_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
14288
|
انتخاب نقطه ای که کمترین مختصات x/y مطلق را دارد از فهرست نقاط
|
|
41628
|
من میخواهم محاسباتی را بر روی دادههای سری زمانی نمونهبرداری نامنظم در فواصل زمانی انجام دهم - برای مثال به صورت ساعتی - به جای کل سریهای زمانی. کل مجموعه داده بر اساس زمان به فهرستهای فرعی از دادههای پیوسته تقسیم میشود، بنابراین هیچ شکاف زمانی زیادی در فهرست فرعی وجود ندارد. هر نقطه داده شامل یک مقدار زمانی است، اما داده ها به طور یکنواخت در زمان توزیع نمی شوند، بنابراین شاخص اعداد نمی تواند به عنوان یک پروکسی برای مدت زمان استفاده شود و من نتوانستم راهی برای استفاده از Partition پیدا کنم. داده ها در لیستی از چندین فهرست فرعی (طول متغیر) قرار دارند - اینها مجموعه داده های پیوسته هستند. من می خواهم این فهرست های فرعی را حفظ کنم، اما محاسبات را در فواصل زمانی (مثلاً ساعتی) در فهرست های فرعی انجام دهید. هر مجموعه داده پیوسته شامل مجموعه دیگری از فهرست های فرعی است، یکی برای هر نقطه داده، که در آن عناصر (یک عدد ثابت) مربوط به هر نوع اندازه گیری و زمان وجود دارد. فکر میکنم باید ابتدا دادهها را بر اساس مدت زمان به لایه دیگری از فهرستهای فرعی تقسیم کنم و سپس همان محاسبات را روی فهرستهای فرعی اعمال کنم. برای اطلاعات بیشتر: کدی که من در حال حاضر دارم، نامهایی را به هر نوع داده اختصاص میدهد و مقادیر پسزمینه را در لایه دوم فهرستها به صورت زیر محاسبه میکند. co=#[[همه،1]]&/@mainlist; co2=#[[همه، 3]]&/@mainlist; co2int=#[0]&/@(LinearModelFit[{#[[All,1]],#[[All,3]]}tr,{1,x},x]&/@mainlist; (*محاسبه رهگیری با استفاده از دو نوع اندازه گیری*) co2corr=co2-co2int (*با استفاده از رهگیری برای تصحیح پس زمینه CO2*) times=#[[All,15]]&/@mainlist من میخواهم محاسبات مشابهی را انجام دهم، اما برای مجموعه دادههای ساعتی در هر فهرست فرعی بهعنوان یک کل ساختار دادهها به نظر میرسد: mainlist= {; {(*اولین مجموعه داده cts*) (*{co,coerr,co2,co2err,...,{yyyy,MM,dd,hh,mm,ss}}*) {2*10^18,0.3,2*10^20,0.41,...{2004,12,18,04,18,22}}, ..., {3*10^18,0.35,2.1* 10^20,0.42,...{2004,12,18,06,19,42}} }, ...(*cts بیشتر مجموعه داده*) {(* مجموعه داده نهایی cts*) {2.3*10^18,...,{2004,12,29,19,4,53}}, ... } } با تشکر فراوان.
|
تقسیم بندی داده های سری زمانی در فهرست های فرعی بر اساس مدت زمان آنها
|
4151
|
من سعی می کنم به صورت بصری چندین توابع را که به یک آرگومان منفرد از $0 تا $1 $ بستگی دارد، مقایسه کنم. آنها یک ویژگی شعاعی را توصیف میکنند و بنابراین فکر کردم استفاده از یک نوع نمودار PieChart که در آن مقادیر تابع به عنوان یک تابع رنگ برای پر کردن پای استفاده میشود، خوب است. بهترین چیزی که من می توانم به آن بیابم موارد زیر است: SectorPlot[func_List, label_List, colorrange_: {0, 66.7}, opts : OptionsPattern[]] /; طول[func] == طول[برچسب] := ماژول[{div، len، بخشها، اندازه، گوه، نوار رنگ}، len = طول[func]; sektors = makectors[len]; سایز = 300; colorbar[colorFunction_: Automatic, range_: colorrange, divs_: 25] := DensityPlot[y, {x, 0, .1}, {y, First@range, Last@range}, (* مشخصات PlotRange ممکن را از گزینه ها حذف کنید ، که نوار را به هم می زند*) Evaluate[ FilterRules[{opts}, موارد[گزینهها[DensityPlot]، به جز[PlotRange -> _]]]]، AspectRatio -> 10، PlotRangePadding -> 0، PlotPoints -> {2، divs}، MaxRecursion -> 0، FrameTicks -> {None، Automatic, هیچ، هیچ}، ColorFunctionScaling -> False، ColorFunction -> colorFunction]؛ (* اکنون تابع پای*) wedge[fun_، {minangle_، maxangle_}، lab_] := نمایش[{ ParametricPlot[{v Cos[u]، v Sin[u]}، {u، minangle، maxangle}، { v, 0, 1}, Evaluate[FilterRules[{opts}, Options[ParametricPlot]]], ColorFunction -> (ColorData[{Rainbow، colorrange}][fun[#4]] &)، ColorFunctionScaling -> False، Mesh -> False، ImagePadding -> All، BoundaryStyle -> Directive[Thick، Black]، Frame - > نادرست، محورها -> نادرست، PlotRange -> {-1.2، 1.2}، پسزمینه -> شفاف]، Graphics@Text[ Style[lab, Bold, FontFamily -> Times]، { 1.1 Cos[Mean[{minangle, maxangle}]]، 1.1 Sin[Mean[{minangle, maxangle}]]}، { -Cos[ میانگین[{minangle, maxangle}]], -Sin[Mean[{minangle, maxangle}]]} ]}]؛ ردیف[{ نمایش[جدول[ گوه[func[[i]]، بخشها[[i]]، برچسب[[i]]]، {i، 1، len}]، ImageSize -> {Automatic, size}، ImagePadding -> 20]، Show[colorbar[ColorData[{Rainbow، colorrange}]، colorrange]، ImageSize -> {Automatic, size}، ImagePadding -> 20]}]] من از پاسخ های این پست برای تنظیم نوار رنگ در یک «ردیف» استفاده کردم. در اینجا یک مثال است. SectorPlot[{ (60 Sin[4.3 # + 0.3]) &, (50 Sin[12 # + 0.1]) &, (66 Cos[7.3 # + 0.3]) &, (60 Tan[1.2 #]) &, ( 60 Cos[23.5 # - 0.1]) &}، {1، 2، 3، 4، 5}، {0, 70}, BoundaryStyle -> Directive[Thick, Darker@Gray], PlotRange -> {-1.2, 1.2}]  همه چیز به نظر می رسد خوب است، اما با توجه به این واقعیت که ما عملکردهای PieChart بسیار قدرتمندی داریم، به نظر می رسد تلاش زیادی شده است. تصور کنید باید برچسب های طولانی تری ارائه دهم: SectorPlot[{ (60 Sin[4.3 # + 0.3]) &, (50 Sin[12 # + 0.1]) &, (66 Cos[7.3 # + 0.3]) &, (60 Tan [1.2 #]) &، (60 Cos[23.5 # - 0.1]) &}، {12345678901234567890، 12345678901234567890، 12345678901234567890، 12345678901234567890، 1234567890، 1234567890، 1234567890، 1234567890 70}, BoundaryStyle -> Directive[Thick, Darker@Gray], PlotRange -> {-2, 2}]  به دایره تغییر مقیاس توجه کنید نمودار من مطمئن هستم که می توانم عملکرد خود را خیلی بیشتر برای کنترل خودکار این کار تقویت کنم، از همه پیشنهادات استقبال می شود. اما سوال اصلی من این خواهد بود: آیا راه ساده تری وجود دارد که از دستورات داخلی «SectorChart»، «PieChart» و غیره همراه با یک تابع رنگ شعاعی استفاده کند؟ (البته من هنوز به نوار رنگ نیاز دارم.)
|
PieChart با عملکرد رنگآمیزی/رنگ شعاعی
|
14949
|
کمک برای تابع «صادرات» کاملاً نامشخص است. چگونه می توانم گزینه هایی را برای فرمت خروجی خود مشخص کنم؟ طبق مستندات، PNG از خروجی خاکستری پشتیبانی می کند. اما این کار نمی کند، من هنوز یک تصویر RGB دریافت می کنم. صادرات[somefile.png، چیزی، ColorSpace -> Grayscale]
|
صادرات png مقیاس خاکستری
|
22777
|
من سعی می کنم مدل فضای حالت را برای سیستم زیر ایجاد کنم:  اما کد زیر مدل فضای حالت را ایجاد نمی کند. من انتظار دارم: tf = TransferFunctionModel[{{1/s}، {1/(s + 2)}}، s] ssm = StateSpaceModel[tf] چیزی که من انتظار دارم $A است = \begin{bmatrix} -2 & 0 \\\ 1 & 0 \end{bmatrix}$ $B = \begin{bmatrix} 0 \\\ 1 \end{bmatrix}$ $C = \begin{bmatrix} 0 & 1 \\\ 1 & 0 \end{bmatrix}$ $D = \begin{bmatrix} 0 \\\ 1 \end{bmatrix}$ اما چیزی که من دریافت میکنم $A = \begin{bmatrix} 0 & 1 \\\ 0 & -2 \end{bmatrix}$ $B = \begin{bmatrix} 0 \\\ 1 است \end{bmatrix}$ $C = \begin{bmatrix} 2 & 1 \\\ 0 & 1 \end{bmatrix}$$D = \begin{bmatrix} 0 \\\ 0 \end{bmatrix}$ معادلات حالت عبارتند از: $$\dot{x_1}(t) = -2 x_1 (t) + w_1 (t) $$ $$\dot{ x_2}(t) = x_1(t) + u(t)$$$$y_1(t) = x_2(t)$$$y_2(t) = \dot{x}_2(t)$$ که در آن $w_1(t)$ نشان دهنده نویز سفید اضافه شده به سیستم است و $x_2(t)$ نشان دهنده خطای سیستم، $e$ است. چگونه باید مدل تابع انتقال خود را برای ایجاد چنین مدل فضای حالت وارد کنم؟
|
استفاده از مدل تابع انتقال برای تولید مدل فضای حالت
|
33866
|
 چرا _Mathematica_ و _Wolfram|Alpha_ بر اساس یک کد نتایج متفاوتی می دهند؟ میدانم که عبارت «7.85» _ Wolfram|Alpha_ درست است.
|
Mathematica نتیجه اشتباه می دهد در حالی که Wolfram|Alpha صحیح است
|
50539
|
من این ماتریس A = {{17/25، 3/25، 5/25، 0، 0}، {5/18، 5/18، 7/18،1/18، 0}، {4/21، 9/21، 4/21، 0، 4/21}، {0، 0، 3/4، 1/4، 0}، {3/4,1/4, 0, 0, 0}} و من میخواهم این ماتریس باینری شود، میخواستم اینگونه باشد {{1, 1, 1, 0, 0}, {1, 1 , 1,1, 0}, {1, 1, 1, 0, 1}, {0, 0, 1, 1, 0}, {1, 1, 0, 0, 0}} آیا تابعی در ریاضیات وجود دارد که این کار را انجام دهد؟ یا باید برنامه نویسی کنم؟ اگه میشه لطفا کمکم کنید؟ با تشکر (:
|
نحوه باینریزه کردن یک ماتریس
|
28116
|
من می خواهم یک تابع وقت گیر را اجرا کنم: TimeConstrained[f[x],maxseconds] و بتوانم حداکثر ثانیه را در حین اجرا (افزایش یا کاهش حداکثر زمان) با استفاده از یک نوار لغزنده تغییر دهم. در حالت ایده آل، زمانی که حداکثر ثانیه را کمتر از زمانی که قبلا مصرف کرده است کاهش دهم، متوقف می شود. من میتوانم چنین عملکردی را در f پیادهسازی کنم، اما باید این کار را برای تمام fهایی که میخواهم ایجاد کنم، انجام دهم، بنابراین این راه قابل بحث نیست. پیشاپیش متشکرم، تئودور.
|
تغییر دینامیکی زمان محدود حداکثر زمان
|
28113
|
من دو لیست از داده های سری زمانی دارم. یکی از لیست ها روزانه است و به این صورت است. daily={{2011, 7, 1, 6, 0, 0.}, 284606., 16735.3}, {{2011, 7, 2, 6, 0, 0.}, 285283., 16669.9}, {{2011 ، 7، 3، 6، 0، 0.}، 287529., 16445.5}} و فهرستی دیگر که ساعتی است. ساعتی={{2011، 7، 1، 6، 0، 0.}، {3، 861، »، 2 }}، {{2011، 7، 1، 7، 0، 0.}، { 3، 270، ، 2 }}، {{2011، 7، 1، 8، 0، 0.}، {3، ، ,2 }}} من می خواهم این دو لیست را ادغام کنم تا دو مقدار در لیست روزانه در لیست ساعتی مربوطه تکرار شوند. برای داده های داده شده، نتیجه به این صورت خواهد بود. merged={{2011, 7, 1, 6, 0, 0.},3, 861, , 2 , 284606., 16735.3}, {{2011, 7, 1, 7, 0,0. }, 3, 270, , 2 , 284606., 16735.3}, {{2011, 7, 1, 8, 0, 0.}, 3, , ,2 , 284606., 16735.3}}} من می خواهم این دو مجموعه را بر اساس سال-ماه-روز مطابقت دهم داده ها بخش زمانی از داده های روزانه را می توان نادیده گرفت. من در نهایت یک حلقه for را کدنویسی کردم که از طریق هر دو لیست برای انجام ادغام تکرار می شد (پس از چندین تلاش برای انجام این کار به روشی زیباتر). چیزی که من به دنبال آن هستم، روشی مناسب برای انجام این کار در Mathematica است، نه یک حلقه For که می توانستم در C انجام دهم. هر گونه کمکی بسیار قدردانی خواهد شد. پیدا کردن محل تلاقی دو لیست تاریخ
|
ادغام داده های سری زمانی روزانه و ساعتی
|
8409
|
من طرح خود را طوری تنظیم کرده ام که دقیقاً آنطور که دوست دارم به نظر برسد. حداقل روی صفحه نمایش این کار را انجام می دهد. با این حال، پس از صادرات، فقط فرمت های بیت مپ یکسان به نظر می رسند. برای PDF و EPS، به نظر می رسد FontSize نادیده گرفته می شود و خطوط مشخص نمی شوند، بنابراین هنگام کاهش مقیاس کل طرح، خطوط در رابطه ضخیم تر می شوند. آیا یک راه ساده برای رندر کردن کل مطلب به صورت یک پی دی اف مناسب با همه چیز (از جمله فونت ها) مشخص شده و در اندازه صحیح وجود ندارد؟! ویرایش: بنابراین با دو مشکل متفاوت مواجه شدم: اول اینکه Adobe Illustrator به نحوی نمیتوانست تمام متنی را که Mathematica خروجی میدهد در PDF نمایش دهد. بنابراین گزینه طرح کلی از درون Mathematica بسیار راحت است. دوم اشتباه من (جدید) در تعیین اندازه فونت با «Scaled[0.02]» بود که به وضوح آن چیزی نبود که میخواستم. اکنون آن را به اندازه نقطه ثابت تغییر دادم.
|
مشکل فونت ها هنگام صادر کردن یک نمودار دو بعدی به فرمت های برداری
|
31152
|
کد زیر را در نظر بگیرید: Grid[Table[x, {4}, {7}], Background -> {4 -> LightRed}] این ستون 4 را برجسته می کند:  Grid[Table[x, {4}, {7}], Background -> {None, {4 -> LightRed}}] این ردیف برجسته میشود 4:  چگونه یک سلول جداگانه، مثلا ردیف 3، ستون 5 را برجسته می کنید؟
|
تغییر رنگ پس زمینه یک عنصر در یک Grid
|
2414
|
من سعی می کنم این را اجرا کنم: domain := {n, 0, 10}; Plot[n، domain] اما کار نمی کند. در عوض، پیام Plot::pllim را تولید می کند: دامنه مشخصات محدوده به شکل {x, xmin, xmax} نیست. و Plot[n, domain] را برمی گرداند. چرا؟ من همچنین جایگزین هایی مانند استفاده از `=`، یا تلاش برای تعریف Domain[n_] = {n, 0, 10} را امتحان کرده ام، اما به نظر می رسد که همه اینها فایده ای نداشته است.
|
مشکل در تعریف متغیر در Mathematica
|
44818
|
فرض کنید من تابعی از یک متغیر «f» دارم، بسته به برخی پارامترهای دیگر «a» و «b»، برای مثال: «fun[f_,a_,b_] := Sin[a*f] + Cos[b* f]` من می توانم این تابع را برای برخی از مقادیر مستقل پارامترهای a و b رسم و دستکاری کنم: Manipulate[Plot[fun[f,a,b], {f, 0, 10}], {a,0,5},{b,0,5}]`  حالا، فرض کنید من دوست دارند مقادیر گسسته ای به این پارامترها بدهند و هر دو را همزمان تغییر دهند. به عنوان مثال، من دو نقطه را تعریف می کنم: «A = Sequence[1،1]؛» و «B = Sequence[4،2]؛» می توانم این نمودار را انجام دهم: «Plot[fun[f,A]، {f. 0، 10}» یا «Plot[fun[f,B]، {f، 0، 10}]» اما وقتی سعی میکنم آنها را ترکیب کنم، به منظور گنجاندن امکان انتخاب دستی بین «A» یا 'B', 'Manipulate[Plot[fun[f, X], {f, 0, 10}], {X, A, B}]' من یک نمودار خالی به دست میآورم... در عوض، میخواهم یک با دو دکمه A و B که مربوط به دو جفت مقادیر مختلف برای پارامترهای a و b است، رسم کنید. من سعی کردم از List[ ] به جای Sequence[ ] استفاده کنم، اما این کار نیز انجام نشد! Row[ ] رو هم امتحان کردم، چند بریس اضافه کردم اما هیچ اتفاقی نیفتاد... :( چیکار کنم؟ مشکل کدم کجاست؟ پیشاپیش از همه ممنونم!
|
چگونه لیست پارامترها را دستکاری کنیم؟
|
44364
|
من کد زیر را برای شبیه سازی یک نوسانگر میرا شده Clear[x, v, K] نوشته ام. K = 5.0; m = 0.75; b = 0.05; Fo = 0.75; Ω = 2.80; x[0] = 0.; v[0] = 0.; FinalTime = 150; Δt = 0.005; مراحل = دور[FinalTime/ Δt]; Do[t = n*Δt; F[n] = - K*x[n] - b*v[n] + Fo*Sin[Ω*t]; v[n + 1] = v[n] + (F[n]/m)*Δt; x[n + 1] = x[n] + v[n + 1]*Δt, {n, 0, Steps}]; xdata = جدول[{n*Δt, x[n]}, {n, 0, Steps}]; ListPlot[xdata, AxesLabel -> {t, x[t]}, PlotLabel -> Driving Frequency = 2.80 , PlotStyle -> PointSize[0.0005]] من یک مبتدی در Mathematica هستم، پس ابتدا این را درک کنید. کلاسی که این برای آن است بیشتر یک آزمایشگاه مکانیک است تا درس ریاضی (ظاهرا). به هر حال. من با این نمودار خوبی از نوسانگر به دست میآورم، و میتوانم ببینم که در نهایت در کجا به حالت پایدار میرسد. میخواستم بدونم چند کار رو چطور انجام بدم 1. شروع نمودار را از صفر به سمت راست حرکت دهید - مثلاً آن را از 100 شروع کنید - تا دامنه و فرکانس حالت پایدار راحت تر دیده شود. 2. نشان دهید که ماکزیمم ها کجا هستند (بخشی از این تمرین رابطه بین فرکانس و دامنه است) 3. من واقعاً می خواهم بیش از یک فرکانس رانندگی (امگا پایتخت) را در یک نمودار نشان دهم، که نشان می دهد که ثابت نهایی فرکانس حالت فقط به جرم بستگی دارد. امیدوارم واضح باشه که میخوام چیکار کنم دلیل آن تا حدی این است که در حالی که میتوانم فرکانس حالت پایدار را فقط با اندازهگیری آن از روی صفحه نمایش اندازهگیری کنم، راه بهتری برای انجام آن میخواستم. به هر حال، هر کمکی قابل قدردانی است. اگر من به روشی کاملاً اشتباه به این موضوع برخورد کرده ام، به من اطلاع دهید. و من امیدوارم که این خیلی زائد نبوده باشد -- من نتوانستم چیزی را در اینجا پیدا کنم که به نظر می رسید دقیقاً با آنچه باید انجام می دادم مطابقت داشته باشد و این یکی از آن موقعیت هایی است که من در حال یادگیری این موضوع هستم.
