_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
32911
|
آیا می توانم تابعی را کامپایل کنم که حاوی ArcTanh[] باشد؟ موارد زیر کار نمی کند Needs[CCodeGenerator`] c = Compile[ {{x}}, ArcTanh[x]^2]; c[2.5] _Mathematica_ به من می دهد > > CompiledFunction::cfn: خطای عددی مواجه شده در دستورالعمل 1؛ > ادامه با ارزیابی کامپایل نشده>> > با این حال، در پاسخ به این سوال، یک پاسخ نشان می دهد که ArcTanh می تواند کامپایل شود. .
|
آیا می توانم تابعی حاوی ArcTanh را کامپایل کنم؟
|
17687
|
NumberForm می تواند برای چاپ مقادیر با دقت مشخص استفاده شود. برای مثال x=Quantity[5.123456789,Meters]; 5.12346 m Print[NumberForm[x,{4,2}]] 5.12 m این دقیقاً همان چیزی است که من میخواهم، اما تأثیر نامطلوبی برای واحدهای دارای توان دارد. برای مثال، y=Quantity[5.123456789,Meters/Seconds^2]; 5.12346 m/s^2 Print[NumberForm[y,{4,2}]] 5.12 m/s^2.00 من میخواهم مشخصات دقیق برای کمیت اعمال شود، نه برای واحدها. آیا راهی برای انجام آن وجود دارد؟
|
NumberForm و واحدها
|
7433
|
من می خواهم از دستور Table بدون تعریف n استفاده کنم تا بتوانم لیستی از آرگومان های n داشته باشم. این امکان برای دستور 'Sum' وجود دارد، اما حدس میزنم برای دستور Table نه، یا اینطور است؟ چیزی شبیه n = 5; eSO = جدول[e[i], {i, 1, n}]; ebar[1] = EBAU - Sum[ebar[i], {i, 2, n}]; a[1] = A - مجموع[a[i]، {i، 2، n}]; b[1] = B - مجموع[b[i]، {i، 2، n}]؛ هزینه = جدول[1/2/a[i]*(ebar[i] - e[i])^2 + b[i]*(جمع[e[i]، {i، n}])^2 / 2, {i, 1, n}]; FOC = جدول[D[جمع[هزینه[[i]]، {i، n}] == 0، e[i]]، {i، 1، n}]; solsSO = eSO /. حل [FOC، eSO]؛ solsSO = مسطح کردن[solsSO]; ESO = Simplify[Sum[solsSO[[i]], {i, n}]] اما در پایان کمی پیچیدهتر است.
|
آیا می توانم از Table بدون کران های مناسب استفاده کنم؟
|
11056
|
من از افسانه ساز Jens برای گرافیک های Overlay استفاده کردم تا یک افسانه خوب در ListPlot خود داشته باشم. سوال من این است که آیا راهی وجود دارد که خروجی از «Overlay» از نظر توانایی بزرگنمایی برای بررسی، دریافت مختصات، ابزارهای ترسیم، امکان کلیک راست بر روی خود گرافیک مانند خروجی «ListPlot» باشد. و گرافیک با وضوح بالا را به عنوان مجموعه ای از چیزها و غیره ذخیره کنید؟ من توانستم روی سلول کلیک راست کرده و انتخاب را به عنوان یک jpeg با وضوح بسیار پایین ذخیره کنم. با تشکر، **ویرایش:** boundaryplot = ListPlot[{H0SPlot, H0DPlot},PlotRange -> Full] opts = Sequence[Background -> Light Orange, RoundingRadius -> 10]; labels = {H0S, H0D} Overlay[{boundaryplot, legendMaker[labels, opts]}, All, 1,Alignment -> {0.5, 0.5}] در حالی که گزینه های Overlay به من امکان بزرگنمایی و غیره را می دهند. وقتی روی تصویر کلیک راست می کنم تا ذخیره گرافیک به عنوان باشد، jpeg و pdf را امتحان کردم، فقط فایل را ذخیره می کند. ListPlot و نه Legend. وقتی روی خود سلول کلیک راست میکنم و از «ذخیره انتخاب بهعنوان» استفاده میکنم، میتوانم چیزی را بهعنوان jpeg با رزولوشن پایینتر که شامل افسانه نیز میشود، ذخیره کنم.
|
پوشش: زوم، ابزارهای گرافیکی، دریافت مختصات ذخیره به عنوان و غیره
|
40849
|
من میخواهم نموداری بسازم که نقاط ListPointPlot3D خود یک شی Graphics3D هستند که با استفاده از SphericalPlot3D ایجاد شدهاند و هر کدام به موقعیت نقطه بستگی دارد. بنابراین اساسا، شما یک لیست از نقاط، {x، y، z} دارید، و در هر نقطه یک گرافیک وجود دارد که توسط تابع f(xi، yi، zi) تعیین می شود. من حدود یک روز است که در جستجوی تلاش هستم تا راه حلی برای این مشکل بیابم. هر گونه کمکی بسیار قدردانی می شود. همچنین، من مجبور نیستم از ListPointPlot3D استفاده کنم، و اگر روش بهتری وجود داشته باشد، مطمئنا از آن استقبال خواهم کرد.
|
از یک گرافیک custom3D برای نقاط در ListPointPlot3D استفاده کنید
|
41455
|
من قبلاً هرگز از ارزیابی موازی Mathematica استفاده نکردهام و برای درست کار کردن آن مشکل دارم. برای ثبت، من Mathematica 9 را روی لینوکس با پردازنده Core i7 اینتل (4 هسته فیزیکی) اجرا می کنم. من یک تابع Foo دارم که محاسبات عددی تصادفی شده را با چند ماتریس انجام می دهد و یک لیست کوچک را برمی گرداند. من علاقه دارم چندین بار آن را اجرا کنم و نتایج را جمع آوری کنم، بنابراین اگر از «Table» روی یک هسته استفاده کنم، همه چیز خوب کار می کند و مشکلی را تجربه نمی کنم. سپس سعی می کنم آن را با چیزی شبیه به: LaunchKernels[2]; DistributeDefinitions[Foo]; ParallelTable[Foo[bar], {10000}]; دو هسته نیز خوب کار می کنند، اما در آن صورت Mathematica شروع به استفاده از 10 گیگابایت رم می کند. با این حال، اجرای چهار هسته مشکلات بسیار بیشتری ایجاد می کند. Mathematica به سرعت تمام 16 گیگابایت رم من را مصرف می کند و کامپیوتر را به معنای واقعی کلمه غیرقابل استفاده می کند، همیشه از تمام شدن حافظه شکایت می کند و همچنان هسته ها را خاموش می کند. حتی اگر نتایج خود را دریافت کنم، اغلب نمی توانم از آنها استفاده کنم زیرا هر عملیاتی در لیست برگشتی باعث خاموش شدن هسته اصلی و از بین رفتن تمام داده ها می شود. «MaxMemoryUsed[]» «37 686 808» را به دست میدهد. من روشهای جایگزین را با «ParallelDo» و برخی ساختارهای غریبه امتحان کردهام (با انگیزه اینکه بتوانم محاسبات را متوقف کنم و تمام نتایج بهدستآمده را حفظ کنم) مانند a = {}; [AppendTo[a, ParallelTable[Foo[bar], {100}]]، {100}] را انجام دهید اما اینها به دلیل کمبود حافظه باعث خرابی هسته حتی سریعتر می شوند. همچنین باید اشاره کنم که بعد از اینکه استفاده از 4 هسته را متوقف کردم و به محاسبات 1 هسته ای بازگشتم، اغلب به طور تصادفی با حافظه دیگری در دسترس نیست. هسته Mathematica خاموش شده است. سعی کنید از برنامه های دیگر خارج شوید و سپس دوباره امتحان کنید. اگرچه Mathematica حتی از حافظه سیستم من در این مرحله استفاده نمی کند. این قبل از ارزیابی 4 هسته ای در همان جلسه اتفاق نمی افتد. آیا من به اشتباه به این مشکل برخورد می کنم؟ منابع موجود در اینترنت در مورد ارزیابی موازی Mathematica اندک است، بنابراین من نتوانستم اطلاعات زیادی پیدا کنم. یکی از موضوعات در اینجا در StackExchange اشاره کرد که فراخوانی «ClearSystemCache[]» در تابع میتواند مقداری از حافظه مورد استفاده توسط Mathematica را در محاسبات موازی آزاد کند، اما به نظر میرسد که هیچ تأثیری ندارد. از هرگونه اطلاعات و کمکی قدردانی می کنم. متشکرم.
|
ارزیابی موازی و استفاده از حافظه
|
21950
|
من سعی می کنم با _Mathematica_ چند گرافیک بکشم. اشیایی که من می خواهم ترسیم کنم کمی پیچیده تر از مکعب هستند -- با این تفاوت که سطح بالا و پایین دارای عمق متفاوتی هستند. در زیر دو نمونه از اشیایی که می خواهم ترسیم کنم آورده شده است. p01 = RegionPlot3D[ y <= 1 - 0.5 z, {x, 0, 1}, {y, 0, 1}, {z, 0, 1}, Mesh -> None] p02 = RegionPlot3D[ y <= 0.5 + 0.5 (z - 1)، {x، 0، 1}، {y، 0، 1}، {z، 1، 2}، Mesh -> None] اگر بتوانم این اشیاء را با استفاده از گرافیک های اولیه سه بعدی موجود در _Mathematica_ بسازم عالی خواهد بود. سپس میتوانم گرافیکهای سه بعدی بسازم و اشیاء را در ارتباط با یکدیگر قرار دهم. در زیر نمونهای از کاری است که میخواهم انجام دهم، اساساً مجموعهای از این اشیاء 6 وجهی را ایجاد کرده و آنها را در ارتباط با یکدیگر قرار میدهیم. cubeA = مکعب[{0, 0, 0}, {1, 0.5, 1}]; cubeB = مکعب[{0، 0، 1}، {1، 1، 2}]; Graphics3D[{cubeA, cubeB}] در مثال بالا از شی «Cuboid» داخلی استفاده شده است. اشیایی که من می خواهم بسازم (فقط کمی) پیچیده تر از این هستند. من می توانم هندسه مورد علاقه خود را با RegionPlot3D ایجاد کنم، اما نمی توانم به راحتی آنها را ترکیب کنم. به عنوان مثال، موارد زیر با شکست مواجه می شوند: Graphics3D[{p01, p02}] من سعی کردم این کار را با تابع Polygon انجام دهم، اما نتوانستم به طور کامل تعیین کنم که چگونه مثال های ارائه شده را برای ساخت اشیاء 6 وجهی گسترش دهم. هر گونه توصیه یا پیشنهاد استقبال می شود. با تشکر
|
اشیاء گرافیکی سه بعدی که مکعب ساده نیستند
|
17686
|
من نسخه 9 را روی mac pro اجرا می کنم و فکر می کنم که کار اشتباهی انجام می دهم. هنگام کامنت گذاشتن راه حل یک تمرین خاص، یک سلول متنی اضافه می کنم (فرمان 7) و نظر را تایپ می کنم که چیزی بیش از یک جمله با عبارات ریاضی (کنترل ( - عبارت - کنترل )) نیست. برای تغییر اندازه و رنگ کل کامنت، به سادگی آن را برجسته کرده و Format - Size یا Color - را به اندازه و رنگ دلخواه میدهم. این تغییر برای کل نظرات اعمال نمی شود! چرا؟ (من فکر می کنم این به دلیل عبارات است). به عنوان مثال، اگر نظر به صورت زیر باشد > در اینجا یک مثال وجود دارد، اگر $P = 1$، کل راه حل به تعداد > از ... بستگی دارد، این تغییر تا $P = 1$ اعمال می شود. بقیه جمله بدون تغییر است. با تشکر فراوان اد
|
تغییر اندازه و رنگ یک متن در نسخه 9
|
21046
|
من یک عبارت مانند این دارم، ورودی = x[1] x[2]^3 x[5]^2. مرحله اول، میتوانیم یک لیست از عبارت ورودی دریافت کنیم، list0={x[1],x[2],x[2],x[2],x[5],x[5]}; list1 = {1، 2، 2، 2، 5، 5}; مرحله دوم، من می خواهم تمام جفت های ممکن را در یک لیست جدید دریافت کنم. یعنی، ما Length[list1]/2 قسمت را در list1 تقسیم می کنیم و فهرست فرعی ممکن را در یک لیست جدید ترکیب می کنیم. البته، Length[list1]===حتی. list2 = {{{1، 2}، {2، 2}، {5، 5}}، {{1، 2}، {2، 5}، {2، 5}}، {{1، 5}، {2، 2}، {2، 5}}}؛ مرحله آخر، عبارت خروجی را دریافت می کنیم، خروجی = f[1, 2] f[2, 2] f[5, 5] + f[1, 2] f[2, 5]^2 + f[1, 5 ] f[2، 2] f[2، 5]; چگونه می توانم عبارت ورودی را به نتیجه خروجی تبدیل کنم؟ آیا می توانید یک روش ساده را به من نشان دهید که برای مشکل کلی و همچنین مثال من کار کند؟ علاوه بر این، مثال دیگری می آوریم، list1 = {1, 1, 2, 4}; list2 باید list2 = {{1, 1}, {2, 4}}, {{1, 2}, {1, 4}} باشد.
