_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
47677
|
من سعی کردم تابع BesselJ[k,x] را به یک سری تیلور با دستور Series گسترش دهم. در اینجا هر دو «k» و «x» برخی از توابع متغیر بسط $\lambda$ هستند، بنابراین در بسط، مشتقاتی با توجه به هر دو «k» و «x» رخ میدهند. مشکل اینجاست که هرگاه اصطلاحی مشتق هر دو متغیر باشد، _Mathematica_ آن را به عنوان (مثلاً) «مشتق[2, 1][BesselJ][0., 2.40483]» میگذارد و مقدار عددی در آن نمیدهد. پایان ابتدا فکر کردم به این دلیل است که مقادیر اختصاص داده شده دقیق نیستند -- زیرا «2.40483» بالا مقدار «BesselJZero[0, 1]» است. با این حال، نتایج عددی یا تحلیلی را نیز برای محاسبه آسانتر زیر به دست نمیدهد: D[BesselJ[k، x]، {k، 1}، {x، 1}] /. {k -> 1, x -> 1} // N (* -> مشتق[1, 1][BesselJ][1., 1.] *) اما، وقتی ترتیب تمایز تغییر میکند، نتایج عددی به دست میدهد. : D[BesselJ[k، x]، {x، 1}، {k، 1}] /. {k -> 0, x -> 1} // N (* -> 1.22713 *) با `x -> BesselJZero[0, 1]` نیز کار میکند. سوال اول: چرا اینطوری شده؟ دوم (در صورت امکان): چگونه می توانم با دستور Series آن را مدیریت کنم؟
|
مشتقات بسل
|
43162
|
اگر بخواهم لیستی از پارتیشن های k را دریافت کنم و قانون به شرح زیر است: 1. در اینجا پارتیشن های `k` وجود دارد 2. همه عناصر پارتیشن در محدوده 1 تا 30 قرار دارند. 3. مجموع عناصر هر پارتیشن برابر با 30 است. برای مثال، اگر `k=5`، پارتیشن شامل می شود {1,1,1,1,26},{1,1,1,2,25},{1,1,1,3,24}...... خیلی ممنون!!!
|
چگونه همه جایگشت پارتیشن k را بدست آوریم
|
46566
|
من دو نقطه p1 و p2 دارم، و میخواهم معادله پارامتریک یک تابع خطی را بدست بیاورم که از آنها عبور میکند، اما از یک نقطه به نقطه دیگر متغیر است. برای مثال، اگر من 2 نقطه {0,0} و {1,1/2} داشته باشم، معادله {t,t/2} خواهد بود. > هدف از داشتن یک **معادله پارامتریک** این است که تابع تعریف شود > حتی زمانی که شیب $\infty$ باشد. من این را امتحان کردم (در اینجا تابع زاویه[] Atan2 است، در اصل «ArcTan» است اما از 0-2π متغیر است): تکه ای[ {{t, Last@p1 + Tan@angle[p1, p2] (t - First@ p1)}، حداقل[First@p1، First@p2] <= t && t <= حداکثر[First@p1، First@p2]}، {{First@p1, t}, First@p1 == First@p2} }، نامشخص ] اما وقتی نقطه ای روی نقطه دیگر قرار دارد، تابع یک خط عمودی است که از $-\infty$ تا $\infty متغیر است. $; من فقط می خواهم تابع از Last@p1 به Last@p2 تعریف شود. به عبارت دیگر، من یک خط گرافیکی می خواهم، اما با استفاده از معادلات پارامتریک. چیزی شبیه این: 
|
تابعی را تعریف کنید که به صورت پارامتریک از یک نقطه به نقطه دیگر می رود
|
23248
|
sys = {m x''[t] == s ω y'[t] - h (x'[t])^2, m y''[t] == s ω y'[t] - h ( y'[t])^2 - m g، x'[0] == xdo، x[0] == 0، y'[0] == ydo، y[0] == 0 }; parms = {m = 0.0459، s = 0.1، ω = 100 π، g = 9.8}; ics = {xdo = V Cos[θ]، ydo = V Sin[θ]، V == 61.69، θ = 12 °}; sol = NDSolve[sys /. parms //. ics، {x[t]، y[t]}، {t، 0، 4}]; نمودار پارامتر[{x[t]، y[t]} /. sol, {t, 0, 4}, PlotRange -> All] من کاملاً با _Mathematica_ جدید هستم و آموزش های متعددی را تماشا کرده ام و هنوز به جایی نمی رسم. کد من پرواز توپ گلف را در 2 بعدی شبیه سازی می کند. من اصلاً به حل جبری علاقه ندارم، بلکه به نمودار پارامتریک علاقه دارم. وقتی این کد را وارد می کنم با خطاهای زیادی مواجه می شوم. من چندین تنوع دیگر از این معادلات دارم که باید آنها را نیز ترسیم کنم، اما من با ساده ترین آنها بدون شانس شروع می کنم. من مطمئن هستم که این حتی به چیزی که من نیاز دارم نزدیک نیست، بنابراین امیدوارم کسی با تجربه بیشتر در _Mathematica_ راهنمایی هایی در مورد نحوه برخورد با این موضوع به من بدهد.
|
نحو صحیح برای راه اندازی یک شبیه سازی با استفاده از یک سیستم ODE چیست؟
|
22835
|
من یک معادله دیفرانسیل معمولی دارم که شامل توابع ضریب است که به طور ضمنی به متغیر مستقل از طریق یک معادله جبری بستگی دارد. من سعی می کنم ادامه دهم و از NSolve برای حل آن تابع ضریب استفاده کنم، اما حتی تقریباً کار نمی کند. به نظر می رسد مشکل در ارزیابی NSolve باشد، اما من نمی توانم آن را برطرف کنم. کسی میدونه کمک کنه؟ PP=a^5+a^2 +3w+4 (* 4+a^2+a^5+3 w *) sol=NDSolve[{f'[w]==(a/.NSolve[PP,a ][[1]]), f[0]==0}, f,{w,0,3}][[1]] (*خارج[2]= {f->InterpolatingFunction[{{0.،3.}}،<>]}*) f'[0]/. sol (*Out[3]= -1.13496*) NSolve[PP/. w->0,a][[1]] (* Out[4]= {a->-1.43359} *)
|
معادلات دیفرانسیل با توابع ضمنی
|
47133
|
میخواهم بپرسم چگونه میتوانیم تابع «Manipulate» را کنترل کنیم تا زمانی که عبارت محاسبه نشود، مرحله را افزایش ندهد. من کد ساده زیر را دارم: data = RandomReal[1, {100, 10}]; data2 = ConstantArray[Emp, {100, 10}]; دستکاری[ data2[[1 + IntegerPart[i/10.00000001], i - IntegerPart[i/10.00000001]*10]] = data[[1 + IntegerPart[i/10.00000001]، i - IntegerPart[0/10]. i - IntegerPart[0/10] ]؛ data2 // TableForm, {i, 1, 1000, 1}] اگر وقتی روی «PlayButton» کلیک میکنید، میبینید، «Manipulate» مرحله را به ترتیب غیر متوالی پرش میکند تا عبارات را به صورت متوالی محاسبه نکند. عجیب تر میخواهم بپرسم آیا راهی برای کنترل اکشن بازی «Manipulate» وجود دارد تا زمانی که عبارات «i» محاسبه نشود، به «i + 1» منتقل نشود. 
|
نحوه کنترل سرعت دستکاری
|
14847
|
فکر میکردم یک ماشین هستهسازی Mathematica ساده (برای تنظیم فضای بین کاراکترها) جالب باشد، اما با مکان یابها مشکل دارم. (تعدادی سؤالات دیگر در این رابطه وجود دارد، و من پاسخها را خواندهام، اما هنوز راهحلی پیدا نکردهام یا آنها را به خوبی درک نکردهام.) Manipulate[ LocatorPane[Dynamic[points], text = Wolfram; fonts = FE`Evaluate[FEPrivate`GetPopupList[MenuListFonts]]; ستون[{ Button[Export، Export[/tmp/t.png، g]]، g = Graphics[{ MapIndexed[ Text[Style[#1, FontSize -> fontsize, FontFamily -> font]، نقاط [[اولین[#2]]]] و، کاراکترها[متن]]}، اندازه تصویر -> 500] }]]، {points, {Table[{ x, 0}, {x, 1, Length[Characters[text]]}]}, ControlType -> None}, {fontsize , Table[x, {x, 96, 256, 12}]} , {font, fonts} ] (منوی فونت با استفاده از آن پر می شود.)  من می خواهم بتوانم حروف را به راست یا چپ بلغزانم (اما نه بالا یا پایین)، اما در حال حاضر مانند آنها حرکت نمی کنند. قرار است ## راه حل با تشکر از پاسخ های خوب، من چیز مفیدی دارم. برخی از مشکلات و هک ها نیز وجود دارد، و برخی از مشکلات هنوز باید برطرف شوند (طول رشته باید پویا باشد، کانواس نیاز به تغییر اندازه دارد، و غیره)، اما این در حال حاضر عالی است. با[{fonts = FE`Evaluate[FEPrivate`GetPopupList[MenuListFonts]]}، DynamicModule[{kernedText, points}، points = Table[{x, 0}, {x, 1, Length[characters[text]] + 10}]؛ ستون[{ (* ورودی *) InputField[Dynamic[text]، String]، (* پانل اصلی *) Panel@LocatorPane[ پویا[ نقاط، (نقاط = ReplacePart[#، {{_، 2} -> 0}] ) &]، Dynamic[kernedText = گرافیک[{MapIndexed[ Text[Style[#1, FontSize -> fontsize، FontFamily -> font]، points[[First[#2]]]] &, Characters[text]]}, PlotRangePadding -> 0, PlotRange -> {{0, 1 + Length[Characters[text]]} ، خودکار}، پس زمینه -> هیچ، اندازه تصویر -> 800]]، ظاهر -> هیچ]، (* کنترل ها *) سطر[ { PopupMenu[Dynamic[اندازه قلم]، جدول[x, {x, 72, 416, 12}]], PopupMenu[Dynamic[font], fonts], Button[Export، Export[FileNameJoin [{$HomeDirectory، Desktop، KernedText.png}]، kernedText], ImageSize -> {Full, Automatic}] }] }, Left]]]  متوجه شدم که نقاط مکان یاب اینطور نیست باید نشان داده شود - فقط روی کاراکترها کلیک کنید. نتیجه را می توان با نسخه بدون کرن مقایسه کرد: Text[Style[text, 192, FontFamily -> Palatino]]  برای من، این منطقه از Mathematica (دستکاری / پویا) به تدریج کمتر گیج کننده می شود (اما فقط به تدریج).
|
مکان یاب ها در Manipulate به درستی حرکت نمی کنند
|
32008
|
سوال ساده: من می خواهم به صورت پویا لیستی از 3 عنصر، «{x,y,z}» را مشخص کنم. سپس میخواهم آن فهرست، _یا_ هر یک از جایگشتهای آن را در یک مجموعه داده والد پیدا کنم. مجموعه داده های والد از لیست هایی تشکیل شده است که حداقل 3 عنصر طولانی دارند (مانند من)، اما همچنین می تواند 4 یا 5 عنصر باشد. سپس به صورت پویا کل قسمتی را که دارای «x،y،z» یا «z،x،y» و غیره است را از مجموعه دادههای والد (فهرست لیستها) حذف میکنم. اولین روشی که امتحان کردم به دلایل واضح کار نمی کند (عملکرد Dynamic را حذف کردم زیرا به هر حال کار نمی کند): data={{0,0,0},{1,1,1},{ 1،2،3}،{3،2،1،9}}؛ x=3; y=1; z=2; DeleteCases[data,Permutations[{x,y,z}]] همانطور که می بینید، من می خواهم این عنصر 3 و 4 را پیدا و حذف کند، به طوری که `{{0,0,0},{1,1, 1}}` برگردانده شد. همچنین میخواهم «{x,y,z}» را بهصورت پویا بهروزرسانی کنم. آیا ترفندهایی برای انجام این کار وجود دارد؟ یا من این کار را کاملاً اشتباه انجام می دهم؟ با تشکر
|
رخداد «x،y،z» (یا هر جایگشت آن) از مجموعه داده والد (به صورت پویا) حذف شود؟
|
933
|
من یک فایل با داده به شکل {date, value} دارم: `2010-05-19 17` `2010-05-20 20` `2010-05-21 19` `...` چگونه چنین چیزی را وارد کنم داده ها به شکل {DateList, value}؟
|
چگونه داده های تاریخ (YYYY-MM-DD) را از یک فایل وارد کنیم؟
|
14842
|
چگونه می توانم به صورت عددی پیدا کنم که یک تابع دارای جهش مشتق است؟ به طور خاص، من با این تابع کار می کنم: f[k_?IntegerQ,y_?NumberQ] := x /. FindRoot[Nest[y/4 Sin[\[Pi] #] &, x, k] == x, {x, 1}]  
|
پیدا کردن عددی پرش مشتق از یک تابع
|
48698
|
من میخواهم شاخصهای (افست) تعدادی از نقاط آرایه را انتخاب کنم که با معیارهای انتخاب مطابقت دارند. من می توانم این کار را با ایجاد جدولی از تمام مختصات، و سپس انتخاب همه مقادیر انجام دهم: data = Array[RandomInteger[1] &, {4, 4}] {wx, wy} = data // Dimensions ; t = صاف کردن[ جدول[ {x - wx/2, y - wy/2, data[[x]][[y]]}, {x, 1, wx}, {y, 1, wy}], 1 ] انتخاب کنید[ t, #[[3]] == 1 &] این به مقادیر مربوطه منجر شد: {{1, 1, 1, 1}, {1, 0, 0, 1}, {1, 0، 1، 0}، {1، 0، 0، 1}} {{-1، -1، 1}، {-1، 0، 1}، {-1، 1، 1}، {-1، 2، 1}، {0، -1، 1}، {0، 0، 0}، {0، 1، 0}، {0، 2، 1}، {1، -1، 1}، {1، 0، 0}، {1، 1، 1}، {1، 2، 0}، {2، -1، 1}، {2، 0، 0}، {2، 1، 0}، { 2، 2، 1}} {{-1، -1، 1}، {-1، 0، 1}، {-1، 1، 1}، {-1، 2، 1}، {0، -1، 1}، {0، 2، 1}، {1، -1، 1}، {1، 1، 1}، {2، -1، 1}، {2، 2، 1}} با این حال، اطلاعات واقعی من بزرگ (800x800) و پراکنده است. این روش یک مجموعه داده بزرگ ایجاد می کند و سپس بیشتر آن را دور می اندازد. راه کارآمدتر برای این کار چیست؟
|
راه بهتری برای انتخاب همه شاخص های آرایه منطبق با محمول؟
|
17163
|
Ubuntu 12.04 x86_64 kernel 3.2.0-35-generic _Mathematica_ 9 نسخه لینوکس (x86_64) با خطاها خراب می شود: > X خطای درخواست ناموفق: BadGC (پارامتر GC نامعتبر) > کد اصلی درخواست ناموفق: 59 > Resource Rectangles inC درخواست ناموفق: 0x0 > شماره سریال درخواست ناموفق: 2266 > شماره سریال فعلی در جریان خروجی: 2268 > > X خطای درخواست ناموفق: BadGC (پارامتر GC نامعتبر) > کد اصلی درخواست ناموفق: 59 (X_SetClipRectangles) > شناسه منبع در درخواست ناموفق: 0x0 > شماره سریال درخواست ناموفق: 2267 > شماره سریال فعلی در جریان خروجی: 2268 > > ... خطاهای فوق زمانی رخ می دهد که من دستور 'mathematica' را به عنوان یک کاربر عمومی اجرا می کنم. قبل از شروع رابط کاربری گرافیکی از کار می افتد. با این حال، اگر آن را به عنوان ریشه «sudo mathematica» اجرا کنم، همه به خوبی کار می کنند. آیا کسی می تواند این مشکل را برطرف کند؟
|
خرابی نسخه لینوکس Mathematica9، چگونه آن را برطرف کنیم؟
|
56318
|
من باید پارامترهای (`k1,k2,k3,k4,k1r,k2r,k3r,k4r`) را پیدا کنم که با دادههای من مطابقت داشته باشد (فهرست «[شدت، زمان]») با استفاده از تابع «b(t)»، حل سیستم زیر پارامتری ODE: {a'[t] == -k1*a[t] - k2*a[t] + k1r*g[t] + k2r*p[t]، g'[t] == -k1r*g[t] - k3*g[t] + k1*a[t] + k3r*b[t]، p'[t] == -k4*p[t] - k2r*p[t] + k4r*c[t] + k2*a[t]، b'[t] == -k3r*b[t] + k3*g[t] ، c'[t] == k4*p[t] - k4r*c[t]} شرایط اولیه: a[0] == 1، c[0] == 0، b[0] == 0، p[ 0] == 0، g[0] == 0، سیستم ODE هیچ راه حل تحلیلی ندارد، بنابراین من سعی کردم از «NDSolve» استفاده کنم، اما البته کار نمی کند زیرا ODE ها پارامتریک هستند. حدس میزنم «ParametricNDSolve» به من کمک کند، اما متأسفانه در نسخه Mathematica که من از آن استفاده میکنم (Mathematica 8) پیادهسازی نشده است. آیا ایده ای در مورد نحوه رسیدگی به این مشکل با اجتناب از عملکرد ParametricNDSolve دارید؟
|
چگونه داده ها را با حل عددی سیستم ODE پارامتریک تطبیق دهیم؟
|
44426
|
من نمیخواهم به نحوی نموداری مانند آن بسازم:  من تازه وارد ریاضیات هستم، سعی کردم بازی کنم با ایجاد نمودار با اندازه متغیر رئوس و ضخامت متغیر یال ها. به این فکر کردم که اگر بتوانم دادهها را به این شکل دریافت کنم، میتوانم تغییراتی ایجاد کنم و سعی کنم آنها را با من تطبیق دهم. اما این کار نمی کند. کسی میتونه کمکم کنه لطفا؟؟ نمونه داده به شکل جدولبندی شده به این شکل است:  من از این استفاده کردم: trans = Uncompress@ 1:eJxTTMoPShNkYGAoZgESPpnFJWlMIB4PkHDJLEpNTLklNy+BEk1 TcDAkrMcKjJASsJASXKWBJI4hKPERcIEp8BolzIdRAuxdqEUE/Uc0mfF5CdowhABdjfqo=\ ; l = VertexList[Graph[trans]]; (*وزن رئوس*) r = RandomReal[{0.5, 1}، Length[l]]; vs = Transpose@{l, r} /. فهرست[a_, b_] -> قانون[a, b]; (*تنظیم اندازه قلم*) vls = Transpose@{l, r} /. فهرست[a_، b_] -> قانون[a، دستورالعمل[سیاه، پررنگ، 20*b]]؛ (*وزن برای ضخامت خط*) rr = RandomReal[{0.1, 1}، Length[DeleteDuplicates@trans]]/100; es = (First@# > Directive[Thickness[Last@#], Opacity[.5]]) & /@ Transpose@{DeleteDuplicates@trans, rr}; g = Graph[DeleteDuplicates@trans, VertexLabels -> Placed[Name، Center]، VertexShapeFunction -> Capsule، VertexSize -> vs، VertexLabelStyle -> vls، EdgeStyle -> es، EdgeShapeFunctionUfillatan[ShapE , ArrowSize -> 0.03]] و این را دریافت کردم، چیزی که من نیاز ندارم
|
چگونه در mathematica نمودارهای لایه ای (LDG) بسازیم؟
|
5388
|