|
حرکت شروع یک نمودار به سمت راست، یافتن ماکزیمم در یک نوسانگر
|
33781
|
من می خواهم تابع بازگشتی برای محاسبه میانگین حسابی یک بردار بنویسم. برای $X(n)=\\{1,2,3,\ldots, n\\}$، فرمول ${\rm Mean}(X(n))=((n-1)\, { =============================================================================================================================# ? Meen[x_] := ( اگر [طول[x] == 1، بازگشت[x]، n = طول[x] - 1؛ y = x[[1 ;; n]]؛ نتیجه = 1/(n + 1)*(n*Meen[x[[1 ;; n]]] + x[[n + 1]]]] X = {1، 2، 3، 4، 5}; Meen[X] > > {9/5} >
|
تابع بازگشتی برای محاسبه میانگین حسابی یک بردار
|
55218
|
من در حال ایجاد یک D20 قابل تنظیم برای پرینت سه بعدی با استفاده از OpenSCAD با کد زیر هستم: factor=5; $fn=10; PHI=(1+sqrt(5))/2; //برگرفته از: http://en.wikipedia.org/wiki/Icosahedron#Cartesian_coordinates //به طور خاص: http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Icosahedron&oldid=568753314#Cartesian_coordinates = [مختصات_دکارتی POINTS [0,-1,-PHI]، [0،-1،+PHI]، [0،+1،-PHI]، [0،+1،+PHI]، [-1،-PHI،0]، [-1،+PHI،0]، [+1،-PHI،0]، [+1،+PHI،0]، [-PHI،0،-1]، [+PHI،0،-1]، [-PHI،0،+1] , [+PHI,0,+1] ]*factor; FACES =[ [1،3،11]، [1،11،6]، [1،6،4]، [1،4،10]، [1،10،3]، [3،5،7] ، [3،7،11]، [3،5،10]، [11،6،9]، [11،7،9]، [0،6،9]، [0،6،4]، [ 0,8,4], [10،8،4]، [10،8،5]، [2،8،5]، [0،2،9]، [0،2،8]، [7،2،9]، [5 ,2,7]]; تابع normal(n) = //موقعیت مرکز nامین صورت را محاسبه می کند (که بردار عادی صورت نیز نامیده می شود) POINTS[FACES[n][0]]/3 + POINTS[FACES[n][1] ]/3 + POINTS[FACES[n][2]]/3 ; //کره ها در هر راس hull(){ for(i=[1:12]){ translate(POINTS[i-1]) sphere(.0001); } } یک ایکوساهدر دارای 12 رأس است که با POINTS داده می شود و وجه ها (مثلث ها) توسط سه گانه در FACES تشکیل می شوند که هر عدد i عنصر i-امین لیست POINTS است. OpenSCAD از قرارداد C استفاده می کند که در آن عنصر اول 0 است، نه 1. تاس های معمولی به گونه ای شماره گذاری می شوند که برای قالب های N وجهی، تعداد یک طرف معین و عدد در طرف مقابل به N+1 می رسد. چگونه می توانم به Mathematica بگویم ترتیب چهره ها را پیدا کند به طوری که ONE باید در صورت داده شده توسط FACES[[1]] قرار گیرد و همه اعداد دیگر باید دارای ویژگی N+1 در بالا باشند. برای یک جامد معین که به عنوان قالب عمل می کند، آیا شرط دیگری وجود دارد که باید اعمال کنم؟ به عنوان مثال آیا لازم است یا بهینه اعمال یا بررسی شود که مجموع اعداد در اطراف یک راس (یا یال؟) معین بیشتر از مقدار معینی از مجموع یک راس یا یال دیگر نباشد؟ از این تصویر (https://en.wikipedia.org/wiki/Dice#mediaviewer/File:6sided_dice.jpg) به نظر می رسد که در یک D6 معمولی یک راس مجاور 4،5،6 وجود دارد و بنابراین راس مقابل در مجاورت 1،2،3 است. در اینجا داده ها در قالب Mathematica آمده است: PHI=(1+Sqrt[5])/2; POINTS = {{0,-1,-PHI}، {0،-1،+PHI}، {0،+1،-PHI}، {0،+1،+PHI}،{-1،-PHI، 0}، {-1،+PHI،0}، {+1،-PHI،0}، {+1،+PHI،0}، {-PHI،0،-1}، {+PHI,0,-1} , {-PHI,0,+1} , {+PHI,0,+1} }; چهره ها ={ {1،3،11}،{1،11،6}، {1،6،4}، {1،4،10}،{1،10،3}، {3،5،7} , {3,7,11}, {3,5,10},{11,6,9},{11,7,9}, {0,6,9}, {0,6,4}, { 0,8,4}, {10،8،4}،{10،8،5}، {2،8،5}، {0،2،9}، {0،2،8}، {7،2،9}، {5 ,2,7}};
|
ترتیب چهره ها در D20 چگونه است؟ چگونه می توانم ترتیب چهره ها را در یک D-n بهینه کنم؟
|
4157
|
من فهرستی به شکل {{a1,b1}->{x1,y1},{a2,b2}->{x1,y2},...} دارم که در آن {ai,bi} می تواند {} باشد. میدانم که عناصر فهرست را میتوان با «{___} -> {_، _}» مطابقت داد، اما نمیدانم چگونه فهرستی از این فرم را مطابقت دهم. پس چگونه می توانم آن را مطابقت دهم؟ **به روز رسانی** : منظورم تست الگو بود: برای تست اینکه آیا یک لیست به این شکل است یا خیر
| |
47481
|
من با ارزیابی درون خطی بازی کردهام و به این نتیجه رسیدهام که قرار دادن «Dynamic@» در داخل سلول درون خطی راحتتر است، بنابراین شروع کردم به جستجوی راهی برای حذف کامل تایپ کردن آن. من سعی کردم از «CellEvaluationFunction» و «CellProlog» استفاده کنم، اما موفق نشدم. چگونه می توانم به این امر برسم؟ همچنین، بهتر است بسته بندی با «Dynamic[]» فقط در ارزیابی سلول های درون خطی (که در سلول های متن معمولی اتفاق می افتد) رخ دهد.
|
بسته بندی در ارزیابی برای سلول درون خطی
|
43348
|
هنگام اعمال واریانس ('Variance[10]') یا انحراف استاندارد ('StandardDeviation[10]') برای یک مقدار ثابت در Mathematica، آیا بازده باید صفر باشد؟ چیزی که من از «StandardDeviation[10]» دریافت میکنم این خطا است که «standardDeviation::rectt: آرایه مستطیلی مورد انتظار در موقعیت 1 در StandardDeviation[10]» است. چطوری درستش کنم؟
|
واریانس/انحراف استاندارد با یک Vaule ثابت
|
59450
|
لطفاً کسی به من کمک کند تا این دستور را مخفف کنم > ContourPlot[{x^2 - 2 y^2 == 1, x^2 - 5 y^2 == 1, x^2 - 10 y^2 == 1} , {x, > -15, 15}, {y, -15, 15}, GridLines -> {{-15, -14, -13, -12، -11، -10، -9، -8، > -7، -6، -5، -4، -3، -2، -1، 0، 1، 2، 3، 4، 5، 6 ، 7، 8، 9، 10، 11، 12، 13، > 14، 15}، {-15، -14، -13، -12، -11، -10، -9، -8، -7، -6، -5، -4، -3، -2، -1، > 0، 1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8، 9 , 10, 11, 12, 13, 14, 15}}] این به کار میرود: 
|
خطوط شبکه در یک طرح
|
58317
|
من یک طرح و یک جدول دارم که سعی می کنم آنها را در یک فایل با هم ترسیم کنم. من یک مثال کار دارم، اما کامل نیست. من یک لیست را صادر می کنم، اما کاما و پرانتز را نگه می دارد، این تنها مشکل تا کنون است. صادرات[dir، {طرح، جدول}]; من سعی کردم از CreateDocument استفاده کنم، اما این با مشکلات قالببندی غیرقابل قبول همراه است. قطع شدن طرح و غیره. من روشی را می شناسم که کار می کند، اما خودکار نیست. ادغام دستی سلول های خروجی برای نمودار و جدول، سپس ذخیره انتخاب به عنوان. **به روز رسانی با راه حل:** طبق پیشنهاد mfvonh من از row استفاده کردم و مشکلم حل شد. صادرات[ کارگردان، ردیف[{نقشه، جدول}]]
|
چندین گرافیک را به یک فایل صادر کنید
|
11097
|
با استفاده از «DistributionChart»، میتوانید از بین چندین سبک با نام «ChartElementFunction» انتخاب کنید: ChartElementData[DistributionChart] {Density، DensityQuantile، FadingQuantile، GlassQuantile، HistogramDensity، LineDensity، TransityDensity , Quantile, Smooth Density} آیا راهی برای کنترل پارامترهای آنها وجود دارد؟ به نظر نمی رسد اسناد و مدارک بیان کنند. * * * مشکل این است که پیش فرض ها برای داده های من کمتر از حد مطلوب هستند. این موارد را در نظر بگیرید: با استفاده از SmoothDensity:  با استفاده از HistogramDensity:  با استفاده از «LineDensity»:  واضح است که «SmoothDensity» داده ها را به شدت نادرست نشان می دهد (فقط با نسخه «LineDensity» مقایسه کنید). ویولنها همگی باید شبیه ویولنهای 2 و 9 باشند. «هیستوگرام تراکم» کار بهتری دارد اما وضوح آن وحشتناک است. 100 نقطه داده در هر اندازه وجود دارد که حدود 70 مورد از آنها در کلاس بالا قرار می گیرند -- که برای ترسیم نوارهای بیشتر باید تعداد زیادی امتیاز باشد. میخواهم به «HistogramDensity» بگویم که از سطلهای بیشتر/کوچکتر، و/یا «SmoothDensity» برای صاف کردن کمتر استفاده کند. این چگونه ممکن است؟
|
کنترل پارامترهای سبک های مختلف DistributionChart
|
38941
|
من یک رابطه بازگشتی دارم که اگر به صورت بسته بیان شود، به صورت تصاعدی رشد می کند. من باید این تابع را یکپارچه کنم. اگر من آن را ترسیم کنم، فکر می کنم _Mathematica_ عود را به صورت عددی در هر سطح ارزیابی می کند، بنابراین عود به یک عبارت بزرگ تبدیل نمی شود. با این حال، به نظر میرسد که «NIintegrate» در تلاش است تا معادلهای به شکل بسته برای ادغام پیدا کند، حتی وقتی پردازش نمادین را خاموش میکنم. من تمام گزینههایی را که میتوانم به آن فکر کنم، از جمله استخراج رابطه خود با یک تابع، افزودن «Simplify» به تکرار، امتحان کردهام، و کاملاً گیج شدهام که چگونه میتوانم _Mathematica_ را مجبور به توقف استفاده از دستکاری نمادین برای عبارتی کنم. شرایط $2^{100}$ دارد. کسی ایده ای دارد؟ HOWavefunctions = تابع[{q, n}، RecurrenceTable[{y[i + 1] == Sqrt[2/(i + 1)]*q*y[i] - Sqrt[i/(i + 1)]* y[i - 1]، y[0] == 1/(Pi^0.25*E^(0.5*q^2))، y[1] == Sqrt[2]*q*y[0]}، y، {i، 0، n}]] n = 100; Plot[HOWavefunctions[q, n][[n + 1]]^2, {q, 14.05, 15}] NIintegrate[HOWavefunctions[q, n][[n + 1]]^2, {q, 14.05, 15 }] (اگر $n$ را به $15$ کاهش دهید، هر دو به خوبی کار می کنند.) حدس می زنم، در نهایت، چیزی که من به دنبال آن هستم، راهی است که به «Table Recurrence» بگویم که «تنبلی» را ارزیابی کند، یعنی زمانی که همه متغیرها دارای مقادیر عددی هستند، یک عبارت را ارزیابی کنید، و هرگز رابطه را به صورت نمادین گسترش ندهید. من سعی کردم «Simplify» را در تکرار وارد کنم، اما _Mathematica_ ظاهراً مرا نادیده گرفت.
|
اجبار RecurrenceTable + NIintegrate برای ارزیابی تنبلی
|
43346
|
من برای یافتن مجموعه ای از معادلات دیفرانسیل حرکت یک جفت جرم، «m1» و «m2» که توسط یک فنر ثابت «k» به هم وصل شده اند، گیج شده ام. طول کشیده نشده فنر 'L' است و شرایط اولیه عبارتند از. `x1[0]=0، x2[0]=L+a، x1'[t]=0، x2'[t]=0`. «x1[t]» و «x2[t]» موقعیتهای جرمهای «m1» و «m2» در هر زمان «t» هستند. من از دینامیک لاگرانژ برای یافتن معادلات دیفرانسیل حرکت استفاده کردم، اما مطمئن نیستم که کدهای من درست باشند. و من هیچ ایده ای ندارم که برای یافتن معادلات دیفرانسیل باید شرایط اولیه را در کجا قرار دهم. کسی میتونه کمکم کنه؟ نیازها[Variational Methods`]; T = 0.5*m1*x1'[t]^2 + 0.5*m2*x2'[t]^2; V = 0.5 * k * (x2 [t] - x1 [t] - L)؛ تاخیر = T - V; eqn[n_] = EulerEquations[lag, {x1[t], x2[t]}, t];
|
چگونه معادلات دیفرانسیل حرکت را با استفاده از دینامیک لاگرانژ بدست آوریم؟
|
9428
|
فرض کنید من ماتریسی به نام داده دارم. به نظر می رسد می توانم «داده» را با استفاده از «ArrayPlot» یا «MatrixPlot» رسم کنم: data = {{1, 0, 1}, {0, 0, 1}}; imgSize = 200; Grid[{{ ArrayPlot[data, ImageSize -> imgSize], MatrixPlot[data, ImageSize -> imgSize] }}]  بنابراین، توسط بهنظر میرسد پیشفرض «ArrayPlot» و «MatrixPlot» فقط سبکهای متفاوتی را ارائه میدهند. من می توانم پارامترهای سبک را برای به دست آوردن همان سبک تنظیم کنم: Grid[{{ ArrayPlot[data, ImageSize -> imgSize, FrameTicks -> All, ColorRules -> {0 -> White, 1 -> Blue}], MatrixPlot[data, ImageSize -> imgSize، ColorRules -> {0 -> سفید، 1 -> آبی}] }}]  تفاوت اساسی بین «ArrayPlot» و «MatrixPlot» چیست؟
|
تفاوت اساسی بین ArrayPlot و MatrixPlot چیست؟
|
33652
|
راه درست برای ایجاد یک بردار احتمال تصادفی $p={p_1,\ldots,p_n} \in {(0,1)}^n$ که $\sum_i p_i=1$، به طور یکنواخت در $(n- توزیع شده است) چیست؟ 1)$-بعدی سیمپلکس؟ چیزی که من دارم فواصل = جدول[{0، 1}، {i، n}] RandomPoint := Block[{a}, a = RandomVariate[UniformDistribution[Intervals]] است. a/Total[a]]; اما مطمئن نیستم که این درست باشد. به ویژه، مطمئن نیستم که تفاوتی با موارد زیر داشته باشد: RandomPoint := Block[{a}, a = Table[Random[], {i, n}]; a/Total[a]]; و دومی به وضوح بردارها را به طور یکنواخت توزیع نمی کند. آیا کد اول درست است؟
|
بردارهای احتمال n بعدی توزیع شده یکنواخت
|
51298
|
در حال تلاش برای مدلسازی ابری از جرمهای نقطهای که بر اساس گرانش عمل میکنند، چیزی که با آن مشکل دارم حذف مواردی است که فاصله اقلیدینی = 0 است، اگر بخواهم این کار را با یک دستور If در تابع نیروهایم انجام دهم، NDsolve از تعداد زیادی شکایت میکند. متغیرهای وابسته فکر میکنم، اما فکر میکنم این اشتباه در استفاده/درک من از NDsolve است. هنوز در حالت کار قرار ندارند n = 20; g = 1; pos = RandomReal[{-10, 10}, {n, 3}]; masses = RandomReal[{1, 50}, n]; Tmax = 20; نیروها[xp_، yp_، zp_] := مجموع [ جرم[[i]]/ فاصله اقلیدسی[{xp، yp، zp}، {x[i][t]، y[i][t]، z[i] [t]}]^2، {i، 1، n}] Graphics3D[ Table[ Sphere[pos[[i]]، ((انبوه[[i]]*4)/(3*Pi))^(1/3)/5] , {i, 1, n}] , PlotRange -> 11.5] sol = NDSolve[ Flatten@Table[ { (x[i])''[t] == نیروهای[x[i][t]، y[i][t]، z[i][t]][[1]]/ جرم[[i]]، (y[i])''[t] == نیروها[x[i][t]، y[i][t ]، z[i][t]][[2]]/ جرم[[i]]، (z[i])''[t] == نیروها[x[i][t]، y[i] [t]، z[i][t]][[3]]/ جرم[[i]]، (x[i])'[0] == 0، (y[i])'[0] == 0، ( z[i])'[0] == 0، x[i][0] == pos[[i، 1]]، y[i][0] == pos[[i، 2]]، z [i][0] == پوز[[i، 3]] }، {i، 1، n}]، Flatten@Table[ { x[i][t]، y[i][t]، z[i][t] }، {i، 1، n }]، {t، 0، Tmax}]
| |
22771
|
برای کمک به توضیح مشکل من، سلول زیر را در نظر بگیرید:  اولین چیزی که باید به آن توجه کنید این است که برجسته سازی نحو وجود دارد. دوم، من می توانم ریاضیات را به خوبی چاپ کنم. یعنی من $x^2$ را به جای `x^2` می بینم. در نهایت، علائم مساوی به خوبی تراز می شوند. منظورم از خوب را در یک ثانیه توضیح خواهم داد. در حال حاضر، من هیچ ایده ای ندارم که چگونه سلولی را که در بالا نشان دادم ایجاد کنم. بگذارید منظورم را از این توضیح دهم. به طور پیشفرض «سبک سلولهای جدید تایپ شده» «ورودی» و «نوع قالب سلولهای ورودی جدید» «StandardForm» است (در V9 میتوانید این را در منوی Preferences -> Evaluation ببینید).  برای ایجاد سلولی شبیه به سلولی که در بالا نشان داده ام، اما دقیق نیست، باید موارد زیر را تایپ کنم: `متغیر `` Space` `=` `Space` `1` `;` `Enter` `var` `Space x 13` `=` `Space` `x` `Ctrl + 6` `2` `→```` این موارد زیر را ایجاد می کند. توجه داشته باشید که علائم مساوی کاملاً همسو نیستند.  13 بار زدن Space آن چیزی نیست که من آن را روش زیبا برای تراز کردن علائم مساوی می نامم. آنچه من انتظار دارم این است که 6 بار Space را بزنید تا علائم مساوی را تراز کنید زیرا این یک فونت monospace است. **سوال:** آیا راهی برای تغییر FrontEnd وجود دارد تا ترتیب دستورات صفحه کلید: متغیر Space `=` `Space` `1` `;` `Enter` `var` `Space x 6 ``` `` Space` `x` `Ctrl + 6` `2` `→` ``` اولین تصویر بالا را ایجاد می کند و من می توانم آن را ارزیابی کنم؟ بگذارید آنچه را که تا کنون امتحان کرده ام توضیح دهم. **(تلاش 1)** تغییر نوع قالب بندی سلول های ورودی جدید به InputType. با استفاده از مجموعه دوم دستورات صفحه کلید بالا، آنچه را که مورد نظر است دریافت می کنم، اما ارزیابی سلول به من خطا می دهد. MakeExpression::boxfmt: InputForm در MakeExpression[FormBox[RowBox[{RowBox[{variable,=,1}],;}],InputForm],InputForm] یک نوع قالب بندی جعبه نیست. نوع قالب بندی جعبه هر عضوی از $BoxForms است. >> **(تلاش 2)** تغییر نوع قالب سلول های ورودی جدید به Raw InputType. من سعی میکنم از مجموعه دوم دستورات صفحهکلید بالا استفاده کنم و میتوانم علائم مساوی را تراز کنم، اما توانایی چاپ ریاضی را از دست میدهم و برجسته کردن نحو را از دست میدهم. من قادر به ارزیابی سلول هستم.  **(تلاش 3)** نگه داشتن نوع قالب سلول های ورودی جدید به عنوان StandardForm. من از اولین مجموعه دستورات صفحه کلید برای تولید تصویر سوم استفاده می کنم. سپس براکت سلول را هایلایت می کنم و به «InputForm» تبدیل می کنم (از طریق «Shift + Ctrl + I»). این موارد زیر را به دست می دهد.  سپس می توانم چند فاصله اضافه کنم تا علائم مساوی را تراز کنم.  سپس «x^2» را به $x^2$ تغییر میدهم. برخلاف **(تلاش 1)**، من می توانم این سلول را ارزیابی کنم. اگرچه این به من چیزی را می دهد که آرزو دارم، اما برای انجام آن یک راه خسته کننده است.
