_id
stringlengths 1
5
| text
stringlengths 0
5.25k
| title
stringlengths 0
162
|
|---|---|---|
40593
|
برای شروع، من شرایطی دارم که در آن مقداری ماتریس دارم، به عنوان مثال $$ A=\left[ \begin{matrix} 4&2&2&3&3\\\ 2&3&1&2&3\\\ 3&0&4&0&4\\\ 1&4&1&1&2\\\ 1&3&4&3&3\\\ matrix} \right] $$ و من میخواهم بشمارم چند عنصر مجاور وجود دارد. عناصر مجاور می توانند بالا، پایین، چپ یا راست باشند. برای معتبر بودن یک جفت، اعداد باید یک مقدار داشته باشند. برای مثال $\left(A_{1,2},A_{1,3}\right)$ یک جفت معتبر است زیرا هر دو $2$ هستند و در کنار یکدیگر قرار دارند. من به راهی برای شمارش جفتهای عناصر مجاور تعریفشده در ماتریسی به اندازه $n$ نیاز دارم. به عنوان مثال $$ \left[ \begin{matrix} 2&2&3\\\ 3&2&3\\\ 2&1&1 \end{matrix} \right] $$ در این ماتریس 4 جفت وجود دارد. من به این فکر کردم که ماتریس را به نوعی نمودار با رئوس وزن دار تبدیل کنم، اما هیچ سرنخی از انجام این کار نداشتم. پس از آن آن را به موضوع شمارش کمان تبدیل می کرد. بنابراین چگونه میتوان تابعی را تولید کرد که یک ماتریس را میگیرد و تعداد جفتهای (طبق تعریف من) موجود در آن را بیرون میدهد؟ من مطمئن نیستم که این را به درستی تگ کرده ام یا نه.
|
شمارش عناصر مجاور در یک ماتریس؟
|
48876
|
در نوت بوکم Open Sans (یک فونت رایگان) به عنوان فونت متنی و Consolas (یک فونت پولی) به عنوان فونت کد دارم. این فونت ها در شیوه نامه نوت بوک من کدگذاری شده اند. سوال من این است: اگر من یک نسخه از نوت بوک خود را برای کسی بفرستم، آیا با آن فونت ها رندر می شود یا به فونت های پیش فرض Mathematica تبدیل می شوند (IIRC Arial و Courier - yuck!)؟
|
آیا فونت های سفارشی در نوت بوک من منتقل می شود؟
|
35075
|
من باید بر اساس تابعی که از نظر محاسباتی گران است (چند دقیقه در هر نقطه) چند نمودار سطحی ایجاد کنم. این تابع دارای چند برش شاخه است. دستور «Plot3D» کار نمیکند زیرا خیلی طول میکشد -- هرگز با وضوح قابل قبولی تمام نمیشود. من می توانم نقاط داده کافی (در طول یک یا سه روز) را دریافت کنم، آنها را در یک ماتریس قرار دهم و از «ListPlot3D» برای تولید یک نمودار استفاده کنم. اما نمیدانم چگونه میتوان _Mathematica_ را برش شاخه را تشخیص داد و دو طرف را در ناپیوستگی به هم وصل نکرد.
|
چگونه می توانم یک برش شاخه در یک طرح سطحی بر اساس ListPlot3D ایجاد کنم؟
|
25699
|
من یک تابع NDSolve بسیار کوچک دارم که در نهایت با ضرایب قابل دستکاری (توسط لغزنده) تزئین کردم، که نمودار را در زمان واقعی تغییر می دهد. با این حال، من از معادلات ساختگی برای اطمینان از اینکه میتوانم سیستمی را که میخواهم راهاندازی کنم، استفاده کردم، که همانطور که میبینید با کپی پیست کردن ساده آن را دارم: Manipulate[ Plot[ Evaluate[{a[t]، b[t]، c[ t]} /. NDSحل[ {a'[t] == -k1f*a[t] + k1r*b[t], b'[t] == k1f*a[t] - k1r*b[t] - k2f*b[ t]، c'[t] == k2f*b[t]، a[0] == a0، b[0] == 0.0، c[0] == 0.0}، {a، b، c}، {t، 0، 1500}، MaxSteps -> 1000، AccuracyGoal -> 10]]، {t، 0، 1500}، PlotRange -> {{0، 1500}، {0، 0.11}}، AxesLabel -> {Time (seconds), Concentration}، PlotStyle -> {{قرمز، ضخامت[0.008]}، {سبز، ضخامت[0.008]}، {آبی، ضخامت[0.008]}}]، {{k1f، 0.01، زیرنویس[k، 1]}، 0، 0.02} , {{k1r, 0.01, subscript[k, -1]}, 0, 0.02}، {{k2f، 0.01، زیرنویس[k، 2]}، 0، 0.02}، {{a0، 0.1، زیرنویس[a، init]}، 0، 0.2}] تنها چیزی که میخواهم تغییر نام معادلات است «(a'[t]، b'[t]، c'[t])» در اولین آرگومان «NDSolve» به یک نام مستعار، eqns، برای ساده کردن نگاه کردن به آنها در حالی که آنها معادلات 3 ساختگی نیستند، بلکه معادلات 150 واقعی من هستند. اما «eqns = {a'[t] == -k1f*a[t] + k1r*b[t]، ...» همانطور که در اولین آرگومان «NDSolve» در بالا انجام میشود، به دنبال آن «NDSolve[z» ,{a, b, c}, etc.] تعداد مسخره ای از خطاها را برمی گرداند. کجا دارم اشتباه می کنم؟ _**پاسخ داده شد!_** برای کسانی از شما که هنوز پس از خواندن پاسخ سوال اصلی (پیوند شده در بالا) سردرگم هستید، لطفاً نظرات را برای پاسخ کوتاه در مورد چگونگی پرداختن به سناریوی من به طور خاص مشاهده کنید.
|
خلاصه کردن لیست معادلات در NDSolve، دستکاری
|
21174
|
من اغلب با موقعیتی مواجه می شوم که تابعی از دو متغیر واقعی تعریف شده است، به عنوان مثال: f[x_, y_] := 9 - x^2 - y^2 اما پس از آن باید به f نه فقط دو عدد بلکه به جای یک جفت، به عنوان مثال، یک لیست 2 عنصری، به عنوان مثال: p = {3, 4}; f[p] چگونه میتوان این کار را به سادگی انجام داد -- _ بدون_ نیاز به ارائه تعریف جداگانه f[{x_, y_}] := f[x, y] سادهلوحانه من قبلاً انتظار داشتم که موارد زیر کار کنند: f[Sequence[ p]] اما اینطور نیست. با این حال، کار این است: f[Sequence @@ p] آیا تکنیکهای سادهتری وجود دارد؟ من این را به عنوان یک مدافع برای کاربران نسبتاً جدید _Mathematica_ مطرح می کنم، زیرا فکر می کنم «Sequence» به همراه «Apply» برای آنها بسیار پیچیده است! توجه: علت اصلی «سوء استفاده از علامت گذاری» در ریاضیات است، که در آن «تابع دو متغیر واقعی» در واقع تابعی از جفت های مرتب شده واقعی است، اما علامت $f(x, y)$ آن را مبهم می کند.
|
چگونه f[{x,y}] را به عنوان f[x,y] ارزیابی کنیم؟
|
6415
|
من سعی می کنم از «Sow»/«Reap» برای جایگزینی «Append» در کدم استفاده کنم. مشکل این است که من باید تگ ها را در کد خود تعریف کنم، اما انجام این کار نتایج دلخواه را به دست نمی آورد. یک نسخه ساده شده از کد من Clear[tag] است. درو[tag = {a,b}; Sow[1, a];Sow[2,b];, tag] با این حال، اگر من برچسب خود را خارج از Reap تعریف کنم، آنگاه کار می کند Clear[tag]; برچسب = {a,b}; Reap[Sow[1, a];Sow[2,b];, tag] آیا نظری دارید که چگونه می توانم برچسب ها را در کد خود تعریف کنم؟
|
تعریف برچسب ها در Reap
|
39872
|
c1[n_] := 1/2/Pi ادغام[Sign[x] Exp[-I n x]، {x، -Pi، Pi}]; c2[n_] = ساده کردن[c1[n]، فرضیات -> عنصر[n، اعداد صحیح]]؛ c[n_] := اگر[n == 0، c1[0] = 0]; f5[x_] = جمع[c[k] Exp[I k x], {k, -10, 10}]; Plot[{f5[x], Sign[x]}, {x, -Pi, Pi}] من سعی میکنم تابع $Sign[x]$ و سری: $\displaystyle\sum_{n=-\ را ترسیم کنم infty}^\infty \dfrac{i(-1)^n - i}{n\pi}e^{inx} $ (که باید پاسخ انتگرال موجود در کد باشد) در همان نمودار، اما به نظر نمی رسد که آن را به کار بیاندازم. هیچ خطایی نشان نمی دهد، فقط یک نمودار خالی است.
|
نمودار سری به درستی نمایش داده نمی شود (سری فوریه)
|
4454
|
من قبلاً سؤالاتی مانند بهترین معادل منبع باز برای Mathematica چیست؟ را دیده ام، اما آن سوال خاص (و به طور کلی آن خط تحقیق) بیشتر به سیستم جبر رایانه ای اهمیت می دهد و کمتر به زبان اصلی و آن اهمیت می دهد. ویژگی های منحصر به فرد و قدرتمند علاقه من به Mathematica از زاویه کمی متفاوت است - یعنی، من مقدار زیادی ارزش در قدرت و انعطاف زبانی که Mathematica پیاده سازی می کند، می یابم (من آن را به عنوان یک نحو با ظاهر کمی ترسناک برای Lisp با برخی بسیار جدید می دانم. اضافاتی مانند سیستم تطبیق الگوی قدرتمند). **آیا پروژههایی وجود دارند که به جای تمرکز بر سیستم جبر رایانهای، تلاشی هماهنگ برای ساختن یک اثر ریاضی به زبان انجام داده باشند؟** ریاضیات نزدیکترین پروژهای است که تاکنون پیدا کردهام (از آنجایی که پیدا کرده در واقع، سعی کنید تا جایی که می توانید به نحو Mathematica وفادار بمانید)، اما حتی خود را به عنوان یک سیستم جبر رایانه ای مطرح می کند. و در پایتون نوشته شده بود که به خودی خود بد نیست، اما خود را طوری تنظیم می کند که برای کارهای محاسباتی فشرده به سرعت Mathematica نباشد. به نظر من تحقیقات Wolfram واقعاً از داشتن یک جامعه برنامه نویس حتی بزرگتر در اطراف Mathematica به عنوان یک زبان و پلت فرم توسعه دهنده سود زیادی می برد، زیرا بسته های بیشتری برای حل مشکلات برنامه نویسی خارج از قفسه (دقیقاً مانند هر برنامه نویسی دیگری) تولید می شود. زبان). اجرای باز (یا حداقل رایگان در دسترس) زبان برنامه نویسی اصلی حتی سس مخفی آنها را رقیق نمی کند، که من می گویم اساساً در پایه قوانین و الگوریتم های ریاضی Mathematica نهفته است، در ابزارهای محاسباتی علمی که آنها در یک مجموعه قرار داده اند. بسته عظیم و گسترده، و به تجربه بسیار خوب یکپارچه نوت بوک که آنها برای پیشی گرفتن از هر نوع پروژه منبع باز مشکلی ندارند.
|
آیا اجرای متن باز Mathematica-the-language وجود دارد؟
|
47069
|
بیایید با آنچه قبلاً در اینترنت پیدا کردم شروع کنیم: داده = {{10, 4, 3, 0, 8, 8, 10, 8, 9, 10}, {2, 1, 2, 15, 5, 8, 7 , 10, 9, 15}, {1, 4, 8, 1, 2, 8, 12, 10, 9, 15}}؛ ListLinePlot[Acumulate[data], Filling -> {1 -> {Axis, LightRed}, 2 -> {{1}, Light Orange}, 3 -> {{2}, LightBlue}}, PlotStyle -> {Red, Orange , آبی}] این نمودار یک نمودار انباشته مانند آنچه من می خواهم تولید می کند: ![توضیح تصویر را وارد کنید اینجا] (http://i.stack.imgur.com/23Wnu.png) اما دادههایی که من در اختیار دارم مستقیماً مانند این مثال قابل استفاده نیستند زیرا انباشتگی کار نمیکند مگر اینکه دادهها را به نحوی پردازش کنم. * * * فرض کنید دادهای که من دارم چیزی شبیه به این است: داده = { {1, 10}, {3, 94.94}, {5, 41.52}, {10, 15.25}, {100, 2.19} }, { {4، 2.35}، {8، 10.64}، {12، 90.28}، {36، 50.74} }، { {2، 11.55}، {10، 15.65}، {20، 41.81} }، { {1، 20.13}، {3، 57.44}، {5، 42.74}، {10، 3.59}، { 40، 2.05}، {100، 2.05} }، { {4، 13.74}، {20، 65.49}، {40، 112.62}، {80، 10.42} }}; اگر همه با یک «ListLinePlot» رسم شود، این چیزی است که به دست میآورم: ListLinePlot[Table[data[[i]], {i, 1, Length[data] - 1}], Filling -> Axis] جایی که هر خط محل اتصال نقاط برای هر مجموعه است..  من می خواهم به دست بیاورم یک نمودار انباشته دقیقاً با این خطوط. آیا می توانید به من کمک کنید تا به این نتیجه برسم؟ با احترام PS: اگر ممکن است جالب است هر دو مورد را ببینید که در آن مقادیر خارج از دامنه ها 0 کمک می کند یا در موردی که ما همچنان از همان ضریب زاویه ای برای مرزهایی مانند این تصویر استفاده می کنیم:  با توابع به هر حال = 0 اگر مقدار < 0 باشد :)
|
نمودار خط انباشته با داده های تکه تکه شده
|
23733
|
«FindShortestTour» و الگوریتمهای موجود در آن چگونه به صورت داخلی پیادهسازی میشوند؟ همچنین: آیا می توانم در حین ارزیابی به نوعی از نتایج افزایشی و در حال پیشرفت دسترسی داشته باشم؟ _(به عنوان مثال: PCB autoouting)_ 
|
FindShortestTour چگونه کار می کند؟
|
58244
|
به حداقل رساندن و حداکثر کردن تابع درون یابی قبلاً پرسیده شده و پاسخ داده شده است، برای مثال اینجا را ببینید. با این حال من رفتار عجیبی را مشاهده می کنم. خوب، من می توانم درک کنم که حدس نادرست Mathematica به دلیل چندین ماکسیما است، اما هنوز هم تعجب می کنم که نمی توانم نتیجه بهتری بگیرم. ## تولید تابع در نظر گرفته شده در اینجا نحوه دریافت تابع درون یابی «تتا[t]»: OmegaS = 1.32; امگاP = 1; l0 = 1; tmax = 100; eqn1[t_] = r''[t]/l0 - r[t]*theta'[t]^2/l0 + OmegaS^2*(r[t]/l0 - 1) - OmegaP^2*Cos[ تتا[t]]؛ eqn2[t_] = r[t]*theta''[t]/l0 + 2 r'[t]*theta'[t]/l0 + OmegaP^2*Sin[تتا[t]]; sol = NDSsolve[{eqn1[t] == 0، eqn2[t] == 0، r[0] == .9، r'[0] == 0، تتا[0] == 0.001، تتا[ 0] == 0}، {r، تتا}، {t، 0، tmax}][[1]]; تتا[t_] = تتا[t] /. sol این چیزی است که «تتا» به نظر می رسد: Plot[Theta[t], {t, 0, 100}, PlotRange -> All, AxesLabel -> {t, Theta(t)}]  ## تلاش برای شناسایی حداکثری که اکنون میخواهم حداکثر «تتا[t]» را پیدا کنم. برای $t\in[0,100]$. تأکید میکنم که اوج میتواند در [0,100] دلار باشد، بنابراین نمیتوانم حدس اولیه مربوطه را نشان دهم. من تمام راه حل های زیر را امتحان کردم که واضح است که نتیجه نادرستی می دهد: MaxValue[{Theta[t], 0 <= t <= tmax}, t] (* 0.243314 *) NMaxValue[{Theta[t], 0 <= t <= tmax}، t] (* 0.243314 *) FindMaximum[{Theta[t], 0 <= t <= tmax}، t] (* {0.000999881، {t -> 0.0146385}} *) حداکثر کردن[{Theta[t]، 0 <= t <= tmax}، t] (* {0.243314، {t -> 92.1206 }} *) NMaximize[{Theta[t], 0 <= t <= tmax}، t] (* {0.243314، {t -> 92.1206}} *) بهترین راه (بیظرافت) که برای تقریب حداکثر یافتم، brute-force است: حداکثر [جدول[Theta[i]، {i، 0، tmax, 0.001}]] (* 0.687071 *) ## سوال آیا می دانید: * چرا تلاش های من شکست بخورد؟ * راه خوبی برای یافتن حداکثر (جهانی!)؟
|
حداکثر مقدار تابع درون یابی را پیدا کنید - نتیجه بدیهی اشتباه است
|
15307
|
من می خواهم بدانم آیا راهی برای تایپ کردن عبارتی مانند زیر در Mathematica وجود دارد، $$\epsilon^{\mu \nu \lambda} f^{abc} A^a_\mu A^b_\nu A^c_ \lambda + g\epsilon^{\mu \nu \lambda} A^a_\mu \partial_\lambda A^a_\nu + \bar{\psi}(\gamma^\mu(\partial_\mu + gA^a_\mu T^a))\psi$$ (..شاخصهای مکرر جمع میشوند..) که در آن $g$ یک عدد است، $A^a_\mu$ را می توان به عنوان ماتریس هایی با $a,b,c = {1,2,3,..,N}$ برای برخی $N$ و $\mu، \nu در نظر گرفت. ، \lambda = \\{ 0,1,2\\}$. بنابراین $\partial_\mu$ مشتقات جزئی به صورت $\partial_\mu = \frac{\partial}{\partial x^\mu}$ هستند. $f^{abc}$ مجموعهای از اعداد بسته به مقادیر a،b و c است و در آن کاملاً چرخهای و ضد متقارن است. $\epsilon^{\mu \nu \lambda}$ در صورتی که هر دو یا بیشتر از شاخصهای آن مساوی باشند به 0$ ارزیابی میشود و بسته به اینکه سه ورودی مجزا به ترتیب چرخهای یا ضد چرخهای باشند به 1 یا -1 ارزیابی میشود. $\psi$ نیز باید به عنوان یک ماتریس $\psi^a_i$ در نظر گرفته شود که $i,j = \\{0,1,2\\}$. $\gamma^\mu$ مجموعه ای از ماتریس های $3\ برابر 3$ هستند. هر یک از $T^a$ یک ماتریس $N \times N$ است. سپس عبارات مربوط به $\psi$ وقتی گسترش مییابد، به نظر میرسد $$\bar{\psi}\gamma^\mu \partial _\mu \psi = (\psi^\dagger)^a_i (\gamma^0\ gamma^\mu \partial_\mu )_{ij}\psi_j^a \quad{ \rm and }\quad\bar{\psi}\gamma^\mu A^a_\mu T^a \psi = (\psi^\ خنجر)^a_i(\gamma^\mu)_{ij}(A^c_\mu T^c)^{ab} \psi^b_j$ $ * من میخواهم بتوانم عبارت فوق را بدون نیاز به تعیین صریح اعداد $f^{abc}$ و ماتریسهای $T^a$ در Mathematica وارد کنم. من میخواهم بتوانم عبارت را با ماتریسهای $T,A,\psi$ و اعداد $f^{abc}$,$g$ بهعنوان متغیر دستکاری کنم. اگر موارد فوق امکان پذیر باشد، در نهایت می خواهم کاری انجام دهم مانند نوشتن $A^a_\mu = B^a_\mu + C^a_\mu$ و $\psi^a_i = \eta ^a _i + \xi ^ a _i$ و عبارت را بر حسب B,C,$\eta$ و $\xi$ گسترش دهید.
