_id stringlengths 1 5 | text stringlengths 0 5.25k | title stringlengths 0 162 |
|---|---|---|
45773 | من در حال نوشتن یک بسته Mathematica با توابع زیادی هستم، اما فقط دو مورد را می توان دید/عمومی. من دارم: BeginPackage[VolumeReserves`]; startInterface::usage = ...; detailRock::usage = ...; (* اجرای توابع *) شروع[خصوصی]; متغیرهای خصوصی و اولیه جهانی؛ startInterface[___] := ... detailRock[___] := ... f1[] := ... f2[] := ... f3[] := ... (* و در نهایت انجام می دهم: * ) SetAttributes[startInterface, {Protected, Locked}]; SetAttributes[detailRock, {Protected, Locked}]; SetAttributes[f1، {محافظت شده، قفل شده}]؛ SetAttributes[f2، {محافظت شده، قفل شده}]؛ SetAttributes[f3، {محافظت شده، قفل شده}]؛ پایان[]; بسته پایانی[]; وقتی یک نوت بوک جدید را باز می کنم و برای اولین بار بسته را با این موارد بارگذاری می کنم: SetDirectory[StringJoin[NotebookDirectory[]]]; << VolumeReserves` همه چیز درست است، اما اگر یک بار دیگر نوت بوک را ارزیابی کنم (و غیره) دریافت می کنم: Set::write: برچسب startInterface در startInterface[___] محافظت می شود. >> تنظیم::نوشتن: برچسب detailRock در detailRock[] محافظت شده است. >> تنظیم::نوشتن: برچسب f1 در detailRock[] محافظت شده است. >> ... عمومی::stop: خروجی بیشتر SetDelayed::write در طول این محاسبه متوقف می شود. >> پس این کمی عجیب است... چرا نمی توانم نوت بوک/بسته را دوباره بارگیری/ارزیابی مجدد کنم؟ آیا باید کرنل را هر بار ترک کنم؟ من چندین بار سعی کردم برخی از بسته های Mathematica مانند حساب کامپیوتری را ارزیابی کنم و آن خطا را نشان نمی دهد ... | چگونه از توابع در بسته Mathematica محافظت کنیم؟ |
2678 | من میدانم که روشهایی برای دستکاری ساختاری عبارات نگهداشتهشده وجود دارد (مثلاً در اینجا مورد بحث قرار گرفته است)، اما نتوانستم آنها را برای این مشکل خاص اعمال کنم: (Hold[{3, 4, 5 | 6}] /. (Verbatim@Alternatives)[x__ ] :> RandomChoice@List@x) > > Hold[{3, 4, RandomChoice[{5, 6}]}] > کد باید جایگزین هر «Alternatives» در عبارت نگهداری شده با یک انتخاب مناسب از گزینهها شود، در این مورد 5 یا 6، یعنی باید جایگزین را ارزیابی کند. | چگونه یک عبارت ارزیابی شده را به یک عبارت نگهداری شده تزریق کنیم؟ |
331 | با عرض پوزش برای یک سوال اساسی، اما آیا کسی می داند چه ترفندی وجود دارد که هر بار که فرمان مشابهی را صادر می کنم (که حاوی خطا است) از قسمت جلویی به من بوق می دهد؟ الان فقط دفعه اول بوق میده ولی وقتی دوباره همون دستور SHIFT+ENTER رو میزنم بیپ قطع میشه. میخوام هر بار بوق بزنه در اینجا یک مثال وجود دارد: expr = 0.09 - (0.00043739999999999995* Sin[x])/(Sqrt[1 - 0.36*Sin[x]^2]*(0.0225 - 0.0081*Sin[x]^2)[expr]Simplify حالا بوق زد و به نوت بوک پیغام داد نامشخص و پیام های زیر به کنسول: Mathematica بوق زد تا به شما اطلاع دهد که یک هشدار یا پیام خطا توسط هسته ایجاد شده است. با تنظیم مجدد MessageOptions در Option Inspector می توانید این بوق را غیرفعال کنید. اما وقتی دوباره عبارت بالا را تایپ کردم: FullSimplify[expr] دیگر هیچ پیامی به کنسول و صدای بوق دیگری نمیبینم، بلکه فقط پیام «نامشخص» به نوت بوک میآید. تنها راه برای دیدن دوباره خطا و شنیدن صدای بوق این است که حذف[Global*] را انجام دهید و همه چیز را دوباره اجرا کنید. نکته عجیب این است که این رفتار برای همه چیز اتفاق نمی افتد. به عنوان مثال، اگر Simplify[1/0] را تایپ کنم، هر بار که دستور را اجرا می کنم، یک خطای جدید می بینم که یک بوق جدید می شنوم. من احساس می کنم که هسته چیزهایی را به خاطر می آورد. اما من نمی خواهم هر بار همه چیز را پاک کنم. من از 8.04 استفاده می کنم، و این یک تصویر از تنظیمات من است:  و این هم پیامOptions در تنظیمات پیشرفته من سعی کردم «MaxMessageCount» را به 100 تغییر دهم اما تغییری نکردم. برای «MessageCountRestTime» هم همینطور. با تشکر | چه دستوری برای زدن بوق Mathematica هر بار که خطایی حتی برای همان دستور وجود دارد چیست؟ |
28359 | من در حال تلاش برای استفاده از Mathematica برای یافتن ضرایب انتقال و انعکاس برای تابع موج پرتوی از ذرات هستم که در هر تعداد از موانع پتانسیل یکسان تونل می زنند. من به مرحلهای رسیدهام که میتوانم معادلات n عدد مانع را ایجاد کنم، اما نمیتوانم معادلات مناسب را برای حل آنها برای ضرایب با یکدیگر معادل سازی کنم. ماژولی که من برای ایجاد معادلات مرتبط نوشته ام این است: GeneratePhiEqs[N_] := ماژول[{inceqs, diffinceqs, bareks, diffbareqs, finaleq, difffinaleq, IncidentPhi, BarrierPhi, FinalTransmittedPhi, phieqn[x]=Inceqs, diffinceqs, T[n]*E^(I*k*x) + R[n]*E^(-I*k*x); BarrierPhi[x_, n_] := A[n]*E^(r*x) + B[n]*E^(-r*x); FinalTransmittedPhi[x_, n_] := T[n]*E^(I*k*x); T[0] = 1; inceqs = جدول[Phi[j] = {IncidentPhi[x, j]}, {j, 0, N}]; diffinceqs = جدول[Phi[N + j] = {D[IncidentPhi[x، j]، x]}، {j، 0، N - 1}]; bareks = جدول[Phi[2 N + j - 1] = {BarrierPhi[x، j]}، {j، N}]; diffbareks = جدول[Phi[3 N + j - 1] = {D[BarrierPhi[x، j]، x]}، {j، N}]; finaleq = Phi[4 N] = FinalTransmittedPhi[ x, N]; difffinaleq = Phi[4 N + 1] = D[FinalTransmittedPhi[x, N], x]; phieqs = {inceqs, diffinceqs, bareks, diffbareks, finaleq, difffinaleq}; phieqs] ماژولی که من نوشته ام (یا آنچه تاکنون به نظر می رسد) برای معادل سازی معادلات مربوطه این است: SolvePhiEqs[number_] := Module[{eqs, simeqs}, eqs = GeneratePhiEqs[number]; simeqs = جدول[{Phi[j] /. phieqs == Phi[2*عدد + j] /. phieqs}، {j، 2*شماره - 1}]; simeqs] اساساً، معادلاتی که من با ماژول اول ایجاد کردم به درستی جایگزین نمی شوند، آنها فقط از یکدیگر جدا می مانند و توسط براکت های فرفری احاطه شده اند. هر گونه پیشنهاد بسیار قدردانی خواهد شد! با تشکر | معادل سازی و حل معادلات ایجاد شده با استفاده از جدول[] |
332 | به نظر نمی رسد همه توابع با 'SetOptions' کار کنند. به عنوان مثال SetOptions[Grid, BaseStyle -> Directive[Red]]; Grid[{{hello, world}}] hello world فونت _is not_ قرمز است. SetOptions[Row, BaseStyle -> Directive[Red]]; ردیف[{hello, world}] hello world ...و فونت _is_ قرمز است.  SetOptions[InputField, FieldSize -> 5]; InputField[Dynamic[x]] اندازه فیلد ورودی _much_ بزرگتر از 5 است. اما از سوی دیگر InputField[Dynamic[x]، Sequence @@ Options[InputField]] یک فیلد ورودی با اندازه فیلد 5 به دست می دهد.  ...و غیره. ساده ترین راه برای تعیین اینکه کدام توابع را نمی توان با «SetOptions» استفاده کرد (یعنی تهیه فهرستی از ...) چیست؟ | چگونه می توانم بفهمم کدام توابع با SetOptions کار می کنند؟ |
52296 | من از تابع Plot به روش معمولی استفاده می کنم. من از Mathematica 9.0.1.0 به زبان انگلیسی استفاده میکنم (نمیدانم در زبانهای دیگر موجود است یا نه، اما مشکلی ندارم)، و در نتیجه اعدادی که در برچسبهای تیک فریم ظاهر میشوند از _dots_ به عنوان نشانگر اعشاری استفاده میکنند. من نیاز دارم که تمام اعداد در نمودار با کاما به عنوان نشانگر اعشاری نشان داده شوند. آیا این امکان پذیر است؟ در اینجا شما یک MWE دارید — چیز خاصی نیست: Plot[Sin[x]، {x، 0، 10}، PlotRange -> Automatic، Frame -> True، Axes -> False، Aspect Ratio -> 1/GoldenRatio، ImageSize -> 600 , Frame -> True, FrameTicks -> Automatic, LabelStyle -> Directive[FontFamily -> Calibri, FontSize -> 12]] این چیزی است که من دریافت می کنم:  این یک مشکل جزئی است، همانطور که می توانم تصویر را صادر کنید و برچسب های آن را خارج از Mathematica تغییر دهید، اما اگر بخواهم این کار را در Mathematica انجام دهم، چگونه می توانم آن را دریافت کنم؟ اطلاعات اضافی: من آن را با استفاده از $Language = اسپانیایی امتحان کردم، اما موفقیت آمیز نبود. | سفارشی کردن علامت اعشاری مورد استفاده در برچسب های تیک قاب طرح |
9899 | من می خواهم نمودارهای چگالی فهرستی از هارمونیک های کروی (اندازه 2 یا 3) را روی سطح یک کره ایجاد کنم. من می خواهم آن را طوری ترسیم کنم که هر عنصر از آن لیست از رنگ متفاوتی استفاده کند (نقشه تراکم قرمز برای اولین، آبی برای بعدی، سبز... و غیره) من سعی کردم از «ColorFunction» مانند SphericalPlot3D استفاده کنم. 1, {θ, 0, Pi}, {ϕ, 0, 2 Pi}, ColorFunction -> تابع[{x, y, z, θ, ϕ, r}, RGBColor[Abs[SphericalHarmonicY[1, 1, θ, φ]]^2, Abs[SphericalHarmonicY[1, 0, θ, ϕ]]^2, Abs[SphericalHarmonicY[1, -1, θ, ϕ]]^2 ]]] اما تنها چیزی که به دست میآورم یک کره سبز تیره است. آیا تابعی مانند 'SphericalDensityPlot' وجود دارد تا بتوانم توابع را نشان دهم؟ همچنین، مشکل بزرگی که من با آن روبرو هستم، جهت روشنایی محیط است که با ظاهری که قرار است به نظر برسد، تداخل دارد. | نمودار چگالی روی سطح کره |
11858 | تابعی بدهید که برای هر x یک لیست تصادفی از تولدها (که می تواند x=1 تا x=365 باشد) محاسبه می کند[x_] := RandomInteger[{1, 365}, x] پاسخ من است. x=25 را بگیرید و تعیین کنید که «تولد[x]» دارای اعداد مساوی است یا خیر. bday1 = birthdays[25] Length[bday1] ubday1 = Union[bday1] `طول[ubday1] پاسخ من است این 2 سوال مشکلی نداشتند اما نمی توانم فرمولی برای آن پیدا کنم: می خواهم برای گروه های x نفر تخمین بزنم، این احتمال وجود دارد که حداقل دو نفر از آنها تولد یکسانی داشته باشند و من می خواهم این روند را 1000 بار تکرار کنم. بنابراین من به دنبال نسبت 1000 لیست تولد تصادفی برای x می گردم که دارای اعداد یکسان هستند. (پس من به احتمال نیاز دارم) این پاسخ من تا اینجاست. و نمیدونم درسته یا نه birthprob[x_] := تعداد[جدول[RandomInteger[{1, 365}, x], {1000}]، کسی میتواند به من کمک کند؟ پیشاپیش متشکرم | احتمال: نسبت 1000 لیست تصادفی برای X که حاوی همان NRS هستند |
57490 | من سعی می کنم 2 پارامتر یک توزیع Weibull کوتاه شده را با استفاده از نسخه 10 و FindRoot پیدا کنم. من می خواهم توزیع بین t = 0 و t = 3600 را با احتمال بقا کوتاه کنم، POS(360)=0.7 و POS(1080)=0.6 اگر این امکان با استفاده از WeibullDistribution وجود نداشته باشد، هر توزیع صاف دیگری کار خواهد کرد. کد من در زیر برای غیر کوتاه شده، tmax = مورد بی نهایت است که راحت تر حل می شود. حذف[Global`*] {ta = 360., ra = 0.70}; {tb = 1080., rb = 0.60}; tmin = 0; tmax = \[بی نهایت]; plotmax = 4320; dist = TruncatedDistribution[{tmin، tmax}، WeibullDistribution[\[بتا]، \[Eta]]]; soln = FindRoot[{SurvivalFunction[dist, ta] == ra، SurvivalFunction[dist, tb] == rb}، {{\[بتا]، 0.32}، {\[Eta]، 8427.}}، روش - > نیوتن]؛ {\[بتا] = soln[[1, 2]]، \[Eta] = soln[[[2، 2]]} dist = TruncatedDistribution[{tmin, tmax}، WeibullDistribution[\[Beta]، \[Eta] ]]؛ pdf[t_] := PDF[dist, t] cdf[t_] := CDF[dist, t] ps[t_] := SurvivalFunction[dist, t] plot1 = Plot[pdf[t], {t, 0, plotmax}، Frame -> True، FrameLabel -> {Time، PDF}، FrameTicks -> {Range[0، plotmax, 720], Automatic, None, None}, PlotRange -> All, PlotLabel -> PDF]; plot2 = Plot[cdf[t], {t, 0, plotmax}, Frame -> True, FrameLabel -> {Time, CDF}, FrameTicks -> {Range[0, plotmax, 720], Automatic, None، None}، PlotRange -> {All, {0, 1.05}}, PlotLabel -> CDF]; plot3 = Plot[ps[t], {t, 0, plotmax}, Frame -> True, FrameLabel -> {Time, Probability of Survival}, FrameTicks -> {Range[0, plotmax, 720], خودکار، هیچ، هیچ}، PlotRange -> همه، PlotLabel -> احتمال بقا]; GraphicsRow[{plot1, plot2, plot3}, ImageSize -> 800] check1 = {ta, ps[ta]} check2 = {tb, ps[tb]} sse = (ra - ps[ta])^2 + (rb - ps[tb])^2 راه حل این مورد غیرقطعی بتا = 0.326961 Eta = 8426.8 است و اینها توطئه ها هستند، تا اینجا خیلی خوب است.  بعد به tmax = 50000 کوتاه میکنم و راهحل پیدا میکند، بتا = 0.284 Eta = 394334 بعد به tmax = کوتاه میکنم 37500 (توجه کنید من واقعاً به 3600 نیاز دارم) و با این خطا مواجه می شوم: FindRoot::jsing: در نقطه {[Beta],[Eta]} = {0.2,1.4*10^13} با یک ژاکوبین مفرد مواجه شدم. سعی کنید نقطه(های) اولیه را مختل کنید من نقاط اولیه مختلفی را امتحان کردم بی فایده بود. کسی پیشنهادی داره؟ اگر بتوان با استفاده از توزیع صاف دیگری این کار را انجام داد که خوب است. من Weibull را به دلیل انعطاف پذیری آن انتخاب کردم. با تشکر از هر گونه پیشنهاد. | جستجوی پارامترهای توزیع کوتاه شده با استفاده از FindRoot، ژاکوبین مفرد تولید می کند |
10694 | > **موضوع تکراری:** > نحوه پیدا کردن تمام مینیمم/حداکثرهای محلی در یک محدوده 'Sin[x]' دارای دو نقطه ($3\pi/2,7\pi/2$) است که در آن حداقل ($) یکسان است -1$) در محدوده 0$ تا 4$\pi$ بدست می آید. نمیدانم چگونه میتوان دو امتیاز را بهطور همزمان به دست آورد، در صورت استفاده از «حداقلسازی»، تنها میتوان یک امتیاز کسب کرد. به حداقل رساندن [{Sin[x], 0 <= x <= 4 Pi}, x] خروجی: > `{-1, {x -> (7 \\[Pi])/2}}` و جمله آخر از اطلاعات مربوط به «حداقل کردن» یک اعلان قطعی می دهد، که تقریباً این جاده را قطع می کند: > حتی اگر همان حداقل در چندین نقطه به دست آید، فقط یکی > برگردانده می شود. سایر عملکردهای مشابه مانند FindMinimum نیز به نظر می رسد درمانده نیستند، بنابراین آیا روشی برای کمک به دستیابی به آن هدف وجود دارد؟ | همه نقاطی که حداقل یکسانی دارند را پیدا کنید؟ |