| |
24644
|
من میخواهم یک محصول متقاطع انجام دهم که شامل بردار ماتریسهای پائولی $\vec \sigma = \left( {{\sigma _1},{\sigma _2},{\sigma _3}} \right)$; برای مثال $\vec \sigma \times \left( {1,2,3} \right)$. s:= جدول[PauliMatrix[i], {i, 1, 3}]; Cross[s,{1,2,3}] کد بالا کار نخواهد کرد. تنها راهی که می توانم به آن فکر کنم استفاده از روشی است که به تازگی از آقای جادوگر یاد گرفتم: ReleaseHold @ Block[{PauliMatrix}، Hold @@ {Cross[s,{1, 2, 3}]}] اما من برای درک چنین محصول متقاطع ساده ای از نوشتن چنین کد طولانی احساس ناراحتی می کنید. راه بهتری هست یا نه؟ * * * **بهروزرسانی** J.M. متد Cross[Unevaluated /@ PauliMatrix[Range[3]]، {a,b,c}] را ارائه میکند اما معلوم میشود که وقتی یکی از a,b,c صفر باشد، کد خطا خواهد داد یک درمان توسط J.M در نظر خود ارائه شده است. اما من اینجا می پرسم که چرا وقتی b c همه غیر صفر هستند در حالی که با مولفه صفر ناموفق هستند، جواب درست می دهد؟
|
یک محصول متقاطع ماتریس-بردار
|
35100
|
من سعی می کنم مشتق تابع 'g[x]' را در زیر رسم کنم که در آن 'g[x]' به عنوان ریشه یک معادله دیگر تعریف شده است. با این حال، من در حال دریافت پاسخ های مزخرف برای مشتق. هر توصیه ای بسیار قدردانی خواهد شد! کد ساده شده زیر است: jRa[T3_] := 10^-5/(1 + 5*10^-8/T3) jRb[x_, T3_] := x*1.3*10^-4/(10^-4) + x*(1 + 10^-6/(10^-5 - T3))) g[x_?NumericQ] := (T3 /. x، 10^-7، 2*10^-5}، PlotRange -> همه] s2 = Plot[g'[x]، {x، 10^-7، 2*10^-5}، PlotRange -> همه] g'[.9*10^-5]
|
مشتق عددی نادرست تابعی که از FindRoot استفاده می کند
|
11090
|
در _MMA_ (8.0.0/Linux)، سعی کردم با استفاده از دستور Export[s4s5mov.mov, listOfFigures] یک انیمیشن بسازم و خروجی را دریافت کردم  با کمی تحقیق می توان در مرکز اسناد خواند که  و من فکر می کردم **راهی برای غلبه بر این محدودیت _در MMA_** وجود دارد. **ویرایش** در اینجا یک کد نمونه از مسئله انیمیشن معکوس آمده است: moveP = Table[Show[ ParametricPlot[{Sin[x], Cos[x]}, {x, 0, 2 \[Pi]}, AxesLabel - > {x, y}]، گرافیک[{قرمز، PointSize[Large]، Point[{Sin[(n \[Pi])/8]، Cos[(n \[Pi])/8]}]}] ], {n, 0, 15}] Export[~/Desktop/point.avi، moveP] یک avi مانند این تولید می کند:  (گیف دستکاری شده تا شبیه avi باشد)
|
صادرات به Quicktime در نسخه لینوکس؟
|
6714
|
من سعی میکنم از «WeatherData[]» استفاده کنم تا دما، رطوبت، سرعت باد، پوشش ابر... را در یک مکان خاص به من بدهد (مطمئن نیست چگونه). من فقط اطلاعات روزهای هفته (به عنوان مثال دوشنبه تا جمعه) را برای 83 سال گذشته می خواهم. چگونه میتوانم فهرستی از تمام این تاریخها در قالبی («DateList» یا «DateString») تهیه کنم که «WeatherData[]» بتواند از آن استفاده کند؟
|
تعیین تاریخ روزها
|
31999
|
من سعی می کنم به صورت گرافیکی یک ماتریس فاصله را با عناصر مشابه به صورت بصری در گروه ها نمایش دهم. ماتریس اصلی من دارای عناصر به ترتیب تصادفی است، بنابراین اولین کاری که انجام میدهم این است که ترتیب آن عناصر را با استفاده از «DirectAgglomerate» Needs[HierarchicalClustering] ClusteringPermutation[distanceMatrix_, linkage_] تغییر دهم:= ماژول[{شاخصها، خوشه} , Indeces = Range[Length @ distanceMatrix]; cluster = DirectAgglomerate[distanceMatrix, Indeces, Linkage -> Linkage]; Reverse @ ClusterFlatten[cluster] ] تابع کلی من برای جابجایی ماتریس به این صورت است: PermuteMatrix[distanceMatrix_, linkage_] := Module[{newOrder}, newOrder = ClusteringPermutation[distanceMatrix, linkage]; distanceMatrix[[newOrder, newOrder]] ] یک ماتریس مثال داده شده است: sampleMatrix = {{1, 1, 0, 0, 1}, {1, 1, 0, 0, 1}, {0, 0, 1, 1, 0}، {0، 0، 1، 1، 0}، {1، 1، 0، 0، 1}}؛ PermuteMatrix[sampleMatrix، Single] > > {{1, 1, 0, 0, 0}, {1, 1, 0, 0, 0}, {0, 0, 1, 1, 1}, {0, 0, 1, 1, 1}, {0 > ,0, 1, 1, 1}} > ماتریس اکنون با خوشه های مشابه با هم بودن سپس نتیجه را به عنوان یک نقشه حرارتی رسم می کنم در حالی که همان جایگشت را روی برچسب های عنصر اعمال می کنم. همه چیز خوب کار می کند تا زمانی که به ماتریس هایی با اندازه بیش از 250 x 250 برسم. در این مورد، هسته _Mathematica_ به دلایلی هنگام ارزیابی «DirectAgglomerate» از کار می افتد. آیا این محدودیت عملکرد است یا من کاری را به وضوح اشتباه انجام می دهم؟ هر گونه کمکی بسیار قدردانی خواهد شد. من قطعاً در خوشه بندی متخصص نیستم. شاید راه کاملا متفاوتی برای این وجود داشته باشد؟ UPDATE (09.10.13) سعی کرد از «حداقل سفارش پهنای باند» همانطور که توسط bills پیشنهاد شده است استفاده کند، اما به سرعت با مشکلاتی در ماتریس های بزرگتر مواجه شد که در آن گروه هایی از نمونه های مشابه شکسته شدند. یک مثال در اینجا آمده است: mSubset={{0, 0, 0.272352, 0, 0.272364, 0.272261, 0, 0.272269}, {0, 0, 0.272501, 0, 0.272512,14, 0, 0,272514,10. 0.272419}، {0.272352، 0.272501، 0، 0.272038، 0، 0، 0.272158، 0}، {0، 0، 0.272038، 0، 0.272049، 402049، 402049، 0.2 {0.272364، 0.272514، 0، 0.272049، 0، 0، 0.272169، 0}، {0.272261، 0.272411، 0، 0.271947، 0، 0، 0، 0، 0، 6، 0،2 0.272158، 0، 0.272169، 0.272068، 0، 0.272075}، {0.272269، 0.272419، 0، 0.271954، 0، 0، 0.2720}Orig = در هر mut، PermuteMatrix[msubset, Single] {r, c} = MinimumBandwidthOrdering[msubset, Method -> Sloan]; {r2, c2} = MinimumBandwidthOrdering[msubset, Method -> RCMD, RefinementMethod -> None]; {ArrayPlot[msubset], ArrayPlot[permutedMatrixOrig], ArrayPlot[msubset[[r, c]]], ArrayPlot[msubset[[r2, c2]]]}  من سعی کردم با روش و گزینه های اصلاح بازی کنم اما هنوز نتوانستم تمام نمونه های خود را به طور کامل گروه بندی کنم. همچنین متوجه شدهام که برای ماتریسهای بسیار بزرگ، شاخصهای من برای سطرها و ستونها متفاوت است - آیا این ارتباطی با متقارن نبودن ماتریسهای من دارد؟
|
DirectAgglomerate برای ماتریس های بزرگ کار نمی کند
|
14233
|
من فهرست m = {{x == 0، y == 0.29264681456942615}، {x == 30، y == 0.2419119568894183}، {x == 50، y == 0.1485707، y == 0.148516 y == 0.05437093382683481}، {x == 90، y == 1.`}} و من میخواهم واحد را فقط برای مقدار «y» به درصد تغییر دهم. بنابراین خروجی مورد نظر من m = {{x == 0، y == 29.264681456942615%}، {x == 30، y == 24.19119568894183%}، {x == 50، y == 14.69469% خواهد بود. {x == 70، y == 5.437093382683481}، {x == 90، y == 100%}} چگونه می توانم این کار را انجام دهم؟
|
مقادیر سطح {3} در یک لیست را به درصد تبدیل کنید
|
59451
|
تابع استاندارد DiagonalMatrix قابل کامپایل نیست، بنابراین سعی کردم خودم را بنویسم: diagMat = Compile[{{vec, _Real, 1}}, Module[{size = Length[vec], matr}, matr = Table[0, {size }، {اندازه}]؛ Do[matr[[i, i]] = vec[[i]]، {i، اندازه}]; matr] ]; در حالی که این تابع کار می کند، کامپایل نمی شود. (این را با انجام Export[test.c,diagMat] بررسی می کنم، آیا راه ساده تری برای انجام این کار وجود دارد؟) پیغام خطا را می دهد: > CCodeGenerate::wmreq: عبارت > تابع[{vec,iCompile$67,matrCompile$68},Block[{i=iCompile$67,matr=matrCompile$68},{matr[[i,i]]=vec[[i]],i,matr}]] > نیاز به ارزیابی ریاضیات دارد. این تابع تولید خواهد شد اما می توان انتظار داشت که هنگام اجرا با یک کد خطای غیر صفر شکست بخورد. >> من مطمئن نیستم که اینجا چه مشکلی دارد، زیرا تمام توابعی که استفاده می کنم قابل کامپایل هستند. با تشکر
|
DiagonalMatrix کامپایل شده است
|
38943
|
من سعی می کنم به رویکرد Mathematica در برنامه نویسی و دستکاری لیست عادت کنم و با یک چیز دست و پنجه نرم می کنم. بگویید که من یک تابع 'f' دارم که لیستی از دو مقدار را می گیرد و لیستی از دو مقدار را برمی گرداند. من همچنین فهرستی از دوتایی ها دارم، `c = {{1, 2}, {1, 3}, {1, 4}, {2, 3}, {2, 4}, {3, 4}}`. برای هر دو برابر در «c»، میخواهم فهرستی از چهار مقدار را برگردانم: دو تای آنها صفر، و آنهایی که شاخصهای مربوطه در «c» دارند باید با اعمال تابع «f» به دو برابر در «c» تعریف شوند. . بگذارید چند نمونه را نشان دهم. برای مقدار «{1،3}»، میخواهم «{ f[{1,3}][[1]]، 0، f[{1,3}][[2]]، 0 } را برگردانم «، و برای «{2،3}»، «{ 0، f[{2،3}][[1]]، f[{2،3}][[2]]، 0}» را میخواهم . وقتی سعی میکنم با استفاده از «نقشه» و سایر عملیاتهای فهرست استاندارد Mathematica، راهحل خوبی پیدا کنم، کاملاً تحت تأثیر این مشکل قرار میگیرم. رویکردی که من امتحان کردهام این بود که روی «c» نگاشت و سعی میکردم بسته به مقادیر «c»، مقادیری را به لیستی از صفرها اختصاص دهم، اما من در مورد چگونگی انجام آن گم شدم. من اساساً می توانم آنچه را که می خواهم با یک حلقه انجام دهم: result = {}; انجام[ لیست = {0، 0، 0، 0}؛ لیست[[x[[1]]]] = f[x][[1]]; فهرست[[x[[2]]]] = f[x][[2]]; AppendTo[نتیجه، فهرست]، {x، c}] اما میخواهم رویکرد بهتری را یاد بگیرم. در اینجا، من حتی نمیدانم چگونه عملیات درون حلقه «Do» را زیباتر انجام دهم، زیرا چیزی شبیه Map[(list[[x[[#]]]] = f [x][[#]]) &, {1,2}] کار نمی کند. من از هر گونه پیشنهاد و کمکی با این مشکل استقبال می کنم.
|
نگاشت تابعی که مقادیری را به یک لیست از طریق یک لیست دیگر اختصاص می دهد
|
35632
|
من تازه وارد Mathematica هستم و سعی می کنم نحوه استفاده از Maximize را بیابم. Maximize[Log[n]^(1/Log[n]),n] باید راه حلی در $e^e$ بدهد. با این حال در Mathematica شما چیزی دریافت نمی کنید. راه درست این کار چیست؟
|
نحوه به حداکثر رساندن[Log[n]^(1/Log[n])، n]
|
43533
|
من مجموعه ای از لیست ها را دارم که توصیفگرهای مولکولی را نشان می دهند. من باید تشخیص دهم که کدام توصیفگرها همبستگی بالایی دارند و جفت های همبسته را حذف کنم. من میتوانم اتصال را با اختصاص یک عدد به هر فهرست توصیفگر و ایجاد لبههایی که با معیارهای همبستگی من مطابقت دارد، نشان دهم، و تصاویری شبیه به این ایجاد کنم:  یافتن رئوس هایی که دارای اتصالات زیادی هستند چندان دشوار نیست، و من می توانم این مجموعه داده را به انواع عناصر زیر تقسیم کنم: edges = # /. فهرست -> DirectedEdge & /@ {{1، 2}، {2، 3}، {1، 3}، {4، 5}، {5، 6}، {7، 8}، {8، 9}، {9، 10}، {11، 12}، {13، 14}، {14، 15}، {15، 16}، {16، 17}، {18، 19}، {19، 20}، {20، 21}، {21، 18}}؛ رتبه ها = {4، 12، 6، 3، 21، 14، 1، 17، 20، 13، 2، 19، 11، 15، 10، 8، 9، 7، 5، 16، 18}؛ نمودار[برچسب[#، رتبهها[[# /. DirectedEdge -> List]]] & /@ edges، ImagePadding -> 10، VertexLabels -> Name]  هر راس دارای یک رتبه ای که به آن اختصاص داده شده است، و این رتبه ها به عنوان برچسب لبه نشان داده می شوند (عنصر 1 مربوط به رتبه در دم است از یال هدایت شده، بنابراین رتبه راس 20 16 است. چیزی که من اکنون با آن دست و پنجه نرم می کنم این است که این لیست را طبق قوانین زیر بیشتر حذف کنم: 1. تعداد رئوس باقی مانده را به حداکثر برسانید. 2. رئوس را با پایین ترین رتبه نگه دارید. جفت رئوس در زنجیره ها و حلقه ها، از مجموع رتبه ها به عنوان مقایسه کننده استفاده کنید. انتخاب تصادفی بر اساس این قوانین، نمودار نمونه باید به خروجی زیر منجر شود (به استثنای رئوس 17 و 15، که با نگه داشتن خروجی دلخواه = {20، 18، 1، 17، 15، مرتبط هستند). 10، 7، 4، 6، 11} به این نکته اشاره کردهام که @MrWizard به دنبال یافتن همسایگانی بوده است کمک کنید، اما من هنوز در حال اعمال آن کد در موقعیتم هستم. # مثالها زنجیره طول 4 را در نظر بگیرید. با بررسی، حداکثر تعداد راسهایی که می توانیم بدون وجود همبستگی (لبه) بین این دو نگه داریم 2 است. ترکیبات را می توان با تعیین جایگشت Range@4 و پیدا کرد. مواردی را که اعداد در جفت متوالی هستند حذف کنید. سپس جفتها را با مقادیر رتبه جایگزین کنید تا جفت رئوس نگهداشته شوند: DeleteCases[Permutations[Range@4, {2}], {x_, y_} /; Abs[x - y] == 1 || y < x] (* {{1, 3}, {1, 4}, {2, 4}} *) مجموع /@ (% /. {1 -> 13, 2 -> 20, 3 -> 17, 4 -> 1}) {30، 14، 21} چون جفت {1،4}، که مربوط به رئوس 10 و 7 است، کمترین رتبه ترکیبی را دارد، اینها عبارتند از دو راس که در زنجیره نگه داشته می شوند. یک زنجیره 3 عضوی همیشه راس میانی خود را از دست می دهد، زیرا قانون 1 می گوید که ما سعی می کنیم تعداد راس ها را در نتیجه به حداکثر برسانیم. حلقه 3 عضوی تنها به یک راس کاهش می یابد، بنابراین راس را با کوچکترین رتبه می گیریم، که با بررسی راس 1 است. مشکل من به شناسایی شکل یک ویژگی در نمودار خلاصه می شود (زنجیره، حلقه) تا بتوان قانون مناسب را اعمال کرد و سپس فرآیند فوق را اصلاح کرد تا نیازی به تعامل دستی نداشته باشد.