|
چگونه می توان نظریه گیج را در Mathematica دستکاری کرد؟
|
59224
|
**تخصیص و کد من** به عنوان تمرینی در محاسبات موازی، من وظیفه دارم GoL کانوی را به گونه ای پیاده سازی کنم که در هر تکرار فقط کسری از سلول ها به روز می شوند. سپس چندین شبیهسازی را اجرا میکنم که با همان seed شروع میشود تا تأثیر بهروزرسانی غیرهمگام را مطالعه کنم. من این را به صورت متوالی به صورت زیر پیاده سازی کرده ام: متغیرهای اولیه: gridSize = 10; updateFraction = 0.9; حجم نمونه = 8; seed = RandomInteger[{0, 1}, {gridSize, gridSize}]; قوانین عادی GoL و قوانین به روز شده برای به روز رسانی تصادفی بخشی از سلول ها: تست قوانین[{ همسایگان_، سلول_}] := ماژول[{}، تکه تکه[{{1، همسایگان == 3}، {0، همسایگان <= 1 || همسایگان > 3}}، سلول]] قوانین تست تصادفی[{همسایگان_، سلول_، دانه تصادفی_}] := ماژول[{}، تکه[{{سلول، دانه تصادفی == 0}}، تکه[{{1، همسایگان == 3} , {0, همسایگان <= 1 || همسایگان > 3}}، سلول]]] اعمال قوانین در شبکه: step[matrix_] := Map[{Total@Delete[Flatten[#], 5], #[[2, 2]]} &, Partition [ArrayPad[ماتریس، 1، دوره ای]، {3، 3}، {1، 1}]، {2}] /.{p_، q_} -> تست قوانین[{p، q}] مرحلهای[ماتریس_] := نقشه[Flatten@{Total@Delete[Flatten[#], 5], #[[2, 2]]، RandomChoice[{updateFraction, 1 - updateFraction } -> {1, 0},1]}&, Partition[ArrayPad[matrix, 1, Periodic]، {3، 3}، {1، 1}]، {2}] /. {p_, q_, r_} -> rulestestrandom[{p, q, r}] انجام یک سری تکرار و ترسیم آن: controlMatrix = seed; controlAnimateSet = {controlMatrix}; Do[controlMatrixtemp = step[controlMatrix]; AppendTo[controlAnimateSet, controlMatrixtemp]; controlMatrix = controlMatrixtemp;, {100}] Map[Function[testMatrix[#] = seed], Range[sampleSize]]; نقشه[Function[testMatrixtemp[#] = {}], Range[sampleSize]]; نقشه[Function[testMatrixAnimateSet[#] = {testMatrix[#]}], Range[sampleSize]]; Do[Map[(testMatrixtemp[#] = steprandom[testMatrix[#]]; AppendTo[testMatrixAnimateSet[#], testMatrixtemp[#]]; testMatrix[#] = testMatrixtemp[#];) &، Range[sampleSize]]; , {100}] دستکاری[{جدول[ ArrayPlot[testMatrixAnimateSet[m][[n]]، Mesh -> True، ImageSize -> Medium]، {m, 1, 8}]، ArrayPlot[controlAnimateSet[[n]]، Mesh -> True، ImageSize -> Medium ]}، {n، 1، 100، 1}] **مشکل** این کد به صورت متوالی به خوبی اجرا می شود. با این حال هدف این است که آن را به صورت موازی اجرا کنیم. من فکر کردم دو چیز وجود دارد که به طور بالقوه می توانند موازی شوند. ابتدا بهروزرسانی شبکه میتواند به صورت موازی انجام شود: step[matrix_] := ParallelMap[{Total@Delete[Flatten[#], 5], #[[2, 2]]} &, Partition[ArrayPad[matrix, 1, دوره ای]، {3، 3}، {1، 1}]، {2}] /.{p_، q_} -> قوانین تست[{p, q}] اکنون این به خوبی کار میکند، اما برای اندازههای شبکه تا 100x100 (که به من دستور استفاده از آن را دادهام) وقتی صحبت از زمان محاسبه میشود، کارایی کمتری دارد، که منجر به افزایش سرعت در حدود 0.8 در چهار هستهای من میشود. دستگاه گزینه دوم، که به نظر من واضح تر به نظر می رسد، موازی کردن تکرارها در گروه ماتریس های آزمون است. من سعی کردم این کار را به صورت زیر انجام دهم: Do[ParallelMap[(testMatrixtemp[#] = steprandom[testMatrix[#]]؛ AppendTo[testMatrixAnimateSet[#]، testMatrixtemp[#]]؛ testMatrix[#] = testMatrixtemp[#];) &, Range[sampleSize]];, {100}] اما این کار نمی کند، و من نمی فهمم چرا کد بدون خطا اجرا می شود و سرعت بسیار خوبی در حدود 3.0 می دهد، با این حال «testMatrixAnimateSet» هرگز به تکرارهای بعدی شبکه اضافه نمی شود. آیا این یک خطا در کد من است یا فقط _Mathematica_ عجیب و غریب است؟ آیا راهی برای حل این موضوع وجود دارد؟
|
استفاده از ParallelMap برای اجرای چندین شبیه سازی Game of Life به طور همزمان
|
16454
|
به طور مشابه به این موضوع NSolve راه حل های اضافی می دهد که معادلات را برآورده نمی کند! NSolve راه حل های جعلی را برمی گرداند، حتی دقت کار را افزایش می دهد fsys={1 - Cos[(11 \[Pi])/45] - (3 Cos[psi1])/4 - 2/3 Sin[phi + \[Pi ]/6] == 0، h + 2/3 Cos[phi + \[Pi]/6] + Sin[(11 \[Pi])/45] - (3 Sin[psi1])/4 == 0، -0.0436952 - (3 Cos[psi2])/4 - 2/3 Sin[phi - \[Pi]/6] = = 0,2/5 + h + 2/3 Cos[phi - \[Pi]/6] + Sin[(17 \[Pi])/180] - (3 Sin[psi2])/4 == 0} NSolve[N[fsys], {phi, h, psi1, psi2}, WorkingPrecision -> 100] راه حل دوم برگشتی {h -> -1.99515، psi2 - است. > -1.22627، psi1 -> 1.68803، ph -> 0.0618559، Sin[psi1] -> -0.993136، Cos[psi1] -> -0.116967، Sin[psi2] -> -0.941237، Cos[psi2] -> 0.337748، Sin[phi] -8[phi] -1، 6[6]، 0.5. > 0.998088}، {h -> -1.99515، psi2 -> 1.22627، psi1 -> -1.68803، phi -> 0.0618559، Sin[psi1] -> -0.993136، Cos[psi1] -> 7 اینچ[psi1] -> 6-6. -0.941237، Cos[psi2] -> 0.337748، Sin[phi] -> 0.0618165، Cos[phi] -> 0.998088}، نمیدانم چرا هر دو psi1 و Cos[psi1] برگردانده میشوند، در واقع Sin8[3]1.6 نیست. برابر با 0.993136 (علامت است متفاوت)
|
غیر راه حل ها توسط NSolve برگردانده شده است. و چرا هم phi و هم Cos[phi] را برمی گرداند؟
|
59193
|
من در زمینه فیزیک کاربردی کار می کنم. برخی به من پیشنهاد کردند که از Mathematica برای ترسیم نمودارها و برنامه نویسی استفاده کنم. پس از گذراندن چند آموزش، کد زیر را نوشته ام اما هر زمان که می خواهم دفترچه یادداشت را ارزیابی کنم، ارزیابی آن همیشه طول می کشد. من بعد از نیم ساعت کد را متوقف کردم. لطفاً پیشنهاد دهید، چگونه کد زیر را ارزیابی کنیم؟ (*همه پارامترها و ثابت ها را تعریف کنید*) (* برای مواد مس*) Clear[xi, s]; lmd = 9.4*10^10 ;(*Lambda*) mu = 4.0*10^10; (*mu*) kp = 10^10; (*kappa*) eps0 = 10^(-9)/(36*Pi); mu0 = 4*Pi*10^(-7); H0 = 10^7; nu = 0.0268 * 10^8; (*Nu*) T0 = 293; (*مقدار اولیه دما*) ro = 1.74*10^3; (*rho*) gm = 0.779*10^(-5); (*گاما*) j = 0.2*10^(-19); (*microintertia*) ce = 383.1; (*Ce*) ks = 1.7*100; (* K* *) a = 0.1; (*دو پارامتر دما*) sig0 = 2.2*10^7;(*sigma_not*) (*xi=0.2؛ (*پارامتر فوریه*) s=0.7;(*پارامتر laplace*)*) tau1 = 0*8.765* 10^(-13); (*پارامتر آرامش*) tau0 = 6.131*10^(-13); (*پارامتر آرامش*) eta = ro*ce/ks;(*eta*) c0 = Sqrt[(lmd + 2*mu + kp)/ro]; (*همه ضرایب معادلات دیفرانسیل جزئی را تعریف کنید*) a1 = lmd + 2 mu + kp; a2 = c0^2*eps0*mu0*H0^2; a3 = nu*T0; a4 = ro*c0^2; a5 = mu + kp; a6 = kp^2/(gm*eta^2*c0^2*(mu + kp)); a7 = 2 kp/(c0^2*eta^2*gm)؛ a8 = ro*j*c0^2*eta/gm; a9 = ro*ce/(ks*eta); a10 = nu/(ks*eta); a11 = a*c0^2*eta^2; a12 = lmd/(lmd + 2 mu + kp)؛ a13 = mu/(lmd + 2 mu + kp)؛ a14 = (mu + kp)/(lmd + 2 mu + kp)؛ a15 = eta/sig0*mu0; a16 = eta/(sig0*mu0*c0); a17 = c0^2*eps0*eta^2/(sig0^2*mu0); (* حالا ضرایب معادله دیفرانسیل کل را تعریف کنید*) alp1 = xi^2 + (a2 + a4)*s^2/a1; alp2 = a3*(1 + tau1*s)/a1; alp3 = xi^2 + (a2 + a4)*s^2/a5; alp4 = xi^2 + a7 + a8*s^2; alp5 = a9*(s + tau0*s^2); alp6 = a10*(s + tau0*s^2); alp7 = xi^2 + 1/a11; alp8 = 1 + a11 * alp5; alp9 = xi^2 + a11*alp5*alp7; alp10 = a11*alp2*alp6 + alp2; alp11 = a11*alp2*alp6*(xi^2 + alp7) + alp1*alp2 + alp9; alp12 = a11*alp2*alp6*alp7*xi^2 + alp9*alp11; alp13 = alp3 + alp4 + alp6; alp14 = alp3*alp4 + a6*xi^2; alp15 = alp11/alp10; alp16 = alp12/alp10; (* حالا ریشه های معادله دیفرانسیل کل را تعریف کنید*) m1 = Sqrt[(alp13 + Sqrt[alp13^2 - 4*alp14])/2]; m2 = Sqrt[(alp13 - Sqrt[alp13^2 - 4*alp14])/2]; m3 = Sqrt[(alp15 + Sqrt[alp15^2 - 4*alp16])/2]; m4 = Sqrt[(alp15 - Sqrt[alp15^2 - 4*alp16])/2]; (*حالا ثابت های بدست آمده را پس از حل شرایط مرزی تعریف کنید*) theta0 = 0.1;(*قدر دما گرفته شده در شرایط مرزی*) alp17 = -I*(xi^2*a13 + alp3*a14) (alp1 - xi^2 *a12)/(xi*(1 - a12)); alp18 = I*xi*(a14 + a13); del1 = alp17*(m2^2 - alp3) - alp18*m1*m3*(m1^2 - m2^2); del2 = alp17*(m1^2 - alp3) + alp18*m2*m4 (m1^2 - m2^2); aa1 = I*alp2*(alp1 - xi^2*a12)*(m2^2 - alp3)*(del1 + del2)* theta0/(xi* m1*(1 - a12)*(m1^2 - m2^ 2)*((m3^2 - alp1)*del2 + (m4^2 - alp1)*del1)); aa2 = -I*alp2*(alp1 - xi^2*a12)*(m1^2 - alp3)*(del1 + del2)* theta0/(xi* m2*(1 - a12)*(m1^2 - m2 ^2)*((m3^2 - alp1)*del2 + (m4^2 - alp1)*del1)); aa3 = alp2*del2*theta0/((m3^2 - alp1)*del2 + (m4^2 - alp1)*del1); aa4 = alp2*del1*theta0/((m3^2 - alp1)*del2 + (m4^2 - alp1)*del1); (* حالا توابعی را که باید رسم شوند را تعریف کنید*) phi[x3_] := (m1^2 - alp3)*aa1*E^(-(m1*x3)) + (m2^2 - alp3)*aa2* E^ (-(m2*x3)); تتا[x3_] := 1/alp2*((m3^2 - alp1)*aa3*E^(-(m3*x3)) + (m4^2 - alp1)*aa4* E^(-(m4*x3 )))) u1[x3_] := (m1*aa1*E^(-(m1*x3)) + m2*aa2*E^(-(m2*x3))) + I*xi*(aa3*E^(-( m3*x3)) + aa4*E^(-(m4*x3))); u3T[x3_] := Re[I*xi*(aa1*E^(-(m1*x3)) + aa2*E^(-(m2*x3))) - (m3*aa3* E^(-( m3*x3)) + m4*aa4*E^(-(m4*x3)))]; u3L[x3، x1] := ارزیابی[InverseFourierTransform[u3T[x3]، xi، x1]]; u3[x3، x1، t] := ارزیابی[InverseLaplaceTransform[u3L[x3، x1]، s، t]]; (* حالا تابع *) را ارزیابی کنید x1 = 0; t = 0.1; u3[x3، x1، t]
|
Mathematica پاسخ نمی دهد
|
23222
|
من یک لیست دارم که در آن عناصر واقعی و اعداد صحیح هستند. چگونه می توانم عدد صحیح را استخراج کنم؟ برای مثال، اگر «{1، 2، 3.4، 9.9}» داشته باشم، چگونه می توانم «{1، 2}» را دریافت کنم؟
|
استخراج اعداد صحیح از یک لیست
|
58375
|
در نسخه 10.0.0 تحت ویندوز من رفتار زیر را مشاهده می کنم: Do[Module[{foo}, foo[x_] := 1; foo[0]]، {10}] نامها[foo$*] > > {foo$593، foo$594، foo$595، foo$596، foo$597، foo$598 , > foo$599, foo$600, foo$601, foo$602} > میدانم که در نسخههای گذشته نمادهای «ماژول» گاهی اوقات زباله جمعآوری نمیشدند، اما تا آنجا که من میدانم هرگز در چنین مورد سادهای به این شکل نبودند. کد بالا همان طور که انتظار می رود «{}» را در نسخه 7 برمی گرداند. آیا من مشکلی در پیکربندی خود دارم یا این رفتار قابل تکرار است؟ با فرض دومی، آیا توضیحی غیر از یک اشکال برای این موضوع وجود دارد؟
|
آیا مجموعه زباله در نسخه 10.0.0 خراب است؟
|
23227
|
من سعی کردم این سیستم معادله دیفرانسیل را حل کنم، بدون هیچ شانسی خرید کنید.  این کد من است: RSolve[{x'[t] == x[t] - y[t], y '[t] == 5 x[t] - 3 y[t]، x[0] == 1، y[0] == 2}، {x[t]، y[t]}، t] آیا کسی می تواند به من بگوید چه اشتباهی انجام داده ام؟
|
حل سیستم معادلات دیفرانسیل
|
34705
|
اکنون وقتی دو سلول را با کلیک راست Merge Cells ادغام می کنم، آنها با نتایج موجود ادغام می شوند، در حالی که من فقط می خواهم دستورات ادغام شوند. آیا می توانم آن را به یک دکمه یک کلیک تبدیل کنم؟ حالا باید ابتدا نتایج را حذف کنم سپس ادغام کنم.
|
آیا امکان ادغام سلول ها به استثنای نتایج با یک کلیک وجود دارد؟
|
50849
|
آیا استفاده از مقادیر غیرصحیح برای برچسب زدن جداول داده، تمرین برنامه نویسی بدی است؟ برای مثال، Do[data[dBx, Bz] = جدول[{x,f[dBx,Bz]}، {dBx، 0.1، 0.5، 0.05}، {Bz، 0.4، 1.5، 0.1}] به جای معرفی شاخص های عدد صحیح برای مقادیر {dBx,Bz}. بیشتر اوقات خوب کار می کند. اما گاهی اوقات وقتی دادهها را رسم میکنم، به عنوان مثال، ListDensityplot[Table[{dBx,Bz,data[dBx,Bz]}،{dBx، 0.1، 0.5، 0.05}، {Bz، 0.4، 1.5، 0.1 }]] برخی از مقادیر گم شده اند زیرا به دلایلی mathematica مقادیر کوچک عددی را به شاخص هایی که در نمودار فراخوانی می شوند اضافه می کند. به طوری که 0.1 تبدیل به 0.10000000000002 می شود
|
شاخص های غیر صحیح برای جداول
|
15305
|
میخواهم جریانهای نقدی و تاریخهای کوپنهای باقیمانده و بازپرداخت اصل یک شی «FinancialBond» را دریافت کنم. اینها باید به صورت داخلی توسط شی «FinancialBond» برای بسیاری از مقادیر بازگشتی احتمالی آن محاسبه شوند، اما من نمیتوانم نحوه دریافت جریانهای نقدی را به صراحت ببینم. با تشکر
|
نحوه بازیابی جریان های نقدی باقیمانده از یک شی FinancialBond
|
57526
|
من سعی می کنم یک جدول شرطی ایجاد کنم. فرض کنید من می خواهم چنین نتیجه ای داشته باشم: {1،2،3،4،5،0،0،0،0،0}. ایده این است که جدولی از n عنصر ایجاد کنیم (10 در مثال داده شده)، اما زمانی که یک عنصر مقدار خاصی را می گیرد (در مثال من 5)، آنگاه همه عناصر باقی مانده باید مقدار ارائه شده را بگیرند (مثلاً صفر). مهم است که از IF برای بررسی هر عنصر استفاده نکنید که آیا شرایط ارائه شده را برآورده می کند یا خیر.
|
ایجاد جدول شرطی
|
11625
|
آیا یک رویکرد آسان - امیدواریم داخلی - برای پارتیشن بندی گرافیک های «MatrixPlot» به سطرها یا ستون ها (یا هر دو) از گرافیک هایی که گزینه های زیربنایی یکسانی دارند وجود دارد؟ به عنوان مثال، در نمودار زیر، مستطیل های قرمز نشان می دهند که پارتیشن ها باید کجا قرار بگیرند، و زیر رسترهای مربوطه (همراه با «FrameTicks» و غیره) می توانند با استفاده از «Row» دوباره سازماندهی شوند این نمودار خاص (به استثنای مستطیل هایی که در «Epilog» ایجاد شده اند) «طول» 6، که همه آن به جز «قسمت اول» مربوط به گزینهها است. اما حتی فهرست کردن چه بخشهایی از مؤلفه پارتیشنها با کدام بخشها مطابقت دارد، خستهکننده است، که متعاقباً باید اصلاح شوند - برای مثال «FrameTicks» قرار است تغییر مکان دهند (نمایهگذاری مجدد شوند). بدیهی است که از آنجایی که مقیاس رنگ «Heatmap» بین همه اعضای پارتیشن مورد نظر مشترک است، امکان پارتیشن بندی ماتریس قبل و سپس نگاشت از طریق «MatrixPlot» وجود ندارد.