49297 | من سعی کرده ام یک تابع را ادغام کنم و خروجی ای دریافت کنم که به اندازه کافی ساده باشد که قابل استفاده باشد. استفاده از دستورات «Simplify» و «FullSimplify» تقریباً به اندازه کافی انجام نشده است و بیش از 2 ساعت طول می کشد تا از این یکپارچه سازی نتیجه بگیرم. آیا ترفند دیگری وجود دارد که بتوانم از آن برای ساده سازی بیشتر استفاده کنم؟ آیا می توانم برای ساده تر یا سریع تر کردن آن فرضی را در نظر بگیرم؟ ممکن است بیش از یک هسته درگیر شود (من انتگرال های مشابه دیگری دارم که باید انجام دهم، حتی اگر بتوانم همه آنها را به طور همزمان روی هسته های مختلف اجرا کنم که یک پیشرفت خواهد بود)؟ هشدار داده شود، خروجی مثال به طرز احمقانه ای طولانی است، به طوری که خواندن آن غیرممکن است، بسیار کمتر به صورت دستی ساده. ورودی (ai، bi، ci و di بردارهای واحد هستند، و بنابراین بعداً با کسینوس مناسب جایگزین میشوند. ki یک مقدار دارد اما همچنان آن را دنبال میکند، بنابراین کسینوس مناسب میتواند بعداً استفاده شود. کسینوسها مستقل از ادغام، بنابراین خواندن را به این شکل ساده تر می کند: r = {r1, r2, r3}; a = {a1, a2, a3}/σa; b = {b1, b2, b3}/σb; c = {c1, c2, c3}/σc; d = {d1, d2, d3}/σd; k = {k1، k2، k3}; S = {{S11، S12، S13}، {S21، S22، S23}، {S31، S32، S33}}؛ FullSimplify[Integrate[(1/(2*Pi*σa*σb))*Exp[-(1/2)*((a.r)^2 + (b.r)^2)]*(1/(2*Pi* σc*σd))*Exp[-(1/2)*((c.r)^2 + (d.r)^2)]، {r1، -Infinity، بی نهایت}، {r2، -بی نهایت، بی نهایت}، {r3، -بی نهایت، بی نهایت}، فرضیات -> عنصر[{r1، r2، r3، a1، a2، a3، b1، b2، b3، c1، c2، c3 ، d1، d2، d3، k1، k2، k3، S11، S12، S13، S21، S22، S23، S31، S32، S33، σa، σb، σc، σd، τ}، Reals] && σa > 0 && σb > 0 && σc > 0 && σd > 0 && τ > 0 && 1 >= a1 >= -1 && 1 >= a2 >= -1 && 1 >= a3 >= -1 && 1 >= b1 >= -1 && 1 >= b2 >= -1 && 1 >= b3 >= -1 && 1 >= c1 >= -1 && 1 >= c2 >= -1 && 1 >= c3 >= -1 && 1 > = d1 >= -1 && 1 >= d2 >= -1 && 1 >= d3 >= -1]]]] خروجی: ConditionalExpression[ 1/(Sqrt[2 π] √(c3^2 (d2^2 σa^2 σb^2 + (b2^2 \ σa^2 + a2^2 σb^2) σd^2) - 2 c2 c3 (d2 d3 σa^2 σb^2 + (b2 b3 σa^2 + a2 a3 σb^2) σd^2) + c2^2 (d3^2 σa^2 σb^2 + (b3^2 σa^2 + a3^2 σb^2) σd^2) + σc^2 ((a3 d2 - a2 d3)^2 σb^2 + b3^2 (d2^ 2 σa^2 + a2^2 σd^2) - 2 b2 b3 (d2 d3 σa^2 + a2 a3 σd^2) + b2^2 (d3^2 σa^2 + a3^2 σd^2))) √((b1^2 c3^2 d2^2 σa^2 \ - 2 b1^2 c2 c3 d2 d3 σa^2 + b1^2 c2 ^2 d3^2 σa^2 + a3^2 c2^2 d1^2 σb^2 - 2 a2 a3 c2 c3 d1^2 σb^2 + a2^2 c3^2 d1^2 σb^2 - 2 a3^2 c1 c2 d1 d2 σb^2 + 2 a2 a3 c1 c3 d1 d2 σb^2 + 2 a1 a3 c2 c3 d1 d2 σb^2 - 2 a1 a2 c3^2 d1 d2 σb^2 + a3^2 c1^2 d2^2 σb^2 - 2 a1 a3 c1 c3 d2^2 σb^2 + a1^2 c3^2 d2^2 σb^2 + 2 a2 a3 c1 c2 d1 d3 σb^2 - 2 a1 a3 c2^2 d1 d3 σb^2 - 2 a2^2 c1 c3 d1 d3 σb^2 + 2 a1 a2 c2 c3 d1 d3 σb^2 - 2 a2 a3 c1^2 d2 d3 σb^2 + 2 a1 a3 c1 c2 d2 d3 σb^2 + 2 a1 a2 c1 c3 d2 d3 σb^2 - 2 a1^2 c2 c3 d2 d3 σb^2 + a2^2 c1^2 d3^2 σb^2 - 2 a1 a2 c1 c2 d3^2 σb^2 + a1^2 c2^2 d3^2 σb^2 + a3^2 b1^2 d2^2 σc^2 - 2 a2 a3 b1^2 d2 d3 σc^2 + a2^2 b1^2 d3^2 σc^2 + a3^2 b1^2 c2^2 σd^2 - 2 a2 a3 b1^2 c2 c3 σd^2 + a2^2 b1^2 c3^2 σd^2 + b3^2 ((a2 d1 - a1 d2)^2 σc^2 + c2^2 (d1^2 σa^2 + a1^2 σd^2) - 2 c1 c2 (d1 d2 σa^2 + a1 a2 σd^2) + c1^2 (d2^2 σa^2 + a2^2 σd^2)) + b2^2 ((a3 d1 - a1 d3)^2 σc^2 + c3^2 (d1^2 σa^2 + a1^2 σd^2) - 2 c1 c3 (d1 d3 σa^2 + a1 a3 σd^2) + c1^2 (d3^2 σa^2 + a3^2 σd^2)) - 2 b1 b2 ((a3 d1 - a1 d3) (a3 d2 - a2 d3) σc^2 + c3^2 (d1 d2 σa^2 + a1 a2 σd^2) + c1 c2 (d3^2 σa^2 + a3 ^2 σd^2) - c3 (c2 d1 d3 σa^2 + c1 d2 d3 σa^2 + a2 a3 c1 σd^2 + a1 a3 c2 σd^2)) - 2 b3 (b2 ((a2 d1 - a1 d2) (a3 d1 - a1 d3) σc^2 - c1 c3 (d1 d2 σa^2 + a1 a2 σd ^2) + c1^2 (d2 d3 σa^2 + a2 a3 σd^2) + c2 (c3 d1^2 σa^2 - c1 d1 d3 σa^2 - a1 a3 c1 σd^2 + a1^2 c3 σd^2)) + b1 ((a2 d1 - a1 d2) (-a3 d2 + a2 d3) σc^ 2 + c1 c3 (d2^2 σa^2 + a2^2 σd^2) + c2^2 (d1 d3 σa^2 + a1 a3 σd^2) - c2 (c3 d1 d2 σa^2 + c1 d2 d3 σa^2 + a2 a3 c1 σd^2 + a1 a2 c3 σd^2))))/(c3^2 ( d2^2 σa^2 \ σb^2 + (b2^2 σa^2 + a2^2 σb^2) σd^2) - 2 c2 c3 (d2 d3 σa^2 σb^2 + (b2 b3 σa^2 + a2 a3 σb^2) σd^2) + c2^2 (d3^2 σa^2 σb^2 + (b3^2 σa^ 2 + a3^2 σb^2) σd^2) + σc^2 ((a3 d2 - a2 d3)^2 σb^2 + b3^2 (d2^2 σa^2 + a2^2 σd^2) - | چگونه می توان پاسخ مفیدی از ادغام در زمانی که Simplify کافی نیست به دست آورد؟ |
14471 | شما قبلاً باید چنین چیزی را دیده باشید، مخصوصاً در مستندهای مربوط به زندگی باستانی: حرکت یک قبیله در یک نقشه باستانی در امتداد مسیری با یک فلش شکسته نشان داده شده است. من می خواهم همین کار را در Mathematica انجام دهم. با توجه به یک تصویر بیت مپ از نقشه ای مانند این و لیستی از نقاط روی نقشه 2 بعدی مانند `{{123,233}, {177, 279}, ...}`، می خواهم فیلمی بسازم که یک فلش را در امتداد نشان دهد. مسیر داده شده روی نقشه این فیلم به نظر می رسد که از یک هلیکوپتر در حال پرواز روی نقشه گرفته شده است. _ویرایش:_ این کاری است که من بعد از نظر `rm -rf♦` انجام دادم: map = ImageResize[ Import[http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/e/e3/China_\ old_map.jpg ]، 500]; مسیر = .3 {{300، 500}، {350، 600}، {450، 700}، {600، 750}، {650، 750}، {700، 780}، {800، 800}، {850، 900}، {900، 1000}، {1000، 1050}، {1100، 1050}، {1150، 1100}}؛ ListAnimate[ جدول[نمایش[نقشه، گرافیک[{ضخیم، خط چین، پیکان[Take[path, i]]}]، ImageSize -> {500}]، {i، Length@path}] | نمای سه بعدی مسیری که روی نقشه نشان داده شده است |
1405 | من کاملاً با ریاضیات جدید هستم اما شروع به یادگیری نحوه استفاده از آن کردم. من از تابع زیر برای تبدیل یک عدد اعشاری به نمایش باینری آن استفاده می کنم. binExp[num_, d_] := First[RealDigits[N[num, d], 2]]; در حال حاضر، من با دو نقطه گیر کرده ام: 1. اگر «binExp[240, 7]» را تایپ کنم، یک نمایش باینری 23 بیتی از یک عدد اعشاری در بازه «[0,255]» دریافت می کنم، اما من به یک عدد 24 بیتی نیاز دارم. نمایش دودویی آن 2. من یک اعداد اعشاری '100000' ذخیره شده در یک فایل متنی دارم و می خواهم از تابع قبلی در mathematica استفاده کنم تا همه آنها را به نمایش باینری 24 بیتی خود تبدیل کرده و آنها را در یک فایل متنی ذخیره کنم. هر کمکی قابل تقدیر است. | خواندن از یک فایل متنی و ذخیره نتایج در آن |
47367 | من یک نمودار بزرگ با ~8k راس و ~1k مولفه دارم. من یک هیستوگرام می خواهم که تعداد رئوس هر جزء را نشان دهد. چگونه این کار را انجام دهم؟ ویرایش: من رویکرد ubpdqn را امتحان می کنم، اما نتایج مورد انتظار را دریافت نمی کنم. در اینجا جزئیات نمودار من و هیستوگرام حاصل آمده است: H = ExampleData[{NetworkGraph, HighEnergyTheoryCollaborations}] Histogram[Length /@ ConnectedComponents[H], LabelingFunction -> Above, BaseStyle -> 20] نتیجه: [[] توضیحات تصویر را وارد کنید اینجا](http://i.stack.imgur.com/AnD2P.png) | هیستوگرام تعداد رئوس در هر جزء گراف H را بدست آورید |
335 | نمونهای در مستندات «Alignment» وجود دارد (در مستندات «Grid» نیز ظاهر میشود): Grid[{{Graphics[Rectangle[], ImageSize -> 20], Graphics[Rectangle[], ImageSize -> 30]} , {Graphics[Rectangle[], ImageSize -> 40], Graphics[Rectangle[], ImageSize -> 50]}}، تراز -> {{راست، چپ}، {پایین، بالا}}]  «تراز» مستندات نشان می دهد که می توان از اعداد برای تراز استفاده کرد. بنابراین مثال بالا باید بتواند به صورت Grid[{{Graphics[Rectangle[], ImageSize -> 20], Graphics[Rectangle[], ImageSize -> 30]}, {Graphics[Rectangle[], ImageSize مجدداً نوشته شود. -> 40]، گرافیک[مستطیل[]، اندازه تصویر -> 50]}}، تراز -> {{1, -1}, {-1, 1}}] با این حال این هیچ تأثیری ندارد:  بنابراین چیست؟ روش صحیح استفاده از اعداد برای تراز؟ | چگونه می توانم ترازهای Grid را با استفاده از اعداد تنظیم کنم؟ |
35371 | من داده های عددی بزرگی را در _Mathematica_ مدیریت می کنم. در مشکلات کوچکتر، همه چیز با استفاده از «Export» و «Import» با پارامتر «csv» و هیچ چیز دیگر به خوبی کار میکرد. اکنون با حجم داده بسیار بزرگتری روبرو هستم و «صادرات» و «واردات» برای قالب CSV بسیار کند است. کاری که میخواهم انجام دهم: ابتدا یک لیست عددی تقریباً 1400 $ \cdot 260 $ صادر میکنیم. سپس برخی از محاسبات را خارج از mathematica انجام می دهم و در نهایت یک فایل csv را با استفاده از Import دوباره وارد می کنم. در این سوال می خوانم که چگونه می توان سرعت Export را با CSV بهبود بخشید. Export[data.csv, ExportString[Transpose[temp], CSV, FieldSeparators -> , ], Table] را امتحان کردم. برای یک اسباب بازی-مثال ابعاد $9 \cdot 6$. این می تواند temp = RandomReal[{0, 1000}, {9, 6}] باشد. مشکل این است که من خطوط خالی اضافی در فایل CSV خود دارم. چگونه می توانم از آن خطوط خالی اجتناب کنم؟ من آنها را با استفاده از صادرات ساده نداشتم. بخش دوم سوال: آیا می توانم از روش مشابهی برای افزایش سرعت وارد کردن برای فایل های CSV استفاده کنم؟ من با زبان انگلیسی در ویندوز 7 و _Mathematica_ 8 کار می کنم. داده های من باید با کاما از هم جدا شوند. نتیجه موارد فوق به این صورت است: 155.9418457227914,427.72566448956945,462.4370455183139,434.230107096781,377.73423 736605037,457.7044624877774,229.5721937681028,453.6973831247924,827.5146478718962 656.9573702857699,975.1048399942904,716.715190156526,67.07781324817643,168.782488 54317894,863.1953962590844,997.7580107302701,427.94798294100747,565.2955778916687 192.3648037459477,435.0418975785194,126.17228368369842,772.0737083559297,453.73573 640921836,957.9178360741387,920.4158275934401,234.75353158374764,162.82606110943834 841.7132070637356,799.1268178998612,931.2448706410551,950.7753472229233,114.01596 316796622,145.0771999411104,287.47149951303663,786.9008107323455,99.09420650484662 116.9916885502289,715.7594598282562,970.6252946068753,654.1742185278038,262.377804 6629968,200.13980161337577,347.24862854841354,314.5612015073982,241.11046402342163 203.65015448763597,952.1236458849723,578.2673369638862,527.2990305555661,655.12287 42370724,318.81372163827496,311.2738362265584,315.97629887850667,514.7676854642548 ویرایش: یک مثال کوچک از دادههایی که میخواهم وارد کنم (مرحله دوم) را میتوانید در اینجا پیدا کنید. اندازه واقعی مشکل اینجاست. | افزایش سرعت واردات و صادرات در قالب CSV |
28426 | برای حل مشکل زیر به کمک شما نیاز دارم: من یک معادله مرتبه ششم دارم: $ax^6+bx^5+cx^4+dx^3+ex^2+fx+g=0$ و آن را حل کردم با استفاده از دستور 'Solve[]'، بنابراین من 6 شی ریشه به دست آوردم. اکنون میخواهم این راهحلها را برای محدودههای مختلف ضرایب معادله (a بین a1 و a2، b بین b1 و b2، و غیره) ارزیابی کنم، و تنها یک جواب مثبت واقعی (که همیشه برای هر ترکیب ضرایب وجود دارد) را در شش مورد انتخاب کنم. و سپس از دستور Manipulate برای رسم سطح مربوط به این جوابهای مثبت واقعی به عنوان تابعی از پارامترهای دیگر استفاده کنید. هر گونه کمکی بسیار قدردانی خواهد شد. چند نکته: من معادله خود را با این خط فرمان حل کردم: Soldi = Solve[modqTomb - modqTomx == 0, di] سپس اشیایی ریشه های خود را بدست آوردم که برای پست کردن در اینجا خیلی طولانی هستند. سپس سعی کردم با این خط Plot3D[Select[Evaluate[di /، راه حل را رسم کنم و تنها جواب مثبت واقعی را انتخاب کنم. سربازی] /. {csik -> 0.001},FreeQ[di /. #، واقعی] && (di /. #) > 0 &]، {omegao، 50*2*Pi، 5000*2*Pi}، {psiqgamma، 1*10^-6، 3.38*10^8}] اما معلومه که کار نکرد من همچنین سعی کردم دستور مختلف و بسیاری از ترکیب های دیگر را تقسیم کنم اما به نظر می رسد هیچ کس کار نمی کند. متاسفم اما من یک کاربر جدید Mathematica هستم. **اطلاعات اضافی** من omegab = \[Sqrt]((2*(omegao^2 + psiqgamma) +Sqrt[(2*psiqgamma*(psiqgamma+omegaao^2))) را تعریف کردم. omegap = \[Sqrt](omegao^2 + psiqgamma); a = -omegab^2 + omegap^2; b = 2*di*omegap*omegab; c = omegab^4 - omegao^2*omegab^2 - 4*di*csik*omegao*omegap*omegab^2 -omegap^2*omegab^2 + omegao^2*omegap^2 - psiqgamma*omegab^2; d = 2*omegab*(-csik*omegao*omegab^2 - di*omegap*omegab^2 +di*omegap*omegao^2 + csik*omegao*omegap^2 + psiqgamma*di*omegap); modqTomb = ((a*c + b*d)^2 + (c*b - a*d)^2)/(c^2 + d^2)^2; modqTomx = (4*di^2)/(-4*di*csik*omegao*omegap - psiqgamma)^2; Soldi = حل[modqTomb - modqTomx == 0, di] میخواهم سطح راهحل واقعی را به عنوان تابعی از پارامترها ترسیم کنم: omegao، csik و psiqgamma (برای هر سهگانه 6 ریشه به دست میآورم که 1 ریشه آن مثبت است) | راه حل های مثبت واقعی را برای یک معادله پارامتری مرتبه ششم انتخاب و رسم کنید |
5576 | پیش زمینه: به موارد زیر (به منظور نشان دادن این سوال) قطعه کد ساده اما کارآمد را در نظر بگیرید. TabView[ { {patt, Pattern -> 1}, {motif, Motif -> Column[{ Button[Type, Print[ NOT IMPLEMENTED YET], ImageSize -> 100], Button[New شکل، چاپ[هنوز پیاده سازی نشده]، اندازه تصویر -> 100]، دکمه[پیکسل، چاپ[ NOT IMPLEMENTED YET]، ImageSize -> 100]}]} }، Dynamic[tab]] من یک رابط کاربری گرافیکی در یک ساخت ماژول / دستکاری دارم که حاوی یک نمای برگه است که چندین نما از یک داده را در برگه های خود نمایش می دهد. هر برگه شامل یک سری دکمه برای مشخص کردن بیشتر نمای خاص آن برگه است. هر تب شامل چندین دکمه و سایر کنترلها، یعنی نوارهای تنظیم، لغزندههای دوبعدی است. پس از هر کلیک یا اقدام دیگری بر روی یک کنترل، داده ها اصلاح می شوند و همه نماها دوباره محاسبه می شوند و در برگه ها نمایش داده می شوند. مشکل این است که پس از هر برگه، tabview همیشه به صفحه 1 برمیگردد. من قبلاً با استفاده از قالب زیر TabView تطبیق دادهام: TabView[{ {value1, Tabname->CodeOnTab1}، {valueN، Tabname-> CodeOnTabn} }، Dynamic[VAR] همانطور که میدانم Tabview اگر VAR روی valueN تنظیم شده باشد، tabN را باز میکند. این منجر به سوال زیر می شود: بهترین =استراتژی کدگذاری= برای آگاه کردن TabView از برگه ای که باید نمایش دهد (باز کردن) در هنگام نمایش مجدد (با توجه به آخرین اقدام کاربر) چیست؟ **هدف / معیار این است: حداقل استفاده از کد.** | سوال در مورد اینکه TabView به خاطر بیاورد چه برگه ای را باز کند |
