیشنهاد در اینجا توسط دیوید) تنظیم کنم با نوع Airy function `data01 = Import[366.0000cm_660.0000nm.png]; data02 = ImageData[data01]; min02 = حداقل[data02]; max02 = حداکثر [داده 02]; ( _ابعاد تصاویر_ ) dim01a = Import[366.0000cm_660.0000nm.png، ImageSize] [1]; dim01b = وارد کردن[366.0000cm_660.0000nm.png، ImageSize] [2]; dim01 = حداقل [dim01a, dim01b]; ReducPix = 5; data03 = جدول[ (data02[[i]][[j]][1] - min02)/max02، {i، 1، dim01b، ReducPix}، {j، 1، dim01a، ReducPix}]; ( _ابعاد_ ) dim03a = ابعاد[data03][1]; dim03b = ابعاد[data03][2]; dim03 = Min[dim03a, dim03b] ListPlot3D[data03, PlotRange -> All] airy[r_] := (2 BesselJ[1, r]/r)^2 /; r != 0. هوا[0.] = 1; FitFunction = a0 هوا[Sqrt[a2 (x - a1)^2 + b2 (y - b1)^2]]; data3D = Flatten[MapIndexed[{#2[1], #2[2], #1} &, data03, {2}], 1]; fit = NonlinearModelFit[data3D، FitFunction، {{a0، 1}، {a1، 70}، {a2، 10}، {b1، 50}، {b2، 10}}، {x، y}]; با این حال یک خطا وجود دارد > NonlinearModelFit::nrlnum: مقدار تابع {2.33602*10^119-3.43765*10^103 > I,3.24204*10^118+0. I,4.62528*10^117+6.12971*10^101 > I,6.78701*10^116-1.182*10^101 I,<<44>>,1.18061*10^96+0. I,1.15086*10^96+0. > I,<<12238>>} فهرستی از اعداد حقیقی با ابعاد {12288} در > {a0,a1,a2,b1,b2} = {0.206555,69.9985,-2.9634،50.0133,-2.99061} نیست. >> مطمئن نیستم به چه معناست. هر ایده ای؟
|
خطای NonlinearModelFit::nrlnum با استفاده از FindFit /NonlinearModelFit
|
69
|
اگر گرافیکهایی مانند این بکشم، دقیقاً همان چیزی را که نیاز دارم دریافت میکنم: گرافیک[{{آبی، دیسک[{0، 0}، 10، {0، Pi/2}]}، {قرمز، دیسک[{0، 0} , 3, {0, Pi/4}]}}]  اما من باید این کار را انجام دهم با «همپوشانی[]». کد اینجاست: graphics1 = Graphics[{Red, Disk[{0, 0}, 3, {0, Pi/4}]}]; graphics2 = گرافیک[{آبی، دیسک[{0، 0}، 10، {0، Pi/2}]}]; Overlay[{graphics2, graphics1}] و من این را به عنوان خروجی دریافت می کنم:  چگونه می توانم این گرافیک ها را بر اساس مختصات قرار دهم؟ برای هر پیشنهاد یا پاسخی از شما متشکرم.