مقایسه دو پنجره محاوره ای، ایجاد شده توسط یک کد به جز اینکه در اولی WindowSize دارای یک مقدار است در حالی که من آن را در دومی حذف می کنم. توجه داشته باشید که «CreateDialog» (و به ویژه گزینه پیشفرض آن «WindowSize -> All») میتواند منجر به رفتار غیرمنتظره شود. DynamicModule[{switch = 1}, CreateDialog[ DocumentNotebook@TextCell@Dynamic@Switch[switch, 1, A, 2, B], WindowSize -> {200, 100}]]; DynamicModule[{switch = 1}, CreateDialog[DocumentNotebook@TextCell@Dynamic@Switch[switch, 1, A, 2, B] ]];  در حالی که مقدار گزینه WindowSize در سمت چپ شناسایی و استفاده می شود، هر مقدار صریح از ارزیابی محتوای پویا جلوگیری می کند ( خواه یک عدد باشد، فهرست اعداد، «خودکار»، «کامل» و غیره). اگر به جای «DynamicModule» از «Module» استفاده شود، همان رفتار تجربه است. آیا این یک باگ است؟ من به راه حلی نیاز دارم که با یک پنجره تمام صفحه کار کند (یعنی «WindowSize -> Full»)، آیا ایده ای دارید؟ **1\. بهروزرسانی** حتی عجیبتر راهحلی است که من با حذف بخشی از کدم، بیان به بیان، پیدا کردم. من با قطعه عریان شده زیر به پایان رسیدم: DynamicModule[{a = 1, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k}, b = Plot3D[Join@{x, y}, { x, 0, 1}, {y, 0, 1}]; CreateDialog[Dynamic@Switch[a, 1, A], WindowSize -> {200, 100}] ]; که به درستی دیالوگ سمت چپ را تولید می کند، در حالی که (و این عجیب ترین اشکالی است که تا به حال در _Mathematica_ تجربه کرده ام) هنگامی که **هر قسمت** این کد را نظر می دهم، منجر به یک سوئیچ ارزیابی نشده در کد می شود. پنجره گفتگو (در سمت راست)!  در زیر چند نمونه آورده شده است، که بدیهی است که نباید خروجی را تغییر دهند، اما این کار را انجام می دهند و گفتگوی سمت راست بالا را تولید می کنند. فکر میکنم این رفتار به تجزیه «DynamicModule» مربوط میشود، اما من کاملاً بیخبرم... DynamicModule[{a = 1, b(*,c,d,e,f,g,h,i,j ,k*)}، b = Plot3D[Join@{x، y}، {x، 0، 1}، {y، 0، 1}]; CreateDialog[Dynamic@Switch[a, 1, A], WindowSize -> {200, 100}] ]; DynamicModule[{a = 1, b, c, d, e, f, g, h, i, j(*,k*)}, b = Plot3D[Join@{x, y}, {x, 0, 1 }, {y, 0, 1}]; CreateDialog[Dynamic@Switch[a, 1, A], WindowSize -> {200, 100}] ]; DynamicModule[{a = 1, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k}, b = Plot3D[(*Join@*){x, y}, {x, 0, 1 }, {y, 0, 1}]; CreateDialog[Dynamic@Switch[a, 1, A], WindowSize -> {200, 100}] ]; DynamicModule[{a = 1, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k}, (*b =*)Plot3D[Join@{x, y}, {x, 0, 1 }, {y, 0, 1}]; CreateDialog[Dynamic@Switch[a, 1, A], WindowSize -> {200, 100}] ]; DynamicModule[{a = 1, b, c, d, e, f, g, h, i, j, k}, (*b=Plot3D[Join@{x,y},{x,0,1}, {y,0,1}];*) b = Plot3D[x, {x, 0, 1}, {y, 0, 1}]; CreateDialog[Dynamic@Switch[a, 1, A], WindowSize -> {200, 100}] ]; هر یک از اینها با یک هسته تازه، بدون بارگیری بسته کاربری، آزمایش شدند. **2\. به روز رسانی** مثال زیر نشان می دهد که متغیر a نمایش داده شده در گفتگو، علی رغم دو بار تعریف، **مقدار اولیه** ندارد (اما توجه داشته باشید که کد Initialization اصلا ارزیابی نمی شود، می توانید آن را انجام دهید. مطمئن شوید که با قرار دادن هر «چاپ» در آن): DynamicModule[{a = None}, Print[a]; CreateDialog[{ Dynamic@a، Dynamic@Switch[a، True، A، False، B، None، C]، (*Checkbox@Dynamic@a*) }، WindowSize -> {200, 100 }]، مقداردهی اولیه :> (a = هیچ) ]; > «هیچکدام»  بنابراین «a» یک مقدار («هیچکدام») در داخل «DynamicModule» دارد، اما در داخل دیالوگ نیست. لغو نظر خط نظر نشان می دهد که a نمایش داده شده در گفتگو **یکسان نیست** با a که به صورت محلی در DynamicModule تعریف شده است: DynamicModule[{a = None}, Print[a]; CreateDialog[{ Dynamic@a، Dynamic@Switch[a، True، A، False، B، None، C]، Checkbox@Dynamic@a }، WindowSize -> {200، 100}]، مقداردهی اولیه :> (a = هیچکدام) ]; > «هیچکدام»  یعنی: هنوز «هیچکدام» را بهعنوان مقدار «DynamicModule» - «a» چاپ میکنیم، اما «هیچ» را نمایش میدهیم. False به عنوان محاوره-`a`، که مقدار پیشفرضی است که «Checkbox» بدون هیچ مقداری به متغیری اختصاص میدهد. **برای نتیجه گیری: یک دیالوگ لزوماً متغیرهای «(Dynamic) Module» خود را به ارث نمی برد.** چاپ «Dynamic@a» به جای ساده «a» کمک می کند، زیرا صفحه جلویی را مجبور می کند که به صورت پویا ادعا کند. a از ماژول بسته بندی نمایش داده می شود. لطفا اگر اشتباه می کنم اصلاح کنید. DynamicModule[{a = None}, Print[Dynamic@a]; CreateDialog[{ Dynamic@a، Dynamic@Switch[a، True، A، False، B، None، C]، Checkbox@Dynamic@a }، WindowSize -> {200، 130}]، مقداردهی اولیه :> (a = هیچکدام) ]
|
رفتار عجیب گزینه CreateDialog's WindowSize
|
6439
|
همانطور که می توانم قسم بخورم که همین دیروز جواب داد، احتمالاً من فقط یک کار احمقانه انجام می دهم و متاسفم که مزاحم شما می شوم :) من سعی می کنم نقطه ای را پیدا کنم که یک منحنی از یک خط عبور کند. در این مورد، منحنی یک جعبه است، اما باید برای چیزهای دیگر نیز کار کند، بنابراین من باید مشکل را در اینجا پیدا کنم، نه راهحل بهتری برای جعبهها. boxCurve[Boundaries_List] := ماژول[{b = مرزها، bH، bW، cf}، bH = b[[2، 2]] - b[[2، 1]]; bW = b[[1، 2]] - b[[1، 1]]؛ cf = 2 bH + 2 bW; تابع[t، تکهای[{ {{b[[1، 1]] + cf t، b[[2، 1]]}، 0 <= cf t <bW}، {{b[[1، 2]] , b[[2, 1]] + (cf t - bW)}, bW <= cf t < bW + bH}, {{b[[1, 2]] - (cf t - bW - bH)، b[[2، 2]]}، bW + bH <= cf t < 2 bW + bH}، {{b[[1، 1]]، b[[2، 2]] - (ر.ک. t - 2 bW - bH)}، 2 bW + bH <= cf t < 2 bW + 2 bH} }، {b[[1، 1]]، b[[2، 1]] + bH/4}]] ] کادر «ParametricPlot[boxCurve[{{-1, 1}, {-1, 1}}][s], {s, 0, 1}] کار می کند، اما وقتی من در حال تلاش برای محاسبه نقطه عبور حل[boxCurve[{{-1، 1}، {-1، 1}}][s] == {-1، 1} + {1، -1} t، {s، t}] حل[boxCurve[{{-1، 1}، {-1، 1}}][s] == {-0.9، 1} + {1، -1} t، {s، t }] حل[boxCurve[{{-1, 1}, {-1, 1}}][s] == {0, 0} + {1, 0} t, {s, t}] نتیجه ای دریافت نکردم ، هر چند دو از نقاط پایه خطوط قبلاً روی جعبه هستند. این برای «NSolve» و «Solve» صادق است. همانطور که گفته شد، می توانم قسم بخورم که دیروز چیزی شبیه به این کار کرد، زیرا من عبارات شرطی بسته به s دریافت کردم، زمانی که فقط برای t حل کردم.
|
راه حل برای سیستم معادله با توابع تعریف شده قطعه
|
34807
|
مشابه این پست، متوجه شدم که محدودیتها باعث میشوند «FindFit» در یافتن یک تناسب ضعیف ضعیف شود. با این حال، برخلاف پست قبلی، محدودیتها لازم است و به نظر میرسد موفقیت «FindFit» به مقادیر اولیه بسیار حساس است. در زیر مشکل خاص خود را با جزئیات شرح می دهم. هر گونه پیشنهادی برای قوی تر کردن تناسب پارامتر مورد قدردانی قرار خواهد گرفت. من سعی می کنم پارامترهای A، a0 و n را در ODE غیرخطی زیر مطابقت دهم ExpODE = a'[t] == A * Exp[0.0583 * n * Sdot * t * Sqrt[a[t ]] به مجموعه ای از داده های تجربی. متغیر اصلی «a[t]» طول ترک به عنوان تابعی از زمان «t» و «a[0]=a0» است. برای کسانی که با مکانیک شکست الاستیک خطی آشنا هستند، این یک معادله رشد ترک برای تنش میدان دور به طور خطی افزایشی «S = Sdot * t» است. دادههای تجربی من شامل زمان تا شکست «tf» برای نرخهای مختلف تنش، «Sdot» است. به عنوان مثال، در اینجا برخی از داده های آزمایشی جعلی FakeData = {{100, 2.67886}, {200, 1.80317}, {300, 1.51754}, {400, 1.10085}, {500, 0.984215}, {500, 0.984215}, {0.94}, {0.94}. 700، 0.724567}, {800, 0.784177}, {900, 0.654773}, {1000, 0.627198}} که هنگام ترسیم به این شکل به نظر میرسد! بین ODE من و دادههای تجربی من معادلهای برای طول ترک در هنگام شکست است: a[tf] == 294.295 / (Sdot^2 * tf^2) مقادیر دادهشده برای «a0»، «A» و «n»، میتوانم « را حل کنم. ExpODE با استفاده از «NDSolve» برای «a[t]»، و برای زمانی که طول کرک برابر با طول شکست شکست است، حل کنید. این تابع من برای انجام این کار است: ExpModelFun[a0j_?NumberQ, Aj_?NumberQ, nj_?NumberQ][Sdotk_?NumberQ] := (Sol = NDSolve[{ExpODE /. {A -> Aj, n -> nj, Sdot -> Sdotk}، a[0] == a0j، WhenEvent[a[t] > 0.140, StopIntegration]}, a[t], {t, 0, 60}][[1]] tf = t /. (Sdot^2 * t^2)) / Join[Sol, {Sdot -> Sdotk}], {t, 0.01}]. ExpModelFun[a0j, Aj, nj][Sdotk] = tf) (بند «WhenEvent» برای جلوگیری از اجرا شدن کرک روی من وجود دارد. وقتی طول کرک از 0.140 گذشت، ODE بسیار سفت می شود.) البته، من «a0»، «A» و «n» پیشینی را نمیدانم، بنابراین از «FindFit» برای حل مکرر آنها استفاده میکنم. کد زیر FindFit[FakeData, {ExpModelFun[a0, A, n][Sdot]}, {{A, 0.001}, {a0, 1*10^-9}, {n, 0.5}}, Sdot, StepMonitor : > چاپ [{A, a0, n}]] نتایج در NDSolve::nrnum1: مقدار تابع -0.140165-1.98689*10^-15 i یک عدد واقعی نیست زمانی که آرگومانها {1.010824975706311`*^-6،-0.000164548-1.9868921541309406، خطای نهایی i error a کل i15، و میزبان نهایی a یک میزبان i دیگر متناسب است. از {a0 -> -0.00013947، A -> -0.00290892، n -> 18.9563} این پارامترها فیزیکی نیستند. میتوانم با اضافه کردن محدودیتهای «a0 > 0» (طول کرک اولیه مثبت است) و «A > 0» (ترکها کوچک شوند) این مشکل را برطرف کنم، اما به نظر میرسد «FindFit» گیر میکند، حتی اگر «AccuracyGoal» را روی آن تنظیم کنم. 1. مقادیری که در آنها گیر می کند عبارتند از {a0 -> 4.58074*10^-9، A-> 0.000743962، n -> 1.37966} حدسهای آغازین `{a0, 1*10^-9}, {A, 0,001}, {n, 0,5}` پارامترهایی هستند که قبل از افزودن کمی برای ایجاد FakeData استفاده کردم. سر و صدا، بنابراین آنها باید بسیار خوب باشند. من ادامه دادم و به هر حال «0.001» را به «0.0005» تغییر دادم و متوجه شدم که FitSol = FindFit[FakeData, {ExpModelFun[a0, A, n][Sdot], {a0 > 0, A > 0}}, {{a0, 1*10^-9}، {A، 0.0005}، {n، 0.5}}، Sdot، StepMonitor :> Print[{a0، A، n}]، AccuracyGoal -> 3] {a0 -> 1.65801*10^-10، A -> 0.000756955، n -> 1.33919} را تولید می کند که به نظر می رسد  این یک تناسب مناسب است. آنچه ناامیدکننده است این است که این مقادیر کاملاً به مقادیری که «FindFit» قبلاً در آن گیر کرده بود نزدیک است. من حدس می زنم که «FindFit» در حداقل محلی گیر کرده است. در برنامه واقعی من، من شک دارم که حدس های اولیه خیلی خوبی داشته باشم. آیا من محکوم به تغییر بی پایان مقادیر اولیه هستم تا زمانی که به تناسب خوبی برسم؟
|
استفاده از FindFit برای برازش پارامترهای ODE غیرخطی، مشروط به یک محدودیت (مسئله معکوس)
|
32039
|
من یک ماتریس دارم که در هر موقعیت یک جفت اعداد $(a,b)$ وجود دارد. من می خواهم هنجار هر بردار $(a,b)$ را محاسبه کنم و نتیجه را در قالب یک ماتریس نگه دارم. بنابراین، اساسا، من باید تابع Norm را به صورت عنصری در ماتریسی از بردارها اعمال کنم. چگونه می توانستم این کار را انجام دهم؟
|
یک تابع را به ماتریسی از بردارها اعمال کنید
|
36801
|
من میخواهم یک فیلم قابل صادرات بسازم (در فرمتهایی مانند avi. یا mp4، چیزی که در اکثر رایانهها قابل پخش است) که در آن هر فریم یک خروجی Graphics3D باشد. به عنوان مثال، ممکن است فریم ها را به روش زیر تولید کنیم: polytopeSize = 3; numFrames = 10; frameSet = جدول[Graphics3D[Table[Translate[Scale[PolyhedronData[Dodecahedron, Faces], polytopeSize], RandomReal[{0, 5}, 3]], {i, 1, 5}]], {k , 1, numFrames}]; من میخواهم بتوانم یک تاخیر زمانی را بهصورت جداگانه برای هر فریم تنظیم کنم: frameSetTimeDelaysInSeconds = RandomReal[{0,1}, numFrames]; آیا این امکان پذیر است؟
|
خروجی گرفتن یک فیلم (با فرمت های avi، mp4، و غیره) که در آن فریم ها با خروجی های Graphics3D مطابقت دارند.
|
36809
|
من در حال تلاش برای ایجاد یک بسط سری توانی از تابع زیر هستم: S[x_, l_] := (C[1] + Integrate[E^(2 Sum[t^i/i, {i, 1, l - 1}]) (1 - t)^2 مجموع[(l - i*2) t^i، {i، 1، l - 1}]/((t - 1) t^l)، {t، 1 ، x}، GenerateConditions -> False])*x^(l - 1)*E^(-2 Sum[x^i/i, {i, 1, l - 1}])/(1 - x)^2 ; برای «l=2» و «l=3» کاملاً کار میکند، اما در مورد «l=4» نه: جدول[CoefficientList[Series[S[x, i], {x, 0, 4}], x ], {i, 2, 4}] آیا امکان حل این مشکل وجود دارد؟
|
ایجاد یک بسط سری توانی تابع با پارامتر
|
38962
|
آیا کسی می داند که Prime دقیقا چگونه کار می کند؟ به عنوان مثال Prime[1000000000] چگونه محاسبه می شود؟ تنها اطلاعاتی که پیدا کردم برخی نابرابری ها در سایت Wolfram's Function بود. متشکرم.
|
داخلی تابع Prime
|
7796
|
من در تلاش برای حل یک سیستم معادلات هستم: حل [A1 D1 + E1 H1 == 0 && A2 D1 + A1 D2 + E2 H1 + E1 H2 == 0 && C1 F1 - E1 G1 == 0 && C2 F2 - E2 G2 == 0 && A1 - B1 + C1 == 0 && A2 - B2 + C2 == 0 && A3 - B3 + C3 == 0, {A1,A2,A3,B1,B2,B3,C1,C2,C3,D1,D2,E1,E2,F1,F2,G1,G2,H1,H2}] متغیرهای بیشتر از معادلات، ما بیش از 1 راه حل داریم که معادلات بالا را برآورده می کند، اما من نمی خواهم Mathematica همه راه حل های ممکن را به من بدهد -- من می خواهم فقط یک **1\. چگونه می توانم Mathematica را وادار کنم که فقط یک راه حل ممکن را به من بدهد؟** یکی از راه هایی که برای انجام این کار فکر کردم این است که اعداد تصادفی مانند A2 = 1/2، B2 = 1، C2 = 1/2 و غیره را وصل کنم. به طوری که همه متغیرهای دیگر تعیین می شوند. اما در صورتی که اعدادی که من وصل میکنم تمام معادلات بالا را برآورده نکنند، این استراتژی چندان مؤثر نیست. (یکی از دلایلی که چرا من تمام راه حل های ممکن برای یک سیستم معادلات را نمی خواهم این است که فرض کنید من با 30 معادله و 80 متغیر کار می کنم. سپس این کار باعث خرابی Mathematica می شود.)
|
حل یک راه حل برای یک سیستم چند جمله ای
|
44754
|
من سعی می کنم $$u_t=\frac{1}{4}u_{xx}$$ $-\infty<x<\infty,\: t>0$ را با شرط اولیه $u(x,0) حل کنم =\phi(x)$ جایی که $$ \phi(x)= \left\\{ \begin{array}{lr} 1 & |x|<1\\\ 0 & |x|\geq 1 \end{array} \right.$$ بنابراین من در ابتدا تابع تکهای خود را مانند این تایپ کردم ϕ[x_] := تکهای[{{1, Abs[x]<1}, {0, Abs[x] >= 1 }}] اما من این را نیز امتحان کرده ام، (آیا هر دو معتبر هستند یا فقط یکی هستند یا هیچ کدام؟) ϕ[x_] := تکه ای[{{1, -1 < x < 1}، {0، x >= 1 || x <= -1}}] سپس، به دنبال مثالهای ریاضی، سعی کردم معادله دیفرانسیل را حل کنم: pde = D[u[x, t], t] - 1/4 D[u[x, t]، {x , 2}] == 0 soln = DSsolve[{pde, u[x, 0] == ϕ[x]}, u[x, t], {x, t}] که خروجی یک یک سری چیزهای عجیب و غریب، نه راه حلی (فکر می کنم) که انتظارش را داشتم. اگر ریاضی من درست باشد، فکر میکنم راهحل آن تابع خطا باشد. هر راهنمایی در مورد جایی که ممکن است اشتباه کنم قدردانی خواهد شد!