|
چگونه در یک لیست جفت بسازیم؟
|
42531
|
چرا «$Failed» دارای ویژگی «HoldAll» است؟ آیا موقعیتهای معمولی وجود دارد که «$Failed» بهعنوان هد برگردانده میشود که نباید بیشتر ارزیابی شود، یا این فقط یک یادگاری از زمانهای اولیه Mathematica است؟ In[1]:= ویژگیها[$Failed] Out[1]= {HoldAll, Protected}
|
چرا $Failed دارای ویژگی HoldAll است؟
|
29222
|
من میخواهم پیدیاف تابع توزیعشده دوجملهای و تابع توزیع دوجملهای مختلط را رسم کنم، بنابراین برای تابع توزیع دوجملهای موارد زیر را وارد کردم: Remove[Global`*]; m = 45; (*تعداد بانک*) n = 5;(*تعداد پیش فرض*) AssetV = 100;(*ارزش دارایی در T*) DebtV = 80;(*ارزش بدهی در T*) μ = 0.2;(* رانش سالانه *) σ = 0.3;(*نوسان سالانه*) T = 5;(*سال*) ρ = 0.8; (*همبستگی دارایی*) (*محاسبه احتمال پیش فرض فردی p^*، که بر اساس مدل مرتون تعیین می شود*) P* = (CDF[ NormalDistribution[], -(Log[ AssetV/DebtV] + (μ - 0.5*σ^2)*T)/(σ*Sqrt[T])]) (*تولید جدول داده، که احتمالاتی را که \ تعداد پیشفرضها بیشتر از n1 خواهد بود، در حالی که n1 محدوده 0 تا m را در مرحله 1 (عدد صحیح)*) در بر میگیرد. P*]]، {n1، 0، m، 1}] اکنون میخواهم همه چیز را ترسیم کنم: pdfBD = DiscretePlot[ PDF[BinomialDistribution[m، P*]، n1]، {n1، 0، m}، PlotRange -> All، AxesLabel -> {# of Defaults، PD}، Joined -> True، ImageSize -> 500 ] بنابراین من این طرح را دریافت کردم  اکنون می خواهم در نظر بگیرم توزیع دو جمله ای مختلط، با کد زیر تعیین می شود: dataMBD = Table[1 - CDF[Normal Distribution[], ((1/ Sqrt[ρ])*(((Sqrt[1 - ρ])*(InverseCDF[ Normal Distribution[] , (n1/m)]) + (InverseCDF[ Normal Distribution[], (CDF[ Normal Distribution[], -(Log[ AssetV/DebtV] + (μ - 0.5*σ^2)* T)/(σ*Sqrt[T])])]))))]، {n1، 0، m، 1}] با این حال ، اگر بخواهم PDF آن را ببینم و بنابراین اگر این دستور را وارد کنم کار نمی کند: DiscretePlot[PDF[dataMBD, n1], {n1, 0, m, 1}] خطا در دستور بالا، یا مشکل اساسی بر اساس درک اشتباه وجود دارد؟ امیدوارم کسی بتواند به من کمک کند با تشکر
|
PDF توزیع دو جمله ای و توزیع دو جمله ای مختلط
|
57713
|
من باید یک VAR(p) مدل خودرگرسیون برداری را به عنوان تابعی از پارامترها کد/بنویسم. هیچ تخمین و داده ای در کار نیست، این یک تمرین جمعیت است: فرض کنید X و Y متغیرهای تصادفی تک متغیره و اسکالر هستند. من باید دو مدل سری زمانی زیر را بنویسم: [مدل 1] $\quad X_{t} = \sum_{j=1}^{p}a_{j}X_{t-j} + u1_{t,}، \quad\quad\quad\quad\quad\quad$ که در آن $\;\mathbb{E}[u1_{t}]=0، \; Var[u1_{t}]=\Sigma1$ [مدل 2] $\quad X_{t} = \sum_{j=1}^{p}b_{j}X_{t-j} + \sum_{j=1} ^{p}c_{j}Y_{t-j} + u2_{t}، \quad$ جایی که $\; \mathbb{E}[u2_{t}]=0، \; Var[u2_{t}]=\Sigma2$ در مدل اول، X فقط به گذشته خود بستگی دارد، در حالی که در مدل دوم X به گذشته X و گذشته Y بستگی دارد. مثال: اگر $p= 2$ این مدلها [مدل 1] $\quad X_{t} = a_{1}X_{t-1} + a_{2}X_{t-2}+ u1_{t,}$ میشوند [مدل 2] $\quad X_{t} = b_{1}X_{t-1} + b_{2}X_{t-2} + c_{1}Y_{t-1} + c_{2}Y_ {t-2} + u2_{t}$ باید این کار را به صورت نمادین انجام دهم تا بتوانم مقیاس جمعیتی علیت گرنجر را محاسبه کنم: $C_{Y \ تا X} = \frac{1}{2}\; \log\frac{\det \Sigma_{1}}{\det \Sigma_{2}}$$\quad\quad\;\, = \frac{1}{2}\; \log\frac{Var(X_{t}) - Cov(X_{t},Z_{t})Var(Z_{t})^{-1}Cov(Z_{t},X_{t})} {Var(X_{t}) - Cov(X_{t}،\tilde{Z}_{t})Var(\tilde{Z}_{t})^{-1}Cov(\tilde{Z}_{t}،X_{t} )}$ جایی که $\;\;Z_{t} := [X_{t-1},..., X_{t-p}]'$ (برداری که X های گذشته را دارد) و $\quad\quad\quad\tilde{Z}_{t}:= [X_{t-1}،...، X_{t-p}، Y_{t-1}،...، Y_{t-p} ]'$ (برداری که X و Y های گذشته را دارد) هدف من: $C_{Y \to X}$ را به عنوان تابعی از پارامترهای $p$ و $a,b,c$ کد کنید تا من می توانم نشان دهم که چگونه برای مقادیر مختلف پارامترها تغییر می کند. (هیچ داده ای وجود ندارد، هیچ شبیه سازی داده ای نیز وجود ندارد) توجه: برای افرادی که با OLS (کمترین مربعات معمولی) آشنا هستند، این ایده مشابه انجام OLS جمعیتی است: $\beta = \frac{Cov(X,Y)}{ Var(X)}$ که $Y = \alpha + \beta X + \epsilon $، هیچ تخمینی در کار نیست. آیا ایده ای برای شروع دارید؟
|
پیاده سازی مدل خودرگرسیون برداری
|
59380
|
من سعی می کنم تابع زیر را ترسیم کنم: Plot[(0.014901060131333028` ((2 - 0.1` x)^2.5`)^2.5`)/((1 + 0.1` x Sin[Pi])^1.5`)[0.1859032006179 ]، {x، 0، 10}] با این حال، زمانی که I آیا من چیزی در نمودار دریافت نمی کنم؟ اما اگر اعداد خاصی را وصل کنم، مشخص است که یک مقدار وجود دارد. هر کمکی عالی خواهد بود
|
هیچ مقداری در نمودار وجود ندارد
|
4935
|
چگونه می توانم PDF (تابع چگالی احتمال) «WeibullDistribution[1/5, 50]», «WeibullDistribution[1/4, 40]»، «WeibullDistribution[1/3، 30]» و «WeibullDistribution[1/1/) را رسم کنم. 2، 20]` در همان نمودار؟
|
رسم فایل های PDF مختلف یک توزیع در یک نمودار
|
1864
|
وقتی دخترم برای انجام تکالیف املای خود از من کمک خواست، کاری که باید انجام دهم این بود که یک برنامه _Mathematica_ برای آن بنویسم. کلمات: کلمات = {رعد و برق، رعد، ابری}; کد: Grid[ ماژول[{x = 0، t = 0}، { #، دکمه[شروع، t = Hold@AbsoluteTime[] - AbsoluteTime[]]، دکمه[سبک[\[Checkmark]، Darker@Green]، t = ReleaseHold[t]; x++]، دکمه[Style[ \[Times]، قرمز ]، t = ReleaseHold[t]; x--]، پویا[x]، پویا[ساعت[]؛ ReleaseHold[t]] } ] & /@ words] که این خروجی را تولید میکند:  بنابراین وقتی از او کلمهای میپرسم، روی «شروع» کلیک میکنم. . سپس اگر پاسخ او درست یا غلط است، ✔ یا × را کلیک می کنم. من قصد دارم زمان پاسخگویی را پیگیری کنم، بنابراین تایمر اکنون نشان می دهد که چقدر زمان برای پاسخ دادن طول کشیده است. بنابراین سوال من این است: چرا باید از Module به جای DynamicModule استفاده کنم؟ به دلایلی اگر از DynamicModule استفاده کنم، دستور Grid کار نمی کند. از طرف دیگر، اگر از «Module» استفاده کنم (همانطور که نشان داده شده است)، برجستهکننده نحو متغیرهای «t» و «x» من را به رنگ قرمز نشان میدهد که گویی کار اشتباهی انجام میدهم:  **به روز رسانی:** من به تازگی متوجه شدم که استفاده از Module به جای DynamicModule قابل اجرا نیست. با باز کردن مجدد نوت بوک، امتیازها از بین می روند. **به روز رسانی 2:** برای ثبت، این برنامه تمام شده است که شامل توصیه های Mr.Wizard و kguler DynamicModule است[{x, t, status, h}, x[_] = 0; t[_] = 0; وضعیت[_] = نادرست؛ h[_] = {}; ستون[{Grid[ MapIndexed[{ #, Button[Start, Speak@#; وضعیت[#2] = درست است. t[#2] = Hold@AbsoluteTime[] -AbsoluteTime[]، فعال -> Dynamic[! وضعیت[#2]]]، دکمه[Style[\[Checkmark]، Darker@Green]، t[#2] = ReleaseHold[t[#2]]; x[#2]++; AppendTo[h[#2], t[#2]]; وضعیت[#2] = نادرست، فعال -> پویا[وضعیت[#2]]]، دکمه[سبک[\[Times]، قرمز]، t[#2] = ReleaseHold[t[#2]]; x[#2]--; AppendTo[h[#2], -t[#2]]; وضعیت[#2] = غلط، فعال -> پویا[وضعیت[#2]]]، دکمه[طلسم، Speak@StringJoin[Riffle[شخصیتها[#]، ]]]، پویا[x[# 2]]، پویا[ساعت[]؛ ReleaseHold[NumberForm[t[#2], 2]]]، Dynamic@ If[Length@h[#2] > 0، Module[{z = Transpose[{Abs[#]، Sign[#]} & /@ h[#2]]}، گرافیک[ (مستطیل @@@ (پارتیشن[{Accumulate[First@z],Last@z}\[Transpose],2,1,{2,2},{{0, 0}}] /. {{x1_, y1_Integer}, {x2_, y2_Integer}} -> {{x1 + 0.2، 0}، {x2، y2}})) /. {Rectangle[{x1_,0}, {x2_, 1}] -> {Darker@Green, Rectangle[{x1, 0}, {x2, 1}]}, Rectangle[{x1_,0}, {x2_,- 1}] -> {قرمز، مستطیل[{x1،0}، {x2، -1}]}}، اندازه تصویر -> {Automatic, 20}, PlotRange -> {-1, 1}]], ] } &, words], Alignment -> Left], Row[{Button[ reset، (x[{#}] = 0; t[{#}] = 0; 
|
ماژول در مقابل DynamicModule برای متغیرهای پویا در یک شبکه. || املا بی
|
54419
|
دو ماه پیش، من یک تابع «IRobot» نوشتم تا $I_{xx},I_{yy},I_{zz}$ و $I_{xy},I_{xz},I_{yz}$ را محاسبه کنم که به صورت نشان داده شده است زیر: IRobot[IStyle_String, ρ_, VaribleRange_List] := ماژول[ {IRobotResult}, IRobotResult = کدام[ IStyle == xx, Integrate[ρ (y^2 + z^2), {z, VaribleRange[[1, 1]], VaribleRange[[1, 2]]}, {y, VaribleRange[[2, 1]]، دامنه متغیر[[2، 2]]}، {x، محدوده متغیر[[3، 1]]، محدوده متغیر[[3، 2]]}]، IStyle == yy، Integrate[ρ (x^2 + z^2)، {z، VaribleRange[[1, 1]]، VaribleRange[[1, 2]]}، {y , VaribleRange[[2, 1]], VaribleRange[[2,2]]}, {x, VaribleRange[[3, 1]], Varible Range[[3, 2]]}]، IStyle == zz، Integrate[ρ (x^2 + y^2)، {z، VaribleRange[[1, 1]]، VaribleRange[[1, 2] ]}، {y، محدوده متغیر[[2، 1]]، محدوده متغیر[[2، 2]]}، {x، محدوده متغیر[[3، 1]]، محدوده متغیر[[3، 2]]}]، IStyle == xy، ادغام[ρ x y، {z، محدوده متغیر[[1، 1]]، محدوده متغیر[[1، 2]]}، { y، VaribleRange[[2, 1]]، VaribleRange[[2,2]]}، {x، VaribleRange[[3، 1]]، محدوده متغیر[[3، 2]]}]، IStyle == xz، ادغام[ρ x z، {z، محدوده متغیر[[1، 1]]، محدوده متغیر[[[1، 2]]}، { y، VaribleRange[[2, 1]]، VaribleRange[[2,2]]}، {x، VaribleRange[[3، 1]]، VaribleRange[[3, 2]]}]، IStyle == yz، Integrate[ρ y z، {z، VaribleRange[[1, 1]]، VaribleRange[[1، 2]]}، { y، VaribleRange[[2, 1]]، VaribleRange[[2, 2]]}، {x،VaribleRange[[3، 1]]، VaribleRange[[3, 2]]}] ] ] و من می توانم از آن به درستی استفاده کنم. IRobot[xx، ρ، {{-h1، 0}، {-r1، r1}، {-L1 - Sqrt[r1^2 - y^2]، Sqrt[r1^2 - y^2]}} ] (*===>*) 1/12 h1 r1 (4 h1^2 (2 L1 + \[Pi] r1) + r1^2 (8 L1 + 3 \[Pi] r1)) ρ با این حال، من میخواهم کدم را با «شباهت» سادهسازی کنم، دنبالهام به صورت زیر است: Flatten /@Thread@List[{z, y, x}, Apply[Part[VaribleRange, ## ] &، جدول[{i، j}، {i، 1، 3}، {j، 1، 2}]، {2}]] (*==>*) {{z، متغیر[[1، 1]]، دامنه متغیر[[1، 2]]}، {y، محدوده متغیر[[2، 1]]، محدوده متغیر[[2، 2]]}، {x، محدوده متغیر[ [3, 1]], VaribleRange[[3, 2]]}} ## آزمایشی 1 IRobot[IStyle_String, ρ_, VaribleRange_List] := Module[ {IRobotResult,intlist}, intlist= Flatten /@Thread@List[{z, y, x}, Apply[Part[VaribleRange, ##] &, Table[{i, j}, {i , 1, 3}, {j, 1, 2}], {2}]]; IRobotResult = کدام[ IStyle == xx، Integrate[ρ (y^2 + z^2)،intlist]، IStyle == yy، Integrate[ρ (x^2 + z^2)،intlist]، IStyle == zz, Integrate[ρ (x^2 + y^2),intlist], IStyle == xy, Integrate[ρ x y,intlist], IStyle == xz، Integrate[ρ x z,intlist]، IStyle == yz، Integrate[ρ y z,intlist] ] متأسفانه شکست خورد. ## Trail2 IRobot[IStyle_String, ρ_, VaribleRange_List] := Module[ {IRobotResult,intlist}, intlist[z_,y_,x_,range_]:= Flatten /@Thread@List[{z, y, x}, Apply[ قسمت[محدوده، ##] و، جدول[{i، j}، {i، 1، 3}، {j، 1، 2}]، {2}]]؛ IRobotResult = کدام[ IStyle == xx, Integrate[ρ (y^2 + z^2),intlist[z,y,x,VaribleRange]], IStyle == yy, Integrate[ρ (x^2 + z^2)،intlist[z,y,x,VaribleRange]]، IStyle == zz، Integrate[ρ (x^2 + [ ρ x z,intlist[z,y,x,VaribleRange]]، IStyle == yz، ادغام[ρ y z,intlist[z,y,x,VaribleRange]] ] ] همچنین به شکست ختم می شود! ## یا من میخواهم توسط Which@@( Flatten@{IStyle == #1، ادغام[ρ #2، intlist[z,y,x,VaribleRange]]} & @@@ {{xx، (y ^2 + z^2)}، {yy، (x^2 + z^2)}، {zz، (x^2 + y^2)}، {xy، x y}، { xz, x z}, {yz, y z}}) (*==>*)  برای رسیدن به کدام[ IStyle == xx، Integrate[ρ (y^2 + z^2)،intlist[z,y,x,VaribleRange]]، IStyle == yy، Integrate[ρ (x^2 + z^2)،intlist[z,y,x,VaribleRange]]، IStyle == zz، Integrate[ρ (x^2 + y^2)،intlist[z,y,x,VaribleRange]], IStyle == xy، ادغام[ρ x y،intlist[z،y،x، محدوده متغیر]]، IStyle == xz، ادغام[ρ x z,intlist[z,y,x,VaribleRange]], IStyle == yz, Integrate[ρ y z,intlist[z,y,x,VaribleRange]] ] **بنابراین سوال من این است که چرا و چگونه آن را اصلاح کنم .**
|
چگونه می توانم کد خود را بازنویسی کنم تا ساده تر شود؟
|
11732
|
من هنگام ارزیابی آرایه های چند بعدی داده های با دقت دوگانه با رفتار عجیب _Mathematica_ مواجه می شوم. _Mathematica_ می تواند آرایه های بزرگی از اعداد دقیق ماشین را با استفاده از یک قالب داده داخلی تخصصی بیان کند که استفاده از حافظه را بهینه می کند و عملیات را سرعت می بخشد. با این حال، _Mathematica_ همیشه تشخیص نمی دهد که چه زمانی می تواند از چنین آرایه های بهینه سازی شده ای استفاده کند. در زیر سه مورد وجود دارد که در حالت ایدهآل ساختار داده بهینهشده یکسانی را پس از ارزیابی به دست میآورند: arr1 = Table[1.23, {1}, {100000}]. ByteCount[arr1] (* 800168 *) ncols = 1000; arr2 = جدول[1.23، {1}، {ncols}]; ByteCount[arr2] (* 3200088 *) ncols = 1000; arr3 = جدول[1.23، {1}، ارزیابی[{ncols}]]; ByteCount[arr3] (* 800168 *) بنا به دلایلی، مورد دوم رفتاری کمتر از حد مطلوب را نشان میدهد. سوال من این است: اگر در نهایت با موردی مواجه شوم که _Mathematica_ از ساختار داده آرایه عددی بهینه شده خود استفاده نمی کند (مانند `arr2`، بالا)، چگونه می توانم به صراحت یک تبدیل را مجبور کنم؟
|
اجباری کردن آرایه های عددی کارآمد
|
37168
|
من سعی می کنم تعداد اجزای متصل چندین نمودار نامگذاری شده را در Combinatorica پیدا کنم. به نظر می رسد پاسخ واضح این باشد: طول [GraphData[G,ConnectedComponents]]، اما این مورد ناموفق است. من چه غلطی می کنم؟ آیا این ویژگی فقط زمانی کار می کند که تعداد اجزای متصل >= 2 باشد؟
|
اجزای متصل یک نمودار
|
24371
|
من می خواهم تعداد تیک های جزئی را در یک طرح افزایش دهم، اما نمی خواهم آنها را برچسب بزنم. در این سایت و همچنین مستندات _Mathematica_ سرچ کردم اما هنوز راه حلی پیدا نکردم. کسی میتونه لطفا به من بگه چطور این کار رو انجام بدم برای مثال: Plot[2*Sin[x]، {x، 0، 10}، Frame -> True، FrameTicks -> {True, True, False, False}, Axes -> True, AxesOrigin -> {0, 0}] من می خواهم 10 علامت تیک کوچک بین 0 و 1 و به همین ترتیب (در بین تیک های اصلی در هر دو محور) دریافت کنم. 
|
چگونه تعداد تیک های جزئی را در یک طرح افزایش دهیم؟
|
38455
|
لطفاً به من کمک کنید، من در حال نوشتن پروژه خود هستم و نمی دانم چگونه این ماتریس بزرگ را حل کنم:  باید ردیف برگشتی را محاسبه کنم بر اساس ردیف: ردیف 1: (18.32-17.14)/17.14 ; (19.17-18.32)/18.32 .... ردیف دوم:(11.79-13.86)/13.86 ; (11.37-11.79)/11.79 ....
|
چگونه بازده مورد انتظار را ردیف به ردیف در ماتریس محاسبه کنیم؟
|
39167
|
اجازه دهید «S[p]» مجموع ارقام «p» را نشان دهد. اگر هیچکدام از «S[n] + 1»، «S[n]»، «S[n] - 1»، «S[n] - 2»، «S[n] - 2» یا «S»، «p» اول سرسخت است. [n] - 3` یک عدد اول است. یک کد ریاضی بنویسید که کوچکترین عدد اول سرسخت را پیدا کند و بگویید کدام عدد اول است؟
|
سوال در مورد نظریه اعداد
|
14526
|
میدانم که میتوانم از «برش» برای وادار کردن یک عدد بسیار کوچک به عنوان «0» استفاده کنم و میتوانم از «PossibleZeroQ» به عنوان راهی برای آزمایش اینکه آیا چنین عددی ممکن است به طور مؤثر «0» باشد، استفاده کنم، اما از «بریدن» استفاده میکنم. هر بار که یک عدد کوچک به صفر نزدیک می شود تا آن را بسازد صفر خسته کننده و مستعد خطا است. در حالی که به نظر می رسد PossibleZeroQ ایده های خاص خود را در مورد آنچه که 0 را تشکیل می دهد دارد. آیا تنظیمات کلی وجود دارد که به من اجازه می دهد * هر عدد کوچکتر از مقدار مشخص شده را به عنوان 0 در نظر بگیرم و به طور موثر Chop را به طور خودکار در همه نتایج اعمال کنم. و * مشخص کنید که عدد PossibleZeroQ چقدر باید به عنوان 0 تشخیص داده شود؟
|
آیا راهی وجود دارد که به صورت سراسری تعیین کنیم که چه زمانی یک عدد بسیار کوچک را صفر در نظر بگیریم؟
|
2620
|
من به یک ابزار هندسه دیفرانسیل برای Mathematica نیاز دارم. آیا افزونه ای وجود دارد؟ متأسفانه، Mathematica چنین عملکردی را شامل نمی شود یا نمی توانم آن را پیدا کنم.
|
افزودنی های هندسه دیفرانسیل برای Mathematica
|
41844
|
من بحث های قبلی در مورد تغییر ظاهر مکان یاب در Manipulate را خوانده ام. من می خواهم اندازه رندر شده شی مکان یاب را بر اساس یکی از متغیرهای دستکاری تغییر دهم. من نمی توانم چیزی برای کار کنم. در اینجا یک تلاش است. منبع یک تصویر است، با ابعاد {3716,3449} isize = 240; کم نور = ابعاد تصویر[منبع] ارتفاع = کم نور[[2]]; دستکاری[( مکان یاب = گرافیک[{قرمز، فرم صورت[تاری[.1]]، فرم لبه[دایرکت[نازک، قرمز]]، مستطیل[]}، اندازه تصویر -> (اندازه/ارتفاع)]؛ زیر = ImageTake[منبع ، ارتفاع - (pt[[2]] - {0، اندازه - 1})، pt[[1]] + {0، اندازه - 1}]; {size, 100}, 10, 1000}]
|
ظاهر شی مکان یاب را در داخل Manipulate تغییر دهید
|
40739
|
من می دانم که چگونه این سوال را روی کاغذ مدل کنم، اما نمی دانم چگونه آن را در Mathematica انجام دهم. تصور کنید، یک دانشجوی دانشگاهی هست که می خواهد دروس این ترم را انتخاب کند و نمودار برنامه دانشگاه را به شکل زیر در قالب اکسل دریافت کرد:  امتیاز اساتید از 10 است و به این معنی است که کدام مدرس در امتحان نهایی نمره بهتری می دهد و بهتر تدریس می کند. اعتبار درسی یک محدودیت است، هر ترم هر دانشجو باید دروسی را انتخاب کند که مجموع واحد درسی باید بیشتر از 7 و کمتر از 12 باشد:  مجاز به انتخاب دو رشته با نام یکسان نیست. او می خواهد دو چیز را بهینه کند: 1. او می خواهد اعتبارات درسی را که می تواند استفاده کند به حداکثر برساند (12) 2. او می خواهد دوره هایی را با اساتید بهتر انتخاب کند همچنین او می خواهد به نتیجه برسد. مانند یک جدول زمانبندی مانند این:  اینجا دانشگاه فرم فایل اکسل است.