|
چگونه می توانم Overlay را به موقعیت گرافیکی بر اساس مختصات برسانم؟
|
44105
|
من تابعی از x را گرفتم که به پارامترهای m,n,a,y بستگی داشت و سپس ابتدا n را از -Infinity به Infinity خلاصه کردم و سپس سایر پارامترها را روی مقادیر تصادفی تنظیم کردم و سپس از آن خواستم ادغام شود و من یک پیام خنده دار دریافت کردم - مجموع [ ((-m^2 + n^2/a^2 - x^2)/(m^2 + n^2/a^2 + x^2) + ( 2 n^2 (m^2 - a m^2 + n^2 - n^2/a + x^2 - a x^2))/( a^3 (m^2 + n^2/a^ 2 + x^2)^2)) گاما[-I x + (1 + y)/2] گاما[ I x + (1 + y)/2] )/((m^2 + n^2 + x ^2) گاما[-I x] گاما[ I x]) , {n, -Infinity, Infinity}] // FullSimplify 1/Sqrt[-m^2 x^2] x (Cot[\[Pi] Sqrt[-m^ 2 - x^2]] - Cot[a \[Pi] Sqrt[-m^2 - x^2]] + a \[Pi] Sqrt[-m^2 - x^2] Csc[a \[Pi] Sqrt[-m^2 - x^2]]^2) گاما[ 1/2 (1 - 2 I x + y)] گاما[1/2 (1 + 2 I x + y)] Sinh[\[Pi] x] m = 46.5675786575; a = 5; y = 0; یکپارچه کردن [ 1/Sqrt[-m^2 - x^2] x (Cot[\[Pi] Sqrt[-m^2 - x^2]] - Cot[a \[Pi] Sqrt[-m^2 - x^2]] + a \[Pi] Sqrt[-m^2 - x^2] Csc[a \[Pi] Sqrt[-m^2 - x^2]]^2) گاما[ 1/2 (1 - 2 I x + y)] گاما[ 1/2 (1 + 2 I x + y)] Sinh[\[Pi] x]، {x، 0، بی نهایت}] و سپس ریاضیات این را به من می گوید - NIntegrate::izero : تخمین انتگرال و خطا در همه زیرمنطقه های \integration 0 هستند. سعی کنید مقدار مقدار را افزایش دهید. اگر مقدار انتگرال ممکن است 0 باشد، یک مقدار محدود برای گزینه \ AccuracyGoal !(*ButtonBox[\[RightSkeleton]، \ButtonStyle->\Link\, ButtonFrame->None، مشخص کنید. \ ButtonData:>\paclet:ref/NIntegrate\، ButtonNote -> \ \NIntegrate::izero\]) 0.`+ 0.` I * این به چه معناست؟ * حتی اگر سعی کنم انتگرال بالا را به عنوان تابعی از $x$ رسم کنم (مثلاً مقادیر ثابت m، a و y) پس چرا نمودار نمی آید؟
|
یک پیغام خطا با NIintegrate و ناتوانی در رسم انتگرال
|
3313
|
چگونه می توانم رنگ Locator را در Manipulate تغییر دهم؟ به عنوان نمونه موارد زیر را در نظر بگیرید. دستکاری[ گرافیک[{Line[{{0,0},pt}]}، PlotRange -> 2 ], {{pt,{0,0}},{-2,-2},{2,2}، Locator}] پنهان کردن Locator و سپس اضافه کردن هر چیز اولیه ای که می خواهم به اندازه کافی آسان است: دستکاری[ Graphics[{ Line[{{0,0},pt}], {PointSize[Large],Red,Point[pt]}}, PlotRange -> 2 ], {{pt,{0,0}},{-2,-2},{2,2}, Locator, Appearance - > هیچکدام}] خود «Locator» به نظر میرسد در برابر هر دستورالعملی که من امتحان میکنم غیرقابل نفوذ باشد.
|
رنگ Locator را در Manipulate تغییر دهید
|
55699
|
Mathematica نمی تواند راه حلی برای این انتظار پیدا کند. انتظار[f \[شرط شده] 1 - (1 - f)^k >= p, {f, k} \[توزیع شده] توزیع یکنواخت[{{0, 1}, {2, 5}}], فرضیات->{ p>0}] اما وقتی اعداد گویا را جایگزین p میکنم، میتواند راهحلهایی پیدا کند. در اینجا نمونه ای از Expectation[ f \[شرط شده] 1 - (1 - f)^k >= 3/11, {f, k} \[Distributed] UniformDistribution[{{0, 1}, {2, 5}}] ] حتی میتواند راهحلهایی بیابد که من transcendentals را به جای p جایگزین کنم. در اینجا یک مثال است. انتظار[ f \[شرط شده] 1 - (1 - f)^k >= 1/\[Pi], {f, k} \[توزیع شده] UniformDistribution[{{0, 1}, {2, 5}}] ] آیا فرضی وجود دارد که بتوانم به انتظار اضافه کنم که به Mathematica اجازه دهد یک راه حل کلی پیدا کند؟ من با ایده های مختلفی مانند p>0 بازی کرده ام اما چیزی که کار کند پیدا نمی کنم. از طرف دیگر، آیا کسی می تواند توضیح دهد که چرا Mathematica نمی تواند یک راه حل کلی پیدا کند؟ P.S. اگر کسی اهمیت می دهد، این سوال از تلاش برای درک بازارهای بیمه یارانه ای ناشی می شود. در نهایت، من میخواهم از چیزهای جذابتر از UniformDistribution استفاده کنم تا بتوانم انتظارات را محاسبه کنم، اما تا زمانی که بتوانم یک راهحل نزدیک برای این مورد ساده به دست بیاورم، موارد چالشبرانگیزتر غیرعملی به نظر میرسند.