|
تلاش برای حل یک معادله دیفرانسیل با شرط اولیه تکه ای
|
6511
|
به عنوان بخشی از یک محاسبات، باید کاری شبیه به این انجام دهم. [{aaa, bbb, ccc}[[ index]]] = {1, 2, 3, 4, 5} بنابراین اگر ایندکس '1' باشد، «{1» , 2, 3, 4, 5}` در متغیر `aaa` ذخیره می شود. اما اگر مجدداً این را ارزیابی کنم کار نمی کند زیرا 'aaa' اکنون یک لیست است و یک متغیر نیست. من گزینه های مختلفی را با Hold[] و غیره امتحان کردم اما موفق به حل این نشدم.
|
تخصیص مقادیر به لیستی از نام متغیرها
|
40749
|
 این تابع در کل منطقه به خوبی تعریف شده است. اما از ترسیم منطقه مرکزی صرف نظر می کند. من PlotPoints، Mesh، Contours را امتحان کردم - کمکی نکرد.  پس از ایجاد خطوط بیشتر. سفیدچاله هنوز آنجاست.  پس از بزرگنمایی در منطقه به طور ناگهانی داده ها آشکار می شود. چگونه می توانم هنگام بزرگنمایی، قسمت مرکزی را با جزئیات ترسیم کنم؟ پیشاپیش از شما متشکرم. UPD: بله، متشکرم، PlotRange است :)
|
منطقه حداکثر اما همچنان محدود با ContourPlot رسم نشده است
|
45748
|
تصور کنید فهرستی از رشتههای دلخواه را به شما ارائه میدهم، مثلاً: `Map[StringJoin, Tuples[{0، 1، 2}، 4]]. من میخواهم این رشتهها را بهعنوان یک شی گراف در Mathematica v9 انتزاع کنم، جایی که هر رشته $s_i$ تبدیل به یک راس $v_i$ میشود و دو راس $(v_a,v_b)$ یک یال را به اشتراک میگذارند اگر یک یا چند مورد آزمایشی برگردند. TRUE` برای دو رشته. به عنوان مثال، اگر «EditDistance[sa,sb] > 3» «TRUE» باشد و اگر «StringReverse[sa] == sb» «TRUE» باشد، من میخواهم رئوس مربوطه $v_a$ و $v_b$ به یک لبه را به اشتراک بگذارید هنگامی که برخی از عملیات گراف را برای تولید زیرگراف گراف اصلی انجام دادم، میخواهم فهرست رشتههای مربوط به رئوس این زیرگراف را پایین بکشم. با توجه به اینکه Mathematica v9 در مورد نمودارها تازه کار هستید، بهترین راه برای ادامه اینجا چیست؟ آیا انجام این کار برای مجموعه های بزرگ از رئوس، 10^5$ یا بیشتر منطقی است؟
|
انتزاع برگشت پذیر لیستی از رشته ها به عنوان یک شی گراف که در آن رئوس نشان دهنده رشته ها هستند و لبه ها جفت رشته ها را بر اساس آزمایش های مختلف به هم متصل می کنند.
|
55090
|
من سعی می کنم از RegionIntersection در چند ضلعی استفاده کنم. چند ضلعی ها به شرح زیر هستند: p1=Polygon[{{-102.251, 21.8628}، {-102.252، 21.8628}، {-102.252، 21.8631}، {-102.251، 21.86102}، {-102.251، 21.86102}. و p2=Polygon[{{-102.253، 21.8671}، {-102.253، 21.8682}، {-102.253، 21.8682}، {-102.253، 21.8682}، 21.8682}، {-102.1. {-102.252, 21.868}, {-102.252, 21.8678}, {-102.252, 21.8673}, {-102.253, 21.8672}, {-102.253, 21.252, 21.867}, `102.253, 21.867} p2]` من انتظار داشتم که شی حاصل یک Region باشد، اما چیزی شبیه RegionIntersection[Polygon{{...}},Polygon{{...}}] است. وقتی سعی می کنم مساحت ناحیه حاصل را محاسبه کنم به من می دهد: Area::reg: Region Intersection[Polygon[{{-102.253,21.8671},{-102.253,21.8682},{-102.253,21.8682}،{- 102.253,21.8682}،<<3>>،{-102.252،21.8673}،{-102.253،21.8672}،{-102.253،21.8671}}]،<<1>>] یک منطقه به درستی مشخص نشده است و اگر من برای منطقه ای با «RegionQ[r]» آزمایش کنم، «true» را به دست میآورم همچنین اگر بخواهم منطقه گسسته را با «DiscretizeRegion[r]» ترسیم کنم، به دست میآورم: DiscretizeRegion[RegionIntersection[Polygon[. {{-102.251، 21.8628}، {-102.252، 21.8628}، {-102.252, 21.8631}, {-102.251, 21.8631}, {-102.251, 21.8628}}],Polygon[{{-102.253, 21.8671}, 21.8671}, {-102.251, 2.102.253, {-102.253, 2.102.253. 21.8682}، {-102.253، 21.8682}، {-102.253، 21.8681}، {-102.252، 21.868}، {-102.252، 21.8678}، 21.8678}، {-102.253، 21.8681}، {-102.252، 21.8678}، {-102.1. {-102.253, 21.8672}, {-102.253, 21.8671}}]] بنابراین به نظر میرسد که شیء حاصل از تقاطع یک منطقه است، اما با توجه به مثالهای موجود در Documentation، نمیتوان چیزی را روی آن محاسبه کرد با استفاده از دایره ها به درستی رفتار می کند و می توان روی تقاطع محاسبه کرد، اما اگر تقاطع چیزی نباشد (یعنی دو منطقه تلاقی نمی کنند) شی هنوز یک منطقه است. می خواستم بدانم آیا راهی وجود دارد که بدانم منطقه تهی دارم. البته اولین حدس من محاسبه مساحت روی آن بود اما برای چند ضلعی های من ظاهرا غیرممکن است. آیا فکری در مورد اینکه چرا مناطق چنین رفتار می کنند؟ و چگونه می توان فهمید که منطقه Intersection یک منطقه تهی است؟
|
چه نوع شی از تابع RegionIntersection حاصل می شود؟
|
58038
|
این یک مشکل بسیار ساده است. میتوان آن را با حلقههای تودرتوی «For» حل کرد که همه موارد ممکن را به طور کامل آزمایش میکنند و همه غیر راهحلها را بیرون میاندازند. > همه راه حل های اعداد صحیح مثبت متمایز را پیدا کنید $0<a_i \leqslant 100$، به این ترتیب: > > $$\sum\limits_{i=1}^{10}\dfrac{1}{a_i}=1$$ وجود دارد در مجموع 69014 راه حل هستند. اما زمان زیادی طول می کشد تا همه آنها را با حلقه های For تودرتو پیدا کنید. آیا روش کارآمدی برای این مشکل وجود دارد، یعنی روشی که همه راه حل ها را در کمتر از 20 دقیقه پیدا کند؟
|
آیا راه نسبتاً سریعی برای حل معادله عدد صحیح من وجود دارد؟
|
3098
|
این یک سوال واقعاً تازه کار است، اما من را گیج کرده است. چرا این کد **بدون ** `// MatrixForm` کار می کند و **با ** `// MatrixForm` کار نمی کند؟ cov = {{0.02، -0.01}، {-0.01، 0.04}} // MatrixForm W = {w1، w2}; FindMinimum[W.cov.W, W] خطا این است: مقدار تابع ... یک عدد واقعی نیست آیا «MatrixForm» قرار است ویژگی حروفچینی باشد یا تأثیر دیگری دارد؟ * * * یک مشکل مشابه در اینجا ظاهر می شود: a = {{1, 0, 1, 0}, {2, 1, 1, 1}, {1, 2, 1, 0}, {0, 1, 1, 1 }} inv = معکوس[a]; b = MatrixForm@{0}، {0}، {0}، {1}}؛ soln = inv.b 
|
چرا MatrixForm بر محاسبات تأثیر می گذارد؟
|
44203
|
من میخواهم یک بسط سری $e^{x^a}$ یا $e^{c_1x^a+c_2x^b}$ با $x=0$ داشته باشم، اما «Series» نمیتواند هیچ نتیجه مفیدی بدهد حتی اگر فرض $a>0$ مشخص شده است. Series[Exp[x^a], {x, 0, 2}] Series[Exp[x^a], {x, 0, 2}, Assumpsions -> {x > 0, a > 0}] (* - > E^x^a *) با این حال، اگر $a$ یک عدد باشد، می توانیم نتیجه بگیریم. Series[Exp[x^(2/3)], {x, 0, 2}] (* -> 1+x^(2/3)+x^(4/3)/2+x^2/6 +O[x]^(8/3) *)
|
چگونه بسط سری $e^{x^a}$ را با $x=0$ بدست آوریم؟
|
14840
|
من با بازرس گرافیک _Mathematica_ مشکل دارم. من می خواهم یک نمودار با کد زیر بسازم: GraphPlot[{{1, 1, 1, 1}, {1, 1, 1, 1}, {1, 1, 1, 1}, {1, 1, 1 ، 1}}، DirectedEdges -> True، MultiedgeStyle -> True، SelfLoopStyle -> True]  که منجر به یک نمودار خوب می شود. اما وقتی از Graphics Inspector برای تغییر وزن لبه ها استفاده می کنم، ارور می دهد و _Mathematica_ بسته می شود. آیا کس دیگری تا به حال این را تجربه کرده است؟ یا راه حل دیگری برای رسیدن به نمودار خود با یال های وزن دار دارید؟ من از _Mathematica_ نسخه 7 استفاده می کنم.
|
خطا در تغییر ضخامت لبه در GraphPlot
|
18561
|
من با کدم مشکل دارم و سعی می کنم سریعترش کنم. برخی از شما به من پیشنهاد کردید که مشکلم را تقسیم کنم و من اینجا هستم ... من همان تابع را با و بدون کامپایل ارسال می کنم. این یک تابع پشتیبانی است و شامل سوال من نمی شود r=8.314472 fug1 = Compile[{v, p, t, a, b}, Module[{y, z, vbv, vb, f1, f2, f3, f4, f }، y = b/(4 v); z = (p v)/(r t); vbv = Log[(v + b)/v]; vb = v + b; f1 = (4.*y - 3.*y^2.)/(1 - y)^2.; f2 = (4.*y - 2.*y^2.)/(1 - y)^3.; f3 = (2.*vbv)/(r t*b)*a; f4 = (vbv/b - 1./vb)/(r t)*a; f = f1 + f2 - f3 + f4 - Log[z]; Exp[f]]] g2 کار نمی کند و من نمی دانم چرا g2 = Compile[{p, t, a0, a1, a2, b0, b1, b2}, Module[{a, b, csd, vol , sol, vliquid, vvapor, fl, fv}, a = a0*Exp[a1*t + a2*t^2]; b = b0 + b1*t + b2*t^2; csd = a/(r*t*(b + v)) - (-(b^3/(64.*v^3)) + b^2/(16.*v^2.0) + b/(4 .*v) + 1.)/(1 - b/(4*v))^3 + (p*v)/(r*t); vol = NSolve[csd == 0. && v > 0., v, Reals] // Quiet; sol = v /. جلد vliquid = Min[sol]; vvapor = Max[sol]; fl = fug1[vliquid, p, t, a, b]; fv = fug1[vvapor, p, t, a, b]; چاپ[{t, p, vol, Abs[fl - fv]}]; Abs[fl - fv]]، RuntimeAttributes -> {Listable}] این بدون کامپایل کار میکند! g[p_?NumericQ, t_?NumericQ, a0_?NumericQ, a1_?NumericQ, a2_?NumericQ, b0_?NumericQ, b1_?NumericQ, b2_?NumericQ] := ماژول[{a, b,, , csd, , vvapor, fl, fv}، a = a0*Exp[a1*t + a2*t^2]; b = b0 + b1*t + b2*t^2; csd = a/(r*t*(b + v)) - (-(b^3/(64.*v^3)) + b^2/(16.*v^2.0) + b/(4 .*v) + 1.)/(1 - b/(4*v))^3 + (p*v)/(r*t); vol = NSolve[csd == 0. && v > 0., v, Reals]; sol = v /. جلد vliquid = Min[sol]; vvapor = Max[sol]; fl = fug1[vliquid, p, t, a, b]; fv = fug1[vvapor, p, t, a, b]; چاپ[{t, p, vol, Abs[fl - fv]}]; Abs[fl - fv]]؛ g خیلی خوب کار می کند و همان g2 است! FindRoot[g[p, 100, 500., -4.4627562855*10^-3، -2.7625748*10^-6، 7.30402014*10^-2، -2.2222592*10^-4، 9.4-8]-8]-4 {p، 34.376}] // زمانبندی g2 کار نمیکند FindRoot[g2[p, 100, 500., -4.4627562855*10^-3, -2.7625748*10^-6, 7.30402014*102*22, ^5. -4، 9.42486*10^-8], {p, 34.376}] // زمان بندی
|
من نمی توانم کامپایل را وارد کار کنم
|
21266
|
این کدی است که من در دفتر ریاضی خود دارم. من می خواهم مقادیر ویژه ماتریسی را که به نام Hmatrix ایجاد کردم، همانطور که در زیر تعریف شده است، پیدا کنم. با این حال، زمانی که من مقادیر ویژه [Hmatrix] را تایپ می کنم، Hmatrix را با مجموعه ای از براکت های اضافی که قبل از آن مقدار ویژه قرار می گیرد، برمی گردم. اساساً من مقادیر ویژه این ماتریس را دریافت نمیکنم و میخواهم بدانم از چه نوع نحوی برای یافتن مقادیر ویژه Hmatrix خود باید استفاده کنم. ϵs = -13.6; ϵso = -29.1; ϵp = -14.1; ssσ = -7.20; spσ = 9.46; θ = (π - β/2); Hmatrix := MatrixForm[{{εs, 0, ssσ, Cos[θ]*spσ, -Sin[θ]*spσ, 0}, {0, ϵs, ssσ, -Cos[θ]*spσ, -Sin[θ ]*spσ، 0}، {ssσ، ssσ، ϵso، 0، 0، 0}، {Cos[θ]*spσ، Cos[θ]*spσ، 0، ϵp، 0، 0}، {-Sin[θ]*spσ، -Sin[θ]*spσ، 0، 0، ϵp، 0}، {0، 0، 0، 0، 0، ϵp}}]
|
چرا مقادیر ویژه [ماتریسی که من تعریف کردم] کار نمی کند؟
|
13094
|
## پیشزمینه معمولاً وقتی سؤالی دارم توضیحات مفصلی ارائه میدهم که گاهی اوقات منجر به این میشود که کاربران پاسخهای خود را نمینویسند زیرا ممکن است فکر میکنند پاسخ آنها خیلی ساده است. بنابراین، من تصمیم گرفتم فقط سؤال مستقیم را در اتاق پرتاب کنم و ایده های همه پاسخ ها را جمع آوری کنم. اگرچه به نظر می رسد که ما نمی توانیم با استفاده از توابعی مانند «TreeForm»، «MakeBoxes»، «MakeExpression»، یک توکنایزر ساده به دست آوریم. Mathematica.SE یک برجسته کننده برای کد Mathematica است که بسیار دور از ایده آل است، اما کار معقولی را انجام می دهد. از طرف دیگر، اگر بخواهم یک قطعه کد را در یک سند LaTeX قرار دهم، کاملاً با صادرات b/w-pdf از Mathematica یا پشتیبانی Mathematica **5.2** از بسته لیست ها گیر کرده ام. بنابراین، من یک تجزیه کننده ساده از خروجی html افزونه google-prettify خود را هک کردم. به نظر می رسد که این کار معقول است و با کمی تعدیل، می توان کد _styled_ Mathematica را در یک سند LaTeX قرار داد. لازم به ذکر است که من قصد صادرات فرمول ها یا کدهای سبک پیچیده را ندارم. من میخواهم از کدهای قدیمی به سبک ascii استفاده کنم که در اکثر بستهها استفاده میشود. قبل از اینکه از خروجی html استفاده کنم، دوباره نگاهی طولانی به قالبکننده Leonids داشتم، اما در وضعیت فعلیاش فاقد همان مشکلات بود، زیرا به «MakeBox» نیز متکی است و مشکلات دیگری نیز وجود دارد. لئونید خاطرنشان کرد که او می خواهد این را به طور کامل اجرا کند. از سوی دیگر، ما توابعی مانند «SyntaxLength»، «SyntaxQ»، «MakeExpression»، «MakeBoxes» (و همتایان «To» آنها)، انواع «Forms» داریم، میتوانیم عبارات را ارزیابی نشده نگه داریم و غیره. بنابراین، از خودم میپرسیدم که آیا میتوانیم توکنسازی را با Mathematica که با جاوا اسکریپت google-prettify امکانپذیر است، بسیار آسانتر انجام دهیم. ## سوال آیا می توان یک توکنایزر قابل اعتماد را پیاده سازی کرد که یک رشته ورودی معتبر از کد Mathematica را می گیرد و لیستی از نشانه ها را بدون اجرای قوانین زبان Mathematica برمی گرداند؟ اگرچه نشانهها معمولاً حاوی نویسههای فضای خالی نیستند، اما برای آزمایش خوب است که **همه کاراکترها حتی در نسخه توکنشده باقی بمانند**. مخصوصاً میخواهم ورودی == StringJoin@@Tokenize[input] را «True» برگرداند. برای مثال این تابع Tokenize[str_String /; SyntaxQ[str]] := با[{expr = MakeExpression[str, StandardForm]}، Most[Drop[Flatten[MakeBoxes[expr] /. { RowBox -> List, SuperscriptBox[a_, b_] :> {a, ^, b}, \[Rule] :> ->}], 2]] ]; Tokenize[ Plot3D[{x^2+y^2,-x^2-y^2},{x,-2,2},{y,-2,2},RegionFunction->function[{x, y,z},x^2+y^2<=4]] ] (* {Plot3D، [، {، x، ^، 2، +، y، ^، 2، «،»، «-»، «x»، «^»، «2»، «-»، «y»، «^»، «2»، «}»، «،»، «{»، «x» ، ،، -، 2، ،، 2، }، ،، {، y، ،، -، 2، ،، 2، }، ،، RegionFunction، ->، Function، [، {، x، ،، y، ،، z، }، ،، x، ^، 2، +، y، ^، 2، <=، 4، ]، ]} *) اگرچه خروجی در اینجا خوب به نظر می رسد، در Mathematica ما به جای `<=` (به دلیل StandardForm که من فرض می کنم، \[LessEqual] داریم. علاوه بر این، همه جعبههای مختلف باید مورد استفاده قرار گیرند و من میترسم چیزهای بیشتری داشته باشیم. آیا شانسی وجود دارد که این واقعاً درست کار کند؟ **نمونه های تست:** در برخی از این موارد، مطمئن نیستم که خروجی داده شده من درست است یا خیر. به عنوان مثال مدیریت خط شکنی ها ممکن است وابسته به سیستم باشد، به نظر می رسد a_ با هم در نمایش جعبه باقی می ماند (که خوب است)، ... a\nb (* {a,\n, b} *) a_:>a/2<=3 (* {a_،:>،a،/2،<=3} * ) 1`3+1.00`3 (* من مطمئن نیستم که چگونه باید این را نشانه گذاری کرد، اما قصد من باید روشن باشد *)
|
ورودی Mathematica را به روشی ساده توکن کنید
|
28461
|
من یک زیست شناس و تازه کار در Mathematica هستم. من می خواهم سه مجموعه داده را در یک مدل متشکل از چهار معادله دیفرانسیل و 10 پارامتر قرار دهم. من میخواهم پارامترهایی را پیدا کنم که بهترین تناسب با مدل خود دارند. من در انجمن جستجو کردم و چندین نمونه مرتبط پیدا کردم. با این حال، من نتوانستم چیزی که با سوالم مطابقت داشته باشد پیدا کنم. این جزئیات است: **من سه مجموعه داده سری زمانی دارم: (xdata، ydata، zdata)** زمان = مقدار[{0، 3، 7، 11، 18، 25، 38، 59}، ثانیه] ; تمایل = مقدار مقدار[آخرین[زمان]]؛ **xdata:** xdata = مقدار[{0، 0.223522، 0.0393934، 0.200991، 0.786874، 1، 0.265464، 0.106174}، میلی گرم]; xfitdata = QuantityMagnitude[Transpose[{time, xdata}]]; **ydata:** ydata = مقدار[{0، 0.143397، 0.615163، 0.628621، 0.53515، 0.519805، 0.757092، 1}، میلی گرم]; yfitdata = QuantityMagnitude[Transpose[{time, ydata}]]; **wdata:** wdata = مقدار[{0.0064948، 0.221541، 1، 0.434413، 0.732392، 0.458638، 0.1484432، 0.0294298}، میلی گرم] wfitdata = QuantityMagnitude[Transpose[{time, wdata}]]; **من از «ParametricNDSolve» برای حل مدل 4-DE استفاده کردم:** pfun = {x, y, z, w} /. ParametricNDSolve[{x'[t] == k1 - k10 x[t] w[t - 25] - k2 x[t] - k3 w[t] w[t], y'[t] == -k8 y [t] + k10 x[t] w[t - 25] + k3 w[t] x[t]، z'[t] == k4 y[t] - k5 z[t]، w'[t] == (k6 x[t])/(y[t]^n + 1) - k7 w[t]، x[t /; t <= 0] == 0.01، y[t /; t <= 0] == 0.01، z[t /; t <= 0] == 0.01، w[t /; t <= 0] == 0.01}، {x، y، z، w}، {t، 0، تمایل}، {k1، k2، k3، k4، k5، k6، k7، k8، n، k10}] سپس از «FindFit» استفاده کردم. اما نمیدانم چگونه مشخص کنم که «xdata» قرار است با «x[t]»، «zdata» به «z[t]» و «wdata» به «w[t]» از طریق حداقل- برازش شود. مربع مناسب است برای «y[t]»، هیچ داده سری زمانی وجود ندارد، اما پارامتر («k8») برای «y[t]» نیز قرار است تعیین شود. **من موارد زیر را امتحان کردم که ظاهراً اشتباه است:** fit = FindFit[xfitdata, pfun[{k1, k2, k3, k4, k5, k6, k7, k8, n, k10}][ t], { {k1، 0.0859}، {k2، 0.0125}، {k3، 0.8541}، {k4، 0.0185}، {k5، 0.1004}، {k6، 0.5002}، {k7، 0.0511}، {k8، 0.0334}، {n، 9}، {k10، 0.8017}}، t] **این پیام خطا است: ** FindFit::nrlnum: مقدار تابع {0. +<<1>>[0.]،-0.223522+<<1>>،-0.0393934+<<1>>،-0.200991+<<1>>،-0.786874+<<1>>[{0.0859، 0.0125،0.8541،0.0 185,0.1004,0.5002,0.0511,0.0334,9.,0.8017}][18.],-1.+<<1>>[25.],-0.265464+<<1>>,-0.106174+<<1 >>[59.]} فهرستی از اعداد واقعی با ابعاد {8} در {k1,k2,k3,k4,k5,k6,k7,k8,n,k10} = {0.0859,0.0125,0.8541,0.0185,0.1004,0.5002,0.0511, 0.0334,9.,0.8017}. >> من گم شده ام و من واقعا از کمک شما قدردانی می کنم!