|
زمانبندی مسئله برنامه ریزی با برنامه ریزی خطی عدد صحیح
|
13597
|
من هنگام ذخیره یک LinearSolveFunction در دیسک با مشکلی مواجه می شوم، جایی که LinearSolveFunction با LinearSolve برای یک ماتریس غیر مربعی به دست می آید. اگر من شی تابع را از دیسک بخوانم، دیگر نمی توان آن را روی یک آرایه اعمال کرد. به عنوان مثال: در[1]:= a = LinearSolve[{{1, 0}, {0, 1}, {1, 0}}]; در[2]:= a >> tst.m; در[3]:= b = << tst.m; در این مرحله، «a===b» و «FullForm» نمایش داده شده a و b برابر هستند. با این حال: در[4]:= a[{0, 0, 0}] خارج[4]= {0, 0} در[5]:= b[{0, 0, 0}] خارج[5]= LinearSolveFunction[{3,2},{2,False,{{{1,0},{0,1},{1,0}}},{0,Automatic,Automatic},0}][{0, 0,0}] من از Mathematica 8.0.4 (64bit) در لینوکس استفاده می کنم. آیا این یک اشکال است؟ آیا راه حل خوبی وجود دارد؟ البته، میتوانم از کش کردن نتیجه «LinearSolve» بهکلی اجتناب کنم و فقط ماتریس را ذخیره کنم تا «معکوس» شود.
|
اگر در دیسک ذخیره شود، تابع LinearSolve غیر قابل استفاده است؟
|
43917
|
من اغلب نیاز به تولید یا اجرای تعداد بسیار زیادی از اعداد صحیح دارم (در حال صحبت با `{i, 1, 10^9}` و بالاتر هستیم) و می خواهم اعداد صحیح خاصی را به یک لیست اضافه کنم، مثلاً list1. کاری که من تاکنون انجام داده ام استفاده از ساختار زیر است: list1 = {}; آیا[If[PrimeQ[i] && Sort[IntegerDigits[i]] == Range[9], AppendTo[list1, i]], {i, 10^9}]; list1 (این نمونهای از تابعی است که فقط مقادیری را که از 1 تا 9 اول و همچنین پاندیجیتال هستند به list1 اضافه میکند) اکنون متوجه شدم که این احتمالاً یک روش وحشتناک ناکارآمد برای تولید لیست است. چگونه می توانم اطمینان حاصل کنم که «Do» من فقط از طریق آن دسته از توابعی اجرا می شود که معیارهای من را برآورده می کنند، به عنوان مثال. اول بودن، یا قابل تقسیم بودن بر 14، و غیره، و از مواردی که نیازی به اجرا کردن آنها نیست صرف نظر می کند - به خصوص زمانی که من از 1 میلیارد مقدار برای «i» استفاده می کنم؟ آیا این حتی ممکن است؟ آیا به هر حال تابع من طبق تعریف نباید از هر مقدار عبور کند؟
|
چگونه مطمئن شویم که Table یا Do فقط از طریق مقادیر خاصی اجرا می شود؟
|
3726
|
هنگام استفاده از «ListLogLinearPlot»، برچسبهای آبسیسا هر دهه در میان میزنند. آیا راهی وجود دارد که به Mathematica بگوییم هر دهه را برچسب گذاری کند؟ من باید از این در داخل «Manipulate» استفاده کنم، جایی که محورها مطابق با متغیر انتخاب شده مقیاس می شوند.  در اینجا چند کد نمونه از نوع مورد استفاده من آمده است: s[x_] := (10^-9) x^ 2 t[x_] := (10^-3) x^2; دستکاری[ ListLogLinearPlot[{ Table[{a s[T], T}, {T, 0, 1000}], Table[{a t[T], T}, {T, 0, 1000}] }, GridLines -> None ، PlotStyle -> {Thickness[0.005]}، Joined -> True، PlotRange -> خودکار]، {a، 10^-8، 10^8}]
|
تیک تیک های محور لگاریتمی ListLogLinearPlot
|
41845
|
من معادلاتم را با استفاده از ctrl+- تایپ می کنم تا زیبا به نظر برسد و پاسخ من به شکل Subscript^(0,1)[a,b] باشد؟ چه خبر است؟ در پاسخ برخی از بیت ها با زیرنویس های واقعی و برخی به شکل بالا نمایش داده می شوند، حتی برای همان متغیر. ویرایش: جزئیات بیشتر من مشتق جزئی یک تابع H wrt را به b می گیرم. H تابعی از متغیرهای زیادی است که یکی از آنها a_b است. آیا ممکن است که Mathematica سعی کند مشتق زیرنویس را بگیرد زیرا یک b در آنجا وجود دارد؟ H=d k2 + c^2 k4 + k5 s^2 + k1 U + k3 \[تتا] + (g (1 - d - U - \[تتا]) \[تتا] - U (1 + s مشترک[ e, s])) زیرنویس[\[لامبدا]، 1] + (-c d + s U زیرنویس[e, s]) زیرنویس[\[لامبدا]، 2] + U زیرنویس[\[لامبدا]، 3] و DHds = Simplify[D[H, s]]
|
چرا پاسخ من با Subscript^(0,1)[a,b] نمایش داده می شود؟
|
21228
|
من چیزی شبیه FindRoot[f[x]، {x، a}] دارم. اکنون میخواهم «FindRoot» راهحلها را به 0 <x <1\ محدود کند. چگونه می توانم این را بدست بیاورم؟
|
چگونه می توانم از فرضیات با FindRoot استفاده کنم؟
|
43623
|
من باید روش اویلر را برای حل یک سیستم از دو معادله دیفرانسیل مرتبه اول برنامه ریزی کنم. اول، من روش اویلر را فقط برای یک معادله دیفرانسیل برنامه ریزی کرده ام: euler[f_, ini_, int_, h_] := Module[{x, y, l}, l = {ini}; y = ini[[2]]; برای[x = int[[1]]، x <= int[[2]] - h، x = x + h، y = y + h*f[x، y]؛ l = AppendTo[l, {x + h, y}]];l] و خوب کار می کند. f[x_, y_] := 3 (1 - y); اویلر[f، {0، 0.01}، {0، 10}، 1] {{0، 0.01}، {1، 2.98}، {2، -2.96}، {3،8.92}، {4، -14.84} , {5, 32.68}, {6, -62.36}, {7,127.72}, {8, -252.44}, {9, 507.88}, {10, -1012.76}} اکنون با تغییر کمی تابع قبلی میخواهم سیستمی از دو معادله دیفرانسیل مرتبه اول را حل کنم. من موارد زیر را برنامه ریزی کردم: euler2[f_, g_, inif_,inig_, int_, h_] := Module[{x, y, t, list1, list2}, list1 = {inif}; list2 = {inig}; x = inif[[2]]; y = inig[[2]]; برای[t = int[[1]]، t <= int[[2]] - h، t = t + h، x = x + h*f[x، y، t]؛ y = y + h*g[x, y, t]]; list1 = AppendTo[list1, {t + h, x}]; list2 = AppendTo[list2, {t + h, y}]; {list1, list2}] اما من یک خطا دریافت کردم. من چه غلطی می کنم؟ به عنوان مثال، من f anf g را اینگونه تعریف می کنم: f[x_, y_, t_] := y; g[x_, y_, t_] :=0.5x+0.5y; inif= مجموعهای از مقدار اولیه x است (x(0)=1$\to$ inif={0,1}) و inig= مجموعهای از مقدار اولیه y است (y(0)=1 $ \to$ inig={0,1}) int بازهای است که میخواهم راهحل را محاسبه کنم int={0,10} و h طول هر مرحله h=1 را محاسبه کنم. از راهنمایی شما متشکرم.
|
روش اویلر برای سیستم معادلات دیفرانسیل
|
19507
|
من یک سوال در مورد صادرات یک InterpolatingFunction به اکسل دارم. من انجمن را بررسی کردم، اما هنوز نتوانستم به طور کامل بفهمم که چگونه مشکلم را حل کنم. آیا کسی می تواند به من در حل این مشکل کمک کند؟ a = 10^-2; eq1 = {hf'[t] == -a*(hf[t] - hs[t])، hs'[t] == a*(hf[t] - hs[t])، hf[0] == 20، hs[0] == 0}; sol1 = NDSolve[eq1, {hf, hs}, {t, 0, 100}] راه حل I برای `hf[t]` & `hs[t]`: {{hf -> InterpolatingFunction[{{0. ,100.}},<>], hs -> InterpolatingFunction[{{0.,100.}},<>]}} من هستم نمیدانم چگونه میتوانم مقادیر «hf[t]» و «hs[t]» را به اکسل صادر کنم زیرا t بین 0 تا 100 است.
|
صدور توابع درون یابی به اکسل
|
45542
|
من سعی می کنم از بسته _Mathematica_ C Code Generator برای تولید کدی استفاده کنم که قرار است توسط یک توسعه دهنده در یک برنامه وب قرار گیرد. من هیچ زبان C را نمی شناسم و به نظر می رسد این تنها راه برای ادغام مدل من با برنامه وب باشد. من برای بلند شدن از زمین مشکلات زیادی دارم. به نظر می رسد یک خطای مداوم این است که شاخص های تکرار من به عنوان اعداد صحیح شناسایی نمی شوند. یک مثال در اینجا آمده است: Needs[CCodeGenerator`] تابع = کامپایل[{{M, _Real, 2}, {l, _Integer}}, Module[{matrix = M, lag = l }, columns = Length[Transpose[ماتریس ]]؛ Flatten[ Join[ {{{Table[1, {columns - lag + 1}]}}, Table[matrix[[;; , تاخیر - i + 1 ;; ستون - i + 1]] , {i, 1, lag}]} , 2] ], {{i, _Integer}} ] این خطای زیر را ایجاد می کند: > `Compile::cpintlt`: 1;;همه در موقعیت 2 > «ماتریس[[1;;All,lag-i+1;;columns+i+1]]» باید یک عدد صحیح غیر صفر باشد > یا بردار اعداد صحیح غیرصفر از تابع > کامپایل نشده استفاده می کند. در نهایت وقتی کد C را صادر می کنم، خطاهایی مانند > `CCodeGenerate::wmreq`: عبارت > Function[{M,l,iCompile$18},Block[{i=iCompile$18}،{All,i} دریافت می کنم. ]]` نیاز به > _Mathematica_ دارد تا این تابع تولید شود، اما می توان انتظار داشت که هنگام اجرا با یک کد خطای غیرصفر شکست بخورد. هر گونه کمکی بسیار قدردانی خواهد شد.
|
برای C Code Generator به کمک نیاز دارم
|
2369
|
فرض کنید ما یک لیست مرتب شده از مقادیر داریم. بیایید از «list = Sort@RandomReal[1, 1000000];» برای این مثال استفاده کنیم. من به یک تابع _fast_ window[list, {xmin, xmax}] نیاز دارم که تمام عناصر لیست $x$ را برمی گرداند که $x_\textrm{min} \le x \le x_\textrm{max}$. چگونه می توان این را در _Mathematica_ پیاده سازی کرد؟ من هم دنبال راه حل های _سریع_ و هم _زیبا هستم. راهحل مستقیم، پیادهسازی جستجوی دودویی است، اما راههای مختلفی برای انجام این کار وجود دارد، و شاید _Mathematica_ در حال حاضر چیزی ساخته شده است که من از آن آگاه نیستم. * * * ساده ترین پیاده سازی اینجاست: window[list_, {xmin_, xmax_}] := list[[LengthWhile[list, # < xmin &] + 1 ;; LengthWhile[list, # <= xmax &]]] * * * **خلاصه:** در اینجا زمانبندیهایی است که برای راهحلهای مختلف برای برخی دادههای تصادفی یک میلیون واقعی ماشین دریافت میکنم که شامل موارد تکراری نیز میشود: * راهحل ساده و ساده من. : 3.85 ثانیه * لئونید، با استفاده از جستجوی دودویی: 0.01 ثانیه (نزدیک به حد قابل اندازه گیری، $\log n$ پیچیدگی) * R.M.، با استفاده از Clip: 0.59 ثانیه (زمان خطی، بدون نیاز به مرتب سازی) * faleichik، با استفاده از نزدیکترین: 1.29 ثانیه (به طور عجیبی، این نیز در زمان خطی، با اندازه گیری اجرا می شود) * kguler، با استفاده از Map (که به صورت خودکار کامپایل می کند) ) و «انتخاب»: 0.30 ثانیه (همچنین زمان خطی، سریعترین راه حل ساده خطی تا کنون، به مرتب سازی هم نیازی ندارد) برای داده های مرتب شده، سریع ترین راه حل Leonid's است که از جستجوی دودویی استفاده می کند و پیچیدگی لگاریتمی دارد. برای داده های مرتب نشده، سریع ترین (و همچنین یکی از ساده ترین ها) kguler's است. یک ترفند نه چندان واضح، استفاده از «Boole» با شرط اجازه کامپایل خودکار آن بود.
|
یافتن تمام عناصر در یک محدوده خاص در یک لیست مرتب شده
|
28243
|
من می خواهم یک لیست طولانی از چند ضلعی های ایجاد شده با TetGenConvexHull را به صورت سه بعدی ترسیم کنم، اما فقط در مناطقی که توسط یک تابع مشخص شده است. آیا این امکان پذیر است؟ همانطور که من آن را دارم، «RegionFunction» من فقط برای برخی از نقاط اعمال می شود، و نه برای داده های «Polygon» «Graphics3D»: Show[{ListPointPlot3D[{{-0.57735, 0., 0.8165}، {-0.866025، -0.5، 0 .}}، RegionFunction -> تابع[{x, y, z},z <= .6]، BaseStyle -> {Black, PointSize[Large]}, AxesLabel -> {x,y,z},Boxed -> False, AxesOrigin -> {0,0,0}, BoxRatios -> {1 , 1, 1}, PlotRange -> {{-1, .1}, {-.6, .6}, {-.1, 1}}]، Graphics3D[{Opacity[0.34]، EdgeForm[]، Red، Polygon[{{-0.57735، 0.، 0.8165}، {0.، 0.، 0.}، {-0.866025، -0.5، 0.}}]}]، Graphics3D[{Opacity[0.34]، EdgeForm[]، آبی، چند ضلعی[{{-0.57735، 0.، 0.8165}، {-0.866025، 0.5، 0.}، {0.، 0.، 0.}}]}]}]  توجه کنید که RegionFunction اولین مبحث را در «ListPointPlot3D» ({-0.57735، 0.، 0.8165}) برش میدهد، اما «چند ضلعی» «Graphics3D» را آنطور که میخواهم نیست. من میخواهم سطوح «چند ضلعی» در هر جایی که «عملکرد منطقه» را قطع میکنند، بریده یا کوتاه شوند (_نه_ برای اینکه سطح به طور کامل حذف شود، با توجه به یک محل تقاطع/مختصات). شاید راهی برای تبدیل دادههای «Polygon» به دادههای «ListSurfacePlot3D» وجود داشته باشد که میتوان از آن با «RegionFunction» استفاده کرد... توجه: من در واقع تعداد زیادی چند ضلعی پیچیده را ترسیم میکنم (نه فقط 2 صفحه مانند کد بالا). )، باعث می شود که بخواهم به «Polygon» و «Graphics3D» بچسبم.
|
استفاده از RegionFunction با Graphics3D؟
|
11737
|
من داده هایی به شکل های زیر دارم: {{0، 3، 4}، {1، 3، -1}، {2، 4، -1}، ...} و می خواهم چیزی شبیه ColorFunction را برای سبک یک خط اساساً میخواهم با استفاده از دو ورودی اول هر نقطه «{x, y, ..}» یک خط استاندارد رسم کنم و سپس با استفاده از «{.., .., z}» در مورد سبک خط تصمیم بگیرم. . به طور خاص، من می خواهم خطوط چین را زمانی که ورودی سوم مثبت است و خطوط پر شده را وقتی منفی است، ترسیم کنم، که به صورت یک منحنی پیوسته تشکیل می شوند. **ویرایش**: برای روشن شدن، مناطق بزرگی وجود خواهند داشت که ورودی سوم به طور مداوم مثبت یا منفی است، بنابراین هدف آن تنظیم سبک برای آن مناطق است. این روش واقعاً برای موقعیت هایی که مقدار 3 بین این دو نوسان می کند، کار نمی کند. با تشکر فراوان، همر
|
پیاده سازی LineStyleFunction برای خطوط خط
|
11731
|
من در حال حاضر سعی می کنم سه بردار ویژه کوچک را برای یک ماتریس 34 در 34 محاسبه کنم. در حالی که انتظار داشتم این کار مدتی طول بکشد، Mathematica در 3 ساعت گذشته در حال اجرا بوده است، که شاید کمی نامتناسب با کار انجام شده باشد. ماتریس یک ماتریس لاپلاسی است، بنابراین نسبتاً کم است. این ورودی من است (G خود نمودار است): A1 = AdjacencyMatrix[G]; D1 = ماتریس قطری[راس درجه[G]]؛ NL1 = IdentityMatrix[34] - MatrixPower[D1, -1/2].A1.MatrixPower[D1, -1/2]; EvecsNL1 = بردارهای ویژه[NL1,-3] هر گونه کمکی قابل قدردانی است. ویرایش: متأسفم: G = ExampleData[{NetworkGraph, ZacharysKarateClub}] من سعی می کنم به کار با گراف laplacians در ریاضیات عادت کنم، بنابراین با مجموعه داده های گنجانده شده درگیر هستم. ویرایش 2: وای، من احساس احمقانه ای دارم. از کمک شما متشکرم.