27099 | من میخواهم عبارات را بیشتر به شکل ارزیابی نشده نشان دهم، اما بتوانم زیربخشهای آن را ارزیابی کنم. به عنوان مثال، چگونه می توان تنها آرگومان ها را ارزیابی کرد، اما بالاترین عبارت را بدون ارزیابی رها کرد؟ به عنوان مثال، به طوری که 1 + Cos[0] به 1 + 1 **به روز رسانی ** بدهد، من می خواهم Mathematica چیزی شبیه به موارد زیر عمل کند. اگر <something> 1 + Cos[0] را بنویسم باید با <something> 1 + Cos[0] پاسخ دهد، یعنی عبارت را همانطور که هست، ارزیابی نشده باشد، سپس اگر چیزی <something> 1 + Evaluate[Cos[0]] آن را وارد کنم. باید با <چیزی> 1 + 1 پاسخ دهد یعنی. من می خواهم ارزیابی را کنترل کنم، به Mathematica اجازه نمی دهم آنچه را که می خواهد ارزیابی کند. فقط اون چیزی که من میخوام متن ریاضی دانشمند تدریجی را تصور کنید که در آن عبارت به تدریج قسمت به قسمت تبدیل می شود و در مراحل میانی ارائه می شود. از آنجایی که نمیدانم چگونه میتوان آن را پیادهسازی کرد، این را با جزئیات زیاد توصیف نمیکنم. این میتواند ترکیبی از هدهای نگهدارنده یا برخی از حالتهای جهانی روشن و خاموش باشد. هدف این است که کار انجام شده را در حین وارد کردن عبارات طولانی از دست ندهم، که Mathematica تمایل دارد با ارزیابی آنها را کنار بگذارد. راه حل نباید مانند پاسخ ارجاع شده پیچیده باشد، باید یک ویژگی داخلی ساده باشد. | چگونه فقط آرگومان ها را ارزیابی کنیم، اما بالاترین عبارت را بدون ارزیابی رها کنیم؟ |
1934 | زمانی که تعداد نتایجی را که تولید میشوند نمیدانیم، روش معمول جمعآوری نتایج «Reap»/ «Sow» است. جایگزین دیگر لیست های پیوندی است. هیچ کدام از اینها در توابع کامپایل شده موجود نیستند. «AppendTo» کار می کند، اما پیچیدگی $O(n^2)$ دارد، بنابراین برای لیست های طولانی نتایج به طور غیرقابل قبولی کند خواهد بود. پیشنهاد بسیار هوشمندانهای برای استفاده از «کیف داخلی» در این شرایط وجود داشت: کیسه داخلی در داخل کامپایل متأسفانه «کیف» کامپایلشده فقط اسکالرها را نگه میدارد. بیایید سعی کنیم از بردارها استفاده کنیم: cf = Compile[{}, Module[{bag = Internal`bag[{{0, 0, 0}}]}, Do[Internal`StuffBag[bag, {i, i, i}] , {i, {1, 2, 3}}]; داخلی «BagPart[bag, All] ]] «CompilePrint» نشان میدهد که «MainEvaluate» را فراخوانی میکند، بنابراین کار نمیکند. ** وقتی تعداد نتایج قبل از محاسبه مشخص نیست و نوع نتیجه بردار یا ماتریس (اندازه ثابت) نیست بهترین راه برای جمع آوری تعداد زیادی نتیجه در یک تابع کامپایل شده چیست؟** * * * # ## محک زدن پاسخ ها * **پاسخ اندی** cf = Compile[{len}، Module[{bag = Internal`Bag[Most[{0}]]}، Do[Internal`StuffBag[bag, {i, i, i}, 1], {i, len}]; پارتیشن[Internal`BagPart[bag, All], 3] ] ]; Do[cf[500000]، {100}]; // زمانبندی (* ==> {2.87، پوچ} *) باید «Bag» را با استفاده از «bag = Internal`Bag[Most[{0}]]» مقداردهی اولیه کنم تا به «Compile» بفهمم که اعداد صحیح را نگه میدارد. ، واقعی نیست (اینجا را ببینید). * **پاسخ لئونید** cf2 = Compile[{len}، Module[{arr, lim, ctr}, arr = ConstantArray[{0, 0, 0}, 10]; lim = طول[arr]; ctr = 1; آیا[ If[ctr == lim, arr = Join[arr, Table[{0, 0, 0}, {lim}]]; lim = طول[arr]]; arr[[ctr++]] = {i، i، i}، {i، len} ]; Take[arr, ctr - 1] ] ]; Do[cf2[500000]، {100}]; // زمان بندی (* ==> {16.474، Null} *) مقایسه پیچیدگی محاسباتی دو راه حل با اندازه گیری مستقیم: داده = جدول[ {Round[2^k]، First@AbsoluteTiming@Do[cf[Round[2] ^k]]، {100}]}، {k، 13، 19، 1/2}]؛ data2 = Table[ {Round[2^k], First@AbsoluteTiming@Do[cf2[Round[2^k]], {100}]}, {k, 13, 19, 1/2}]; ListLogLogPlot[{data, data2}]  (آنها یکسان هستند.) | جمع آوری کارآمد نتایج در داخل یک تابع کامپایل شده |
58419 | این یک سوال بعدی برای سوال اصلی است: سوال اصلی راه حل پذیرفته شده (ارائه شده توسط @Mark McClure) همچنین در سوال اصلی یافت می شود. به شرح زیر می باشد. u[x_، t_] = -(1/2) Cos[x - t]^2 + 1; pics = جدول[Plot[u[x, t], {x, -10, 10}, PlotRange -> {0, 1.5}, PlotStyle -> {Red, Thickness[0.005]}], {t, 0, 2 Pi، 2 Pi/50}]؛ سپس به صورت زیر صادرات کنید: صادرات[anim.gif، pics] آیا راهی برای ایجاد یک انیمیشن سه بعدی از انیمیشن دو بعدی وجود دارد؟ چیزی شبیه به موارد زیر: مثال با تشکر، رادز. | متحرک سازی یک طرح دو بعدی به عنوان یک طرح سه بعدی |
25379 | Mathematica مقادیری را برای آرگومان های غیرصحیح ارسال شده به Binomial برمی گرداند. تعریف دو جمله ای برای چنین استدلال های پیوسته چیست؟ مثال: دو جمله ای[9، 2] 36 دو جمله ای[9، 2.3212312] 49.801 دو جمله ای[9، 3] 84 | Binomial برای آرگومان های غیر صحیح چه چیزی را برمی گرداند؟ |
58388 | آیا کسی می تواند یک مثال گویا برای نشان دادن هدف ساخت فرم «With[{var=myComputation[...]}، var/;True]» ارائه دهد؟ همچنین، نمیدانم چه نوع مواد مرجعی برای آشنایی با اصطلاحات برنامهنویسی برای Mathematica وجود دارد. منظورم این است که علاوه بر نحو اولیه ای که می توان از مستندات استاندارد یاد گرفت و دوباره یاد گرفت، الگوهای مکرری وجود دارد که برنامه نویسان از آنها استفاده می کنند. تا حدودی شبیه به الگوهای طراحی و proramming pearls برای جاوا. | هدف از ساخت `With[{var=myComputation[...]}, var/;True]`؟ |
32976 | آیا راهی برای بالا بردن رویدادهای کلید فشار در سراسر سیستم به صورت برنامه ای از درون Mathematica وجود دارد؟ بگویید «Ctrl+C» یا «Ctrl+V» که همه برنامههای دیگر میتوانند آن را تشخیص دهند؟ این تلاشی است برای به دست آوردن کنترل / اتوماسیون ساده سایر برنامه ها از داخل محیط Mathematica | رویداد فشار کلید در سراسر سیستم را افزایش دهید |
10457 | من سعی می کنم برخی از وابستگی های مدل آشفتگی را استخراج کنم و از معادلات میانگین ناویر-استوکس رینولدز استفاده می کنم. کاری که من سعی می کنم انجام دهم این است که به Mathematica بگویم که OverBar[u] به مختصات x،y،z و زمان وابسته است. با این حال، هنگام انجام مشتقات بیشتر، می خواهم از نوشتن به عنوان مثال D[OverBar[u][x,y,z,t],t] خودداری کنم، بلکه فقط D[OverBar[u], t] را بنویسم، اما Mathematica باید توجه داشته باشد که OverBar به متغیرهای دیگر وابسته است، زیرا در موارد دیگر فقط می نویسد که D[OverBar[u],t] صفر است. ویرایش: OverBar[u] تابع خاصی نیست. این فقط بردار سرعت میانگین زمانی است که به طور کلی به مختصات مکانی و زمان وابسته است. هیچ عبارتی برای توصیف آن وجود ندارد. فقط $\bar u$ است که من با استفاده از روش های عددی آن را پیدا خواهم کرد. اما فعلاً میخواهم مدل آشفتگی را تنظیم کنم و معادله اختلاف را استخراج کنم و نمیخواهم خروجی D[$\bar{u}$,t] صفر باشد، بلکه میخواهم $\frac{\partial\bar{ u}}{\جزئی{t}}$. آیا در ریاضیات این امکان وجود دارد؟ | چگونه به Mathematica بگوییم که یک تابع به متغیرهای دیگر وابسته است؟ |
47944 | من تابع زیر را دارم: normalSpheres = Table[Sphere[RandomVariate[NormalDistribution[0, 10], 3], .2], {500}]; دستکاری[ Graphics3D[normalSpheres, Background -> Black, ViewAngle -> 1, ViewVector -> {{50 Sin[t], 50 Cos[t], 0}, {0, 0, 0}}, ImageSize -> Large] , {t, 0, 2 Pi}] ![توضیح تصویر را وارد کنید در اینجا] (http://i.stack.imgur.com/la3jJ.gif) هرچند میخواهم این را با احساس عمق آغشته کنم. بهترین راهی که می توانم به آن فکر کنم این است که برای هر «کره» یک افکت تاری ایجاد کنم که هر چه فاصله شی از «ViewPoint» (یا «ViewVector[[1]]» در این مورد) بیشتر شود. آیا کسی راهنمایی دارد که چگونه می توانم به این هدف برسم؟ P.S. با عرض پوزش اگر GIF باعث سرگیجه کسی می شود... کلمه کلیدی: عمق میدان | اشیاء بیشتر تار شوند؟ |
32973 | با استفاده از «ParallelTable» و ارسال کد Mathematica خود به یک خوشه، متوجه شدم که در مقایسه با استفاده از «جدول» استاندارد، حتی زمانی که یک **تک هسته** را در یک **تک گره** انتخاب کردم، سرعت را افزایش داد. `. با تأیید تعداد هستهها با استفاده از `$ProcessorCount`، 16 دریافت کردم. برای انتخاب تعداد هستهها، یک فایل bash در ترمینال ارسال کردم (از قبل وارد SSH شدهام) با استفاده از qsub -I run_inter.sh فایل run_inter.sh حاوی #!/bin/sh #PBS -l walltime=10:00:00 #PBS -q par32 #PBS -l nodes=1:ppn=1 که در آن par32 دستگاهی با 32 گیگابایت رم است. آیا دلیلی وجود دارد که Mathematica مشخصات شماره هسته را نادیده بگیرد و به هر حال از 16 استفاده کند؟ | چرا $ProcessorCount با تعداد هسته های انتخاب شده در PBS متفاوت است؟ |
7123 | پس زمینه. به سوال انتقال کنترل ها از دستکاری به پالت (یا شیء رابط کاربری گرافیکی مشابه) مراجعه کنید. همانطور که در پاسخ به این سوال پیشنهاد شد، من از یک پنجره CreateDialog برای گروه بندی و کنترل کنترل ها استفاده می کنم و WindowFloating->True را به عنوان یک گزینه اضافه کردم. با کلیک دوم روی دکمه خارجی یک کپی یکسان از پنجره ایجاد می شود. سوال: ** بهترین راه برای اعمال این که فقط یک پنجره CreateDialog می تواند ایجاد شود چیست؟** | بهترین راه برای اعمال این که فقط یک پنجره CreateDialog می تواند ایجاد شود چیست؟ |
29119 | من از NonLinearModelFit برای برخی از برازش های منحنی استفاده می کنم و می خواستم بدانم آیا NLM می تواند آمار مجذور کای/کم ترین مربع را از بهترین پارامترها و فواصل اطمینان به دست آورد. از درک من، NLM از الگوریتم حداقل مربعات برای یافتن بهترین پارامترها استفاده می کند، بنابراین آیا نباید یک مقدار مجذور کای مرتبط با تناسب وجود داشته باشد؟ برای بررسی اینکه همه چیز کار می کند، آزمایش را هزار بار انجام دادم و به توزیع یک پارامتر خاص، آلفا نگاه کردم. اما به جای یافتن یک توزیع نرمال، توزیعی با 2 قله پیدا کردم. برای من، این نشان میدهد که: 1 تابع فیتینگ به نوعی به هم میریزد، یا 2، این که حداقل محلی را انتخاب میکند و به دنبال مکان بهتری نمیگردد. من سعی کردم تعداد تکرارها را افزایش دهم تا الگوریتم بتواند حداقل محلی بهتری را پیدا کند، اما موفقیت آمیز نبود. بنابراین من در حال حاضر فکر می کنم که الگوریتم در جایی گیر کرده است. بنابراین، من امیدوار بودم که بتوانم مقدار مجذور کای را برای هر تکرار بررسی کنم و ببینم آیا برخی از تناسب ها بهتر از بقیه هستند. کد من در زیر است: AU = 149597871000; G = 6.67428 * 10^-11; GMsun = 1.32712442099*10^20; GMjup = GMsun/1047.348644; دلا = 10^-10; rJup = 5.2 AU; lambda = AU; دقت = 25; آلفا = {}; داده[dist_] := {SetPrecision[dist, precision], SetPrecision[ GMsun/dist^2 + (GMjup dist)/(dist^2 + rJup^2)^(3/2) + RandomReal[NormalDistribution[]] دلا ، دقت]}؛ مدل[dist_, alpha_, jupiter_, sun_, lambda_] := SetPrecision[(G sun)/dist^2 (1 + alpha Exp[-dist/lambda]) + ( G jupiter dist)/(dist^2 + rJup^ 2)^(3/2)، دقت]؛ Do[Dat = Table[Data[x], {x, AU, 100 AU, AU}]; NLM = NonlinearModelFit[ Dat, {Model[dist, alpha, jupiter, sun, lam]}, {{alpha, 10^-7}, {jupiter, GMjup/G}, {sun, GMsun/G}, {lam, 20*AU}}، فاصله، تحمل -> 10^-50، AccuracyGoal -> دقت، WorkingPrecision -> precision، MaxIterations -> 1000]; realAlpha = NLM[ParameterTableEntries][[1]][[1]]; realLambda = NLM[ParameterTableEntries][[4]][[1]]; realJupiter = NLM[ParameterTableEntries][[2]][[1]]; realSun = NLM[ParameterTableEntries][[3]][[1]]; alphas = ضمیمه[alphas, Abs[realAlpha]]; , {i, 1000}] در اینجا آلفاهای فهرست شامل 1000 آلفای مناسب از 1000 مجموعه داده ایجاد شده مصنوعی است (توجه: اجرای این کار مدتی طول می کشد). مشکل این است که تقریباً 20٪ از مواقع آلفا ~ 10^-3 را خروجی می دهد، که برای منطقی بودن بسیار بزرگ است. متشکرم | نحوه خروجی آمار Chi-Squared هنگام استفاده از NonLinearModelFit |
34245 | من سعی می کنم یک تابع ضمنی را ترسیم کنم که یک معادله ماورایی پیچیده را برآورده کند. کد زیر است: ContourPlot[(e (-1 + e^2) l (-3 + 2 e^2 - l^2) Cosh[2 Sqrt[1 - e^2]] + (-1 + e ^2) (-1 + l^2) (e l Cos[2] - I (1 + l^2) Sin[2]) + Sqrt[1 - e^2] (I - I l^4 - 2 e (-2 + e^2) l Sqrt[-e^2 + l^2]) Sinh[2 Sqrt[1 - e^2]]) == 0, {l, 1, 2}, {e , -2, 2}] من به یک جواب واقعی برای `e` به عنوان تابعی از `l` و همچنین `e<=Min{1,l}` نیاز دارم. نمی دانم چرا در طرح خالی است. فکر نمی کنم به این دلیل باشد که از زمانی که «l=1» را امتحان کردم، راه حل خارج از محدوده است، و چندین راه حل وجود دارد که یکی از آنها «e = 0» است. بنابراین من فکر می کنم که باید چیزی در طرح وجود داشته باشد. | حل معادله ماورایی پیچیده را رسم کنید |
19057 | چگونه می توانم سلول های گروه بندی شده را با CellPrint چاپ کنم؟ نزدیکترین کاری که من به کاری که میخواهم انجام دهم این است که CellPrint[CellGroup[{TextCell[i,Item],ExpressionCell[Defer[x^2;]Input]},1]] سلول ها گروه بندی نشده اند | چاپ سلول های گروه بندی شده |
42350 | من $Y = a + b*x + e$ را تعریف می کنم، و می خواهم مقادیر $a,b,$ را با حداقل مربعات پیدا کنم، بنابراین $RSS = sum((Y_i - a - b*x_i)^2 را کمینه می کنم )$ سپس مشتقات را میگیرم، ${d RSS \over da} = 0$ و ${d RSS \over db} = 0$ و حل میکنم. حالا اگر این فرمول ها را در _Mathematica_، f2[a_, b_, y_, x_, n_] = Sum[(y[i] - a - b*x[i])^2، {i, n}] حل کنید[ {D[f2[a، b، y، x، n]، {a}] == 0، D[f2[a، b، y، x، n]، {b}] == 0}, {a, b}] خطای زیر را دریافت می کنم. > حل::nsmet: این سیستم را نمی توان با روش های موجود در > حل کرد. مشتقات کار می کنند، اما _Mathematica_ نمی داند چگونه جمع بندی ها را گسترش دهد. هر فکری؟ من «گسترش»، «جمع»، «توزیع» را امتحان کردهام (همانطور که در برخی سؤالات «جمع» در حال گسترش مختلف پیشنهاد شده است. من همچنین نظراتی در مورد چگونگی تعریف قوانین _Mathematica_ برای جمع بندی ها دیده ام (کسی آن را دارد؟). | استخراج معادلات حداقل مربعات در Mathematica |
18813 | چگونه می توانم نتیجه ارزیابی مکرر یک تابع را محاسبه کنم؟ n=100000; f[]:=RandomInteger[{1, 4}] Tally@Table[f[], {n}] وقتی «n» واقعاً بزرگ است، به مقدار غیرضروری حافظه نیاز دارد، چگونه از «Table» خلاص شوم بدون کاهش قابل توجهی آن؟ fTally[f_, n_] := ماژول[{ c }, c[_] = 0; Do[c[#] += 1 & @ f[]، {n}]; بیشترین[DownValues[c] /. HoldPattern[_@c[y_] :> m_] :> {y, m}] ] AbsoluteTiming[fTally[f, n];] (* 0.6s *) AbsoluteTiming[Tally@Table[f[]، {n} ];] (* 0.009s *) | ارزیابی مکرر عملکرد |
