_id stringlengths 1 5 | text stringlengths 0 5.25k | title stringlengths 0 162 |
|---|---|---|
15416 | من سعی می کنم انتگرال Integrate[(g^(u^(g - 1)))/(1 + u^g), {u, 0, t}] را محاسبه کنم اما به عنوان پاسخ عبارت ورودی خود را دریافت می کنم. باید در پارامترها مشکلی وجود داشته باشد، اما حتی اگر مقادیر t یا g mathematica'a را بدهم یکسان است: فقط عبارت ورودی من را به من برمی گرداند... خروجی من این است چگونه می توانم این انتگرال را محاسبه کنم؟ | محاسبه انتگرال پارامتری |
4464 | در حین پاسخ به این سوال، «TextRecognize» را برای خواندن تک رقمی امتحان کردم. اما با وجود اینکه ارقام به وضوح قابل خواندن هستند، یک رقم را تشخیص نمی دهد. برای مثال، این  شناسایی نمی شود. این کد من است: digits = ImagePartition[Import[http://i.stack.imgur.com/cLncR.png]، 50]; نقشه[TextRecognize، اعداد، {2}] | آیا TextRecognize ارقام خوانده شده است؟ |
44505 | سوال من در اینجا نسبتاً اساسی است، و من مطمئن هستم که از یک چیز اساسی چشم پوشی می کنم. من درباره CountryData برای ایجاد اشکال کل کشورها می دانم و تا حدی کار می کند. من میتوانم دادههای جغرافیایی را با مختصات روی آن ترسیم کنم، اما میخواهم یک نمای بزرگنمایی از یک ایالت به تنهایی داشته باشم. هدف این است که بتوانیم خطوط مرزی را اندازه گیری کنیم. آیا عملکرد داخلی برای این وجود دارد یا باید یک فایل شکل از یک وضعیت را وارد کنم؟ | |
26749 | دو راه برای در نظر گرفتن چنبره دو بعدی وجود دارد. یک راه این است که یک متوازی الاضلاع بگیرید (مثلاً مربع $[0, 1]^2$) و به صورت توپولوژیکی لبه های مخالف را بچسبانید. راه دیگر این است که با یک سوراخ به سطح دونات نگاه کنید. من می خواهم مجموعه صفر یک تابع دوتایی دوره ای را به عنوان یک کانتور روی یک چنبره رسم کنم. وقتی چنبره را به صورت مربع میبینیم، این کار را به این صورت انجام میدهم: سطح یک دونات چگونه می توان این کار را انجام داد؟ (به طور کلی، من می خواهم مربع $[0, 1]^2$ هر گرافیکی را روی سطح یک دونات پیوند بزنم.) | ترسیم یک کانتور روی چنبره |
15417 | من میخواهم یک کار دستهای را از داخل فایل Mathematica.m فعلی با استفاده از R CMD BATCH & اجرا کنم (وقتی Mathematica با محاسبات فعلی ادامه میدهد، این کار در پسزمینه اجرا میشود. چگونه میتوانم این کار را در Mathematica 9 انجام دهم؟ | Mathematica 9 ارتباط با R |
10594 | به عنوان مثال، این کوئری Wolfram Alpha این نمودار را نشان می دهد:  اما کد ترسیم آن را در _Mathematica_ نشان نمی دهد. 'Plot[x^x, {x, -1, 1}]' فقط مقادیر واقعی را ترسیم می کند. چگونه می توانم این کار را در _Mathematica_ انجام دهم؟ | چگونه می توانم نمودار مختلط $x^x$ را در Mathematica رسم کنم؟ |
26742 | مدتی بود که در این مورد فکر می کردم - اما هرگز نتوانستم بپرسم - تا زمانی که پاسخ باورنکردنی فالئیچیک به _Mathematica_ Minecraft را دیدم. من مدتی پیش در یک سازمان غیرانتفاعی کار کردم، که در برنامه ای به نام Meals On Wheels شرکت کردم - که در آن به رساندن غذا به کسانی که در خانه بودند کمک کردم. من و یکی از شریکهایم وعدههای غذایی را به فهرستی از آدرسهای روزانه، مرتبشده بر اساس نام، تحویل میدادیم. کارآمدترین مسیر نیست زمان تکمیل یک مسیر به دلیل آن تا دو ساعت متفاوت بود. «FindShortestTour»، با این حال، تنها یک بخش (ممکن) از راه حل است. من باید آدرسها را تجزیه کنم، دادههای نقشه را بخوانم و بینظمیهای جزئی خیابانهای نیویورک را مدیریت کنم. چگونه می توانم از «FindShortestTour» برای یافتن مسیر بهینه تحویل غذا با توجه به لیستی از آدرس ها استفاده کنم؟ | FindShortestTour برای خیریه (یا: چگونه می توانم تحویل غذا را با FindShortestTour بهینه کنم؟) |