|
مقدار ویژه / محاسبه بردار ویژه
|
55871
|
من در حال خواندن برخی از داده ها از یک فایل CSV هستم که دارای یک خط است که به هر ستون عنوان می دهد. **در اینجا یک مثال آورده شده است:** Entry No,Val1,Val2,Val3,Val4 0,1.01,1.345,5.234,345.45 1,2.456,1.256,250.56,45.027 در واقع این فایل دارای 20 یا بیشتر مقدار در هر خط است. و بنابراین 20 عنوان ستون در خط اول. من می خواهم این داده ها را در یک جدول نمایش دهم، بنابراین ابتدا فایل را وارد می کنم و سپس آن را به این صورت نمایش می دهم: dataSet1 = Take[Import[data_set_1.csv,CSV,HeaderLines->1]] TableForm[dataSet1 ] میخواهم بعداً بتوانم دادههایم را دستکاری و رسم کنم، بنابراین کاملاً مطمئن هستم که باید خط حاوی برچسبها را با استفاده از گزینه Headerlines->1 حذف کنم. میخواهم جدول عناوین ستونها را در خط اول فایل CSV نمایش دهد. میدانم که میتوانم آنها را به صورت دستی مشخص کنم، اما فکر میکنم باید راهی برای انجام این کار وجود داشته باشد، زیرا مجموعه آنها را با استفاده از HeaderLines حذف کردم.
|
آیا می توانم برای جدولی که از آن فایل ایجاد می کنم، از آنچه که headerlines از یک CSV حذف می کند به عنوان TableHeadings استفاده کنم؟
|
27670
|
آیا میتوان «NonlinearModelFit» را موازی یا کامپایل کرد تا به فرد اجازه دهد به یک سرعت مقیاسپذیر برای یک روش برازش دست یابد؟ تلاش برای استفاده از این تابع برای جا دادن گاوسی دو متغیره (با حدس مناسب برای شرایط اولیه) ممکن است بیش از یک ثانیه طول بکشد.
|
تا چه حد می توان NonlinearModelFit را افزایش داد؟
|
2102
|
در صورت امکان، چگونه می توانم با استفاده از «CellularAutomaton[]» یک سری زمانی آشفته تولید کنم. من به خصوص به قانون 30 علاقه مند هستم. یکی از دوستان به من گفت امکان پذیر است اما من هنوز راهی برای انجام آن پیدا نکرده ام.
|
ایجاد سری های زمانی آشفته با استفاده از CellularAutomaton[]
|
31928
|
من می خواهم یک دفترچه یادداشت Mathematica را برای کسی بفرستم و می خواهم مطمئن شوم که حاوی اطلاعاتی نیست که بتواند شخصاً من را شناسایی کند. همچنین میخواهم فایلهای pdf را از نوتبوک تولید کنم و دوست دارم بدون ابرداده باشند. آیا باید فایل را از برخی ابردادههای ذاتی پاک کنم (همانطور که باید با دقت انجام دهید، مثلاً برای یک فایل MS Word)، یا به طور کلی چنین اطلاعاتی را شامل نمیشوند؟ اگر حاوی فراداده هستند، * چه چیزی می تواند باشد؟ * کجاست؟ و * چگونه می توانم آن را اسکراب کنم؟
|
آیا نوت بوک های Mathematica شامل ابرداده های شخصی هستند؟
|
39614
|
نحوه تبدیل خروجی کد زیر به[43]:= Func[x_]:=انتخاب [Range[x],Total[IntegerDigits[#]^3]==#&]; Func[1000] که > Out[44]= {1,153,370,371,407} به فرم زیر است تا بتوانم آن را کپی کنم و بدون دردسر قابل توجهی روی سند LaTeX من بچسبانید. ## ویرایش من می خواهم خروجی Mathematica برای موتور LaTeX قابل مصرف باشد. 1^3 & 1\\ 1^3+5^3+3^3 & 153\\ 3^3+7^3+0^3 & 370\\ 3^3+7^3+1^3 & 371 \\ 4^3+0^3+7^3 & 407\\
|
چگونه لیست زیر را به جدول LaTeX تبدیل کنیم؟
|
41841
|
من یک باگ خوب در _Mathematica_ 9.0.1.0 پیدا کردم. آیا کسی می تواند آن را بازتولید کند؟ یک فایل temp.txt با یک خط ایجاد کنید: Attributes[s$] = {Temporary} آن را با << در _Mathematica_ بارگذاری کنید. اکنون محاسبه کنید: Sum[x^(-n)*y^n, {n, 0, Infinity}] _Mathematica_ پاسخ نمی دهد و تنها گزینه خروج از هسته است. شما نمی توانید قطع یا سقط کنید. حالا s را در فایل به a یا b تغییر دهید و موارد بالا را تکرار کنید. کار می کند! سپس خط Attributes[s$] = {Temporary} را مستقیماً در دفترچه یادداشت قرار دهید و مجموع را محاسبه کنید. کار می کند! چه ویژگی خاصی در مورد متغیر موقت «s$» بارگیری شده از فایل وجود دارد؟ من از یک متغیر موقت `s$` در یکی از توابع خود استفاده کردم و سپس تابع را در فایل ذخیره کردم. _Mathematica_ خط بالا را به فایل اضافه کرد. همه چیز از کار افتاد.
|
چه چیزی در مورد متغیر s$ خاص است؟
|
34643
|
من با استفاده از NMinimize در _Mathematica_ 9 مشکل دارم - مصرف حافظه سرریز می شود. همان دستور 'NMinimize'، با همان تابع برای کمینه سازی، در _Mathematica_ 7 و 8، نتایج قابل قبولی به دست می دهد. آیا این یک اشکال است؟ کس دیگری هم چنین مشکلاتی داشته است؟ راه حلی وجود دارد؟
|
N به حداقل رساندن مشکل مصرف حافظه در Mathematica 9 در مقابل 7 & 8
|
15222
|
در روبی، 1.upto(10).to_a.group_by{|x| x%3} {1=>[1، 4، 7، 10]، 2=>[2، 5، 8]، 0=>[3، 6، 9]} را می دهد. من می خواهم از patten جایگزین به عنوان هش استفاده کنم جدول در _Mathematica_. برای مثال: {1 -> {1, 4, 7, 10}, 2 -> {2, 5, 8}, 0 -> {3, 6, 9}} می دانم که می توانم از «GatherBy» استفاده کنم، اما فقط حاوی مقدار است. من سعی کردم حل کنم و احساس می کنم برای یک لیست بزرگ کارآمد نیست. سرگرمی = Mod[#, 3] &; Thread[fun /@ #[[All, 1]] -> #] &@GatherBy[Range[10], fun]
|
آیا راه بهتری برای افزودن کلید به لیست GatherBy وجود دارد؟
|
58119
|
بنابراین من اخیراً به یک اولترابوک ویندوز با صفحه نمایش با وضوح بالا ارتقا داده ام. به نظر می رسد همه نرم افزارهای من با وضوح بالا به خوبی کنار می آیند، به جز Mathematica 10. به نظر می رسد Mathematica وانمود می کند که وضوح صفحه نمایش کمتر است و هم متن جلویی و هم خروجی گرافیکی را محو می کند. چگونه می توانم رابط را طوری پیکربندی کنم که متن واضحی را نمایش دهد، همانطور که در مک بوک ایر قدیمی من انجام می داد؟ با تشکر
|
متن جلویی تار در Mathematica 10، Windows، صفحه نمایش با DPI بالا
|
17066
|
سعی کردم حداقل مقدار $\frac{1}{2}+\frac{1}{2+\sqrt{2}}+\frac{1}{3 +\sqrt{3}}+...+ را پیدا کنم \frac{1}{n+\sqrt{n}}>15$ وقتی از شرط NestWhile[# + 1 &, 1, NSum[1.0/(i + Sqrt[i]) استفاده میکنم، کد زیر بسیار کند است. {i، #}] < 15 و] Catch@Fold[If[#1 > 15, Throw@#2, #1 + 1.0/(#2 + Sqrt[#2])] &, 0.0, Range[10^ 7]] // زمان بندی اما این دو بدون شرط سریع هستند NSum[1.0/(i + Sqrt[i]), {i, 10^7}] Fold[# + 1/(#2 + Sqrt[#2]) &, 0.0, Range[10^7]] اگر از کامپایل استفاده نکنم چگونه می توانم کدم را بهبود بخشم و کارایی آن را افزایش دهم؟ # به روز رسانی: از Bisection_method num = 15 استفاده کنید. f[x_] := NSum[1/(i + Sqrt[i])، {i، x}]; n = NestWhile[# + 1 &, 1, f[10^#] < num &] min = 10^(n - 1); حداکثر = 10^n; mid = Round[(min + max)/2]; در حالی که [Abs[f[mid] - num] > 10^-6، If[f[mid] >= num، max = mid - 1]; اگر [f[mid] <= num، min = mid + 1]; mid = Round[(min + max)/2]; ]؛ {min، mid، max} پاک کردن[`*]
|
آیا می توانید یک روش کارآمد برای یافتن حداقل عدد صحیح که نابرابری من را برآورده می کند، توصیه کنید؟
|
2623
|
مثال اسباب بازی زیر را در نظر بگیرید: من مجموعه ای از صداهای زبانی دارم که آنها را به دو زیرمجموعه انحصاری، صامت ها و مصوت ها تقسیم می کنم. من می خواهم الگوهای رشته ای را برای مثال تنظیم کنم. «StringMatchQ» که ممکن است بر اساس مشخصات صدا شامل محدودیتهایی باشد. برای سادگی، من به جای صدا از حروف استفاده کردم، زیرا در حال حاضر مهم نیست. (* دامنه ها را تعریف کنید *) حروف صدادار = {a، e، i، o، u}; صامت = {b، c، d، f، g}; (* گزاره ها را تعریف کنید *) VowelQ[x_] := MemberQ[صداها، x]; ConsonantQ[x_] := MemberQ[صامتها، x]; (* از گزاره ها در تطبیق الگو استفاده کنید *) StringReplace[نشان، Shortest[pre__] ~~ c : __?ConsonantQ ~~ v_?VowelQ ~~ EndOfString :> pre <> -[ <> c <> ] -[ <> v <> ]] > `ba-[dg]-[e]` سوال من این است: **چگونه دامنه ها را راه اندازی کنیم که میتواند مانند «DigitCharacter» در تطبیق الگو استفاده شود، یعنی چگونه «صامت» و «صدا» را در برنامه زیر (معتبر) تعریف کنیم تا همان نتیجه کد بالا را داشته باشیم؟ StringReplace[نشان، کوتاهترین[pre__] ~~ c : همخوان .. ~~ v : واکه ~~ EndOfString :> pre <> -[ <> c <> ]-[ <> v <> ]] من می توانم ساختارهای داده جدیدی را تعریف کنم، مانند `Consonant[c]`، که به عنوان c نمایش داده می شود، اما با این وجود به عنوان تفسیر می شود. صامت[c]، اگرچه من احساس می کنم این راهی برای انجام آن نیست.
|
چگونه انواع جدیدی را برای رشته های تطبیق الگو تنظیم کنیم؟
|
14527
|
فرض کنید میخواستم لیستی از $p^2$ را بنویسم، برای $p$ یک عدد اول بین $1 تا $20$. من انتظار دارم جدول[If[PrimeQ[k], k^2, Sequence[]], {k, 1, 20}] کار کند. در واقع، این تولید می کند، {Null, 4, 9, Null, 25, Null, 49, Null, Null, Null, 121, Null, 169, Null, Null, Null, 289, Null, 361, Null} چرا این کار انجام می شود اتفاق میافتد، و آیا نسخهای وجود دارد که مطابق انتظار من عمل کند؟ البته، من فقط میتوانم Map[(#^2) و انتخاب[Range[20]، PrimeQ]] را انجام دهم، دلیل واقعی برای اجتناب از این کار ندارم، اما به نظر من کمتر قابل خواندن است. بهروزرسانی: با توجه به پاسخهایی که میبینم، باید اشاره کنم که این یک نمونه اسباببازی است و کد واقعی شامل توابع بولی بسیار آشفتهتر از «PrimeQ[]» است، که هیچ آنالوگ «Prime[] برای آن وجود ندارد. ` موجود است. اما پاسخ Szabolcs دقیقاً همان چیزی است که من به دنبال آن بودم، با تشکر!
|
چرا نمی توانم از Sequence برای انجام یک کار انتخابی مانند استفاده کنم؟
|
45543
|
به طور کلی، چگونه می توانم Mathematica را وادار کنم که به طور نمادین سری های نامتناهی مختلف را با دقت دلخواه گسترش دهد؟ من اغلب با سریهای q-hypergeometric سروکار دارم، و به طور خاص میخواهم سریها را مانند موارد زیر گسترش دهم: $$\sum_{n=0}^{\infty}\frac{(-1)^nq^{6n^2}} {(q^3;q^3)_n(-q;q)_{3n}}،$$ که $(a;q)_n$ نشان دهنده نماد استاندارد QPochhammer است $\prod_{k=0}^{n-1}(1-aq^k)$. من میخواهم حداکثر درجه را وارد کنم، و Mathematica چند عبارت اول سری بینهایت را تا درجه مشخص شده خروجی بدهد. به عنوان مثال، اگر من 13$ را وارد کنم، میخواهم Mathematica خروجی (من معتقدم این کار را با دست انجام میدهم) $q^6-q^7+q^{10}-q^{11}+q^{12} -q^{13}$. من نمی توانم توابع سری موجود را بدست بیاورم تا چیزی به اندازه آنچه می خواهم ارائه دهم. یکی از ورودی های اولیه که امتحان کردم FunctionExpand[Sum[(-1)^n/QPochammer[q^3,q^3,n],{n,0,10}]] بود که 1 - 1/(1 - q را برگرداند) ^3) + 1/((1 - q^3) (1 - q^6)) - 1/((1 - q^3) (1 - q^6) (1 - q^9)) + 1/((1 - q^3) (1 - q^6) (1 - q^9) (1 - q^12)) - 1/((1 - q^3) ( 1 - q^6) (1 - q^9) (1 - q^12) (1 - q^15)) + 1/((1 - q^3) (1 - q^6) (1 - q ^9) (1 - q^12) (1 - q^15) (1 - q^18)) - 1/((1 - q^3) (1 - q^6) (1 - q^9) (1 - q^12) (1 - q^15) (1 - q^18) (1 - q^21)) + 1/((1 - q^3) (1 - q^6) (1 - q^9) (1 - q^12 ) (1 - q^15) (1 - q^18) (1 - q^21) (1 - q^24)) - 1/((1 - q^3) (1 - q^6) (1 - q^9) (1 - q^12) (1 - q^15) (1 - q^18) (1 - q^21) (1 - q^24) (1 - q^27)) + 1/((1 - q^3) ) (1 - q^6) (1 - q^9) (1 - q^12) (1 - q^15) (1 - q^18) (1 - q^21) (1 - q^24) (1 - q ^27) (1 - q^30))، که شکل خروجی مورد نظر من نیست زیرا مجموع به طور کامل به عنوان یک چند جمله ای در $q$ منبسط نشده است. همچنین، اگر یک «QPochhammer[-q,q,Infinity]» اضافی را در جلو وارد کنم، $(-q;q)_{\infty}$ را باز نمیگذارد زیرا هیچ مشخصات درجه وجود ندارد. (به همین دلیل است که من میخواهم به جای پرداختن به مبالغ جزئی گسترده، مشخصات مدرک را پیادهسازی کنم.) اینها دو موضوع اصلی هستند که نمیدانم چگونه به آنها رسیدگی کنم.
|
بسط نمادین سری q-hypergeometric تک متغیری
|
29346
|
من تابع زیر را در نظر گرفتم: sin[x_] := Module[{}, Print[x=, x]; Sin[x] ] در _Mathematica_. بعد، سعی کردم آن را با استفاده از: Plot[sin[t]، {t، 0، 2 Pi}] ترسیم کنم. در کمال تعجب، سه خط اول خروجی عبارتند از: x=0.000128356 x=t x=1.28228*10^-7 آیا کسی می تواند این رفتار را توضیح دهید؟ در این مورد مشکلی ایجاد نمی کند، اما در مورد واقعی من این مشکل را ایجاد می کند. ### خلاصه پاسخ acl در زیر، در همان ابتدا راه حلی برای مشکل خاص ارائه می دهد. به طور خلاصه، دلیل ظاهر شدن این x=t در جایی در روشی که _Mathematica_ توابع را ارزیابی می کند، پنهان است. پاسخ های زیر بینش جالبی در مورد نحوه کارکرد آن ارائه می دهد. خواننده علاقه مند _باید_ همه پاسخ ها و جزئیات زیر را بخواند، آنها بسیار ارزشمند هستند، اگرچه ممکن است از دسترس برخی از خوانندگان دور باشند (مثلاً در مورد من تا حدی).