596 | این مثال را در نظر بگیرید: FindInstance[Exists[{x, y}, x > 1 && y > 1 && x > Sqrt[x + y]]، {x, y}] که مقادیر $x$ و $y$ را پیدا می کند. که $x>\sqrt{x + y}$. چرا Mathematica «{{x->0, y->0}}» را خروجی میدهد؟ این شرط به وضوح در هر سه بخش نقض می شود: هیچ یک از $x>1$، $y>1$، یا $x>\sqrt{x+y}$ توسط $(0,0)$ برآورده نمی شوند. اینجا چه خبر است؟ آیا من از «FindInstance» سوء استفاده می کنم؟ یا «وجود دارد»؟ | چرا FindInstance غیر نمونه ها را پیدا می کند؟ |
45992 | من سعی کردم فایل KeyEventTranslations.tr را تغییر دهم تا زمانی که [ را فشار میدهم، همیشه یک براکت بسته را به جای براکت باز قرار دهم. با این حال، هنگامی که «[» را بعد از اصلاح فشار میدهم، هیچ اتفاقی نمیافتد (مکاننما فقط در همان موقعیت باقی میماند و حتی «[» قرار نمیگیرد. آیتم[KeyEvent[[]، FrontEndExecute[{ FrontEnd`NotebookWrite[FrontEnd`InputNotebook[]، [، After]، FrontEnd`NotebookWrite[FrontEnd`InputNotebook[]، ]، قبل از] }]]، کد یک تغییر جزئی از آنچه در مورد دو براکت پیدا کردم است: Automating Esc [[ Esc قالب بندی؟ (یک نظر در زیر پاسخ بالا وجود دارد که همچنین به مشکلات مربوط به «[» و زبان صفحه کلید آلمانی اشاره می کند). اگر از نویسه دیگری مانند `/` برای فعال کردن «KeyEvent» استفاده کنم، که لازم نیست با استفاده از آیتم کلید AltGr[KeyEvent[/] تایپ شود، FrontEndExecute[{ FrontEnd`NotebookWrite[FrontEnd`InputNotebook[] ، [، بعد]، FrontEnd`NotebookWrite[FrontEnd`InputNotebook[]، ]، قبل از] }]]، براکت بسته همانطور که انتظار می رود قرار می گیرد. کلیدهای دیگری مانند «{» با استفاده از «AltGr» نیز کار نمی کنند. من سعی کردم نام فایلهای «term.dll» را همانطور که در اینجا پیشنهاد شده است تغییر دهم: آیا میتوان کلید AltGr را برای کار در Math.exe دریافت کرد؟ متاسفانه این مشکل حل نشد اطلاعات اضافی: من از Win7 استفاده می کنم و زبان صفحه کلید من روی آلمانی تنظیم شده است. (و من می خواهم آن را روی آلمانی تنظیم کنم). اگر راه دیگری برای دور زدن «KeyEventTranslations.tr» وجود داشته باشد تا بهطور خودکار «[]» را با مکاننما بین براکتها قرار دهد، پس از فشار دادن «[»، این نیز خوب است. پیشاپیش ممنون میشم اگه کسی بخواد به سوال من جواب بده :) | جایگزینی خودکار [ با [] |
49019 | من تابعی دارم که دو پارامتر del و nu را می گیرد و یک لیست npoints طولانی با عرض bin dt برمی گرداند: ktDynaList[npoints_?NumericQ, dt_?NumericQ, del_?NumericQ, nu_ ?NumericQ] := ماژول[{alphaN، Npad، tt، expwei، gg، padgg، ff، FF، dkt}، alphaN = 10; Npad = 2*npoint; tt = جدول[dt i, {i, 0, Npad - 1}]; expwei = Exp[-(alphaN/(npoints*dt))*tt]; gg = (1/3)*(1 + 2*(1 - del^2*tt^2)*exp[-0.5 del^2 *tt^2]); padgg = PadRight[Take[gg, npoints], Npad]; ff = Fourier[padgg*expwei*Exp[-nu*tt], FourierParameters -> {1, 1}]; FF = Exp[-nu dt]*ff/(1 - (1 - Exp[-nu dt])*ff); dkt = Take[InverseFourier[FF, FourierParameters -> {1, 1}]/expwei, npoints]; dkt ] من میخواهم این تابع را با استفاده از «NonlinearModelFit» به مجموعه دادهای منطبق کنم، بنابراین نسخه ویرایششدهای دارم که یک مقدار را از این آرایه در یک ابسیسا «t» برمیگرداند: ktDyna[npoints_?NumericQ, dt_?NumericQ, del_?NumericQ , nu_?NumericQ, t_?NumericQ] := ماژول[{alphaN، Npad، tt، expwei، gg، padgg، ff، FF، dkt}، alphaN = 10; Npad = 2*npoint; tt = جدول[dt i, {i, 0, Npad - 1}]; expwei = Exp[-(alphaN/(npoints*dt))*tt]; gg = (1/3)*(1 + 2*(1 - del^2*tt^2)*exp[-0.5 del^2 *tt^2]); padgg = PadRight[Take[gg, npoints], Npad]; ff = Fourier[padgg*expwei*Exp[-nu*tt], FourierParameters -> {1, 1}]; FF = Exp[-nu dt]*ff/(1 - (1 - Exp[-nu dt])*ff); dkt = Take[InverseFourier[FF, FourierParameters -> {1, 1}]/expwei, npoints]; dkt[[ Round[t/dt] ]] ] اکنون، این میتواند به «NonlinearModelFit» منتقل شود و مجموعه دادهای را با موفقیت جا میدهد. با این حال، مشکل این است که در وضعیت فعلی آن فوقالعاده ناکارآمد است، زیرا فهرست «dkt» برای هر آبسیسا مجدداً محاسبه میشود. من در حال تلاش برای یافتن راهی برای ذخیره آرایه «dkt» هستم که نیازی به محاسبه مجدد کامل برای هر مقدار «t» نباشد، و نمیپرسم آیا کسی در جامعه قبلاً با مشکلی از این نوع مواجه شده است؟ افکار فعلی من 1 هستند. یک دستور If در ابتدای تابع که بررسی می کند آیا پارامترهای 'del' یا 'nu' از آخرین تکرار تغییر کرده اند - اگر اینطور نبود، می توان فقط عنصر لیست را از آن برگرداند. لیست «dkt» محاسبه شده قبلی و اجتناب از تعداد زیادی مراحل محاسبه. مشکل من در اینجا این است که _Mathematica_ به نظر نمی رسد متغیرهای ثابتی داشته باشد (که من آنها را می شناسم). آیا راهی برای دور زدن این موضوع وجود دارد؟ 2. نوعی سیستم پرچم که میتواند بین فراخوانیهای تابع ارسال شود و نشان میدهد که آیا محاسبه کامل باید انجام شود یا یک عنصر فهرست ذخیرهشده قبلی میتواند برگردانده شود. یا راه حل دیگری وجود دارد که به استفاده از «NonlinearModelFit» نیاز ندارد؟ | راه کارآمدتری برای برازش یک مدل غیر خطی که کل لیست را برمی گرداند؟ |
51345 | من می خواهم جفت های همخوان و ناسازگار را روی جداول nx2 محاسبه کنم. * * * | ارزش 1 | مقدار2 | |_____________|__________| | 0.3434 | 1 | | 0.2132 | 2 | | 0.3 | 3.3245 | | 0.6 | 0.12321 | | 0.745234 | 523 | | 4 | 0.2134 | | 3 | 111 | | . | . | | . | . | | . | . | | . | . | | . | . | |_____________|__________| این یک جدول n x 2 است. چگونه می توانم جفت های همخوان و ناسازگار را محاسبه کنم؟ متاسفم که نمی توانم برچسب سوال مناسب را پیدا کنم. | اقدامات تداعی، هماهنگ و ناسازگار |
51432 | در ریاضیات ترکیبی، یک دنباله $k$-ary De Bruijn $B(k, n)$ از مرتبه $n$، یک دنباله حلقوی از یک الفبای معین $A$ با اندازه $k$ است که برای آن هر زیر دنباله ممکن به طول $ است. n$ در $A$ دقیقاً یک بار به صورت دنباله ای از کاراکترهای متوالی ظاهر می شود. هر $B(k, n)$ طول $k^n$ دارد و $\dfrac{(k!)^{k^{n-1}}}{k^n}$ دنباله های De Bruijn مجزا وجود دارد. با استفاده از 'DeBruijnGraph' و 'FindEulerianCycle' باید بتوان تمام دنباله های متمایز را به دست آورد. در مثال زیر باید 24 دنباله ($k = 3$، $n = 2$) بدست بیاورم. با این حال، من فقط سه دنباله متمایز دریافت می کنم: out=FindEulerianCycle[DeBruijnGraph[3, 1], 24]; (اول /@ #) & /@ خارج > {{1، 1، 2، 1، 3، 2، 2، 3، 3}، {2، 1، 1، 2، 2، 3، 1، 3، 3 }, {3, 1, 1, 2, 1, > 3, 2, 2, 3}} چگونه می توانم تمام دنباله های متمایز De Bruijn را بدست بیاورم؟ | چگونه می توان تمام دنباله های متمایز De Bruijn را بدست آورد؟ |
7125 | در موارد متعددی مشاهده شده است که عملکرد «روز هفته» زمانی که برای فهرست بزرگی از تاریخها اعمال میشود، نسبتاً کند است. در این سوال اخیر در چنین شرایطی چه جایگزین های سریع تری داریم؟ | جایگزین های سریع تر برای DayOfWeek |
33849 | من باید یک DLL را فراخوانی کنم که برای بازگرداندن یک خروجی واقعی به دو ورودی عدد واقعی نیاز دارد. من میتوانم یکی از مثالهای ساده استفاده از «DefineDLLFunction» را به کار ببرم، اما نمیدانم که نحو استفاده از دو ورودی چیست. من با C++، C#، Visual Basic آشنا نیستم، بنابراین اگر هر کدام از آن ها مورد نیاز است، باید با قاشق غذا بخورم. dll که میخواهم استفاده کنم از Refprop است. داده های واقعی سیال را فراهم می کند. این چیزی است که در متلب کار می کند: temp=200; p=1000; مایع='متان'; rho=refpropm('D','T', temp, 'P',p,fluid) این چگالی (D) را برای متان با دمای (T) 200 و فشار (P) 1000 برمی گرداند. refpropm برابر است با نام dll | فراخوانی یک DLL با دو ورودی و یک خروجی |
47364 | ## هدف من سعی می کنم یک عبارت بسیار طولانی مانند expr = c1*bracket1[a+b+c2*bracket2[d+e+f...]]+... را با استفاده از «TeXForm» به LaTeX صادر کنم. «bracket1[arg_]» باید به «\Biggl\\{<arg>\Biggr\\}»، «bracket2[arg_]» به عنوان «\biggl<arg>\biggr]» و غیره ختم شود. ## چیزی که من دارم آنچه تاکنون مدیریت کردهام، تعریف قالبی برای «bracket1» و «bracket2» است که متنی را قبل و بعد از آرگومان اضافه میکند: Format[bracket1[arg_]] := Row[{beginbracket1,arg, endbracket1}] قالب[bracket2[arg_]] := ردیف[{beginbracket2,arg,endbracket2}] این expr (بدون بیضی) را به صورت In[1] := expr//TeXForm Out[1] := \text{c1} \text{beginbracket1 تبدیل میکند }a+b+\text{c2} \text{beginbracket2}d+e+f\text{endbracket2}\text{endbracket1} ## آنچه من ندارم / سؤالات 1. اگر «TeXForm» را در تعریف «فرمت» وارد کنم، موارد بالا کار نمیکنند. فکر میکنم جایی خواندهام که «TeXForm» در طول قالببندی بین تماسهای بازگشتی «Format» توزیع نمیشود. پیاده سازی بالا منجر به درهم ریختگی «StandardForm» توسط رشته ها نیز می شود. آیا راهی برای محدود کردن این قالب بندی به TeXForm وجود دارد؟ 2. چیزی که من نتوانستم به آن برسم، خروجی دستورات خام LaTeX بود: Format[foo,TeXForm] := \\foo In[1] تولید می کند := foo//TeXForm Out[1] := \text{$ \backslash \backslash $foo} و استفاده از `[\Backslash]` به جای `\\\` فقط تعداد `$\ معکوس $` به یک. آیا راهی برای تعریف دستورات خام TeX وجود دارد؟ ## نکات * من می خواهم از استفاده از \left و \right خودداری کنم زیرا خطوط شکسته به دلیل طولانی بودن عبارات ضروری است. * من به راه حلی بسنده می کنم که به من امکان می دهد از اندازه های مختلف براکت های LaTeX (و پرانتزها و پرانتزها) بدون دستورات خام TeX استفاده کنم. خوب است بدانیم که آیا TeX خام اصلا امکان پذیر است یا خیر. | TeXForm و براکت های بزرگ (\Biggl[ و غیره) |
48991 | کارآمدترین راه برای تولید ماتریس زیر چیست؟ $\left( \begin{array}{cccccc} 1 & 0 & 1 & 0 & 1 & 0 & 1 & \dots\\ \frac{1}{2} & \frac{1}{2} & 0 & 0 & \frac{1}{2} & \frac{1}{2} & 0 & \dots\\ \frac{1}{3} & \frac{1}{3} و \frac{1}{3} & 0 & 0 & 0 & \frac{1}{3} & \dots\\ \frac{1}{4} & \frac{1}{4} & \frac{1 }{4} & \frac{1}{4} & 0 & 0 & 0 & \dots\\ \frac{1}{5} & \frac{1}{5} & \frac{1}{5} & \frac{1}{5} و \frac{1}{5} & 0 & 0 & \dots\\ \frac{1}{6} & \frac{1}{6} & \frac{1}{6} & \frac{1}{ 6} & \frac{1}{6} & \frac{1}{6} & 0 & \dots\\ \frac{1}{7} & \frac{1}{7} & \frac{1} {7} و \frac{1}{7} و \frac{1}{7} & \frac{1}{7} & \frac{1}{7} & \dots\\ \vdots & \vdots & \vdots & \vdots & \vdots & \vdots & \ vdots & \ddots\\ \end{array} \right)$ جایی که خط اول شروع می شود $\{1,0,1,0,1,0,1,0,1,0,1,0\dots\}$ دوم: $\{\frac{1}{2},\frac{1 {2},0,0,\frac{1}{2},\frac{1}{2},0,0,\frac{1}{2},\frac{1}{2},0 ,0\dots\}$ سومین: $\{\frac{1}{3},\frac{1}{3},\frac{1}{3},0,0,0,\frac{1}{3},\frac{1} {3},\frac{1}{3},0,0,0\dots\}$ و غیره. تلاش من y = 14 است. m = 7; جدول[Take[Drop[Take[Flatten[ConstantArray[Flatten[Riffle[Array[0 &, {n, n}]، آرایه[1 &، {n، n}]]]، y - n]]، y] , n], y - m]/n, {n, 1, m}] // MatrixForm اما تعداد زیادی عبارت غیر ضروری را محاسبه می کند. | تولید ماتریس / آرایه کارآمد |
25905 | من نتوانستم از یک تابع تعریف شده (با استفاده از حلقه های ماژول و For) به صورت تکه ای برای جا دادن داده ها استفاده کنم. به نظر می رسد مشکل این است که باید یک تابع خالص تعریف کنم. من می خواهم یاد بگیرم که چگونه توابع خالص را در مثال زیر با استفاده از حلقه های ماژول و For تعریف کنیم. لطفا کمک کنید. بنابراین بیایید یک مشکل را در نظر بگیریم - ما مقداری داده داریم و یک تابع تکهای f[z] که دقیقاً از تمام نقاط داده تعریف شده است. دادههای برازش LinearModelFit با f[z] باید پارامتر مقدار برابر با 1 را برگرداند. سلب مسئولیت: در عوض یک ثابت برمیگرداند (اساساً نمیفهمد f[z] ارائهشده چیست و از یک ثابت برای جا دادن دادهها استفاده میکند). با این حال، در قسمت دوم مثال زیر، تابع g[z] (که برابر با f[z] خواهد بود) را با استفاده از Piecewise[] تعریف میکنم و کاملاً کار میکند (LinearModeFit 1 را برمیگرداند). **بنابراین، یک بار دیگر، میخواهم f[z] را با استفاده از حلقههای Module و For بنویسم تا در LinearModelFit مانند g[z] کار کند.** x = Table[x + Random[], {x, 1، 5}]; y = 2 # + تصادفی[] & /@ x; داده = Transpose@{x, y}; # قسمت 1: تابع خود تعریف شده f[z] fpiecewise[x_, xlist_, ylist_] := ماژول[{i = 1}، برای[i = 1، i < طول[xlist]، i++، If[x <= xlist [[i]]، شکست[]]]؛ بازگشت[ylist[[i]]] ]; f[z_] := f تکه[z، x، y]; LinearModelFit[داده، f[z]، z]; ListPlot[{{x, % /@ x} // Transpose, data}, Joined -> True]  # قسمت 2: تکهای[] تعریف شد تابع g[z] x1 = Join[{0.}, x]; g[z_] := تکهای[ جدول[{y[[i]]، x1[[i]] < z <= x1[[i + 1]]}، {i، 1، طول[x]}]] LinearModelFit[داده، g[z]، z]; ListPlot[{{x, % /@ x} // Transpose, data}, Joined -> True]  | چگونه یک تابع خالص را با یک ماژول تعریف کنیم؟ |
25901 | من تقریباً مطمئن هستم که به یاد دارم یک ابزار آنلاین را در وب سایت Wolframs برای ایجاد CDF برای کاربران _Mathematica_ با نسخه 7 دیدم. درست می گویم؟ و اگر هست کجا میتونم پیداش کنم؟ | آیا می توانم یک CDF از Mathematica 7 ایجاد کنم؟ |
34304 | a1 = {1، 2، 3، 4}؛ Do[a2 = Delete Cases[a1, x1]; Do[a3 = Delete Cases[a2, x2]; Do[a4 = Delete Cases[a3, x3]; آیا[Sow@{x1، x2، x3، x4}؛ , {x4, a4}] , {x3, a3}] , {x2, a2}] , {x1, a1}] // Reap // آخرین من میخواهم کدم را با «Nest» جایگزین کنم، این a1 را امتحان کردم = {1، 2، 3، 4}؛ Nest[Table[{i, j}, {i, a1}, {j, DeleteCases[#, i]}]~Flatten~1 &, a1, 3] اما نادرست کار کرد. | حلقه Do را با Nest جایگزین کنید |
23435 | با استفاده از «FindFit»، _Mathematica_ زمانی که «Automatic» انتخاب شده است، یک الگوریتم بهینه را انتخاب می کند. میخواهم نام روش اعمال شده برای محاسبه «FindFit» را بدانم. آیا گزینه ای برای توضیح آن وجود دارد؟ | روش استفاده شده توسط FindFit |