|
چگونه 3 مجموعه داده را در مدلی از 4 معادله دیفرانسیل قرار دهیم؟
|
13099
|
کمی با استایلها بازی میکردم تا خودم را بسازم. در این فرآیند من چند شیوه نامه ایجاد و نصب کرده ام اما اکنون می خواهم برخی از آنها را حذف کنم. اول، چگونه می توانم یک ورودی را از منوی Format > Stylesheet حذف کنم؟ دوم اینکه فایل های شیوه نامه کجا نگهداری می شوند؟ من فایلها را از «$UserBaseDirectory/SystemFiles/FrontEnd/StyleSheets» حذف کردم، _Mathematica_ را مجدداً بارگذاری کردم، حتی کامپیوتر را راهاندازی مجدد کردم، اما سبکهای من همچنان کار میکنند! ظاهرا _Mathematica_ یک کپی از فایل های من را در جایی که من نمی دانم نگه می دارد.
|
چگونه یک ورودی را از منوی Format > Stylesheet حذف کنم؟
|
44766
|
من فهرستی با عناصر دارم: l = {1.000000000*10^-2076، 2.052685846*10^-1865، 7.337942425*10^-1741، 6.994455902*10^-1652، 2.007623567*10^-1582، 2.482890841*10^-1525، 8.737178026*10^-1477، 1.673592426*10^-1434، 5.113*1434، 5.113*143426^ 2.634095605*10^-1363} من می خواهم یک لیست l2 ایجاد کنم که در آن هر عنصر i برابر با 1 - l[[i]] است. بنابراین من ساختم: برای[i = 1، i <= طول[l]، i++، a = l[[i]]; b = 1 - a; l2 = AppendTo[l2, b]]; اما در نتیجه من دارم: l2 = {1.000000000، 1.000000000، 1.000000000، 1.000000000، 1.000000000، 1.0000000000، 1.000000000، 1.000000000، 1.0000، 1.0000 1.000000000، 1.000000000} چه اشکالی دارد، زیرا اگر عنصر اول را از l a = 1.000000000*10^-2076 بگیرم b = 1 - a = 0.99999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 9999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999999. 99999999999999999999999999999999999999999999979473141540 چه خوب است. چگونه می توانم l را به l2 تبدیل کنم تا دقت خوبی داشته باشم؟
|
دقت اعداد در یک لیست
|
38603
|
من یک سوال در مورد کد زیر دارم: من باید مقادیر ریشه های E2 را پیدا کنم که تابع f1[E2] - f2[E2] را صفر می کند. من می دانم که چگونه ریشه ها را یک به یک به دست بیاورم: به عنوان مثال یک ریشه از E2 که بین 0 و 2 قرار دارد. اما می خواهم بدانم آیا می توان _Mathematica_ را برای تولید همه ریشه هایی که در یک قرار دارند به دست آورد. فواصل معینی را به یکباره بگویید، مثلاً کسانی که بین 0 و 10 دروغ میگویند. من سعی کردم از «NSolve» و «Reduce» استفاده کنم، اما چیزی به دست نیاوردم، بنابراین هر کمکی بسیار قدردانی خواهد شد! xmin = -6.5; xmax = 6.5; xmatch = 1.5; معادله 1[x_، x0_، E2_] := {مشتق[2][y][x] + (E2 - x^2) y[x] == 0، y[x0] == 0، مشتق[1][ y][x0] == 1/10^6}; y1[x_، E2_] := y[x] /. NDSsolve[eq1[x، xmin، E2]، y، {x، xmin، xmatch}][[1]]; f1[E2_] := Abs[D[y1[x، E2]، x]/y1[x، E2] /. x -> xmatch]; y2[x_، E2_] := y[x] /. NDSsolve[eq1[x، xmax، E2]، y، {x، xmax، xmatch}][[1]]; f2[E2_] := Abs[D[y2[x، E2]، x]/y2[x، E2] /. x -> xmatch] f[(E2_)?NumericQ] := f1[E2] - f2[E2]; (* آزمایش زیر موفقیت آمیز نبود *) NSolve[f[(E2_)?NumericQ] == 0 && 0 < E2 < 10, E2] rts = Reduce[f == 0 && 2.5 < E2 < 10., E2 ] c2 = N[E2 /. {ToRules[rts]}] Print[مقدار E2 was=, c2] * * * این کدی است که من برای حل عددی DEها برای بدست آوردن ریشه E2 نوشته ام. من می توانم ریشه ها را با ترسیم exp در مقابل E2 بدست بیاورم. با این حال، هنگامی که من سعی می کنم از ریشه یاب erzek استفاده کنم، یک پیام خطا ایجاد می شود xmin = (-8.5). xmax = 8.5; xmatch = 0.50; معادله[x_، x0_، E2_] := {y''[x] + (2 E2 - x^2) y[x] == 0، y[x0] == 0، y'[x0] == 1 /10^6}; exp := (# - #2) & @@ ((y'[xmatch]/y[xmatch] /. NDSolve[eq[x، #، E2]، y، {x، #، xmatch}][[1 ]]) و /@ {xmin، xmax})؛ Plot[exp, {E2, 0, 10}] Needs[Ersek`RootSearch]; rst = RootSearch[exp == 0, {E2, 0, 5}](* پیغام خطا می دهد *)
|
چگونه می توانم سیستم معادلات دیفرانسیل خود را حل کنم؟
|
5071
|
بنابراین، در تلاش برای کمک به فابیان با سوالش، کاری را که اغلب انجام میدهم انجام دادم و نماد جدیدی در بسته «Pillsy» ایجاد کردم که میتوانم با آن بازی کنم. از آنجایی که در بستهای بود که من کاملاً کنترل میکنم، فکر کردم، هی، من فقط میتوانم آن را Times بنامم!. وقتی این اتفاق افتاد من واقعاً متعجب شدم: In[3]:= Pillsy`Times[a, b, c] Out[3]= a * b * c به نظر می رسد Mathematica فقط از نام نماد برای تعیین اینکه آیا چیزی را جایگزین کند یا نه استفاده می کند. نحو infix، بدون توجه به زمینه. با این حال، من نسبتاً مطمئن هستم که قبلاً هرگز چنین اتفاقی را ندیدهام و به خاطر نمیآورم که در اسناد با آن برخورد کرده باشم. مشخصاً مشخص کردن «InputForm» همه چیز را به شما نشان می دهد: In[4]:= Pillsy`Times[a, b, c] // InputForm Out[4]= Pillsy`Times[a, b, c] این برخلاف InputForm برای SystemTimes. آیا این یک ویژگی عمدی است (تصور در غیر این صورت سخت است)، و اگر چنین است، چگونه با چیزهایی مانند «MakeBoxes»، «MakeExpression» و «Format» تعامل دارد؟ همچنین، چگونه از سوختن توسط آن جلوگیری می کنید؟ من کمی نگران هستم که فرض من مبنی بر اینکه a * b * c همان System`Times[a, b, c] است، حتی در صورت عدم تغییرات در $Post و مانند
|
توابع در یک زمینه متفاوت با فرم های پسوندی همنام خود در System` جایگزین می شوند
|
13097
|
من با _Mathematica_ تازه کار هستم و سعی می کنم بفهمم که آیا ابزار خوبی برای کاوش الگوریتمی است یا خیر. بنابراین من این ایده را داشتم که یک OCR ساده با _Mathematica_، فقط با استفاده از الگوریتمهای استاندارد پیادهسازی کنم. من این عکس را دارم:  من می خواهم مراحل زیر را اعمال کنم: 1. یافتن سلول های تصویر: آیا می توان از آن استفاده کرد یک الگوریتم voronoi برای تشخیص شبکه در تصویر؟ پس از داشتن سلولها، میخواهم این مراحل را برای هر کدام اعمال کنم: 1. از Thinning برای پیدا کردن اسکلت شخصیت استفاده کنید. 2. از «EditDistance» برای مقایسه کاراکتر با نسخهای از هر کاراکتر ممکن استفاده کنید و سپس نزدیکترین کاراکتر را انتخاب کنید. من در مستندات دیده ام که _Mathematica_ همه این الگوریتم ها را دارد، فقط مطمئن نیستم که آیا واقعاً انجام کاری که می خواهم امکان پذیر است یا خیر. (اگر انجام این کار بدون دانستن نام فونتی که استفاده کردم غیرممکن است: Osaka، Regular-Mono، 144 pt است.)
|
پیاده سازی OCR بدون استفاده از TextRecognize
|
38602
|
اجازه دهید $$f=x^9-x^6+4x^5y+2x^3y^2-y^4$$ من میخواهم $f$ را به شکل فاکتورگیری کنم: $$(y-F_1(x))\ cdots(y-F_k(x))$$ روی اعداد مختلط. چگونه می توانم آن را با _Mathematica_ انجام دهم؟
|
فاکتورگیری یک چند جمله ای دو متغیره به روشی خاص
|
5381
|
چگونه می توان جنس یک منحنی جبری را در Mathematica محاسبه کرد؟ در مورد من منحنی جبری به صراحت توسط یک چند جمله ای تعریف می شود.
|
محاسبه جنس یک منحنی جبری
|
13092
|
من سعی می کنم یک سیستم بازخورد اولیه را با بازخورد تاخیری مدل کنم. من تنظیمات اولیه را انجام داده ام و اکنون می خواهم چند ویژگی پیشرفته دیگر را به سیستم خود اضافه کنم. در حال حاضر، این فقط یک معادله دیفرانسیل تاخیری ساده با تاخیر قابل دستکاری است تا نشان دهد چگونه افزایش تاخیر می تواند سیستم را از حالت تعادل خارج کند. با این حال، چیزی که من می خواهم اضافه کنم، توانایی سیستم در یک نقطه خاص از زمان است. به عنوان مثال، در مدل Predator-Prey این ممکن است به این معنی باشد که سیستم در همه زمانها در برابر شرایط اولیه داده شده دقیقاً مانند عادی عمل میکند، اما ناگهان در t = T، جایی که T نقطه اغتشاش است، یا تعداد شکارچیها یا طعمهها برابر است. شوکه شده من می خواهم مدل کنم که چگونه این بر تعادل برای پارامترهای مختلف تأثیر می گذارد. آیا مکان های خوبی برای شروع وجود دارد؟ بازم ممنون ویرایش: آنچه من در ابتدا دارم این است - Manipulate[ HumanFaucetSystem = NDSolve[{y'[time] + a*y[time - delay] == 0، y[time /; زمان <= 0] == انحراف}، y، {زمان، 0، 200*تاخیر + 1}]; نمودار[Evaluate[y[x] /. HumanFaucetSystem], {x, 0, 100*delay + 1}, PlotRange -> All], {{تأخیر, 0, تأخیر}, 0, 15}, {{a, 1, Multiplier}, -5 , 5}, {{انحراف, 25, انحراف اولیه}, 0, 100}] می خواهم اضافه کنم یکی دیگر از پارامترهای تعاملی سیستم که به کاربر اجازه می دهد تا یک نقطه زمانی خاص را که در آن اختلال خاصی رخ می دهد، برنامه ریزی کند. این می تواند مثبت یا منفی در مقدار y باشد. بر اساس این منطق، میخواهم آن را به یک سیستم تاخیری دو عاملی که قبلاً مدلسازی کردهام، گسترش دهم، اما این ویژگی را اضافه کنم.
|
چگونه یک سیستم پویا را مختل کنیم؟
|
39630
|
من متوجه تابعی شده ام که به این صورت تعریف شده است: f[x_][y_] := expr; آرگومان y در جفت دوم پرانتز چگونه استفاده می شود؟ تفاوت با تعریف تابع به این صورت چیست: f[x_, y_] := expr;
|
وقتی یک تابع با دو جفت براکت تعریف می شود به چه معناست
|
25991
|
من متوجه رفتار متفاوتی در Mathematica بین نمایش ماتریس شدهام: ماتریس a={{1,2},{3,4}} با b=a // MatrixForm متفاوت است چرا با استفاده از یک ماتریس در دستوراتی مانند نتایج متفاوتی به دست میآورم. سیستم ویژه؟ چه نوع تعریفی باید در برنامه هایم استفاده کنم؟
|
تفاوت بین بازنمایی ماتریس
|
9381
|
q مختصات چهار ضلعی را دارد. من میتوانم خروجی زیر را با brute-force دریافت کنم، اما میخواهم راهحل سادهتری پیدا کنم، شاید چیزی شبیه «f<-q[[1;;2]]». ** مقدار دهی اولیه** f[x_, y_] = {{1, 2}, {3, 4}}.{x, y} + {5, 6}; q = {{1، 1}، {3، 1}، {3، 2}، {1، 2}} **می خواهید: راه بهتری برای این کار، شاید به شکل ماتریسی؟** f[1، 1] f[3، 1] f[3، 2] f[1، 2]
|
روش ساده تر برای تکرار یک اجرا با نقاط دو بعدی؟
|
40923
|
فرم نرمال اسمیت ماتریسی است که می تواند برای هر ماتریسی (نه لزوما مربع) با ورودی های اعداد صحیح محاسبه شود. برای توضیحات دقیق تر به ویکی پدیا مراجعه کنید. **آیا Mathematica تابعی برای محاسبه فرم عادی اسمیت دارد؟** اگر نه، آیا راه آسانی برای محاسبه آن در Mathematica وجود دارد؟
|
آیا Mathematica تابعی برای محاسبه فرم عادی اسمیت است؟
|
38605
|
وقتی در حالت کنسول هستیم یا با یک نوت بوک کار می کنیم، فقط با وارد کردن ?function می توانیم به طور مختصر در مورد یک تابع کمک بگیریم. , Apply, Tuples, \ Distribute, Thread, Equal, Fold, Slot, Reverse, Plus, Times, Total, \ MapThread, Inner, ReplaceAll, Rule, Composition, Through, Nest, \ ToExpression, ToString, Row, Part, Range, ComposeList, Compose, \ SlotSequence, Flatten, FoldList, NestList, Hold, Release} و فهرستی از رشته ها حاوی راهنماهای مربوطه را دریافت کنید ). البته نمی توان «؟» را به لیستی نگاشت کرد، بنابراین من سعی می کنم راه دیگری پیدا کنم. ? با حروف عام مانند ?*Plot* کار می کند، بنابراین فکر می کنم نوعی تطبیق الگو را می پذیرد. هر ایده ای؟
|
برای مجموعه ای از توابع راهنمایی مختصری دریافت کنید
|
20293
|
آیا می توان در _Mathematica_ به سوال زیر پاسخ داد؟ اجازه دهید $M$ یک ماتریس $n$ در $n$ باشد، آیا تابع $m:\mathbb{N}\times \mathbb{N}\rightarrow \mathbb{Z}$ وجود دارد به گونهای که $m_{ij}= m_{ji}$ و $m_{ij}=m_{i+2,j+2}$ برای همه $i$ و $j$. من تازه وارد _Mathematica_ هستم و علاقه مندم که آیا چنین عبارات وجودی و انتزاعی را می توان در _Mathematica_ حل کرد.