|
انتظار مشروط -- چگونه ریاضیات می تواند شکل بسته کلی تری پیدا کند؟
|
18190
|
میدانستم که آیا میتوان از Mathematica بخواهد یک نمودار را با مجموعهای از رئوس رسم کند: $(v_1، ...، v_N) \in V$ که توسط $M$ یالهای متصل شده است $(e_1، ...، e_M) \در E$، که در آن طول هر یال، $(l_1، ...، l_M) \در L$، به صراحت مشخص شده است؟ بدیهی است که من انتظار ندارم Mathematica یک بسته بهینه سازی محدب نیمه معین داخلی برای یافتن راه حل های تقریبی برای مسئله تحقق نمودار داشته باشد. در عوض، میپرسم آیا میتوان از رویکرد توپ و فنر استفاده کرد که Mathematica از قبل برای نمایش نمودارهای طول لبه ثابت دلخواه استفاده میکند؟ به روز رسانی (در پاسخ به نظرات) - تئوری های زیادی در ادبیات مربوط به حل این مسئله تحقق نمودار برای نمودارهایی با توپولوژی های مختلف وجود دارد، که برخی از جدیدترین آنها بر روی روش های بهینه سازی محدب نیمه معین تمرکز دارند. با این حال، من سعی میکنم سؤالم را بر روی این موضوع متمرکز کنم که Mathematica یک فرآیند کمینهسازی توپ و فنر را برای «تحقق» یک نمودار ارائهشده یک توپولوژی مشخص و مجموعهای از طول لبهها امتحان کند. مطمئناً اگر کسی حلکننده SDP برای تحقق گراف پیادهسازی شده در Mathematica را میشناسد، دوست دارم در مورد آن بشنوم. با این حال، من به نوعی شک دارم که چنین اجرایی وجود داشته باشد.
|
رسم نمودار با طول لبه های مشخص
|
30895
|
مستندات v9 بیان میکند که ParametricFunction توسط ParametricNDSolve و ParametricNDSolveValue ایجاد میشود. آیا راهی برای ایجاد «عملکرد پارامتری» بر اساس تعریف وجود دارد، شبیه به ایجاد «عملکرد درون یابی» با «درون یابی»؟ انگیزه من این است که برای پارامترهای خاصی، باید راه حل ParametricNDSolveValue برگردانده شود و برای سایر پارامترها می خواهم از راه حل تحلیلی استفاده کنم تا در همان قالب - ParametricFunction به عنوان بازگشت کننده باشد.