31751 | من تمام مقادیر ویژه یک ماتریس بزرگ را محاسبه می کنم و تصمیم می گیرم که سرعت مهمتر از دقت است. سپس سؤال این است که آیا میتوانم «مقدار ویژه[]» را با تعیین هدف دقیقتر سرعت بخشم؟ برای مثال، یک ماتریس تصادفی متقارن واقعی $100\times 100$ را در نظر بگیرید: In[1]:= A = # + Transpose[#] &@RandomReal[{-1, 1}, {100, 100}]; و محاسبه In[2]:= آیا[Eigenvalues[A], {10}]; // AbsoluteTiming Out[2]= {0.019001,Null} در محاسبات واقعی، ممکن است از ماتریسی بسیار بزرگتر از 100$\ برابر 100$ استفاده کنم، و محاسبه زمان بسیار بیشتری از 0.019$ ثانیه طول خواهد کشید. من می خواهم سرعت محاسبات را افزایش دهم. آیا میتوانم یک هدف دقیقتر، مثلاً «3» تعیین کنم تا «مقدارهای ویژه[]» سریعتر اجرا شوند؟ بنابراین من سعی کردم In[3]:= Do[Eigenvalues[SetPrecision[A, 3]], {10}]; // AbsoluteTiming Out[3]= {12.358707,Null} دقت نتایج «3» است، اما محاسبه «12.36» ثانیه طول کشید. این چیزی نیست که من می خواهم. آیا راه هوشمندانه ای برای سرعت بخشیدن به مقدارهای ویژه[] با تعیین هدف دقیق روی 3 وجود دارد؟ | مقادیر ویژه سریعتر با هدف دقیق تر |
44193 | من فقط به این فکر میکردم که «Tuples» چگونه ایجاد شد، بنابراین، به این فکر کردم، Flatten[Outer[List, {a, b}, {a, b}, {a, b}], 2] == Tuples[{ a, b}, 3] > True اکنون، میخواهم آن را به یک تابع تبدیل کنم، fun[x_List] := Block[{}، Flatten[Outer[List, x], طول[x] - 1]] اما مشکل اینجاست که من باید این «فهرست» را به عنوان یک دنباله قرار دهم، اما کاری پیدا نمیکنم. | تبدیل لیست به دنباله |
22300 | من میخواهم یک منحنی را در «ParametricPlot3D» به همان شیوهای که با «ListPointPlot3D» ممکن است پر کنم. به عنوان مثال، ListPointPlot3D[data, ColorFunction -> Rainbow, Filling -> Bottom] من داده ها را به صورت عددی، نقطه به نقطه، با MATLAB به دست آوردم. من یک عبارت پارامتری برای $y$ ($y = f(x)$) پیدا کردهام و یک تابع $F(x, y, z)$ دارم، اما میخواهم $F$ را فقط برای منحنی $y ترسیم کنم. = f(x)$، یعنی سطح سه بعدی به صورت Plot3D[x^2 Sin[x] + y^2 Cos[y] - x y، {x، 0، 1}، {y، تعریف میشود. 0، 1}] و من می خواهم فقط خط خاصی از سطح را رسم کنم که $y = f(x) = x^2$ را با استفاده از ParametricPlot3D[{x, x^2, x^2 Sin[x] + y^ برآورده کند. 2 Cos[y] - x y /. y -> x^2}, {x, 0, 1}] میخواهم یک پرکننده اضافه کنم، اما نمیدانم چگونه. وقتی «Filling ->» را تایپ می کنم، ویرایشگر کد _Mathematica_ شکایت می کند (متن قرمز می شود). | چگونه می توانم یک منحنی را در ParametricPlot3D پر کنم؟ |
23430 | من شک داشتم که آیا این سوال باید در Mathematics.SE یا _Mathematica.SE_ پرسیده شود، اما تصمیم گرفتم این سایت مناسب تر باشد، زیرا فکر می کنم کسانی که سوال من را در اینجا می خوانند، هم در مورد ریاضیات و هم _Mathematica_ می دانند. من سعی کردم $n(-1)^n$ را با Plot ترسیم کنم، اما چیزی نشان نداد. وقتی سعی کردم آن را با 'DiscretePlot' ترسیم کنم، کار کرد. چرا چنین شد؟ | چرا Mathematica $n(-1)^n$ را با Plot ترسیم نمی کند؟ |
29317 | من میخواهم جایگزینی عملکردی در عبارت Held مانند این انجام دهم: f[x_Real] := x^2; نگه دارید[{2., 3.}] /. n_Real :> f[n] => Hold[{4., 9.}] اما در عوض «Hold[{f[2.]، f[3.]}]» را دریافت میکنم. بهترین راه برای انجام چنین جایگزینی بدون ارزیابی عبارت Held چیست؟ | داخل عبارت Hold جایگزین کنید |
17227 | > **موضوع تکراری:** > نحوه پیدا کردن تمام مینیمم/حداکثرهای محلی در یک محدوده من جواب سیستم غیرخطی زیر را دارم: sol1 = NDSolve[ {x'[t] == -(y[t ] + z[t])، y'[t] == x[t] + 0.2 y[t]، z'[t] == 0.2 + x[t] z[t] - 5.7 z[t]، x[0] == 1، y[0] == 1، z[0] == 1 }، {x، y، z}، {t، 0، 100} ] چگونه می توانم حداکثر $k^{th}$ را برای $z(t)$، یعنی $z(k)$ پیدا کنید و سپس $z(k+1)$ را در مقابل $z(k)$ ترسیم کنید؟ یک مثال در بخش نقشه برداری از ماکزیمم های محلی در صفحه ویکی جذب کننده Rössler وجود دارد. من با Wolfram Mathematica 8.0 کار می کنم. | نقشه لورنز برای سیستم Rössler |
39135 | به عنوان بخشی از یک برنامه بزرگتر، باید $A x^2+B x+C \equiv 0 \mod p^k$ را برای اول $p$ حل کنم. در حال حاضر من این کار را با فراخوانی «Reduce[A*x^2+B*x+C==M*p^k,{x,M},Integers]» انجام میدهم و سپس آن را تجزیه میکنم تا آنچه را که نیاز دارم ( یعنی معمولاً فقط «C[1]->0» را اختصاص میدهیم و نتایج «M» را نادیده میگیریم). اما زمانی که $A$، $B$، $C$، و به خصوص $p^k$ شروع به بزرگ شدن می کنند (به عنوان مثال $A,B,C \تقریبا 10^{30}$ و $p^k \تقریبا 10^ {70}$)، تاخیر زیادی وجود دارد. آیا راه سریع تری برای یافتن راه حل برای $x \mod p^k$ وجود دارد؟ با تشکر | مود معادلات درجه دوم p^k |
25305 | نحوه تولید کاراکتر توسط تابعی که مانند Esc + a + ESC In[24]:= CharacterRange[a,z] Out[24]= {a,b,c,d,e,f, g,h,i,j,k,l,m,n,o,p,q,r,s,t,u,v,w,x,y,z} نحوه تبدیل دسته ای آنها به حروف یونانی درست مانند که از این طریق انجام می شود Esc + a + Esc ... چیزی شبیه به این، یک تابع کار می کند، In[25]:= CharacterRange[\[Alpha],\[Zeta]] Out[25]= {\[Alpha],\ [بتا]،\[گاما]،\[دلتا]،\[CurlyEpsilon]، \[Zeta]} EnglishToGreekRange[a، z] بیرون میآید {\[آلفا]،\[بتا]،\[چی]...} | نحوه تولید کاراکتر توسط تابعی که مانند Esc + a + ESC کار می کند |
1669 | من خطاهایی دریافت می کنم: Part::partd: مشخصات قطعه standardBasis[[1]] طولانی تر از عمق شی است. با عبارت دستکاری زیر: Clear[e1, e2, standardBasis, y] e1 := {1, 0} e2 := {0, 1} standardBasis := {e1, e2} y := 3 دستکاری[ p := { x، y}؛ پاک کردن[j]؛ arrowsReference = Table[Arrow[{p, p + Part[standardBasis, j]}], {j, 2}] , {{x, 1}, -10, 10} ] چیز عجیبی در مورد آن این است که این فقط رخ می دهد بلافاصله پس از شروع Mathematica، در فایل منبع حاوی این دستکاری. یک شیفت دوم- وارد کردن روی عبارت بعد از آن بدون شکایت کار می کند و من نتیجه دلخواه را می گیرم. به نظر می رسد که این مربوط به راه اندازی ریاضیات با استفاده از نوت بوک های خاص باشد. دنباله ای که من استفاده می کنم این است: * به اکسپلورر ویندوز بروید. * با این منبع روی یک فایل .nb یا .cdf دوبار کلیک کنید. * روی enable-dynamics کلیک کنید. * خطا را دریافت کنید * shift-enter: خطا برطرف می شود. در حالی که اگر دفترچهای را که خالی است و از قبل باز شده است بردارم و سپس این منبع را برش دهم و در آن بچسبانم، هیچ خطایی در مورد عبارات «Part[]» دریافت نمیکنم. | عملکرد جدول با فراخوانی Part[] بد رفتار می کند، اما فقط پس از راه اندازی اولیه Mathematica |
47369 | من یک سیستم معادلات را با استفاده از NDSolve به خوبی حل کرده ام. از آنجا، من می توانم راه حل های $u(x)$ و $v(x)$ و همچنین مشتقات آن را رسم کنم، خیلی خوب. اما وقتی میخواهم چگالی انرژی را برای v ارزیابی کنم، که به صورت $E(x)=\frac{\alpha}{2}(\frac{\partial v}{\partial x})^2+\beta( (v^2-1)^2+\epsilon_2v)$، و همچنین کل انرژی، $\int_{0}^{10}E(x)dx$، با مشکل زیر مواجه شدم: NIntegrate::inumr: انتگرال energiephi6 برای همه نقاط نمونه برداری در منطقه با مرزهای {{0،10}} به مقادیر غیر عددی ارزیابی شده است. کد این است: eps = 1/4; eps2 = 1/10; eps3 = 1/10; آلفا = 1; بتا = 3; a = 5.6294; sol = NDSsolve[{D[u[x]، x، x] == -(6 u[x]^5 - (8 + 4 eps) u[x]^3 + (2 + 4 eps) u[ x ] + (v[x]^4 - 2 v[x]^2 + eps2*v[x] + 1)*2 u[ x]/(u[x]^2 + eps3)^2)، alpha*D[v[x]، x، x] == -بتا (4 v[x]^3 - 4 v[x] + eps2)/(u[x]^2 + eps3)، u[0] == 0، u'[0] == a، v[0] == 1، v'[0] == 0}، {u، v}، {x، 0، 10}]; phi6n = ارزیابی[v[x]] /. sol phi6Dn = D[phi6n، x] energiephi6[x] = 0.5*آلفا*phi6Dn[x]^2 + بتا ((phi6n[x]^2 - 1)^2 + eps2*phi6n); energietotale6 = NIintegrate[energiephi6, {x, 0, 10}] Plot[Evaluate[u[t]] /. sol, {t, 0, 10}, PlotRange -> All] Plot[phi6n, {x, 0, 10}, PlotRange -> All] Plot[phi6Dn, {x, 0, 10}, PlotRange -> All] Plot [energiephi6, {x, 0, 10}, PlotRange -> All] تاکنون، تنها کاری که می توانستم انجام دهم این بود برای شناسایی این خط به عنوان مقصر: energiephi6[x] = 0.5*alpha*phi6Dn[x]^2 + beta ((phi6n[x]^2 - 1)^2 + eps2*phi6n); | ارزیابی یکپارچه به مقادیر غیر عددی |
22309 | من یک لیست بزرگ از مقادیر نمایه شده توسط پارتیشن های عدد صحیح دارم. اگر آنها را به سادگی در یک لیست ذخیره کنم، وقتی می خواهم به مقدار مربوط به یک پارتیشن عدد صحیح خاص دسترسی داشته باشم، باید قبل از اینکه بتوانم به مقدار آن دسترسی پیدا کنم، شاخص پارتیشن داده شده را در لیست همه پارتیشن ها پیدا کنم. این کند است. آیا راهی برای بهینه سازی این موضوع وجود دارد؟ در مثال خاص من، مقادیری دارم که توسط جفت پارتیشن هایی از اعداد صحیح یکسان نمایه شده اند. 4 سطح اول به این صورت است: کاراکترها = { {{1}}، {{1، 1}، {-1، 1}}، {{1، 1، 1}، {-1، 0، 2}، {1، -1، 1}}، {{1، 1، 1، 1، 1}، {-1، 0، -1، 1، 3}، {0، -1، 2، 0، 2}, {1, 0, -1, -1, 3}, {-1, 1, 1, -1, 1}} } سپس برای دسترسی به یک مقدار خاص از این تابع استفاده می کنم: maxn = 4; YDs = آرایه[IntegerPartitions[#] &, maxn]; findChar[y1_, y2_] := ماژول[{l1, l2, n1, n2, i1, j1}, l1 = طول[y1]; l2 = طول[y2]; n1 = مجموع[y1[[i]]، {i، l1}]; n2 = مجموع[y2[[i]]، {i، l2}]; اگر[n1 != n2، بازگشت[خطا];]; i1 = موقعیت[YDs[[n1]], y1, Heads -> False][[1, 1]]; j1 = موقعیت[YDs[[n2]], y2, Heads -> False][[1, 1]]; بازگشت[کاراکترها[[n1, i1, j1]]]; ]؛ به نظر می رسد این یک راه بسیار ناکارآمد است، اما من نمی دانم چگونه آن را به طور موثرتر در Mathematica انجام دهم. | چگونه مقادیر فهرست شده توسط پارتیشن های عدد صحیح را برای دسترسی سریع ذخیره کنیم؟ |
35193 | در اینجا دادههایی که میخواهم رسم کنم عبارتند از: meandatf1 = Mean /@ datf1 meandatf2 = Mean /@ datf2 {1.48908، 1.49641، 1.49354، 1.50385، 1.49835، 1.49615، 1.49617، 1.49617، 1.59 \ 1.5. 1.50226، 1.50151، 1.50108، 1.50031، 1.49955، 1.49721، \ 1.49898، 1.50266، 1.50177، 1.50227، 1.50227، 1.418 1.49955 {-0.00127783، 0.000556012، 0.0000143709، -0.000602328، -0.000375952، \ -0.00125357، 0.0000228143، 0.0000228140، 050. 0.000868018، -0.0003298، \ 0.000230178، 0.000222689، -0.0000624273، -0.0000760139، -0.000263302، 0.000263302، 0.00022680، 0.000-. 0.000206463, 0.0000507921, -0.0000955452, 0.000184107} و در اینجا نحوه ایجاد نمودارهای فردی من است: genPlot[c_, dat_, ymin_, ymax_, legend_] :{{}ength]ListPlot dat}، AxesLabel -> {N، \[Mu]}، PlotRange -> {Automatic، {ymin، ymax}}، PlotLegends -> Placed[legend، Above]، Joined -> True، Mesh -> هیچ، InterpolationOrder -> 0، ImageSize -> 400] (* من بدون ImageSize نیز امتحان کردم، در زیر مشاهده کنید *) plot1 = genPlot[3/2, meandatf1, 1.45, 1.55, \[ScriptCapitalD]1] plot2 = genPlot[0, meandatf2, -0.004, 0.004, \[ScriptCapitalD]2] خروجی نمودارهای جداگانه خوب است:  اما وقتی این دو طرح را با GraphicsRow[] ترکیب می کنم، این خروجی زشت را دریافت می کنم:  وقتی «ImageSize» را در «genPlot[]» مشخص نکنم، نمودار ترکیبی بسیار کوچک است (اما در غیر این صورت به نظر خوب است):  اگر «ImageSize» را در «GraphicsRow[]» تنظیم کنم (و نه در «genPlot[]» ) تصویر کانتینر به جای سلول های حاوی افزایش یافته است (که منطقی است، اما یک لانگ شات ناامیدانه در کنار من بود):  باید چیز بی اهمیتی باشد که از دست داده ام. هر ایده ای؟ **EDIT1**: من از _Mathematica_ 9.0.1 تحت Mac OSX Mavericks استفاده می کنم. **ویرایش2**: تقریباً همه راه حل های پیشنهادی برای من کارآمد بودند. ای کاش میتوانستم > 1 را بپذیرم، اما چون این امکان پذیر نیست، یکی از @JasonB را به دلیل زیبایی سادگی آن میپذیرم. | خروجی زشت هنگام ترکیب 2 نمودار با GraphicsRow |
21425 | خوب، پس من بیش از یک هفته است که روی این مشکل کار کرده ام و این مرا دیوانه کرده است. من در تلاش برای حل یک سیستم دو معادله دیفرانسیل در $x(t)$ و $y(t)$ با استفاده از روش حذف زمان هستم، به طوری که $\tfrac{d x}{d t}/\tfrac{ d y}{d t}=\tfrac{dx}{dy}$ سیستم را به یک معادله دیفرانسیل واحد در $x(y)$ کاهش میدهد. بخش مشکل این است که شرط اولیه باید در حالت ثابت سیستم $\\{x_{ss},y_{ss}\\}$ تعریف شود، جایی که $x'(t)=y'(t) = 0 دلار شیب در این نقطه تعریف نشده است زیرا $dx/dy=0/0$ به عنوان $y\ به y_{ss}$ توسط ساخت و ساز. من دو روش معمول برای مقابله با این موضوع را دیده ام. اولی شامل یافتن نوعی تقریب برای حل با ایجاد اختلال در شرایط اولیه صحیح است به طوری که $x'(y)$ همیشه به خوبی تعریف شده باشد. برای مثال، فرض کنید سیستم به صورت زیر تعریف شده است: y0 = 1; yss = 10; xdot = 2*x[t]-y[t]; ydot = (.01 + 0.1*x[t])*(Log[yss/y[t]]); ما می توانیم با استفاده از: xdoty[y_] = (xdot/ydot) / یک راه حل پیدا کنیم. {x[t] -> x[y]، y[t] -> y}; NDSsolve[{x'[y] == xdoty[y]، x[yss - 0.001] == xss}، x، {y، y0، yss - 0.001}]; که نتایج زیر را برای $x(t)$ (بنفش) و $y(t)$ (آبی) به دست می دهد:  توجه که راه حل برای $y(t)$ منفجر می شود زیرا در 0.001 $y_{ss}$ قرار می گیرد. روش دوم و دقیق تر، غلبه بر شیب نامشخص در حالت ثابت از طریق اعمال قانون l'Hôpital است. در _Mathematica_، من معمولاً با ارسال یک تابع Piecewise به NDSolve با این کار برخورد می کنم، به عنوان مثال: NDSolve[{x'[y]==Piecewise[{{xdoty[y],y<yss},{xdotyss,y ==yss}}],x[yss]==xss},x,{y,y0,yss}] که در آن `xdotyss` $x'(y_{ss})$ (یک مقدار اسکالر واحد) است که پس از اعمال قانون l'Hôpital محاسبه میشود. این نتایج نتایج زیر را برای سیستم به همراه دارد:  که در آن هر دو $x(t)$ و $y(t)$ در سرتاسر به خوبی رفتار می کنند . مشکلی که من دارم این است که به نظر نمی رسد این رویکرد همیشه خوب کار کند. به ویژه، برای برخی از سیستمهای دیفرانسیل، میتوانم اولین روش اختلال را دریافت کنم تا نتایج تقریباً درستی به من بدهد، اما روش دوم l'Hôpital همیشه خطای زیر را به من میدهد: > NDSolve::ndsz: در y == yss ، اندازه مرحله عملاً صفر است. تکینگی یا > سیستم سفت مشکوک است. با توجه به اینکه رویکرد اول هیچ خطایی ایجاد نمی کند و رویکرد دوم استفاده از معادلات دیفرانسیل یکسان برای استخراج مقدار شیب در آن نقطه واحد است، آیا این نباید همیشه یک رویکرد قابل اجرا باشد؟ نمی توانم به این فکر کنم که چه چیزی باعث می شود سیستم ناگهان سفت شود. هر ایده ای؟ | اعمال قانون l'Hôpital در NDSolve با تابع Piecewise |