|
تایید وجود تابع مربوط به یک ماتریس
|
794
|
لطفاً موارد زیر را در نظر بگیرید: covMatrice = {{34.925, -10.21}, {-10.21, 22.462}}; COG = Mean@(Nfixations[d][[1]])[[همه، 1]]; ثابتها = {{19.4688، 17.4281}، {18.0563، 21.7156}، {13.0219، 24.7219}، {22.9594،25.5219}، {28.5406، 24.6719، 24.6719، 24.5406، 24.6719} {27.6781،16.325}، {28.9281، 10.7719}، {16.025، 13.6625}، {19.1313، 17.1094}}؛ با [{ eigVec = بردارهای ویژه[covMatrice]، eigVal = مقادیر ویژه[covMatrice]}، گرافیک[{ سفید، مستطیل @@ frmXY، سیاه، دیسک[#، 0.5] و /@ تثبیت، قرمز، خط[(# + COG ) & /@ {eigVec[[1]]*eigVal[[1]]/5، {0، 0}، eigVec[[2]]*eigVal[[2]]/5}]}]]  چگونه میتوانم با توجه به اینکه دیسک یا دایره نمی توانند یک جهت را پیاده سازی کنند، یک بیضی به نمایش در EigenSystem بکشید؟ یک مثال تقریبی از خروجی مورد نظر من که با استفاده از PPT ترسیم شده است: 
|
بیضی را بر اساس EigenSystem ترسیم کنید
|
41520
|
من از _Mathematica_ 9 در اوبونتو 12.04 LTS x86 (64 بیتی) استفاده می کنم. کامپیوتر من یک کارت گرافیک Nvidia دارد که برای آن primus و bumblebee نصب کردم. اگر کسی در وضعیت مشابهی است، میخواهم بدانم آیا راهحلهایی برای دو مشکل مرتبط زیر دارد: 1. _Mathematica_ وقتی هیچ گرافیک سه بعدی را ارائه نمیکند، به OpenGL نیاز ندارد. به همین دلیل، اکثر اوقات اجرای برنامه بدون «optirun mathematica» یا «primusrun mathematica» راحت است. با این حال، متوجه شدم که اگر یک «Plot3D» یا دستور مرتبط بسازم، _Mathematica_ خراب می شود. آیا می توان برنامه را به گونه ای تنظیم کرد که خراب نشود، بلکه پیام خطا نشان دهد یا فقط خروجی را نشان ندهد، اگر امکان رندر سه بعدی وجود ندارد؟ 2. «primusrun» عملکرد «optirun» را با صرفه جویی در مصرف انرژی در زمانی که کارت گرافیک در حال استفاده نیست، گسترش می دهد. فکر می کنم به همین دلیل، اگر به طور فعال یک گرافیک سه بعدی را نچرخانم، در جلسه ای از «primusrun mathematica» به جای «optirun mathematica» خالی می شود. هنگام استفاده از «optirun» کمتر کارآمد، همه عملکردها در دسترس هستند و طبق انتظار اجرا می شوند. آیا کسی راه حلی برای این موضوع پیدا کرده است؟ من در این سایت به جای AskUbuntu سوال میپرسم، زیرا راهحل، اگر وجود داشته باشد، احتمالاً در تغییر تنظیمات _Mathematica_ به جای primus نهفته است.
|
آیا Mathematica با primusrun سازگار است؟
|
20291
|
من در حال حاضر به برخی از دانش آموزان در مورد نقطه در بینهایت آموزش می دهم، و اینکه چگونه به ما اجازه می دهد دایره ها و خطوط را یکسان و غیره در نظر بگیریم. من می خواهم این اتفاق را با یک سری از سه تصویر نشان دهم: 1. نمودار معمولی، $x$-$y$ صفحه یک تابع (مثلا $y=x^3$) 2. آن نمودار، روی سطح یک کره **ناقص**: یعنی یک کره با یک دیسک حذف شد (چسباندن هنوز تمام نشده است). 3. طرح روی یک کره کامل (اگر انتهای مکعب به هم بپیوندند امتیازات پاداش!) حالا، من حدود 90 دقیقه گذشته با «بافت» بازی میکنم، و در حالی که فکر میکنم در نهایت میتوانم کاری را انجام دهم. من برای مرحله 3 می خواهم، نمی دانم چگونه می توانم آن را برای مرحله 2 کار کنم. مشکل این است که وقتی یک کره ناقص انجام می دهم (من از یک RegionFunction استفاده کرده ام)، بافت به این دلیل مخدوش می شود. در واقع، اعوجاج بسیار ناخوشایند است (من همیشه توسط TextureCoordinates کاملاً گیج می شوم). آیا راهی برای انجام این کار به روشی زیبا وجود دارد؟ من برای هر پیشنهادی آماده هستم! **ویرایش**: اینجا تصویری از منظور من از کره ناقص است:  **ویرایش دوم** : در اینجا تصویری از آنچه در ذهن داشتم (به هر حال برای مرحله 3):  کد: SphericalPlot3D[1, {theta, 0, Pi}, {phi, 0, 2 Pi}, PlotStyle -> Texture[p], TextureCoordinateFunction -> ({#5, 1 - #4} &), Lighting -> Neutral ، مش -> هیچ، محور -> غلط، جعبه -> نادرست] ** ویرایش سوم**: با عرض پوزش برای سردرگمی، و ویرایش های متعدد! وقتی میگویم «آن نمودار» روی سطح یک کره، منظورم نمودار، محورها، علامتهای تیک، همه چیز است.
|
نمایش یک نمودار مستطیل شکل روی یک کره تقریباً بسته
|
44755
|
من می خواهم این سیستم 4 معادله لگاریتمی را در Mathematica حل کنم. * **a*log(b+d)=20** * **a*log(b*30^c+d)=125** * **a*log(b*180^c+d)= 710** * **a*log(b*360^c+d)=1350** من به دنبال مقادیر **a**، **b**، **c**، و ** هستم. د**. پیشاپیش متشکرم
|
حل یک سیستم 4 معادله لگاریتمی؟
|
39631
|
* * * ### متأسفانه، من stackoverflow را بررسی نکرده بودم، زیرا در آنجا، دقیقاً همان رفتار قبلاً گزارش شده بود. لطفاً پرسش و پاسخ SaveDefinitions در نظر گرفته شده خطرناک را ببینید. * * * در ابتدا، من در اوبونتو 12.04 با _Mathematica_ 9.0.1 هستم و بیایید با این سوالات شروع کنیم: * آیا باید توابعی که در یک Manipulate استفاده می شود، محلی برای این سلول پویا باشند، زمانی که آنها را با ذخیره می کنم SaveDefinitions`؟ * آیا اشکالی ندارد که پس از راه اندازی مجدد هسته، «Manipulate» توابع جهانی را تعریف کند؟ چند وقت پیش وقتی چیزی آنطور که انتظار داشتم کار نکرد متوجه این رفتار شدم. در اینجا یک نمونه اسباب بازی کوچک است. ابتدا تابعی را تعریف می کنیم که (فرض می کنیم اکنون این را نمی دانیم) صحیح نیست و بعداً رفع می شود: f[x_?NumericQ] := Wrong Implementation; اکنون یک محیط پویا کوچک می سازیم که در آن از این تابع استفاده می کنیم و تعاریف استفاده شده را در آنجا ذخیره می کنیم. دستکاری[f[x] + x، {x، 0، 1}، SaveDefinitions -> True] با کمی لغزش به اطراف، خروجی صحیح به دست میآید:  اکنون متوجه خطای خود در «f» میشویم، زیرا (فرض کنیم) «f» حتی زمانی که عدد عددی نداریم کار میکند. ارزش ها بنابراین، الگو را اصلاح میکنیم و ClearAll[f] f[x_] := Corect Implementation! این تعریف مجدد فوراً در Manipulate نشان داده می شود، که به نوعی عجیب است، زیرا ما به صراحت به Mathematica گفتیم که تعریف را ذخیره کند و اجازه دهید مستندات را ذکر کنم: SaveDefinition... > گزینه ای برای دستکاری و توابع مرتبط است که مشخص می کند. آیا > **تعاریف فعلی** مربوط به ارزیابی عبارت در حال دستکاری > باید به طور خودکار ذخیره شوند.  حتی بیشتر از این هم وجود دارد، زیرا وقتی اکنون هسته را «خروج[]» میکنید و هیچ کار دیگری که اسلایدر را حرکت میدهد انجام نمیدهید، میبینید که اکنون دوباره از تعریف اول استفاده می شود و خروجی به پیاده سازی اشتباه تغییر می کند. به نظر خوب میرسد، زیرا «Manipulate» در نهایت آنچه را که باید ذخیره میکرد به خاطر میآورد. با این حال، این چیزی نیست که گردن من را شکست. چیزی که واقعاً برای اشکالزدایی به زمان نیاز داشت این بود که تعریف اشتباه «f» در زمینه جهانی منتشر شد: f[3] (* «اجرای اشتباه» *) مشکل در آن زمان، وقتی این مشکل را داشتم، این بود که اگرچه ارزیابی کردم تعریف صحیح، f[x_] := اجرای صحیح! یکی دیگر استفاده شد، زیرا الگوی آن خاص تر بود. f[3] (* اجرای اشتباه *) نظری دارید؟
|
DynamicModule، SaveDefinitions و توابع جهانی
|
2534
|
من این دستور را در Mathematica 8.0.4.0 اجرا می کنم: Minimize[(x1*1 - 1)^2 + (x1*0.823202 + x2*1 - 0.7551)^2 + lambda*(Boole[x1 != 0] + Boole[ x2 != 0])، {x1، x2}] اکنون با «lambda=0» (نفی توابع «Boole»)، دریافت میکنم: {7.70372*10^-34، {x1 -> 1.، x2 -> -0.068102}} با «lambda=1»، دریافت میکنم: {2., {x1 -> 1 ., x2 -> -0.068102}} به نظر میرسد که توابع Boole را نادیده میگیرد، زیرا به وضوح «x2 -> 0» بهتر است. راه حل: (x1*1 - 1)^2 + (x1*0.823202 + x2*1 - 0.7551)^2 + lambda*(Boole[x1 != 0] + Boole[x2 != 0]) /. {x1 -> 1, x2 -> 0} 1.00464 من فرض می کنم Mathematica این تابع را به صورت عددی کمینه می کند. آیا به سادگی قادر به انجام این کار با توابع «Boole» با توجه به ماهیت گام به گام آنها نیست؟
|
چرا این کمینه سازی با توابع Boole با شکست مواجه می شود؟
|
9560
|
من نقشه زیر را در صفحه مختلط دارم: $$ z \mapsto \tau \mu z-1، $$ که $\mu$ مختلط است، $\tau$ عدد واقعی است. من می خواهم تصویر نیمه دیسک واحد سمت چپ را بکشم و با $\tau$ بازی کنم. μ = 0.16255558520216132` + 0.1849493244071408` I; pic[τ_] := بلوک[{d، ds}، d = دیسک[{0، 0}، 1، {π/2، 3 π/2}]; ds = Fold[GeometricTransformation, d, {RotationTransform[Arg@#, {0, 0}], ScalingTransform[τ Abs@# {1, 1}], TranslationTransform[{-1, 0}] }] & @ μ; Graphics@{خاکستری، d، قرمز، کدورت[.5]، ds} ]; دستکاری[ Dynamic@Show[pic[τ], Frame -> True, Axes -> True, AxesOrigin -> {0, 0}, PlotRange -> zz {{-100, 100}, {-100, 100}}، ImageSize -> 400 ], {τ, 0.01, 1000, 0.01}, {zz, 0.01, 10, 0.01} ] در اینجا «zz» برای کنترل بزرگنمایی معرفی شده است. مشکل این است که من تصاویر متفاوت (اشتباه) برای زوم های مختلف دریافت می کنم. به وضوح برای $\tau$ های بزرگ دیده می شود.  به نظر بسیار شبیه یک باگ است، اما نمی توانم رد کنم که اشتباه احمقانه ای انجام می دهم (Mathematica 8.0.4). بنابراین، مشکل اینجا چیست و بهترین راه برای انجام کار چیست (من در واقع چندین نگاشت برای $\mu$ های مختلف دارم)؟
|
رفتار غیرمنتظره تغییر شکل هندسی
|
58032
|
من سیستم زیر را با برابری و نابرابری مختلط دارم که به صورت زیر تعریف شده است: n = 100; eqn = (n1 + n3 + n5 == n2 + n4 + n6) && (n1 >= n2) && (n1 - n2 + n3 - n4 >= 0) && (n1 <= n) && (n1 - n2 + n3 <= n) && (n1 - n2 + n3 - n4 + n5 <= n) && (2 n <= n1 + n2 + n3 + n4 + n5 + n6 <= 6 n) && (n1 > 0) && (n2 > 0) && (n3 > 0) && (n4 > 0) && (n5 > 0) && (n6 > 0); چگونه می توانم تمام راه حل های اعداد صحیح و به خصوص تعداد تمام راه حل های اعداد صحیح را پیدا کنم؟ به نظر می رسد «کاهش» یا «حل» کار نمی کند: sol = Reduce[eqn, {n1, n2, n3, n4, n5, n6}, اعداد صحیح] تولید می کند: (n1 | n2 | n3 | n4 | n5 | n6) \[عنصر] اعداد صحیح && ((1 <= n1 <= 99 && 0 < n2 <= n1 && ((0 < n3 < 100 - n1 && 0 < n4 <= n1 - n2 + n3 && 100 - n1 - n3 <= n5 <= 100 - n1 + n2 - n3 + n4 && n6 == n1 - n2 + n3 - n4 + n5) || (100 - n1 <= n3 <= 100 - n1 + n2 && 0 < n4 <= n1 - n2 + n3 && 0 < n5 <= 100 - n1 + n2 - n3 + n4 && n6 == n1 - n2 + n3 - n4 + n5)) || (n1 == 100 && 1 <= n2 <= 100 && 0 < n3 <= n2 && 0 < n4 <= 100 - n2 + n3 && 0 < n5 <= n2 - n3 + n4 && n6 == 100 - n2 + n3 - n4 + n5)
|
چگونه عدد حل صحیح یک سیستم خطی با نامساوی را پیدا کنیم؟
|
38541
|
به نظر میرسد که VertexRenderingFunction فقط از نامها استفاده میکند، نه برچسبها. برای مثال: GraphPlot[Import[D:/dev/ProjectEuler/keylog.gv],VertexLabeling->True,PlotStyle->{Black},VertexRenderingFunction->({EdgeForm[Black],White,Disk[#1, 0.08]، سیاه، متن[#2،#1]}&)] وارد شده است فایل gv در اینجا دارای نام و برچسب برای هر گره است. نام ها همیشه منحصر به فرد هستند، اما برچسب ها لزوما منحصر به فرد نیستند. متأسفانه GraphPlot بالا فقط NAMES رئوس را نشان می دهد، نه برچسب ها را. چگونه می توانم برچسب ها و نه نام ها را دریافت کنم؟  حاشیه نویسی های راس بالا نام هستند، نه برچسب های هر راس. فایل DOT به شرح زیر است: digraph Passcode { 0 [label=3]; 1 [label=1]; 2 [label=9]; 3 [label=6]; 4 [label=8]; 5 [label=0]; 6 [label=2]; 7 [label=7]; 0 -> 1; 0 -> 2; 0 -> 3; 0 -> 4; 1 -> 4; 1 -> 6; 1 -> 5; 1 -> 3; 1 -> 2; 2 -> 5; 3 -> 4; 3 -> 2; 3 -> 6; 3 -> 5; 4 -> 5; 4 -> 2; 6 -> 2; 6 -> 5; 6 -> 4; 7 -> 3; 7 -> 1; 7 -> 6; 7 -> 0; 7 -> 2; }
|
برچسبهای راس در مقابل نام رئوس در VertexRenderingFunction
|
6263
|
> **تکراری احتمالی:** > چگونه از یک نوت بوک کپی به صورت یونیکد انجام دهیم؟ چگونه می توانم متن یونانی را از نوت بوک به عنوان یونیکد مناسب کپی کنم که می تواند در برنامه های دیگر جایگذاری شود؟ اگر مقداری متن یونانی را در یک دفترچه تایپ کنم، و سپس سعی کنم آن را در جای دیگری بچسبانم، به مجموعه ای از نام کاراکترها در نماد Mathematica ختم می شود. اسکرین شات زیر مشکل را نشان می دهد.  واقعاً مهم نیست که متن یونانی در جای دیگری تایپ شود، سپس به Mathematica چسبانده شود، یا اینکه مستقیماً در Mathematica تایپ شود: وقتی با کپی کردن _from_ Mathematica، حروف یونانی به نام شخصیت ها تبدیل می شوند. اگر طرح صفحه کلید یونانی را نصب نکرده اید، این می تواند برای آزمایش مفید باشد. ** مورد استفاده:** تجزیه و تحلیل متن یونانی و کپی کردن نتایج از یک دفترچه یادداشت.
|
کپی کردن متن یونانی از نوت بوک به صورت یونیکد
|
11833
|
این بار یک سوال خیلی کوتاه دارم. آیا دلیل عمیق تری وجود دارد که چرا ParallelMapThread وجود ندارد؟ با احترام، فرینک
|
MapThread و محاسبات موازی
|
23508
|
بسته تحلیل مدل آماری دارای چند تابع برازش است. آرگومان های آنها نقاط داده، مدل برازش و پارامترهای برازش هستند. نتیجه مجموعه ای از بهترین مقادیر برای پارامترها است که BestFit را برای داده ها نشان می دهد. با این حال، میتوان «ConfidenceLevel» را نیز تعیین کرد و «ConfidenceInterval» را برای هر پارامتر، یا کل «ParameterConfidenceRegion» را برای همه پارامترها به دست آورد. این ناحیه یک بیضی **_n_** -بعدی برای تناسب با پارامترهای **_n_** خواهد بود. اگر به یکی از پارامترها علاقه ندارید، می توانید آن را به حاشیه ببرید، به عنوان مثال. تابع درستنمایی را روی تمام مقادیر آن پارامتر یکپارچه کنید و به پارامترهای **_n-1_** ختم شود. اگر بتوانید این کار را برای همه به جز یک پارامتر انجام دهید، به همان «ConfidenceInterval» میرسید که Mathematica برای آن پارامتر محاسبه کرده است. اما اگر بتوان این کار را فقط برای پارامترهای **_p_** انجام داد، در نهایت با پارامترهای **_n-p_** مواجه میشویم و ParameterConfidenceRegion بیضوی ابعادی **_n-p_** خواهد بود. حاشیهسازی بر حسب CovarianceMatrix بسیار ساده است - سطر و ستونی را که مطابق با پارامتری است که میخواهید حاشیهسازی کنید، حذف کنید. اکنون نمیدانم چگونه «ParameterConfidenceRegion» را از این «CovarianceMatrix» اصلاحشده دریافت کنم و نمیدانم آیا Mathematica چیزی برای حاشیهسازی پارامتری دارد یا خیر.