|
چگونه گرافیک های MatrixPlot را پارتیشن بندی کنیم؟
|
52041
|
من از Mathematica 9 در کامپیوتر دانشگاه استفاده می کنم. من سعی می کنم از دستورات اولیه برای ارزیابی موازی استفاده کنم. ProcessorCount تا 4 ارزیابی می شود، اما دستوراتی مانند ParallelMap به سادگی به صورت متوالی ارزیابی می شوند. MaxLicenseProcesses تا بی نهایت ارزیابی می کند. MaxLicenseSubprocesses به 1 ارزیابی می شود. در قسمت Evaluation>>Parallel Kernel Configuration، یک چک باکس Limit by License Availability (1) وجود دارد. به نظر می رسد که علامت زدن یا برداشتن علامت، تعداد هسته های پیکربندی شده را بین 0 تا 4 تغییر می دهد. این به چه معناست؟ آیا مجوز دانشگاه محاسبات موازی را غیرممکن می کند؟ چرا این حتی یک چک باکس است اگر محدودیت مجوز است؟
|
مجوزهای موازی
|
23738
|
ساده لوحانه این چیزی است که اتفاق می افتد و واضح است که مفید نیست! In[7]:= مزدوج[SphericalHarmonicY[1, 1, θ, φ]] خارج[7]= -(1/2) E^(-I مزدوج[φ]) Sqrt[3/(2 π)] مزدوج [Sin[θ]] بنابراین من سعی کردم در ابتدا بیان کنم که $\theta$ و $\phi$ واقعی هستند - اما هنوز هم به نظر نمی رسد که به هیچ کمکی کمک کند. بیت، در[8]:= θ ∈ Reals; ϕ ∈ Reals; In[9]:= SphericalHarmonicY[1, 1, θ, ϕ] Out[9]= -(1/2) E^(I ϕ) Sqrt[3/(2 π)] Sin[θ] در[10] := مزدوج[SphericalHarmonicY[1, 1, θ, φ]] خارج[10]= -(1/2) E^(-I Conjugate[φ]) Sqrt[3/(2 π)] Conjugate[Sin[θ]] لطفاً به من بگویید چگونه این کار را انجام دهم؟ (...من می خواهم مبالغی مانند $\sum\limits_{m=-\ell}^{\ell}\vert Y_{l,m} (\theta,\phi)\vert^2$ را محاسبه کنم... )
|
چگونه مزدوج یک تابع را بگیریم؟
|
8072
|
من عذرخواهی می کنم اگر این یک سوال و پاسخ واضح است، من اغلب از _Mathematica_ برای نمایش طرح ها یا به طور کلی گرافیک استفاده نمی کنم. بنابراین، من دیروز در رابطه با توابع قطبی به پسر عمویم آموزش می دادم و تصمیم گرفتم که _Mathematica_ را مطرح کنم تا برخی از ایده هایی را که در حال بحث بودیم به تصویر بکشم. من به سرعت یک دستور یک خطی را در _Mathematica_ 8 تایپ کردم و نتیجه عجیبی گرفتم. هنگام ارائه یک تابع قطبی، _Mathematica_ چند ثانیه طول کشید تا آن را صاف کند. قبل از این، خطوط زیادی دارد (تصویر را ببینید، قبل در سمت چپ و بعد در سمت راست است.) کد این است: Manipulate[PolarPlot[Sin[nS*t]، {t، -5 Pi، 5 Pi}] , {nS, 1, 20, 1}]  آیا کسی می داند چرا این اتفاق می افتد و آیا راهی وجود دارد که Mathematica در ابتدا یکنواخت شود؟
|
PolarPlot رندر عجیب و غریب
|
18358
|
بهترین راه برای بررسی این معادله معروف چیست: 0x2b || ~0x2b == 0xff _Mathematica_ به نظر نمی رسد عملگر نفی بیتی مفیدی داشته باشد. بهترین چیزی که به ذهنم رسید این بود: FromDigits[IntegerDigits[16^^2B, 2, 8] ~BitOr~(IntegerDigits[16^^2B, 2, 8] /. {1 -> 0, 0 -> 1} ), 2] == 16^^FF که نسبتاً مختصر است. یا: 2^^00101011~BitOr~2^^11010100 == 16^^FF که مشکلی ندارد. اما این یکسان نیست. امید ساده لوحانه من این بود که چیزی شبیه به این کار کند اما این کار را نمی کند: 16^^2B~BitOr~BitNot@16^^2B == 16^^FF که False را نشان می دهد و نشان می دهد که من نمی فهمم چه نفی بیتی در اصطلاح _Mathematica_ یعنی... من امیدوار بودم که BitNot[16^^2B] نتیجه بدهد. '16^^D4'، اما من کاملاً در اشتباه بودم. چگونه می توانید _Mathematica_ را مجبور به استفاده از بایت کنید؟ از آنجا که «IntegerDigits[16^^2B,2,8]» «{0, 0, 1, 0, 1, 0, 1, 1}» را به دست میدهد که خوب است، اما «IntegerDigits[BitNot[16^^2B]، 2، 8]` «{0، 0، 1، 0، 1، 1، 0، 0}» را به دست میدهد. ظاهراً واقعاً یک نفی کمی نیست. کمک، راهنمایی، و غیره قدردانی می شود. **ویرایش:** بنابراین با توجه به پاسخ Daniel Lichtblau بهترین نتیجه تا کنون ممکن است این باشد: NOT[bits_Integer, len_Integer: 8] /; بیت >= 0 && len >= 0 := BitXor[bits, 2^len - 1] OR = BitOr 16^^2B~OR~NOT@16^^2B == 16^^FF :) خنده دار! **ویرایش 2** میتوانم بگویم «BitNot» باید یک آرگومان اختیاری داشته باشد، اگر 2's-complement میخواهیم، پیشفرض «True» باشد. به این ترتیب: protected = Unprotect[BitNot]; $BitNotActive = درست; Options[BitNot] = {Compl -> True, Len -> 8}; BitNot[n_Integer، OptionsPattern[]] /; $BitNotActive := Block[{$BitNotActive = False}، If[OptionValue[Compl], BitNot[n], BitXor[n, 2^OptionValue[Len] - 1]] ] Protect[Evaluate[protected]]; بنابراین سؤال بزرگ (که در واقع اصلاً سؤالی نیست، زیرا همیشه درست است...) در _Mathematica_ این خواهد شد: 16^^2B~BitOr~BitNot[16^^2B, Compl -> False] == 16^^ FF من خواستار اپراتورهای بارگذاری شده و نمایش اعداد بدون نحو base^^ هستم!
|
عملگرهای بیتی - هملت برای Mathematica
|
26858
|
فرض کنید دو لیست دارید: `listA = {a, b, c}` `listB = {d, e, f}` چگونه یک listC تولید میکنید که هر یک از این دو عنصر را معادل میکند. `listC = {a == d، b == e، c == f}` ? می دانم، خیلی آسان است، اما به نوعی من قبلاً زمان کمی خجالت آور را صرف این کار کرده ام. من گمان میکنم که شامل «نقشه» باشد، اما به نظر نمیرسد که عناصر را وادار به رفتار با هم در هر عنصر کند. به نظر می رسد فقط به دلایلی این دو را به هم اضافه می کند. «SetAttributes[listA, Listable]» «SetAttributes[listB, Listable]» با توجه به این موضوع امیدوارکننده به نظر می رسد: http://reference.wolfram.com/mathematica/ref/Listable.html
|
معادل سازی دو لیست، عنصر به عنصر
|
19488
|
با الهام از این و این سوال (و اینکه چگونه در عمل با آن برخورد میکنم)، بهترین راه برای پیشفرض مقدار یک تابع در صورت برآورده شدن یک شرط خاص چیست؟ برای مثال، اگر تابعی به این صورت تعریف شود: func[x_] := (x - 1)^2 + 5 و برای مقادیر «x» کمتر از 0، «x» باید برابر با صفر باشد. من همچنین همیشه میخواهم که عملکرد حتی زمانی که «x» کمتر از 0 باشد، ارزیابی شود. به طور معمول، این کار را میکنم: func2[x_] := ماژول[{xx = x}، اگر[xx < 0، xx = 0] ; (xx - 1)^2 + 5] اگر بخواهم از الگوها برای تعریف شرایط استفاده کنم، باید تابع را دو بار برای هر منطقه تعریف کنم: func3[x_?Positive] := (x - 1)^2 + 5 func3 [x_] := 6 من شانسی برای استفاده از الگوهای دیگر برای تعریف تابع نداشتم. در حالی که این یک مثال ساده است که میتوان آن را به راحتی با استفاده از «Max[x,0]» و غیره مدیریت کرد، الگوها میتوانند بسیار پیچیدهتر باشند، مانند «اعداد صحیح قابل تقسیم بر عدد اول». بنابراین، آیا یک الگوی ازدواج با یک آرگومان پیش فرض می تواند این وضعیت را مدیریت کند؟ و چه چیزی از نظر محاسباتی و حافظه کارآمدتر است؟ **به روز رسانی:** در اینجا یک نسخه پیچیده تر از یک تابع است که در نظرات به آن اشاره کردم: func[qi_, dei_, b_, dmin_, rt_, pt_, t_] := Module[{ptt = Max[pt , 0]، rtt = حداکثر[rt، 0]، di، diexp، xotime، xorate}، di = 1/b*((1 - dei)^-b - 1)/365; diexp = -Log[1 - dmin]/365; xotime = (di - diexp)/(di*b*diexp) + rtt + ptt; xorate = qi*(1 + b*di*(xotime - ptt - rtt))^(-1/b); تکه ای[{{qi/2 (1 + t/rtt)، t <= rtt}، {qi، rtt < t <= (rtt + ptt)}، {qi*(1 + b*di*(t - rtt - ptt))^(-1/b)، (rtt + ptt) < t <= xotime}، {xorate*Exp[-diexp*(t - xotime)]، t > xotime}}] ] متغیرهای تصادفی (که گاهی اوقات بر اساس توزیع ممکن است صفر شوند) را وصل می کنم و چندین بار این تابع را ارزیابی می کنم. با این حال، rt و pt هرگز نباید منفی باشند و باید به طور پیش فرض صفر باشند. به عبارت دیگر حداقل مقدار صفر داشته باشید. در حالی که روشی که من آن را دارم به خوبی کار می کند، سوال اصلی از این ایده ناشی می شود که می توان این کار را با یک الگو کارآمدتر انجام داد. راه حل الگوهای ناپدید jVincent تنها در صورتی کار می کند که یک آرگومان دارای این الگو باشد. اگر هر دو «rt» و «pt» این الگو را داشته باشند، به نظر میرسد که الگوی ناپدید کار نمیکند.
|
تابع آرگومان به طور پیش فرض تحت شرایط خاص
|
59225
|
من یک ویدیو دارم که شامل حرکت جسم در یک جهت است، آیا می توان اجسام را ردیابی کرد و اطلاعاتی مانند سرعت حرکت جسم، طول جسم و مختصات و غیره را دریافت کرد؟ یک مثال می تواند این باشد که من یک ویدیو از ترافیک بزرگراه دارم و می خواهم اندازه ماشین، شماره خط و سرعت هر ماشین را بدست بیاورم. * * * **مسئله ساده شده** در اینجا یک نسخه ساده از مسئله وجود دارد: بگویید من چندین مستطیل دارم که در یک جهت حرکت می کنند و می خواهم طول و موقعیت آنها را بدانم. کد زیر 100 فریم مستطیل متحرک ایجاد می کند: N0 = 100; طول دامنه = {2، 3، 4، 5}; positionRange = {1، 2، 3، 4، 5}; objectsDimension = RandomChoice[lengthRange, {N0}];(*طول احتمالی مستطیل متفاوت*) objectsPosition = RandomChoice[positionRange, {N0}];(* Track number for مستطیل*) objectsEndPoins = Transpose /@ Transpose[{Transp {objectsPosition - 0.2، objectsPosition + 0.2}]، پارتیشن[Prepend[Accumulate[objectsDimension]، 0]، 2، 1] /. {x_، y_} -> {x + 0.2، y - 0.2}}]؛ (* مختصات مستطیل*) timePlot = Graphics[Rectangle @@@ objectsEndPoins, ImageSize -> {200, Automatic}, Aspect Ratio -> 8];(* the time plot*) frames = Table[Show[timePlot, PlotRange - > {{1 - 0.5، 5 + 0.5}، {n، n + 50}}، Aspect Ratio -> 1, ImageSize -> {200, Automatic}], {n, 0, 300, 3}];(*نمایش قسمت های مختلف کل طرح، برای ایجاد فریم های ویدئو*) فریم = گرافیک[#[[1 ]]، توالی @@ گزینهها[#]] و /@ فریمها؛ (*راهحل [این[1] مشکل*) ListAnimate[قابها]  **پس آیا می توانیم مختصات و طول مستطیل های ویدیو را بدست آوریم؟** * * * **چی من سعی کردم** من ابتدا از «FindGeometricTransform» استفاده میکنم و سرعت اجسام متحرک را پیدا میکنم، سپس هر فریم را در کنار هم قرار میدهم تا نمودار زمان کامل را به دست بیاورم، سپس مستطیلها را اندازهگیری میکنم. stepPerFrame = Mean@Table[FindGeometricTransform[frames[[i]], frames[[i + 1]], TransformationClass -> Translation][[2, 1, 2, 3]], {i, 1, 20} ] (* سرعت حرکت جسم در هر فریم را محاسبه کنید. سرعت ثابت، سرعت متوسط را برای 20 فریم اول فرض کنید.*) خالی = گرافیک[{}، ImageSize -> ImageDimensions[timePlot]];(*پیوند خالی*) نتیجه = ImagePad[Block[{tmp = blank}، Do[tmp = ImageCompose[tmp، فریم[[i]]، { 0, (i - 1)*stepPerFrame}, {0, 0}];, {i, 1, Length@frames}]; tmp]، {{0، 0}، {10، 0}}، سفید]؛ (*هر فریم را با یک افست سرعت حرکت جسم کنار هم قرار دهید.*) imageData = ImageData[Binarize[ColorNegate[نتیجه]]];(*تصویر را بایناریزه کنید*) خطوط = Reverse /@ Transpose[ imageData[[All, Range[ 20، 180، 40]]]]؛ (* خطوط کلی در مرکز هر خط *) موقعیت = جدول[خطوط[[ n]] //. {x__, PatternSequence[0, 1], y__} -> {x, 0, start, y} //. {x__, PatternSequence[1, 0], y__} -> {x, stop, 0, y}, {n, 1, 5}];(* علامت گذاری شروع و توقف شی در داده ها *) اشیاء = جدول [(Transpose@{Flatten[Position[Position[[n]], start]], Flatten[Position[Position[[n]], توقف]]})، {n، 1، 5}];(*موقعیت شروع و توقف شی را انتخاب کنید*) recoveredOjbDim = Flatten[Differences /@ Sort@Flatten[objects, 1]] /. {5 -> 2, 9 -> 3, 13 -> 4, 17 -> 5};(*محاسبه طول شی*) recoveredOjbDim == objectsDimension(*مقایسه با پاسخ صحیح*) (*درست*) * * * **سوالات:** 1. می توانید روش های خود را نشان دهید، من مطمئن هستم که می توانم چیزهای زیادی یاد بگیرم. 2. در مسئله همه اجسام سرعت ثابت یکسانی دارند، برای اجسام با سرعت متفاوت چه کنیم؟
|
نحوه ردیابی اشیاء در ویدئو
|
43452
|
من با اسلات ها مشکل دارم، در این مورد من یک تابع int دارم که درست یا غلط را می دهد. وقتی درست باشد، میخواهم Select[interest, (DateList[#[[1, All]]] === #)&] اعمال شود، اما همانطور که میبینید این به دلیل شکافها کار نمیکند. مشکل این است که من میخواهم شکاف تابع 'int[#]' مانند اسلات پشت === باشد. چگونه می توانم بر این مشکل غلبه کنم؟ If[int[#], Select[interest, DateList[#[[1, All]]]& === #], 2 {False}] & /@ fasteDatoer] مثال ساده بیایید بگوییم که وقتی برای اولین بار اعمال شد، عبارت int [جیمز] که درست است. سپس میخواهم «انتخاب[interest, DateList[#[[1, All]]]& === James.»
|
مشکل با اسلات در دستور If
|
31378
|
تابع نزدیکترین یک تابع فاصله سفارشی شده را می پذیرد. به عنوان مثال، یک مورد ساده که به خوبی کار می کند myDist[x_, y_] := Abs[x - y]; داده = RandomVariate[UniformDistribution[{0, 1000}], 100]; nf = Nearest[data, DistanceFunction -> myDist] بنابراین به عنوان مثال، 5 عدد (تصادفی) در داده که نزدیکترین 100 هستند nf[100، 5] برای این تابع خاص، من می توانستم از DistanceFunction->EuclideanDistance استفاده کنم. `. اما من در نهایت به انعطاف پذیری بیشتری نیاز دارم تا تابع فاصله داشته باشم که به پارامتر دیگری بستگی دارد. یک مثال ساده می تواند چیزی شبیه myDist2[x_, y_, t_] := اگر [Abs[x - y] > t, t, Abs[x - y]]; جایی که فاصله مانند قبل است، اما اگر بالاتر از مقدار «t» باشد، «t» را برمیگرداند (عملکرد واقعی بسیار پیچیدهتر است، اما این یکی از قبل مشکل را آشکار میکند). هدف استفاده از «myDist2» به نحوی است -- در اینجا برخی از عباراتی هستند که کار نمی کنند nf = Nearest[data, DistanceFunction -> myDist2[0.5]] nf = Nearest[data, DistanceFunction -> myDist2[x , y, 0.5]] nf = نزدیکترین[داده، تابع فاصله -> myDist2[#1, #2, 0.5] &] nf = نزدیکترین[داده، DistanceFunction -> myDist2[#1, #2، 0.5]] و nf = نزدیکترین[داده، DistanceFunction -> myDist2[#[[1]] ، #[[2]]، 0.5] و] (می دانم که برخی از اینها هیچ معنای نحوی ندارند، اما آنها نشان دهید که من چگونه در حال حرکت بودم.) اینها خطاهای مختلفی را نشان می دهد، که بیشتر آنها این است که تابع فاصله ارائه شده توسط کاربر myDist2 یک فاصله عددی واقعی را نشان نمی دهد. یک راه حل این است که پارامتر سوم را جهانی کنیم، اما این احتمالاً ایده بدی است زیرا در یک تنظیمات بسیار پیچیده تعبیه شده است. بنابراین سوال این است که چگونه می توان یک پارامتر اضافی به تابع فاصله مشخص شده توسط کاربر اضافه کرد.
|
توابع فاصله تعریف شده توسط کاربر با پارامترهای اضافی
|
1586
|
من عبارت زیر را دارم -3 I Ez Re[Ex] + 3 I Ex Re[Ez] و می خواهم این را به شکل -3 Re[I Ez Conjugate[Ex]] بنویسم. بنابراین من قاعده f_ I x_ Re[y_] - f_ I y_ Re[x_] -> f Real[I x Conjugate[y]] را ایجاد کردهام، اما به نظر میرسد که عبارت من با آن عبارت مطابقت ندارد. چه اشکالی دارد؟
|
قانون جایگزینی مطابقت ندارد
|
33953
|
بگویید من موارد زیر را دارم: dataList = {{One, 1}, {Two, 2}}; PieChart[ #[[2]] & /@ dataList, ChartLabels -> #[[1]] & /@ dataList, PlotLabel -> Test نمودار ] اما در حالی که نمودار دایره ای با توزیع صحیح نمایش داده می شود، نمودار برچسب نشان می دهد نمایش داده نمی شوند. دلیلش این است که خروجی #[[2]] & /@ dataList {One, Two} است نه {One, Two} من موارد زیر را نیز امتحان کرده ام: ChartLabels -> ToString[#[[1]] ] & /@ dataList اما نتیجه مانند قبل است. پیشاپیش از کمک شما متشکرم
|
چگونه می توانم لیستی از رشته ها را از لیست دیگری برای استفاده در ChartLabels طراحی کنم؟
|
19481
|
من سعی می کنم با چند بردار کار کنم و به مشکل عجیبی برخوردم. یک راه واضح برای تعریف تفاوت دو بردار می تواند dif[x_,y_] := x-y باشد. من فکر کردم یک راه معادل برای انجام این کار dif[x_,y_] := جدول[x-z,{z,{y}} [[1]] با این حال، با استفاده از این روش دوم، برخی رفتارهای عجیب و غریب وجود دارد. وقتی دیف[{x,z},{0,0}] را ارزیابی میکنم، نتیجه {x,{0,0}} را میگیرم که به وضوح آن چیزی نیست که میخواستم. اگر بجای آن سعی کنم dif[{x,y},{0,0}] را ارزیابی کنم، همه چیز خوب است، که باعث میشود فکر کنم که متغیر «z» در تعریف من از «dif» بهعنوان غیرمحلی در نظر گرفته میشود. این برای من کاملاً غیرمعمول به نظر می رسد، زیرا انتظار داشتم «z» به عنوان یک متغیر ساختگی عمل کند. > چه چیزی را از دست داده ام؟ یکی از راهحلهایی که کار میکند، استفاده از «ماژول» است. اگرچه این کمی رضایتبخش است، زیرا به نظر من «z» باید محلی تلقی شود، حتی بدون نیاز به صراحتاً این.