|
شی ParametricFunction را بدون ParametricNDSolve ایجاد کنید
|
44100
|
من این را در یک لیست بسیار بزرگ اجرا می کنم، توجه به این نکته مهم است که بعضی اوقات تاریخ های v چندین بار اتفاق می افتد و من می خواهم لیست انتخاب شده به همان مقدار نشان داده شود. این خروجی مناسبی را تولید می کند، اما راه کاهشی است. چگونه می توانم آن را تسریع کنم. هر دو={{{1996، 1، 5، 0، 0، 0.}،2}، {{1996، 1، 8، 0، 0، 0.}،3}، {{1996، 1، 11، 0 , 0, \ 0.},1}} v={{1996, 1, 5, 0, 0, 0.}, {1996، 1، 8، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 11، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 11، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 11، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 11، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 11، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 11، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 11، 0، 0، 0.}، { 1996، 1، 12، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 15، 0، 0، 0.}، {1996، 1، 16، 0، 0، 0.}} «انتخاب [هر دو، تابع[{f}، MatchQ[f[[1]]، #]]، 1] و /@ v`
|
افزایش سرعت در لیست بزرگ انتخاب کنید
|
21082
|
گزینه سلولی (یا تکنیک دیگری) برای کشش بریس فرفری که معمولاً در ریاضیات سنتی برای گروه بندی چندین معادله نمایش داده شده استفاده می شود چیست؟ مانند این:  و آیا راه بهتری برای بدست آوردن ترازهای عمودی معادلات وجود دارد که صرفاً یک جدول 3 ستونی را وارد کنید؟
|
چگونه بریس فرفری روی متن چند خطی کشیده می شود؟
|
41622
|
فرض کنید من یک $I$ انتگرال پیچیده دارم که می تواند انواع دشواری ها مانند بازه بی نهایت، انتگرال نوسانی سریع، تکینگی های قابل ادغام و نقاط عددی تقریباً تکی در انتگرال را داشته باشد. بیشتر فرض کنید که من باید چندین بار آن را محاسبه کنم، بنابراین باید سرعت را بهینه کنم. اگر نمیخواهم «MaxIterations»، «MinIterations»، «WorkingPrecision» را زیاد افزایش دهم، باید کمی به Mathematica کمک کنم تا از مشکلاتی مانند «NIntegrate::slwcon» جلوگیری کنم. بنابراین من دامنه ادغام را به چندین $I=I_1+I_2+I_3\ldots I_n$ ($n$ محدود) تجزیه می کنم. NIintegrate اکنون بهتر رفتار می کند و من می توانم به صورت دستی تبدیل های انتگرال را انجام دهم و روش های مناسب را برای دامنه های مختلف انتخاب کنم. با این حال: با «AccuracyGoal» و «PressicionGoal» ثابت برای هر یک از $I_i$، «NIntegrate» نقاط نمونه برداری و تکرارهای زیادی را برای دستیابی به این سطوح خطا انتخاب می کند، حتی اگر سهم کل $I_i$ بسیار ناچیز باشد. چگونه پیش میروید (چگونه «AccuracyGoal» و «PressicionGoal» را برای انتگرالهای فردی انتخاب میکنید) تا تعداد کل ارزیابیهای یکپارچه را به حداقل مورد نیاز برای دستیابی به مقادیر جهانی داده شده «AccuracyGoal» و «PressicionGoal» کاهش دهید؟ از آنجایی که انتگرال $I$ ثابت است، می توانم $I_i$ را دوباره ترتیب دهم به طوری که موارد دشوار اما احتمالاً کوچک دیر ظاهر شوند و می توانم از نتایج قبلی به عنوان تخمینی برای ارزش کل $I$ استفاده کنم. با این حال فرض کنید که من هیچ تخمین تحلیلی برای $I_i$ ندارم.