56001 | من با FindRoot[f[x,y],{{x,xInit,xMin,xMax},{y,yInit,yMin,yMax}}] تماس میگیرم که برای برخی نقاط «{x,y}»، «f[x ,y]` تعریف نشده است. اکنون نمیدانم کدام مقدار «f[x,y]» باید در «{x,y}» برگردد تا «FindRoot» این نقاط را نادیده بگیرد و به جستجو ادامه دهد. آیا «f» باید «تهی» یا «نامشخص» را در «{x,y}» بحرانی برگرداند؟ توجه داشته باشید که تا کنون هیچ محدودیتی برای دامنه f اضافه نکرده ام. من همچنین نمی دانم که آیا اضافه کردن محدودیت های دامنه امکان پذیر است؟ برای ارائه پسزمینه بیشتر: «f[x,y]» تابعی مرکب از دیگر توابع «x» و «y» است. برای برخی از نقاط «{x,y}»، کران انتگرالهای درون این توابع پیچیده میشوند، که بیمعنی است. در حال حاضر، من تا آنجا که ممکن است یک خطا را در درخت توابع وابسته به هم پرتاب میکنم - تابعی را که در آن این کار را انجام میدهم «l» صدا بزنید. اگر «g[x,y]<h[x,y]» امتیازهای «{x,y}» غیرممکن است. l[x_,y_]:=ماژول[{...}،اگر[g[x,y]<h[x,y]،پرتاب[خطا]،تهی]،...] با این حال، من هستم این خطا را به درستی دریافت نمی کند و «FindRoot» خاتمه می یابد. | چگونه نقاط غیرقابل اجرا را در FindRoot مدیریت کنیم؟ |
39307 | با فرض اینکه حدس «4n+1» فرما (هر اعداد اول شکل «4n+1» مجموع دو مربع است) درست باشد، من دوست دارم معادله را به سریعترین شکل ممکن حل کنم. fermatQ[z_] := طول[حل[x^2 + y^2 == z && x > 0 && y > 0 && x > y، {x، y}، اعداد صحیح]] == 1 * * * n = RandomPrime[10^1000] 72048205416978532656974821983021843507473173340280706036290098 391162521104920955782565676011065411887969675993009304635711317 59731713652353047579003939845222202423352007102653912639893572 595606320600084613647266601717191253462990524380427645290376322 14308591672164803010859115468110235226020627387157206323779653 851946164398323338110063008770162308083033487852931981693843852 52548775674793532343719189391995856312442030575303345232352265 729028038010855828469278468328566529259793811753821442325631607 19058478946717172490138082439192330136929995648881640700486082 783629709282614697667884919440294962926788805345569631546029257 49570238180239705557833550228747334208351442671246032564377265 590915431073457227443010907795510555678972446872464260839080204 53039407926654112168001315239909315114134286600617113474301908 673609206455310696442708206801566837946923812213100124723050681 30266122993566902672115038607482079495349772492239436104516688 041844051770082711796572639884658459765037703578841572775761721 بخش پذیر[(n - 1)، 4] درست * * * زمانبندی[fermatQ[n]] {0.296875، زمانبندی صحیح[PrimeQ[n]] {0.203125، زمانبندی واقعی[طول[PowersRepresentations[n, 2, 2] ] == 1] {0.687500، درست} 1. آیا میتوانیم بهینهسازی کنیم fermatQ آن را سریعتر حل کنید؟ 2. آیا میتوانیم به «حل» بگوییم که با یافتن اولین راهحلهای «k» متوقف شود و برگردد؟ (نه برای محاسبه همه آنها و استخراج اولین راه حل های k) **به روز شده** زمان بندی PowersRepresentations داخلی MMA اضافه شده است که کندتر از Solve است. **به روز رسانی 2** بر اساس پاسخ @KennyColnago، می توانیم یک فرمول یک خطی بنویسیم، اما زمان بندی یکسان است (به نظر می رسد همه چیز در پشت صحنه برابر است): ModularRootPrimeQ[n_] := طول[PowerModList[-1، 1/2، n]] == 2 [Prime[Range[4, 1000000]] را انتخاب کنید، مد[#، 4] == 1 &&! ModularRootPrimeQ[#] &] {} // میلیونهای اول اول را بررسی کرد و هیچ مشابهی پیدا نکرد. ]، مد[#، 4] == 1 && ! PrimePowerQ[#] && ModularRootPrimeQ[#] && ! PrimeQ[#] &] {} // اگر شرط !PrimePowerQ[#] را حذف کنید، فقط قدرتهای اول در اینجا ظاهر می شوند. | حل سریعتر برای حدس فرما 4n+1 |