|
استفاده از نمودار برای جمع آوری لیست های همبسته
|
38940
|
روز دیگر متوجه یک مشکل جالب با Mathematica در مک شدم. هنگامی که من در برنامه Mathematica هستم و سعی می کنم یک فایل mathematica را با گزینه Open در منوی فایل باز کنم، کادر محاوره ای باز همانطور که انتظار می رود ظاهر می شود. با این حال، اگر من مجبور باشم چندین پوشه را در اعماق سلسله مراتب سیستم فایل خود به پوشه ای با فایل های ریاضی زیادی بروم، عملیات کادر محاوره ای باز به نقطه ای غیرقابل استفاده تبدیل می شود. علائم به شرح زیر است. وقتی میخواهم در لیست فایلهای موجود پیمایش کنم، پنجره و برنامه Mathematica برای 20-30 ثانیه ثابت میشوند. سپس به طور غیرقابل پیش بینی به لیست می پرد و دوباره برای 20-30 ثانیه دیگر ثابت می شود. این بارها و بارها تکرار می شود و باز کردن فایلی که واقعاً می خواهم باز شود غیرممکن می شود. من مانیتور فعالیت MacOS را در حالی که این اتفاق میافتد باز کردم و متوجه شدم که فرآیند coreservicesd از کنترل خارج میشود و بیش از 80 تا 90 درصد از چرخههای ساعت پردازنده را به خود اختصاص میدهد و com.apple.IconServicesAgent بیشتر چرخههای ساعت باقی مانده را در اختیار میگیرد. حدس من این است که قسمت جلویی Mathematica به دلایلی با Mac OSX Mavericks خوب بازی نمی کند. من فکر می کنم که مخصوص Mathematica است، زیرا من هیچ مشکلی با سایر برنامه ها ندیده ام. کسی تجربه مشابه یا راه حلی داره؟
|
رابط کاربر گفتگوی باز آهسته در Mac OSX Mavericks
|
43569
|
من در حال تولید تعدادی گرافیک با استفاده از _Mathematica_ هستم که حاوی متن هستند. افزودن متن به گرافیک یک چالش قابل توجه بوده است، اما من در نهایت به موارد زیر رسیدم: testg = Graphics[{Inset[ Graphics[Polygon[{{0, 0}, {10, 0}, {10, 10 }، {0، 10}}]، ImageSize -> {90، 90}]، {Left، Center}، {Left، Center}]، Inset[Graphics[ Inset[Cell[TextData[{StyleBox[Text One\nText Two\n, FontFamily -> Arial, FontSize -> 30, TextAlignment -> Left, LineSpacing -> {1, 0}], StyleBox[Text Three، FontFamily -> Arial، FontSize -> 12, TextAlignment -> Left, LineSpacing -> {1, 0}]}]]], ImageSize -> {125, 90}, ImageMargins -> 0, ImagePadding -> None, Aspect Ratio -> Full], {Right, Center }, {Right, Center}]}, ImageSize -> {220, 90}, Aspect Ratio -> Full] شما بدون شک مشاهده خواهد کرد که گرافیک نهایی با قرار دادن گرافیک واقعی (برای اهداف نمایشی، آن را فقط یک مستطیل ساخته ام) و سپس یک سلول با متن تولید می شود. من مجبور شدم اندازه مستطیل را متناسب با متن تنظیم کنم، و اندازه متن را به صورت آزمایشی و خطا به صورت دستی تنظیم کرده ام. اندازه تصویر ترکیبی از دو گرافیک مجزا با کمی padding است. سوال من این است که چگونه می توانم اندازه این گرافیک را هنگام صادرات تغییر دهم؟ من می خواهم تصاویری با وضوح بسیار بالاتر برای استفاده در محیط چاپ ایجاد کنم. Export[test.png, testg] تنظیم ImageSize در صادرات باعث تغییر اندازه PNG می شود، اما دو گرافیک Inset را افزایش نمی دهد. من به راهی برای انجام این کار نیاز دارم. از آنجایی که من تصاویر بسیار زیادی تولید خواهم کرد، می خواهم این کار را در _Mathematica_ انجام دهم. هر گونه کمکی قدردانی خواهد شد. جایگزین: من در واقع **بسیار** تازه به _Mathematica_ هستم، بنابراین به رویکردی بهتر از روش خودم نیز علاقه مند هستم.
|
تغییر اندازه گرافیک با درج در هنگام صادرات
|
37805
|
چگونه می توانم سرعت دستکاری اشیاء Graphics3D را در اینجا افزایش دهم؟ در حال حاضر به طرز دردناکی کند است و من در حال از دست دادن هستم. من بسیاری از پستهای دیگر را بررسی کردهام و آنچه را که میتوانم بر اساس آنها پیادهسازی کردهام، اما کمترین تأثیر را روی سرعت داشته است. من پیاده سازی را امتحان کرده ام: * کاهش زوایای استفاده شده به گام های 10 درجه * حافظه گذاری * پویا (در سطوح مختلف برای توابع مختلف اعمال می شود) * کد راه اندازی برای دستکاری * گزینه TrackedSymbols برای دستکاری * استفاده با (هم در داخل و هم در خارج دستکاری برای عملکردهای فعلی در Initialization) من در حال ساختن نمایشی از چرخش بردارها در زوایای اویلر هستم. من آخرین چرخش را حذف کردم زیرا سرعت در حال حاضر بسیار کند است. (پیشاپیش بابت ارسال کل کد و قالب بندی ضعیف اینجا و آنجا عذرخواهی می کنم، که من انتخاب کرده ام که به همین صورت باقی بماند تا بتوان آن را کپی و در Mathematica جایگذاری کرد.) Manipulate[ Graphics3D[{ (* اندازه یک جعبه گرافیکی را به ناحیه تجسم را ثابت کنید *) graphicsBox، (* محورهای مختصات اصلی *) origCoordAxes، (* بردارها یک بار چرخانده شدند *) بردارها RotatedOnce[ψ], (* بردارها دو بار چرخیده *) vectorsRotatedTwice[ψ, θ], (* چرخش سطح صفحه اول *) planeSurfaceFirstRotation[ψ], (* سطح صفحه چرخش دوم *) planeSurfaceSecondRotation[ψ, BoxS - θtyle]} > دستورالعمل[Opacity[.1]]، ViewVertical -> {0, 0, -1}, ViewPoint -> {-12, -10, -5} ], {{ψ, 60}, 1, 91, 10}, {{θ, 40}, 1, 91، 10}، مقدار دهی اولیه :> (x0 = {2، 0، 0}؛ y0 = {0، 2، 0}؛ z0 = {0, 0, 2}; x1[ψ_] := x1[ψ] = RotationMatrix[ψ Degree, z0]. x0; y1[ψ_] := y1[ψ] = چرخش ماتریس[ψ درجه، z0]. y0; z1[ψ_] := z1[ψ] = چرخش ماتریس[ψ درجه، z0]. z0; x2[ψ_، θ_] := x2[ψ، θ] = چرخش ماتریس[θ درجه، y1[ψ]]. x1[ψ]; y2[ψ_، θ_] := y2[ψ، θ] = چرخش ماتریس[θ درجه، y1[ψ]]. y1[ψ]; z2[ψ_، θ_] := z2[ψ، θ] = چرخش ماتریس[θ درجه، y1[ψ]]. z1[ψ]; graphicsBox = Sequence[EdgeForm[None], Opacity[0], Cuboid[{0, 0, 0}, {1.25, 1.25, 1.25}], Cuboid[{0, 0, 0}, {-1.25, -1.25, -1.25}] ]; origCoordAxes = دنباله[ سیاه، تیرگی[.25]، پیکان[لوله[{{0، 0، 0}، {1، 0، 0}}، 0.005]]، متن[سبک[\!\(\*SubscriptBox [\(x\)، \(0\)]\)، مشکی، بزرگ]، {1.2، 0، 0}]، پیکان[Tube[{{0، 0، 0}، {0، 1، 0}}، 0.005]]، Text[Style[\!\(\*SubscriptBox[\(y\)، \(0\) ]\)، سیاه، بزرگ]، {0، 1.2، 0}]، پیکان[لوله[{{0، 0، 0}، {0، 0، 1}}، 0.005]]، متن[سبک[\!\(\*SubscriptBox[\(z\)، \(0\)]\)، سیاه، بزرگ]، {0، 0، 1.2}] ]؛ vectorsRotatedOnce[ψ_] := vectorsRotatedOnce[ψ] = دنباله[ قرمز، کدورت[1]، پیکان[لوله[{{0، 0، 0}، x1[ψ]}، 0.01]]، متن[سبک[\! \(\*SubscriptBox[\(x\)، \(1\)]\)، مشکی، بزرگ]، (1.2 x1[ψ])]، متن[سبک[ψ، روشنتر@آبی، بزرگ]، ((1/3) (x1[ψ] + x0))]، سبز، پیکان[لوله[{{0 , 0, 0}, y1[ψ]}, 0.01]]، Text[Style[\!\(\*SubscriptBox[\(y\), \(1\)]\)، مشکی، بزرگ]، (1.2 y1[ψ])]، متن[سبک[ψ، روشنتر@آبی، بزرگ]، ((1/3) ( y1[ψ] + y0))]، آبی، پیکان[لوله[{{0، 0، 0}، z1[ψ]}، 0.01]]، متن[ سبک[\!\(\*SubscriptBox[\(z\)، \(1\)]\)، سیاه، بزرگ]، (1.2 z1[ψ])] ]; vectorsRotatedTwice[ψ_, θ_] := vectorsRotatedTwice[ψ, θ] = دنباله[ Lighter@Red, Opacity[.3], Arrow[Tube[{{0, 0, 0}, x2[ψ, θ]}, 0.01] ]، Text[Style[\!\(\*SubscriptBox[\(x\), \(2\)]\)، مشکی، بزرگ]، (1.2 x2[ψ، θ])]، متن[ سبک[θ، روشنتر@سبز، بزرگ، تیرگی[1]]، ((1/ 3) (x2[ψ، θ] + x1[ψ]))]، روشنتر@سبز، پیکان[لوله[{{0، 0، 0}، y2[ψ، θ]}، 0.01]]، روشنتر@آبی، پیکان[لوله[{{0، 0، 0}، z2[ψ، θ]}، 0.01]]، متن[سبک[\!\(\*SubscriptBox[\(z\ )، \(2\)]\)، سیاه، بزرگ]، (1.2 z2[ψ، θ])]، متن[سبک[θ، روشنتر@سبز، بزرگ، تیرگی[1]]، ((1/3) (z2[ψ، θ] + z1[ψ]))] ]; planeSurfaceFirstRotation[ψ_] := planeSurfaceFirstRotation[ψ] = دنباله[ کدورت[.2]، دستورالعمل[آبی، درخشش[آبی]، Speccularity[0]]، Dynamic@Rotate[surfaceX2[ψ درجه[[1]]، 0 , {0, 0, 1}]، Dynamic@Rotate[surfaceX2[ψ Degree][[1]], π/2, {0, 0, 1}] ]; PlaneSurfaceSecondRotation[ψ_, θ_] := planeSurfaceSecondRotation[ψ, θ] = دنباله[ کدورت[.2]، دستورالعمل[سبز، درخشش[سبز]، خاصیت[0]]، چرخش دینامیک@چرخش[چرخش[سطحX2][θ] [1]]، درجه ψ، {0، 0، 1}]، 3 π/2، x1[ψ]]، Dynamic@Rotate[چرخش[سطحX2[θ درجه][[1]]، درجه ψ - π/2،{0، 0، 1}]، 3 π /2، x1[ψ]] ]; سطح X2[α_] := گشت و گذار
|
چگونه سرعت دستکاری با Graphics3D را افزایش دهیم
|
22519
|
من یک اختلال عصبی دارم که اگر به صفحه سفید کامپیوتر نگاه کنم، دچار میگرن می شوم. برای مبارزه با این موضوع، موارد زیر را در بالای تمام نوتبوکهای Mathematica خود قرار دادهام: SetOptions[EvaluationNotebook[]، پسزمینه -> RGBColor[0.0، 0.0، 0.0]، FontColor -> RGBColor[1.0، 1.0، 1.0]، FontS -> 16 ] با این کار پس زمینه سیاه و حروف سفید می شوند. با این حال، برجسته سازی سینتکس داخلی Mathematica تغییر نمی کند. برای خواندن برجسته کردن نحو باید به صورت دستی وارد این قسمت شوم: در ویرایش -> ترجیحات -> رنگ آمیزی نحو -> سایر موارد: * نظرات -> مگنتا * رشته ها -> زرد روشن * سراسری -> آبی روشن در ویرایش -> ترجیحات - > رنگ آمیزی نحو -> متغیرهای محلی. * متغیرهای محلی ماژول با -> سبز روشن. * آرگومان های تابع و نام های الگو -> سبز روشن. * متغیرهایی که با استفاده در آرگومان ها خاص ساخته می شوند -> Sky Blue. دستورات بالا به طور دائم برجسته سازی نحو را تغییر می دهند. در صورت امکان، من می خواهم بتوانم تغییرات فوق را در دفترچه یادداشت Mathematica انجام دهم تا تغییرات فقط بر دفترچه ای که من در آن کار می کنم تأثیر بگذارد. بنابراین، سؤال من این است ... سؤال: آیا به جای انجام مراحل بالا به صورت دستی، وجود دارد. دستوری که می توانم در بالای فایل قرار دهم که این تغییرات را برای من ایجاد کند؟
|
نحو با کنتراست بالا - برجسته سازی
|
37802
|
من می خواهم بتوانم با جبرهای بیرونی صریح فضاهای برداری محاسبه کنم. به عنوان مثال، با توجه به فضای برداری واقعی $V$ از ماتریس های $3 \times 3$، من می خواهم عباراتی از شکل $v\wedge w\ در \Lambda^2 V$ را در نظر بگیرم و می خواهم Mathematica بفهمد که $v\ wedge w=-w\wedge v$ و $v\wedge w+v\wedge t=v\wedge (w+t)$ و غیره. به طور خاص، من میخواهم بتوانم عملگرهای خطی را بر روی $\Lambda^2 V$ بر اساس عناصر تجزیه پذیر و گسترش آن با خطی بودن به همه عناصر. به عنوان مثال، من می خواهم یک محصول داخلی را تعریف کنم $$B(x\wedge y,z\wedge w)=\langle x,y\rangle \langle z,w\rangle-\langle x,w\rangle\ langle y,z\rangle$$ و Mathematica بفهمد که $$B(e_1\wedge e_2+e_3\wedge e_4,e_1\wedge e_2-e_3\wedge e_4)=0,$$ که در آن $e_1,e_2,e_3,e_4\در V$ متعارف هستند. تاکنون، تلاشهای من این بود که Mathematica را فریب داد تا فکر کند $v\wedge w$ جفت مرتب شده «{v,w}» است، اما مشکل اینجاست که این فقط باعث میشود محاسبات برای بردارهای _decomposable_ کار کنند، زیرا فکر میکند که $e_1\ wedge e_2+e_3\wedge e_4=(e_1+e_3)\wedge (e_2+ e_4)$، یعنی، `{e1,e2}+{e3,e4}={e1+e3,e2+e4}`، اما من میخواهم این موضوع را رد کنم. دستور \wedge در Mathematica معنی ندارد (فقط یک نمایش خوب را ایجاد می کند)، و من سعی کردم از TensorWedge[,] استفاده کنم، اما نمی توانم آن را به طور واضح به نتایج عبارات پاسخ دهم. من همچنین چند بسته را امتحان کردم، مانند «گراسمن» و «ریچی»، اما احساس میکنم باید راه آسانتری برای انجام این کار وجود داشته باشد... آیا نظری دارید؟
|
محاسبات در جبر بیرونی
|
50531
|
من میخواهم یک قانون خودکار سلولی جدید به صورت زیر تعریف کنم {{1, _, 1} -> 0, {1, _, 0} -> 1, {0, _, 1} -> 1, {0, _, 0} -> 0} که در آن _ نشان دهنده Blank در ریاضیات است. چگونه می توانم این را در mathematica کدنویسی کنم؟
|
تعریف قانون جدید اتوماتای سلولی
|
43344
|
من سعی می کنم بفهمم که چگونه می توان MMA 9 Spikey را به صورت ریاضی برای ارسال به یک چاپگر سه بعدی نشان داد. طبق این صفحه، _به ویژه، spikey ها برای نسخه 2 و بالاتر بر اساس یک دوازده وجهی هذلولی با تزئینات به جای یک ایکوساهدر انباشته هستند._ چگونه می توانم این تزیینات را نشان دهم؟ یک فایل stl از یک شش ضلعی لوزی شکل (و برای همه علاقهمندان در اینجا موجود است) ایجاد شده است. با این حال، این دورترین چیزی است که من پیشرفت کرده ام. هر گونه کمکی قدردانی خواهد شد.
|
چگونه به صورت ریاضی MMA 9 Spikey را نشان دهیم؟
|
17563
|
من به دانش آموزان یاد می دهم که چگونه از Mathematica استفاده کنند. من میخواهم یک مجموعه مشکل ایجاد کنم که سلولهایی با سبک خاص (احتمالاً ورودی یا سبک جدیدی که یک نوع ورودی است) قفل شده باشد تا دانشآموزان اصلا نتوانند آنها را ببینند یا فقط یک مکاننمای غیرقابل ارزیابی ببینند. اما من همچنین یک سلول در دفترچه یادداشت می خواهم که به شخصی با رمز عبور (مثل من) اجازه دهد تا این سلول های پنهان را قابل مشاهده و ارزیابی کند. اعتبار اضافی: خیلی خوب است اگر بتوانم این سلول ها را دوباره قفل کنم تا به شکل پنهان خود بازگردند. امتیاز: شاید سلول باز کردن قفل نباید در نوت بوک باشد، اما می تواند عملکردی در یک نوت بوک خارجی باشد که روی نوت بوک مجموعه مشکل کار می کرد. در حال حاضر با داشتن دو دفترچه، یکی با پاسخ و دیگری بدون آنها، ایده اصلی را انجام می دهم. اما این زشت است و با تغییر نظر من منجر به خطاهای همگام سازی می شود. ایده ها استقبال می شود. واضح است که ساده تر بهتر است.
|
ایجاد یک نوت بوک که دارای سلول هایی با رمز عبور سبک خاص محافظت شده است
|
13412
|
من کلاسی را تدریس می کنم که در آن دانش آموزان یک آزمایشگاه هفتگی در Mathematica انجام می دهند. آنها این کار را در یک آزمایشگاه کامپیوتر انجام می دهند، و چون تعداد آنها زیاد است و فقط یکی از من است، آنها را تشویق می کنم که به یکدیگر کمک کنند. متأسفانه، این بدان معناست که من آزمایشگاههای زیادی را با همان دستورات «Plot» یا همان راهحلهای «مثال خودت را بساز» و غیره دریافت میکنم. کاری که میخواهم انجام دهم، به نوعی «تصادفی کردن» آزمایشگاه زمانی که هر دانش آموز آن را باز می کند. برای ساده نگه داشتن مسائل، اجازه دهید سوالی را در نظر بگیریم که به نظر می رسد > جذر عدد زیر را بیابید: # در اینجا، # در حالت ایده آل با یک عدد تصادفی _به محض_ باز کردن آزمایشگاه توسط دانش آموز جایگزین می شود. یعنی من به دنبال راهی برای انجام موارد زیر هستم: * دستوری را به محض باز شدن آزمایشگاه اجرا کنید * تنها باقیمانده این دستور پس از اجرا، خروجی آن است، می دانم که احتمالاً دستور دوم دشوار است. اما من حتی با روشی راضی خواهم بود که مثلاً خروجی یک فرمان مخفی را ارجاع دهد. با تشکر PS: من نمیدانم برچسبها برای این سؤال باید چه باشند، بنابراین با بهترین حدسها انتخاب کردم. لطفا برای بهبود آنها احساس راحتی کنید.