|
انتخاب PrecissionGoal و AccuracyGoal برای انتگرال تجزیه شده با NIntegrate
|
48715
|
من یک اسکریپت برای آزمایش یک بسته به شرح زیر دارم: SetDirectory[NotebookDirectory[]]; << تست` A = {{1, 2}, {3, 4}} cp = مشخصه چند جمله ای[A, L] sol = مجموع[L[n, cp], {n, 0, 1}] که خروجی L+ پوچ. بسته به شرح زیر است: BeginPackage[test`] L::usage=description going here Begin[`Private`] ClearAll[Global`*] L[n0_,cp0_]:= ماژول[{ n=n0,cp=cp0}, L[n_,cp_]:= L[n,cp]= کدام[ n==0،L[0]=1، n==1،L[1]=L، n==2،L[2]=ساده کردن[-(cp-L^2)]، n>2 و& EvenQ[n]==درست،L[n]=ساده کردن[L[n/2] L[n/2]]، n>2 && EvenQ[n]==False,L[n]=Simplify[L[n-1] L[1]] ] End[] EndPackage[] اساساً، تابع من L[ ] دارای 4 خروجی ممکن است: زمانی که n =0 L[0]=1، زمانی که n=1، L[1]=L، زمانی که n=2، L[2]=ساده کردن[-(cp-L^2)] زمانی که n>2 و زوج، L[n]=Simplify[L[n/2] L[n/2]] زمانی که n>2 و فرد، L[n]=Simplify[L[n-1] L[1] ] چرا L[0,cp]= تهی است، در حالی که همه احتمالات دیگر کار می کنند؟ اگر فقط L[0,cp] (بدون مجموع[ ]) را امتحان کنم هیچ خروجی دریافت نمی کنم. این به چه معناست؟ آیا کدام [ ] بهترین روش رویکرد در این شرایط است؟
|
دریافت خروجی تهی از بسته؟
|
38529
|
من مشکل زیر را دارم: اگر بخواهم معادله زیر را محاسبه کنم، S[EK_] = Floor[Piecewise[{{0, 0 <EK < 8130}, {((933.70*((Floor[EK] - 8130 )/10000) + 1400)*(طبقه[EK] - 8130)/ 10000)، 8130 < EK <= 13469}، {((228.74*((طبقه[EK] - 13469)/10000) + 2397)*((طبقه[EK] - 13469)/10000) + 1014)، 13469 < EK 52881}، {(0.42*طبقه[EK] - 8196)، 52881 < EK <= 250730}، {(0.45*طبقه[EK] - 15718)، 250730 < EK}}]] حل[S[x]/x == 0.25 ، x] _Mathematica_ در حال محاسبه است اما نمی تواند معادله را حل کند. همین امر برای مجموعه دیگری از معادلات نیز صدق می کند. آیا کسی خطای معادله یا تابع را می بیند؟ بهترین آرزوها
|
حل مسائل مربوط به عملکرد کف
|
27105
|
من باید معادله زیر را که تحت برخی محدودیتهای غیر خطی قرار میگیرد، حداکثر کنم. حداکثر محدودیتهای hsum + isum + jsum + ksum + lsum + msum + nsum + osum عبارتند از: 0 <hsum,isum,jsum,ksum,lsum,msum,nsum < 10000 -5000 < osum < 0 a*x1 + b*x2 + d*x4 - h*(x1 + x2 + x4) = hsum a*x1 + b*x2 + d*x4 - i*(x1 + x2 + x4) = isum a*x1 + b*x2 + e*x5 - j*( x1 + x2 + x5) = jsum a*x1 + b*x2 + e*x5 - k*(x1 + x2 + x5) = ksum a*x1 + c*x3 + f*x6 - l*(x1 + x3 + x6) = lsum a*x1 + c*x3 + f*x6 - m*(x1 + x3 + x6) = msum a*x1 + c*x3 + g*x7 - n*(x1 + x3 + x7) = nsum a*x1 + c*x3 + g*x7 - o*(x1 + x3 + x7) = osum > X1,X2,X3....X7 اعداد صحیح a=100 b = (a + u1) && c = (a - u2) && d = (b + u3) && e = (b - u4) && f = (c + u5) && g = (c - u6) && h = (d + u7) && i = (d - u8) && j = (e + u9) && k = (e - u10) && l = (f + u11) && M = (f - u12) && n = (g + u13) && o = (g - u14) 0.1 <= u1، u2، u3، u4، u5 , u6, u7, u8, u9, u10, u11, u12, u13, u14 <= 3 من سعی کردم این را حل کنم اما متأسفانه معادله حداکثرسازی ورودی من به عنوان خروجی نمایش داده می شود اما **وقتی محدودیت عدد صحیح را برای x1,x2...x7** حذف می کنم کد به طور نامحدود اجرا می شود. همچنین یکی می گوید ریاضیات قادر به حل معادلات غیر خطی نیست که متغیرها با مقادیر صحیح محدود می شوند، آیا چنین است؟ به هر حال این معادله ریاضی من است تا بررسی کنید آیا مشکلی با کد Maximize[ { hsum + isum + jsum + ksum + lsum + msum + nsum + osum، a*x1 + b*x2 + d*x4 - h* وجود دارد یا خیر. (x1 + x2 + x4) == hsum && a*x1 + b*x2 + d*x4 - i*(x1 + x2 + x4) == isum && a*x1 + b*x2 + e*x5 - j*(x1 + x2 + x5) == jsum && a*x1 + b*x2 + e*x5 - k*(x1 + x2 + x5) == ksum && a*x1 + c*x3 + f*x6 - l*(x1 + x3 + x6) == lsum && a*x1 + c*x3 + f*x6 - m*(x1 + x3 + x6) == msum && a*x1 + c*x3 + g*x7 - n*(x1 + x3 + x7) == nsum && a*x1 + c*x3 + g*x7 - o*(x1 + x3 + x7) == osum && a == 100&& b == (a + u1) && c == (a - u2) && d == (b + u3) && e == (b - u4) && f == (c + u5) && g == (c - u6) && h = = (d + u7) && i == (d - u8) && j == (e + u9) && k == (e - u10) && l == (f + u11) && m == (f - u12) && n == (g + u13) && o == (g - u14) && 0.1<=u1<=3 && 0.1<=u2<=3 && 0.1<=u3 <=3 && 0.1<=u4<=3 && 0.1<=u5<=3 && 0.1<=u6<=3 && 0.1<=u7<=3 && 0.1<=u8<=3 && 0.1<=u9<=3 && 0.1<=u10<=3 && 0.1<=u11<=3 && 0.1< =u12<=3 && 0.1<=u13<=3 && 0.1<=u14<=3 && 0.1 <= hsum <= 10000 && 0.1 <= isum <= 10000 && 0.1 <= jsum <= 10000 && 0.1 <= ksum <= 10000 && 0.1 <= 1 & 0.1 <= 0. = msum <= 10000 && 0.1 <= nsum < 10000 && -5000 <= osum <= -0.1 &&Element[x1 | x2 | x3 | x4 | x5 | x6 | x7، اعداد صحیح] }، {a، b، c، d، e، f، g، h، i، j، k، l، m، n، o، x1، x2، x3، x4، x5، x6، x7 ، hsum، isum، jsum، ksum، lsum، msum، nsum، osum، u1، u2، u3، u4، u5، u6، u7، u8، u9، u10، u11، u12، u13، u14}] از اینکه تا اینجا خواندید متشکرم
|
بهینه سازی interger محدود غیر خطی
|
30933
|
من سعی می کنم یک موشک پرتاب را با _Mathematica_ مدل کنم، اما از آنجایی که نمی دانم چگونه رانش را خاموش کنم، با مشکل کوچکی مواجه شده ام. من از قانون گرانش جهانی نیوتن به اضافه یک عبارت اضافه شده برای رانش موشک استفاده می کنم و سعی می کنم موقعیت آن را به عنوان تابعی از زمان پیدا کنم. این کد تا اینجاست (در حال حاضر در مرحله بسیار ابتدایی با جرم ثابت و بدون درگ اضافه شده است، به علاوه رانش هرگز متوقف نمی شود، که بزرگترین نگرانی من در حال حاضر است): (*ثابت گرانشی*) G = 6.672* 10^-11 (*جرم زمین و موشک*) M = AstronomicalData[Earth, Mass] m = 2800000 (*Rocket رانش*) T = 34020000 (*شعاع زمین*) r = AstronomicalData[زمین، شعاع] (*حل عددی مدلسازی تعامل گرانشی بین زمین و موشک پرتاب*) (*نکته: جرم موشک خواهد بود با گذشت زمان نیز تغییر دهید، درگ اضافه کنید*) soln = NDSolve[{ x''[t] == -(G M; x[t])/(x[t]^2 + y[t]^2 + z[t]^2)^(3/2))، y''[t] == -((G M y[ t])/(x[t]^2 + y[t]^2 + z[t]^2)^(3/2)) + 0.25 T/m، z''[t] == -(( جی ام z[t])/(x[t]^2 + y[t]^2 + z[t]^2)^(3/2)) + 0.75 T/m، x[0] == 0، y [0] == 0، z[0] == r، x'[0] == 0، y'[0] == 0، z'[0] == 0}، {x[t]، y [t]، z[t]}، {t، 0، 20000}، MaxSteps -> 10000000، روش -> StiffnessSwitching] RocketPlot = ParametricPlot3D[{x[t]، y[t]، z[t]} /. soln, {t, 0, 10000000}, AxesLabel -> {x, y, z}] آیا کسی میداند که آیا میتوان از دستورات شرطی در «NDSolve» استفاده کرد تا نیروی رانش در موقعیت یا زمان خاصی متوقف شود؟ هر گونه کمکی قدردانی خواهد شد، به سلامتی بچه ها.