|
رفتار عجیب متغیرها در جدول
|
55627
|
مشکل من این است: فهرستی از عناصر را در نظر بگیرید. برای درک بهتر توضیحات زیر، این مثال را می زنم: ListA = {{a, b, c}, {d, e, f}, {g, h, i}}; ListB = {{{a، b}، {c}}، {{d، e، f}}، {{g}، {h، i}}}؛ لیست استفاده شده هر چه باشد، من می خواهم یک عنصر را فقط از موقعیت قبلی بگیرم. برای نشان دادن (برای ListA): یک برنامه دیگر موقعیت {1،3} را به من می دهد که به معنای عنصر c در ListA است (ListA[[[1،3]]. بنابراین من عنصر d (ListA[[2،1]] را میگیرم. من یک رویه را ترسیم کردم: _step1_ pos1 = {1, 3}; ListA[[ pos1[[1]] ]][[ pos1[[2]] ]]; (* c *) _step2_ Listofposition = صاف کردن[ جدول[ {i, j}, {i, 1, Length@ListA, 1}, {j, 1, Length@ListA[[i]], 1} ], 1 ] ; _step3_ interpos1 = موقعیت[Listofposition, {1, 3}] + 1 _step4_ pos2 = Flatten[Listofposition[ [interpos1[[1]] ]], 1] _final step_ ListA[[ pos2[[1]] ]][[ pos2 [[2]]]] (* d *) ما واقعاً نمیتوانیم بگوییم که این راه حل ظریف است. آیا راه حل دیگری دارید؟ دانستن اینکه بیشتر لیست هایی که باید با آنها سر و کار داشته باشم دارای ابعاد نامنظم به عنوان ListB هستند. و این به نظر من مشکل اصلی است. _ویرایش_ * * * ابتدا از پاسخ سریع شما متشکرم. یه کد ازش نوشتم (با استفاده از Block برای بهبود عملکرد) روش شماره 1 (Karsten 7 و Mr.Wizard): Index[x_] := Position[x, _, {Depth[x] - 1}, Heads -> False]; NextE1[x_, y_] := x[[دنباله @@ Index[x][[Sequence @@ Flatten[Position[Index[x], y] + 1]]]]]; TheNextE1[x_, y_] := Block[ {step1, Res}, step1 = Index[x]; Res = x[[دنباله @@ step1[[دنباله @@ Flatten[موقعیت[مرحله 1، y] + 1]]]]] ]; روش شماره 2 (Mr.Wizard): Index[x_] := Position[x, _, {Depth[x] - 1}, Heads -> False]; جستجو[x_] := Dispatch@Rule @@@ Partition[Index[x], 2, 1, 1, EOF]; بعدیP2[x_، y_] := y /. جستجو[x] NextE2[x_, y_] := x[[ Sequence @@ NextP2[x, y] ]]; TheNextE2[x_, y_] := Block[ {step1, step2, step3, Res}, step1 = Index[x]; step2 = Dispatch@Rule @@@ پارتیشن[step1, 2, 1, 1, EOF]; مرحله 3 = y /. مرحله 2; Res = x[[ دنباله @@ مرحله 3]] ]; روش شماره 3 (Mr. Wizard) (بدون تغییر): NextE3[expr_, pos_] := ماژول[ {f}, f[_, pos] := f[x_, _] := بازگشت[x, MapIndexed] ; MapIndexed[f, expr, {Length@pos}] ]; NextP3[expr_, pos_] := ماژول[ {f}, f[_, pos] := f[_, p_] := بازگشت[p, MapIndexed]; MapIndexed[f, expr, {Length@pos}] ]; روش شماره 4 (الگوهی): Index2[x_] := Cases[MapIndexed[f, x, {-1}], f[y__] :> {y}, {0, -1}] NextP4[x_, y_ ] := Last@Index2[x][[Position[Index2[x]، First@Cases[Index2[x]، {_، y}]] [[1، 1]] + 1]] ; NextE4[x_, y_] := x[[ دنباله @@ NextP4[x, y] ]]; TheNextE4[x_, y_] := Block[ {step1, step2, Res}, step1 = Index2[x]; step2 = Last@step1[[Position[step1, First@ Cases[ step1, {_, y}]][[1, 1]] + 1]]; Res = x[[ دنباله @@ step2]] ]; _عملکرد_ * * * NextE3 > TheNextE1 > TheNextE2 > TheNextE4
|
عنصر بعدی را در یک لیست تودرتو در نظر بگیرید
|
19480
|
من سعی می کنم الگوریتم جنکینسون و پولیکات را برای محاسبه بعد Hausdorff مجموعه جولیا برای نقشه $f_c: z\mapsto z^2 + c$ پیاده سازی کنم. این در صفحه 40 مقاله آنها، _Calculating Hausdorff Dimension of Julia Sets and Kleinian Limit Sets_ توضیح داده شده است. به نظر نمیرسد که من نمیتوانم قسمتهای مربوط به یافتن نقاط دورهای با دوره $n$ را متوجه شوم. ایده این است که خط را از $0$ به $c$ از طریق اعداد مختلط تقسیم کنیم و از روش نیوتن در هر $c_i$ با استفاده از راه حل از یکی به عنوان حدس اولیه به بعدی استفاده کنیم. برای $c=0$ ما راه حل را می دانیم زیرا آنها ریشه های وحدت هستند. ما همچنین یک اقدام احتیاطی دیگر انجام می دهیم: برای جلوگیری از حساسیت به شرایط اولیه که در روش نیوتن رایج است، به جای یافتن ریشه های $f^n_c - \operatorname{id}، ریشه های $F_{c,n} - I$ را پیدا می کنیم. $، که در آن $$F_{c,n}(z) = \langle f_c(z_n),f_c(z_1),\dots,f_c(z_{n-1})\rangle$$ این را با هم ریختم: partitionSize = 10; f[z_, c_] := z^2 + c; fDim[z_, c_] := f[#, c] & /@ RotateLeft[z, -1]; findPeriodN[N_, c_] := Nest[{FindRoot[fDim[z, #[[1]]] - z، {z، #[[2]]}] &، #[[2]] + c/partitionSize &}، {NestList[#^2 &، (-1)^(1/(2 N - 1))، N]، 0}، partitionSize]; findPeriodN[3, 0.25]; و اصلا کار نمیکنه آیا کسی راه ساده ای برای انجام این کار می داند یا پیاده سازی دیگری که همین کار را انجام می دهد؟
|
یافتن تمام نقاط دوره n در یک نقشه تکراری
|
6411
|
تفاوت (در هدف) بین Graph و GraphPlot چیست؟ کدام عملکرد برای کدام کارها مناسب است؟ **پس زمینه:** من همین دو ساعت گذشته را صرف کردم تا این نمودار قابل خواندن باشد: trans = Uncompress@ 1:eJyVV01vwjAMRfu47U/sv3RKKc2KGsahxw2YOE0aXPff17RJSZD8/HIBga3Efn5+\ dl4/f/rT32q1ujyNH+35cj09+F8v40d1/j1+XY+\ Ht8P30T2Pf9ihbyvn7Y0T3GbjzZtyM5LbYmcP9Els++FdTWJy7EwrOEYzTjbeRk\ adgnb7d8KHi4e3OgBudmb5sB3xsV1CBOTLpymCdv1sp/\ mBlzhq9tJrfqolRC9aSDNSzGPwxFv5f05GAldDVoJKbrgBWJsnCIuFMB/\ 28JVXNMR7IQsfVvZSTCD07V79Z78Clo1VLIS+YVn5/2H67Q3h4M83wZr2B4W/\ oCmhaFDXSWysUWcVpH4sElyUTFYsEGxnPRl7nlRgTFoFBu0xGjuDToRLAs5GeeDWqes22H\ ORPLDl/FENXLXCmuVWQanrkBwmT88uGjhh8JgIyYRI91EW4aBoqtOIbg60RxD+IAGjuZC+\ QRSeXfC2qkhGor6gqD60WfdoZTOy8SGu9iONKFEJeVO7eELQGMvOD0UDYaXHN5a6DT5Zlv\ GuYlu2TmhIyD726bP5gSnswmEttWR9puG1wH6WE1VuSBI2sVNA6cfxlK6JIx7utFDE7vI5\ lyAL+Kv09FopgpA9t+\ cIcCcjZMXgYV4YWrHd86DFyR2xpTh012aCEY8sSoy3sX3A0OHUHTjWYWgR8fv/wd/kB؛ Graph[DeleteDuplicates@trans, VertexLabels -> Placed[Name، Center]، VertexShapeFunction -> Capsule، VertexSize -> 1، VertexLabelStyle -> Large، EdgeShapeFunction -> GraphElementData[ShortUnfilled، Arrow0S. ]]  سپس متوجه شدم که GraphPlot نتایج بسیار خواناتری تولید می کند: GraphPlot[ DeleteDuplicates@trans /. (DirectedEdge[a_, b_] -> Rule[a, b])، VertexLabeling -> True، DirectedEdges -> True]  که باعث شد من تعجب می کنم که هدف گراف چیست. البته من متوجه این موضوع شدم که در عین ارتباط در مورد پکیج _Combinatorica_ می پرسد.
|
نمودار در مقابل GraphPlot
|
58412
|
مشکلی که می خواهم حل کنم شامل انتشار در منطقه زیر است reg = ImplicitRegion[-5 <= x <= 5 && -5 <= y <= 5 && x^2 + y^2 >= 1^2, {x ، y}]؛ RegionPlot[reg, AspectRatio -> Automatic]  علاوه بر این، پتانسیل تعاملی $v$ در این منطقه وجود دارد: v = تابع[{x، y}، -E^(-x^2 - y^2)]; Plot3D[v[x, y], {x, -5, 5}, {y, -5, 5}, RegionFunction -> Function[{x, y, z}, x^2 + y^2 > 1^ 2]، PlotRange -> {-1، 1}، PlotPoints -> 50]  از نظر فیزیکی، من میخواهم انتشار دوبعدی محدود به این ناحیه را در حضور پتانسیل بایاس ارائه شده توسط $v$ مدلسازی کنم. بنابراین کاری که باید انجام دهم این است که PDE $\vec{\nabla} \cdot \left[\vec{\nabla}u(x,y) + u(x,y) \vec{\nabla}v(x) را حل کنم ,y)\right] = 0$ منوط به شرایط مرزی $u(x,-5) = 1$u(x,5) =0$ برای تحمیل یک شار کلی و با شار صفر شرایط مرزی در مرزی که $x^2 + y^2 = 1$، (و همچنین در طرفهایی که $x = \pm 5$ است). بنابراین در Mathematica (10.0.0) به صورت زیر عمل می کنم: op = Div[Grad[u[x, y], {x, y}] + u[x, y] Grad[v[x, y], {x , y}],{x, y}]; bc = {DirichletCondition[u[x, y] == 1، y == -5],DirichletCondition[u[x, y] == 0، y == 5]}; توجه داشته باشید که من شرایط مرزی را برای مرز دایره ای مشخص نکردم، و نه برای اضلاع $x = \pm 5$، زیرا طبق اسناد NDSolve/NeumannValue، اینها باید به طور پیش فرض شرایط مرزی شار صفر باشند. sol = NDSolve[{op == 0, bc}, u, {x, y} \[Element] reg, Method -> {FiniteElement,MeshOptions -> {MaxCellMeasure -> 0.005}}] راه حل به نظر می رسد مانند این: Plot3D[Evaluate[u[x, y] /. sol]، {x، y} \[Element] reg، PlotRange -> All، AxesLabel -> {x، y}]  اکنون، این کاملاً آن چیزی نیست که من انتظار داشتم، به دلیل زیر: اگر PDE به درستی، با شرایط مرزی شار صفر حل شود، شار به جعبه (در y = -5) باید با شار خارج از جعبه (در y = 5) برابر باشد. شما می توانید به نوعی از نمودار بالا بگویید که این مورد نیست، اما ترسیم مشتق معمولی در مرزهای $y = \pm 5$ این را روشن می کند: Plot[{Evaluate[(Derivative[0, 1][u] [x, 5] + u[x, 5] مشتق[0, 1][v][x, 5]) /.sol], Evaluate[(مشتق[0, 1][u][x، -5] + u[x، -5] مشتق[0، 1][v][x، -5]) /. sol]}، {x، -5، 5}، PlotRange -> {-0.2، 0}]  ادغام اینها به شار در و شار خارج. واضح است که شار درون برابر با شار خارج نیست. از آنجایی که من بررسی کردم تا مطمئن شوم که PDE $\vec{\nabla} \cdot \left[\vec{\nabla}u(x,y) + u(x,y) \vec{\nabla}v(x ,y)\right] = 0$ در داخل منطقه رعایت می شود، به نظر می رسد که من به درستی شرط مرزی نویمان را در مرز دایره ای $x^2 + y^2 تنظیم نکرده ام. = 1 دلار شرط مرزی که من می خواهم $\left[\vec{\nabla}u(x,y) + u(x,y) \vec{\nabla}v(x,y)\right] \cdot \vec{ n} = 0$ اما من _معتقدم_ که شرط مرزی که میگیرم به سادگی $\left[\vec{\nabla}u(x,y)\right] است. \cdot \vec{n} = 0$ چگونه می توانم شرایط مرزی صحیح را اعمال کنم؟ آیا من از مستنداتی که به نظر می رسد می گویند که شرط مرزی مورد نظر من پیش فرض است، اشتباه متوجه شده ام؟
|
شرایط مرزی نویمان در NDS حل بر روی منطقه غیر بی اهمیت
|
3916
|
کاوش روشها برای فهرستبندی و جستجوی جفتهای کلید: ارزش با ساختار درختی از طریق شاخص نهاد نامگذاری شده (مسیرهای کلید) در مقابل نمایهسازی مبتنی بر موقعیت. * استفاده از «Rule» بهعنوان «key->value» برای «Cases» با مشکل مواجه میشود، که مایه تاسف است زیرا «Rule» را میتوان با «ReplaceAll» ترکیب کرد تا کوئریهای مسیر سبک را به دست آورد. * استفاده از «List» بهعنوان «{key,value}» کار میکند، اما تعداد زیادی پرانتز از نظر بصری گیجکننده هستند، بهویژه در وظایف ترکیب دادهها که در آن مجموعههای داده متعدد بهطور جداگانه وارد میشوند، اما باید برای تجزیه و تحلیل بعدی به درستی به هم متصل و فهرستبندی شوند. * استفاده از «برابر» از رشته بودن کلید جلوگیری میکند، بهعنوان مثال «key1» = value1 --> «Set::setraw: نمیتوان به key1 شی خام اختصاص داد»` چرا «Cases» میانبر «Colon» را تفسیر میکند. :value_) با Colon[key,value_] متفاوت است؟ dataR (* برای مقایسه *) Out[110]= {row1 -> {key1 -> value1, key2 -> value2}, row2 -> {key1 -> value3, key2 -> value4}} In[69]:= dataC = dataR /. قانون -> خروجی دو نقطه[69]= {row1 \[Colon] {key1 \[Colon] value1, key2 \[Colon] value2}, row2 \[Colon] {key1 \[Colon] value3, key2 \[Colon] value4 }} سپس با استفاده از «Cases»: In[113]:= Cases[dataC, Colon[row1, v_] -> v] Out[113]= {{key1 \[Colon] value1, key2 \[Colon] value2}} In[114]:= Cases[dataC, (row1 : v_) -> v] Out[114]= {row1 \[Colon] {key1 \ [Colon] value1, key2 \[Colon] value2}, row2 \[Colon] {key1 \[Colon] value3, key2 \[Colon] value4}} Levelspec را می توان برای مطابقت با کلیدهای داخلی تعیین کرد، به عنوان مثال key2 در سطح 3. آیا نحو یا روش راحت تری برای بازسازی سریع داده های دلخواه درختی شکل وجود دارد؟ XPath و XQuery استانداردهای W3C هستند که میتوانند تطبیق یا بهبود یابند. به طور خاص، XQuery به نظر من از نظر انعطاف پذیری مشابه Cases در توانایی تطبیق و تبدیل داده ها است. من سوالات مشابهی را برای پشتیبانی فنی Wolfram مطرح کرده ام. برای اجرا پیشنهاد شده است.
|
Cases[data,Colon[key,_]] در مقابل Cases[data,key:_] به سمت XPath، XQuery
|
3919
|
آیا کسی فاصله حرکت دهنده زمین (EMD) را در _Mathematica_ پیاده سازی کرده است؟ مفهومی که قدمت آن به Monge 1871 برمیگردد، برای مقایسه هیستوگرامها و تصاویر، به عنوان مثال، الگوریتم تفاوت رنگ CIEDE2000. پیاده سازی C یوسی رابنر را می توان در اینجا یافت: * فایل سرصفحه * منبع C محاسبات EMD بیشتر از متریک اقلیدسی درگیر است. EMD یک مسئله بهینهسازی محدود خطی است و احتمالاً میتوان آن را از طریق عملکرد برنامهنویسی خطی _Mathematica مدیریت کرد. اگرچه معمولاً یک مرحله عادی سازی اضافی وجود دارد، به عنوان مثال در اینجا یافت می شود.
|
اجرای ریاضی فاصله حرکت دهنده زمین؟
|
6738
|
_(سوال تازه کار)_ برای هر تابعی که تعریف می کنم این پیام را دریافت می کنم:  وقتی Mathematica را می بندم و دوباره باز می کنم، و دوباره- تعریف تابع را وارد کنید، دیگر پیامی دریافت نمی کنم. به چه معناست؟
|
پیام تگ عدد صحیح محافظت شده است به چه معناست؟
|
35078
|
فرض کنید $Q_0$ ماتریس $3\ برابر 3$ با $\det Q_0\neq0 $ و $$ Q_{i+1} = \frac{1}{2}\left[ Q_i+(Q_i^{-1} باشد. )^T \right] $$ باید حد بعدی را پیدا کنم: $\lim _{i \to +\infty}$$Q_i$. به عبارت دیگر من باید چنین $Q_i$ را پیدا کنم که $\left|Q_{i+1} - Q_i\right| < \epsilon$. آیا کسی میداند، آیا میتوان چنین محدودیتهایی را با _Mathematica_ پیدا کرد؟
|
محدودیت برای بیان ماتریس
|
57808
|
چرا خروجیهای «بازگشت» و «حجم» «FinancialData» متفاوت است؟ ورودی زیر را برای `Return` FinancialData[APL, Return,{{2014,8,14},{2014,8,19}}] با خروجی {{{2014,8,15}، در نظر بگیرید 0.00202899},{{2014,8,18},0.00578536}، {{2014,8,19},-0.00517688}} در مقابل این ورودی برای `Volume` FinancialData[APL,Volume,{{2014,8,14},{2014,8,19}}] با خروجی *توجه**: هر تابع دوره یکسانی را می گیرد، اما ورودی بازگشت یک تاریخ کمتر به دست می دهد. در صورتی که اصلاحات زیر را برای ورودی بازگشتی FinancialData[APL, Return,{{2014,8,13},{2014,8,19}}] که خروجیها انجام میدهند، مطابقت داشته باشند {{2014,8,14},0.0102489},{{2014,8,15},0.00202899},{{2014,8,18},0.00578536},{2014,8,19},-0.005176 ، تاریخ های بازگشت و حجم با بحران مطابقت دارند جلوگیری می شود. با این حال، به نظر می رسد این یک راه حل بی ظرافت است. آیا چیزی وجود دارد که من فقط در مثال فوق از قلم افتاده ام؟ علاوه بر این، من این را بر روی سهام های متعدد آزمایش کرده ام، بنابراین مصنوع از APL نیست که من به طور تصادفی انتخاب کردم.