|
تصادفی کردن یک آزمایشگاه
|
15542
|
فرض کنید میخواهم یک ODE را با عبارت منبع «DiracDelta» حل کنم. در مثال زیر، DSolve این کار را به درستی انجام می دهد در حالی که NDSolve (به طور قابل درک) دلتا را از دست می دهد و راه حل مربوط به سمت راست صفر را ارائه می دهد: ex = y /. اول[DSsolve[{y'[x] + y[x] == DiracDelta[x - 1]، y[2] == 1}، y، x]]; nu = y /. First[NDSolve[{y'[x] + y[x] == DiracDelta[x - 1]، y[2] == 1}، y، {x، 0.1، 2}]]; Plot[ex[t], {t, 0.9, 1.1}] Plot[nu[t], {t, 0.9, 1.1}] «Plot» راه حل «DSolve»  Plot راه حل NDSolve  آیا با استفاده از «NDSolve» (بدون تبدیل سیستم به فرم انتگرال) در این مورد وجود دارد؟ خوشحال میشوم که به «NDSolve» دست بدهم، بگویم به دنبال راهحل پیوسته تکهای («{x,0.1,1,2}») و شرایط پرش (در مثال بالا «y(1») باشد. + eps) - y(1-eps) == 1`). («DSolve» معادلات واقعی را که من واقعاً به آنها علاقه دارم حل نمی کند ... آنها چند بعدی، غیرخطی و کمی بیش از حد درهم و برهم هستند که نمی توان در اینجا تکرار کرد).
|
معادلات دیفرانسیل با شرایط پرش
|
31841
|
اگر «Enter» را در مثال زیر فشار دهید، مشخص میشود که تست به جای «نوتبوک» فعلی به جعبه متن اضافه میشود. EventHandler[ InputField[, String] , {ReturnKeyDown :> (SetSelectedNotebook[EvaluationNotebook[]]; SelectionMove[EvaluationNotebook[], Notebook, All]; NotebookWrite[EvaluationNotebook[], Test]} متن را مجبور میکنم به جای «نوتبوک» به «نوتبوک» اضافه شود فیلد ورودی دیگر؟ **ویرایش:** در حالت ایده آل، من به دنبال راه حلی هستم که شامل حذف فوکوس از فیلد ورودی نباشد.
|
چگونه پس از چاپ، فوکوس را در InputField حفظ کنیم؟
|
634
|
Mathematica چندین مکانیسم برای بررسی آرگومان ها و به دام انداختن خطاها در تعریف تابع ارائه می دهد. روشهای معمول عبارتند از: تعاریف با الگوهای آرگومان، تعاریف با شرط، تعاریف با Which یا Switch. همه آنها با پیام ترکیب شده اند، من همچنین تکنیکی را دیده ام که از پرتاب و گرفتن استفاده می کند. این احتمالاً چندان شناخته شده نیست. شاید کسی بتواند نحوه کارکرد و مزایا و معایب/محدودیت های احتمالی را توضیح دهد؟
|
بررسی خطا و تکنیک های به دام انداختن با پرتاب و گرفتن
|
30301
|
من لیست زیر را دارم: AA={ {0.,0.,0.,0.,0.,0.,0.,0.}, {0.,-10.9421,-17.3061,-19.0045,-19.0045 ,-17.3061,-10.9421,0.}, {0.,-16.8109،-27.6012،-24.8577،-24.8577،-27.6012،-16.8109،0.}، {0.,-19.9862،-34.0245،-28.3369،-28.3369،-34.0245،-19.9862،0.}، {0.,-19.9862،-34.0245،-28.3369،-28.3369،-34.0245،-19.9862،0.}، {0.,-16.8109،-27.6012،-24.8577،-24.8577،-27.6012،-16.8109،0.}، {0.,-10.9421،-17.3061،-19.0045،-19.0045،-17.3061،-10.9421،0.}، {0.،0.،0.،0.،0.،0.،0.،0. } } این فهرست ورودی یک نمودار سه بعدی است: ListPlot3D[AA, DataRange -> {{0, 4000}, {0, 4000}}, InterpolationOrder -> 1, Filling -> Axis, PlotRange -> All]  چگونه می توانم حجم این را محاسبه کنم نمودار؟ من 'NIintegrate' را امتحان کردم اما برای من جواب نداد.
|
حجم یک نمودار
|
55214
|
من با «Tuples[{{USD، EUR، JPY}، {UP، DOWN}}]» نتیجه زیر را ایجاد کردم: «{{USD، UP}، {USD، DOWN}، {EUR، UP}، {EUR, DOWN}، {JPY، UP}، {JPY، DOWN}}` من میخواهم فهرستی سه بعدی از همه ترکیبها داشته باشم - اما واحد پول دو بار ظاهر نمیشود. خروجی مثال «{{{USD، UP}، {EUR، UP}، {JPY، UP}}، {{USD، UP}، {EUR، UP}، {JPY، DOWN}}، {{USD، UP} ، {EUR، DOWN}، {JPY، UP}}، {{USD، UP}، {EUR، DOWN}، {JPY، DOWN}}، ... {{USD، DOWN}، {EUR، DOWN}، {JPY، DOWN}}}` آیا راه ساده ای برای انجام آن وجود دارد؟
|
نحوه پردازش بیشتر یک لیست دو بعدی ایجاد شده با تاپل ها
|
31847
|
آیا کسی می داند (من مستندات، آنلاین و MathSource را جستجو کرده ام) آیا راه هایی برای حذف فاکتورسازی های زیر از Mathematica وجود دارد؟ * فاکتورسازی $A = LU$، $LU$ * فاکتورسازی $PA = LU$، $LU$ فاکتورسازی با Pivoting جزئی * $PAQ = LU$، $LU$ فاکتورسازی با چرخش کامل * $A = LDU$، $LDU$ تجزیه من یک کتابخانه در MathSource به قیمت $LU$ پیدا کردم، اما این کتابخانه خیلی خوب عمل نمی کند.
|
ماتریس ها و فاکتورسازی های مثلثی بالا/پایین
|
22774
|
من یک نقطه داده دارم که دقیقاً روی محور Y قرار می گیرد که با ضریب شکست برخی از نمونه ها مطابقت دارد. محور x کسر مولی کلروفرم نمونه های من است. چگونه می توانم اولین نقطه داده را دریافت کنم که معقول به نظر برسد (یعنی مستقیماً روی محور نباشد). به نظرم اینجوری خنده داره نیازها[ErrorBarPlots`]; MoleFraction[molesA_, molesB_] = molesA/(molesA + molesB); مول کلروفرم = {0.125، 0.100، 0.0625، 0.0375، 0}؛ molesAcetone = {0، 0.027، 0.068، 0.0952، 0.136}؛ مولفراک = کسر مول [مول کلروفرم، مول استون]; calibrationIndexOfRefraction = {1.440، 1.421، 1.395، 1.380، 1.351}; نوارهای خطا = {0.1، 0.1، 0.1، 0.1، 0.1}؛ newList = پارتیشن[Riffle[molefrac, calibrationIndexOfRefraction], 2]; test = Thread[{newList, ErrorBar[errorBars[[1]], 0]}] ErrorListPlot[test, PlotRange -> {{0, 1.2}, {1.30, 1.45}}, Frame -> True] 
|
ترسیم داده هایی که روی محور قرار می گیرند
|
38491
|
من می خواهم مناطق همپوشانی چندین نابرابری را رسم کنم. به عنوان مثال، `RegionPlot[{x + y > 0, x - y > 0, x^2 + y^2 < 1, x y < 1}, {x, -2, 2}, {y, -2, 2 }]` نواحی نابرابری ها می توانند دو بار، سه بار و غیره همپوشانی داشته باشند. من می خواهم یک طرح در مقیاس خاکستری ایجاد کنم، به طوری که هر چه تعداد دفعات همپوشانی آنها بیشتر باشد، منطقه تیره تر شود. آیا راهی برای انجام آن وجود دارد؟
|
چگونه مناطق همپوشانی را در RegionPlot با توجه به زمان های همپوشانی برجسته کنیم؟
|
30878
|
من Mathematica 8.0.4.0 را بر روی MacBook Pro جدید خود با سیستم عامل OS X 10.8 نصب کرده ام. من همچنین آخرین درایورهای CUDA (و حتی CUDA SDK) را از nVIDIA دارم. من متوجه شده ام که دستوراتی مانند CUDAQ[] زمان بسیار زیادی طول می کشد تا True را برگردانند. بسته منابع CUDA قبلاً نصب شده است. در اینجا چند مثال آورده شده است: در[1]:= نیازهای[CUDALink`] در حین ارزیابی In[1]:= عمومی::cdir: نمیتوان دایرکتوری فعلی را روی athserver تنظیم کرد. >> In[2]:= AbsoluteTiming[CUDAQ[]] Out[2]= {112.003663، True} In[3]:= AbsoluteTiming[CUDAResourcesInformation[]] Out[3]= {7.734287، {{Name - > CUDAResources... آیا کسی دیده است که CUDAQ[] 112 ثانیه طول می کشد تا برگردد؟ تقریباً مثل این است که Mathematica فکر می کند بسته نصب نشده است یا چیزی مشابه. اجراهای بعدی CUDAQ[] در همان جلسه به سرعت برمی گردند. اگر هسته را بکشم و یک هسته جدید راه اندازی کنم، دوباره به 100+ ثانیه برمی گردد. سایر دستورات CUDA نیز در ابتدا زمان بسیار زیادی را می طلبد تا اجرا شوند و اگر دوباره در همان جلسه اجرا شوند به سرعت اجرا می شوند. راه اندازی مجدد هسته شما را دوباره به زمان های بیش از حد برمی گرداند. یک سوال مرتبط: آیا جایی گزارشی وجود دارد که بتوانم وقتی که CUDAQ[] اولیه را تایپ می کنم، ببینم کرنل چه کاری انجام می دهد؟ با تشکر
|
دستورات CUDA* در OS X و Mac بسیار کند هستند
|
31849
|
چگونه می توانم یک پر (در یک نمودار) ایجاد کنم که بین دو مقدار ابسیسا داده شده و بی نهایت در جهت ارتین گسترش یابد؟ (البته، در اینجا بی نهایت فقط به معنای تا مرزهای بالا و پایین طرح، هر چه که باشد است.) من فکر می کردم که RegionPlot این کار را انجام می دهد، اما نه: RegionPlot به این میزان نیاز دارد. مناطق به طور کامل در هر دو جهت مشخص شود. به عنوان مثال پارامتر سومی را که شکلی شبیه به {y، -Infinity، Infinity} دارد را درک نمی کند. ویرایش: اجازه دهید سوال را روشن کنم. _فقط به عنوان مثال_، تصور کنید که من یک دسته تصادفی از اشیاء Graphics را با هم نمایش می دهم:  خوب، اکنون، می خواهم برای نشان دادن یک نوار سایه دار عمودی بین «x=-1» و «x=1». از نظر مفهومی، این یک ایده بسیار ساده و معمولی است، اما برای انجام آن با _Mathematica_ باید کمی رنج بکشید... توجه داشته باشید که برای اصلاح مورد نظر تنها دو پارامتر مرتبط هستند: ابسیساهای لبه های ناحیه مورد نظر. اطلاعات _Any_ $y$-dimension کاملاً بیگانه با مشکل است و فقط می تواند کلیت شکل اصلی را پیچیده یا به شدت کاهش دهد. من نتوانستم راهی برای انجام کاری که میخواهم انجام دهم که نیازی به تعیین پارامترهای اضافی و نامربوط نداشته باشد پیدا کنم. برای مثال:  چرا نسبت تصویر تغییر کرد؟ چه کسی می داند. مهمتر از آن، توجه داشته باشید که برای «RegionPlot» باید پارامترهای محدوده _Irrelevant_ «{x، -5، 5}» و «{y، -1، 6}» را مشخص میکردم. این پارامترها، در واقع، بدتر از نامربوط هستند: آنها در واقع آنچه را که قبلاً وجود داشت، به هم میریزند. بهعنوان مثال، اکنون مشخصات «All» مربوط به محتوا در پارامتر «PlotRange->{{-5, 5}، All}» از قبل موجود، و همچنین مشخصات «PlotRangePadding->0.5» با محتوای ناشناس، دیگر وجود ندارد. کار کردن من باید اولی را با مشخصات محدوده عمودی شکننده و با کد سخت جایگزین کنم و با دومی سر و صدا کنم:  من امید این است که راهی برای دستیابی به همان اثری بیابم که کمتر مخرب باشد و من را مجبور به تعیین پارامترهای نامربوط یا بیش از حد خاص نکند.
|
چگونه بین مقادیر آبسیسا پر کنیم؟
|
6526
|
هیچ شیء دایره یا دیسکی در سه بعدی وجود ندارد. من به سرعت راهی برای استفاده از سیلندر (خطوط نازک، بدون چهره، بسیار مسطح) پیدا کردم: ماژول[{s}، Graphics3D[{EdgeForm[Thickness[Small]]، FaceForm[هیچ]، Cylinder[{s = {1/2 , 1/2، 1/2}، s + {0، 1/1000، -2/1000}}، 1/2]}، محورها -> True، AxesLabel -> {x، y، z}، PlotRange -> {{0، 1}، {0، 1}، {0، 1}} ]]  اما * جهت گیری سیلندر مشکل است، * انتخاب تغییر مختصات بستگی به اندازه و بزرگنمایی گرافیک دارد. من باید پارامترهای ضخامت نسبی را در نظر بگیرم، * از من میخواهد چند تابع کمکی ایجاد کنم (مثلاً اگر بخواهم یک دایره را بر اساس مرکز، شعاع و زاویه نسبت به محور یا با سه نقطه تعریف کنم) * من فقط نمی توانم یک قوس بین 2 موقعیت زاویه بکشم و نه آن را بیضوی کنم. اگر همه اینها را بخواهم، آیا مجبورم چرخ را دوباره بسازم و از نظر محاسباتی یک چند ضلعی سه بعدی تقریبی یک بیضی بسازم؟
|
چگونه یک کمان بیضی را به صورت سه بعدی رسم کنیم؟
|
17565
|
من می خواهم با استفاده از داده های یک فایل خارجی یک نمودار دو بعدی ایجاد کنم. این فایل شامل چندین عدد سه گانه است. دو ستون اول موقعیت x و y را نشان می دهد، در حالی که ستون سوم به عنوان یک نشانگر برای هر نقطه (x,y) عمل می کند. طرح مورد نظر باید هر نقطه را به صورت یک نقطه رنگارنگ به تصویر بکشد و رنگ هر نقطه را با توجه به مقدار ستون سوم اختصاص دهید. من از «ListDensityPlot» برای ایجاد طرح خود استفاده کردم اما به دلیل عجیبی همه نقاط را به هم متصل می کند و البته رنگ ها را پخش می کند. این کدی است که من استفاده کردم: SetDirectory[ ... برای درج ... ]; data = Import[Esc_data.out, Table]; S1 = ListDensityPlot[data, Mesh -> None, ColorFunction -> Rainbow، PlotLegends -> Placed[BarLegend[Automatic, LegendMargins -> {{0, 0}, {10, 5}}, LegendLabel -> \! \(\*SubscriptBox[\(log\), \(10\)]\)(Tesc)، LabelStyle -> {FontSize -> 15، FontFamily -> Helvetica}]، Right]، PerformanceGoal -> Quality، FrameLabel -> {x، y}، RotateLabel -> False، LabelStyle -> Directive[FontSize -> 17، FontFamily -> Helvetica], ImageSize -> 500] نمودار صحیح باید به صورت زیر باشد:  دو دقیقه و چهار دقیقه طول کشید خطوط در `gnuplot` برای ایجاد این طرح! بنابراین، باید در _Mathematica_ نیز قابل دستیابی باشد. با این حال، من نتوانستم بفهمم که چگونه اندازه نقاط را کنترل کنم و عمدتاً چگونه به برنامه بگویم که نقاط بین آنها را نپیوندد. فایل دیتا را می توانید از اینجا یا اینجا دریافت کنید. پیشاپیش با تشکر فراوان * * * من آخرین نسخه VLC را مانند این نوار رنگی Clear[colorbar] تغییر دادم[{min_, max_}, colorFunction_: Automatic, divs_: 150] := DensityPlot[y, {x, 0, 0.1}, {y, min, max }، نسبت ابعاد -> 10، PlotRangePadding -> 0، PlotPoints -> {2, divs}, MaxRecursion -> 0, Frame -> True, FrameLabel -> {{هیچکدام, log10(\!\(\*SubscriptBox[\(T\), \(esc\)]\)) }، {هیچ، هیچ}}، LabelStyle -> Directive[FontFamily -> Helvetica، 15]، FrameTicks -> {{هیچ، همه}، {هیچ، هیچ}}، FrameTicksStyle -> Directive[FontFamily -> Helvetica، 15، Plain]، ColorFunction -> colorFunction] با[{opts = {ImageSize -> {Automatic, 500} }، cf = رنگین کمان}، ردیف[{ListPlot[List /@ داده[[All, {1, 2}]], PlotStyle -> ({PointSize[0.0045], ColorData[cf][#1]} & /@ Rescale[data[[All, 2]], {1.5, 5 }])، PlotRange -> {{-1, 1}, {-1, 1}}, Aspect Ratio -> 1, Frame -> True, نسبت ابعاد -> 1، RotateLabel -> False، Axes -> هیچ، FrameTicks -> True، FrameLabel -> {x، y}، LabelStyle -> Directive[FontFamily -> Helvetica، 17]، ImagePadding - > {{60، 10}، {60، 20}}، گزینهها]، Show[colorbar[{1.5, 5}, cf], ImagePadding -> {{10, 60}, {20, 10}}, opts]}]] اکنون برچسبهای قاب طرح اصلی نشان داده میشوند. با این حال، نوار رنگ بزرگتر از مربع است. من می خواهم ارتفاع نوار رنگ با ارتفاع مربع یکسان باشد. در نهایت، چگونه می توانم این نمودار را در یک «نمایش» با کانتور زیر ادغام کنم V = 1/2*(ω1^2*x^2 + ω2^2*y^2) - ε*x^2*y^2 ; ω1 = 0.4; ω2 = 0.4; ϵ = 1; xmin = 1; hesc = 0.0064; C0 = ContourPlot[V، {x، -xmin، xmin}، {y، -xmin، xmin}، Contours -> {hesc}، ContourStyle -> {Gray, Thickness[0.003]}، Aspect Ratio -> 1، ContourShading - > False، PlotRange -> All، PlotPoints -> 200، ImageSize -> 500]; 
|
پخش رنگ ها در ListDensityPlot
|
13410
|
من سعی می کنم نقل قول ها را در یک دفترچه درج کنم. من موضوعی پیدا کردم که به سال 2010 برمی گردد و می گوید که افزونه Endnote برای Mathematica در سیستم عامل مک پشتیبانی نمی شود. کسی میدونه هنوز هم همینطوره؟
|
درج استناد EndNote در سیستم عامل مک
|
25207
|
من سعی می کنم یک معادله انتگرال فردهولم همگن از نوع دوم را حل کنم، یعنی $\lambda y(x) = \int\limits_a^b e^{i[\phi(t)+k(t-x/M)^2]} y(t)\,dt$ که $\lambda$ مقدار ویژه است (که باید تعیین شود) و $\phi(t)$ یک چند جمله ای در $t$. آیا کسی به روتین Mathematica برای انجام این کار برخورد کرده است؟ با تشکر علامت گذاری کنید
|
حل معادله فردهولم همگن از نوع دوم
|
5904
|
من تعدادی عبارت دارم که هر کدام یک خروجی است: Out[135]، Out[136]، و غیره. من میتوانم آن را روی هر Out[] جداگانه اعمال کنم مانند این، CForm[Out[135]] من سعی میکردم در زمان صرفهجویی کنم و یک حلقه for به صورت زیر ایجاد کنم: برای[i = 0، i = 34، i++، Out = Out[ 135 + i]; چاپ[CForm[Out]]] اما این کار نکرد! پیشنهادی دارید؟
|
اعمال یک حلقه for در Out[]
|
20615
|
من میخواهم تابعی را تعریف کنم که دو عدد صحیح (که طول 2 بردار را نشان میدهد) میگیرد و مجموعهای از عبارات ساده را در مجموعهای از نقاط حل میکند تا تمام مقادیر هر دو بردار را پیدا کند. تا کنون موفق شده ام تابعی را با موفقیت ایجاد کنم که دقیقاً همان کاری را که در بالا گفتم انجام دهد، با این تفاوت که به جای اینکه دو عدد صحیح را به عنوان آرگومان در نظر بگیرد، خود دو بردار را می گیرد. برای طول این قطعه کد بعدی مرا ببخشید: solution[svec_, nvec_] := NSsolve[ جدول[ approx[svec, nvec, -Cos[n*Pi/(Length[nvec] + Length[svec])]] = = دقیق[-Cos[n*Pi/(طول[nvec] + طول[svec]]]، {n, 1, Length[nvec] + Length[svec]}], Join[svec, nvec]]; قسمت -Cos[n*Pi/(Length[nvec] + Length[svec]) فقط مجموعه ای از نقاط است. همه موارد بالا به خوبی کار می کنند. تلاش من برای تغییر آن به گونهای که فقط اعداد صحیح دریافت کند این بود که این کار را انجام دهم: مرحله اول: یک تابع ایجاد کنید که یک عدد صحیح میگیرد، یک بردار با طول عدد صحیح میدهد: nvec[Q_] := جدول[Unique[n] , {Q}]; svec[M_] := جدول[Unique[s], {M}]; مرحله دوم: همه «svec» و «nvec» در قطعه کد قبلی را با «nvec[Q]» و «svec[M]» جایگزین کنید. (به وضوح می تواند از شر Lengths خلاص شود): solution[Q_, M_] := NSsolve[ Table[ approx[svec[M], nvec[Q], -Cos[n*Pi/(Q + M)]] == دقیق[-Cos[n*Pi/(Q + M)]]، {n، 1، M + Q}]، Join[svec[M]، nvec[Q]]]; مرحله سوم: تابع sol = solution[10,20] را صدا بزنید به دلایلی، این کار نمی کند. من هرگز خطایی دریافت نمی کنم. این فقط هرگز ارزیابی را تمام نمی کند. هر گونه کمکی بسیار قدردانی خواهد شد
|
حل عناصر برداری در تابعی که بردارها به طور صریح به آن منتقل نشده اند
|
27934
|
زبان R این تابع nextn (پیوند) را دارد که عدد بسیار مرکب بعدی را بزرگتر از یک داده شده محاسبه می کند، که برای یافتن اندازه بهینه بالشتک برای عملیات FFT بعدی استفاده می شود. بنابراین من به دنبال تابع _Mathematica_ مشابه NextHighlyCompositeNumber[ n_Integer?Positive, اعداد اول:{__Integer?PrimeQ} ] هستم که کوچکترین عدد $m \geqslant n$ را بهگونهای خروجی میدهد که $m = p_1^{e_1} \cdots p_k^{e }$ برای برخی از نماهای غیر منفی $e_k$. به نظر می رسد این یک نوع مشکل جستجوی ترکیبی است که می تواند با استفاده از برنامه ریزی خطی عدد صحیح (در صورت وجود) حل شود.