|
پلات چگونه کار می کند؟
|
10481
|
من یک لیست دارم، مثلاً، cc = {{0.16441114380905922، 1}، {0.16441114380905922، 2}، {-0.16441114381135857، 4}، {0.3426932}، {0.3426932} {-0.3469323902254179، 2}، {-0.26126804383825986، 3}، {0.2612680438599802، 2}، {-0.289698545377320147، {0.28969854538168743، 2}، {-7.968690709137364، 3}، {7.968690708910122، 2}، {-4.000091496006696، 3000091496006696، 309، 3006694، 300606696، 301، 30، 30، 30، 30، 30، 30، 30، 13، 30، 13، 13، 13، 13، 13، 13 2}, {4.729024444062355, 3}, {-4.7290244452141, 2}, {4.729024444062355, 1}} میخواهم اطلاعات زیر را دریافت کنم: 1. همه $2\times1$ باید با همان فهرستهای فرعی باشند. به عنوان مثال، {x،y} و {x,z} باید با هم باشند) 2. تعدد عناصر اول که من از «Tally» و «Sort» استفاده میکنم (همچنین از «GatherBy» استفاده میشود) اما تاکنون کمک چندانی نکرده است. پیشاپیش ممنون
|
مرتب سازی عناصر لیست Mathematica
|
31170
|
من یک فایل .eps دارم که با استفاده از GLE ایجاد شده است. فایل مشکلی ندارد، GS View می تواند آن را به درستی بخواند. با این حال، وقتی از Mathematica برای خواندن آن با استفاده از Import[dcl.eps] استفاده میکنم، «$Failed» را برمیگرداند. فایل .eps خاص را می توان در اینجا یافت فایل EPS. من از Mathematica v 9.0 تحت Win XP استفاده می کنم. آیا می دانید چرا Mathematica نمی تواند این فایل را بخواند؟
|
وارد کردن فایل .eps انجام نشد
|
13593
|
چگونه می توانم پر کردن جوجه کشی از طرح را به این صورت انجام دهم:  من از یک نمودار دیگر با جابجایی برای ایجاد ناحیه پر شده در بالا استفاده می کنم: نمودار := ListLinePlot[ جدول[{x1[w]، x2[w]}، {w، 1.5، 5، 0.005}]، پر کردن -> بالا، FillingStyle -> White ] fill := ListLinePlot[ جدول[{x1[w] - 0.01، x2[w] - 0.02}، {w، 1.5، 5، 0.005}]، Filling -> بالا، FillingStyle -> LightGray، PlotStyle -> LightGray ] Show[پر کردن، طرح]  چگونه می توانم پرکردن جوجه کشی فیل پلات را درست کنم؟
|
چگونه می توانم پر کردن جوجه کشی از طرح را درست کنم
|
40559
|
در تلاش برای پیادهسازی پاسخ Nasser@ برای نحوه اجتناب از زیرمجموعهای گرانقیمت از محاسبات Manipulate وقتی متغیرهای وابسته تغییر نکردهاند؟، با استفاده از «Manipulate» که شامل «TabView» است، زیر را نوشتم Manipulate[tick; TabView[{ لغزنده غیر پیوسته: b -> Grid[{ {b, Manipulator[ Dynamic[b, {activeTab = 1 ; b = #; f = preCalculateStuff[b]; tick = Not[tick]} &], {0, 1, 0.01}, ContinuousAction -> False], Dynamic[b]}}] , Plot; Continous Slider: t -> Grid[{ {t, Manipulator[ Dynamic[t, {activeTab = 2 ; t = #; تیک = نه[تیک]} و]، {0، 1، 0.01}]، پویا[t]}، {ردیف[{f=، f، b=، b، t=، t} ]}، {Plot[(f t) Sin[t + r]، {r، 0، 2 Pi}، ImagePadding -> 30، ImageSize -> 400، Frame -> True]} }, Spacings -> {.5, .5}] }, activeTab, Alignment -> Center] , {{ tick, False}, None} , {{b, .4}, None} , {{t, .7 }, None}, {{f, 0.5*.4}, None} , {{activeTab, 1}, None} , TrackedSymbols :> {tick} , Initialization :> (preCalculateStuff[b_] := Module[{},(*heavy computation here*)0.5 b])] این به خوبی نمایش داده می شود:   من مشکلی داشتم «TabView» پس از هر تغییر Manipulator به تب اول بازنشانی میشود، اما با افزودن متغیر activeTab آن را حل میکند. بدون «TabView» (یعنی فقط «شبکه») این کار به خوبی انجام میشود، اما وقتی از «TabView» استفاده میکنم: * نوار لغزندهای که «ContinuousAction -> False» را شامل نمیشود، هر بار مقدار کمی لغزش مییابد. * اگر از فلش «پخش» کنترل استفاده شود، هر نوار لغزنده به طور خودکار به حالت «مکث» می رود. نمونه ناصر که از «شبکه» استفاده میکند، بازی را بدون این مشکل مکث انجام میدهد، بنابراین فکر میکنم مشکل این است که چیزی مانند تغییر موقت فوکوس Tab در جایی زیر پوشش اتفاق میافتد. ویرایش: توجه داشته باشید که یکی از اهداف نهایی من این بود که مجموعه نسبتاً بزرگی از متغیرهای کنترلی را در یک برگه (آنهایی که با preCalculateStuff مرتبط هستند) داشته باشم، بدون اینکه بقیه را به هم بریزند. این تلاش برای انطباق با محدودیتهای اندازه اعمال شده در ارسالهای نمایشهای wolfram است. در اینجا نمونه ای از TabView با دستکاری هایی است که بین آنها توزیع شده است. این به خوبی کار میکند، اما از روش Tick استفاده نمیکند که به تغییر متغیرها اجازه میدهد تا مانند کد ناصر بهعنوان فراخوان عمل کنند: Manipulate[pts1 = p; pltrng = {{-1, 1}, {-1, 1}}; pnts = LocatorPane[ Dynamic[p, {(pts1 = p; p = #) &, (p = #) &}], Dynamic@Graphics[Point[p], PlotRange -> pltrng], LocatorAutoCreate -> True ]; لغزنده = شبکه[{ { q, Manipulator[ Dynamic[q, {q = #} &] , {0, 1, 0.01} ], Dynamic[q] }, { r, Manipulator[ Dynamic[r, {r = #} &] , {0, 1, 0.01} , ContinuousAction -> False ], Dynamic[r] } }] ; tbl = Dynamic[ Grid[ { { (Table[ With[{i = i}, {i, Dynamic[pts1[[i]]]}], {i, Length@pts1}] // TableForm) , Dynamic[q ] } } ]]؛ ln = Dynamic@Graphics[{قرمز، ضخیم، خط[pts1]}، PlotRange -> pltrng]; TabView[{ table -> tbl , locators -> pnts , line -> ln , slider -> slider }, Alignment -> Center], {{p, {{-.5, -0.5 }، {-.25، 0.5}، {.6، 0.6}}}، هیچ}، {{q، 0.5}، هیچ} , {{r, 0.5}, None} ] (این بر اساس: http://mathematica.stackexchange.com/a/5515/10)
|
مقاومت در برابر لغزان و پخش مکث با دستکاری، TabView، و تلاش برای TrackedSymbols دانه بندی شده؟
|
45541
|
این اولین سوال من در این سایت است، امیدوارم به صورت قابل فهم نوشته شده باشد. بیایید شروع کنیم. هدف من ترسیم یک منطقه پارامتری خاص با مختصات $x$ و $y$ است که توسط فرمول های زیر ارائه می شود. اول از همه، من برخی از توابع را می نویسم که وقتی یک پتانسیل $U$ از دو متغیر **#1** و **#2** را تعریف کردم، برخی از مشتقات آن و مواردی از این قبیل را محاسبه خواهند کرد (از آنجا که من بعداً برای ساخت قطعه به آنها نیاز دارید). در زیر فرمول ها آمده است، سه مورد آخر آنهایی هستند که در خطوط کد زیر ظاهر می شوند: epsilontemp[U_] = D[U[#1,#2],#1])^2/(U[# 1,#2])^2/2&; etatemp[U_] = D[U[#1,#2],{#1,#2}]/U[#1,#2]&; inttemp[U_] = D[U[#1،#2]،#1])/(U[#1،#2])&; epsilonhelp[U_,a_] = epsilontemp[U][a,1]; etahelp[U_,a_] = etatemp[U][a,1]; inthelp[U_,a_] = inttemp[U][a,1]; اکنون پتانسیل را یادداشت می کنم: این یک سری بی نهایت است، اما Mathematica آن را به عنوان مجموع دو تابع _PolyLog_ می شناسد: U3=Sum[Cos[n*#1/#2]/n^5,{n,1,Infinity }]&; در معادلات زیر همیشه **#1** را $a$ و **#2** را $b$ می نامم. اکنون: من باید مقدار $\frac{a}{b}$ را طوری پیدا کنم که epsilontemp[U3][a,b]=1 باشد (این معادله را میتوان سادهتر به روشی که در کد زیر انجام دادم نوشت) ، و متوجه شدم که این قطعه کد کار را به خوبی انجام می دهد (نقطه شروع خاص پس از انجام نقطه معادله برای یافتن تقریباً ریشه انتخاب شد): phiendtemp[b_?NumericQ] := FindRoot[inthelp[U3,x]-Sqrt[2]*b,{x,48/10},MaxIterations->Infinity,Compiled->False][[1,2]]; و برای اینکه بتوانم با این کمیت راحت تر کار کنم، یک _InterpolatingFunction_ را به شکل زیر تعریف کردم: phiend[b_] = FunctionInterpolation[phiendtemp[btemp],{btemp,3,5}][b]; اکنون مرحله بعدی شامل حل عددی یک معادله دیفرانسیل است، با دو پارامتر: یکی به سادگی وارد معادله می شود و دیگری در شرایط اولیه وارد می شود. دستور جدید Mathematica _ParametricNDSolve_ استفاده شد: phicmbtemp1 = ParametricNDSolve[y'[eFolds]-b^{-2}*inthelp[U3,y[eFolds]]==0,y[0]==j,y,{ eFolds,30,70},{b,j},Compiled->False] phicmbtemp2[b_,j_,eFolds_] = y[b,j][eFolds]/.phicmbtemp1; آخرین مرحله استفاده از تابعی است که قبلاً به عنوان شرط اولیه برای معادله دیفرانسیل تعریف کردم و من این کار را به روش زیر انجام دادم. phicmb[b_,eFolds_] = phicmbtemp2[b,phiend[b],eFolds]; تا به حال کد کاملاً کار می کند، من همچنین سعی کردم phicmb[b,eFolds] را برای $b=4$ و برای $eFolds$ از 30 تا 70 (مقادیر مورد نظر من) ترسیم کنم و نتایجی را به من می دهد که از آن انتظار دارم. تجزیه و تحلیل غیر عددی معادلات. اکنون به ParametricPlot می روم: توابعی که مختصات $x$ و $y$ خواهند بود به شرح زیر هستند (پارامترهای منطقه $b$ و $eFolds$ خواهند بود): nsplot[U_,b_,eFolds_] = 1 + 2*b^{-2}*etahelp[U,phicmb[b,eFolds]] - 6*b^{-2}*epsilonhelp[U,phicmb[b,eFolds]]; rplot[U_,b_,eFolds_]=16*b^{-2}*epsilonhelp[U,phicmb[b,eFolds]] بعد از اینکه این را نوشتم، بالاخره میتوانم توضیح دهم که مشکل من چیست. مشکل این است که اگر سعی کنم چیزهایی مانند (در نمودارهای واقعی، از $c$ برای مقدار $b$، و $n$ برای مقدار $eFolds$) nsplot[U3,4,40] Mathematica استفاده کنم. 0.85485 + 0.i را برمی گرداند که (به غیر از بخش خیالی، که به خودی خود یک مشکل است) با آنچه من از یک غیر انتظار دارم، سازگار است. تحلیل عددی مسئله. اما اگر بخواهم کاری مانند Table[nsplot[U3,4,n],{n,30,70,10}] انجام دهم، اعدادی مانند {82.407، 131.036، -43.4576، -309.158، -510.697، -615.093 را نشان می دهد. ، -660.662، -689.591، -725.895} که کاملاً خارج از هرگونه نتیجه ممکن برای آن کمیت هستند (توجه داشته باشید که در این لیست مجدداً کمیتی که قبلاً ارزیابی کردم برای $eFolds = 40$ ظاهر می شود و کاملاً متفاوت است). من تصمیم گرفتم که مشکل را با استفاده از _Table_ به جای _ParametricPlot_ ارسال کنم، زیرا مشکلات از قبل با استفاده از _Table_ ظاهر می شوند. به هر حال، کدی که من سعی کردم از آن استفاده کنم Plot[nsplot[U3,4,n],{n,30,70}] بود که مانند جدول، اعداد بسیار عجیب و غریب و ParametricPlot[{nsplot[U3, c, n را میدهد. ],rplot[U3, c, n]}, {c, 3, 5}, {n, 30, 70}] که طرح بسیار عجیبی نیز به دست می دهد. برای اینکه ببینم مشکلی در کد وجود ندارد، با یک پتانسیل سادهتر (یعنی $1-Cos[\frac{a}{b}]$) که میتوان آن را با قلم و کاغذ حل کرد، امتحان کردم و سعی کردم این کار را انجام دهم. نمودار پارامتریک ابتدا با استفاده از حل تحلیلی و سپس با استفاده از این کد: نتایج دقیقاً یکسان هستند. شاید مشکل در قسمت های کوچک خیالی باشد؟ اگر قسمت خیالی وجود داشته باشد، $Cos$ در پتانسیل به مقداری $exp$ تبدیل میشود و شاید محاسبات را به هم میزند؟ اما اگر من به سادگی چیزی مانند nsplot[U3,4,40] را محاسبه کنم، نتیجه صحیح را به من می دهد. بنابراین من واقعاً نمی دانم مشکل از کجاست. به هر حال امیدوارم بتونی
|
مشکل با Plot و ParametricNDSolve
|
14018
|
من یک لیست «{1، 2، 3، 4}» دارم و میخواهم {{{1،2}،{3،4}}، {{1،3}،{2،4}}، {{ 1،4}،{2،3}}} من این کار را به صورت دستی انجام دادم: a={1،2،3،4} {{{a[[1]]،a[[2]]}، {a[[3]]، a[[4]]}}، {{a[[1]]، a[[3]]}، {a[[2]]، a[[4]]}} , {{a[[1]],a[[4]]}, {a[[2]],a[[3]]}}} آیا راهی برای انجام این کار سادهتر وجود دارد؟ البته این یک سوال ساده شده از مشکل واقعی است که پیچیده تر است. پاسخ به این را می توان به مشکل واقعی من تعمیم داد. با تشکر
|
آیا Tuples می تواند به ساده سازی این موضوع کمک کند؟
|
21918
|
چگونه می توانم با توابع زیر در یک لیست کار کنم، اگر لیست یک فایل مبتنی بر دیسک است؟ Partition[] DeleteDuplicates[] Split[] SortBy[] این فایل در وهله اول برای «ReadList[]» یا «وارد کردن[]» داده ها بسیار بزرگ است.
|
چگونه می توانم از توابع پردازش لیست روی داده های موجود در یک فایل استفاده کنم؟
|
2107
|
اگر قبلاً یک نمودار با استفاده از «گراف» ایجاد کرده باشم. بعداً، میخواهم تعدادی برچسب رأس و/یا لبه را به نمودار اضافه کنم، چگونه میتوانم این کار را انجام دهم؟ متشکرم.
|
چگونه می توان برچسب های رأس/لبه را به نمودار موجود اضافه کرد
|
57914
|
من کد زیر را برای نشان دادن یک ناحیه قرمز تعریف شده توسط نابرابری ها دارم: ClearAll[Global`*]; p = Reduce[y <= 3/10 x + 18 && y > x^2/8, {x, y}] r = RegionPlot[p, {x, -15, 18}, {y, -5, 25 }, GridLines -> {Table[i, {i, -15, 18}], Table[j, {j, -5, 25}]}, PlotStyle -> دستورالعمل[{ شفافیت[0.5]، قرمز}]]؛ bg = گرافیک[{ کدورت[0.2]، زرد، مستطیل[{-16، -6}، {19، 26}]}]; محدوده = اول /@ تفاوت ها /@ (PlotRange /. Options[r]); هدف = 1; نمایش[{r, bg}، نسبت ابعاد -> (آخرین[محدوده]/اول[محدوده]/هدف)] که نشان میدهد:  چگونه می توانم آن شبکه های اعداد صحیح را بشمارم و آنها را با نقاط رنگی برجسته کنم؟
|
چگونه اعداد شبکه اعداد صحیح تعریف شده توسط نابرابری ها را بشماریم؟
|
16885
|
من سعی کردم انتگرال زیر را با استفاده از `Integrate[Sin[x]Csc[4x],x]` یکپارچه کنم و نتیجه عجیبی دریافت می کنم. $$\frac{1}{8 \sqrt{2}}\left(-2 i \text{ArcTan}\left[\frac{\text{Cos}\left[\frac{x}{2}\راست ]-\left(-1+\sqrt{2}\right) \text{Sin}\left[\frac{x}{2}\right]}{\left(1+\sqrt{2}\right) \text{Cos}\left[\frac{x}{2} \right]-\text{Sin}\left[\frac{x}{2}\right]}\right]-2 i \text{ArcTan}\left[\frac{\text{Cos}\left[\frac{x}{2}\right]-\left(1+\sqrt{2}\right) \text{Sin}\ چپ[\frac{x}{2}\right]}{\left(-1+\sqrt{2}\right) \text{Cos}\left[\frac{x}{2}\right]-\text{Sin}\left[\frac{x}{2}\right]}\right]+2 \sqrt{2} \text{Log}\left[\text{Cos}\left[\frac{x}{2}\right]-\text{Sin}\left[\frac{x}{2}\right]\right] -2 \sqrt{2} \text{Log}\left[\text{Cos}\left[\frac{x}{2}\right]+\text{Sin}\left[\frac{x}{2}\right]\right] +2 \text{Log}\left[\sqrt{2}+2 \text{Sin}[x]\right]-\text{Log}\left[2-\sqrt{2} \text{Cos}[x]-\sqrt{2} \text{Sin}[x]\right]-\text{Log}\left[2+\sqrt{2} \text{Cos}[x]- \sqrt{2} \text{Sin}[x]\right]\right) $$ در حالی که پاسخ عبارت است از `(1/8) Log[Sin[x] - 1] + (1/4) Sqrt[2] ArcTanh[Sin[x] Sqrt[2]] - (1/8) Log[1 + Sin[x]]` $$\frac{\text{ArcTanh}\left[\sqrt{2} \text{Sin} [x]\right]}{2 \sqrt{2}}+\frac{1}{8} \text{Log}[-1+\text{Sin}[x]]-\frac{1}{8} \text{Log}[1+\text{Sin}[x]] $$ چرا میگیرم این نتیجه عجیب آیا این دو پاسخ معادل هستند؟ چگونه می توان از چنین نتایج عجیب و غریب جلوگیری کرد؟ ببخشید اگر سوال نامناسب است!
|
نحوه ارزیابی این انتگرال نامحدود $\csc(4x)\sin(x)$
|
3724
|
چگونه می توانم یک علامت، مانند یک موی متقاطع (برای پیشنهاد X نشان دهنده نقطه است) و یک برچسب متنی مرتبط با آن را در یک موقعیت خاص روی یک تصویر قرار دهم (به طور خاص من Colorized است)؟
|
چگونه یک تصویر را علامت گذاری کنیم؟
|
29890
|
هنگامی که یک معادله را برای حل تنظیم می کنید، اغلب نیاز به تعیین شرایط روی متغیرهایی مانند { x>0 && y>0 && z>0 } وجود دارد، اگر فقط چند متغیر درگیر باشند، مشکلی نیست. اما اینکه می گوییم 50 مورد نیاز است، بحث دیگری است. آیا فرم فشرده ای وجود دارد که بتوان از آن استفاده کرد؟ استفاده از (...) && Table[x[[i]]، {i,50}] > 0 در «Reduce[]» یا «Solve[]» کار نخواهد کرد.