54772 | من در حال کار بر روی پاسخی به این سوال بودم که از آنچه در اینجا مطرح می کنم منحرف شدم. من تابعی میخواستم که وقتی رشتهای که یک عدد باینری را نشان میدهد، رشته را به لیستی از ارقام تبدیل کند. من می خواستم رشته های نامعتبر را رد کنم و برای بازگرداندن عبارت تابع unevaluated یک رشته نامعتبر رد شد. من برای اشکال زدایی عملکرد مشکل زیادی داشتم. ویرایشهای من در بدنه تابع هیچ تأثیری نداشت. در نهایت، در ناامیدی، قبل از انجام ویرایش، «Clear[bitsToDigits]» را اجرا کردم. این اجازه داد تا اشکالزدایی من را کامل کنم، اما من را بسیار متحیر کرد زیرا انتظار داشتم ویرایشهایی که اولین آرگومان یک «SetDelayed» را تحت تأثیر قرار نمیدهند و نیازی به پاک کردن شناسه تابع ندارد. در چنین مواردی، من انتظار داشتم که با ارزیابی «SetDelayed»، مقدار پایین قبلی با مقدار جدید جایگزین شود. تصمیم گرفتم پس از تعریف دوم از تابع now working به مقادیر پایین نگاه کنم، اما قبل از ارزیابی آن را پاک نکنم. bitsToDigits[bitstr_String] := با[{نتیجه = ماژول[{معتبر، بیت = کاراکترها[bitstr]}، معتبر = StringFreeQ[bitstr، به جز[0 | 1]]؛ اگر [معتبر، بیت، نادرست، نادرست]]}، نتیجه /; نتیجه =!= نادرست] bitsToDigits[bitstr_String] := با[{نتیجه = If[StringFreeQ[bitstr، به جز[0 | 1]]، ماژول[{bits = کاراکتر[bitstr]}، bits]، False، False]}، نتیجه /; نتیجه =!= نادرست] من اکنون به مقادیر پایین DownValues[bitsToDigits] نگاه کردم، در کمال وحشت، نتیجه این بود > > { > HoldPattern[bitsToDigits[bitstr_String]] :> > With[{result = > Module[{valid, bits = کاراکترها[bitstr]}، > valid = StringFreeQ[bitstr، به جز[0 | 1]]؛ > If[valid, bits, False, False]]}, > result /; نتیجه =!= نادرست]، > HoldPattern[bitsToDigits[bitstr_String]] :> > با[{result = > If[StringFreeQ[bitstr، به جز[0 | 1]]، > ماژول[{bits = کاراکتر[bitstr]}، بیت]، نادرست، > نادرست]}، > نتیجه /; نتیجه =!= نادرست] > } > نسخه جدید تابع من هرگز اجرا نخواهد شد زیرا تعریف قدیمیتر همیشه اول مطابقت دارد. این کاملا غیر منتظره بود. آیا باید این انتظار را داشتم؟ آیا در تعاریف من از «bitsToDigits» مشکلی وجود دارد؟ اگر چنین است، چگونه باید آنها را تعمیر کنم؟ یا اشکالی پیدا کرده ام؟ من تأیید کرده ام که مشکل من در V9 و V10 در حال اجرا در OS X رخ می دهد. ### به روز رسانی Mr.Wizard به سوال من همانطور که در ابتدا پست شده بود پاسخ داده است، اما من مشتاق هستم که بدانم آیا راهی برای پیاده سازی رفتار مورد نظر من وجود دارد یا خیر. بدون عارضه جانبی ناراحت کننده، که با عادات توسعه کد ریشه ای من تداخل می کند. | چندین مقدار پایین با سمت چپ دقیقاً یکسان |
23433 | من برازش نقاط داده را با یک مدل داده شده که دارای دو پارامتر (A و B) است، با استفاده از NonlinearModelFit انجام داده ام. نتیجه برازش ماکزیمم تابع درستنمایی است که به بهترین برازش معروف است و بهترین مقادیر برای پارامترهای A و B، مثلاً (A0, B0) است. در نمودار A-B این یک نقطه خواهد بود. همچنین یک انحراف استاندارد برای هر دو پارامتر به طور جداگانه σA و σB وجود دارد. با این حال، تابع احتمال نیز باید یک منطقه در نمودار A-B ارائه دهد، بنابراین مقادیر ممکن برای A و B که تناسب خوبی را به دست میدهد - چیزی که زیر یک سطح اطمینان خاص است، مانند 68%. این منطقه دقیقاً {A-σA، A+σA} × {B-σB، B+σB} نیست. درعوض، {A-σA، A+σA} احتمالاً نمایانگر این ناحیه بر روی محور A است. چگونه می توان ناحیه وابستگی A-B را با سطح اطمینان مشخص (0.68، 0.95، 0.99) از تناسب بدست آورد؟ | چگونه می توان باندهای اطمینان از پارامترها را از یک روش برازش بدست آورد؟ |
38121 | باید بررسی کنم که آیا عبارت معادله ای درست با تنها 1 متغیر x و بدون توابعی است که در Mathematica ساخته نشده اند. برای مثال Sin[x]==0 معادله صحیح است. و عبارات Sin[x*a]==0، Sin[[x]==0، f[x]==0، Exp[x]=9 معادلات صحیحی نیستند. | بررسی کنید که آیا عبارت معادله است یا خیر |
43472 | FindShortestPath کوتاه ترین مسیر را بین دو رأس در یک نمودار با وزن لبه پیدا می کند و امکان انتخاب بین الگوریتم های Dijkstra و Bellman-Ford را فراهم می کند. در درک من (محدود)، هر دوی این الگوریتمها در دسته اول وسعت قرار میگیرند. سوال من این است که آیا پیادهسازیهای قابل دسترسی از الگوریتمهای کوتاهترین مسیر عمقی مانند A* برای نمودارهای لبهدار در Mathematica وجود دارد یا خیر. من از این سوال آگاه هستم که چگونه می توان هر مرحله از یک الگوریتم ستاره A را نمایش داد؟، اما قبل از اینکه به اصلاح آن کد بپردازم تا با نمودارهای وزنی کار کنم، می خواستم مطمئن شوم که چرخ را دوباره اختراع نمی کنم. در واقع، من نتوانسته ام یک پیاده سازی کارآمد (با استفاده از ساختارهای داده فانتزی و غیره) از A* را برای نمودارهای لبه وزن در هر زبان برنامه نویسی پیدا کنم، اما این احتمالاً برای سایت دیگری سوال خواهد بود. | الگوریتم A* برای یافتن کوتاهترین مسیر در گراف |
16628 | من یک پانل ایجاد کرده ام، بگویید «پانل[»»]». من می خواهم اندازه / ابعاد آن را بدانم. آیا عملکرد داخلی برای انجام این کار وجود دارد؟ | به دست آوردن اندازه اشیاء گرافیکی |
48992 | اگر بتوانم بنویسم: Grid[{{a, b}, {c, d}, {e, f}}, GridHeadings -> {{r1, r2, r3} برای من مفید خواهد بود. , {c1, c2}}] درست مانند TableForm[{{a, b}, {c, d}, {e, f}}, Table Headings -> {{r1, r2, r3}، {c1, c2}}] به جز اینکه نمیخواهم دو خط TableForm تولید شود. چگونه می توانم این گزینه اضافی را به گرید اضافه کنم؟ | عناوین ردیف و ستون برای یک شبکه |
34024 | چگونه می توانم یک «هیستوگرام جفت شده» را قاب کنم و تیک های فریم را دستکاری کنم؟ من می خواهم تیک های فریم را در هیستوگرام جفت شده زیر مشخص و کنترل کنم. spacez = RandomVariate[PoissonDistribution[11], 1000]; spacem = RandomVariate[PoissonDistribution[11], 1000]; PairedHistogram[spacez, spacem, {1, 11, 1}, PlotRange -> {{All, All}}, ChartStyle -> {{Red, Blue}}, BaseStyle -> {FontSize -> 24}, AxesStyle -> Thick , BarSpacing -> 0, ColorFunction -> تابع[Opacity[0.5]]، BarOrigin -> XAxis]  | چگونه یک هیستوگرام جفتی را قاب کنیم و تیک های فریم را دستکاری کنیم؟ |
55979 | من چندین معادله با متغیرهای زیادی دارم و اینجا و آنجا می خواهم یک جایگزین متغیر انجام دهم. به عنوان مثال، در معادله: a (b + 42 c / d) ممکن است بخواهم متغیرهای _a * b --> p_ و _a * c / d --> q_ را مجدداً ترسیم کنم تا به دست بیاورم: p + 42 q Can _Mathematica_ انجام این کار من سعی کردم با عملکرد With[] و Rule[] و مواردی از این دست بازی کنم، اما به نظر نمی رسد که چیزی تولید کند. می توانم تصور کنم که _Mathematica_ توانایی انجام چنین کاری را ندارد، اما فکر کردم ارزش این را دارد که بپرسم. **و سوال طرفدار:** و بعد خیلی به این مربوط می شود: آیا راهی برای استفاده از «With[]» برای تنظیم یک متغیر منفرد، بلکه برای تنظیم روابط متغیر وجود دارد، به عنوان مثال. مجموع یا حاصل ضرب دو متغیر. به طوری که: با [{a * b = 5}، a (b + 42 c / d)] (* این کار نمی کند*) به: 5 + 42 a * c / d کاهش می یابد | جایگزینی خودکار کسرها |
31261 | این پاسخی که در مورد جدول اولویت اپراتور نوشتم به طور غیر منتظره ای محبوب شد. این باعث شد به چیزهای مشابه فکر کنم، و من متعجبم: **آیا یک جدول ترتیب برای ترتیب متعارف استفاده شده توسط مرتب سازی و توابع مشابه وجود دارد؟** (Ordering، Order، OrderedQ) آزمایش ترتیب عبارات مختلف به اندازه کافی آسان است، اما همانطور که جدول تقدم شامل برخی شگفتیها حتی برای کاربران با تجربه است، نمیدانم که آیا ترتیب متعارف نیز انجام میشود؟ عجیب به نظر می رسد اگر این در جایی به وضوح بیان نشده باشد، اما من به یاد نمی آورم که چنین لیستی را دیده باشم. مستندات Order به طرز وسوسه انگیزی می گوید: > Order از ترتیب متعارف همانطور که در یادداشت های مرتب سازی توضیح داده شده است استفاده می کند. با این حال، مستندات «مرتبسازی» کاملاً ابتدایی است، تا آنجا که من میتوانم پیدا کنم و فقط میگوید: * مرتبسازی بهصورت پیشفرض اعداد صحیح، گویا و تقریبی اعداد واقعی را بر اساس مقادیر عددی آنها. * اعداد مختلط را بر اساس قسمت های واقعی آنها و در صورت تساوی، بر اساس مقادیر مطلق اجزای خیالی آنها مرتب کنید. * مرتب سازی نمادها بر اساس نام آنها، و در صورت تساوی، بر اساس زمینه آنها. * مرتبسازی معمولاً عبارات را با قرار دادن عبارات کوتاهتر در ابتدا و سپس مقایسه قسمتها به روشی عمیق مرتب میکند. * مرتب سازی به طور خاص با قدرت ها و محصولات رفتار می کند و به آنها دستور می دهد تا با اصطلاحات یک چند جمله ای مطابقت داشته باشند. * رشته ها را مانند یک فرهنگ لغت مرتب کنید، با حروف بزرگ بعد از حروف کوچک. مرتبسازی حروف معمولی را در ابتدا قرار میدهد، سپس به ترتیب خط، گوتیک، دو ضرب، یونانی و عبری. عملگرهای ریاضی به ترتیب تقدم کاهش ظاهر می شوند. این توضیح میدهد که «مرتبسازی» چگونه با کلاسهای خاصی از عبارات رفتار میکند، اما ترتیب نسبی این کلاسها را توصیف نمیکند یا به هیچ وجه تلاش نمیکند جامع باشد. | آیا «جدول اولویت» برای ترتیب مرتب سازی متعارف وجود دارد؟ |
42463 | من میخواهم بفهمم چگونه میتوانم کل مجموعه دادهام را که روی یک طرح سبیل جعبهای پوشانده شده است نشان دهم. داده = {{0.763983، -1.11426، 1.05153، -0.0369066، 1.1571، 0.834856، 0.146695، 0.100646، 2.69399، 0.42506، 0.4252. 1.05127، 1.58117، 0.976295، 1.62204، 1.39005، 1.62387، 1.36098، 1.83858، 0.709489}، {-1.62784، 72005، 1.62784، 404. 0.444416، 1.30947، 0.60594، 0.890642، 4.04505، 4.57667، 0.781394}} موارد زیر به من اجازه می دهد تا Outliers روی طرح را نشان دهم. چگونه می توانم تمام نقاط داده را روی طرح قرار دهم؟ BoxWhiskerChart[data، {Notched، {MedianMarker، Blue}، {Outliers، \[EmptySmallCircle], Red}},ChartLabels -> {X، Y، Z}] | طرح سفارشی BoxWhisker |
25302 | من یک مثلث را با استفاده از Line graphics primitive و Graphics3D رسم کرده ام: Graphics3D[Line[{{1, 0, 0}, {0, 1, 0}, {0, 0, 1}, {1, 0 , 0}}], Axes -> False, Boxed -> True, AspectRatio -> 1]  اما در شکلی که من میگیرم، رئوس مثلث با رئوس کادر مطابقت ندارد، چگونه میتوانم این مشکل را حل کنم؟ | Graphics3D: رئوس جعبه با مثلث منطبق نیست |
32359 | معادله من I e2 s2 w است (m1^2 m2 q1 s1^2 s2 + m1 m2^2 q2 s1^2 s2 + m1^2 q1 s1^2 s2 ζ - m2^2 q2 s1^2 s2 ζ - 2 m1 q1 s1^2 s2 ζ^2 - m2 q1 s1^2 s2 ζ^2 + m1 q2 s1^2 s2 ζ^2 + q1 s1^2 s2 ζ^3 - q2 s1^2 s2 ζ^3) + 1/w s1 γ ζ^3 (2 I m2^2 q2 s1 s2^2 ζ + 2 I m2 q1 s1 s2^2 ζ^2 - 2 I m2 q2 s1 s2^2 ζ^2 - 2 I q1 s1 s2^2 ζ^3) - I (m1^2 m2 q1 s1 s2^2 + m1 m2^2 q2 s1 s2^2 - m1^2 q1 s1 s2^2 ζ + m2^2 q2 s1 s2^2 ز + m2 q1 s1 s2^2 ζ^2 - m1 q2 s1 s2^2 ζ^2 - 2 m2 q2 s1 s2^2 ζ^2 - q1 s1 s2^2 ζ^3 + q2 s1 s2^2 ζ^3) (-e1 s1 w + (s1 γ ζ^3)/w) == 0 و m1 = Sqrt[ ζ^2 - I*w/s1]; m2 = Sqrt[ζ^2 - I*w/s2]; متغیر مستقل w است. همه متغیرهای دیگر به جز «ζ» (عدد مختلط) ثابت هستند. q1 = 1; q2 = 0.5; e1 = 1; e2 = 0.8; s1 = 1; s2 = 0.6; γ =1000; من از FindRoot استفاده کردم و این مشکل را حل کردم. «FindRoot» تنها برای یک مورد «w» جواب می دهد، اما من می خواهم نمودار «w» و «ζ» را رسم کنم. چگونه Re[ζ] در مقابل w و Im[ζ] در مقابل w را ترسیم کنم؟ | چگونه می توانم قسمت های واقعی و خیالی یک تابع مختلط را که با یک معادله ضمنی به دست می آید رسم کنم؟ |
31754 | تعدادی از توابع فراهم می کند که نتایج در یک سر دلخواه پیچیده شود. این در مواردی که نتایج نباید ارزیابی شوند بسیار مهم است. به عنوان مثال «سطح» را در نظر بگیرید: expr = Hold[{2/2, g[8/4], 1/0}]; Level[expr, {-2}, Hold] > > Hold[1/2, 1/4, 1/0] > 'Cases' چنین پارامتری را ارائه نمیکند و باعث ارزیابی ناخواسته میشود: Cases[expr, _Times, 3] > Power::infy: عبارت بی نهایت 1/0 مواجه شد. >> > > > {1، 2، ComplexInfinity} (* شکست *) > چگونه می توان به این رفتار دست یافت؟ | چگونه می توان Cases را در یک سر دلخواه جمع کرد؟ |
42465 | سوال من با سوالات قبلی در مورد دریافت تاریخ eom از یک لیست متفاوت است. من می خواهم موقعیت آن تاریخ ها را به دست بیاورم تا بتوانم مقادیر مربوطه را از لیست های دیگر دریافت کنم. به نظر می رسد مشکل من در مورد نحوه استفاده از موقعیت در جایی که _pattern_ یک لیست است، خلاصه می شود. این یک لیست معمولی از حدود 5000 خرما است. تاریخ[[1 ;; 5]] {{1995، 1، 31}، {1995، 2، 1}، {1995، 2، 2}، {1995، 2، 3}، {1995، 2، 6}} همانطور که گفتم، می دانم چگونه می توان تاریخ های eom را بدست آورد (229 عدد وجود دارد)، اما به نظر نمی رسد که موقعیت را با یک لیست کار کنم. نقشه[Last, GatherBy[dates, {#[[1]], #[[2]]} &]][[1 ;; 5]] {{1995، 1، 31}، {1995، 2، 28}، {1995، 3، 31}، {1995، 4، 28}، {1995، 5،31}} بنابراین، در اینجا kluge است. تاریخ ها را به جفت تقسیم کنید. تابعی را روی فهرست جفتها ترسیم کنید که اگر روز عضو دوم کمتر از روز عضو اول باشد، عدد 1 و در غیر این صورت صفر است. در نهایت، موقعیت اعضای این لیست را به دست آورید که برابر با 1 است. p = Flatten[Position[If[#[[2,3]]-#[[1, 3]]<0,1,0]&/@ پارتیشن[تاریخ، 2،1]، 1]] {1، 21، 44، 64، 87، 109، 130، 153، 174، 196، 218, 239,...} و در اینجا لیستی از مقادیر وجود دارد: csh[[p]] {114.141, 115.698, 116.331, 117.328, 119.333, 119.983,...} کار می کند، اما به نظر می رسد یک جورهایی ناشیانه است. | یافتن مکان آخرین روز ماه در لیستی از تاریخ ها |