|
چگونه می توان تاریخ شروع تطبیق برای ویژگی های مختلف «FinancialData» را بدست آورد؟
|
40262
|
من در تلاش برای حل معادله `-u''[x] + ((x - k)^2 - en[x]) u[x] == 0` با استفاده از شرایط مرزی `u[0] == u[8] == 0، u'[0] == 1`. en[x] به معنای یک مقدار ویژه است که به مقدار k بستگی دارد. به همین دلیل نوشتم Block[{k = 4}، sol = NDSolve[{-u''[x] + ((x - k)^2 - en[x]) u[x] == 0، en' [x] == 0، u[0] == u[8] == 0، u'[0] == 1}، {u، en}، x]]; اما رسم ('Plot[u[x] /. First[sol], {x, 0, 10}]') این راه حلهایی را به u[x] میدهد که هیچ شباهتی به آنها ندارند و مقادیر en[x] نزدیک به مقادیر نیستند. آنها باید پیام های زیر را داشته باشند: FindRoot::cvmit: در 100 تکرار به دقت یا دقت درخواستی همگرا نشد. >> NDSolve::berr: خطاهای قابل توجهی {-0.0000120696,-0.0000359624,-0.99995} در باقیمانده های مقدار مرزی وجود دارد. بازگشت بهترین راه حل پیدا شده >>
|
قادر به حل مشکل ارزش مرزی دو نقطه ای نیست
|
6736
|
من میخواهم اگر به Mathematica بگویم که «x» واقعی است، «Cosh[I x]» را به «Cos[x]» سادهسازی کند. من همه چیز را امتحان کردهام، اما در نهایت «Cosh[I x]» را پس میدهد.
|
Mathematica را برای ساده کردن $\cosh(i x)$ دریافت کنید
|
57929
|
من متوجه رفتار ریپ شده ام که هنوز کاملاً متوجه آن نشده ام. فرض کنید من میخواهم چندین مقدار را در طول یک محاسبات «Sow» کنم. sowstuff := (Do[Sow[i, tag1], {i, 5}]; Do[Sow[i^2, tag2], {i, 5}]) اگر این را «درو» کنم، یک لیست از مقادیر در هر برچسب Reap[sowstuff] // Last -> {{1, 2, 3, 4, 5}, {1, 4, 9, 16, 25}}  اگر تگ هایی را که می خواهم به صراحت استفاده کنم مشخص کنم، هر یک از این لیست ها در یک لیست اضافی قرار می گیرند: Reap[sowstuff, {tag1, tag2}] // Last -> {{{1, 2, 3, 4, 5}}, {{1, 4, 9, 16, 25}}}  من معتقدم که میدانم «Reap» به طور کلی چگونه کار میکند. چیزی که من را متحیر می کند هدف از این بسته بندی اضافی است. پس از خواندن مستندات «Reap» و «Sow»، من هنوز موقعیتی را ندیدهام که در این فهرست بیش از یک عنصر وجود داشته باشد. بنابراین سوال من این است: * آیا دلیلی برای معرفی لیست دیگری وجود دارد؟ * آیا این فهرست میتواند بیش از یک عنصر داشته باشد یا همیشه میتوان «Map[First,%]» را برای حذف آن اجرا کرد؟
|
هنگام استفاده از برچسب ها، مقدار Reap را برگردانید
|
44172
|
به عنوان یک کاربر جدید Mathematica با بسیاری از جنبههای قابلیتهای قدرتمند آن دست و پنجه نرم میکنم، اما اکنون شروع میکنم که قسمت جلویی را از جهاتی بسیار ناامیدکننده میدانم. * عدم واگرد چند سطحی (بله، من به تازگی دادخواست را امضا کردم و در سایت انجمن Wolfram در این مورد پست کردم) * اثر جهانی جایگزینی همه در گفتگوی یافتن و جایگزینی * قابلیت های ضعیف اشکال زدایی مانند IDE ( من بعداً DebugTrace را بررسی خواهم کرد. (بلاغه؟) کاربران پیچیده و سنگین چگونه مدیریت می کنند؟ با این حال، سؤال فوری خاص این است: آیا کسی رویکرد/راهحل/راهحل مناسبی برای خنثی کردن/دوباره برای (محدوده محدود) ویرایشهای سلول ورودی دارد؟ من هنوز از آنچه که Mma می تواند انجام دهد شگفت زده هستم، اما آنچه که نمی تواند انجام دهد به طور فزاینده ای گیج کننده می شود.
|
ویرایش Front End
|
45529
|
 من به نوعی در استفاده از Mathematica تازه کار هستم، بنابراین هر کمکی عالی است. من سعی می کنم برنامه ای بنویسم که یک لیست یا ماتریس ایجاد کند که اعداد نقاط هر مثلث کوچک را ارائه دهد. به عنوان مثال اگر به یک مثلث قائم الزاویه متساوی الساقین داده شود، مثال زیر اضلاع را 4 می دهد و شماره گذاری نقاط درست مانند زیر است، پس باید یک لیست یا جدول مانند dat= ارائه دهد. {{1,2,6},{2,3,7},{3,4,8},{4,5,9},{6,7,10},{7,8,11},{ 8،9،12}،{10،11،13}، {11,12,14},{13,14,15},{2,6,7},{3,7,8},{4,8,9},{7,10,11},{8 ,11,12},{11,13,14}}. من سعی کردم چند حلقه بنویسم، اما به جایی نرسیدم. می دانم که عدد شروع روی مورب مثلث بزرگ هر ضلعی که باشد را جمع می کند و با بالا رفتن شما شروع به کاهش آن مقدار می کند. به عنوان مثال، اولین نقطه همیشه از 1 شروع می شود، و همانطور که شما در ردیف های مثلث به سمت بالا حرکت می کنید، 1+(x+1) را به عدد 6 اضافه می کنید. سپس از ردیف بعدی مثلث ها بالا بروید، 6+ است. (x)`، برای بدست آوردن 10. و غیره. پس من دو تکرار کننده می بینم؟ یک بار افزایش می یابد؟ یکی کاهش می یابد؟ هر گونه کمک یا ایده ای مفید خواهد بود. با تشکر
|
حلقه های نوشتن برای عناصر مثلثی
|
15306
|
آیا کسی تجربه فراخوانی _Mathematica_ را از داخل SQL Server برای انجام محاسبات دارد؟ به عنوان مثال، چگونه می توانم رویه ای بسازم که از _Mathematica_ استفاده می کند؟ یا کاری که اسکریپت _Mathematica_ را اجرا می کند؟ من این پست را در MathGroup دیدم، اما برای من کمی گیج کننده است. آیا راه آسانی وجود دارد؟ به بیان دقیق تر، من می خواهم (از داخل SQL Server) یک اسکریپت _Mathematica_ را اجرا کنم. این اسکریپت با استفاده از MathKernel -script myFile.m کار می کند، اما من نمی دانم چگونه SQL را وادار به فراخوانی آن کنم. Mathematica در سرور دیگری در همان وب محلی نصب شده است.
|
اجرای اسکریپت Mathematica از داخل SQL Server
|
8315
|
من یک نقشه دارم و می خواهم متن ریاضی را در آن حاشیه نویسی کنم. در ابتدا، Mathematica آن را با استفاده از پالت ابزار Drawing به صورت مورب قرار می دهد، اما من همه آن را به صورت متن ساده می خواهم. چگونه می توانم آن را انجام دهم؟ ممنون از وقتی که گذاشتید
|
حاشیه نویسی طرح ها با متن ریاضی ساده (نه ایتالیک).
|
8316
|
من Mathematica را بر روی iMac با سیستم عامل OS X 10.6.8 اجرا می کنم. من اقلام راه اندازی سیستم عامل را طوری تنظیم کرده ام که Mathematica را شامل شود تا برنامه زمانی که کامپیوتر بوت می شود باز شود. > اکنون میخواهم جلوتر بروم و Mathematica را تنظیم کنم تا یک نوت بوک خاص را در هنگام راهاندازی راهاندازی کند. توجه: این دفترچه یادداشت دارای سلول های اولیه است بنابراین به طور خودکار ارزیابی می شود. همه اینها به اتوماسیون مداوم من در فرآیندهای مختلف میرود تا در حالی که چند روز مرخصی میگیرم اجرا شود (اگر بتوانم این کار را انجام دهم ;-) من Preferences و Options Mathematica را جستجو کردهام، اما این کار را نکردهام. چیزی برای شناسایی یا تنظیم یک نوت بوک خاص برای راه اندازی هنگام شروع Mathematica پیدا کرد. اگر کسی راهی برای انجام این کار می داند که من در اینها ندیده ام لطفا راهنمایی کند. پیوند زیر به یک سوال قدیمی StackOverflow، mathematica start front end و eval notebook از خط فرمان به نظر می رسد راهی برای انجام کاری که من می خواهم انجام دهم را ارائه می دهد، اما در سیستم عامل ویندوز. همانطور که در مورد اعمال یا ترجمه این ایده در iMac خود فکر می کنم، به نظر می رسد به جای داشتن Mathematica به عنوان یک مورد راه اندازی، چند احتمال دیگر نیز دارم: * تنظیم یک اسکریپت پوسته با استفاده از چیزی مانند OS X's launchD برای راه اندازی Mathematica و یک نوت بوک خاص یا * از MathematicaScript برای راه اندازی فقط هسته و اجرای کد موجود در نوت بوک مورد نظر استفاده کنید. هیچ کدام از این دو نقطه قوت نیستند. آیا کسی میتواند راهی برای انجام این کار یا در Mac OS X 10.6.8 یا برخی از مراجع خاص که به من کمک کند یاد بگیرم چه کاری باید انجام دهم را توصیه کند؟ * * * کمی پاورقی برای برخی زمینه های اضافی. نوتبوکی که باید اجرا کنم، هستههای موازی را روی چند سرور راهاندازی میکند. من این مسیر را انتخاب کردهام که همه اینها را در راهاندازی ماشینها اجرا کنم، نه اینکه همه اینها را روی یک تایمر بگذارم یا حتی از راه دور برای اجرای آنها وارد شوم، زیرا متوجه شدهام که (حداقل در حال حاضر) هر دو راهاندازی مجدد Mathematica در ماشین کلاینت و به عنوان هسته های موازی روی سرورها با اطمینان بیشتری اجرا می شود. به ویژه از مشکلات هسته هایی که راه اندازی نشده اند یا برخی از آنها بسته شده اند جلوگیری می کند. سیستم عامل مک روش بسیار مطمئنی برای راه اندازی و خاموش کردن دستگاه ها در زمان های خاص دارد. از آنجایی که من به کد موجود در نوت بوک نیاز دارم تا در زمانهای خاص اجرا شود، به نظر میرسد که این یک چیز خوب برای لایهبندی عملکردهای دیگر است.
|
هنگامی که Mathematica شروع می شود، یک نوت بوک خاص را به طور خودکار راه اندازی کنید
|
40136
|
من به دنبال ترسیم تنها نیمی از یک محور در «ContourPlot3D» هستم، عمدتاً به این دلیل که نمیخواهم خطوط محور جایی باشد که اتفاقات جالب روی میدهد (تقاطع دو سطح)، اما میخواهم نشان دهم که کجا اتفاق میافتد. محورها هستند. این کد من تا کنون است: contourplot3d [{y == x^2 ، z == x^3} ، {x ، -3 ، 3} ، {y ، -5 ، 5} ، {z ، -10 ، 10 } ، axeslabel -> اتوماتیک ، جعبه -> false ، axesorigin -> {0 ، 0 ، 0} ، مش -> هیچ ، contourstyle -> Opacity[0.3]] این نتیجه ای است که تولید می کند:  من می خواهم فقط نیمی از هر محور روی نمودار ظاهر شود. من قبلاً مستندات را حفر کردم ، اما به نظر می رسد که فقط می توانم محورها را روشن یا خاموش کنم ، هیچ گزینه جزئی. پیشاپیش از هرگونه کمکی متشکرم
|
فقط بخشی از محور را در نمودار رسم کنید
|
8317
|
من تازه وارد این انجمن هستم - نمی دانم آیا کسی می تواند به من در بهبود این کد کمک کند. 1. من دوست دارم زاویه $\theta$ از وسط نوار لغزنده شروع شود، یعنی $\theta = 0$ به جای اینکه از $\theta = -90$ شروع شود. 2. چگونه می توانم اندازه دایره را با اسلاید کردن $\theta$ ثابت نگه دارم؟ Mohr[σxx_, σyy_, τxy_] := DynamicModule[{g1, g2, g3}, OC = 1/2*(σxx + σyy); R = Sqrt[((σxx - σyy)/2)^2 + τxy^2] ; g1 = {ضخامت[0.01]، دایره[{OC، 0}، R]}؛ σxx1 := 1/2*(σxx + σyy) + 1/2*(σxx - σyy)*Cos[2*θ*درجه] + τxy* Sin[2*\[Theta]*Degree]; σyy1 := 1/2*(σxx + σyy) + 1/2*(σyy - σxx)*Cos[2*θ*درجه] - τxy*Sin[2*θ*درجه]; τxy1 := 1/2*(σyy - σxx)*Sin[2*θ*درجه] + τxy*Cos[2*θ*درجه]; τxy1a := 1/2*(σyy - σxx)*Sin[(2*θ*درجه + π)] + τxy*Cos[(2*θ*درجه + π)]; pts = {{σxx1, -τxy1}, {σyy1, -τxy1a}}; g2 = {PointSize[0.05]، قرمز، Point[pts]، Inset[Row[{\!\(\*SubscriptBox[\(σ\)، \(xx\)]\) = ، NumberForm[σxx1, {6، 2}]، ;، \!\(\*SubscriptBox[\(τ\), \(xy\)]\) = , NumberForm[-τxy1, {6, 2}]}], Dynamic[{pts[[1,1]], pts[[1, 2]]}]], Inset[ Row[{\!\(\* SubscriptBox[\(σ\)، \(yy\)]\) = , NumberForm[σyy1, {6, 2}]، ;، \!\(\*SubscriptBox[\(τ\), \(xy\)]\) = , NumberForm[-τxy1a, {6, 2}]}], Dynamic[{pts[[2,1]] , pts[[2, 2]]}]] } ; g3 = {ضخامت[0.01]، آبی، خط[pts]}؛ {Column[{Graphics[{g1، Dynamic[g2]، Dynamic[g3]، Inset[Text[Style[Mohr's دایره، 18، بنفش، مورب]]، {49.58، 68.99}]}، ImageSize -> 300 ]، ردیف[{θ = لغزنده[Dynamic[θ]، {-90، 90}]، Dynamic@θ درجه}]}]}] Mohr[100, 0, 25]  ** ویرایش** نسخه barebones Mohr[x_, R_] := DynamicModule[{g1, g2}, g1 = Circle[{x, 0}, R]; pts = پویا @{{R Cos@t + x، R Sin@t}، {R Cos[t + Pi] + x، R Sin[t + Pi]}}؛ g2 = {PointSize[0.05]، قرمز، Point[Dynamic@pts]، Inset[یک متن بسیار طولانی، Dynamic@(pts[[1, 1]])]}; {Column[{Graphics[{g1, Dynamic[g2]}, Axes -> True], Row[{t = Slider[Dynamic[t]، {-Pi/2، Pi/2}]، Dynamic@t }]}]}] Mohr[100, 25]
|
DynamicModule با اندازه تصویر ثابت
|
3175
|
استخراج مقادیر از لیست جایگزین
|
|
7770
|
من سعی می کنم یک تابع سفارشی بنویسم اما هیچ خروجی را بر نمی گرداند. کد من تا اینجا اینه: Options[Alternate] = {AlternationType -> AlternationPlusMinus}; Alternate[Terms_, Exponent_, OptionsPattern[]] := ( tmpSet = {}; If[OptionValue[AlternationType] == AlternationPlusMinus, Do[If[Mod[counter, 2] != 0, AppendTo[tmpSet, (counter^Exponent ) - 1] AppendTo[ tmpSet، (counter^Exponent) + 1]], {counter, Terms}], Do[If[Mod[counter, 2] != 0, AppendTo[tmpSet, (counter^Exponent) + 1] AppendTo[ tmpSet, (counter^ توان) - 1]]، {counter، Terms}]]; بازگشت[Expand[InterpolatingPolynomial[tmpSet, x]]]; Alternate[20,2] وقتی آن را اجرا می کنم، حتی هیچ بلوک خروجی ایجاد نمی شود، چه برسد به پیام های خطا یا هشدار، آیا راهی برای رفع آن وجود دارد؟ با تشکر
|
عملکرد سفارشی هیچ خروجی را بر نمی گرداند
|
1953
|
_در زمانی که این سوال پرسیده شد، نسخه 10 هنوز منتشر نشده بود. فرانت اند Mathematica 10 دارای چندین واگرد است، پاسخ جان فولتز را ببینید. دستور Undo داخلی Mathematica Front End تنها می تواند یک مرحله ویرایش را خنثی کند. **آیا کسی یک واگرد چندگانه کارآمد و راحت را اجرا کرده یا اجرا کرده است؟** ایده هایی مانند CellEventActions را در ذهن دارم که پشته ای را در بافت سلول نگه می دارد و هر بار که کلیدی در میان یک لیست قرار می گیرد وضعیت سلول را فشار می دهد (پرانتز، @، عملگرها) فشرده می شود. برخی از میانبرهای دیگر برای بازیابی حالت های قدیمی تر (یا یک پالت، یا شاید بهینه سازی فایل های .tr در قسمت جلویی؟) من اصلاً با پیاده سازی های معمولی مبتنی بر متن و مشکلات آنها آشنا نیستم. حدس میزنم از دست دادن حالت واگرد بین جلسات مشکلی عملی نباشد، اینطور نیست؟ بنابراین، آیا این کار انجام شده است یا قابل انجام است یا عملی؟ نظر شما چیست؟
|
پیاده سازی کارآمد چند خنثیسازی
|
59222
|
چگونه عناصر را از Hash به طور موثر انتخاب کنیم؟
|
|
47035
|
چند نمودار روی یک نمودار برای پارامترهای مختلف؟
|
|
56097
|
Manipulate خروجی را به صورت نمودار خالی می دهد، اما من مطمئن نیستم که چرا
|
|
48875
|
با توجه به حلکننده ODE Runge-Kutta و خروجی گرافیکی زیر، چگونه میتوانم به جای نمودار نقطهای سهبعدی، یک نمودار خط سهبعدی دریافت کنم؟ من می بینم که هیچ تابع ListLinePlot3D وجود ندارد، بنابراین فکر کردم شاید بتوان جداول مقادیر T1، T2 و T3 را به توابع درون یابی تبدیل کرد و سپس از تابع ParametricPlot3D برای رسم راه حل به صورت خطی به جای شکل نقطه ای استفاده کرد. در حال حاضر اگرچه من با عملکرد درون یابی + خروجی ParametricPlot3D کمی مشکل دارم، زیرا فقط یک کادر خالی دریافت می کنم. Remove[Global`*] (*dx/dt=*)f[t_, x_, y_, z_] := \[Sigma] (y - x); (*dy/dt=*)g[t_، x_، y_، z_] := x (\[Rho] - z) - y; (*dz/dt=*)p[t_, x_, y_, z_] := x y - \[بتا] z; \[سیگما] = 10; \[Rho] = 28; \[بتا] = 8/3; t[0] = 0; x[0] = 1; y[0] = 1; z[0] = 1; tmax = 2000; h = 0.01; Do[ {t[n] = t[0] + h n، k1 = h f[t[n]، x[n]، y[n]، z[n]]; l1 = h g[t[n]، x[n]، y[n]، z[n]]; m1 = h p[t[n]، x[n]، y[n]، z[n]]; k2 = h f[t[n] + h/2، x[n] + k1/2، y[n] + l1/2، z[n] + m1/2]; l2 = h g[t[n] + h/2، x[n] + k1/2، y[n] + l1/2، z[n] + m1/2]; m2 = h p[t[n] + h/2، x[n] + k1/2، y[n] + l1/2، z[n] + m1/2]; k3 = h f[t[n] + h/2، x[n] + k2/2، y[n] + l2/2، z[n] + m2/2]; l3 = h g[t[n] + h/2، x[n] + k2/2، y[n] + l2/2، z[n] + m2/2]; m3 = h p[t[n] + h/2، x[n] + k2/2، y[n] + l2/2، z[n] + m2/2]; k4 = h f[t[n] + h، x[n] + k3، y[n] + l3، z[n] + m3]; l4 = h g[t[n] + h، x[n] + k3، y[n] + l3، z[n] + m3]; m4 = h p[t[n] + h، x[n] + k3، y[n] + l3، z[n] + m3]; x[n + 1] = x[n] + 1/6 (k1 + 2 k2 + 2 k3 + k4); y [n + 1] = y [n] + 1/6 (l1 + 2 l2 + 2 l3 + l4) ؛ z [n + 1] = z [n] + 1/6 (m1 + 2 m2 + 2 m3 + m4) ؛ }، {n، 0، tmax}] T1 = جدول[{t[i]، x[i]}، {i، 0، tmax}]; T2 = جدول[{t[i]، y[i]}، {i، 0، tmax}]; T3 = جدول[{t[i]، z[i]}، {i، 0، tmax}]; ListLinePlot[T1] ListLinePlot[T2] ListLinePlot[T3] ListPointPlot3D[جدول[{x[t]، y[t]، z[t]}، {t، 0، tmax}]] I1 = درون یابی[T1] I2 = درون یابی[T2] I3 = درون یابی[T3] ParametricPlot3D[{I1[t]، I2[t], I3[t]}, {t, 0, tmax}] کاری که من به دنبال انجام آن هستم این است که اساساً نمودار نقطه جاذبه Lorenz زیر را به شکل نمودار خطی درآورم:  هر گونه کمکی قدردانی خواهد شد، با تشکر از بچه ها.