|
عدد بسیار مرکب بعدی؟
|
44814
|
مشاهده می کنم که پاسخ ایجاد شده توسط ادغام اول به هیچ وجه ساده با دو پاسخ بعدی مرتبط نیست. (چند پرش ساده i 2\pi در انشعاب لگاریتم نیز کمکی نمی کند - همانطور که در سوال قبلی بحث شد _Mathematica_ شاخه برش تابع $log(z^2 +4)$ را در امتداد محور فرضی مثبت قرار می دهد. از 2i شروع می شود) آیا کسی می تواند کمک کند تا بفهمد _Mathematica_ از نظر ریاضی چه می کند؟ ادغام [ Exp[I p] Log [ (3 Exp [I p])^2 + 4] , {p, 0, π}] > > 2/3 I (-6 + π + 4 ArcTan[3/2] + Log[2197]) > ادغام [ Exp[I p] Log [ (3 Exp [I p])^2 + 4] , {p, 0, π/2}] > > -2 + I π + 4/3 ArcTanh[3/2] + Log[5] + 1/3 I (-6 + 4 ArcTan[3/2] + > Log[2197]) > ادغام [ Exp[I p] Log [ (3 Exp [I p])^2 + 4]، {p، π/2، π}] > > 1/3 I ((-6 - 6 I) + π + 4 ArcTan[3/2] + 5 I Log[5] + Log[2197]) >
|
Mathematica چگونه شاخه های لگاریتم پیچیده را درک می کند؟ [قسمت دوم]
|
8818
|
آیا راهی برای «صادر کردن» عبارات به یک PNG تک رنگ وجود دارد؟ من تابع ColorQuantize را امتحان کردم که در نظرات این سوال ذکر شده است. با این حال، تصویر PNG حاصل از «ColorQuantize[TraditionalForm[MyExpression], 2]» هنوز عمق 24b دارد. به نظر می رسد عمق فایل GIF 2 باشد، که خوب است، اما همچنان شبیه یک تقلب به نظر می رسد، و بله، PNG در مورد من مطلوب تر است. شطرنجی کردن فرمول ها قبل از صادرات نیز به نظر یک هک غیرطبیعی است که می توان و باید به نحوی از آن اجتناب کرد. میتوانم عباراتم را به PDF صادر کنم و سپس GhostScript آنها را (مثلاً از طریق «Run») با استفاده از دستگاه _pngmono_ GhostScript انجام دهم، اما صادرات PDF فعلی _Mathematica کاملاً باگ است. (حتی \\[Bullet] را به درستی چاپ نمی کند؛ TraditionalForm گم شده است، و غیره.) چاپ انتخاب در PDF و GhostScripting نتیجه کار را برای من انجام می دهد... اما به نظر می رسد راهی برای انجام آن در پس زمینه وجود ندارد. mode' با استفاده از دستورات _Mathematica_.
| |
30658
|
من می خواهم کدی را که در این نمایش Wolfram پیدا کردم تنظیم کنم: http://demonstrations.wolfram.com/WaterRipplesPassingThroughASlit/ اساساً موجی را نشان می دهد که از یک شکاف عبور می کند. من می خواهم کد را طوری تغییر دهم که دیگر شکافی وجود نداشته باشد، بنابراین موج فقط از دیوارها منعکس می شود. همین مقداری است که من با آن مشکل دارم. من کدی را که اکنون در اختیار دارم قرار می دهم و سپس توضیح می دهم که فکر می کنم چه کاری انجام می دهد و چه چیزی را امتحان کرده ام: Manipulate[ With[{ripple = iter[tf]}، Show[ListPlot3D[ripple, Mesh -> False, PlotRange -> {-1، 1}، ImageSize -> 450، ColorFunction -> PearlColors، Axes -> False]]]، {{tf, .45, Style[t, Italic]}, 0.05, 1., 0.001, ImageSize -> Tiny}, ControlPlacement -> Left, SynchronousInitialization -> False, SynchronousUpdating -> False, Initialization :> (n = 64 dx = 1.0/(n - 1.); Courant = 1/Sqrt[2]; ]، z2 = ConstantArray[0.، {64، 64}]}، Do[{z1، z2} = {z2، z1[[32, 16]] = Sin[16]. j]] = 1/(1. + 5. dt) (Courant^2 (z1[[i - 1, j]] + z1[[i + 1، j]] + z1[[i، j - 1]] + z1[[i، j + 1]])) - z2[[i، j]]]، {i، 2، 63}، {j، 2، 63}]، {t، 0.، tf، dt}]؛ z1]];)] فکر نمیکنم چیزی قبل از «Initialization» نیاز به تغییر داشته باشد. نیمه دوم دو شبکه z1 و z2 64X64 را تنظیم می کند. آنها با دستور Do به روز می شوند. بخشی که به نظر می رسد مستقیماً در مورد شکاف باشد Do[If[0.45 < i/n < 0.55 || ! 0.48 <j/n <0.52، z2[[i، j]] = 1/(1. + 5. dt) (Courant^2 (z1[[i - 1، j]] + z1[[i + 1، j]] + z1[[i، j - 1]] + z1[[i، j + 1]])) - z2[[i، j]]]، {i، 2، 63}، {j، 2، 63}]، {t، 0.، tf، dt}] زیرا به برنامه میگوید که کاری را انجام دهد اگر شبکه مورد نظر در جایی است که شکاف باید باشد. موضوع اینه که من نمیتونم اون قسمت رو حذف کنم چون اونوقت موج به مرور زمان تکامل پیدا نمیکنه! مانند دستورالعمل نحوه عملکرد سایر قسمت های شبکه نیز در آن خط است، اما من آن را درک نمی کنم. هر نکته ای بسیار مفید خواهد بود، من یک روز گیر کرده ام!
|
تغییر شبیه سازی موج
|
4562
|
من واقعاً درمورد تماس من با FindInstance گیج شده ام: در[47]:= FindInstance[ MatrixRank[{{0, 1, 1}, {1, 0, 1}, {(-1)^i1, 1، 0}}] == 3، {i1}، اعداد صحیح] خارج[47]:={{i1 -> 33}} ماتریس `{{0,1,1},{1,0,1},{-1,1,0}}` دارای رتبه 2 است. همچنین وقتی فراخوانی بالا را با تابع 'MatrixRank' برابر با 2 تکرار می کنم، «FindInstance» «{}» را برمیگرداند. چه چیزی را از دست داده ام ؟؟
|
مشکل در استفاده از FindInstance با MatrixRank
|
32754
|
مستندات مدیریت حافظه GPU خیلی واضح نیست، آیا اگر حافظه GPU به طور واضح بارگیری نشود، نشت می کند یا اگر نمادی که مرجع حافظه GPU را نگه می دارد جمع آوری شود، حافظه GPU نیز آزاد می شود؟ در تجربه من، اگر حافظه GPU را بارگیری کنم، MemoryInUse رشد نمی کند (اما از دست دادن نمادها، به عنوان مثال، حافظه در متغیرهای موقت است)، اما استفاده از حافظه MathKernel.exe رشد می کند! مشکل من در این مورد این است که باید حافظه GPU را در متغیرهای موقت Module[] تخصیص دهم، بنابراین هیچ راهی برای تخلیه دستی آن پس از آن ندارم (خوب می دانم ... آیا راهی برای اضافه کردن نابودگر وجود دارد. به نمادهای Mathematica، بنابراین می توانم به صورت دستی هنگام بازیابی نماد، Unload را فراخوانی کنم؟ این رفتار MathKernel در Mathematica 8.0 مشاهده شده است
|
آیا حافظه OpenCL/Cuda در صورت عدم بارگذاری، نشت می کند؟ مشکل در تخصیص/بارگیری حافظه GPU در ماژول
|
19310
|
من سعی می کنم از _Mathematica_ برای حل یک سیستم پیچیده معادلات استفاده کنم. در اینجا یک اسکرین شات از معادلات، و خروجی های _Mathematica_ آمده است.  متغیرهای $v_i$ و $w_i$ به عنوان ثابت در این معادله عمل می کنند. من می دانم راه حلی که _Mathematica_ می دهد از نظر فنی درست است، اما من راه حل بی اهمیت را نمی خواهم. چگونه می توانم کاری کنم که _Mathematica_ آن راه حل خاص را نادیده بگیرد؟ این همان کدی است که خواسته شده است. ybe[a_, b_, c_, d_, e_, f_, R_, S_, T_] := مجموع [Subscript[R, d, e, \[Alpha], \[Beta]] Subscript[S, \[Alpha] , f, a, \[Gamma]] زیرنویس[T، \[بتا]، \[گاما]، b، c] - زیرنویس[T، e، f، \[بتا]، \[گاما]] زیرنویس[S، d، \[گاما]، \[آلفا]، ج] زیرنویس[R، \[آلفا]، \[بتا]، a، b]، {\[ آلفا]، 0، 1}، {\[بتا]، 0،1}، {\[گاما]، 0، 1}] اشتراک[r[u_]، k_، l_, i_, j_] := \[Delta][i+j, k+l] (\[Delta][i, j, k, l, 0] زیرنویس[u, 1] + \[Delta][i , j, k, l, 1] زیرنویس[u، 2] + \[دلتا][i، k، 0] \[دلتا][j، l، 1] زیرنویس[u، 3] + \[Delta][i، k، 1] \[Delta][j، l، 0] زیرنویس[u، 4] + \[Delta][i، l، 1] \[Delta][j، k, 0] زیرنویس[u, 5] + \[Delta][i, l ,0] \[Delta][j, k, 1] زیرنویس[u, 6]) eqns = DeleteCases[ Flatten[ جدول[ybe[a, b, c, d, e, f, r[u], r[v], r[w]] == 0, {a, 0, 1}, {b, 0، 1}، {c، 0، 1}، {d، 0، 1}، {e، 0، 1}، {f، 0، 1}]]، 0 == 0] حل[eqns، جدول[Subscript[u، i]، {i، 6}]]
|
حل کنید به من بگویید همه راه حل های من صفر هستند
|
23689
|
من یک تابع $f(t)$ دارم که به صورت $f(t)=\int\limits_0^t(t-\xi)^{\alpha-1}\ \cos(\xi)\ d\xi$ تعریف شده است. $0<\alpha<1$. من اکنون می خواهم این انتگرال را در مقادیر مختلف زمانی ارزیابی کنم. بنابراین، کد من برای تعریف تابع چنین است: f[t_] := NIintegrate[(t-x)^(a-1) Cos[x], {x, 0, t}] به خاطر این مثال، اجازه دهید انتخاب کنیم $\alpha=.3$، و اجازه دهید $f(t)$ را در $t=0.2$ ارزیابی کنیم. فراخوانی «f[.2]» خطای زیر را برمیگرداند: > NIntegrate::zeroregion: Integration region > {{0.2,0.200000000000000001110223024624611589173623782507662615315} با دقت کار مشخص شده NIintegrate > انتگرال صفر را در آنجا و در هر ناحیه غیر قابل تقسیم دیگری فرض می کند. > > NIntegrate::inumri: انتگرال Cos[x]/(0.2 -x)^0.7 به > سرریز، نامعین، یا بی نهایت برای همه نقاط نمونه برداری در منطقه > دارای مرز > ارزیابی شده است. {{0.2000000000000000011102230246246115891736237825076626353161415959706، 0.20000000000000011092200115363618871738896620143270802392916628941}}. چیزی که بسیار گیج کننده است این است که یک راه حل تحلیلی به این انتگرال از نظر تابع فوق هندسی وجود دارد. تعریف $f(t)$ به عنوان f[t_] := Integrate[(t-x)^(a-1) cos[x], {x, 0, t}] و سپس فراخوانی `f[.2]` مقدار صحیح انتگرال بدون خطا: $f(.2)=2.02934$. در واقع، راه حل تحلیلی f[t] = ConditionalExpression[3.33333 t^0.3 HypergeometricPFQ[{1}، {1.15، 0.65}، -(t^2/4)]، Re[t] > 0 && Im[t است. ] == 0] آیا این خطا ربطی به «WorkingPrecision» دارد؟ من با _Mathematica_ نسبتاً تازه کار هستم، پس اگر بی اهمیت است مرا ببخشید. ### UPDATE هدف نهایی من این است که این تابع را فهرستپذیر کنم تا بتوانم فهرستی از زمانها را به عنوان آرگومان تابع ارسال کنم. مجدداً تابعی را در نظر بگیرید که بر حسب «Integrate» (و نه «NIntegrate») تعریف شده است. در اینجا $\alpha-0.1$. من اکنون یک آرایه تعریف می کنم تا لیست زمان های من را تشکیل دهد. زمان = آرایه[#/5 - 0.2 &, 11]; ارسال این به $f(t)$ بهعنوان «f[time]» به من خطا میدهد > Power::infy: Infinite expression 1/0^1.9 encountered. > > Infinity::indet: عبارت نامشخص 0. ComplexInfinity مواجه شد. توجه داشته باشم که با وجود خطا، خروجی را به من می دهد. با این حال، اگر لیست زمان ها را به صورت دستی پاس کنم، خروجی مورد نظر را دریافت می کنم: f[{0, 0.2, 0.4, 0.6, 0.8, 1, 1.2, 1.4, 1.6, 1.8, 2}] > {0, 8.36644, 8.50035, 8.06263, 7.20356, 6.00083, 4.52232, 2.83781, 1.02105, > -0.851216, -2.70136} آیا این نیز به «WorkingPrecision» مربوط می شود و «آرایه» چگونه ورودی های آن را تعریف می کند؟
|
NIintegrate شکست می خورد در حالی که Integrate کار می کند
|
56438
|
فرض کنید $X$ یک متغیر تصادفی باشد که از مخلوطی از دو Lognormals (Lognormals(mu1,sigma) و Lognormals(mu2,sigma)) باشد و $Y=X_1+X_2+...+X_{10}$ مجموع را تنظیم کنید از 10 متغیر تصادفی از این مخلوط. هیچ فرم بسته ای برای $Y$ وجود ندارد، اما با توجه به تقریب Fenton، مجموع Lognormals تقریبا Lognormal توزیع شده است. من نمی توانم از «FindDistributionParameters» در این مورد استفاده کنم و به جای آن باید از «NMaximize» استفاده کنم. ابتدا اجازه دهید به شما نشان دهم که چگونه این کار را در یک مورد آسان انجام دادم، یک ترکیب ساده از دو Lognormals (در اینجا بدون مجموع): 100 نقطه داده با mu و سیگما دلخواه ایجاد کنید: dat2 = RandomVariate[ MixtureDistribution[{0.2, 1 - 0.2}، {LogNormalDistribution[-2، 0.3]، LogNormalDistribution[1.1، 0.3]}]، 100] تابعی را که باید حداکثر شود را تعریف کنید: loglikeli2[x_, p_, μ1_, μ2_, σ_] := مجموع[Log[ PDF[MixtureDistribution[{p, 1 - p}, {LogNormalDistribution[μ1, σ ]، LogNormalDistribution[μ2, σ]}]، x]]] این تابع خواهد بود حداکثر کردن: به حداکثر رساندن2[p_، μ1_، μ2_، σ_] := loglikeli2[dat2، p، μ1، μ2، σ] NMaximize مانند یک افسون عمل میکند: σ > 0، μ2 ∈ واقعی، p >= 0، 1 - p >= 0}, {p, μ1, μ2, σ}] اما در مورد مجموع Lognormals این کار کمی دشوارتر می شود. این تابعی است که باید حداکثر شود: $f(y|p,\mu_1,\mu_2,\sigma) = \sum_{j=0}^{10} \binom{10}{j} p^j ( 1-p)^{10-j} g_{(j,10-j)}(y) $ که $g(y)$ مجموع چگالی یک متغیر تصادفی از مخلوط دو است لگ نرمال ها ابتدا داده ها را تولید کنید: mix[p_, m1_, m2_, s_] := MixtureDistribution[{p, 1 - p}, {NormalDistribution[m1, s], LogNormalDistribution[m2, s]}]; dat3 = Plus @@ RandomVariate[میکس[0.75، 0.5، -1.5، 0.2]، {2، 100}]; این تابع چگالی مجموع پارامترهای لگ نرمال توزیع شده را تقریب میزند (تقریبا فنتون). اینها فرمول هایی هستند که می توانید در صفحه wiipedia توزیع Lognormal پیدا کنید. dSumOfLogN[y_، μ_، σ_] := ماژول[{ExpV، V، s2، mu}، ExpV = مجموع[Exp[μ + 0.5*σ^2]]; (* انتظار *) V = مجموع[Exp[μ + 0.5*σ^2]^2*(Exp[σ^2] - 1)]; (*Varinace *) s2 = Log[1 + V/(ExpV^2)]; (* سیگمای جدید^2 *) mu = Log[ExpV] - 0.5*s2; (* mu جدید *) PDF[LogNormalDistribution[mu, Sqrt[s2]], y]] (* پی دی اف را با مو و سیگما جدید برمی گرداند *) این تابع 2 بردار به طول 10 می سازد. jvector بردار دو است. متغیرهایی که مجموع آنها 10 است. برای مثال با `jvector = {3, 7}`, `mu = {1.2, 4.5}` و `sigma = {2, 2}` یک fullmuvector 3x 1.2 و 7x 4.5 = {1.2،1.2،1.2،4.5،...،4.5} یکسان برای fullsigmavector دریافت می کنید. dSumOfTypes[y_، jvector_، μ_، σ_] := ماژول[{fullMuVector، fullSigmaVector}، fullMuVector = Join @@ (ConstantArray @@@ Transpose[{#2، #1}]) &[jvector، μ]; fullSigmaVector = به @@ بپیوندید (ConstantArray @@@ Transpose[{#2, #1}]) &[jvector, σ]; dSumOfLogN[y، fullMuVector، fullSigmaVector]] این مجموع مخلوطهای $f(x)$ است: dSumOfMixtures[y_، pvector_، μ_، σ_] := ماژول[{mysum، jCombis}، jCombis = پیوستن به @@ @ IntegerPartitions[10، {2}، محدوده[0، 10]])؛ (* jCombis یک بردار {{0,10},{1,9},..,{10,0}} تولید میکند *) mysum = Sum[PDF[MultinomialDistribution[10, pvector], jCombis[[i]]] * dSumOfTypes[y، jCombis[[i]]، μ، σ]، {i، 1، طول[jCombis]}]؛ mysum] این تابع loglikelihood است loglikeli3[y_, p_, μ_, σ_] := مجموع[Log[dSumOfMixtures[y, p, μ, σ]]] و این باید حداکثر شود: toMaximize3[p_?NumericQ, μ_? NumericQ, σ_?NumericQ] := loglikeli3[dat3, p, μ, σ] اما «NMaximize» به دلیل مشکلات عددی ناموفق است و من نمیدانم چگونه آنها را تفسیر کنم. s > 0، m2 ∈ واقعی، p >= 0، 1 - p >= 0}، {p، m1، m2، s}] همچنین به دنبال راهنمایی برای بهبود کد، کوتاهتر کردن، سریعتر کردن آن و غیره هستم. این خطایی است که من دریافت می کنم: NMaximize::nnum: مقدار تابع -Hold[toMaximize3[{0.731302,1- 0.731302},{0.676536,0.189867}،{1.96476،1.96476 عدد در {p]]، یک عدد نیست \ [Mu]1،\ [Mu]2، \[سیگما]} = {0.7313017730309139`,0.6765358037113711`,0.18986655930905658`,1.9647629127390598`}