|
مدل سازی پرتاب موشک با استفاده از NDSolve
|
50913
|
من می خواهم یک آرایه دو بعدی بزرگ از داده های آزمایش را رسم کنم. من به محورهای نمودار و برچسبهای تیک و همچنین یک نوار افسانه با استفاده از «BarLegend» نیاز دارم: ArrayPlot[ Array[RandomInteger[100] &, {100, 100}], PlotLegends -> Placed[Automatic, زیر], ImageSize -> 200, PlotLabel -> Test, FrameLabel -> {Axes, Dimensions}، FrameTicks -> Automatic، BaseStyle -> {FontSize -> 14} ] خروجی ای که دریافت می کنم این است  من از اندازه BarLegend راضی نیستم. من می خواهم BarLegend را با عرض و افست نمودار واقعی داشته باشم. اگر از «PlotLabel»، «FrameTicks» و «FrameLabel» استفاده نکنم، به درستی با اندازه تصویر مقیاس می شود، اما به همه آنها نیاز دارم. من از راه حل ها نیز خوشحال خواهم شد، که در حالت کلی کار می کند، اما نیاز به تنظیم تعدادی با دست دارد. تا کنون متوجه شده ام که می توانم افست افقی را با «PlotLegends -> Placed[BarLegend[Automatic, LegendMargins -> {{20, 20}, {0, 0}}], Below]» تغییر دهم، اما این کار را انجام می دهد. افسانه را کوچکتر نکنید از آنجایی که «BarLegend» «Graphics» را برنمیگرداند، من نمیتوانم فقط از «Scale[BarLegend[BlueGreenYellow، LegendMargins -> {{20، 20}، {0، 0}}]، 2] و غیره استفاده کنم. توجه: برای ترسیم دادههای آزمایشی، من از «ArrayPlot» به جای «ListContourPlot» و موارد مشابه استفاده میکنم، زیرا آنها بسیار کند میشوند. آرایه های بزرگ و حداقل ListContourPlot از همین مشکل رنج می برد.
|
اندازه BarLegend را کنترل کنید
|
58153
|
من یک DynamicModule کوچک تعاملی را کدنویسی کردهام تا به من در پردازش تصویر/بخشبندی پشتههای تصاویر میکروسکوپ تایم لپس کمک کند. من پس از نمایش یک پوشش برچسبدار در خارج از LocatorPane، با کاهش سرعت پاسخدهی مکانیابها در LocatorPane مواجه میشوم. در زیر یک اسکرین شات از DynamicModule که کاربر آن را با LocatorPane در مرکز صفحه می بیند (با دیسک یاب قرمز رنگ در سلول آبی)، تصاویر کوچکتر که برچسب ها و خطوط برجسته را در سمت چپ نشان می دهند و دکمه هایی که تماس را نشان می دهند، مشاهده می شود. توابع سمت راست:  در بالا مکان یاب قرمز رنگ LocatorPane به طور معقولی پاسخگو است و می تواند برای جابجایی ماوس و انتخاب اجزای مختلف برای عملکردهایی مانند اتصال، تعویض و برچسب زدن مجدد اجزا استفاده شود. با این حال، هنگامی که یک پوشش از برچسبهای اجزا را در پانل بالا سمت چپ تغییر میدهم (تغییر کنترل با استفاده از CheckBox در زیر تصویر پانل سمت چپ است) مکان یابها در LocatorPane مرکزی به شدت کند میشوند (تقریبا غیرقابل استفاده). با روشن کردن همپوشانی برچسب، اسکرینشات چگونه به نظر میرسد:  تنها کاری که من در اینجا انجام میدهم این است که یک همپوشانی از برچسبها در مرکز اجزاء در همان تصویر اجزای حوزه آبخیز