|
آیا می توان یک یا چند پارامتر به دست آمده از روش برازش را به حاشیه برد؟
|
15133
|
من اعداد بسیار بزرگی دارم (میلیون رقم). عدد = A*10^partlen + B در حال حاضر، اعداد را به این صورت تقسیم کردم: TotalLen = IntegerLength[a]; partlen = IntegerPart[TotalLen/2]; چاپ[First[Timing[A = IntegerPart[number/(10^partlen )]]]]; Print[First[Timing[B = Mod[number, 10^partlen]]]] و زمان بندی برای یک عدد 6 میلیون رقمی عبارتند از: 4.703 0.36 تبدیل عدد به رشته و بازسازی قطعات حتی از این هم کندتر است. آیا راه سریع تری وجود دارد؟
|
سریعترین راه برای تقسیم یک عدد به قطعات چیست؟
|
47213
|
نوشتن برچسب های متنی به عنوان رشته در حالت WYSIWYG بسیار آسان و راحت است. برای مثال، من یک فرم کوتاه برای توصیف یک مدل خطی تعریف میکنم: «2D3O»، که به معنای «دو توصیفکننده از نوع D و توصیفکننده درختی از نوع O» است. تا اینجا همه چیز خوب است. اکنون میخواهم بالانویسها را اضافه کنم و از پالت استاندارد برای اضافه کردن آنها استفاده کنم. دریافتم  به نظر خوب می رسد. اما در برخی مواقع من تعداد زیادی از چنین برچسبهایی دارم و میخواهم برخی از قالببندیها را به یکباره روی همه آنها اعمال کنم. برای مثال، من میخواهم همه ارقام را «پررنگ» و همه حروف را «خاکستری» کنیم. «FullForm» ساختار داخلی را نشان میدهد و من نمایش رشتهای از جعبهها را میبینم:  این قالبی نیست که بتوان با آن کار کرد. این آموزش نحوه تبدیل جعبه های معمولی را با استفاده از «ToString» به نمایش رشته آن توضیح می دهد. اما راه کلی برای تبدیل نمایش رشتهای از جعبهها به جعبههای صریح چیست؟
|
تبدیل نمایش رشته ای از جعبه ها به جعبه های صریح
|
1750
|
من سعی دارم تغییر ضریب شکست را از تغییر ضریب جذب با استفاده از روابط Kramers-Kronig در Mathematica محاسبه کنم. c = 300000000; daF[l_] = 500 * 0.28 Exp[-((l - 500)/90)^2]; dnFpoints = Table[ { ln, c/Pi NIintegrate[ daF[li] / ((2 Pi c 10^9 /li)^2 - (2 Pi c 10^9 / ln)^2)، {li, 800, 200}، روش -> {PrincipalValue}، Exclusions -> ((2 Pi c 10^9 /li)^2 - (2 Pi c 10^9 / ln)^2) == 0 ] }, {ln, 300, 600} ]; متأسفانه، Mathematica خطایی را نشان می دهد که به دقت تعیین شده همگرا نمی شود و خروجی ناخواسته است (من انتظار دارم منحنی صاف با حداقل منفی و سپس حداکثر مثبت را داشته باشم). من از نسخه 8 استفاده می کنم، اگر مهم باشد. هر ایده ای؟
|
کرامرز-کرونیگ در ریاضیات
|
21650
|
من با Mathematica 9 نابرابری های عدد صحیح زیر را با استفاده از Reduce حل کرده ام: eq = Reduce[ m (k - 1) + (k - 2) == c k && m >= 2 && k >= 2 && c >= 1, {k , m, c}, اعداد صحیح, جایگزینی برگشتی -> True] (* (k | m | c) \[عنصر] اعداد صحیح && k >= 2 && m >= 2 && c == (-2 + k - m + k m)/k *) بهتر = کاهش[ m (k - 1) + (k - 2) < c k && m >= 2 && k >= 2 && c >= 1، {k، m، c}، اعداد صحیح، جایگزینی برگشتی -> True] (* (c \[Element] اعداد صحیح && k == 2 && m == 2 && c >= 2) || ((m | c) \[عنصر] اعداد صحیح && k == 2 && m >= 3 && c > m/2) || ج) \[عنصر] اعداد صحیح && k >= 3 && m >= 2 && c > (-2 + k - m + k m)/k) *) بدترین = کاهش[ m (k - 1) + (k - 2) > c k && m >= 2 && k >= 2 && c >= 1 , {k, m, c}, اعداد صحیح, تعویض برگشتی -> True] (* ((m | ج) \[عنصر] اعداد صحیح && k == 2 && m >= 3 && 1 <= c < m/2) || \[عنصر] اعداد صحیح && k >= 3 && m >= 2 && 1 <= c < (-2 + k - m + k m)/k) *) اکنون باید آنها را رسم کنم. با این حال، با استفاده از «RegionPlot3D» من فقط میتوانم منطقهای از واقعی را رسم کنم، در حالی که راهحلها اعداد صحیح هستند. هنگامی که دامنه اعداد صحیح است، راه مناسب برای رسم راه حل ها چیست؟
|
چگونه با در نظر گرفتن این که نقاط باید اعداد صحیح باشند نه واقعی، نابرابری ها را رسم کنیم؟
|
39033
|
من تازه وارد ریاضیات هستم. من سعی می کنم C را به صورت عددی در معادله زیر حل کنم: $\begin{equation} \begin{array}{lcl} -\int_0^\infty (5000000+100000 x+ C)^{-1} \frac{1} {0.20x \sqrt{20 \pi}} exp(-0.5 (\frac{log(x/50)-0.10*10}{0.20\sqrt{10}})^2)dx=\\\ -\int_0^\infty (5000000+100000 x+ 10000 *Max(x-50 ,0))^{-1} \frac{1}{0.20x \sqrt{20 \pi}} exp(-0.5 (\frac{log(x/50)-0.10*10}{0.20\sqrt{10}})^2)dx \end{array} \end{equation}$ میدانم راهحل این است: C =152300. با این حال، وقتی کد زیر را می نویسم: f[C_?NumericQ] := NIintegrate[(-(5000000 + 100000*x + 10000*Max[0, x - 50])^(-1) + (5000000 + 100000* x + C)^(-1))*1/(x*0.20*(10*2 Pi )^(0.5))* انقضا (-0.5*((Log[x/50] - 0.10*10)/(0.20* (10)^(0.5))^2), {x, 0, Infinity}] {FindRoot[f[C] = 0, {C, 150000}]} من یک پیام خطا دارم و نمی توانم ریشه را پیدا کنم. علاوه بر این، معادلات مشابه دیگری وجود دارد که می خواهم حل کنم که حدس اولیه برای حل آنها ندارم. آیا روش مناسبی برای ریشه یابی در چنین مواردی وجود دارد؟ خیلی ممنون از هر راهنمایی!
|
مسئله حل معادله انتگرال
|
50533
|
نحوه ترسیم نقاط رأس از سطح یک لوله مستقیم بر روی صفحه دو بعدی. نقاط سطح سه بعدی لوله مستقیم را می توان در اینجا یافت: داده ها کد کار: فایل = http://pastebin.com/H9y9SqYy; dat = واردات[پرونده، جدول]; Graphics3D[Point@dat, Boxed -> False]  می توان یک برش مستقیم ساده (در هر جایی) در محیط اطراف آن را تصور کرد. لوله من می خواهم چیزی شبیه این دریافت کنم: 
|
نحوه ترسیم نقاط رأس از سطح یک لوله مستقیم بر روی صفحه دو بعدی
|
14667
|
میخواهم بدانم برای نمایش یک «گرافیک» چقدر زمان لازم است. }، {i، j، 1}}، {{i، 0، j}، {i، 1، j}}، {{0، i، j}، {1، i، j}}}، {i، 0، 1، 1/n}، {j، 0، 1، 1/n}]، 2]]؛ Graphics3D[{Sphere[Tuples[Range[0, 1, 1/n], 3], 1/(10 n)], lines}, Boxed -> False]] ابتدا توجه داشته باشید که اجرای «ballGrid[50]» و «ballGrid[50];» برای اجرا به زمان دیواری متفاوتی نیاز دارد. فقط زمان هسته را اندازه گیری می کند: In[]:= AbsoluteTiming[ballGrid[50];] In[]:= AbsoluteTiming[ballGrid[50]] Out[]:= {0.082963,Null} Out[]:= {0.029378، <<گرافیک>>} من به سؤال خودم پاسخ دادم، اما می خواهم راه حل های دیگری را نیز ببینم و بدانم چرا/اگر راه حل «چاپ» قابل اعتماد است
|
نمایش زمانبندی گرافیک (زمانبندی جلویی)
|
48359
|
من سعی میکنم تابعی را به صورت عددی ادغام کنم که دارای یک بخش آهسته با مقدار برداری است و یک مؤلفه بسیار سریعتر که توسط همه مؤلفهها مشترک است، یعنی انتگرالی از شکل $$ \int_a^b\begin{pmatrix}f(x )\\\ g(x) \\\ h(x)\end{pmatrix}w(x)\,\text dx. $$ از آنجایی که «NIntegrate» در اولین آرگومان خود به خوبی فهرستپذیر است، میتوانم بدون مشکل آن را با یک آرگومان با ارزش فهرست تغذیه کنم. با این حال، به نظر می رسد که هر جزء را به عنوان یک انتگرال کاملا مجزا انجام می دهد، که منجر به محاسبه مجدد تعداد زیادی کار می شود. برای مثال، نمونه انتگرال (ساده شده) نمونه انتگرال نمونهPointsList = Reap[ NIntegrate[ {x, x^2, x^3} Cos[10 x + Cos[x]] , {x, 0, 5} , EvaluationMonitor :> Sow[ x] ] ][[2، 1]]؛ نمودار نقطه نمونه را نشان می دهد (از طریق `ListPlot[Transpose[{samplePointsList, Range[Length[samplePointsList]]}]]`)  واضح است که هسته نمونه برداری اولیه و سپس اصلاحات بعدی را به طور جداگانه برای هر جزء انجام می دهد. در حالی که نقاط نمونه مورد نیاز یکسان نیستند، کارهای مشترک زیادی وجود دارد و من احساس می کنم فضای کمی برای بهینه سازی وجود دارد. من میدانم که از آنجایی که الزامات نمونهگیری هر جزء کمی متفاوت است، اتصال کامل آنها به ارزیابیهای بیشتری در برخی از مؤلفهها نیاز دارد. (به عنوان مثال، در مثال بالا، جزئیات اضافی مورد نیاز مؤلفه اول در حدود $2\leq x\leq 3$ اندکی کاهش می یابد اگر لازم باشد مؤلفه های دوم و سوم را نیز در آنجا محاسبه کند، اگرچه نیازی به آنها نیست. آن.) با این حال، اجزای مورد من به اندازه کافی مشابه هستند که فکر نمیکنم این مشکل باشد. آیا راهی برای وادار کردن Mathematica به این نوع جداسازی انتگرال و یکسان سازی نمونه وجود دارد؟ اگر نه، آیا راهی برای آگاه کردن آن از مقادیر محاسبهشده قبلی و نقاط نمونهگیری وجود دارد که فرآیند را سرعت میبخشد؟
|
نمونه برداری از NIintegrate[{f, g, h} w ] را یکسان کنید
|
58402
|
من می خواهم یک بیضی نیمه پر/سایه دار ترسیم کنم. کد زیر کل بیضی را سایه می اندازد. با این حال، من فقط میخواهم قسمتی از بیضی را در سمت راست خط عمودی که در آن x > cutscore است، سایه بزنم. Needs[MultivariateStatistics`] cutscore = 0.5; data1 = RandomVariate[Distribution Multinormal[{0, 0}, {{1, 0.6}, {0.6, 1}}], 500]; ellipse1 = EllipsoidQuantile[data1, 0.5]; e1 = گرافیک[بیضی1]; line1 = گرافیک[{خط[{{کاتالیزور، -1.3}، {0.5، 1.5}}]}]; show1SEL = نمایش[e1, line1, Axes -> {True, False}, AxesOrigin -> {-2, -2}, PlotRange -> {{-2, Automatic}, {-2, Automatic}}]; show1SELfilled = show1SEL /. Line[x_] -> {Green، EdgeForm@Thin، FaceForm[Opacity@.2]، Polygon[x]}
|
ترسیم یک بیضی نیمه پر
|
46238
|
من نمی توانم تفاوت بین «اعمال»، «اسکن» و «نقشه» را درک کنم. من سعی کردم با این تابع با کدهای زیر بازی کنم: f[x_] := x^2 * * * Map[f, {{a, b}, c}] خروجی: {{a^2, b^2 }, c^2} * * * Apply[f, {{a, b}, c}] خروجی: f[{a, b}, c] * * * Scan[f, {{a, b}, c }] هیچ خروجی برای این وجود ندارد یکی عملکرد نقشه قابل درک است. اما من نمی توانم هدف اعمال و اسکن را دریافت کنم. تفاوت بین این سه تابع چیست؟
|
اسکن در مقابل نقشه در مقابل اعمال
|
51576
|
من میخواهم فقط رنگ «مداد» را در نقاشیهایی که یکی از اعضای جوان خانواده انجام داده است انتخاب کنم (او میخواهد نسخههایی از این تصاویر را چاپ کند و در آخرین روز مدرسه بین همکلاسیهایش توزیع کند، اما قبلا آنها را رنگ آمیزی کرده است). من Binarize را امتحان کردم، که به من امکان می دهد یک تابع انتخاب رنگ ایجاد کنم، سطوح هر یک از قرمز، سبز یا آبی را انتخاب کنم. برای مثال: Clear[ girl, boy ] ; boy = Import[ http://imgur.com/mRRhOgo.jpg ] girl = واردات[ http://imgur.com/Q5ReXSX.jpg ] Binarize[ girl, #[[1]] > 0.8 & ] Binarize[ girl, #[[2]] > 0.8 & ] Binarize[ girl, #[[3]] > 0.8 & ] آخرین به خوبی کار می کند، اما اتفاق می افتد برای ترک یک بخش واقعا تاریک در کنار کمربند قرمز. فکر میکنم باید بتوان یک تابع انتخاب رنگ را کدگذاری کرد که فقط چیزهایی را در محدوده متن رنگی مداد خاکستری انتخاب میکند، اما ابتدا باید بفهمم که آن رنگ چیست، و مطمئن نیستم که روش خوبی برای انجام آن وجود دارد. که (به غیر از نمونه برداری از مقادیر پیکسل خاص). تصور میکنم این مشکل را میتوان با مرتبسازی نقاط تصویر بر اساس رنگ و انتخاب نقاط غالب حل کرد. سپس «رنگهای خاکستری» یا محدودههای آن خاکستریها را پیدا کنید و در نهایت یک تابع تصویر را برای باینریزه کردن کدگذاری کنید تا آن رنگ یا طیف رنگها را انتخاب کنید. با این حال، دقیقاً برای من روشن نیست که چگونه این کار را انجام دهم. ویرایش: به نظر میرسد http://mathematica.stackexchange.com/a/5415/10 دستورالعملهای معقولی در مورد چگونگی انتخاب تنها یک رنگ ارائه میدهد، بنابراین ممکن است مشکل به یافتن آن رنگ «مدادی» کاهش یابد. من اسلایدرهای Manipulate را در برخی از پاسخهای دیگر برای این سؤال امتحان کردهام، اما بهروزرسانی آنها بسیار کند است (بهخصوص در http://mathematica.stackexchange.com/a/5407/10) EDIT2: من میبینم http: //mathematica.stackexchange.com/a/4795/10 روشی مبتنی بر مکان یاب برای انتخاب رنگ ارائه می دهد که احتمالاً می تواند برای حل یافتن رنگ مورد استفاده قرار گیرد. رنگ مداد بخشی از مشکل است (اگرچه من هنوز مطمئن نیستم که چگونه با تاریکی های مختلف خطوط مداد مقابله می شود).
|
چگونه یک نقاشی رنگی با مداد را رنگی کنیم؟
|
45502
|
من اینجا را نگاه کردم و مطمئن هستم که جواب داده شده است، اما آن را نمی فهمم. موضوع این است که من یک دوره مقدماتی پردازش سیگنال را گذرانده ام و مجبور شدیم از Mathematica استفاده کنیم و هیچ تجربه قبلی در Mathematica نداشتم، بنابراین این کار خیلی چیزها را برای من سخت کرد. اکنون باید بفهمم که چگونه می توان محتوای طیفی سیگنال نمونه برداری شده را به صورت بصری ارائه داد. بنابراین من چیزی ساده را امتحان کردم، نمونه = جدول[Sin[n*(2 \[Pi])/1000*4], {n, 0, 2000}]; که در آن می توان فرض کرد که دوره نمونه برداری 1/1000 ثانیه است و یک سینوس با فرکانس 4 هرتز داریم. این سیگنال برای 2 ثانیه نمونه برداری می شود، یعنی 8 دوره از سیگنال دریافت می کنیم.  اکنون تلاش ساده لوحانه من این است که این کار را انجام دهم (همانطور که چیزی شبیه به این را در برخی نمونه ها در جایی دیدم): ListLinePlot[Abs[FourierDCT[ نمونهها]]، PlotRange -> {{0, 100}, {0, 30}}] اکنون به این میرسم: ![خروجی از بالا بیانیه] (http://i.stack.imgur.com/yd0rb.gif) که من نمی توانم هیچ معنایی از آن پیدا کنم ... یعنی چه؟ رویای من این است که بتوانم فرکانس را روی محور x و دامنه را روی محور y رسم کنم تا بتوانم یک قله باریک زیبا با ارتفاع 1 درست بالای 4 در چنین طرحی به معلم ارائه کنم. متأسفم که می گویم دانش ریاضی من نسبتاً ضعیف است، بنابراین با من ملایم باشید و تا حد امکان دقیق توضیح دهید. این در درجه اول یک دوره ریاضی نیست.
|
رسم طیف فوریه در برابر فرکانس یک سیگنال
|
43720
|
تابع مرتب سازی به طور پیش فرض از پایین ترین به بالاترین مرتب می شود. In[1]:= Sort[{3, 1, 4}] Out[1]= {1, 3, 4} اما، اگر لیست حاوی مقادیر غیر عددی باشد، آن را به اشتباه در[2] مرتب میکند:= صفر = {2 Pi - 2 ArcTan[Sqrt[2 + Sqrt[5]]]، 2 ArcTan[Sqrt[2 + Sqrt[5]]]، 2 Pi + 2 ArcTan[Sqrt[2 + Sqrt[5]]]}; In[3]:= صفر // N Out[3]= {4.04615, 2.23704, 8.52022} In[4]:= مرتب سازی[صفر] // N Out[4]= {4.04615، 2.23704، 8.52022} یکی می تواند استفاده کند تابع بزرگ به عنوان پارامتری برای مرتب سازی و سپس معکوس کردن ورودی In[5]:= Reverse@Sort[صفر، بزرگتر] // N Out[5]= {2.23704, 4.04615, 8.52022} در Mathematica تابع «کمتر» وجود ندارد، اما باید راه بهتری برای انجام این کار وجود داشته باشد. بدون تبدیل داده ها به شناور.