|
ایجاد نمودار خطی فهرست سه بعدی از نقاط گسسته
|
11429
|
> **تکراری احتمالی:** > چگونه می توانم به راحتی وابستگی یک شیوه نامه را به یک صفحه سبک > غیر داخلی حذف کنم؟ برای برخی از کارهایی که انجام میدهم، یادداشتهایم را در یک دفترچه با یک شیوه نامه سفارشی میبرم. برای راحتی خودم، استایل ها را در دفترچه شیوه نامه خود جدا کرده ام، و ارجاع در شیوه نامه نوت بوک مانند «Default.nb» انجام می شود:  متأسفانه، این کار اشتراکگذاری این نوتبوک را بدون اطمینان از اینکه گیرنده شیوه نامه را قبلاً نصب کرده است، دشوار میکند. با منع آن، چه جایگزین هایی وجود دارد؟ سادهترین کار این است که «NotebookDirectory[]» بهطور خودکار در جستجوی شیوهنامهها گنجانده شود، سپس شیوه نامه را میتوان به سادگی در آن فهرست قرار داد. این در مورد یک درایو شبکه مشترک عالی عمل می کند، اما همچنان به یک فرآیند دو مرحله ای برای مورد ایمیل نیاز دارد. در حالت ایدهآل، من میخواهم به طور خودکار _همه_ تعاریف سبک را تا عمق معینی در شیوه نامه های ارجاع شده جاسازی کنم. چگونه می توان این را به آسانی انجام داد؟
|
شامل خودکار شیوه نامه سفارشی با نوت بوک
|
35077
|
من تابعی نوشتهام که زاویه اویلر را مطابق تابع Matlab در فایل بسته dcm2angle جعبه ابزار AeroSpace از ماتریس استخراج میکند. اما کاملا درست نیست. threeaxisrot[r11_, r12_, r21_, r31_, r32_, r11a_, r12a_] := ماژول[{r1, r2, r3}, (* % زوایای چرخش حول محورهای X، Y و Z را پیدا کنید*) r1 = ArcTan[ r11 / r12]; r2 = ArcSin[ r21]; r3 = ArcTan[ r31/ r32]; اگر [Abs[r21] >= 1، چاپ [HA-ha]; r1 = ArcTan[r11a/r12a]; r2 = ArcSin[r21]; r3 = 0]; {r1, r2, r3} ] Matrix2EulerAngleZXY[matrix0_] := ماژول[{dcm = matrix0}، سه محور [-dcm[[2, 1]]، dcm[[2, 2]]، dcm[[2, 3] ]، -dcm[[1، 3]]، dcm[[3، 3]]، dcm[[1, 2]], dcm[[1, 1]]]] * * * دایرکتوری بسته Matlab در رایانه من F:\\Program Files\\MATLAB\\toolbox\\aero\\aero\\ است dcm2angle.m * * * matrixList = جدول[RotationMatrix[i, {1, 0, 0}], {i, 0, 2 \[Pi]، \[Pi]/6}]//N; Matrix2EulerAngleTrackExpression // تعریف (* Matrix2EulerAngleTrackExpression[matrix0_,type_:ZXY]:=ماژول[{matrix=matrix0[[1;;3،1;;3]]} ,ttt=ToExpression[StringCases[StringReplace[ppp=MATLink`MEvaluate[[yaw, pitch, roll] = dcm 2angle(<>matrix2Matlab[N[Chop[matrix,1/10^5]]]<>,'<> type<>')],x:(NumberString~~e-~~NumberS tring):>0],NumberString]]] *) Result1 * * * این نتیجه Matlab است (خوب). Matrix2EulerAngleTrackExpression /@ matrixList (* {{0,0,0},{0,-0,5236,0},{0,-1,0472,0},{0,-1,5708,0},{-3,1416,-1,0472,- 3.1416}،{-3.1416،-0.5 236,-3.1416}،{-3.1416،0،-3.1416}،{-3.1416،0.5236،-3.1416}،{-3.1416،1.0472،-3.1416}،{0،1.57 08,0},{0,1,0472,0},{0,0,5236,0},{0,0,0}} *) * * * Matrix2EulerAngleZXY /@ matrixList (* {{0.،0.،0.}،{0.،-0.523599،0.}،{0.،-1.0472،0.}،{0.،-1.5708،0}،{0.،-1.0472 ,0.},{0.,-0.523599 ، 0.} ، {0. ، 0. ، 0.} ، 0. ، 0.523599،0.} ، {0. ، 1.0472،0.} ، 0. ، 1.5708،0} ، {0. ، 1.0472 ,0.},{0.,0.523599, 0.},{0.,0.,0.}} *) کجا اشتباه می شود؟ آیا تابع/بسته زاویه اویلر قوی دارید؟
|
مشکل تبدیل تابع matlab به نسخه ریاضی زاویه اویلر
|
9924
|
من تازه وارد ریاضی هستم. من کانولوشن دلتای dirac :(DiracDelta(x-10) را با sine(t),t=0-pi انجام می دهم. چگونه خروجی را رسم کنیم؟ از لحاظ نظری، موج کامل باید در محل تکینگی ظاهر شود.
|
نحوه رسم پیچش سری دلتای دیراک با تابع سینوسی
|
23737
|
من تابعی از دو متغیر دارم، «f[x_، y_]»، و میخواهم دامنه را به مقادیر «x» و «y» بزرگتر از صفر محدود کنم. چگونه این کار را انجام دهم؟ من همچنین می خواهم تابع را برای مقادیر محدود ترسیم کنم. من سعی کردم از «RegionFunction -> Function[{x, y}, ...]» استفاده کنم، اما این کار نمی کند.
|
چگونه دامنه یک تابع را تعریف کنم؟
|
26110
|
من دادههای تجربی دارم که تابع چگالی احتمال دو بعدی را توصیف میکند و میخواهم آن دادهها را به روشی معنادار با استفاده از Mathematica تجسم کنم. اولین غریزه من استفاده از طرح نقشه دوبعدی Heat است که در آن احتمال زیاد با رنگ قرمز و کم با آبی یا سفید نشان داده می شود. با این حال، وقتی صحبت از قدرت تجسم Mathematica به میان میآید، تازهکار هستم، بنابراین میخواهم اطلاعاتی از جامعه داشته باشم. آیا راه بهتری برای تجسم این داده ها وجود دارد؟
|
تجسم یک PDF 2 بعدی
|
42493
|
چگونه می توانم ساختار استاندارد توپولوژیکی ورق لاستیکی یک چنبره را تجسم کنم، یعنی تبدیل یک مربع به یک چنبره؟ چگونه می توانم شروع کنم یا به ترتیب نمونه هایی در مستندات _Mathematica_ وجود دارد؟
|
تبدیل یک ورق کاغذ به یک چنبره
|
19267
|
من با مجموعه دادههایی سروکار دارم که حاوی دهها میلیون ورودی (قابل هش) هستند و به سادگی از تابع «Tally» برای شمارش فرکانس هر عنصر فهرست منحصربهفرد حداکثر حافظه موجود را استفاده میکنم. کارآمدترین راه برای انجام این نوع عملیات در لیست های بسیار بزرگ چیست؟ برخی از توضیحات: 1. من در واقع به همه مقادیر نیاز ندارم. من به همه مقادیری نیاز دارم که بیش از یک بار اتفاق بیفتند و اکثریت قابل توجهی از مقادیر فقط یک بار رخ می دهند. 2. خود مجموعه داده ها به طور کامل در حافظه جا می گیرند.
|
کد کارآمد برای جمع آوری ورودی ها در لیست های بسیار بزرگ
|
35256
|
فرض کنید من از «SelectComponents» برای انتخاب مؤلفههای مورفولوژیکی در یک تصویر با توجه به معیارهایی مانند «طولانی» استفاده میکنم. سپس فرض کنید، من مجموعه متفاوتی از اجزای مورفولوژیکی را با استفاده از معیار دیگری مانند مساحت بیرون می کشم. m1 = SelectComponents[testImage, Elongation, # == 1 &]; m2 = SelectComponents[testImage, Area, # > 42 &]; چگونه می توانم «m1» و «m2» را در یک مجموعه واحد از اجزای مورفولوژیکی غیرمتقاطع ادغام کنم؟
|
چگونه می توانم چندین مجموعه از مؤلفه های مورفولوژیکی را ادغام کنم (شاید با استفاده از معیارهای مختلف انتخاب شده باشند)؟
|
15302
|
من در حال نوشتن چندین تابع هستم که همگی پارامترهای ورودی مشابهی دارند (یک ساختار پیچیده لیست تودرتو). آیا راهی برای من وجود دارد که بتوانم الگویی را تعریف کنم که بتوان در چندین مکان از آن استفاده کرد و به من اجازه می دهد پارامترهای فردی را استخراج کنم؟ (به نظر من «OptionsPattern[]» جالب است زیرا تعریف آن واقعاً قابل مشاهده نیست، اما به نوعی «OptionValues[]» قادر به استخراج اطلاعات از آن است.)
|
OptionsPattern[] چگونه تعریف می شود؟ آیا می توانم این را تکرار کنم؟
|
6418
|
من در نظر دارم از Mathematica با Wolfram Workbench به عنوان یک پلت فرم استاندارد برای محاسبات و برنامه ها در یک بخش مهندسی بزرگ استفاده کنم. من به دنبال راه حلی هستم که اعتبارسنجی، اسناد و کنترل بازبینی بهتری را نسبت به صفحات گسترده اکسل با ماکروهای VisualBasic ارائه دهد. مزایای اضافی استفاده از عملکرد داخلی برای کاهش تلاش توسعه و اجازه دادن به مهندسان برای استفاده از کد به صورت تعاملی به جای حالت جعبه سیاه است. من در گذشته از Mathematica و WebMathematica برای پروژه های فردی استفاده کرده ام و با نمونه های مختلف مشتری که Wolfram تبلیغ می کند آشنا هستم. با این حال، من تجربه یا نمونه ای از استفاده از Mathematica در یک بخش بزرگ مهندسی ندارم. من انتظار دارم که بستههایی را برای عملکردهای مختلف پشتیبان توسعه دهیم (احتمالاً به ترتیب بیش از 20000 خط کد)، و کاربران به طور مستقیم در نوتبوک، از طریق برنامههای CDF یا از طریق WebMathematica بسته به برنامه به آن دسترسی خواهند داشت. آیا Mathematica برای این نوع استفاده مناسب است؟ آیا کاربران معمولی می توانند ریاضیات را بدون دردسر زیاد یاد بگیرند و به سرعت کارآمد شوند؟ آیا راه حل بهتری برای ارزیابی پیشنهاد می کنید؟
|
مناسب بودن Mathematica به عنوان بستری برای محاسبات و برنامه های مهندسی
|
9923
|
نمودار فاصله واحد نموداری است که در صفحه قابل جاسازی است به طوری که طول هر یال 1 باشد. UnitDistanceQ[input_]:=Module[{g, x, F, v, min, nod, gl}, g = input; gl = طول[g]; (* تعداد راس *) (* 2 متغیر تعداد راس x1، x2، و غیره... *) x = Table[Symbol@@ToExpression[x <> ToString[i]], {i, 1, 2*gl }]؛ (* نیروی کمینه کردن، مربع خطای طول ها است *) F = \!\( \*UnderoverscriptBox[\(\[Sum]\), \(i = 1\), \(gl\)]\( \*UnderoverscriptBox[\(\[Sum]\)، \(j = 1\)، \(gl\)]g[[i, j]] \((\((x[[2 i]] - x[[2 j]])\)^2 + \((x[[2 i - 1]] - x[[2 j - 1]])\)^2 - 1)\)^2\)\ ) (* موقعیت های راس اولیه *) v = جدول[gl*تصادفی[], {i, 1, 2*gl}]; (* کمینه سازی *) {min، nod} = FindMinimum[F, Transpose[{x,v}], Method->QuasiNewton]; (* راه حل خروجی *) اگر[min < 10^-3، چاپ[{min,nod}]; GraphPlot[g، VertexCoordinateRules -> Thread[Range[gl] -> Partition[x/. nod, 2]], AspectRatio -> Automatic, VertexLabeling -> None, ImageSize->Small] ] برای مثال، نمودار golomb فاصله واحد است. g = نمودار[ UndirectedEdge @@@ {{1، 2}، {1، 3}، {1، 4}، {2، 3}، {2، 6}، {3، 8}، {4، 5} ، {4، 9}، {4، 10}، {5، 6}، {5، 10}، {6، 7}، {6، 10}، {7، 8}، {7، 10}، {8، 9}، {8، 10}، {9، 10}}]؛ m = ماتریس مجاورت[g]; UnitDistanceQ[m] (* FindMinimum::sdprec را نشان میدهد: جستجوی خط قادر به یافتن کاهش کافی در مقدار تابع با دقت رقم MachinePrecision نیست. >> *) بنابراین سؤال این است که چگونه میتوان یک فاصله واحد را با بیشترین سرعت ممکن بررسی کرد. کد من هنوز کار نمیکند، اما فکر میکنم چیزی در این راستا کار میکند... رویکرد تکراری من وقتی چندین بار اجرا میشود برای نمودار گلومب خوب کار میکند این یک سوال عالی است و الگوریتم های جالبی را می توان در اینجا اختراع کرد!
|
چگونه می توانم به طور موثر بررسی کنم که فاصله یک نمودار واحد است؟
|
215
|
**پسزمینه:** اخیراً سعی میکنم با برخی از نویسههای چینی که متعلق به بلوک **CJK Unified Ideographs Extension B** هستند مقابله کنم. این انگیزه ناشی از علاقه بیشتر به دنبال یک سوال قبلی، و برخی ایده های استفاده از Mathematica برای حروفچینی متون مقدس چینی باستان است. **ویرایش:** در اینجا چند کد نمونه وجود دارد که در نگاه اول خوب به نظر می رسد (یونیکدهای سه کاراکتر درگیر در اینجا x20027، x200D5 و x20137 هستند. تنظیم $SystemCharacterEncoding من Mathematica CP936 است:  اما بعد از ذخیره کردن و بستن نوت بوک، دوباره آن را باز کردم، بدون اینکه چیزی را لمس کنم، اکنون Front End به طرز عجیبی نمایش داده می شود (و به حضور خطاهای نحوی):  به نظر می رسد Front End نمی تواند آنها را به درستی رندر کند. علاوه بر این، اگرچه میتوانم یک سلول متنی ایجاد کنم که ظاهر خوبی دارد:  که «CellExpression» آن این است: Cell[\:d840\:dc27 \:d840\:dcd5\:d840\:dd37، متن، CellChangeTimes->{3.5359048507534103`*^9}]، اما اگر «Ctrl+Shift+E» را فعال کنم و «CellExpression» را مستقیماً ویرایش کنم (مثلاً مورد «CellChangeTimes» را حذف کنم، که نباید روی «ظاهر» تأثیر بگذارد. )، سپس سلول را به وضعیت عادی برگردانید، همه چیز دوباره اشتباه می شود:  این نوع مشکل هرگز در هنگام برخورد با شخصیت های **CJK Unified Ideographs** و **CJK Unified Ideographs Extension A رخ نداده است. ** بلوکها، بنابراین حدس میزنم ممکن است اشکالی در اینجا وجود داشته باشد. بنابراین سؤال من این است: در حالی که من متوجه هستم که رمزگذاری یونیکد در Mathematica فقط به یونیکد 16 بیتی اشاره دارد در حالی که CJK-B با x20000 شروع می شود، آیا روشی برای رندر و کار با کاراکترهای **CJK وجود دارد. Unified Ideographs Extension B** درست است؟
|
چگونه با کاراکترهای CJK Unified Ideographs Extension B به درستی کار کنیم؟
|
6088
|
من یک تابع دارم که آرایه تابع داده شده f را رسم می کند. این بخشی از تابع است: Plot[-f, {x,0,2}, Filling->{1->{2}}, PlotStyle->Green] هنگامی که «{x^2, 2x}» را مشخص کردم به عنوان تابع «f»، خطاهای «2 باید یک عدد صحیح بین 1 و 1 باشد.» و «{2} یک مشخصات پر کردن معتبر نیست.» دریافت می کنم. من این خطا را دریافت می کنم زیرا من یک علامت منفی در مقابل آرگومان دارم. اگر «{-x^2,-2x}» را ترسیم کنم، همه چیز خوب است. بنابراین چگونه می توان همه چیز را در `f` توسط -1 ضرب کرد بدون اینکه این خطاها را بدست آوریم؟
|
خطای «مشخصات پر کردن معتبر نیست».