|
تخمین دستی حداکثر احتمال یک مخلوط بدون فرم بسته
|
32455
|
من سعی می کنم نحوه استفاده از «FindFit» را با یک مدل معادله دیفرانسیل چند متغیره و داده ها بیابم. من با دنبال کردن مثال در صفحه راهنما، آن را با موفقیت برای نسخه تک متغیری مدل کار کردم: DNA = 10; مدل[ a_?NumberQ, b_?NumberQ, c_?NumberQ, d_?NumberQ, f_?NumberQ, g_?NumberQ, Km1_?NumberQ, Km2_?NumberQ, Km3_?NumberQ, NTP0_?NumberQ] :,= (model , c, d, f, g, Km1, Km2، Km3، NTP0] = اولین[MG/NDSolve[{ MG'[t] == a*DNA*NTP[t]/(Km1 + NTP[t]) - b MG[t]، NTP'[t. ] == -f*a*DNA*NTP[t]/(Km1 + NTP[t]) - d MG[t] NTP[t]/(Km2 + NTP[t]) - c NTP[t]/(Km3 + NTP[t])، GFP'[t] == g*d MG[t] NTP[t]/(Km2 + NTP[t])، NTP [0] == NTP0، MG[0] == 0، GFP[0] == 0}، {MG، NTP، GFP}، {t، 0، 800}، روش -> StiffnessSwitching]]); fit = FindFit[ داده، {model[a, b, c, d, f, g, Km1, Km2, Km3, NTP0][t], a > 0, b > 0, c > 0, d > 0, f > 0، g > 0، Km1 > 1000، Km2 > 1000، Km3 > 1000، NTP0 > 100000}، {{a، 6.8}، {b، 0.012}، {c، 247}، {d، 1.54}، {f، 19.6}، {g، 22.2}، {Km1، 352200}، {Km2، 127882 }، {Km3، 5134.5}، {NTP0، 611628}}، t] که در آن داده ها به نظر می رسد: داده = {{1.65، 111}، {4.65، 141}، {7.65، 130}، {10.65، 247}، {13.65، 301}، {16.65، 395} ، {19.65، 444}، {22.65، 652}، ...}; اما اکنون میخواهم این کار را با «DNA» انجام دهم که یک متغیر اضافی در دادههایی است مانند: newdata = {{1.65، 10، 111}، {4.65، 10، 141}، {7.65، 10، 130}، ...، {1.65، 5، -4}، {4.65، 5، 118}، {7.65، 5، 86}، {10.65، 5، 85}، {13.65، 5، 110}، ...}؛ به طوری که بتوانم چندین منحنی را با مقادیر مختلف DNA به طور همزمان برازش دهم. من تصور می کنم که این چیزی است که امکان پذیر است، اما در مورد نحو مطمئن نیستم. کسی در این مورد نظری دارد؟ \------ EDIT -------- بنابراین اکنون سعی کرده ام از مثالی که bobthechemist در صفحه پیوند داده شده است پیروی کنم، اما فکر می کنم در حال قطع ارتباط با نحو هستم: model[ c_ ?NumberQ, d_?NumberQ, f_?NumberQ, Km1_?NumberQ, Km2_?NumberQ, Km3_?NumberQ, Km4_?NumberQ ][ DNA_?NumberQ, t_?NumberQ] := (model[c,d,f,Km1,Km2,Km3,Km4][t,DNA] = First[MG/.ParametricNDSolve[{ MG'[t,DNA]==a*DNA*NTP[t,DNA]^n/(Km1^n+NTP[t,DNA]^n)b(Km4^n/(Km4^n+NTP[t ,DNA]^n))MG[t,DNA], NTP'[t,DNA]==-a*f*DNA*NTP[t,DNA]^n/(Km1^n+NTP[t,DNA]^n)-d*MG[t,DNA]NTP[ t,DNA]^n/(Km2^n+NTP[t,DNA]^n)-c NTP[t،DNA]^n/(Km3^n+NTP[t،DNA]^n)، NTP[0]==NTP0,MG[0]==0}/.{n->1,b->0.012,a->3,5,NTP0->1500000},{MG,NTP},{t,0,800 },{DNA},روش->StiffnessSwitching]]); fit=FindFit[newdata10,{model[c,d,f, Km1,Km2,Km3,Km4][t,DNA],c>0,0<d,0<f,Km1>100000,Km2>100000,Km3>100000,Km4>100000},{{c,91.0400}، {d,8.4986 },{f,0.000018697},{Km1,1000100},{Km2,5005020},{Km3,5000150},{Km4,7000000}},{t,DNA},روش->NMinimize] یک دسته کامل از خطاها را می دهد. شاید این نوع مشکل کمی فراتر از کسی باشد که درک محدودی از نحو Mathematica دارد \------ EDIT 2 -------- مجموعه کاملتری از داده ها: داده = {{2.65,5,86 }، {5.65،5،85}، {8.65،5،110}، {11.65،5،153}، {14.65،5،187}، {17.65،5،293}، {20.65،5،321}، {23.65،5،320}، {26.65،5،402}، {29.65،5،355}، {32.65،5،5،593، {32.65،5،593}، {32.65،5،320} {38.65،5،653}، {41.65،5،687}، {44.65،5،752}، {47.65،5،858}، {50.65،5،882}، {53.65،5،933}، {56.65،5،5،103}، {56.65،5،5،103} }، {62.65،5،1144}، {65.65،5،1178}، {68.65،5،1239}، {71.65،5،1264}، {74.65،5،1317}، {77.65،5،1452}، {80.65 ,5,1449}, {83.65،5،1465}، {86.65،5،1480}، {89.65،5،1500}، {92.65،5،1529}، {95.65،5،1531}، {98.65،5،1676}، {101.5 ,5,1626}, {104.65،1632} ، {107.65،1699} ، {110.65،5،1560} ، {113.65،1651} ، {116.65،5،1756 {، {119.65،5،5،5،5،5،1767} ، {125. ,5,1715}, {125.65،5،1716}، {128.65،5،1715}، {131.65،5،1732}، {134.65،5،1705}، {137.65،5،1740}، {140.65،5،17359}، {140.65،5،1732}، ,5,1698}, {146.65،5،1653}، {149.65،5،1628}، {152.65،5،1677}، {155.65،5،1711}، {158.65،5،1608}، {161.65،5،164.6، {161.65،5،1670}، ,5,1481}, {167.65،5،1563}، {170.65،5،1562}، {173.65،5،1588}، {176.65،5،1540}، {179.65،5،1480}، {182.65،5،1462}، {182.65،5،1462}، ,5,1424}, {188.65،5،1446}، {191.65،5،1412}، {194.65،5،1380}، {197.65،5،1341}، {200.65،5،1338}، {203.65،5،1263}، {203.65،5،1263}، ,5,1244}, {209.65،5،1237}، {212.65،5،1164}، {215.65،5،1050}، {218.65،5،1109}، {221.65،5،1041}، {224.65،5،1071}، {224.65،5،1071}، ,5,908}, {230.65،5،940}، {233.65،5،1013}، {236.65،5،913}، {239.65،5،976}، {242.65،5،886}، {245.65،5،847}، 5،846}، {248}. {251.65،5،784}، {254.65،5،818}، {257.65،5،815}، {260.65،5،807}، {263.65،5،704}، {266.65،5،705}، {269.6، {269.6} {272.65،5،758}، {275.65،5،757}، {278.65،5،633}، {281.65،5،708}، {284.65،5،675}، {287.65،5،632}، {290.6}، {290.6} {293.65،5،621}، {296.65،5،594}، {299.65،5،558}، {2.65،10،130}، {5.65،10،247}، {8.65،10،301}، {8.65،10،301}، {11.65،5،10}، {11.65،10،4، {17.65،10،652}، {20.65،10،701}، {23.65،10،840}، {26.65،10،922}، {29.65،10،1074}، {32.65،10،115
|
FindFit برای یک مدل معادله دیفرانسیل با متغیرهای متعدد؟
|
24026
|
من سعی می کنم فاصله بین دو منحنی را محاسبه کنم. من برای این کار از «EuclideanDistance» استفاده می کنم. در اینجا کد من: j = -1; a32 = 3.9683436; a43 = 4.2925064; alfaF32 = 1.54553; alfaF43 = 2.34472; mu = 10^-3; tot4 = alfaF32*mu; tot5 = alfaF43*mu; S = ((EuclideanDistance[{a43 (-Sqrt[(16 tot5*i)/ 3 (1 + tot5/(27 i^3))] - (2 tot5)/(9 j*i)) + a43}، {a32 (Sqrt[(16 tot4*i)/3 (1 + tot4/(27 i^3))] - ( 2 tot4)/(9 j*i)) + a32}])/(3/2 - 4/3))^2; n = ListPlot[Table[S, {i, 0.0001, 0.3, 0.0001}]] اما محور x اشتباه است، سعی می کنم توضیح دهم. محور x باید مانند تابع S از 0.0001 به 0.3 برود. اما محور x کاملاً اشتباه است (بعد از 0.3/0.0001 است). کسی میتونه کمکم کنه؟
|
فاصله بین دو منحنی
|
51372
|
من در مورد تفاوت بین محصولات مختلف Wolfram گیج شده ام. به ویژه چه رابطه ای بین Mathematica، Mathematica Online، Wolfram Programming Cloud و Wolfram Desktop وجود دارد؟ آیا موارد آخری که من از طریق Mathematica به آنها دسترسی دارم (همانطور که با آلفا انجام می دهم)؟
|
رابطه Mathematica و Wolfram Desktop چیست؟
|
6524
|
اگر «e1 := 3 x + 2 (1 + y) z // TreeForm» را تایپ کنم، یک درخت عبارت دریافت می کنم. اگر «e1 /» را تایپ کنم. x -> 3`، من یک درخت عبارت کاملاً صحیح دیگر را دریافت می کنم. آیا راهی وجود دارد که بتوانم قالب بندی «TreeForm» را دریافت کنم تا بعد از تبدیل گره ها را در همان مکان نگه دارم؟
|
هنگامی که یک قانون جایگزین اعمال می شود، قالب بندی درخت عبارت را یکسان بگذارید
|
25209
|
من یک محاسبه دارم که تعداد زیادی جفت سفارش داده شده به من می دهد. برای هر یک از این جفت ها در یک لیست، من می خواهم عناصر را مربع کنم و آنها را با هم اضافه کنم. در اینجا نمونه ای از نوع لیستی است که من دارم {{-3 a, 3 a}, {-1 a, a}, {-1 a, a}, {-1 a, a}} در این مورد '18 a^2' برای جفت اول و غیره داشته باشید.
|
چگونه می توانم روی مجموعه ای از جفت های سفارش داده شده عمل کنم؟
|
32114
|
من از دوربین عکاسی خود برای اسکن یک فرهنگ لغت سنگین استفاده کردم. سعی کردم با فشار دادن حاشیه صفحات با انگشتانم تصاویر صاف داشته باشم. رنگ پس زمینه (معمولا) مشکی است و انگشتان من رنگ های متفاوتی با رنگ حاشیه صفحه دارند. سوال من این است: آیا می توان از ابزارهای عکس Mathematica برای حذف خودکار نوک انگشتان از صفحات اسکن شده استفاده کرد؟ برای آزمایشها، میتوانید آزادانه از عکس زیر استفاده کنید img = Import[http://i.stack.imgur.com/oY9cp.jpg] 
|
چگونه می توانم از Mathematica برای حذف نوک انگشتانی که در تصاویر ظاهر می شوند استفاده کنم؟
|
28781
|
من می خواهم تمام مقادیر $m$ را پیدا کنم به طوری که معادله $$-m^3 + 2 m^2 x + (-2 m - 1) x^2 + m + x^3=0$$ دارای سه باشد راه حل های مثبت مختلف Clear[f] را امتحان کردم. f[x_] := -m^3 + 2 m^2 x + (-2 m - 1) x^2 + m + x^3; sol = حل[D[f[x]، x] == 0، x]; d = ممیز[D[f[x]، x]، x]; x1 = x /. سل[[1]]; x2 = x /. سل[[2]]; کاهش[{d > 0, x1 > 0, f[x1] f[x2] < 0, f[0] < 0}, m] و Clear[f]; f[x_] := -m^3 + 2 m^2 x + (-2 m - 1) x^2 + m + x^3; sol = حل[f[x] == 0، x]; x1 = x /. سل[[1]]; x2 = x /. سل[[2]]; x3 = x /. سل[[3]]; کاهش[{x1 > 0, x2 > 0, x3 > 0, x1 != x2, x1 != x3, x2 != x3}، m] چگونه می توانم این مشکل را با _Mathematica_ حل کنم؟
|
چگونه می توانم تمام مقادیر $m$ را به گونه ای بیابم که معادله مکعب من دارای سه جواب مثبت مختلف باشد؟
|
13414
|
برای اکثر توابع در Mathematica، با ارسال لیستی به آنها، تابع موجود در هر عنصر لیست فراخوانی می شود. برای مثال: ExampleFunction1[x_] := x + 1 ExampleFunction1[{1, 2, 3}] (* {2, 3, 4} *) اما وقتی از «Max[]» استفاده میکنید همه چیز تغییر میکند. برای مثال، اگر من این تابع را داشته باشم: ExampleFunction2[x_] := Max[x, 4] اگر به این یک عدد «x» منتقل کنم، هرکدام بزرگتر باشد، «x» یا «4» را برمیگرداند، اما، مستند شده، اگر فهرستی مانند این را به آن ارسال کنم: ExampleFunction2[{1, 3, 7}] 7 را برمی گرداند. در عوض، می خواهم «{ 4, 4, 7}`. چگونه می توانم تابع خود را طوری بسازم که Max به جای کل لیست، از یک عنصر لیست به عنوان آرگومان خود استفاده کند؟
|
چگونه می توانم از Max[] در تابعی استفاده کنم که از لیستی عبور می کند و حداکثر لیست را پیدا نمی کند
|
56065
|
من می خواهم از Mathematica _برنامه ای_ برای گرفتن عکس فوری یا اسکرین شات از هر نوت بوک باز استفاده کنم. به عنوان مثال، من می خواهم از نوت بوک ایجاد شده با این دستور CreateDocument[{TextCell[نیاز به کمک، بخش]، TextCell[می توانید کمک کنید؟]}، WindowTitle -> MyNotebook] یک تصویر دریافت کنم. مانند این  خروجی می تواند یک فایل یا یک تصویر باشد. من از ویندوز استفاده میکنم
|
نحوه ایجاد اسکرین شات از یک نوت بوک
|
41048
|
من در حال انجام یک محاسبه هستم که چند جمله ای مشخصه یک ماتریس را با ورودی های نسبتاً پیچیده پیدا می کند و سپس تمایز آن چند جمله ای را تعیین می کند. برای ماتریسهای کوچکتر تا حدود ۷×۷، ارزیابی دستور Discriminant در عرض چند ساعت به پایان میرسد، اما در ۱۰×۱۰، چیزی که من به آن نیاز دارم، روزها طول میکشد تا ارزیابی شود. اجرای موازی برای دستور ساخته شده در Discriminant کار نخواهد کرد. من میپرسیدم آیا راه کارآمدتری برای ارزیابی تمایز چند جملهای مرتبه بالا وجود دارد، زیرا میدانم کد من پایه است. CPHH = جمع آوری[چند جمله ای مشخصه[HH, x],x]]; DD = متمایز[CPHH، x، روش -> SylvesterMatrix]; Simplify[DD, Time Constraint -> Infinity] اگر بقیه کد برای تعیین راه حل مفید باشد، خوشحال می شوم آن را پست کنم
|
تمایز چند جمله ای مشخصه
|
11671
|
با توجه به نیازهای شدید RAM برنامه Mathematica من، به فکر راهاندازی هستههای راه دور برای اجرای اسکریپت Mathematica بودم. این یک سوال دو قسمتی است: ## قسمت 1 اگر من یک هسته(های) راه دور راه اندازی کنم، آیا نیاز به RAM بین تمام کامپیوترهای راه دور نیز توزیع می شود؟ ## قسمت 2 وقتی میخواهم یک هسته راه دور را از رابط کاربری گرافیکی Mathematica راهاندازی کنم، مدام یک پیام خطا دریافت میکنم. > هسته c20-0707-23 به قسمت جلو متصل نشد. (خطا = > MLECONNECT). شما باید اتصال هسته را در خارج از قسمت جلویی اجرا کنید. من برنامه هسته را به درستی در رایانه راه دور قرار داده ام. وقتی میخواهم هستهای را از طریق ssh در یک پنجره ترمینال راهاندازی کنم: ssh username@remote.computer /path/to/math یا ssh username@remote.computer /path/to/MathKernel پس از وارد کردن رمز عبور برای ورود به کنترل از راه دور کامپیوتر، من می بینم که یک هسته راه اندازی شده است. با این حال، در قسمت جلویی نیز این اتفاق نمی افتد. آیا **آموزش ها/مثال**هایی در مورد راه اندازی هسته های راه دور، بدون نیاز به رابط کاربری گرافیکی برای اجرای اسکریپت ها، آسان وجود دارد؟ برای مثال سعی کردم این را بخوانم و تنها کاری که انجام داد این بود که من را به وحشت انداخت زیرا یونانی بود. من هم این را خواندم اما مشکل کاملاً مشابهی نیست در اینجا یک نمونه اسکریپت است که برای راهاندازی هستههای محلی و اجرای دستور ساده «NDSolve» استفاده کردم: #!/usr/local/bin/MathematicaScript -script CloseKernels[] LaunchKernels[3] Print[AbsoluteTiming آشکار میکند: NDSolve[{y'[x] == y[x] Cos[x + y[x]]، y[0] == 1}، y، {x، 0، 30}]; // AbsoluteTiming ] CloseKernels[] این سوال ممکن است به پاسخ سوال دیگری که در خط اول لینک کردم کمک کند.