|
فرم فشرده برای دامنه دامنه های بسیاری از متغیرها
|
57680
|
اگر از WeatherData[] استفاده کنم، فقط برخی از درخواستهای من کار میکنند. به عنوان مثال، اگر از WeatherData استفاده کنم[{Chicago, 3}] خروجی صحیح را دریافت می کنم: {C3175, KCGX, C8163} اما اگر WeatherData [Chicago, Temperature] را امتحان کنم، دریافت می کنم. : $Failed سایر مجموعههای دادههای انتخابشده مانند ChemicalData[] به خوبی کار میکنند، بنابراین فکر نمیکنم مشکل اتصال باشد.
|
تابع WeatherData خراب می شود
|
5759
|
موارد زیر را در نظر بگیرید: data={2,2,2,5,3,3,3,6,1,1,1,0}; در[1]:=result=MyFunction@data خارج[1]:={2,2,3.5,3.5,3,3,4.5,4.5,1,1,1,0} `داده[[{4,8 }]]` قلههایی را که میخواهم از طریق «MyFunction» تراز کنم به صورت زیر نشان میدهد: {a___,PrePeakValue1_,peak1_,b___,PrePeakValue2_,peak2_,c___}:>{a,Mean1,Mean1,b,Mean2,Mean2,c} در حالی که `Mean1=Mean@{PrePeakValue1,peak. 2,5}`) و `Mean2=Mean@{PrePeakValue2,peak2}` (یعنی `Mean@{3,6}`). من این سوال را قبلاً چند وقت پیش پست کردم، اما رویکرد هایکه یک نقطه ضعف دارد: نه اوج دوم را شناسایی میکند و نه سطح بندی میکند. من فکر می کنم استفاده از LengthWhile ممکن است یکی از دلایل کار نکردن آن باشد. ویرایش: «داده» فقط یک مثال است. من لیست های دیگری دارم که ممکن است شامل هیچ، یک یا بیش از دو قله نباشد.
|
قله های تسطیح در لیست
|
33339
|
من آن چند خط کد را دارم که باعث خرابی می شود و نمی توانم دلیل آن را بفهمم: DynamicModule[{openNothing}، EventHandler[ Panel@Row@{ Button[Built In Funct، openNothing[]]}، {}]، مقداردهی اولیه :> (openNothing[] := (ورودی[bla، 1];))] _Mathematica_ برای چند ثانیه ثابت می شود و سپس می گوید: > هسته به یک ارزیابی پویا پاسخ نمی دهد. [...] **هشدار:** باعث شد _Mathematica_ اصلاً پاسخ ندهد. پس از خروج اجباری ** لیست نوت بوک های اخیراً باز شده حذف شد (من فرض می کنم ~/.Mathematica/FrontEnd/init.m حذف شده است.) من در _Fedora 19_، _Mathematica_ 8.0.4 هستم. . همین موضوع در Windows 7_, _Mathematica_ 9 مشاهده شده است.
|
ورودی[] در DynamicModule باعث خرابی هسته می شود
|
33333
|
من در Mathematica تازه کار هستم، بنابراین انجام این کار ممکن است بسیار آسان باشد، اما نمی توانم بفهمم چگونه. من یک تابع plus[a,b] دارم که دو عدد را جمع می کند و باید یک تابع اشتقاق[a] را پیاده سازی کنم که ورودی را به این صورت مشتق می کند: مشتق[e_Integer] (* 0 *) مشتق را برمی گرداند. [x] (* 1 را برمی گرداند *) من با این قانون مشکل دارم: مشتق[plus[a, b]] := plus[اشتقاق[a], مشتق [b]]؛ وقتی آن را به این شکل پیادهسازی میکنم، کار نمیکند زیرا plus قبل از استخراج ارزیابی میشود. I.E. «مشتق[plus[x, 3]]» باید «1» را برگرداند. آیا راه دیگری برای اجرای آن وجود دارد؟
|
ابتدا عملکرد بیرونی را ارزیابی کنید
|
45002
|
من در حال آماده کردن یک ارائه هستم که در آن می خواهم یک تصویر پس زمینه را در هر اسلاید قرار دهم (برای زیبایی شناسی). اینها تصاویر بسیار پر رنگ هستند (مانند عکس ها؛ اجازه دهید از ExampleData/lena.tif به عنوان مثال استفاده کنیم)، به این معنی که وقتی آنها پس زمینه هستند، خواندن متن سخت می شود. بنابراین، میخواستم مقداری محو شدن داشته باشم، مانند سفید در گوشه بالا سمت چپ (پسزمینه من سفید نیست: {253,253,251}، به این معنی که رنگ پسزمینه مهم است که یک گزینه باشد)، و سپس **محو شدن** در جهت گوشه سمت راست پایین این محو شدن نباید به خودی خود رنگ را تغییر دهد (اگر منظور من را متوجه شده باشید: نه روشن تر، بلکه کم و بیش شفاف). محو شدن شفاف بهترین گزینه خواهد بود، زیرا هر طرح بندی اسلاید را پوشش می دهد. اما مطمئن نیستم که چگونه آن را به طور صحیح به برنامه دیگری منتقل کنید (با استفاده از MS Powerpoint). خیلی خوب است که بتوانیم مقدار محو شدن هر اندام را تغییر دهیم (یعنی نه همیشه از 0 به 1)، و جهت را تغییر دهیم. تغییر تابع محو شدن یک مزیت است، اما فکر می کنم در حال حاضر نیازی به آن نیست (منظورم این است: خطی در جهت انتخاب شده، یا قدرت، یا غیره)
|
محو شدن تصویر از یک گوشه به گوشه دیگر
|
34645
|
_ سردرگمی اصلی من در مورد تفاوت بین دو بلوک کد در انتهای این اسپیل طولانی است، اما اسپیل حاوی کد ایجاد چند جمله ای است اگر ضرایب آن برای توضیح تفاوت مفید باشد. پیشاپیش متشکرم!_ من این چند جملهای، «eu1-eu2» با درجه «n» را دارم (که در آن «n» مضرب «3» بین «3 و 93» است). راه حل ها = ساده کردن[حل[eu1 == eu2]]; راه حل ها = p /. راه حل ها؛ [راه حل ها، عنصر[#، واقعی] &] و p / را انتخاب کنید. Simplify[Solve[eu1 == eu2, p, Reals]] باید همان ریشه ها را برگرداند، از آنچه من می توانم بگویم. و برای مقادیر کمتر «n» انجام می دهند. اما با افزایش «n»، در نقطهای شروع به بازگرداندن ریشههای کمی متفاوت میکنند، و بعداً، بلوک کد اول دستهای از ریشههای مختلف را برمیگرداند در حالی که بلوک دوم معمولاً یک ریشه را که بارها تکرار شده است برمیگرداند. با افزایش «n»، به نظر میرسد که ریشه مکرر دومی از ریشههایی که از ریشه اول گرفته شده دورتر است. اولین مورد احتمالاً ریشه های واقعی را دریافت می کند، زیرا اندازه راه حل ها (که شامل ریشه های پیچیده است) برابر با n است. اما پس از آن دومی چه عددی می گیرد؟ * * * ویرایش: «30» کوچکترین «n» است که تعداد ریشههای آن یکسان است اما خود ریشهها کمی متفاوت هستند. در اینجا روش اول «{0.333794}» را تولید می کند در حالی که روش دوم «{0.333788}» را تولید می کند. «33» کوچکترین «n» است که تعداد ریشههای آن برای هر روش متفاوت است. در اینجا روش اول «{0.251609، 0.251683، 0.273157، 0.274114، 0.3336}» را تولید میکند در حالی که روش دوم «{0.33363}» را تولید میکند. * * * ویرایش: کدی که چند جمله ای را تنظیم می کند به شرح زیر است: n = 93; q1 = (n - Mod[n, 3])/3; q2 = q1; بالابر = 0.5; (mat1 = آرایه[0، {n، 3}]؛ prob1 = آرایه[0، {n، 1}]؛ prob2 = آرایه[0، {n، 1}]؛ prob3 = آرایه[0، {n، 1 }]; = q1/(m + 1 prob2[[m + 1, 1]] = ((q2 - (n - m - 1))/(m + 1 - q1))*(1 - q1/(m +) 1)); + 1]] = {prob1[[m + 1، 1]]، prob2[[m + 1، 1]]، prob3[[m + 1، 1]]}، mat1[[m + 1]] = { 0، 0، 0}]] (mat = آرایه[0، {n، 3}]؛ برای[m = 0، m <= n - 1، m++، اگر[m + 1 <= q1، mat[[m + 1]] = {1، 0، 0}، mat[[m + 1]] = mat1[[m + 1]]]] (mat3 = آرایه[0، { n, 3}]; 1}]; 1))/(m + 1 - q2))*(1 - q2/(m + 1)); prob6[[m + 1, 1]] = 1 - prob4[[m + 1, 1]] - prob5[[m + 1, 1]] mat3[[m + 1]] = {prob4[[m + 1، 1]]، prob5[[m + 1، 1]]، prob6[[m + 1، 1]]}، mat3[[m + 1]] = {0, 0, 0}]] (mat2 = Array[0, {n, 3}]; برای[m = 0، m <= n - 1، m++، اگر[m + 1 <= q2، mat2[[m + 1]] = {0، 1، 0}، mat2[[m + 1]] = mat3[[m + 1]]]]) u = {{1 - p}، {p}، {0}}; (eu1 = 0؛ برای[m = 0، m <= n - 1، m++، eu1 = eu1 + (mat[[m + 1]].u)*(p/بالا)^ m*(1 - p/ upperbound)^(n - m - 1)]) eu1 = Simplify[eu1]; (eu2 = 0؛ برای[m = 0، m <= n - 1، m++، eu2 = eu2 + (mat2[[m + 1]].u)*(p/بالا)^(n - m - 1) *(1 - p/upperbound)^m]) eu2 = Simplify[eu2]; همچنین توجه داشته باشید که کد زیر همان راهحلهای بلوک کد اول را دارد: Simplify[Solve[eu1 - eu2 == 0 && p <15000, p, Complexes]] در حالی که این کد همان راهحلهای بلوک کد دوم را دارد. : Simplify[Solve[eu1 - eu2 == 0 && p < 15000, p, Reals]] بنابراین چیزی در مورد اجازه دادن به تابع است پیچیده بودن مقادیر در مقابل عدم اجازه پیچیده بودن آنها. اما نمیدانم چرا وقتی p به واقعی بودن محدود میشود، تابع من پیچیده میشود، زیرا همه ضرایب واقعی هستند. همچنین، دقیقاً چگونه مقادیر تابع را در حین حل ریشه ها محدود می کند تا واقعی باشند؟ و چرا ریشه ها با مواردی که مقادیر تابع پیچیده مجاز هستند متفاوت است؟ متاسفم که این یک نوع آشفتگی است، اما من واقعاً از هر کمکی که می توانید ارائه دهید قدردانی می کنم!
|
حل [چند جمله ای، x، واقعی] همه ریشه های واقعی یا صحیح را نمی گیرد؟
|
39249
|
Fold[f,z,{a,b,c}] ==> f[f[f[z,a],b,c]] را در نظر بگیرید من به دنبال راهی برای نوشتن این (به طور کلی) با استفاده از ` هستم Map» یا «MapThread» (و شاید «Flatten[#,1]&»، به فکر مونادیک «bind» a-la Haskell)، و عدم استفاده از متغیرهای قابل تغییر. به عبارت دیگر، موارد زیر بسیار آسان است: ماژول[{نتیجه = z}، نقشه[v \[تابع] نتیجه = f[نتیجه، v]، {a، b، c}]] // آخرین و موارد زیر حتی اشتباه نیست: MapThread[f, {{z, f[z, a], f[f[z, a], b]}, {a, b, c}}] // آخرین و موارد زیر حتی بیشتر است حتی اشتباه نیست (با استناد به موناد ایالت هاسکل)؛ اگرچه میتوان آن را به صورت بازگشتی نوشت تا کلیتر باشد، شکل بازگشتی فقط شبیهسازی «Fold» با زبالههای کاربردیتر در اطراف توابع اتصال است: return[v_] := s \[Function] {v, s}; bind[m_, fv2m_] := s \[تابع] با[{vs0 = m[s]}، با[{ v0 = vs0[[1]]، s0 = vs0[[2]]}، fv2m[v0] [s0]]] bind[ bind[ bind[ بازگشت[z]، v \[تابع] بازگشت[f[v, a]]]، v \[تابع] return[f[v, b]]], v \[function] return[f[v, c]]][z] // ابتدا دارم فکر می کنم که Fold مخلوق خودش است، به نوعی State-monad- در استتار، ذاتاً بازگشتی، و قابل نمایش توسط «نقشه» و دوستان نیست، که ذاتاً تکراری هستند. اما من هنوز نتوانسته ام ثابت کنم که ممکن نیست، حتی اگر راه حلی پیدا نکرده ام. کسی اتفاقا میدونه؟ ویرایش: دلیلی که من به دنبال این هستم این است که میتوانم یک نسخه واکنشی حول الگوی مشاهدهپذیر/ناظر بسازم، که به طور رسمی دوتایی با الگوی تکرارپذیر/تکرارکننده است و «نقشه» را با «اشتراک» جایگزین میکند. من شریک واکنشی برای Fold نمی شناسم، و این هدف نهایی است.
|
نوشتن Fold از نظر Map یا MapThread؟
|
48287
|
In[42]:= ParallelTable[onePathList[s, parametri], {s, {1, 2, 3, 4}}]; // AbsoluteTiming Out[42]= {14.771845، Null} In[43]:= Table[onePathList[s, parametri], {s, {1, 2, 3, 4}}]; // AbsoluteTiming Out[43]= {14.649838، Null} من همچنین در پنجره ParallelKernelStatus و TaskManager (من در یک ماشین ویندوز 7 با 8 هسته فیزیکی هستم) تماشا می کنم و علامت صفر وجود دارد که هسته موازی در حال اجرا است. از سوی دیگر، 4 مورد از آنها هنگام ارزیابی سلول ParallelTable برای اولین بار شروع به کار می کنند. (من گزینه های پیش فرض در پیکربندی دارم و با مجوز محدود به 4 هسته است). تابع onePathList در یک بسته تعریف شده است (برای جزئیات به زیر مراجعه کنید) بردار parametri بردار اعداد واقعی است، به عنوان مثال. `parametri={333.333,333.333,116.667,1,0,1,18,0.001}` با تشکر فراوان از تعاریف PS Function از بسته onePathList[\[Sigma]_, params_] := با[{Tmax = params [[7]]، dt = پارامترها[[8]]}، Random Function[proc[\[Sigma], params], {0, Tmax, dt}][PathStates]] proc[\[Sigma]_, params_] := با[{x0 = params[[6]]} , ItoProcess[{totForce[x, t, params], \[Sigma]}, {x, x0}, t]] totForce[x_, t_, params_] := با[{a = پارامتر[[1]]، b = پارامتر[[2]]، \[ScriptCapitalA] = پارامتر[[3]]، \[Omega] = پارامتر[ [4]]، \[آلفا] = پارامترها[[5]]}، (a x - b x^3 + \[ScriptCapitalA] Sin[\[Omega] t + \[آلفا]])]
|
میز موازی شلیک نمی کند
|
41856
|
من سعی می کنم تابع مختلط بزرگی (f) را با توجه به w رسم کنم. بنا به دلایلی، Plot فقط مجموعه ای از محورها را نمایش می دهد، بدون نقطه. هیچ ایده ای دارید اینجا چه خبر است؟ z02 = 50*2^.5 z01 = 50 z1 = 100 zin = z02*(zl + \[ImaginaryJ]*z02*tan (w))/(z02 + \[ImaginaryJ]*zl*tan (w)) گاما = (zin - z01)/(zin + z01) f = abs[گاما] نمودار[abs[گاما]، {w, 0, 6.28}] متشکرم!
|
طرح خروجی نمودار نیست
|
27073
|
میخواهم بدانم آیا این PDE قابل حل است و اگر بله، برای کدام مقادیر $a$. 2 (y Cos[a] + x Sin[a]) - 4 (y Sin[a] - x Cos[a]) f[x, y] - 2 (y Cos[a] + x Sin[a]) (f[x، y])^2 + ((x^2) Cos[a] - 2 x y Sin[a] - (y^2) Cos[a]) D[f[x، y]، x] - ((x^2) Sin[a] + 2 x y Cos[a] - (y^2) Sin[a]) D[f[x, y]، y] == 0 من سعی کردم حل کنم برای موردی که $a=0$ 2 y + 4 x f[x,y] - 2 y f[x,y]^2 - 2 x y مشتق[0,1][f][x,y] + (x^2-y^2) مشتق[1,0][f][x,y] == 0 در _Mathematica_ اما بعد از 3 ساعت هیچ نتیجه ای به من نداد. سپس از روش مشخصه ها استفاده کردم و حالت $a=0$ را به صورت سیستمی از سه ODE \begin{eqnarray} \frac{dx}{dt} &=& (x^2 - y^2) \\\ بیان کردم. \frac{dy}{dt} &=& (-2xy) \\\ \frac{df}{dt} &=& 2yf^2 - 2y - 4xf \end{eqnarray} اما _Mathematica_ هنوز هیچ نتیجه ای به من نداد. بنابراین من گمان می کنم که این PDE ممکن است راه حل تحلیلی نداشته باشد. آیا این PDE قابل حل است، و اگر نه، لطفاً مرجعی را ذکر کنید که نشان دهد کدام موارد PDE قابل حل نیستند؟ من فقط به راه حل های تحلیلی علاقه دارم. هر نوع کمکی بسیار قدردانی خواهد شد. پیشاپیش از شما متشکرم.