|
مرتب سازی لیست های غیر عددی
|
3327
|
وقتی میخواهیم «Prime» را روی اعداد بزرگ ارزیابی کنیم (مثلاً «10^13») با مشکل زیر مواجه میشویم: Prime[10^13] > > Prime::largp: آرگومان 100000000000000 در Prime[1000000000000000] خیلی بزرگ است > بزرگ > برای این اجرا >> > Prime[10000000000000] > به دنبال این پیام میتوانیم در اسناد M بخوانیم که بزرگترین آرگومان پشتیبانی شده در «Prime» معمولاً حدود 2^42 است. با نوعی رویکرد تقسیم کن و حکومت کن، می توانیم بفهمیم که آرگومان حداکثری «Prime» این است: OmegaPrime = 7783516045221; **1\. چه چیزی این عدد را تعیین می کند؟ یک مشکل سختافزاری/نرمافزاری و/یا مفهومی/ریاضی یا شاید یک قطع دلخواه سیستم است؟** این مشکل کمی مبهمتر به نظر میرسد زیرا یکی از مواردی مانند این مواجه میشود: Prime@{# + 1, #, # + 1} & @ OmegaPrime > > Prime::largp: Argument 7783516045222 در Prime[7783516045222] برای > این پیاده سازی بسیار > بزرگ است. >> > {Prime[7783516045222], 249999997909357, 249999997909367} > (ارزیابی بیش از دو دقیقه طول می کشد) یک آنالوگ «OmegaPrime» «OmegaPrimePi» برای «Prime:Prime:2Pi» است. 10^13 -1; من میتوانم اعداد اول بزرگتر را با «Prime» بیابم اگر به عنوان مثال ارزیابی کنم: Select[Range[249999997909357, 25 10^13], PrimeQ] // Length > > 63142Q > Prime@( OmegaPrime + 63142 ) >0 >0 > 2400 نمی تواند ارزیابی کند PrimePi برای اعداد بزرگتر از OmegaPrimePi. به نظر می رسد که «Prime» دارای یک دامنه پویا قابل گسترش است در حالی که «PrimePi» ندارد. **2\. چگونه می توانم این ویژگی را از قبل از سیستم تشخیص دهم؟** منظورم این است که با مثلاً بازی نکن «[Range[a,b]، PrimeQ]» را انتخاب کنید، اما برای مثال آن را از «ویژگیها» یا هر چیز دیگری بخوانید.
|
چه چیزی در مورد Prime خاص است؟
|
46533
|
من تابعی دارم که (من معتقدم) به درستی بسط سری تیلور چند متغیره را در مورد مبدأ برخی عبارت (آگومان اول)، در برخی متغیرها (آگومان دوم، فهرست)، به ترتیب های مختلف (آگومان سوم، فهرست) می برد. روش من برای گرفتن بسط سری چند متغیره از پاسخ ارائه شده در اینجا پیروی می کند. من بسط سری را به بالاترین مرتبه درخواست شده در لیست می برم (مگر اینکه بالاترین مرتبه بی نهایت باشد، در این صورت از بالاترین بعدی استفاده می شود)، سپس با افزودن یک big-O برای هر متغیر در آن، سری را کوتاه می کنم. سفارش به اضافه یک اگر ترتیب درخواستی یک متغیر بی نهایت باشد، هیچ بسطی روی آن متغیر انجام نمی شود. mySeriesMWE[exp_, x_List, o_List] := ماژول[ {pos, ow, xw, xDummy}, pos = Position[o, Infinity]; اگر[(طول[o] < 1) || (طول[pos] == طول[o])، بازگشت[exp]، ow = o // حذف[#، pos] &; xw = x // حذف[#, pos] &; (exp /. Thread[xw -> xDummy*xw] // Series[#, {xDummy, 0, Max[ow]}] & // Normal) /. {xDummy -> 1} // # + Sum[O[xw[[i]]]^(ow[[i]] + 1)، {i، 1، Length[xw]}] & // Normal ] ] ; معمولاً نتایج همانطور که انتظار میرفت، وجود دارد، اما یک مورد آزمایشی وجود دارد که نتیجهای ارائه میدهد که غیرشهودی است، اما من فکر میکنم از نظر فنی درست است: وقتی عبارت $x y z$ باشد و بسط را در مبدا برای توانهای $ مقایسه کنیم. \\{1,1,3\\}$ و $\\{1,1,\infty\\}$. mySeriesMWE[x y z, {x, y, z}, {1, 1, 3}] mySeriesMWE[x y z, {x, y, z}, {1, 1, Infinity}] --output-- x y z 0 شگفت آور بود به نظر من، گرفتن توان سوم در $z$ تقریب بهتری (در واقع، کل عبارت) نسبت به عدم استفاده از بسط در $z$ در همه! اما در حالت کلی بررسی کردم و فکر میکنم این نتیجه درست است: mySeriesMWE[f[x, y, z], {x, y, z}, {1, 1, 3}] // گسترش mySeriesMWE[f [x، y، z]، {x، y، z}، {1، 1، بی نهایت}] --خروجی-- f[0,0,0]+z (f^(0,0,1))[0,0,0]+1/2 z^2 (f^(0,0,2))[0,0,0]+1/6 z^3 (f^(0,0,3))[0,0,0]+y (f^(0,1,0))[0,0,0]+y z (f^(0,1,1) )[0,0,0]+1/2 y z^2 (f^(0,1,2))[0,0,0]+x (f^(1,0,0))[0,0,0]+x z (f^(1,0,1) )[0,0,0]+1/2 x z^2 (f^(1,0,2))[0,0,0]+x y (f^(1,1,0))[0,0 ,0]+x y z (f^(1,1,1))[0,0,0] f[0,0,z]+y (f^(0,1,0))[0,0,z]+x (f ^(1,0,0))[0,0,z] آخرین عبارت در اولین خروجی $x y z$ است وقتی عبارت $x y z$ باشد، و من معتقدم هر دو بسط با تعریف یک سری تیلور چند متغیره در مورد منشاء، دور انداختن شرایط مرتبه بالاتر. اولین سوال من این است: آیا تابع برای سفارشات کمتر از بی نهایت معتبر است؟ (من معتقدم که پاسخ بله است، اما من هرگز بسط سری تیلور چند متغیره را ندیدهام که به ترتیب خاصی کوتاه شده باشد.) سوال دوم من این است: آیا رفتار تابع درست است وقتی ترتیب درخواستی یک متغیر بینهایت است؟ سوال سوم من این است: آیا روش بهتری برای نوشتن تابع وجود دارد که متغیری که نمیخواهیم آن را گسترش دهیم به نحوی بهتر حفظ شود؟ ## ویرایش در اینجا یک راه بهتر است، بر اساس پیشنهاد جان Sidles. ایده این است که اصطلاحات مرتبه بالاتر را با وزن دادن به جایگزینی «xDummy» با توانی که (به طور غیر مستقیم: معکوس) به ترتیبات بسط درخواستی در آن متغیر بستگی دارد، «جریمه» کنیم. در اینجا تابع تغییر یافته است. mySeriesMWE[exp_, x_List, o_List] := ماژول[ {pos, ow, xw, n, xDummy, xDummyPower, xDummyList, testList}, pos = Position[o, Infinity]; اگر[(طول[o] < 1) || (طول[pos] == طول[o])، بازگشت[exp]، ow = o // حذف[#، pos] &; xw = x // حذف[#, pos] &; n = طول[xw]; xDummyList = آرایه[xDummy^(1 + حداکثر[ow] - ow[[#]]) &, n]; testList = آرایه[If[#1 == #2، ow[[#1]]، 0] &، {n، n}]; xDummyPower = حداکثر[ جدول[ جمع[ لیست تست[[j، k]]*(1 + حداکثر[ow] - ow[[k]])، {k، 1، n} ]، {j، 1، n} ] ]؛ (exp /. Table[xw[[i]] -> xDummyList[[i]]*xw[[i]], {i, 1, n}] // Series[#, {xDummy, 0, xDummyPower}] & // عادی) /. {xDummy -> 1} // # + Sum[O[xw[[i]]]^(ow[[i]] + 1)، {i, 1, n}] & // Normal ] ]; در انتخاب ترتیب بسط در `xDummy` مقداری ابهام وجود دارد. من یک مقدار محافظه کارانه (شامل عبارت های اضافی) را انتخاب کردم و با «O» به روش معمول کوتاه کردم، در صورتی که یک عبارت واضح در بسط گم شد (که اتفاق می افتد).
|
بسط سری چند متغیره به قدرت های مختلف
|
55536
|
من _چند صدها_ فایل .csv دارم که نام منطقی ندارند (شامل اعداد، کاراکترها و کاراکترهای ویژه هستند) که همگی در یک فهرست _ذخیره شده اند. هر فایل دارای تعداد سطر و ستون بزرگ اما _نابرابر_ است. به جز خط آخر هر فایل به اطلاعات دیگری نیاز ندارم. روش کارآمدی برای استفاده از _Mathematica_ برای دریافت آخرین خط از هر فایل و خلاصه کردن آنها به یک فایل .csv جدید با نام فایل به عنوان تگ چیست؟ @WReach این را پیشنهاد کرد، اما من مطمئن نیستم که چگونه ادامه دهم، به خصوص با توجه به عناوین نامنظم.
|
آخرین خط را از هر یک از تعداد زیادی فایل دریافت کنید، آنها را تبدیل کنید و همه نتایج را در یک فایل جدید بنویسید
|
2142
|
آیا راه ساده ای برای خاموش کردن ارزیابی پویا برای یک سلول خاص وجود دارد؟ من معمولاً سلول را حذف می کنم اگر ارزیابی های دیگر را مختل کند یا عملکرد را به شدت تحت تأثیر قرار دهد.
|
خاموش کردن بهروزرسانی پویا بر اساس سلول به سلول
|
1135
|
می دانم که می توانم یک نوت بوک را ببندم و دوباره باز کنم تا برچسب های ورودی/خروجی حذف شود. آنچه من می خواهم بدانم این است که آیا راه آسان دیگری برای حذف این برچسب ها بدون نیاز به بستن دفترچه یادداشت وجود دارد یا خیر. در واقع من فقط می خواهم آنها را از چاپ های خود پنهان کنم. به نظر من باید گزینه چاپ باشد، اما نمی توانم آن را پیدا کنم.
|
حذف برچسب های ورودی/خروجی قبل از چاپ
|
41637
|
Mathematica 9 به طور خودکار با 2 MathKernel شروع می شود که به خودی خود خوب است اما آنها نیز به عنوان 2 مجوز به حساب می آیند و قطعاً مشکلی ندارد. مجوزهای شبکه همزمان موجود ما را نصف می کند. آیا گزینه ای برای جلوگیری از این امر وجود دارد؟ بن پولمن
|
mathematica 9.0 با 2 هسته شروع می شود که 2 مجوز را اشغال می کند
|
13581
|
آیا هیچ آموزشی برای برنامه نویسی CDF های با کیفیت بالا، مانند کتاب درسی حساب تعاملی ارائه شده در wolfram.com وجود دارد؟ راهنمای _Mathematica_ بسیار چشمگیر است، اما در مورد برنامه نویسی سطح پایین اسنادی که به خوبی تایپ شده اند واقعا کمک زیادی نمی کند. برای مثال، پس از مدتها، من هنوز گاهی اوقات به خروجی برخورد میکنم مانند > معادله «Cell[BoxData[FormBox[(…)، TraditionalForm]]] را در نظر بگیرید. سمت راست این است… این سوال ممکن است نامناسب به نظر برسد، اما فکر نمیکنم بجای آن سؤالاتی درباره ویژگیهای مختلف «Cell»، «TextCell»، «TextData» و غیره بپرسیم، زیرا مشکل واضح است. نه آنقدر محلی ایجاد اسناد تعاملی عملی و زیبا مستلزم استفاده از تکنیکهای بسیار خاص است، مانند تعریف سبکهای پاراگراف مختلف، تنظیم پیوندهای درون سند، مستقل کردن طرحبندی از وضوح و بزرگنمایی صفحه، و غیره – شاید حتی از پیش تنظیمات هستهسازی دستی. برخی از کارها (مانند چاپ معادلات درون خطی، مانند مثال بالا) آنقدر رایج هستند که باید تعداد زیادی راه حل مناسب وجود داشته باشد. من هنوز از هیچ آموزشی با هدف بحث در مورد این مسائل خاص آگاه نیستم. و احتمالا من تنها کسی نیستم که به آن علاقه دارم.
|
راهنمای برنامه نویسی CDF
|
23955
|
اجازه دهید $A$ یک ماتریس مختلط $n\times n$ باشد. کوچکترین عدد صحیح غیرمنفی $k$ به طوری که $\mathrm{rank}(A^{k+1})=\mathrm{rank}(A^{k})$، _index_ برای $A$ است و با $ نشان داده میشود. \mathrm{Ind}(A)$. من می خواهم $\mathrm{Ind}(A)$ را به سرعت در Mathematica محاسبه کنم (من از V8 استفاده می کنم). اجازه دهید به عنوان یک مثال بسیار ساده، $$A=\left(\begin{array}{rrrrrr} 1 & -1 & 0 & 0 & 0 & 0 \\\ -1 & 1 & 0 & 0 & 0 & 0 را در نظر بگیریم \\\ -1 & -1 & 1 & -1 & 0 & 0 \\\ -1 & -1 & -1 & 1 & 0 & 0 \\\ -1 & -1 & -1 & 0 & 2 & -1 \\\ -1 & -1 & 0 & -1 & -1 & 2 \end{array}\right) $$ پس واضح است که $\mathrm{Ind}(A)=2 $. برای محاسبه این در _Mathematica_، از Solve[MatrixRank[MatrixPower[A, k + 1]] == MatrixRank[MatrixPower[A, k]] && k > 0، k، اعداد صحیح] استفاده کردم، اما متأسفانه نمیتوانم نتیجه را دریافت کنم. اگر کسی بتواند راهی برای محاسبه $\mathrm{Ind}(A)$ برای ماتریس های تصادفی به اندازه $n\times n=200\times 200$ در _Mathematica_ طراحی کند، سپاسگزار خواهم بود.
|
چگونه شاخص یک ماتریس مربع را در Mathematica به سرعت پیدا کنیم؟
|
20945
|
من سعی میکنم یک کره سهبعدی ساده و تقریباً شفاف با شبکهای ایجاد کنم که اگر روی سطح جلویی قرار داشته باشند (یعنی اگر مستقیماً قابل مشاهده باشند) از خطوط یکپارچه و اگر آن خطوط در پشت صفحه باشند از خطوط شکسته ساخته شده است. کره (یعنی مستقیما قابل مشاهده نیست). من نمی توانم راه آسانی برای انجام آن بدون محاسبه صریح این که چه بخشی از کره به طور مستقیم قابل مشاهده است، با توجه به دیدگاه، و کدام قسمت نیست، فکر کنم... آیا نظری دارید؟
|
مش بریده پشت جسم سه بعدی
|
22
|
وقتی از «RegionPlot» برای رسم منطقه بین دو تابع استفاده میکنم، شکافهای عجیبی در شکل به دست میآورم. آیا راهی برای جلوگیری از این اتفاق وجود دارد؟ * * * برای مثال RegionPlot[x^2 < y && y < x^4, {x, -3, 3}, {y, 0, 3}] نتیجه عجیب زیر را ایجاد می کند: ![توضیح تصویر را اینجا وارد کنید] (http://i.stack.imgur.com/u6MvY.png)
|
RegionPlot در حال تولید شکاف های فرد است، حتی برای توابع ساده. آیا گزینه ای برای جلوگیری از این امر وجود دارد؟
|
31768
|
من فهرستی از اجزای ریختشناسی $m$، مجموعهای از رئوس برای یک polytope $P$ (در مختصات اعداد واقعی) دارم، و میخواهم بتوانم فهرستی از اجزای ریختشناسی $m'$ را محاسبه کنم که در هر جایی با هم تداخل دارند. مساحت $P$. من می توانم این کار را با تقریب هر پیکسل به عنوان یک نقطه، و محاسبه یک عدد سیم پیچی برای این نقاط با توجه به $P$ انجام دهم تا تعیین کنم که آیا آنها در ناحیه چند ضلعی قرار دارند یا خیر. با این حال، این به سختی یک استراتژی کارآمد است، و آنطور که من می خواهم دقیق نیست. امید من این است که طرحی داشته باشم که تشخیص دهد آیا چند ضلعی از هر منطقه پیکسل روشن مربعی عبور می کند یا خیر. آیا راه هوشمندانه ای برای انجام این کار وجود دارد که خیلی سریع کار کند؟
|
تعیین کارآمد اینکه آیا یک جزء مورفولوژیکی با چند ضلعی با رئوس در مختصات اعداد واقعی همپوشانی دارد یا خیر
|
15132
|
من رفتار عجیبی را در «جعبه تأیید» با «ظاهر» تجربه میکنم: جدول[Checkbox[Appearance -> a], {a, {Tiny, Small, Medium, Large}}] (کپی شده از فایل راهنما) نمیدهد من هر گونه تفاوت در اندازه اسکرین شات:  «CheckboxBar» رفتار مشابهی دارد. به نظر می رسد _Mathematica_ تنظیمات ظاهر را نادیده می گیرد. من mma 8.0.4.0 را روی اوبونتو 12.10 (64 بیتی) اجرا می کنم. **سوال: آیا این یک اشکال است یا فقط یک ویژگی غیر موجود اما با این وجود مستند است؟**
|
ظاهر در Checkbox کار نمی کند
|
26994
|
از پاسخ عالی آقای جادوگر، من می خواهم یاد بگیرم که چگونه PlotLegends مرتبط با مقیاس را نیز پیاده سازی کنم. در اینجا سادهترین مثال با PlotLegends است که به نظر مقیاسپذیر نیست: داده = {{{2، 4، 5، 4}، {3، 3، 7، 2}، {7، 2، 6، 5}، {7، 4، 8، 2}}، {{2، 1، 7، 9}، {3، 2، 1، 8}، {3، 3، 9، 7}، {0، 9، 7، 9}}، {{2، 2، 9، 0}، {5، 7، 0، 9}، {6، 9، 1، 9}، {5، 3، 8، 8}}}; جدول[ListDensityPlot[Rescale[data[[i]], {0, 9}], ColorFunctionScaling -> False, Mesh -> All, ColorFunction -> TemperatureMap, PlotLegends -> Automatic], {i, 1, 4} ] افسانه اول مقیاسی متفاوت از سه افسانه دیگر را نشان می دهد.
|
مقیاس رنگ ثابت در نمودارهای چگالی چندگانه با مقیاس Fixed PlotLegends
|
23506
|
همانطور که در زیر نشان داده شده است، می خواهم دو تصویر را برای ایجاد یک فراخوان بزرگنمایی شده ترکیب کنم.  طرح سمت راست نسخه بزرگنمایی شده ناحیه کادر سمت چپ است. خطوط نقطه چین گوشه های جعبه مربوطه را به هم متصل می کنند. مایلم بتوانم مکان و اندازه صفحه بزرگنمایی را تغییر دهم (نقشه سمت راست) و همچنین اینکه کدام خطوط نقطه چین نشان داده شده است. این کدی است که برای ساختن نمودارها استفاده کردم: bigplot = ContourPlot[x^2 - y^2 == 1/10000, {x, -1, 1}, {y, -1, 1}, ContourStyle -> Directive [قرمز، ضخیم]، قاب -> هیچ کدام]؛ xrange = {-1/10، 1/10}; yrange = {-1/10، 1/10}; rect = گرافیک[{EdgeForm[Directive[Black, Thick]], Opacity[0], Rectangle[Sequence @@ Transpose[{xrange, yrange}]]}]; ترکیبی = نمایش[bigplot, rect] zoomedplot = ContourPlot[x^2 - y^2 == 1/10000, {x, xrange[[1]], xrange[[2]]}, {y, yrange[[1 ]]، yrange[[2]]}، ContourStyle -> Directive[قرمز، ضخیم]، FrameTicks -> هیچ، PlotRangePadding -> هیچ کدام] من فکر می کنم یک راه حل از «Inset» استفاده می کند. با این حال، من نمی دانم که آرگومان _pos_ چگونه کار می کند.