|
22178
|
من توانستم به پایگاه داده Vertica متصل شوم و همچنین توانستم یک پرس و جوی SELECT را اجرا کنم. اما من قادر به اجرای یک پرس و جو با یک اسلش در آن نیستم. (Vertica دستوراتی مانند postgresql دارد.) دستوری که میخواهم اجرا کنم «\d;» است. من تغییراتی مانند زیر را با تعداد متفاوتی از بک اسلش ها بدون موفقیت امتحان کرده ام: `SQLExecute[conn, \\\d;]` چه اشتباهی انجام می دهم؟ هر گونه کمکی بسیار قدردانی خواهد شد! ویرایش: باید اضافه کنم که خطایی که دارم این است: `JDBC :: خطا: [Vertica] [VJDBC] (4856) خطا: خطای نحوی در یا در نزدیکی \ >>` `
|
اجرای پرس و جو postgresql با بک اسلش
|
42998
|
من سعی می کنم یک انتگرال دوگانه را ارزیابی کنم اما مشکلات عملکردی دارم. **ابتدا کمی ریاضی** من از طرحی مانند Galerkin برای گسسته کردن عملگرها در معادله ای که با آن کار می کنم استفاده می کنم. مشکلی که میخواهم حلش کنم این است: با توابع کلاه در x و y شروع میکنم، $ \Psi_j(z) \left\\{ \begin{array}{ll} \frac{1}{\Delta z}( z-z_{j-1}) & , z < z_j\\\ -\frac{1}{\Delta z}(z-z_{j-1}) & , z >z_j \\\ 0 & , \left\vert z - z_j \right\vert > \Delta z \\\ \end{array} \right. , $ $ \Psi_i(y) \left\\{ \begin{array}{ll} \frac{1}{\Delta y}(y-y_{i-1}) & , y < y_i\\\ - \frac{1}{\Delta y}(y-y_{i-1}) & , y >y_i \\\ 0 & , \left\vert y - y_i \right\vert > \Delta y \\\ \end{array} \right. . $ که در آن $i$ و $j$ مربوط به یک گره در شبکه ما هستند. سپس یک تابع دلخواه و متغیر مورد نظر (فشار در مورد من) را به صورت $ \Theta(y,z) \cong \sum\limits_i \sum\limits_j \Theta_{ij} \Psi_i(y)\Psi_j( z) , $ $ p(y,z) \cong \sum\limits_i \sum\limits_j p_{ij} \Psi_i(y)\Psi_j(z) . $ تابع دلخواه مطابق با ضریب عملگری است که ما تقریب می کنیم. انتگرالی که من سعی در حل آن دارم این است: $ \Theta p |_{z = z_i} \cong \frac{\int \int \Psi_i \Psi_j \Theta p dz dy}{\int \int \Psi_i \Psi_j dz dy } $ **اکنون کد** من در حال ساختن آنچه قبلاً انجام داده بودم. در اینجا توابع تکه ای وجود دارند: ψzt[z_, c_] := تکه ای[{{(z - c)/Δz + 1, z <= c}, {-(z - c)/Δz + 1, z > c} }]؛ ψz[z_, c_] := تکهای[{ {ψzt[z, c], ψzt[z, c] > 0}, {0, ψzt[z, c] <= 0}}]; ψyt[y_, c_] := تکه ای[{{(y - c)/Δy + 1, y <= c}, {-(y - c)/Δy + 1, y > c}}]; ψy[y_, c_] := تکه ای[{ {ψyt[y, c], ψyt[y, c] > 0}, {0, ψyt[y, c] <= 0}}]; اینها توابعی هستند که من تعریف کرده ام (من فقط جمع دو برابر را گسترش می دهم): θ [y_، z_] := زیرنویس[θ, i - 1، j - 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i - 1]] ψz [z، زیرنویس[Z، i - 1]] + زیرنویس[θ، i - 1،j] ψy[y، زیرنویس[Y، i]] ψz[z، زیرنویس[Z، i - 1]] + زیرنویس[θ, i - 1,j + 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i + 1]] ψz[z، زیرنویس[Z، i - 1]] + زیرنویس[θ، i،j - 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i - 1]] ψz[z، زیرنویس[Z،i]] + زیرنویس[θ، i،j] ψy[y، زیرنویس[Y، i]] ψz[z، زیرنویس[Z، i]] + زیرنویس[θ, i، j + 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i + 1]] ψz[z، زیرنویس[Z,i]] + زیرنویس[θ , i + 1,j - 1] ψy[y، زیرنویس[Y, i + 1]] ψz[z، زیرنویس[Z, i - 1]] + زیرنویس[θ, i + 1,j] ψy[y، زیرنویس[Y، i]] ψz[z، زیرنویس[Z، i + 1]] + زیرنویس[θ، i + 1،j + 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i + 1]] ψz[z، زیرنویس[Z,i + 1]]; μ[y_، z_] := زیرنویس[μ، i - 1، j - 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i - 1]] ψz[z، زیرنویس[Z، i - 1]] + زیرنویس[μ , i - 1, j] ψy[y، زیرنویس[Y، i]] ψz[z، زیرنویس[Z، i - 1]] + زیرنویس[μ, i - 1،j + 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i + 1]] ψz[z، زیرنویس[Z,i - 1]] + زیرنویس[μ, i,j - 1] ψy[y، زیرنویس[Y, i - 1 + زیرنویس[μ، i، j + 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i + 1]] ψz[z، زیرنویس[Z، i]] + زیرنویس[μ، i + 1، j - 1] ψy[y , زیرنویس[Y, i + 1]] ψz[z، زیرنویس[Z,i - 1]] + زیرنویس[μ, i + 1,j] ψy[y، زیرنویس[Y, i]] ψz[z، زیرنویس[Z، i + 1]] + زیرنویس[μ، i + 1،j + 1] ψy[y، زیرنویس[Y، i + 1]] ψz[z، زیرنویس[Z،i + 1 ]]؛ توجه: ما از $\mu$ برای نشان دادن $p$ استفاده می کنیم. در اینجا مفروضاتی وجود دارد که من انجام می دهم: BasisAssumY = {Δy > 0، زیرنویس[Y, i] ∈ واقعی، y ∈ واقعی، Δy ∈ واقعی، زیرنویس[Y، i - 1] ∈ واقعی، زیرنویس[Y، i + 1] ∈ واقعی، زیرنویس[Y، i - 1] < زیرنویس[Y، i] < زیرنویس[Y، i + [ Y, i + 1] == -ΔY}; همان فرضیات در جهت z انجام می شود. BasisRulesAll = {Subscript[Z, i + 1] - Subscript[Z, i ] -> Δz, Subscript[Z, i] - Subscript[Z, i - 1 ] -> Δz, Subscript[Z, i ] - Subscript[ Z ، I + 1] -> -ΔZ ، زیرنویس [Y ، I + 1] -Subscript [Y ، I] -> Δy ، Subscript [Y ، I] - زیرنویس [y ، i -1] -> Δy ، اشتراک [y ، i] -اشتراک [y ، i + 1] -> -Δy} ؛ روش یکپارچهسازی من در اینجا است: ساده کردن[یکپارچهسازی[یکپارچه[ψz[z، زیرنویس[Z، i]] θ [y، z] μ [y، z]، {z، زیرنویس[Z، i - 1]، زیرنویس[ z ، i + 1]} ، فرضیات -> basistassumz] ψy [y ، زیرنویس [y ، i]] ، {y ، اشتراک [y ، i - 1] ، زیرنویس [y ، i + 1]} ، فرضیات -> پایه و اساس]/(ΔZ Δy)] //. \ basionrulesall این ساعت ها بدون بازگشت نتیجه اجرا می شود. در مقابل، من یک محاسبه مشابه را در 1 بعدی انجام داده ام (نوت بوک را از اینجا دریافت کنید) که حدود 10 ثانیه طول می کشد. من موفق شدم انتگرال را برای ارزیابی به دست بیاورم، اما مجبور شدم همه عبارتهای $y$ را از انتگرال $x$ حذف کنم (من مانند عبارتها را با هم گروهبندی کردم و فاکتور گرفتم). پس از انجام این کار، ارزیابی انتگرال حدود 10 ثانیه طول کشید، اما این کار انجام شد
|
عملکرد ضعیف هنگام ارزیابی انتگرال دوگانه توابع کلاه
|
35072
|
Tc[κ_] := t /. خرد کردن[ FindRoot[ 1 == (4 κ^4 NSum[ 2/3 Hypergeometric1F1[3/2، 5/2، -((2 κ^2 l)/t)]، {l، 1، بی نهایت}] + 2 κ^2 تن (PolyLog[1، Exp[(-2 κ^2)/t]]) + 2 t^2 (PolyLog[2، Exp[(-2) κ^2)/t]] + (2 κ^2)/t PolyLog[1، Exp[(-2 κ^2)/t]]))، {t، tstart}، AccuracyGoal -> 8، PrecisionGoal - > 8] ] tstart = 0.5; ni = 100; κmin = 0; κmax = 1; dκ := (κmax - κmin)/(ni - 1); dat = خرد کردن[ جدول[{κ = κmax - (i - 1) dκ, Tc[κ]}, {i, ni}] ]; ListLinePlot[dat] _Mathematica_ به اجرا ادامه می دهد و طرح Tc را تولید نمی کند
|
مشکل در استفاده از Finding Root برای یک سری نامتناهی شامل تابع Hypergeometric
|
46361
|
من یک تبلت _Asus SmartTab_ دارم که _Mathematica 9_ روی آن است. وقتی «ImageCapture» را اجرا می کنم، چیزی در پنجره تصویر ظاهر نمی شود. در ابتدا با اجرای این، کل سیستم عامل به طور کامل خراب شد و مجبور به راه اندازی مجدد شد، اما من از آن زمان برخی به روز رسانی ها را انجام داده ام. حالا من فقط افکت پنجره خالی را دریافت می کنم. آیا کسی ایده ای در مورد اینکه آیا این قابل رفع است یا این اتفاق افتاده است؟
|
ImageCapture در ویندوز 8.1
|
48268
|
من می خواهم چندین تابع را با تنظیمات یکسان در کنار هم رسم کنم، بنابراین از ساختار تابع خالص استفاده می کنم (برای وضوح، فقط از یک تابع در این مثال استفاده می کنم) Plot[ #, {x, 0, 1} ] & / @ { Chop[x, 0.5] } با این حال، به نوعی تابع Chop را نادیده می گیرد:  اگر تابع را مستقیماً رسم کنم [Chop[x, 0.5], {x, 0, 1} ] همه چیز همانطور که انتظار می رود کار می کند:  من رفتار مشابهی با Plot3D دریافت می کنم. آیا در کد من مشکلی می بینید؟ آیا تابع خالص و مکانیزم Map (/@) ربطی به آن دارد؟ PS: من در واقع می خواهم از Plot3D استفاده کنم. به همین دلیل است که من می خواهم به جای ترسیم همه توابع در یک شی گرافیکی، چندین نمودار در کنار یکدیگر ترسیم کنم. من فقط برای سادهتر کردن مثال، نشان دادن مشکل با استفاده از تابع Plot را انتخاب کردم.
|
چرا Chop در Plot نادیده گرفته می شود؟
|
44109
|
با الهام از عملکرد سایه شگفت انگیز سایمون وودز، می خواهم سایه هایی را به تمام متن سلول های غیر ورودی/خروجی در یک نوت بوک اضافه کنم، چیزی شبیه به این:  با استفاده از تابع سایه سایمون وودز، می توانم متنی را بگیرم و سایه ای به آن اضافه کنم: style[Some text،Text]//shadow[#,#]& و سپس تصویر به دست آمده را به عقب بچسبانید. اما من نمی توانم این فرآیند را خودکار کنم. سوال من این است 1. چگونه تابعی بسازیم که یک نوت بوک را به عنوان ورودی بگیرد و یک نسخه سایه دار با تمام متن سلول های غیر ورودی/خروجی دارای سایه باشد؟ 2. اگر بتوان 1 را انجام داد، آیا می توان اندازه دفترچه سایه دار را کاهش داد؟ از آنجایی که تمام متن با تصاویر جایگزین می شود، دفترچه یادداشت ممکن است بزرگ باشد. خیلی ممنون
| |
18130
|
> **تکراری احتمالی:** > PolarPlot رندر عجیب و غریب هنگامی که من از تابع دستکاری یا متحرک سازی استفاده می کنم، نتیجه یک نمودار غیر صاف را نشان می دهد. چگونه می توان دستورات دستکاری یا متحرک سازی را خوب و صاف نشان داد؟
|
با استفاده از Manipulate یا Animate ترسیم کنید
|
40863
|
من یک ماتریس 300$ در 2$ به نام r دارم که عناصر آن به پارامتر g بستگی دارد. من می خواهم این ماتریس را رسم کنم و g را تغییر دهم تا ببینم نمودار چگونه تغییر می کند. من از این کد استفاده کرده ام: Manipulate[ListPlot[r], {g, 0, 10}] اما هیچ اتفاقی نمی افتد. اگر پارامتر g را تعیین کنم، می توانم آن را با ListPlot[r] رسم کنم. اما، وقتی از دستکاری استفاده می کنم، نمی توانم آن را ترسیم کنم. هر پیشنهادی؟ پیشاپیش از شما متشکرم.
|
دستکاری و ListPlot
|
25777
|
تخصیص چندگانه توسط «Set» پشتیبانی میشود. چگونه می توان چیزی مشابه را در عبارت «ماژول» انجام داد؟ اگر می توانستم این کار را انجام دهم، چه عیبی وجود داشت؟ این چیزی است که من تاکنون امتحان کردم: g[x11_, y11_] := {xx111, yy111} = {x11, y11} g[x11_, y11_] := ماژول[{{x111, y111} = {x11, y11} , 1] g[1, 2] > Module::lvset: محلی مشخصات متغیر {{x111, y111} = {1, 2}} حاوی > {x111, y111} = {1, 2} است که یک انتساب به {x111,y111} است. فقط > انتساب به نمادها مجاز است. >> جایگزین های ممکن عبارتند از: ggg[x11_، y11_] := ماژول[{xx = {x11، y11}، x1، x2}، {x1 = xx[[2]]، x2 = xx[[[1]]}] یا ggg[x11_, y11_] := ماژول[{x1111=x11, y1111=y11}، چه... ]
|
چگونه می توانم چندین مقدار را برای متغیرهای محلی در یک ماژول تنظیم کنم؟
|
42095
|
من این فرمول را ارزیابی کرده ام، $\frac {3^r - 1} {2^r - 1}$ برای $r>1$. صورت همیشه زوج و مخرج همیشه فرد است. من سعی می کنم نشان دهم که مخرج صورت را کاملاً تقسیم نمی کند و مخرج $1 را باقی نمی گذارد. جدول اول «GCD» را نشان می دهد و دومی نشان می دهد که نتیجه کمتر از مخرج اصلی است. جدول[PolynomialGCD[(3^r - 1)، (2^r - 1)], {r, 2, 10}] (* {1, 1, 5, 1, 7, 1, 5, 1, 11} *) جدول[PolynomialGCD[(3^r - 1), (2^r - 1)] < (2^r - 1), {r, 2, 10}] (* {True, True, True, True, True, True, True, True, True} *) Reduce[PolynomialGCD[(3^r - 1), (2^r - 1)] < (2^ r - 1)] (* 2^r > 2 *) نتیجه «کاهش» برای $r>1$ صادق است. آیا «کاهش» اطلاعات «PolynomialGCD» را حذف میکند زیرا همیشه درست است؟ ### ویرایش هر نظر _rasher's_ Reduce[r ∈ اعداد صحیح && n ∈ اعداد صحیح && r >= 1 && PolynomialGCD[(3^r (2n - 1) - 1)، (2^r (2n - 1) - 1 )] < (2^r (2n - 1) - 1)] (* ((n | r) ∈ اعداد صحیح && n >= 2 && r >= 1) || (r ∈ اعداد صحیح && n == 1 && r >= 2) *) وجود دارد[r، چند جمله ای GCD[(3^r (2n - 1) - 1)، (2^r (2n - 1) - 1)] < (2^r (2n - 1) - 1)] وجود دارد[n, چند جمله ای GCD[(3^r (2n - 1) - 1)، (2^r (2n - 1) - 1)] < (2^r (2n - 1) - 1)]
| |
216
|
**ویرایش:** اگرچه من پاسخی را بر اساس پیشرفت فعلی خود ارسال کرده ام، اما این پاسخ ناقص است. لطفاً بخش «مسائل باز» را در پاسخ ببینید. * * * بیشتر توابع ترسیم در Mathematica، چگالی نمونه برداری را به صورت پویا، بر اساس شیب تابع تنظیم می کنند: DensityPlot[1/( 1 + Exp[10 (Sqrt[x^2 + y^2] - 3)], { x، 0، 5}، {y، 0، 5}، مش -> همه، PlotRange -> همه]  متأسفانه الگوریتم داخلی که این کار را انجام می دهد مستقیماً قابل فراخوانی نیست. * * * **سوال:** من یک تابع 2 بعدی آهسته برای محاسبه دارم (برای یک نقطه 10-40 ثانیه طول می کشد حتی اگر در C++ بهینه شده است که از طریق LibraryLink فراخوانی شده است) که باید نمونه برداری کنم. چگونه می توانم آن را به صورت تطبیقی، به روشی راحت و کنترل شده نمونه برداری کنم؟ از آنجایی که محاسبه عملکرد بسیار کند است، * مایلم بتوانم نقاط موجود را بگیرم و در صورت نیاز آنها را بیشتر اصلاح کنم (یعنی محاسبات را با استفاده از نتایج موجود ادامه دهم) * نمی توانم مستقیماً از DensityPlot استفاده کنم زیرا می توانم 't control how many points it is going to compute, and I need an upper limit on that (i.e. an upper limit on computation time). همچنین نمی توان آن را قطع کرد و بعدا ادامه داد. من به دنبال 1. روش های موثر برای انجام این کار هستم 2. پیاده سازی در Mathematica (چه به عنوان پاسخ یا به عنوان اشاره گر به کتابخانه ها) ** جزئیات درهم و برهم: ** من سعی می کنم یک نمودار فاز را محاسبه کنم و مرزهای بین فازها را دقیقاً ترسیم کنم. . بنابراین من به مقدار تابع در همه جا نیازی ندارم، فقط در جایی که خیلی ناگهانی افت می کند. این تابع یا از قدر 1 است (مثلاً بین $0.1 \div 1$)، یا بسیار کوچک (نزدیک به صفر). تابع با استفاده از روشهای مونت کارلو محاسبه میشود، بنابراین در مقیاس کوچک صاف به نظر نمیرسد، و ممکن است در اجرای بعدی تابع نتایج ناسازگاری نزدیک به مرزهای فاز دریافت کنم. این باید به شما ایده دهد که من می خواهم این را برای چه نوع عملکردی اعمال کنم، که ممکن است هنگام انتخاب یک روش مهم باشد.
|
نمونه گیری تطبیقی برای توابع آهسته محاسبه در دو بعدی
|
34850
|
من می خواهم در _Mathematica_ کاری را انجام دهم که زیر در C. int array[7] = {0, 0, 0, 0, 0, 0, 0}; int& foo(size_t idx) { return array[idx]; } foo(4) = 43; // آرایه اکنون باید {0، 0، 0، 0، 43، 0، 0} باشد به عبارت دیگر، من میخواهم از «=» برای اختصاص دادن به یک مرجع (به برخی از متغیرهای خارج از محدوده تابع) استفاده کنم. returned by a function. من چند تاپیک در مورد مراجع خواندم، اما به نظر میرسید که باید اپراتور `=` را بیش از حد بارگذاری کنم (اگر حتی ممکن است) تا همه چیز کار کند. * * * ### پیشینه اگر چنین تمرینی در _Mathematica_ متوقف شود، تعجب نمیکنم، اما همچنان از دانش و همچنین جایگزینها قدردانی میکنم. انگیزه من برای این کار در تلاش برای نوشتن ابزاری برای غیربرنامه نویسان (یا کسانی که عمدتاً دارای پیشینه C هستند اما کاملاً با Mathematica_ آشنا نیستند) برای آزمایش سریع فرضیه ها است، و ابزار باید _ شهودی، آشنا، و به راحتی قابل برداشت باشد. من می ترسم که زمین من برای استفاده از _Mathematica_ کشش پیدا نکند). برای دقیقتر بودن، این ابزار دادههای سری زمانی را تجزیه و تحلیل میکند، کاربر عبارتی را مشخص میکند که در هر مرحله زمانی اجرا شود. و آن عبارت «دسترسی» به یک آرایه (شبه) دارد، مثلاً «قیمت»، به طوری که «قیمت[0]» به قیمت _ فعلی، «قیمت[-1]» به قیمت _قبلی و غیره اشاره دارد. .-- بنابراین «price[0]» به قیمت متفاوتی در هر مرحله اشاره دارد. البته C اجازه نمایه سازی منفی را نمی دهد. من فقط فکر میکردم که این روش بسیار شهودی است - بنابراین برنامه من این بود که قیمت را به عنوان یک تابع پیادهسازی کنم و مقادیر را از یک آرایه پشت صحنه بازیابی کنم. احتمالاً میتوانید ببینید که این به کجا میرود: من همچنین میخواهم کاربران بتوانند به «price[0]» _assign__ کنند، و اینجاست که گیر کردهام. میدانم که میتوانم (و شاید _باید_) فقط یک تابع جداگانه مانند `set_price[0, val]` بنویسم، اما این هدف زیباییشناختی را که برای جلب نظر همه تلاش میکنم، دور میکند. من پذیرای ایدههای جایگزینی هستم که ممکن است زیباییشناختی خود را حفظ کنند، هرچند نه به یک شکل.