|
راه اندازی هسته های راه دور - آیا به نیازهای RAM کمک می کند؟
|
16783
|
اگر k=3 باشد، وقتی روی خروجی فرمان «Tooltip» حرکت میکنید، میخواهم عبارت زیر بگوید منحنی سینوسی، k=3: Tooltip[Sin[k*x], Sine Curve, k= , TooltipStyle -> FontSize -> 16] من چندین تلاش انجام داده ام، با استفاده از توابع و جایگزینی خالص، اما هیچ کدام خروجی مورد نظر من را ارائه نکرد. هدف نهایی این است که این مورد را در یک «Manipulate» قرار دهیم که در آن «k» یک مقدار قابل انتخاب کاربر است و تابع «Sin[kx]» رسم میشود.
|
چگونه یک صفحه نمایش Tooltip را بر اساس مقدار پارامتر پویا کنیم؟
|
23684
|
من میخواهم از «GraphData» برای دریافت فهرستی از نمودارها با اتصال راس حداقل 3 استفاده کنم. میدانم که «GraphData[Nonplanar, 6] همه نمودارهای غیرمسطح را در 6 راس ارائه میکند، اما من نمیتوانم بفهمم. چگونه می توان «GraphData» را بر اساس ویژگی «VertexConnectivity» انتخاب کرد.
|
چگونه لیستی از نمودارهای 3-متصل را بدست آوریم؟
|
19315
|
وقتی مشخص می کنم که یک نمودار باید با استفاده از روش SpectralEmbedding محقق شود، این بر اساس کدام مقاله / الگوریتم برای جاسازی طیفی است؟ من نتوانستم هیچ سندی برای این موضوع پیدا کنم. همچنین، آیا تضمین شده است که خطوط یک شبکه مستطیلی $N \times M$ پس از این روش جاسازی، خطوط مستقیم باشند؟
|
Mathematica 9 از چه الگوریتمی برای SpectralEmbedding نمودارها استفاده می کند؟
|
20617
|
من می خواهم فلش های زیادی را در یک کره ترسیم کنم (3D-Plot). این مشکل با تعداد کمی از «پیکان» نیست. برای چند موردی که می توانم چیزی شبیه به این انجام دهم: نمایش[ Graphics3D[{ضخامت[بزرگ]، نوک پیکان[بزرگ]، پیکان[{{0, 0, 0}, {1, 0, 0}}], پیکان[{ {0، 0، 0}، {0، 1، 0}}]}، محورها -> True]، SphericalPlot3D[1، {θ، 0، Pi}، {φ، 0، 2*Pi}، PlotStyle -> Opacity[0.2]]] با این حال، من میخواهم کاری شبیه حلقه for انجام دهم تا تعداد زیادی «پیکان» را برای[i = 1، i < 11 ترسیم کنم. , i++, arrow[{{0, 0, 0}, {1/i, (1-i)/5, (1-i)/5}}] سعی کردم برای در بسیاری از نقاط کد گرافیکی من حلقه بزنید، اما بدون موفقیت. چگونه باید آن کد را بسازم؟
|
چگونه فلش های زیادی را در یک کره رسم کنم؟
|
39428
|
برای دستور تکمیل خودکار، من به سادگی میتوانم از «Ctrk» + «K» استفاده کنم و سپس از «Return» یا «Tab» برای انتخاب تکمیل استفاده کنم. اما وقتی میخواهم متغیرهای محلی را که ورودی دارم تکمیل کنم، «Ctrk» + «K» کار میکند، اما «Return» و «Tab» هر دو نام متغیر را وارد نمیکنند. من سعی کردم این رفتار را با پنل **Interface** در گفتگوی **Preferences** تغییر دهم، اما هیچ گزینه ای وجود ندارد که بتوانم آن را تغییر دهم. آیا میدانید که «بازگشت» و «تب» برای تکمیل خودکار متغیر محلی آسان عمل کنند؟
|
سوال در مورد تکمیل خودکار نام متغیر در $Mathematica$ 9 در OS X
|
58812
|
چه فرضی لازم است تا هر دو خروجی برابر با 'Sqrt[P^2]/2' در[65]:= tps = (1/2) (1 - T (1 - P^2) + Sqrt[(1 - T(1 - P^2))^2 - P^2]); tms = (1/2) (1 - T (1 - P^2) - Sqrt[(1 - T(1 - P^2))^2 - P^2]); FullSimplify[Sqrt[tms tps]] FullSimplify[Sqrt[tms] Sqrt[tps]] Out[67]= Sqrt[P^2]/2 Out[68]= 1/2 Sqrt[1 + (-1 + P^) 2) T - Sqrt[(-1 + P^2) (-1 + T (2 + (-1 + P^2) T))]] Sqrt[1 + (-1 + P^2) T + Sqrt[(-1 + P^2) (-1 + T (2 + (-1 + P^2) T))]] نظر: سؤالات مشابه زیادی در مورد وب اما نتوانستم پاسخ مناسبی پیدا کنم. فرض اینکه T و P واقعی هستند کافی نیست. ویرایش: T و P اعداد واقعی هستند و لزوما برابر با صفر نیستند. بنابراین بهتر است این سوال مطرح شود که دلیل این که هر دو راه نتیجه یکسانی ندارند چیست و چگونه می توانم این را تغییر دهم؟
|
ساده کردن محصول از ریشه های مربع
|
16161
|
من میخواهم فهرستی را که شبیه این است تبدیل کنم: {{-1، -1، -1}، {-1، 2، 3}، {-1، -1، 2}، {2، 3، 4 }} به یکی که شبیه آن یکی است: {{}, {2, 3}, {2}, {2, 3, 4}} آیا راهی کارآمد برای انجام این کار وجود دارد؟
|
مقادیر -1 را از لیست حذف کنید
|
43565
|
من دو مجموعه داده دارم. این d000 و d001 است. مجموعه d001 زیر مجموعه ای از d000 است. من دادههای d000 را با استفاده از BSpline دادههای d001 مطابق دستورات زیر برازش میکنم: Table[Graphics[{Green، PointSize[Large]، Point[d000]، Red، Point[d001]، Black، BSplineCurve[d001] }، Aspect Ratio -> 1، Axes -> True]] SP = BSplineFunction[d001, SplineKnots -> Unclamped] dsp[t_] = 2*0.33*10^(-9)*10^(12)*D[SP[t], t] مشکل من این است که SP تعریف شده است با توجه به پارامتر t منحنی (که برازش را انجام می دهد)، نه با توجه به متغیر x، که دامنه داده را تعریف می کند. d000. کسی میدونه چطوری میتونم SP رو به تابع x تبدیل کنم؟
|
تبدیل منحنی BSpline به تابع
|
18637
|
من کد زیر را اجرا می کنم و کاملاً کار می کند. من مقداری تابع در فضای فوریه دارم، و عددی «InverseFourierTransform» را میگیرم. با این حال، من باید این محاسبه را اغلب تکرار کنم، بنابراین میخواهم از «ParallelTable» استفاده کنم. من این را با جایگزین کردن «Table» در کد زیر با «ParallelTable» امتحان کردم. من کد را روی یک کامپیوتر با 8 هسته اجرا می کنم. با کمال تعجب، استفاده از ParallelTable باعث افزایش سرعت محاسبه نمی شود. من به سادگی تقریباً همان زمان محاسباتی را پیدا کردم (تفاوت تقریباً فاکتور 8 نیست)! کسی میتونه به من توضیح بده دلیل این کار چیه؟ من ParallelTable را با دستوراتی مانند ParallelTable[Pause[1] آزمایش کردهام. f[i], {i, 4}] // AbsoluteTiming و برای این مورد خوب کار می کند، اما برای 'NInverseFourierTransform' نه. ClearAll[Global`*]; f[q_] := Sqrt[2/Pi]*(-Sinc[q] + Cos[q]); k[q_] := Sqrt[Pi/2]/Abs[q]; a = 10^-2; b = 10^-2; Needs[FourierSeries`] hfourierdomain[ω_] = a*f[ω]*k[ω]/(1 + b*ω^2*k[ω]); displ = جدول[{j, NInverseFourierTransform[hfourierdomain[ω], ω, j]}, {j, -5, 5, 1/60}];
|
محاسبات موازی NInverseFourierTransForm
|
9607
|
در اینجا من ('NormCoordinates') را تعریف می کنم. NormCoordinates[coordinates_]:=Norm/@coordinates; NormCoordinates[{{2.2،4.4}،{5.5،6.6}،{-6.7،1.3}،{-2.7،-0.3}}] (* {4.91935, 8.59127, 6.82495, 2.71662} *) مانند مثال بالا من قصد دارم از آن فقط بر روی عناصر با Head `Real` استفاده کنم. متوجه شدم (هنجار) قابل کامپایل نیست. آیا کسی میتواند این را با استفاده از «کامپایل» و توابع سطح پایینتر به گونهای اجرا کند که در یک لیست بزرگ بسیار سریعتر اجرا شود؟
|
نسخه کامپایل شده (Norm/@coordinates)
|
32634
|
من سعی میکنم یک BarChart انباشته ایجاد کنم که در آن هر BarChart دارای ChartLabels متفاوتی باشد. مثال زیر را در نظر بگیرید: BarChart[{{5, 6, 7, 5, 7}, {8, 5, 6, 7, 8}}, ChartLayout -> Stacked, ChartLabels -> {Placed[{One , Two}, Above], Placed[{5, 6, 7, 5, 7}, Center]}] >  اما چیزی که میخواهم داشته باشم برچسبهای جداگانه برای بخشهای دو عنصر نمودار است. تصویر زیر این را نشان میدهد: >  من نمیتوانم بفهمم چگونه با استفاده از «ChartLabels» این کار را انجام دهم. وقتی سعی میکنم لیستهای متعددی را برای برچسبهای نمودار ارائه کنم، کار نمیکند.
|
برچسبگذاری چندین عنصر BarChart با طرحبندی «Stacked».
|
23642
|
من سعی می کنم با انجام mat = {{1, 2}, {1, 4}}، آخرین ستون عبارت زیر (`mat`) را جایگزین کنم. برای[q = 1، q < 3، q +=1، اگر[mat[[q, 2]] < 3، ReplacePart[mat, {q, 2} -> -> -1]، ReplacePart[mat, {q, 2} -> 1]]؛] بنابراین من انتظار دارم که mat = {{1, -1}, {1, 1}} را دریافت کنم اما چیزی تغییر نمی کند. آیا هیچ ایده ای دارید که چرا کار نمی کند؟
|
ReplacePart در داخل حلقه For
|
6067
|
من می خواهم لبه هایی را روی مثلث نیکوماخوس قرار دهم r = 7. t = جدول[2^(n - k) 3^k, {n, 0, r}, {k, 0, n}]; ColumnForm[t, Center] آیا راه آسانی برای انجام این کار وجود دارد؟ با استفاده از روش آقای جادوگر triangleForm[t : {_List ..} /; Depth@t == 3] := نمایش[گرافیک[{ قرمز، (خط /@ عضویت[#، Riffle @@@ پارتیشن[#، 2، 1]]) &@ جدول[{(1 - i + 2 j - r)/2، i - r - 1}، {i، 0، r}، {j، i، r}]، MapIndexed[Text[Panel[#، حاشیههای فریم -> 0]، {#2 - #/2، -#} و @@ #2] و، t، {2}] }]، TextStyle -> FontSize -> 18 ] triangleForm[t] ![NicomachusTriangle] (http://i.stack.imgur.com/5lKDL.png) http://math.stackexchange.com/questions/150259/question-about-the-collatz- conjecture-nicomachuss-triangle-and-more
|
چگونه می توانم مثلث نیکوماخوس را به مثلث با لبه تبدیل کنم؟
|
46429
|
در یک گراف دوبخشی دو کلاس گره وجود دارد، مثلاً A و B. هر گره از کلاس A ممکن است فقط با گره های کلاس B تعامل داشته باشد و بالعکس. بنابراین ماتریس مجاورت مربوطه توسط دو بلوک خارج از مورب تشکیل شده است (اگر رئوس را به روشی مناسب مرتب کنید). من متوجه می شوم که هنگام کار با ماتریس مجاورت برای یک نمودار دو بخشی معین، گاهی اوقات نظم مورد نظر را در ماتریس مجاورت به دست می آورم و بنابراین اگر آن را رسم کنم، توسط دو بلوک خارج از مورب تشکیل می شود: g1=CompleteGraph[{5,3] }] m1=AdjacencyMatrix[g1] // MatrixPlot  با این حال، گاهی اوقات اگر ماتریس مجاورت را مستقیماً از نمودارهای دوبخشی رسم کنم، اکنون به ترتیب دلخواه نیست: l2 = CompleteGraph[{5, 3}] // EdgeList; وزن = تصادفی واقعی[{0.5، 2}، طول[l2]]؛ g2 = Graph[l2, EdgeWeight -> Weights, GraphLayout -> BipartiteEmbedding] m2=AdjacencyMatrix[g2] // MatrixPlot  من سعی می کنم راهی برای مرتب کردن خودکار m2 پیدا کنم تا آن را به دو تبدیل کنم ماتریس بلوک های خارج از مورب
|
نحوه مرتب سازی ماتریس مجاورت گراف دو بخشی به طوری که دو بلوک خارج از مورب داشته باشیم
|
17564
|
وقتی ListPlot[Table[RandomReal[NormalDistribution[], {20, 2}], {2}], PlotStyle -> PointSize[0.02], Epilog -> Style[Text[b: 5%، مقیاس شده[{ 0.05، 0.05}]، {-1، -1}]، FontFamily -> Helvetica]]  نماد درصد با حروف اشتباه، احتمالا Times نشان داده شده است. چگونه می توانم آن را به صورت صحیح نمایش دهم؟
|
رندر کردن نماد درصد با حروف درست
|
22779
|
وقتی امروز به پیامهای استفاده از توابع داخلی نگاه میکنیم (نه در زمانهای خوب قدیم، زمانی که توصیفهای سادهای بودند) میبینیم که اگرچه در قسمت جلویی زیبا به نظر میرسند، اما دریافت یک توابع ساده واقعاً سخت است. - نمایش رشته بعدی فقط این را امتحان کنید و خودتان را ببینید ToString[Integrate::usage] این کاملاً بی فایده است وقتی کسی به دنبال یک فرم رشته ساده است. وقتی به _Wolfram Workbench_ نگاه می کنید ممکن است متوجه شده باشید که آنها _do_ پیام های استفاده از رشته ساده را حتی برای توابع داخلی ارائه می دهند. **سوال:** آیا امکان ایجاد/استخراج/دزدیدن پیام های استفاده ساده و بدون قالب برای **همه** (یا تقریباً همه) توابع داخلی **به صورت خودکار** وجود دارد؟ منظور از _automatically_ داشتن یک تابع است که تقریباً برای همه پیامهای استفاده کار میکند. برای مثال، پیام راهنما «Integrate» از _Workbench_ به این شکل است: > Integrate[f,x] انتگرال نامشخص انتگرال f dx را می دهد. > Integrate[f,{x,xmin,xmax}] انتگرال معین Integral _xmin ^xmax > f dx را می دهد. Integrate[f,{x,xmin,xmax},{y,ymin,ymax},...] چند > انتگرال Integral _xmin ^xmaxdxIntegral _ymin ^ymaxd y ... f را می دهد. > > ویژگی ها: {Protected,ReadProtected} گزینه ها: > {Assumptions,GenerateConditions,PrincipalValue}
|
پیام های استفاده فانتزی را در رشته 1 بعدی تغییر دهید
|
40324
|
من در استفاده از EventLocator در Mathematica 9 مشکل دارم. با این حال، این خطا در Mathematica 8 در لبه لبه من نشان داده نمی شود. کد من این است, η=G[x[n],y[n]]; pde = {x''[n] == -(1 - (x'[n]^2 + y'[n]^2)/(4*x[n]^2))*(3*x' [n] + 2*x[n]^2*\!\( \*SubscriptBox[\(\[PartialD]\)، \(x[n]\)]V\)/V) + (x'[ n]^2 - y'[n]^2)/ x[n]، y''[n] == -(1 - (x'[n]^2 + y'[n]^2)/(4*x[n ]^2)*(3*y'[n] + 2*x[n]^2*\!\( \*SubscriptBox[\(\[PartialD]\)، \(y[n]\)] V\)/V) + 2*(x'[n]*y'[n])/x[n]}; bc = {x[0] == زین، y[0] == 0.01، x'[0] == 0، y'[0] == 0}; Sol = NDSsolve[{pde, bc}, {x, y}, {n, 0, 1000}, MaxSteps -> 50000, AccuracyGoal -> Automatic, Method -> {EventLocator, Event -> η - 1 , EventCondition -> (n > 60)}] پیام خطا این است، > NDSolve::evboo: مقدار تابع رویداد در n = 61.76853457162405` > True یا False نبود. زمانی که True نباشد، مقدار به عنوان False در نظر گرفته می شود. > >> این کاملاً عجیب است زیرا هیچ مشکلی در اجرای آن در Mathematica 8 وجود ندارد.
|
خطا در استفاده از EventLocator در NDSolve
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.