|
PDE غیر قابل حل؟
|
4685
|
فیلد ورودی «InputField» زیر را در نظر بگیرید[Dynamic[h2, If[# === Null, h2 = h2, h2 = Round[#, 0.001]] &], Number] هدف آرگومان دوم Dynamic اجتناب از کسی است وارد کردن مقداری با بیش از 3 رقم اعشار (یا خالی کردن فیلد پس از اختصاص مقداری). به عنوان مثال، با وارد کردن 0.4691 بلافاصله InputField به 0.469 اختصاص داده می شود. مشکل اینجاست که با وارد کردن عدد 0.468، 0.4680000000000001 رندر می شود. تصور میکنم این چیزی است که با نمایش 0.468 در باینری و غیره مرتبط است. **ویرایش:** بعد از چند آزمایش بیشتر، می بینم که این قسمت 'Number' است که باعث ایجاد مشکل شده است. این بد کار می کند: InputField[Dynamic[h2], Number] این کار خوب است: InputField[Dynamic[h2]]  اگر انجام دهید «Do[h2 = i; مکث[0.1]، {i، 0.04، 0.08، 0.001}]`، میتوانید تصویر خوبی از مشکل دریافت کنید:  چگونه می توانم از این عارضه جانبی «تعداد» اجتناب کنم؟
|
مشکلات گرد کردن داخل InputField
|
14905
|
چرا فایل eps گرافیکی صادر شده تاریک است؟ همانطور که خروجی Mathematica در نوت بوک ظاهر می شود، بسیار سبک تر (و بهتر) به نظر می رسد. پس از اجرای Map[SetOptions[#, Prolog -> {{EdgeForm[], Texture[{{{0, 0, 0, 0}}}], Polygon[#, VertexTextureCoordinates -> #] &[{{0, 0 }، {1، 0}، {1، 1}}]}}] و، {Graphics3D، ContourPlot3D، ListContourPlot3D، ListPlot3D، Plot3D، ListSurfacePlot3D، ListVectorPlot3D، ParametricPlot3D، RegionPlot3D، RevolutionPlot3D، SphericalPlot3D، VectorPlot3D، BarChart3D}]; و سپس تلاش برای صادرات contourPotentialPlot2 = ContourPlot[-3600. h^2 + 0.0297 h^4 - 5391.9 s^2 + 0.275 h^2 s^2 + 0.375 s^4، {h، -400، 400}، {s، -300، 300}، PlotRange -> {- 1.4*10^8، 2*10^7}، Contours -> 15، ContourStyle -> AbsoluteThickness[1]، Axes -> True، Ticks -> None، AxesStyle -> AbsoluteThickness[3]، PlotPoints -> 30، PlotRangePadding -> 0، Frame -> False، ColorFunctionTo -> Bras ; پتانسیل2 = Plot3D[-3600. h^2 + 0.0297 h^4 - 5391.9 s^2 + 0.275 h^2 s^2 + 0.375 s^4، {h، -400، 400}، {s، -300، 300}، PlotRange -> {- 1.4*10^8، 2*10^7}، ClippingStyle -> هیچ، توابع مش -> {#3 و}، مش -> 15، مش سایه -> {{RGBColor[1، 1، 0]}، {RGBColor[1، 1، 1]}}، نورپردازی -> خنثی ]؛ سطح = -1.4 10^8; gr = Graphics3D[{Texture[ImageData[Rasterize[contourPotentialPlot2]]], EdgeForm[], Polygon[{{-400, -300, level}, {400, -300, level}, {400, 300, level}, {-400, 300, level}}, VertexTextureCoordinates -> {{0, 0}, {1, 0}, {1, 1}, {0, 1}}]}, Lighting -> Neutral]; pot2 = نمایش[potential2, gr, PlotRange -> All, BoxRatios -> {1, 1, .5}, FaceGrids -> {Back, Left}, Axes -> None, Boxed -> True, Lighting -> Neutral ] Export[pot2.eps, pot2] شبیه تصویر اول زیر در فایل نوت بوک است، اما به عنوان یک eps صادر شده فایل، مانند تصویر دوم بسیار تیره تر به نظر می رسد. چگونه این را درست کنم؟  
|
بافت گرافیکی صادر شده به eps خیلی تیره است
|
59373
|
من چندین تابع تحلیلی سفارشی تعریف کرده ام. سادهترین مثال در اینجا آمده است: ln[x_, a_?NumericQ] := تکهای[{{Log[x], Re[a] > 0}, {-Log[1/x], True}}] اکنون میخواهم برای اینکه به Mathematica بدانم چگونه مشتقات را در این مورد انجام دهد: باید «D» و «Series» روی «ln» طوری کار کنند که انگار «Log» است: ln /: D[ln[f_، g_]، x_] := D[Log[f]، x]; فوق العاده کار می کند:  اما «Series» کار نمی کند زیرا از «مشتق» به جای «D» استفاده می کند.  بنابراین، اکنون «TagSetDelayed» را در «مشتق» امتحان میکنم:  اما همانطور که می بینید، کار نمی کند زیرا `ln` خیلی عمیق است. چه کاری می توانم انجام دهم تا «سریال» کار کند؟
|
چگونه برای «مشتق» مقادیر بالا تعیین کنیم؟
|
26234
|
من 1 گیگابایت داده دارم که میخواهم به یک فایل CDF اضافه کنم، اما میخواهم وقتی کسی فایل را باز میکند، از بارگذاری آن در حافظه جلوگیری کنم. یک گیگابایت اطلاعات حافظه کامپیوتر زیادی را می گیرد و کاربر فایل نیازی به داشتن تمام آن در حافظه ندارد (مخصوصاً زمانی که روشی که Mathematica یا Player باز کردن فایل را مدیریت می کند، برای چند ثانیه ایجاد می شود. مصرف حافظه دوبرابر که از حد پردازش 32 بیت فراتر خواهد رفت). بنابراین، این به عنوان چیزی شبیه یک DB موجود در فایل CDF عمل می کند. سپس یک رابط ساختار پویا به کاربر فایل CDF اجازه میدهد تا تنها بخشی از دادهها را در حافظه بارگذاری کند (متغییر را روی بخشی از کل داده تنظیم کنید).
|
چگونه داده های بزرگ را به یک فایل CDF اضافه کنیم، بدون اینکه در حافظه بارگذاری شود
|
48533
|
من میخواهم عبارتی مانند $$H_1=\sum_{i+j=0}^3 e_{ij}x^iy^j$$ یا $$H=\frac{\sum_{i+j بنویسم و ارزیابی کنم =0}^3 e_{ij}x^iy^j}{\sum_{i+j=0}^3 a_{ij}x^iy^j}$$ با نحو صحیح.
|
مجموع چند جمله ای H(x,y)
|
26233
|
برای پرداختن به موارد متقارن دایرهای تبدیلهای فوریه دوبعدی میتوان به اصطلاح تبدیل هانکل را اعمال کرد (برای استخراج دقیق رابطه بین تبدیل فوریه دو بعدی و تبدیل 1 بعدی هانکل به پیوند مراجعه کنید). برای توابع شعاعی پیچیدهتر یا جدولبندی شده عددی، پیادهسازی عددی تبدیل Hankel (شبیه به FFT) مفید خواهد بود. پیشنهاد جالبی توسط اوپنهایم از سال 1980 ارائه شده است (متن کامل در وب موجود است)، که کاربرد آن را توضیح میدهد. از الگوریتم بسیار بهینه سازی شده FFT برای انجام تبدیل Hankel. آیا کسی از اجرای چنین تبدیل Hankel در Mathematica آگاه است؟
|
محاسبه تبدیل هانکل با استفاده از FFT (فوریه)
|
5364
|
آیا راه آسانی برای دریافت نمودارهای شفاف که با «ذخیره گرافیک به عنوان» با استفاده از فرمت فایل سازگار مانند GIF یا PNG کار می کنند وجود دارد؟ «Background->Opacity[0,White]» و «Background->None» را امتحان کردم، اما به نظر می رسد PNG های صادر شده همچنان پس زمینه سفید دارند.
|
چگونه نمودارهای شطرنجی شفاف صادر کنیم؟
|
34814
|
مطمئن نیستم که قبلا پست شده باشد یا نه، اما من این سوال را از یکی از کاربران _Mathematica_ میپرسم که سعی کرد عبارات را بارگیری کند، که مشکلش به زودی تبدیل به یک بازی فرار از زندان با کد زیر شد. SetAttributes[hold, HoldAllComplete]; GetOut /: Hold[GetOut] := Unset[$Pre]; $Pre = نگه دارید. پس از اجرای این کد، تمام ارزیابیهای بعدی، از جمله کلید GetOut و عبارت بازنشانی، نگه داشته میشوند. GetOut $Pre = . آیا راهی برای بازکردن ارزیابی های بعدی، علاوه بر راه اندازی مجدد _Mathematica_ وجود دارد؟
|
چگونه $Mathematica$ را از قفل $Pre HoldAllComplete آزاد کنیم
|
14900
|
مستندات «SystemDialogInput» نحوه محدود کردن انواع فایلهای نشان داده شده را نشان میدهد. SystemDialogInput[FileOpen,.nb] ...فقط فایل های دفترچه یادداشت _Mathematica_ را نشان می دهد. این همچنین برای پسوندهای دیگر فایل مانند .txt، .html، و غیره کار می کند، اما برای انواع فایل های دیگر کار نمی کند. اگر من یک فایل جدا شده از برگه با پسوند .data داشته باشم و امتحان کنم: SystemDialogInput[FileOpen,.data] ... کادر محاوره ای به طور پیش فرض برای همه فایل ها است. آیا راهی وجود دارد که فقط انواع فایل های غیر استاندارد را نشان دهیم؟
|
SystemDialogInput را برای باز کردن انواع فایل خاص محدود کنید
|
26239
|
نواری با دکمه زوم روی آن وجود دارد و فضای زیادی را اشغال می کند. چگونه می توانم آن را غیرفعال کنم؟ قدردان هر کمکی باشید! متشکرم
|
چگونه می توانم نوار پایین را از Mathematica حذف کنم؟
|
44630
|
; تحت Compound Expression به عنوان یک جداکننده توصیف می شود، به طوری که تنها خروجی آخرین مورد در عبارت ترکیبی داده می شود. وضعیت: 1/ Print[] خروجی تولید می کند، خواه ; دنبال شود. یا نه [به وضوح یک لغو مطلوب است، بنابراین برای عبارات ترکیبی منطقی است] 2/ هنگام ترکیب گرافیک با استفاده از Show[]، اضافه کردن ; همچنان خروجی را سرکوب می کند. از آنجایی که «نمایش» به اندازه «چاپ» از نظر مفهومی فعال است، آیا در اینجا یک اصل در کار است (آیا موارد دیگری هم وجود دارد)؟ 3/ اگر در کد رویهای یک خط کامل از لحاظ نحوی با یک ; خاتمه نمییابد، خط زیر تورفتگی دارد... که به معنای نمایش[] در وسط چندین خط کد، تورفتگی و خوانایی کد را به هم میزند **سوال** : اگر شخصی چندین گرافیک داشته باشد که بخواهد بدون ترکیب آنها نمایش دهد، روش توصیه شده است، با توجه به اینکه چند نمایش[] باید با ; از هم جدا شوند. اما انجام این کار باعث سرکوب خروجی می شود. * * * PS یک عجیب فوق العاده جزئی اما آزاردهنده برای مبتدیان در اظهار نظر وجود دارد: نیمه ویرگول قبل از نظر در انتهای کد قبل از بسته شدن ] به عنوان یک خطای نحوی علامت گذاری شود - آیا اینطور است؟ واقعا؟ اگر چنین است، ماهیت _error_ چیست (ممکن است زائد باشد)؟ Block[{a}, Print[a];(* ; قبلی سرخابی است، اما آیا واقعاً یک خطای نحوی است؟*)] کسی وسوسه میشود که ; را بگوید. فوقالعاده است زیرا عبارت با ] خاتمه مییابد، در این صورت چرا وقتی خطهای اضافی درج میشوند، خطا نیست؟ مسدود کردن[{a}، چاپ[a]; (* ; قبلی سرخابی نیست، پس چرا این یک خطای نحوی نیست؟*) ]
|
کنترل خروجی گرافیک، نقش ; و ساختار / قالب بندی کد
|
44144
|
من می خواهم padding ماتریس a = {{x,x},{x,u}} را انجام دهم. به b = {{x، x، x}، {x، u، u}، {x، x، x}} c = {{x، x، x، x}، {x، u، u، u} ، {x، x، x، x}، {x، x، x، x}} و به زودی... چگونه می توانم این کار را به صورت خودکار انجام دهم؟
|
لایه بندی ماتریس
|
20570
|
سوال مرتبط: چگونه می توانم یک عدد مختلط a+b I را به شکل توان A Exp(I phi) تبدیل کنم؟ _Mathematica_ اصرار دارد که عدد مختلط را به شکل a+I b نشان دهد، زمانی که a یا b دقیق نیستند: Clear[Global*] z = 3 + 4 I; Abs[z] Exp[I Arg[z]]  z = 3.0 + 4 I; Abs[z] Exp[I Arg[z]]  چیزی که من می خواهم یک لفاف «polarForm» است که شکل قطبی را حفظ می کند حتی زمانی که «a» یا «b» دقیق نیستند، مانند این: Clear[Global*] (z = 3.0 + 4 I) // polarForm  (z = 3 + 4 I) // polarForm  در بالا، «polarForm» پوشش مورد نیاز است.
|
لفاف برای اعداد مختلط عددی غیر دقیق که شکل قطبی را حفظ می کند
|
32025
|
چگونه می توان زمان اجرا (زمانی که برای اتمام کد صرف می شود) یک برنامه در _Mathematica_ اندازه گیری کرد؟ من میدانم که عملکردهای زمانبندی کلی (Timing، AbsoluteTiming، TimeUsed، و غیره) وجود دارد که میتوانند برای اندازهگیری CPU یا زمان دیوار استفاده شوند، اما من از مزایا/معایب (و هشدارهای) روشهای مختلف اطلاعی ندارم.
|
اندازه گیری زمان اجرای کد
|
57177
|
من این عبارت را برای تابع همبستگی برای یک مولکول چرخان صلب دارم: $G(\tau) = 4 \pi \int \omega ^2 P_2[\cos (\omega \tau)] P(\omega) \, \mathrm {d}\omega \quad [1]$ که در آن $P_2$ یک چند جملهای مرتبه دوم Legendre است، و $P(\omega)$ یک تابع توزیع است. و آنها می گویند $P(\omega)$ را می توان با تبدیل فوریه به عنوان مثال 1 یا با انتخاب یک مدل مناسب برای $P(\omega)$ حل کرد. مثالی از این انجام شد در کتاب این است:  آنها می گویند (نمودار پایین) تابع توزیع سرعت زاویه ای $P(\omega)$ که از فوریه بدست می آید تبدیل $G(\tau)$ (گراف بالا) من کاملاً گیج هستم که چگونه این توزیع را از طریق تبدیل فوریه به دست میآورم. من چند تابع را در ریاضیات امتحان کردم اما به جایی نرسیدم. هر کمکی عالی خواهد بود. با تشکر
|
تبدیل فوریه یک عبارت برای بدست آوردن توزیع؟
|
57280
|
دادههای آب و هوا برای سالهای 2013 و 2014 به شرح زیر ارائه شده است: t = QuantityMagnitude[ WeatherData[California, MeanTemperature, {{2013, 1, 1}, {2014, 1, 1}, Day}] Values] ]؛ چگونه می توانم میانگین دمای هر روز را در طول 2 سال به عنوان لیستی از ارتباطات بدست بیاورم، به عنوان مثال: > > 1 ژانویه -> 12 > ... > 31 دسامبر -> -20 >
|
استخراج داده ها از WeatherData به عنوان لیستی از انجمن ها
|
20572
|
من سعی می کنم جمعی مانند این بسازم: Sum[body, range] که در آن «body» $$\frac است{1}{\sqrt{n!}}+\frac{1}{\sqrt{(n+ 1)!}}+\frac{1}{\sqrt{(n+2)!}}+\frac{1}{\sqrt{(n+3)!}}$$ و محدوده است $\\{n,0,\infty \\}$. بدنه = 1/Sqrt[n!] + 1/Sqrt[(1 + n)!] + 1/Sqrt[(2 + n)!] + 1/Sqrt[(3 + n)!]; محدوده = {n، 0، بی نهایت}; این را می توان با Sum[Evaluate@body, Evaluate@range] Out==>$$\sum _{n=0}^{\infty } انجام داد \left(\frac{1}{\sqrt{n!}}+\frac{1}{\sqrt{(n+1)!}}+\frac{1}{\sqrt{(n+2)! }}+\frac{1}{\sqrt{(n+3)!}}\right)$$ اما _Mathematica_ برای محاسبه مجموع زمان زیادی طول می کشد، که من برای انجام آن نیازی به آن ندارم. آیا راهی برای جلوگیری از محاسبه مجموع وجود دارد اما همچنان قسمتهای «بدن» و «محدوده» را ارزیابی کنیم؟ من ترفند ارزیابی درجا Trott-Strzebonski را امتحان کردم: HoldForm[Sum[body, range]] /. Sequence[x__] :> RuleCondition[Evaluate[x]] اما کار نکرد. کجا اشتباه کردم؟
|
مجموعی بسازید که آرگومان های آن را ارزیابی کند اما بیشتر ارزیابی نکند
|
21224
|
کد زیر Ay[ξ_] := A0*(1 - κ^2)^.5*Exp[-(δ ξ - φ)^2/2] Sin[ξ] Az[ξ_] := A0*κ* Exp[-(δ ξ - φ)^2/2] Cos[ξ] Ay1[ξ_] := D[Ay[ξ]، ξ] Az1[ξ_] := D[Az[ξ]، ξ] j1 = DSsolve[{y''[ξ] + r^2 y[ξ] == r/Δ (α2 - Az[ξ]) - 1/Δ Ay1[ξ]، z''[ξ] + r^2 z[ξ] == -1/Δ Az1[ξ] - r (α1 - Ay[ξ])، y[0] == yo، y'[0] == Pyo/Δ، z[0] == zo، z'[0] == Pzo/Δ}، {y، z}، ξ] Py[ξ_] := D[y[ξ] /. j1، ξ] Pz[ξ_] := D[z[ξ] /. j1، ξ] P1[ξ_] := Py[ξ]^2 + Pz[ξ]^2 A0 = 7; δ = 1/15; r = 1; φ = 5; κ = 1/Sqrt[2]; α1 = 0; α2 = 0; Δ = 1; yo = 0; zo = 0; پیو = 0; Pzo = 0; j2 = NDSolve[{x'[ξ] == P1[ξ]، x[0] == 0}، x[ξ]، {ξ، 0، 1.6*2 π/δ}] پیام > NDSolve را تولید میکند: :ndfdmc: مشتقات محاسبه شده دارای ابعاد سازگار > با شرایط اولیه نیستند. >> چگونه می توانم این مشکل را برطرف کنم تا بتوانم «x[ξ]» را ترسیم کنم؟ نمودار[x[ξ] /. j2، {ξ، 0، 1.6*2*π/δ}، PlotStyle -> Automatic، PlotRange -> All، AxesOrigin -> {0، 0}]
|
عیب یابی پیام خطای NDSolve::ndfdmc
|
35067
|
من سعی می کنم نمودار ساختار نواری را برای گرافن بدست بیاورم. d = 10; (*محدوده طرح*) کوپلینگ := {{0, 2 Cos[Sqrt[3]*(#1)/2]*Cos[#2/2] + Cos[#2] + I (2 Cos[Sqrt[ 3]*(#1)/2]*گناه[#2/2] - گناه[#2])}، {مزوج[ 2 Cos[Sqrt[3]*(#1)/2]*Cos[#2/2] + Cos[#2] + I (2 Cos[Sqrt[3]*(#1)/2]*Sin[# 2/2] - گناه[#2])]، 0}} &; Plot3D[Eigenvalues[coupling[kx, ky]][[1]], {kx, -d, d}, {ky, -d, d}] (*ناپیوسته*) Plot3D[(Eigenvalues[coupling[kx, ky) ]][[1]]^2، {kx، -d، d}، {ky، -d، d}] (*پیوسته*) من نمی توانم درک کنم که چرا سطح در طرح اول ناپیوسته بیرون می آید. به عنوان مثال، در نمودار سطح دارای شکاف هایی است، در حالی که در نمودار دوم هیچ شکافی وجود ندارد، که به سادگی مربع تابع نشان داده شده در نمودار اول را ترسیم می کند. هیچ فیزیک وجود ندارد که شکاف ها را توضیح دهد. همچنین، اثر دوره ای/قابل پیش بینی نیست. منظورم این است که با تغییر «d»، الگوهای بسیار متفاوتی از شکاف ها را در همه جا دریافت می کنم. آیا کد من مشکلی دارد یا طرح سه بعدی به درستی کار نمی کند؟ چگونه از شر این خطا خلاص شوم؟ ### ویرایش من در مورد افزایش در (0,0) صحبت نمی کنم. برای وضوح تصویری از طرح خود را پیوست می کنم. من در مورد روبان گم شده از سطح صحبت می کنم.  هیچ روبان در مورد نمودار مربع وجود ندارد. 