16198 | سلام، ریاضیدانان. من در کدنویسی نمودارها در _Mathematica_ خیلی خوب نیستم، بنابراین امیدوار بودم که یکی از شما بتواند به من کمک کند مشکلی را که دارم حل کنم. من نمودار ماتریس زیر را دارم: Z = {Subscript[x, 0], Subscript[x, 1], Subscript[x, 2]} X = {{0, 8, 12}, {.1, 0, 0} , {0, .2, 0}} سپس آن را در تابعی به صورت زیر قرار می دهم: P[x_] := X^x.Z من می خواهم _Mathematica_ نمودارهایی را به گونه ای نمایش دهد که هرگاه x از 1 تا 10 در تابع تکرار شود، x1، x2 و x3 از ماتریس به ترتیب در سه نمودار رسم میشوند. کسی میتونه کمکم کنه؟ * * * **ویرایش: سعی می کنم واضح تر باشم** من ماتریس (mat) و بردار (v) را دارم: mat = {{0, 8, 12}, {.1, 0, 0}, {0 , 0.2, 0}} v = {x0, x1, x2} سپس تابع توسعه جمعیت را «pD» تعریف میکنم و «t» (برای زمان در روز) را به عنوان تنها پارامتر آن در نظر میگیرم. pD[t] = mat^t.v اکنون میخواهم توسعه متغیرهای $x_1$،$x_2$ و $x_3$ را با فرض مقادیر 30، 60، 30 نشان دهم. من این کار را با ترسیم نمودارهای سه تابع در محدوده 1 تا 10 روز انجام می دهم. برای هر نمودار اول باید مقادیر $\{t,pD[t_{x_1}]\}$، دومی مقادیر $\{t,pD[t_{x_2}]\}$ و سومی را نشان دهد. مقادیر $\{t,pD[t_{x_3}]\}$. امیدوارم این سوال من را روشن کند. متاسفم که در وهله اول اینقدر غیر متعارف هستم. با این حال، پس از مدتی که چشمانم را کور کرده بودم، تصور میکردم که درک آن چیزی جز دشوار است. با تشکر از صبر شما! * * * با احترام، Brinck10 | طرح ماتریکس - تمرین کوچک |
16190 | سوالات دیگری نیز در این زمینه وجود دارد که با خواندن آنها نتوانستم پاسخی دریافت کنم. کاری که میخواهم انجام دهم این است که از «Apply» روی برخی از آرگومانهای یک تابع، «h» و سپس «Map» در یک آرگومان دیگر استفاده کنم. این چیزی است که من تلاش کردم: Map[Apply[{h[#, ##]} &, {a, b}] &, {1, 2}] (* ===>{{h[a, a, b ]}، {h[a، a، b]}} *) عناصری که میخواهم «نقشهبرداری» کنم، هرگز استفاده نمیشوند. اما این چیزی نیست که من می خواهم. من فقط {h[1,a,b],h[2,a,b]} میخواهم میتوانم از Table به جای Map استفاده کنم، اما کندتر از دوبار استفاده از «اعمال» است) و امیدوار بودم «Map» این کار را انجام دهد. سریعتر باشد من میدانم که «Apply» از «#» و «##» استفاده میکند، اما مطمئن نیستم که چه نحوی برای مجبور کردن اولین «شاخه» بهجای «اعمال» توسط «Map» استفاده شود. ویرایش: این بیشتر شبیه کاری است که من واقعاً میخواهم انجام دهم: Map[Apply[{h1[#، ##]،h2[#، ##]} و، {RandomReal[]، RandomReal[]}] و، {1 , 2}] بنابراین من خروجی را به صورت {{h1[1, a1,b1], h2[1, a1,b1]},{h1[2, a2,b2] میخواهم، h2[2, a2,b2]}} که در آن a و b اعداد تصادفی هستند. بنابراین برای به دست آوردن این، من فکر می کنم ترتیب اعمال و نقشه مهم است. | نقشه تو در تو و اعمال کنید |
46754 | نمودار کردن دنباله {$p_k$} = $\frac{c - a + dp_{k-1}}{b}$ باید بدانم چگونه این تابع را در جایی که به طور خودکار در عبارت قبلی برای $p_{k وصل میشود، نمودار کنم. -1}$، ضرایب انتخاب من هستند، فقط میگویند $a=1$، $b=3$، $c=2$، $d=-1$، این اعداد دلخواه هستند. نکته اصلی این است که من می خواهم بفهمم چه ضرایبی باعث نوسان می شود. | نمودار کردن دنباله {$p_k$} = $\frac{c - a + dp_{k-1}}{b}$ |
37492 | من یک ماتریس مربع بزرگ دارم، با تعداد زیادی ستون صفر و ردیف صفر: $m=\left( \begin{array}{cccccccc} 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 \\ 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 \\ 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 & 0 & 0 & 0 \\ 0 & 0 & 0 & 3 & 7 & 9 & 0 & 0 & 0 \\ 0 & 0 & 0 & 4 & 8 & 1 & 0 & 0 & 0 \\ 0 & 0 & 0 و 2 و 6 و 3 و 0 و 0 و 0 \\ 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 و 0 & 0 \\ 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 \\ 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 & 0 \\ \end{آرایه} \راست) $ به طور کلی، من نمیدانم ستونها (و ردیفهای) صفر کجا هستند، اما وقتی ردیف $i$-th خالی است، ستون $i$-th هم صفر است. سوال من این است: آیا دستور داخلی برای حذف تمام ستون های صفر و سطرهای صفر وجود دارد؟ انگیزه من برای این سوال این است: می خواهم مقادیر ویژه این ماتریس عظیم را ارزیابی کنم که کند است. اگر بتوانم ماتریس را به طور موثر کاهش دهم، Eigenvalues[] را می توان افزایش داد. | یک ماتریس عظیم با رتبه پایین را کاهش دهید |
11222 | در هندسه سه بعدی، اجازه دهید $A(1,2,-3) $ و $B(-1,4,1)$ دو نقطه باشند. در صفحه $(P):2x-3y+3z-17=0$، یک نقطه $M$ را پیدا کنید که حاصل ضرب اسکالر دو بردار $AM$ و $BM$ کمترین مقدار را داشته باشد. چگونه به Mathematica بگویم این کار را انجام دهد؟ | حاصل ضرب اسکالر دو بردار کمترین مقدار را دارند |
4216 | در حال حاضر از > filename = FileNameJoin[{root = F:\\somefolderpath, file = somefile.exttention}] استفاده میکنم. اگر[! DirectoryQ[root]، Print[Style[Directory ' <> root <> ' does not exist!، {قرمز، پررنگ، بزرگ}]]; خروج[]]; اگر[! FileExistsQ[نام فایل]، چاپ[سبک[فایل ' <> نام فایل <> ' وجود ندارد!، {قرمز، پررنگ، بزرگ}]]; خروج[]]; (*شروع استفاده از 'نام فایل'*) ویرایش: در نهایت با استفاده از SafeFile::usage = استفاده به جای وارد کردن.; SafeFile::nodir = دایرکتوری `1` وجود ندارد.; SafeFile::nofile = فایل '1' وجود ندارد.; SafeFile[filename_,root_:NotebookDirectory[]]:=Module[{ fullfilename=FileNameJoin[{root,filename}] }, If[!TrueQ@DirectoryQ@root,Message[SafeFile::nodir,root];Quit ; اگر[!TrueQ@FileExistsQ@fullfilename,Message[SafeFile::nofile,filename];Quit[]]; Import[fullfilename] ] خروج از هسته در واقع همان چیزی بود که من به آن نیاز داشتم. | نحوه تست وجود فایل و توقف |
58306 | من می خواستم بفهمم که چگونه Mathematica تعاریف توابع را در برنامه نویسی مبتنی بر قوانین تجزیه می کند، بنابراین با کد ساده شروع کردم: Clear[f]; f[x /; MatchQ[x, {_?NumericQ, _?NumericQ}]] := Total@x; f[x_] := -1; f[{1, 2.3}] f[{4}] همانطور که انتظار می رفت، خروجی این است: 3.3 -1 سپس یک خط دیگر اضافه کردم: Clear[f]; f[x /; MatchQ[x, {_?NumericQ, _?NumericQ}]] := Total@x; f[x ;/ MatchQ[x, {_?NumericQ, 0}]] := (2 * x)[[1]]; f[x_] := -1; f[{1, 2.3}] f[{1, 0}] f[{4}] جالب اینجاست که خروجی اکنون این است: 3.3 1 -1 بنابراین مشخصه قانون دوم واقعاً قانون اول را لغو نمی کند. اما اکنون، اگر قانون دوم را «قبل از» قانون اول قرار دهم، مانند این است: Clear[f]; f[x ;/ MatchQ[x, {_?NumericQ, 0}]] := (2 * x)[[1]]; f[x /; MatchQ[x, {_?NumericQ, _?NumericQ}]] := Total@x; f[x_] := -1; f[{1, 2.3}] f[{1, 0}] f[{4}] من خروجی مورد انتظار را دریافت میکنم: 3.3 2 -1 بنابراین، حدس میزنم اگر چندین قانون بخواهم، باید قوانین محدودتر را قرار دهم. قبل از عمومی ها به این ترتیب Mathematica قادر خواهد بود از اولین تطبیق برای اجرای تابع مناسب استفاده کند. اما اکنون این را در نظر بگیرید: Clear[f]; f[x_] := -1; f[x /; MatchQ[x, {_?NumericQ, _?NumericQ}]] := Total@x; f[x ;/ MatchQ[x, {_?NumericQ, 0}]] := (2 * x)[[1]]; f[{1, 2.3}] f[{1, 0}] f[{4}] کلیترین قانون در بالا است، اما خروجی این است: 3.3 2 -1 لطفاً کسی توضیح دهد که چرا Mathematica فقط این کار را نکرد هر ورودی را مطابق با «f[x_]» ببینید و به سادگی «-1» را برگردانید؟ پیشاپیش ممنون | به ترتیب قوانین مشخصات |
42037 | من می خواهم ماتریس jacobian را برای 3 عبارت چند جمله ای با 3 متغیر پیدا کنم. عبارات چند جمله ای دارای درجه 8 هستند. چگونه آن را تشکیل دهیم؟ | تشکیل ماتریس ژاکوبین از عبارات چند جمله ای |
22305 | من تا حدی با _Mathematica_ آشنا هستم، اما ظرافت های آن هنوز از من دور است. **در حال حاضر سعی می کنم مشکل زیر را حل کنم:** تابع $f(x,y)$ پیوسته است. من می دانم که چگونه یک کانتورپلات از آن ایجاد کنم. من همچنین فهرستی از نقاط {{x,y}، ...} دارم که میخواهم آنها را در نمودار کانتور خود وارد کنم. **زمینه:** من روی برخی از الگوریتم های ژنتیک کار می کنم و می خواهم تجسم کنم که چگونه جمعیت به بهینه جهانی همگرا می شود. به همین دلیل است که من می خواهم جمعیت (یا حداقل بهترین نامزد هر نسل) را در طرح کانتور نشان دهم. چگونه می شد این کار را انجام داد؟ | چگونه می توانم مجموعه ای از نقاط را روی یک ContourPlot قرار دهم؟ |
11229 | آیا راهی برای **مشروط** در دست گرفتن کنترل/تغییر جریان در طول اولین اسکن عمقی یا اسکن عرضی وجود دارد؟ مثلاً، **برای مثال**، اگر گره خاصی پیدا شد، آن را به عنوان یک برگ در نظر بگیرید و طبق معمول به پردازش بقیه ادامه دهید (یعنی از گره های فرزند آن عبور نکنید). | کنترل روی اسکن عمقی اول و اسکن عرضی اول |
16191 | من با اضافه کردن یک افسانه به یک طرح مشکل دارم. مثالی که در اینجا بحث می کنم ساده تر از مشکل واقعی من است، اما آن را به خوبی توصیف می کند. من یک بردار به نام X با ابعاد (100 x 6) دارم. من از دستور ListPlot برای ترسیم یک ردیف از X در یک زمان استفاده می کنم: plotX={}; Do[ p1=ListPlot[X[[i]]]; AppendTo[plotX,p1], {i,1,Length[X]}]; بنابراین، فهرست «plotX» شامل شش نمودار فهرست با 100 امتیاز است. برای نشان دادن همه نمودارها، از دستور «نمایش» استفاده می کنم. x6}`. چگونه می توانم این کار را انجام دهم؟ با تشکر | نحوه نشان دادن افسانه در یک طرح ترکیبی از لیست های متعدد، |
17400 | من دو تانسور از رتبه دلخواه اما مساوی n (و ابعاد مساوی) دارم: «A» و «B»، و میخواهم تانسور سومی از رتبه n + 1، «C» به دست بیاورم. من میخواهم یک عنصر را به عنصر «Join» انجام دهم، بنابراین عنصر در «A» و عنصر مربوطه در «B» به فهرستی در «C» تبدیل میشوند. برای مثال، با n = 2: A = {{a[0,0],a[1,0]},{a[0,1],a[1,1]}}; B = {{b[0,0],b[1,0]},{b[0,1],b[1,1]}}; سپس: C = {{ {a[0,0],b[0,0]} , {a[1,0],b[1,0]} },{ {a[0,1],b[ 0,1]} , {a[1,1],b[1,1]} }} فکر میکنم ممکن است با ترکیبی از «Inner» و «List» قابل انجام باشد، اما مطمئن نیستم. | Elementwise بپیوندید |
34307 | من سعی می کنم نموداری از ریشه های برنولی را به صورت زیر دستکاری کنم:  کد زیر به وضوح کار نمی کند، اما من آن را در تلاشی برای نشان دادن معنای من گنجانده اند. sol = حل[N[جدول[BernoulliB[n, z], {n, 20, 20}] == 0, 10]]; دستکاری[ListPlot[{{Re@z، Im@z} /. sol}], {roots, 1, 100}] این {n, 20, 20} است که فکر میکنم با آن مشکل دارم - مشخصاً 20 متغیری است که میخواهم دستکاری کنم و {n, roots، roots} تنها کاری بود که میتوانستم انجام دهم. من همچنین مطمئن نیستم که چگونه محورها و اندازه نقاط را قالب بندی کنم تا در طول دستکاری ثابت بمانند. | دستکاری نحو |
3381 | فرض کنید فهرست a = محدوده[10] > «{1، 2، 3، 4، 5، 6، 7، 8، 9، 10}» دارم که در آن میخواهم برخی از عناصر را به عنوان یک فهرست [[4] تنظیم کنم. ;; 7]] = {1، 2، 3}؛ > `{1، 2، 3، {1، 2، 3}، {1، 2، 3}، {1، 2، 3}، {1، 2، 3}، 8، 9، 10}` خوب و شیک مگر اینکه طول قسمت من به اندازه لیست من باشد: a[[4 ;; 6]] = {1، 2، 3}; > `{1, 2, 3, 1, 2, 3, 7, 8, 9, 10}` چگونه می توانم تکلیف را مجبور به رفتار مداوم کنم؟ در مورد من، من همیشه اولین رفتار را می خواهم. اما احتمالاً کسی ممکن است همیشه رفتار دوم را با خطا بخواهد اگر طول ها مطابقت نداشته باشند. | تنظیم بخش هایی از یک لیست |
20445 | من سعی می کنم از ColorFunction با Opacity در ContourPlot استفاده کنم. کد من اینه: data = RandomVariate[BinormalDistribution[.75], 10]; d = SmoothKernelDistribution[data]; cf[z_] := {Opacity[z]، قرمز}; sc1 = ContourPlot[ Evaluate@PDF[d, {x, y}], {x, -3, 3}, {y, -3, 3}, PlotRange -> All, PlotPoints -> 50, ColorFunction -> cf, ColorFunctionScaling -> True] و این چیزی است که تولید می کند:  چگونه می توان از مش زشت جلوگیری کرد؟ من از Mathematica 8.0.1 در OS X استفاده می کنم. | استفاده از شفافیت در ContourPlot باعث می شود مش قابل مشاهده باشد |
25309 | در این کد، نمی توان پنجره گفتگو را ببندد: {TogglerBar[Dynamic[x], Range[5]], Dynamic[x], Dynamic[CreateDialog[x]]} اگر از «DynamicModule» به این ترتیب استفاده کنم، پنجره گفتگو وقتی بسته شد و برخی از مقادیر دوباره انتخاب شد ظاهر نمی شود. {TogglerBar[Dynamic[y],Range[5]],Dynamic[y],DynamicModule[{y=y},CreateDialog[y]]} بنابراین نحوه ایجاد پنجره گفتگوی ایجاد شده می تواند بسته شود و پس از کلیک برای تنظیم مجدد باز شود مقادیر مختلف توسط «TogglerBar». | مشکل CreateDialog به روز رسانی پویا |
56377 | من می خواهم دو ماتریس را با هم مقایسه کنم. برای این کار من از میانگین مربعات خطای بین آنها با کد زیر استفاده می کنم mse[mat1_, mat2_] :=(mat1 - mat2)^2 // Flatten // Mean آیا این کد صحیح است؟ آیا روش های دیگری برای مقایسه دو ماتریس وجود دارد؟ ** به روز رسانی ** از همه شما برای پاسخ های شما متشکرم! در واقع، من می خواهم یک پارامتر ناشناخته را با مقایسه مدل و داده تعیین کنم. ماتریس 1 حاوی داده های تجربی است، در حالی که ماتریس 2 از مدلی محاسبه می شود که یک پارامتر ناشناخته دارد. ایده من این بود که مجموعه ای از ماتریس های نظری را با مقادیر مختلف پارامتر $\Theta$ محاسبه کنم و میانگین مجذور اختلاف بین ماتریس های تجربی و نظری را برای هر $\Theta$ محاسبه کنم. بهترین $\Theta$ برای هر کدام است که میانگین مجذور اختلاف حداقل است. آیا این منطقی است؟ آیا راه های بهتری برای این کار وجود دارد؟ | میانگین مربعات خطای دو ماتریس |
9449 | برای مثال، با استفاده از «ExampleData[{TestImage, Girl2}]:  یک راه کلی برای شفاف کردن پسزمینه چیست؟ ? من ترکیبهای مختلفی از «EdgeDetect» و «Threshold» و ImageAdd را امتحان کردهام اما نمیتوانم آن را بفهمم. متشکرم. | پسزمینه تصویر هدشات در Mathematica حذف شود؟ |
16999 | من با _Mathematica_ نسبتاً تازه کار هستم، و میخواهم بدانم چگونه میتوانم از آن برای نشان دادن یک نقشه آرگومان استفاده کنم، مانند مواردی که شما در ابزارهای آنلاین مانند http://debategraph.org ایجاد میکنید. هدف آزمایش یک الگوریتم بر روی یک ساختار داده شبیه به نقشه آرگومان است. من فکر می کنم این نباید خیلی سخت باشد زیرا آنها چیزی جز نمودارهای ساده با برچسب گذاری رأس/لبه نیستند. | چگونه می توانم نقشه های آرگومان را با توابع نمودار Mathematica ایجاد کنم؟ |