|
ترکیب دو طرح برای ایجاد یک پیام بزرگنمایی شده
|
45023
|
من سعی می کنم سهم یک حلقه را به جرم هیگز محاسبه کنم، و انتگرال یک حلقه تا حدودی دشوار است. تصمیم گرفتم تلاش کنم و Mathematica را وادار به انجام آن کنم تا ببینم آیا پاسخ می تواند من را در جهت درست راهنمایی کند. من وارد کردم، ادغام [(k^(d - 1)*(k^2 + p*k + m^2))/(((k - (x - 1) p)^2 + p^2 (x - x^2 - 1))^2)، {k, 0, Infinity}] که در آن متغیر ادغام $k$ است و بقیه ثابت هستند. Mathematica خروجی شد،  یعنی به سادگی انتگرال را نوشت و حتی سعی نکرد آن را محاسبه کند. آیا کسی می تواند به من بگوید که چرا اینگونه رفتار کرد؟ آیا با انتگرال های دیگر در گذشته اتفاق افتاده است؟ چگونه می توانم آن را وادار به اجرای انتگرال کنم (اگر می تواند)؟ حتی پیغام خطا هم نداد. PS: لطفاً برای ویرایش/بهبود برچسبها احساس راحتی کنید، نزدیکترین چیزی که به یکپارچهسازی یافتم «ادغام عددی» بود.
|
انتگرال های حلقه ای (نظریه میدان کوانتومی)
|
42973
|
من این لیست را برای مثال {1،7،8،10} دارم. و یک لیست دوم که همیشه کوچکتر یا برابر با لیست اول است، بگویید «{10،7}». چگونه می توانم موقعیت عناصر لیست دوم را در لیست اول پیدا کنم: پاسخ به مثال بالا {2،4} است. اما من پاسخ را به این شکل میخواهم: «{0،1،0،1}» که به طور ضمنی «{2،4}» میدهد.
|
انتخاب سریعترین راه برای یافتن موقعیت
|
33050
|
من در حال حاضر یک لیست بزرگ را مدیریت می کنم که ابعاد زیر را دارد: `{6, 3, 4, 2, 2, 1, 8}` که در آن آخرین عدد `8` تعدادی معادله را در هر فهرست فرعی نشان می دهد. اگر حل را در سطح 7 Ssols = Map[Flatten[Solve[#, vars]] &,SSEquations, {7}] اعمال کنم، فهرستی دریافت می کنم که در آن ابعاد[Ssols] Dimensions[Ssols[[[1]]] > { 1} > {6، 3، 4، 2، 2، 1}، بنابراین تا به حال به نظر خوب می رسد، حتی اگر من این بسته بندی را که با فهرست دیگری ارائه می شود درک نکنم حاوی قبلی اما بعد همه چیز پیچیده می شود SCSystem = Outer[# && #2 && #3 && #4 && #5 &, Eq1, Eq4, Eq5, Eq6, Eq8, {2}] /.SCEq1 /. SCEq4 /. SCEq5 /. SCEq6 /. SCEq8 // MatrixForm; ابعاد[SCSystem[[1]]] > {6, 3, 4, 2, 2, 1} که در آن: `EqX = {IX,IIX, etc}` و `SCEqX ={IX->a+b<c, و غیره}» یا نابرابریهای مشابه حالا اگر یک «FullSimplify» را اعمال کنم تا بفهمم کدام یک از این مجموعه نابرابریها «درست» است و کدام یک نیست، و همچنین دریافت یک شکل ساده شده از مجموعه نابرابریها SCsols = ParallelMap[FullSimplify[#] &, SCSystem, {7}] //MatrixForm چیز بسیار عجیبی دریافت میکنم ابعاد[SCsols[[1]]] ابعاد[SCsols[[[1, 1] ]]] > {1} > {6، 3، 4، 2، 2، 1} چگونه این امکان وجود دارد؟ آیا پیشنهادی دارید؟ و علاوه بر این، من می خواهم برای هر سطح 6 از Ssols مقدار مربوطه را در SCsols جایگزین کنم و فکر کردم به روش زیر انجام دهم: SCsolsSub = Parallelize[Outer[#1 /. #2 &, SCsols, Ssols],{6}] // MatrixForm اما احتمالاً کار نمیکند زیرا این دو فهرست ابعاد یکسانی ندارند.
|
مشکل با List Dimension Outer Map
|
26619
|
من یک تابع در _Mathematica_ برای پردازش یک رشته از پیش تولید شده تعریف کردم. به طور خاص، میخواهم بخشهایی از کدهای C تولید شده از MMA را پردازش کنم. اساساً کاری که تابع من انجام می دهد این است که تابع pow را در C گسترش می دهد، بنابراین شامل یافتن یک الگوی رشته و جایگزینی آن است. می دانم که استفاده از MMA بهترین راه برای حل این مشکل نیست، اما متأسفانه زبانی که بیشتر با آن آشنا هستم MMA است... به هر حال، عملکرد من این است: ExpandPowInCode[code_] := StringReplace[code, Shortest[pow( ~~ x__ ~~ , ~~ y__ ~~ )] -> If[StringMatchQ[x, ___ ~~ + ~~ __] || StringMatchQ[x، ___ ~~ - ~~ __]، Nest[StringJoin[( <> ToString[x] <> )، * ~~ #] &، ( <> ToString[ x] <> )، ToExpression[y، InputForm] - 1]، Nest[StringJoin[x، * ~~ #] و، x، ToExpression[y, InputForm] - 1]]] همانطور که انتظار داشتم کار می کند، به عنوان مثال، pow(x,2) را به x*x گسترش می دهد. شرط «اگر» هنگام برخورد با علامت مثبت/منفی در اولین آرگومان «pow» کمک خواهد کرد. برای مثال، ExpandPowInCode[pow(a x+b,3)] > `(a x+b)*(a x+b)*(a x+b)` با این حال، در اولین باری که اجرا کردم 'ExpandPowInCode'، من همیشه پیام های خطای زیر را دریافت می کنم: > `StringMatchQ::strse: رشته یا لیست رشته های مورد انتظار در موقعیت 1 در > StringMatchQ[x,___~~+~~__]. >>` > > `StringMatchQ::strse: رشته یا لیست رشته های مورد انتظار در موقعیت 1 در > StringMatchQ[x,___~~-~~__]. >>` اگرچه 'ExpandPowInCode' هنوز نتیجه صحیح را به من می دهد، ظاهر پیام های خطا واقعا آزاردهنده بود... علاوه بر این، زمانی که بعداً عملکرد را دوباره اجرا کردم، پیام های خطا دیگر به نظر نمی رسید که گویی همه چیز درست است. آیا کسی تا به حال با این وضعیت عجیب روبرو شده است؟
|
جستجو و جایگزینی الگوی رشته - کار می کند، اما فقط اولین باری که فراخوانی می شود، پیام های خطا تولید می کند
|
31764
|
من یک نمودار پارامتری دوبعدی مانند زیر دارم: ParametricPlot[{Sin[t], Cos[t]}, {t, 0, 2 \[Pi]}, Frame -> True, AxesLabel -> {x, y}, AxesStyle -> Arrowheads[0.04]، PlotRangePadding -> 0.2 ]  اما من میخواهم محورها برچسبهای «x, y» در کنار نوک پیکانها قرار گیرند (یعنی «y» سمت چپ نوک پیکان عمودی و «x» درست زیر افقی). از آنجایی که نمی توانم از قاب به عنوان جایگزینی برای محورها استفاده کنم (چون محورها در وسط هستند، نه در لبه)، معتقدم نمی توانم از رویکرد پیشنهادی در این سوال استفاده کنم. چگونه می توانستم به این امر برسم؟
|
برچسب های موقعیت محورها
|
7149
|
من از برخی از محاسبات تکراری برای محاسبه انتشار موج با کمک NestList استفاده می کنم. من باید از یک اندازه گام کوچک برای تکرار استفاده کنم تا دقت را تضمین کنم، که منجر به داده های بیش از حد (به عنوان مثال، 10^6 امتیاز) برای ترسیم بیشتر می شود، و نتایج حافظه زیادی را مصرف می کند. آیا راه هوشمندانه ای برای کنار آمدن با آن وجود دارد؟ من قصد استفاده از حلقه ها را نداشتم. این یک مثال ساده است: NestList[Sin, 1, 10^6] یکی از ایدههای من استفاده از «Sow» و «Reap» است. اما من هیچ ایده ای برای ادغام آنها با NestList یا Nest ندارم.
|
نحوه نگهداری برخی از نتایج NestList
|
8500
|
**توجه: این در نسخه 9 ثابت شده است.** * * * وقتی من انتگرال دوگانه را در _Mathematica_ انجام می دهم، Integrate[(x (1 - x))^z (y (1 - y))^z، {x , 0, 1}, {y, 0, 1}] که باید $$B(z+1,z+1)^2 = \frac{\Gamma(z+1)^4}{\Gamma\left(2(z+1)\right)^2}$$ که در آن $B(x,y)$ تابع بتا و $\Gamma است (z)$ تابع گاما است زیرا انتگرال حاصلضرب دو تابع بتا است، من در عوض این نسبت توابع گاما را _برابر ضریب اضافی $(-1)^{2z}$_ میگیرم. اینجا چه خبر است؟ برای عجیبتر شدن موضوع، اگر به جای استفاده از دو فراخوانی تودرتو برای ادغام، انتگرال را انجام دهم (یکی برای ادغام $x$ و دیگری برای ادغام $y$)، نسبت توابع گاما را بدون فاکتور اضافی نادرست دریافت میکنم.
|
عوامل اضافی هنگام ارزیابی انتگرال های اویلر ظاهر می شوند
|
40929
|
من سعی می کنم مقدار یک نمایشگر لغزنده عمودی را در کنار فلش نشانگر برای یک لغزنده عمودی داشته باشم. با این حال، تلاش من کمی اشتباه است. مختصات به کل قاب لغزنده عمودی (و نه مختصات) مقیاس می شوند، بنابراین در مقادیر حداقل و حداکثر، محل برچسب کمی خاموش است. چگونه می توانم این کار را به درستی انجام دهم؟ وقتی از Scaled استفاده نمیکنم، برچسب از نوار لغزنده عمودی فاصله میگیرد، اما وقتی از آن استفاده میکنم، به مقادیر اشتباه تغییر میکند. کد: Manipulate[ Grid[{ { Style[ Sample , 12, Bold, underlined]}, {VerticalGauge[length, {0, 100}, GaugeFaceStyle -> LightGray, GaugeLabels -> Placed[Automatic, Scaled[{0, length/100}]] ] } }، Alignment -> Center]، {length, 0, 100} ] 
|
موقعیت صحیح یک برچسب را روی یک گیج عمودی بدست آورید
|
42540
|
من از Mathematica 9 و عملکرد سیستم های کنترل آن استفاده می کنم. من منابع را به طور گسترده جستجو کرده ام اما به نظر نمی رسد نمونه ای از تخمین پارامترهای مدل فضای حالت پیدا کنم. همه مثالها مدلهایی را نشان میدهند که قبلاً پارامتری شدهاند یا زمانی که پارامترهای نمادین به آنها داده میشود، شبیهسازی نشدهاند. بنابراین سوال من این است که آیا توابع داخلی وجود دارد که پارامترهای مدل فضای حالت (از جمله ماتریسهای کوواریانس برای ورودیها و اندازهگیریهای تصادفی) را تخمین بزند؟ اگر در حال حاضر هیچ کدام وجود نداشته باشد، ممکن است میتوانید دستورالعملهایی در مورد اجرای چنین رویههایی به من بدهید؟ **مشکل مثال** اجازه دهید مثالی از مسئله را ارائه کنم که از آن قرض خواهم گرفت (Zivot و همکاران، 2003): > هاروی (1985) و کلارک (1987) جایگزینی برای BN > تجزیه یک I(1) ارائه می دهند. سری های زمانی با رانش به مؤلفه های دائمی و > گذرا بر اساس مولفه های مشاهده نشده سری های زمانی ساختاری > مدل ها. به عنوان مثال، مدل کلارک برای لگاریتم طبیعی پس از جنگ واقعی > تولید ناخالص داخلی، روند را به صورت یک پیاده روی تصادفی خالص، و چرخه را به عنوان یک فرآیند ثابت > AR(2) مشخص می کند: > > $y_t=\tau_t+c_t$ > > $\ tau_t=\mu+\tau_{t-1}+v_t$ > > $c_t=\phi_1 c_{t-1}+\phi_2 c_{t-2}+w_t$ اکنون میخواهم این مثال را در Mathematica تخمین بزنم. ابتدا داده ها را دریافت می کنم: gdp = Differences[Log[CountryData[Russia, {GDP، {1999، 2013}}][[All,2]]]] سپس یک مدل فضای حالت را به صورت زیر تنظیم می کنم: معادله = {y[t] == c[t] + τ[t]، c[t + 1] == α c[t] + β c[t - 1]، τ[t + 1] == μ + τ[t]} StateSpaceModel[eq, {{y[t], 0}, {c[t], 0}, {τ[t], 0}}, {} , {y[t]}, t] پس برای تخمین پارامترها با داده ها چه کاری انجام دهم؟ 1. Zivot, E., Wang, J., Koopman, S.J. (2004) مدل سازی فضای ایالتی در اقتصاد کلان و امور مالی با استفاده از SsfPack برای S+FinMetrics
|
برآورد پارامترهای مدل فضای حالت
|
8058
|
برای مقدار کمی پیشینه، من در حال حاضر روی یک پروژه تحقیقاتی در مقطع کارشناسی در هندسه ترکیبی کار می کنم و در حال کار بر روی یک تحلیل موردی برای جاسازی 2-مجموعه های کروی ساده در $\mathbb{S}^2$ و بررسی ویژگی های آنها هستم. همانطور که آنها به چند کره در بسته بندی های کروی دلخواه مربوط می شوند. اگر معنی نداشت، مشکلی نیست. من می خواهم نشان دهم که جوابی برای معادله وجود ندارد: a + b + c + d + e + f + g + h + i == 16 π - 33 ArcCos[1/3] - ω که در آن ω = π - 4 ArcCos[1/3] + 2 ArcCos[(2 (1/2 + 1/8 (-1 - 3 Cos[4 ArcCos[1/3]])))/Sqrt[ 3 (1 - 1/16 (1 + 3 Cos[4 ArcCos[1/3]])^2)]] با مقداری کران در $a,b,c ,d,e,f,g,h,i$. من سعی کردم این را به صورت زیر در Mathematica وارد کنم (با $\omega$ تعریف شده در دستور قبلی) FindInstance[a + b + c + d + e + f + g + h + i == 16 π - 33 ArcCos[1/ 3] - ω && ArcCos[1/3] < a < 2 π - ArcCos[1/3] && ArcCos[1/3] <b < 2 π - ArcCos[1/3] && ArcCos[1/3] < c < 2 π - ArcCos[1/3] && ArcCos[1/3] < d < 2 π - ArcCos[1/3] && ArcCos[ 1/3] < e < 2 π - ArcCos[1/3] && ArcCos[1/3] < f < 2 π - ArcCos[1/3] && ArcCos[1/3] < g < 2 π - ArcCos[1/3] && ArcCos[1/3] < h < 2 π - ArcCos[1/3] && ArcCos[1/3 ] < i < 2 π - ArcCos[1/3]، {a، b، c، d، e، f، g، h، i}، Reals ] ورودی «{}» را برمیگرداند که به این معنی است که _Mathematica_ نتوانست هیچ راهحلی پیدا کند. این یک چیز بسیار خوب برای من است، اما چگونه می توانم این واقعیت را رسمی کنم که هیچ راه حل دیگری به جز Mathematica نتوانست هیچ راه حلی را با استفاده از دستور FindInstance پیدا کند وجود ندارد؟
|
استفاده از FindInstance برای اثبات عدم وجود راه حل
|
3422
|
> **تکراری احتمالی:** > چرا MatrixForm بر محاسبات تأثیر می گذارد؟ من یک ضرب ماتریسی انجام می دهم، اما خروجی مورد نظر را نمی گیرم. من ضرب ماتریس $A^{-1}B$ را از $Ax=B$ زیر انجام می دهم. با ضرب یک ماتریس مربع در بردار ستون، انتظار میرود که یک بردار ستونی به دست بیاورم: $4\times 4 \cdot 4\times 1=4\ برابر 1$ بردار. وقتی این کار را انجام میدهم، هسته نشان میدهد که $A^{-1}$ چیست و $B$ چیست. کد زیر کاری است که من انجام دادم. a = {{1، 0، 1، 0}، {2، 1، 1، 1}، {1، 2، 1، 0}، {0، 1، 1، 1}}؛ inv = معکوس[a]; b = MatrixForm@{0}، {0}، {0}، {1}}؛ soln = inv.b  به نظر می رسد مشکل یا قطعه کوچکی که ممکن است در اینجا برای ساده سازی کامل از قلم افتاده باشد چیست؟
|
ضرب ماتریس شامل MatrixForm
|
26336
|
من در تعجبم که چگونه می توان تشخیص و برازش چند پیک را در Mathematica پیاده سازی کرد. در زیر نمونه ای از برازش داده ها با استفاده از سه پیک (مانند داده ~ peak1 + peak2 + peak3) آورده شده است.  مدل پیک داده شده و ثابت شده است (همه پیک ها با یک مدل برازش می شوند)، اما شکل خاص آن ( که ورودی خواهد بود) می تواند Gaussian یا Lorentzian یا برخی دیگر از توابع سفارشی شده باشد. تعداد پیک ها ناشناخته است و باید به طور خودکار شناسایی شوند و مدل برازش نیز باید بر اساس آن ساخته شود. آیا تابع Mathematica وجود دارد که بتواند به سادگی این کار را انجام دهد؟ یا اگر کسی می تواند ایده ای در مورد نحوه انجام اتصال چند قله با استفاده از Mathematica ارائه دهد. (من از برازش توابع مانند «FindFit»، «NonlinearModelFit» و غیره آگاه هستم، بنابراین سؤال من بیشتر در مورد چگونگی ساخت مدل و تخمین پارامترهای اولیه برای ورودی توابع برازش است.) * * * من انتظار چیزی شبیه به آن را دارم. این: PeakFit[data_, pfun_, x_]:=... که در آن 'داده' فهرستی از نقاطی مانند «{{x1_,y1_}..}»، «x_» متغیر مورد استفاده را مشخص میکند و تابع پیک «pfun» یک تابع خالص است که سه پارامتر اول آن ارتفاع قله، عرض قله و موقعیت مرکزی را کنترل میکنند. ، و پارامترهای (اختیاری) باقی مانده برای کنترل بیشتر شکل قله هستند. برای مثال، یک مدل گاوسی ممکن است به صورت pfun = تابع[{x}، #1 Exp[-(x - #3)^2/(2 #2^2)]] توصیف شود. با توجه به دادهها و تابع پیک، آرزو میکنم «PeakFit» یک شی «FittedModel» حاوی مدل بهدستآمده مانند «pfun[A_,w_,xc_][x]+...» را برگرداند.
|
چگونه فیتینگ چند پیک را انجام دهیم؟
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.