|
چرا Plot3D به من سطحی با شکاف می دهد؟
|
17060
|
**زمینه** من در حال حاضر مشغول بازی با اصول طراحی توسط شارلوت جیروسک هستم تا برخی اصول اولیه پردازش تصویر را بیاموزم. او به عنوان اصول اصلی تعادل، تناسب، ریتم، تاکید و وحدت را پیشنهاد می کند. من به خصوص به **تعادل** علاقه مند هستم. طبق تعریف او: تعادل مفهوم تعادل بینایی است و به حس فیزیکی ما از تعادل مربوط می شود. این آشتی نیروهای متضاد در ترکیبی است که منجر به ثبات بصری می شود. اکثر ترکیبات موفق به یکی از دو روش به تعادل می رسند: متقارن یا نامتقارن. درک تعادل در یک شی سه بعدی آسان است. اگر تعادل حاصل نشود، شیء به سمت بالا می رود. برای درک تعادل در یک ترکیب دو بعدی، باید از تخیل خود استفاده کنیم تا این قیاس سه بعدی را به سمت سطح صاف ببریم.  تعادل متقارن را می توان به عنوان داشتن وزن مساوی در دو طرف یک تکیه گاه در مرکز توصیف کرد. ممکن است به آن تعادل رسمی نیز گفته شود. هنگامی که عناصر به طور مساوی در دو طرف یک محور مرکزی چیده شوند، نتیجه تقارن دو طرفه است. این محور ممکن است افقی یا عمودی باشد. همچنین می توان با چیدن عناصر به طور مساوی در اطراف یک نقطه مرکزی، تعادل رسمی ایجاد کرد که در نتیجه تقارن شعاعی ایجاد می شود.  یک نوع تعادل متقارن به نام تقارن تقریبی وجود دارد که در آن اشکال معادل اما نه یکسان در اطراف خط تکیه گاه مرتب شده اند.  **سوال** چگونه می توانم جهت و موقعیت محورهای تقارن شکل های داده شده را پیدا کنم؟ **راهکارهای راه حل** در واقع این سوال به معنای نمونه اسباب بازی برای پردازش تصویر بود. با این حال، پس از بررسیها مشخص میشود که این موضوع به خودی خود یک موضوع چالشبرانگیز است. پیوند مقالات مرتبط ارسال شده و منتشر شده در هر دو بخش بینایی کامپیوتر و گرافیک کامپیوتری و همچنین تغییر تصاویر آزمایشی را ببینید. * جنز رویکرد کاملاً الهامبخشی دارد که در پست خود توضیح داده شده است. * یک رویکرد جایگزین توسط Changming Sun، Deyi Si سریع تشخیص تقارن بازتابی با استفاده از هیستوگرام جهت گیری پیشنهاد شده است. در این رویکرد از هیستوگرام جهت گیری گرادیان استفاده شده است. o = Flatten@ImageData@GradientOrientationFilter[imag, 3]; w = Flatten@ImageData@GradientFilter[imag, 3]; \[ScriptCapitalA] = دادههای وزنی[o, w]; \[ScriptCapitalD] = توزیع هیستوگرام[\[ScriptCapitalA]]; t = جدول[{x، PDF[\[ScriptCapitalD]، x]}، {x، -\[Pi]/2، \[Pi]/2، 0.05}]; Max[t\[Transpose][[2]]] همانطور که در مقاله توضیح داده شد، این محورها را نشان می دهد. همچنین در نمونه های Mathematica GradientOrientationFilter موجود است. * رویکرد دیگر میتواند مبتنی بر مؤلفه در Mathematica باشد که ممکن است به پردازش تصویر اضافی نیاز داشته باشد.
|
پردازش تصویر: یافتن جهت و موقعیت محورهای تقارن
|
58116
|
فرض کنید «نمایش» شامل چندین شیء گرافیکی است که به طور قابل توجهی در میزان محاسبات مورد نیاز برای نمایش آنها متفاوت است. از این رو، هنگام به روز رسانی پویا، تنها آن گرافیک های فردی که با هر تغییر متغیر اساسی تغییر یافته اند، باید دوباره ترسیم شوند. برای مثال (و با پوزش از میهن پرستان هلندی)، در «نمایش» پویا زیر، «کشیدن رنگ قرمز به پایین» (با کشیدن مکان یاب l.h.s) باید بیشتر از «کشیدن رنگ آبی به بالا» (با کشیدن مکان یاب r.h.s) طول بکشد. این یک گرافیک محاسباتی فشرده تر است (همانطور که در اینجا توسط 'Pause@0.1' شبیه سازی شده است). کشیدن r.h.s. با این حال، مکان یاب به همان اندازه کند است، به دلیل پوشش فراگیر «Dynamic» که باعث می شود هر زمان که یکی از مکان یاب ها کشیده می شود، هر دو گرافیک به روز شوند. به نظر می رسد راه حل منطقی این است که هر گرافیک داخلی «Plot» را در یک «Dynamic» بپیچید، اما «Show» ظاهراً این کار را دوست ندارد و ظاهراً انتظار یک گرافیک خالص برای هر یک از اجزای نشان داده شده آن را دارد. DynamicModule[{ top = {.02، 0.15}، bottom = {.08، 0.08}}، Dynamic@ Show[ Plot[(Pause@.01؛ top[[2]])، {x، 0.1} , Filling -> Top,FillingStyle -> Red], Plot[bottom[[2]], {x, 0, .1}, Filling -> Axis,FillingStyle -> Blue]، Graphics@Locator[Dynamic[بالا، (بالا[[2]] = #[[2]]) و]]، Graphics@Locator[Dynamic[پایین، (پایین[[2]] = #[[2]) و]]، PlotRange -> {0، 0.2}، Axes -> False]]  از طرف دیگر، Overlay هیچ گونه ابهامی ندارد که با گرافیک زیر نشان داده شده است که بسیار بیشتر به r.h.s پاسخ می دهد. Slider عمودی کشیدن رنگ آبی. DynamicModule[{top = {.02, 0.15},bottom = {.08, 0.08}}, {VerticalSlider[Dynamic[بالا[[2]]], {0, 0.15}], Overlay[{ Dynamic@Plot[( مکث@.01؛ بالا[[2]])، {x، 0.1}، Filling -> بالا، FillingStyle -> قرمز، محورها -> False،PlotRange -> {0، .2}]، Dynamic@Plot[پایین[[2]]، {x، 0، 0.1}، Filling -> Axis، FillingStyle - > آبی، محورها -> نادرست، PlotRange -> {0، 0.2}]}]، VerticalSlider[Dynamic[bottom[[2]]], {0, 0.15}]}]  این یک راه حل دائمی نیست از آنجایی که Overlay از روش طبیعی تر نمایش برای ترکیب نمودارها (قالب بندی بصری تر، استفاده از مکان یاب، توانایی تنظیم گزینه های گرافیکی رایج تر) لذت نمی برد. و غیره) بنابراین سوال این است؛ چگونه می توان به روز رسانی انتخابی Overlay را در Show تکرار کرد؟ **به روز رسانی پاسخ:** پاسخ زیر برداشتی ترکیبی از پاسخ های جنز و آقای جادوگر است که فکر می کنم به نشان دادن نکات کلی تر در مورد طراحی رابط پویا کمک می کند. اول، پاسخ ترکیبی: SetAttributes[{DynamicShow, DynamicPlotRed, DynamicPlotBlue}, HoldAll]; DynamicShow[p_Plot] := گرافیک[Dynamic@p[[1]]، p[[2]]]; DynamicPlotRed[top_] := DynamicShow@Plot[(Pause@.01؛ top[[2]])، {x, 0, .1}, Filling -> Top, FillingStyle -> Red] DynamicPlotBlue[bottom_] := DynamicShow @Plot[bottom[[2]]، {x، 0، 0.1}، Filling -> Axis، FillingStyle -> آبی] DynamicModule[{ top = {.02، 0.15}، bottom = {.08، 0.08}}، Show[ DynamicPlotRed@top، DynamicPlotBlue@bottom، Graphics@Locator[Dynamic[بالا، (بالا[[2 ]] = #[[2]]) و]]، Graphics@Locator[Dynamic[bottom, (bottom[[2]] = #[[2]]) &]], PlotRange -> {0, .2}, Axes -> False]] ![شرح تصویر را اینجا وارد کنید] (http://i.stack.imgur.com/8UOn2.jpg) این شامل استفاده مطلوب و سطح پایین تر (غیر مستقیم) از «Dynamic» برای حفظ سودمندی آن است. خودکار، به روز رسانی هدفمند همانطور که در پاسخ آقای جادوگر آمده است. این مهم است زیرا اجازه می دهد تا به طور کلی تر و بیشتر اجزای رابط را اضافه کنید (توجه داشته باشید Dynamic مربوطه در DynamicShow قرار دارد که من به آن باز خواهم گشت). رویکرد در پاسخ ینس - اینکه هر «محل یاب» مستقیماً طرح مربوطه را بهروزرسانی کند، در حالی که برای مثال دو عنصری نقلشده کاملاً کار میکند، به این معنا تعمیم نمییابد که همه بهروزرسانیهای طرح اکنون باید «با دست» یا انجام شوند. از طریق آرگومان دوم «Dynamic» _بدون_ مهار بهروزرسانی خودکار «Dynamic» (به طور کلی «Plot» میتواند یک جزء رابط پیچیده دلخواه با چند، وابستگی های نه فوراً آشکار). یک مشکل بالقوه وجود دارد که این راه حل متکی به یک FullForm ثابت است که توسط Plot تولید می شود، اما می توان با افزودن یک تابع کمکی به آن پرداخت. برای مثال، استفاده از گزینه «PlotLegend» ساختار «FullForm» را تغییر میدهد، اما میتوان آن را به صورت زیر مدیریت کرد: SetAttributes[{DynamicShow, DynamicShowLegend, DynamicPlotRed, DynamicPlotBlue}, HoldAll]; DynamicShow[p_Plot] := گرافیک[Dynamic@p[[1]]، p[[2]]]; DynamicShowLegend[p_] /; (! FreeQ[Hold@p، PlotLegends]) := Legended[Graphics[Dynamic@p[[1, 1]]]، p[[2]]]; DynamicPlotRed[top_] := DynamicShow@Plot[(Pause@.01؛ top[[2]])، {x, 0, .1}, Filling -> Top, FillingStyle -> Red] DynamicPlotBlue[bottom_] := DynamicShowLegend @Plot[{x، bottom[[2]]}، {x، 0، 0.1}، پر کردن -> {1 ->{Axis, Green}, 2 -> {Axis, Blue}}, PlotLegends ->
|
بهروزرسانی انتخابی گرافیکهای فردی در یک نمایش پویا و چند پلات
|
58950
|
من می خواهم از الگوریتم حداکثر سازی انتظارات در Mathematica استفاده کنم. مسئله این است که من کاربر بسیار ابتدایی هستم و با درک برنامه نویسی تابعی به کندی پیشرفت می کنم. من این مثال برجسته را در صفحه وب Wolfram پیدا کردم که در آن الگوریتمی برای مخلوطی از 2 توزیع عادی نشان داده شده است. حالا میخواهم بفهمم چه اتفاقی میافتد تا بعداً آن را تغییر دهم تا برای مشکل من قابل استفاده باشد (مشکل من تخمین زدن ترکیبی از 3 توزیع با توجه به دادههای واقعی است) لطفاً کسی میتواند خط به خط توضیح دهد (یا درشتتر). ) در این کد چه می گذرد؟ (و چگونه می توان از مجموعه داده واقعی (فایل اکسل) استفاده کرد) بسیار متشکرم! {Manipulate[ Module[{d1, d2, sim, updates}, SeedRandom[sr]; d1 = NormalDistribution[\[Mu]1, \[Sigma]1]; d2 = NormalDistribution[\[Mu]2, \[Sigma]2]; sim = با[{musAndsigmas = RandomChoice[{p1, 1 - p1} -> {{\[Mu]1, \[Sigma]1}, {\[Mu]2, \[Sigma]2}}, numsamples] }, musAndsigmas[[All, 2]] RandomReal[NormalDistribution[], numsamples] + musAndsigmas[[All, 1]]]; به روز رسانی ها = NestList[em[#, sim] &, {{-10, 5}, {5, 5}, {.2, .8}}, numiterations]; شبکه[{{نمایش[{هیستوگرام[sim، خودکار، PDF، PlotRange -> {{-30، 30}، {0، Automatic}}]، Plot[{به روز رسانی[[-1, 3, 1]] * PDF[Apply[NormalDistribution، به روز رسانی[[-1, 1]]]، x]، به روز رسانی[[-1، 3، 2]]* PDF[Apply[NormalDistribution, updates[[-1, 2]]], x]}, {x, -30, 30}, PlotStyle -> {{Red, Thick}, {Blue, Thick}}, PerformanceGoal -> Speed، PlotRange -> All]}، ImageSize -> {400, 275}، AxesOrigin -> {-30، 0}]}، {Grid[{{Panel[ TableForm[updates[[-1, 1 ;; 2]]، تیترهای جدول -> {به روز رسانی[[-1، 3]]، {\[Mu]، \[Sigma]}}]]}}]}}] ]، سبک[اولین توزیع , Bold], {{\[Mu]1, 8}, -20, 20, ImageSize -> Tiny, Appearance -> Labeled}, {{\[Sigma]1, 5}, 1, 10, 1, ImageSize -> Tiny, Appearance -> Labeled}, Delimiter, Style[Second Distribution, Bold], {{\[Mu]2, -12}، -20، 20، ImageSize -> کوچک، ظاهر -> Labeled}، {{\[Sigma]2، 3}, 1, 10, 1, ImageSize -> Tiny, Appearance -> Labeled}, Delimiter, Style[احتمال، Bold]، {{p1، 0.3، p}، 0.1، 0.9 , ImageSize -> Tiny, Appearance -> Labeled}, Delimiter, Style[تعداد نمونه، پررنگ]، {{numsamples, 100, }, 50, 200, 10, ImageSize -> Tiny, Appearance -> Labeled}, Style[number of iterations\nof EM الگوریتم Bold], {{numiterations, 3, }، 1، 20، 1، اندازه تصویر -> کوچک، ظاهر -> Labeled}، Delimiter، {{sr, 326, random seed}, 1, 9999, 1, ImageSize -> Tiny, Appearance -> Labeled}, ControlPlacement -> Left, Initialization :> ( problists[\ [Theta]_, y_] := مسدود کردن[{probs, totalprobs}, probs = جدول[\[Theta][[3, i]]* نقشه[PDF[Apply[NormalDistribution, \[Theta][[i]]], #] &, y], {i, 2}]; totalprobs = مجموع[probs]; نقشه[#/totalprobs &, probs]]; pi[j_, p_] := میانگین[p[[j]]]; emu[sim_, j_, p_] := مجموع[sim*p[[j]]]/Total[p[[j]]]; emstd[sim_, j_, u_List, p_] := مجموع[(sim - u[[j]])^2*p[[j]]]/ مجموع[p[[j]]]; em[params_, sim_] := ماژول[{theprobs, mus, vars, probs}, theprobs = problists[params, sim]; mus = نقشه[emu[sim, #, theprobs] &, {1, 2}]; vars = Map[emstd[sim, #, params[[1 ;; 2, 1]]، theprobs] &, {1, 2}]; probs = نقشه[pi[#, theprobs] &, {1, 2}]; پیوست[Transpose[{mus, vars^.5}], probs]]; )]}
|
الگوریتم به حداکثر رساندن انتظارات
|
2105
|
ترتیب خطوط اتصال
|
|
45810
|
پلتفرم RLlink Java(TM) از کار افتاده است
|
|
44142
|
چگونه می توانم ارقام مهم تری بدست بیاورم؟
|
|
4687
|
چگونه می توانم در یک خط، تمام تاریخ ها را با اختلاف روز ثابت از یک تاریخ به تاریخ دیگر تولید کنم؟ به عنوان مثال، اگر من علاقه مند به تاریخ در فاصله خیره از 24.4.2012 تا 2015 و 28 روز تفاوت هستم.
|
ایجاد محدوده تاریخ
|
44639
|
Mathematica به من اجازه می دهد آنقدر تنبل باشم که حتی مجبور نیستم برای بررسی گزارش آب و هوا به مرورگر سوئیچ کنم:  تنها مشکل این است که به طور خودکار دما و سرعت باد را بر حسب فارنهایت و مایل در ساعت نمایش می دهد. متأسفانه من فارنهایت صحبت نمی کنم و دوست دارم آن را با درجه سانتیگراد ببینم. هنگام استفاده از W|A آنلاین، امکان ایجاد یک حساب کاربری و تنظیم دائمی W|A بر روی متریک وجود دارد. آیا هنگام استفاده از W|A از درون Mathematica می توان تنظیماتی مانند این را به طور دائم (حداقل برای مدت یک جلسه) تنظیم کرد؟
|
گزینه هایی مانند واحدهای متریک را برای پرس و جوهای W|A به طور دائم تنظیم کنید
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.