42741 | من تابع زیر را در _Mathematica_ تعریف کردهام تا مجموعهای از «m» به دست بیاورم (این مجموعهها کدهای «{p,q,d,e,n}» برای سیستم رمزگذاری «RSA» هستند.): RSA[m_] := جدول[ ماژول[{اول، p، q، k، عوامل، d، e، n،ans}، اول = RandomPrime[{2، 10^2}، 2]; p = اول[[1]]; q = اول[[2]]; k = (p - 1)*(q - 1) + 1; عوامل = FactorInteger[k]; d = RandomChoice[عوامل][[1]]; e = k/d; n = p*q; ans = {p، q، d، e، n}; ans], {i, 1, m}]; مشکل اینجاست که اگرچه احتمالش زیاد نیست، اما این مجموعه ها قابل تکرار هستند و من دوست دارم از این مورد اجتناب کنم، اما هیچ نظری ندارم. من از تابع _Mathematica_ Union استفاده کردم، که در آن مجموعههای تکرار شده گنجانده نمیشوند، اما نمیدانم چگونه بیشتر اضافه کنم تا فقط m عناصر (مجموعهها) به دست بیاورم. | برنامه نویسی - رمزنگاری |
17730 | > **تکراری احتمالی:** > متن قابل جابجایی روی یک منحنی این یک ویژگی رایج در میان مجموعه های گرافیکی مبتنی بر برداری (به عنوان مثال Illustrator) است، بنابراین من متعجب بودم که چگونه می توان آن را در Mathematica انجام داد. در اینجا یک مثال آورده شده است:  من تقریباً مطمئن هستم که ابتدا باید فونت را بردار کرد، همانطور که در اینجا در زیر نمونه های دقیق نشان داده شده است ، اما فراتر از آن، من گیر کرده ام. در ایلوستریتور، میتوان متن را با استفاده از خط مبنا، صعودی، نزولی و همچنین روشهای مختلفی برای تطبیق مسیر با منحنی (رنگین کمان، کول، روبان سه بعدی، پله پله انتخاب کرد. ، گرانش)، اما من با راه حلی راضی خواهم بود که از پایین ترین نقطه در یک رشته متن (یعنی نزول) استفاده کند و از سبک رنگین کمان ایلاستریتور، همانطور که در مثال بالا نشان داده شده است. برای سادگی، اجازه دهید رشته بالا (روباه قهوه ای سریع از روی سگ تنبل پرید) با تابع Sin تراز کنیم. | متن را در یک مسیر قرار دهید |
41456 | من از Mathematica برای مطالعات هندسه دیفرانسیل با استفاده از فرمول فرنت استفاده می کنم. مشکل این است که من باید منحنی راه حل r[t] را رسم کنم. فرض کنید انحنای یک منحنی k(s) = |s|و پیچش منحنی t(s)(s) = 0.3 باشد. با شروع شرایط اولیه با T,N, B بودن i, j, k باید منحنی حل r(t) را که این داده ها را دارد ترسیم کنم. آیا کسی می تواند به من پیشنهاد دهد که چگونه این کار را ادامه دهم؟ T'(s) = k(s) N(s)، N'(s) = - k(s) T(s) + t(s) B(s)، B'(s) = - t(s )ن(ها). در اینجا T، N، B واحد مماس و واحد نرمال و B واحد دونرمال B = T * N است. | فرمول فرنت هندسه منحنی دیفرانسیل |
32354 | من می خواهم یک فایل متنی را صادرات کنم و از دستورات پاراگراف / ENTER برای قرار دادن رشته های مختلف در خطوط مختلف استفاده کنم. فرض کنید ما سه رشته داریم - str1، str2 و str3. چگونه می توانیم آنها را در خطوط جداگانه یک فایل متنی قرار دهیم؟ این دستور - Export[test.txt, StringJoin[str1, str2, str3]]; str1، str2 و str3 را روی یک خط قرار می دهد. | چگونه یک فایل متنی را با رشته هایی در خطوط مختلف صادر کنم؟ |
6108 | مستندات «Ticks» و «FrameTicks» نشان می دهد که چگونه می توان یک تابع برای تیک های سفارشی یا تیک های فریم تعریف کرد، به عنوان مثال: niceTicks[min_, max_, n_: 7] := FindDivisions[{min, max}, n] بعد ایجاد چند نمونه داده fakedata1 = FoldList[0.99 #1 + #2 &, 1., RandomVariate[NormalDistribution[0, 1], {100}]]; می بینیم که مشخصات «FrameTicks» به توابع اجازه می دهد و به طور خودکار حداقل و حداکثر مجموعه داده را به عنوان آرگومان ارسال می کند. ListLinePlot[fakedata1, Frame -> True, PlotRange -> All, PlotRangePadding -> 0, FrameTicks -> {{niceTicks, None}, {Automatic, None}}]  به طور مشابه می توان از موارد زیر استفاده کرد: ListLinePlot[fakedata1, Frame -> True, PlotRange -> All, PlotRangePadding -> 0, FrameTicks -> {{niceTicks[##, 10] &, None}, {Automatic, None}}] ![شرح تصویر را اینجا وارد کنید] (http://i.stack.imgur.com/EajtH.png) به عنوان یک نکته، هنگام استفاده از نقاط داده برحسب مختصات ${x,y}$ مشخص شده است، همانطور که در DateListPlot و توابع مربوطه، مشخصات FrameTicks به درستی حداقل و حداکثر مختصات x یا y را در صورت مناسب منتقل می کند، که بسیار جالب است. سوال من این است که چگونه می توان PlotRange طرح را به تیک های تعیین شده توسط چنین تابع سفارشی پیوند داد. در این مثال خاص، تابع «FindDivisions» که توسط «niceTicks» خوانده میشود، از 2- تا 10 متغیر است، اما نمودار تنها به اندازهای که دادهها نیاز دارند، به اضافه هر «PlotRangePadding» فضایی را اشغال میکند. niceTicks[Min@fakedata1, Max@fakedata1] (* {-2, 0, 2, 4, 6, 8, 10} *) اگر بخواهم طرح به طور مؤثر در بالا و پایین کادر مانند این تیک داشته باشد ، با استفاده از تمام تیک های خروجی تابع niceTicks من، باید PlotRange را به صراحت با استفاده از همان niceTicks مشخص کنم. تابع: ListLinePlot[fakedata1، Frame -> True، PlotRange -> niceTicks[Min@fakedata1, Max@fakedata1][[{1, -1}]]، PlotRangePadding -> 0، FrameTicks -> {{niceTicks، None}، {Automatic, None}}]  من مطمئن هستم که دوبار فراخوانی یک تابع کمکی به این صورت، سربار زیادی اضافه نمی کند، اما نیازمند دریافت حداقل و حداکثر صریح از دادهها، که وقتی چندین سری، دادههای تاریخدار «DateListPlots» و غیره را در نظر میگیرید، کمی بد است. **آیا راهی برای عبور حداکثر و حداقل مقادیر تیک تعیینشده در بیان گزینه «Ticks» یا «FrameTicks» به گزینه «PlotRange» به طور خودکار؟ من این را در مجموعه ای از توابع ترسیم سفارشی می سازم، که در آن مشخصات تیک مانند آخرین تصویر نشان داده شده یک الزام است. همچنین خوب است که علامت های مشابه را به طریقی به GridLines منتقل کنید، به طوری که خطوط شبکه Automatic به طور خودکار با تیک های مشخص شده مطابقت داشته باشد. | آیا می توانم از مشخصات تیک سفارشی (فریم) برای تعریف PlotRange استفاده کنم؟ |
55921 | عملیاتی وجود دارد که مدتهاست می خواستم راه حل بهتری برای آن پیدا کنم. اجازه دهید: * `a` ماتریسی از ابعاد $m\times n$ * `v` یک بردار صحیح به طول $n$ باشد با عناصری که از $[1, m]$ برای هر عنصر $x$ در موقعیت $ ترسیم شده است. p$ در `v` من می خواهم عنصر را در ردیف $x$، ستون $p$ در `a` انتخاب کنم. مثال: SeedRandom[0] a = Array[Range[7] 10^# &, 3, 0] v = RandomInteger[{1,3}, 7] > $\left( \begin{array}{cccccc} 1 & 2 و 3 و 4 و 5 و 6 و 7 \\ 10 و 20 و 30 و > 40 و 50 و 60 و 70 \\ 100 و 200 و 300 و 400 و 500 و 600 و 700 \\ \end{آرایه} > \right)$ > > > {3, 3, 2, 1, 1, 3, 1} > Desired خروجی: {100، 200، 30، 4، 5، 600، 7} * * * ### جزئیات: * اگرچه یک تابع کامپایل شده به احتمال زیاد سریعترین رویکرد برای آرایه های بسته بندی شده است، من چیز کلی تر می خواهم، اجازه دادن به آرایه هایی از انواع مختلط، و به طور ایده آل برای آرایه هایی که در آن هر ردیف یک آرایه بسته بندی شده (فهرست) از یک آرایه است. انواع مختلف، به عنوان مثال $\left( \begin{array}{cccccc} 1 & 2 & 3 & 4 & 5 & 6 & 7 \\ 0.1 & 0.2 & 0.3 & 0.4 & 0.5 & 0.6 & 0.7 \\ \text{a} & Text {b} & \text{c} & \text{d} & \text{e} & \text{f} & \text{g} \\ \end{array} \right)$ * من همچنان علاقه مند به دیدن سریعترین تابع کامپایل شده ممکن هستم زیرا ممکن است به عنوان پایه ای برای یک راه حل کلی نیز عمل کند. * من به دنبال راه حلی هستم که برای هر شکلی از آرایه a، از $n\gg m$ تا مربع تا $m\gg n$، به خوبی کار کند، اگرچه اگر مصالحه لازم باشد، برای $n > m$ بهینهسازی میکنم. | روش سریع برای انتخاب عناصر ماتریس بر اساس بردار موقعیت |
16991 | من میخواهم تبدیلهای غیر هندسی را روی چند ضلعیها و غیره اعمال کنم، هدف این است که اشیاء را «دستکاری» داشته باشم که مانند ویدیوی تبدیل معروف موبیوس رفتار کند. از آنجایی که من قادر به اعمال تبدیل غیر هندسی به یک چند ضلعی نبودم، جلو رفتم و دسته ای از نقاط را در صفحه ایجاد کردم و تبدیل های مناسبی را برای آنها انجام دادم (* ناحیه صفحه *) ناحیه = {-1, 1}; d = 0.07; (* برخی از نقاط در صفحه *) pts = Flatten[جدول[{xi، yi، 0}، {xi، First@region، Last@region، d}، {yi، First@region، Last@region، d}] ، 1]; col = ColorData[Rainbow] /@ Rescale[pts[[All, 1]], region]; (** پیش بینی ها از صفحه به کره در خطی که از قطب شمال \ کره با مرکز {0، 0، 1} می گذرد **) (* صفحه به کره *) f[vec_] := با[{t = 4/( 4 + vec[[1]]^2 + vec[[2]]^2)}، vec*t + (1 - t) {0، 0، 2}] (* کره به صفحه *) g[vec_] := با[{t = -(2/(-2 + Last@vec))}، vec*t + (1 - t) {0، 0، 2}] rt = RotationTransform[2.1 , {0, 1, 0}, {0, 0, 1}]; Graphics3D[{ {Black, Opacity[0.3], Sphere[{0, 0, 1}]}, Point[(rt@f@# &) /@ pts, VertexColors -> col], Point[((g@rt @f@# &) /@ pts)، VertexColors -> col] }، PlotRange -> {{-10، 10}, {-10, 10}, {0, 2}}]  ای کاش می توانستم در عوض کاری مانند: Graphics3D[ {{مشکی، کدورت[0.3]، کره[{0، 0، 1}]}، کمی تغییر شکل[چند ضلعی[{ {-1، -1، 0}، {-1، 1، 0}، {1، 1، 0}، {1، -1، 0}}]، rt@f@#&]، SomeTransformation[چند ضلعی[{ {-1، -1 , 0}، {-1، 1، 0}، {1، 1، 0}، {1، -1، 0}}]، g@rt@f@#&] ] و در پایان با یک خروجی صاف، نه فقط چند نقطه اینجا و آنجا. آیا قبلاً تابعی مانند این وجود دارد که من آن را از دست داده باشم؟ اگر نه راه های دیگری برای رسیدن به نتیجه مشابه وجود دارد؟ برای تحولات پیشرفته تر چطور؟ | تبدیل غیر هندسی گرافیک های اولیه Graphics3D |
57539 | پیگیری سؤال تأثیر جانبی یک آرایه در یک انجمن؟ و پاسخ @Mr.Wizard وجود دارد، من در حال مدرن سازی و اصلاح صف های کارآمد دانیل لیختبلاو هستم و به یک مانع کوچک برخوردم. ابتدا به API زیر رسیدم که برای اختصار حذف شده است. صفی که میخواهم ثابت و با افت است. با «newQ[capacity]» یک صف جدید ایجاد کنید. مقادیر را با «pushQ[aQueue, aValue]» به عقب فشار دهید. مقادیر pop از جلو با «popQ[aQueue]» درست مانند صفی از انسانها. اگر صف پر است، فقط مقدار را در جلو قرار دهید، از دست دادن آن (عمداً) من میخواهم «pushQ» صفی را که دریافت میکند برگرداند تا بتوانم آن را تا بزنم و بهصورت زیر زنجیر کنم: Fold[pushQ, newQ[ 4]، Range[10]] در اینجا چیزی است که من به آن رسیدم، با mojo کاربردی برجسته شده است: ClearAll[newQ، valaQQ، fullQQ، pushQ، popQ، peekQ، bumpQ]; newQ[cap_Integer] /; cap > 0 := <|storage -> ConstantArray[Null، cap]، len -> 0، cap -> cap، iFront -> 1، iBack -> 1|>; valaQQ[Q_] := Q[[len]] === 0; fullQQ[Q_] := Q[[len]] === Q[[cap]]; peekQ[Q_] := Q[[ذخیره سازی، Q[[iFront]]]]; SetAttributes[bumpQ, HoldFirst]; bumpQ[Q_، index_] := Q[[index]] = Mod[Q[[index]] + 1، Q[[cap]]، 1]; SetAttributes[pushQ, HoldFirst]; pushQ[Q_, item_] := (Q[[storage، Q[[iBack]]]] = مورد؛ bumpQ[Q، iBack]؛ If[fullQQ[Q]، (*سپس*) bumpQ[Q، iFront]، (*else*)Q[[len]]++]; (* <<<<<<< اینجا MOJO عملکردی است <<<<<<<<*) SetAttributes[popQ, HoldFirst]; popQ[Q_] /; valaQQ[Q] := پوچ; popQ[Q_] := (Q[[len]]--؛ با[ {نتیجه = Q[[ذخیره سازی، Q[[iFront]]]]}، Q[[ذخیره، Q [[iFront]]] = bumpQ[Q, iFront]) این یک دسته از تست های واحد را رد می کند: $q = newQ[4]; pushQ[$q, 1]; $q[storage] > > {1، Null، Null، Null} > pushQ[$q, 2]; $q[storage] > > {1، 2، Null، Null} > pushQ[$q, 3]; $q[storage] > > {1، 2، 3، Null} > popQ[$q] > > 1 > $q[storage] > > {Null, 2, 3, Null} > popQ[$ q]; $q[storage] > > {Null, Null, 3, Null} > pushQ[$q, 4]; $q[storage] > > {Null, Null, 3, 4} > pushQ[$q, 5]; $q[storage] > > {5, Null, 3, 4} > popQ[$q] > > 3 > $q[storage] > > {5, Null, Null, 4} > pushQ[$ q, 6]; pushQ[$q, 7]; pushQ[$q, 8]; pushQ[$q, 9]; pushQ[$q, 10]; $q[storage] > > {9، 10، 7، 8} > popQ[$q] > > 7 > و غیره. اکنون، وقتی تعمیم آشکار را به تاشو امتحان میکنم، به همانجایی که با «... در انتساب قطعه نمادی نیست» بازگشتم. Fold[pushQ, newQ[4]، Range[1]] > > در حین ارزیابی In[49]:= تنظیم::setps: > <|storage->{Null,Null,Null,Null},len->0,cap->4,iFront->1,iBack->1|> در بخش > انتساب نماد نیست. >> > در حین ارزیابی In[49]:= Set::setps: > <|storage->{Null,Null,Null,Null},len->0,cap->4,iFront->1,iBack- >1|> در بخش > تخصیص یک نماد نیست. >> > در حین ارزیابی In[49]:= عمومی::stop: خروجی بیشتر از > Set::setps در طول این محاسبه سرکوب می شود. >> > <|storage -> {Null، Null، Null، Null}، len -> 0، cap -> 4، > iFront -> 1، iBack -> 1|> > بسیار خوب، من به نوعی نماد نیاز دارم تا «Set» کار کند. چند تلاش دیگر به شرح زیر نتایج یکسانی را به همراه داشت، و من یکسری ردیابی و چاپ انجام دادم، و نتوانستم راه خوبی برای این کار ببینم: Module[{$q = newQ[4]}، Fold[pushQ, $q , Range[1]]] > > در حین ارزیابی In[48]:= تنظیم::setps: > <|storage->{Null,Null,Null,Null},len->0,cap->4,iFront->1,iBack->1|> در بخش > انتساب نماد نیست. >> > ماژول[{$q = newQ[4]}، Fold[($q = pushQ[#1, #2]) و، $q، محدوده[1]]] > > در حین ارزیابی In[44] := تنظیم::setps: > <|storage->{Null,Null,Null,Null},len->0,cap->4,iFront->1,iBack->1|> در قسمت > انتساب یک نماد نیست >> > **ویرایش**: این سوال واقعاً در مورد ظرافت است زیرا می توانم با «نقشه» و «اسکن» اثرات جانبی معنی دار و مفیدی داشته باشم، به شرح زیر: Module[{q = newQ[4]}، pushQ[q , #] و /@ محدوده[10]] > > {<|storage -> {1، Null، Null، Null}، len -> 1، cap -> 4، iFront > -> 1، iBack -> 2|>، > <|storage -> {1، 2، Null، Null}، len -> 2، cap -> 4، iFront > -> 1، iBack -> 3|>، > <|storage -> {1، 2، 3، Null}، len -> 3، cap -> 4، iFront -> > 1، iBack -> 4|>، > <|storage -> {1، 2، 3، 4}، len -> 4، cap -> 4، iFront -> 1، > iBack -> 1|>، > <|storage -> {5، 2، 3، 4}، len -> 4، cap -> 4، iFront -> 2، > iBack -> 2|>، > <|storage -> {5، 6، 3، 4}، len -> 4، cap -> 4، iFront -> 3، > iBack -> 3|>، > <|storage -> {5، 6، 7، 4}، لن -> 4، کلاه -> 4، | شیء صف با طول ثابت به سبک عملکردی؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.