رنگی که برای LocatorPane استفاده میشود (میخواستم همپوشانی برچسبها را در یک نمایشگر متفاوت قرار دهم از LocatorPane برای جلوگیری از شلوغی نمایشگر LocatorPane). برای من مشخص نیست که چرا همپوشانی برچسبها روی یک تصویر خارج از LocatorPane باید پاسخدهی مکان یاب را در LocatorPane کند کند. توجه داشته باشید که وقتی همپوشانی برچسب ها را خاموش می کنم، LocatorPane دوباره پاسخگو می شود. من همچنین سعی کردم از ImageCompose به جای Show[Overlay[...]] استفاده کنم و با LocatorPane که پاسخگو نیست همان نتایج را دریافت کنم. در اینجا کد حذف شده نشان میدهد که من چگونه همپوشانی، تابع برچسبگذاری نمودار و LocatorPane را پیادهسازی میکنم: (* کد روکش پویا*) Dynamic[ که[ (* این عبارت کدام برای پاسخ به روشن/خاموش کردن برچسبها استفاده میشود * ) showLabels == غلط، ستون[ { Dynamic[Image[Colorize[watershedMatrix[[currentFrame]]], ImageSize -> 450]] } ] (* close showLabels==False Column *) , showLabels == True, Column[ { plotLabelerFunctionOutput = Setting[Dynamic[ PlotLabelerFunction[watershedMatrix[[currentFrame]]]]; Dynamic[ نمایش[Colorize[watershedMatrix[[currentFrame]]]، plotLabelerFunctionOutput[[2]]، ImageSize -> 450] ] (* بستن پوشش پویا محصور *) } ] (* بستن showLabels==ستون واقعی *) ] (* بستن showLabels What *) ] (* بسته بندی دینامیک کل showLabels Which *) (* کد تابع برچسبگذاری که همپوشانی متنی برچسبها را در موقعیتهای مرکزی اجزا ایجاد میکند *) PlotLabelerFunction[matrixIn_List] := Block[{centroids, area, textTable, labelsOnlyPlot, riffledList, riffledSortedMesureList =, [matrixIn, Centroid]؛ textTable = ParallelTable[ Text[Style[centroids[[i, 1]], Large, Red, Bold], N[centroids[[i, 2]]]], {i, 1, Length[centroids]}]; labelsOnlyPlot = Graphics[textTable, Axes -> False, AxesOrigin -> {1, 1}, PlotRange -> {{1, Dimensions[matrixIn][[1]]}, {1, Dimensions[matrixIn][[2]] }}]؛ (* توجه داشته باشید که من همچنین سعی کرده ام نمودار برچسب دار را با ImageCompose به شرح زیر ایجاد کنم: Return[ImageCompose[matrixIn//Colorize,labelsOnlyPlot]] *) بازگشت[{textTable, labelsOnlyPlot}]; ] (* بستن بلوک *) (* کد LocatorPane *) LocatorPane[Dynamic[pts]، Dynamic@Image[Colorize[watershedMatrix[[currentFrame]]]، ImageSize -> 800]، LocatorAutoCreate -> True، Appearance -> {G [{قرمز، دیسک[]}، اندازه تصویر -> 10]، گرافیک[{آبی، دیسک[]}، اندازه تصویر -> 10]}] کندی مکان یاب ها هنگام تغییر برچسب ها واقعاً مفید بودن این کد را محدود می کند. هر ایده ای برای بازیابی پاسخگویی مکان یاب بسیار قدردانی می شود. با تشکر
|
کاهش سرعت غیرمعمول با LocatorPane/DynamicModule
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.