|
آیا چیزی مانند نشانگر C (یا برگرداندن یک مرجع) در $Mathematica$ وجود دارد؟
|
36711
|
به عنوان مثال، من سعی می کنم منحنی یک سطح f(x,y)=xsin[y/x]+ysin[2x] را که از نقطه (3pi,3pi) می گذرد رسم کنم. آیا کسی می تواند به من نشان دهد که چگونه این کار را انجام دهم؟
|
آیا راهی برای رسم منحنی سطح منفرد از تابع x و y در یک نقطه داده شده وجود دارد؟
|
31796
|
**مقدمه** من داشتم بحث UnRisk-Q Instrument Builder (https://www.youtube.com/watch?v=Xx3goIBpOdE) را تماشا می کردم و آن بچه ها از الگوی سازنده برای ساخت اشیاء پیچیده مانند این استفاده می کنند: bondBuilder = BondBuilder[ ] bond = bondBuilder @ Nominale[1.] @ StartDate[{2010,10,10}] @ Build[] و بعداً 'bond' تغییرناپذیر است و می توانید متدهایی را روی آن فراخوانی کنید: `bond @ SomeMethod[]` دلیل کارکرد آن این است که آنها با استفاده از JLink و `@` در آنجا به طرز عجیبی رفتار می کنند و به سمت چپ مرتبط می شوند. **سوال/مشکل** چگونه یک الگوی سازنده را پیاده سازی کنیم که: * در فایل های نوت بوک و .m خوب و مختصر به نظر برسد؟ میتوانید از عملگر سفارشی به جای «@» یا نماد «~infix» استفاده کنید، اما به نظر سنگین میرسد. * امکان استفاده مجدد جزئی سازنده مانند: octBuilder = BondBuilder[] @ StartData[{2010, 10, 10}] bond1 = octBuilder @ Nominale[1.] @ Build[] bond2 = octBuilder @ Nominale[2.] @ Build[] * انعطافپذیری کافی برای اضافه کردن بررسی خطا به «Build[]» دارد، بدیهی است که نمیخواهم زیاد به هم بریزم با `@` و سعی کنید ارتباط آن را دوباره تعریف کنید. من نمی خواهم از ظاهر، بلکه ایده کپی کنم.
|
الگوی سازنده برای ساخت اشیاء پیچیده
|
31375
|
+ چگونه با Plus مرتبط است؟ فرض کنید من می خواهم یک سر «foobar» را تعریف کنم و آن را با یک شخصیت یونیکد مورد نظر خود همراه داشته باشم ، که از نظر ایده آل به عنوان یک فرم infix استفاده می شود ، یعنی فوبار [x ، y] معادل x ↗ y است که توسط هسته مشاهده می شود. چگونه می توان چنین کاری را انجام داد؟
|
چگونه + به عنوان یک اپراتور infix با پلاس مرتبط است؟
|
39059
|
من می خواهم عبارت $A[x] = 8020.6596 \times 1.055^x$ را همانطور که در یک گرافیک دوبعدی است چاپ کنم. من خط Graphics[Text[HoldForm[A[x] = 8020.6596 \[Times] 1.055^x],{2,0}]] را در تماس گرافیکی گنجاندم، اما اولین ثابت اصرار دارد که 8020.66 دلار چاپ شود. چگونه می توانم این مشکل را برطرف کنم؟
|
فرمت های خروجی عددی
|
47066
|
برای اینکه Mathematica چیزها را از کسرها بیرون بیاورد، از چه ComplexityFunction (یا تکنیک دیگری) می توانم استفاده کنم؟ من یک عملکرد منطقی از چندین متغیر دارم و می خواهم Math'ca را ساده کنم ، به عنوان مثال ، x (... + y (... + wz)) + ... --------- ----------------- xyz به x(... + y(...)) + .... ------------- --------- + w xyz ? قبلاً به آن گفته ام که متغیرهای مربوطه (در مخرج) غیر صفر هستند. من به این فکر می کردم که پیچیدگی را به عنوان LeafCount به اضافه LeafCount شمارنده ها بشمارم، اما مطمئن نیستم که چگونه این کار را انجام دهم.
|
ساده کردن کسرها
|
25362
|
بنا به دلایلی، من باید از دو نسخه زبان _Mathematica_ استفاده کنم. دلیل اصلی این است که من می خواهم مقایسه صفحه راهنما (نسخه انگلیسی و نسخه چینی) را برای بهبود انگلیسی خود ببینم، هر دو مفید هستند. * [بروزرسانی] با این حال ، وقتی من فقط روی صفحه زبان کمک می کنم ، این مشکل هیچ چیز نیست ، فقط صفحه راهنمای انگلیسی را در نسخه انگلیسی قرار دهید و صفحه راهنمای چینی در نسخه چینی ، ریاضی را با دو میانبر باز کنید ، اکنون خوب است ، زبان رابط کاربری (هر دو چینی) را نادیده بگیرید. ## سوال 1: چگونه کاری کنیم که FrontEnd این گفتگوی بازشو را نشان ندهد؟ ! One in Disk D «English» نسخه One in Disk E نسخه «ChineseSimplified» چگونه دو تنظیمات مختلف را پیکربندی کنیم؟ # _(نکته سخت:)_ از آنجا که آنها پیکربندی ها را به اشتراک می گذارند، برخی از فایل های پیکربندی در اینجا در رایانه من ذخیره می شوند. E:\\Users\\Quaternions\\AppData\\Roaming\\Mathematica E:\\Users\\Quaternions\\AppData\\Roaming\\Mathematica\\FrontEnd\\init.m نحوه ساخت پیکربندیهای مختلف، مانند «زبان»، «پسزمینه» و موارد دیگر. برای رنگ پسزمینه، تنظیم مقدار «پسزمینه» آسان است. همانطور که سعی کردم، می توان SetOptions[FrontEndSession,Background->LightBlue] را در برخی از init.m در اینجا D:\\Program Files\\Wolfram\\Research\\Mathematica\\9.0\\SystemFiles\\Autoload\ اضافه کرد. \PacletManager\\Kernel\\init.m یا اینجا D:\\Program Files\\Wolfram Research\\Mathematica\\9.0\\AddOns\\AutoLoad\\English\\init.m و سپس وقتی _Mathematica_ را در دیسک D باز کنید، پس زمینه LightBlue است. وقتی _Mathematica_ را در دیسک E باز کنید، پسزمینه سفید خواهد بود ($FrontEnd مقدار پسزمینه). چیز سخت چیست؟ مقدار $Language بنابراین نکته کلیدی مشکل این است: چگونه _Mathematica_ را در دیسک D که $Language آن انگلیسی است باز کنیم [زبان صفحه راهنما انگلیسی است، و همچنین UI انگلیسی است]، و _Mathematica_ را در دیسک E باز کنیم. $Language چینی ساده شده است [زبان صفحه راهنما چینی ساده شده است و همچنین رابط کاربری چینی ساده شده است]
|
چگونه دو Mathematica را در مکان های مختلف با تنظیمات مختلف پیکربندی کنیم
|
16765
|
همانطور که از این عنوان می گوید ، من می خواهم از Mathematica استفاده کنم تا یک انیمیشن ایجاد کنم که تکامل زمان یک مدار سه بعدی (3D) را نشان می دهد. برای شروع، من یک فایل ASCII دارم که شامل داده های مدار در چهار ستون است. ستون اول مربوط به زمان است، در حالی که سه ستون بعدی به ترتیب مختصات x، y و z است. در زیر، من یک کد ساده برای تجسم مدار ارائه می کنم. SetDirectory[ ... ]; data = ReadList[orb_3d.out, Number, RecordLists -> True]; dataOrb3D = جدول[{داده[[i، 2]]، داده[[i، 3]]، داده[[i، 4]]}، {i، 1، طول[داده]}]; S0 = Graphics3D[Line[dataOrb3D]، Axes -> True، AxesStyle -> Directive[FontSize -> 17، FontFamily -> Helvetica]، AxesLabel -> {x، y، z}، BoxRatios -> {1, 1, 1}, ImageSize -> 500] کد بالا این تصویر را تولید می کند:  برای دریافت فایل داده ASCII، لطفاً این پیوند را دنبال کنید. خوب، تا اینجا خیلی خوب است. حالا اجازه دهید قسمت شبیه سازی را توضیح دهم. مدار حرکت یک ذره آزمایشی (ستاره) را در زیر میدان گرانشی یک کهکشان توصیف می کند. با توجه به فایل داده، وقتی t=0 ستاره باید در (x,y,z) = (0.5,0,0.5) باشد. بنابراین ، من می خواهم در آن مرحله ترسیم کنم ، بیایید یک نقطه آبی را در داخل حجم سه بعدی بگوییم. سپس با تکامل زمان، نقطه آبی که نشان میدهد ستاره باید مسیر را طبق فایل دادهای که از نقطهای به نقطه دیگر حرکت میکند دنبال کند، به آنها بپیوندید و یک خط ثابت پشت آن باقی بمانید. هنگامی که t = 250 شبیه سازی به پایان می رسد و ما باید تصویری را که قبلاً ارائه می دهم بازتولید کنیم. راستش ، من مطمئن نیستم که آنچه توضیح دادم با ریاضیات امکان پذیر است یا خیر. به هر حال، اگر یک برچسب نیز در داخل جعبه سه بعدی (یا بالای آن) وجود داشته باشد که ارزش زمان را در هر مرحله از شبیه سازی می دهد (یعنی t = 73.27) عالی خواهد بود. در نهایت، من همچنین میخواهم بتوانم این شبیهسازی را بهعنوان فایل avi. یا .mp4 صادر کنم. می دانم که یک پروژه بسیار جاه طلبانه را در اینجا شرح دادم! با این حال، من همچنین فکر می کنم که موضوع بسیار جالبی است. پیشاپیش بسیار متشکرم و منتظر پاسخ شما هستم.
|
ایجاد یک انیمیشن که تکامل زمانی یک مدار از پیش محاسبه شده را نشان می دهد
|
35255
|
تصویر زیر توزیع تجمعی یک توزیع عادی با میانگین = 4 و انحراف استاندارد = 1. را نشان می دهد. توجه کنید که اگر شما یک مقدار با رتبه 0.8 دارید (به این معنی که این 80 مورد از پایین در یک لیست مرتب شده از 100 مورد خواهد بود ) می توانید مقدار متناظر را از CDF توزیع نرمال هر میانگین/SD بدست آورید (اگر می دانستید چگونه این کار را انجام دهید). شرط می بندم راه خوبی برای این کار وجود دارد. من فقط می توانم به چیزهای بیش از حد پیچیده فکر کنم، هرگز این کار را به چه صورت انجام نده! راه ها 
|
مهندسی معکوس یک مقدار نمونه از CDF
|
42093
|
فرض کنید تابع زیر را داریم: NN = 150; W[n1_] := NN!/(n1 ! (NN - n1!)) (1/2)^n1 (1/2)^(NN - n1) سپس می توانیم آن را Plot یا Listplot کنیم: ListPlot[Table[{ n1، W[n1]}، {n1، 1، 10، 0.1}]، Joined -> True، Frame -> True، Axes -> هیچکدام ، Basestyle -> {FontSize -> 16} ، نقشه برداران -> {\ [BULLET] ، 10} ، PlotStyle -> Red]! [توضیحات تصویر را در اینجا وارد کنید] (http://i.stack.imgur.com /FiRF2.png) اگر NN را به 200 یا بیشتر تغییر دهیم، خطای زیر را دریافت می کنیم: > ListPlot::prng: مقدار گزینه plotrange ->> {{0،10.} ، { -1.341145999799935*10^312،2.466246209857526*10^312}} همه ،> کامل ، اتوماتیک ، شماره دستگاه مثبت یا لیست مناسب از دامنه> مشخصات نیست. >> چگونه می توانیم با این اعداد بزرگ در طرح برخورد کنیم؟
| |
43817
|
کد زیر بیش از 4 ثانیه طول می کشد تا اجرا شود. آیا کسی پیشنهادی برای کارآمدتر کردن عبارات «qf»، «phi»، «qr» و «k» دارد؟ آیا کسی می تواند راه هایی را که می توانم از آن استفاده کنم در جای و کامپایل [] در چهار عبارت (` qf` ، `phi` ،` qr` و k`) برای فعال کردن موازی سازی پیشنهاد کند. ? تقاضا[n_، k_] := حداقل[k Vf، n ظرفیت]; عرضه[n_، k_] := حداقل[(n Kj - k) w، n ظرفیت]; flo[n_، ku_، kd_] := حداقل[تقاضا[n، ku]، عرضه[n، kd]]; گاما[ku_، kd_] := حداقل[1، عرضه[L، kd]/تقاضا[L، ku]]; inflow [phi_, FQin_] := (phi - \[Beta] FQin) dx; چگالی[qin_, qout_, qr_] := (qin - qout + qr)/Vf; L = 1; \[بتا] = 0.1; dx = 1/6; ظرفیت = 7500; Kj = 150. w = 100. Vf = 100.;TT=0; RML = 2 k0 = جدول[1, {i1, 1, 10}]; kr = جدول[جدول[1, {i1, 1, 4}], {i2, 1, 10}]; در حالی که [TT < 200000، qf = نقشه[flo[L، #[[1]]، #[[2]]] &، پارتیشن[k0، 2، 1]]; phi = مسطح کردن[نقشه[تقاضا[1، #] &، Take[kr، همه، -1]]][[2 ;; -2]]*نقشه[گاما[#[[1]]، #[[2]]] و، پارتیشن[k0[[2 ;; -1]]، 2، 1]]؛ qr = (inflow @@ #) & /@ Transpose[{phi, qf[[1 ;; -2]]}]؛ k = (به علاوه @@ #) & /@ Transpose[{Insert[Map[density[#[[1]]، #[[2]]، #[[3]]] &، Flatten /@ Transpose[{Partition [qf، 2، 1]، qr}]]، 0، {{1}، {-1}}]، k0}]; k0 = k; TT += Plus @@ k0; ]؛ // زمان ** ویرایش: ** من همچنین کد زیر را دارم که درست زیر K0 = K در کد فوق RMORI = جدول [100 (I1 dx)^2 + 50 (I1 dx) + 1000 ، {i1 ، 1 ، n - 2}] ؛ RM = MapThread[Min[#1, #2] &، {RMori، flo[1، #[[RML]]، #[[RML + 1]]] & /@ kr}]; qr = MapThread[Join[#1, {#2}, #3, {#4}] &, {flo[L, ##] & @@@ Partition[#[[;; RML]]، 2، 1] & /@ kr، RM، flo[L، ##] & @@@ پارتیشن[#[[RML + 1 ;;]]، 2، 1] & /@ kr، \[ فی]}]؛ kr = MapThread[(#1 + #2) &، {Join[{0}، #] & /@ (تراکم[Most@#،Rest@#، 0] & /@ qr)، kr}]; در راستای پیشنهادات ارائه شده توسط SimonWoods، آیا کسی می تواند راه هایی برای بهبود این قطعه کد پیشنهاد دهد؟ همچنین، برای استفاده از «NestWhile» به جای «While» به راهنمایی نیاز دارم.
|
تنظیم عملکرد کد
|
6089
|
اگر من یک معادله eq = f [x] + g [x] == 0 داشته باشم و برای `f [x]` sol = حل [EQ ، f [x]] حل می کنم «f[x]» و مشتقات آن در معادله دیگری؟ به عنوان مثال eq2 = f'[x]*g[x] + f[x] == 0 و سپس eq2 /. خروجی sol {-g[x] + g[x] f'[x] == 0}
|
تابع و مشتقات آن را با حل جایگزین کنید
|
11572
|
**MWE** من برخی از داده های نمایه شده توسط گاما دارم. برای هر «گاما» میخواهم نقاط تقاطع دو فهرست را پیدا کنم و فهرستها و نقاط تقاطع را رسم کنم. من دو لیست را با استفاده از interpolation به دو تابع ifun[گاما] و ifun2[گاما] تبدیل میکنم، تقاطع آنها را با استفاده از FindRoot پیدا میکنم و آنها را رسم میکنم. به جای ایجاد یک طرح جداگانه برای هر گاما، میخواهم بتوانم آن را در Manipulate بیاندازم. اما من با Manipulate که نیاز به تعریف صریح وابستگی به متغیرها دارد، همانطور که در مسائل احتمالی ذکر شد، به مشکل برخوردم. Table[ifun[gamma]=Interpolation[Table[{i, i^gamma}, {i, 1, 10}]], {gamma, 1, 2, 1}] Table[ifun2[gamma]=Interpolation[جدول[ {i، گاما^گاما}، {i، 1، 10}]]، {گاما، 1، 2، 1}] جدول[solE[گاما] = {x} /.FindRoot[ifun[گاما][x] == ifun2[گاما][x]، {x، 0.15}]، {گاما، 1، 2}] Framed@Show[ ListPlot[{#، ifun[1][#]} و /@ solE[1]، PlotStyle -> PointSize[Large]]، نمودار[{ifun[1][x]، ifun2[1][x]}، {x، 0، 10}]،RegionPlot[x < solE[1][[1]] && -5 < y < 5، {x، 0، 10}، {y، -5، 5}، PlotStyle -> {{زرد، کدورت[0.2]}}]]  **Update2** خوب، بنابراین من نمایه سازی را روی داده ها انجام دادم نه روی توابع، راه حل های خارج از دستکاری را حل کردم و فقط آن را ذخیره کردم نقاط، درون یابی برای ترسیم دستکاری شده است.. و کار می کند. جدول [data1 [gamma] = جدول [{i ، i^gamma} ، {i ، 1 ، 10}] ، {گاما ، 1 ، 2}] جدول [data2 [gamma] = جدول [{i ، gamma^gamma} , {i, 1, 10}], {گاما, 1, 2, 1}] جدول[solE[گاما] = {x} /.FindRoot[Interpolation[data1[گاما]][x] == درون یابی[data2[گاما]][x], {x, 0.15}], {گاما, 1, 2}] این کار می کند: Manipulate[fun = Interpolation [data1[گاما]];fun2 = درون یابی[data2[گاما]];نقشه[{fun[x], fun2[x]}، {x، 1، 5}، Epilog -> {Black، PointSize[Large]، Point[{solE[گاما][[1]]، fun[solE[گاما][[1]]] }]}، AxesOrigin -> {0.5، 0}]، {گاما، 1، 2، 1}] 
|
توابع درون یابی نمایه شده را دستکاری کنید
|
22171
|
من باید مجموعه ای از راه حل های یک سیستم را ساده کنم، مثلاً بگویم: A := (a[1] == 3 && a[2] <= 1 && b[1] <= 5) || (a[1] == 3 && a[2] == 1 && b[1] == -7) من فقط به «a[1]» و «a[2]» اهمیت میدهم، اما نمیتوانم از «حذف» استفاده کنم از آنجایی که من نابرابری دارم. بنابراین یک راه حل این است: Simplify[Reduce[Exists[{b[1]}, A]]] > a[1] == 3 && a[2] <= 1 کار می کند! اما از آنجایی که من یک سیستم بزرگ دارم (بهای زیادی) باید این را خودکار کنم. از آنجا که: آرایه[b, 1] > {b[1]} من سعی کردم: Simplify[Reduce[Exists[Array[b,1],A]]] > a[1] == 3 && a[2] <= 1 && b[1] <= 5 روش دوم نتیجه اشتباهی را به همراه دارد! من اینجا چه غلطی می کنم؟
|
رفتار گیج کننده تولید شده توسط وجود
|
31534
|
من می خواهم تابع زیر را با چند جمله ای لژاندر و تابع گاما ادغام کنم. من آماده پیشنهادات هستم. (* فرضیات = {s > 0، α > 0} *) Φ[s_، x_، α_] := (-1)^s Sqrt[(s α)/Gamma[1 + 2*s]] LegendreP[s ، s، Tanh[α x]] a1 = ادغام[x Φ[s، x، α]^2، {x، -∞، ∞}]
|
ادغام توابع ویژه
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.