26740 | در حالی که به چندین روش برای پیادهسازی/فعال کردن ذخیره خودکار برخورد کردهام (نگاه کنید به: آیا پیکربندی فرکانس ذخیره خودکار نوتبوک وجود دارد؟، ذخیره کد من قبل از ارزیابی سلولی: بیمه در برابر آویزان شدن قسمت جلویی، چگونه میتوانم یک سیستم نسخهسازی را در یک نوت بوک راهاندازی کنم؟ ) هرگز دلیلی برای فعال نشدن آن به صورت پیش فرض پیدا نکردم. به نظر من فوق العاده مفید است - مطمئناً باید دلیل خوبی وجود داشته باشد که چرا Wolfram تصمیم گرفت آن را پیکربندی نشده رها کند! چرا ذخیره خودکار به طور پیش فرض فعال نیست؟ | چرا ذخیره خودکار به طور پیش فرض فعال نیست؟ |
30341 | من میخواهم از Mathematica برای تولید یک ماتریس تصادفی با ابعاد دادهشده، ورودیهایی که از یک مجموعه محدود، و با یک تعیین کننده نیز از یک مجموعه محدود میآیند، استفاده کنم. (خیلی مهم است که تولید این ماتریس تصادفی باشد. در حالت ایدهآل، این فرآیند همان نتایجی را به دست میدهد که فهرستی از همه ماتریسها با اندازه داده شده و ورودیهای ممکن با یکی از تعیینکنندههای قابل قبول، و انتخاب یکی بهطور تصادفی به دست میآید.) پیاده سازی این آسان است. برای حل حالت 2x2 با تعیین == 1 و ورودی های انتگرال از -10 تا 10، می توانم حل را وارد کنم[{a d - b c == 1, -10 <= a <= 10, -10 <= b <= 10 ، -10 <= c <= 10، -10 <= d <= 10}، {a، b، c، d}، اعداد صحیح] اما این به راحتی به مشکل داشتن مجموعههای گستردهتر از ورودیهای ممکن گسترش نمییابد، به عنوان مثال. a، b، c، و d از 20- تا 15 هستند، و کسری با مخرج بین 1 و 10 هستند. - اما Mathematica از طریق ترفند بالا برای همیشه طول می کشد تا تمام 3x3 های ممکن را تولید کند. من به این فکر کردم که از FindRoot همراه با تخمین فرآیند با مقادیر تصادفی استفاده کنم، اما نتوانستم کنترلی بر روی آن پیدا کنم. چیزی که من به دنبال آن هستم -- اما من بسیار مبتدی در MM هستم، بنابراین تا آنجا که می توانید به من توصیه کنید بسیار قدردانی می شود! ویرایش: با توجه به پاسخ عالی gpap، در اینجا کدی است که من به آن دست یافتهام، از پاسخ او به کار با کسرها تغییر داده شده است. det = ماژول[{i}، دنباله @@ (i /. حل[Det[{{#1، #2، #3}، {#4، #5، #6}، {#7، #8، i }}] == 1، i]) &]; نامزدها = Apply[{##, det@##} &, RandomChoice[{0, 1/2, 1, 3/2, 2}, {10000, 8}], 2] // Quiet; RandomChoice[Select[کاندیداها، MemberQ[{0, 1/2, 1, 3/2, 2}, Last@# ] &]]; | چگونه یک ماتریس تصادفی با پارامترهای خاص تولید کنیم؟ |
34760 | من می توانم یک نمودار سه بعدی از یک تصویر در مقیاس خاکستری را با استفاده از ListPlot3D ترسیم کنم، جایی که سطحی سه بعدی از شدت پیکسل تصویر را ترسیم می کند. اما من نمی خواهم مقدار پیکسل را زیر یک مقدار مشخص رسم نکنم. در مورد خاصی که روی آن کار میکنم، میخواهم تمام پیکسلهای با مقدار صفر را حذف کنم، اما همچنان پیکسلهایی را که بالای صفر هستند در موقعیت اصلی رسم کنیم. آیا کسی می داند چگونه این کار را انجام دهم؟ | ترسیم مقادیر بالای یک آستانه در ListPlot3D |
29021 | s[a_، b_] := NDSsolve[{y''[x] == y[x] Cos[x + y[x]]، y[0] == a، y'[0] == 1} , y, {x,0, b}] باید حداقل $\int _1^by[x]^2$ را در منطقه $-1<a<1$ and $b>1$ پیدا کنم و بیان کنم $a$ از نظر $b$، کاری که من انجام می دهم به این صورت است: w[a_,b_]:=First[NIntegrate[Evaluate[y[x]^2 /. s[a, b]], {x, 0, b}]] j[a_,b_]:=D[w[a,b],a] h[b_]:=a/.FindRoot[j[a ,b]==0,{a,0}] من خیلی ساده لوح هستم، کسی نظری دارد؟ تشکر مایکل E2 استفاده از ND را پیشنهاد می کند، بنابراین به جای j[a_,b_]:=D[w[a,b],a] آن را به این صورت تغییر می دهم: j[d_,b_]:=ND[w[a,b ],{a,1},d] اما وقتی j[1,1] را به عنوان چک وارد میکنم، به جای عدد یک اخطار دریافت میکنم. بنابراین من پیشنهاد b.gatessucks را با استفاده از NMinimize، w[b_]:=NMinimize[NIntegrate[Evaluate[y[x]^2 / امتحان کردم. s[a, b]], {x, 0, b}],{a}] متأسفانه w[1] عددی را نمی دهد. به هر حال ممنون از کمکتون و با تشکر ruebenko | مشتق با تابع تعریف شده را پیدا کنید |
34766 | قالب بندی متن در _Mathematica_ باید مجازاتی برای جرایم سنگین باشد. من با یکی دیگر از ویژگی های ناامید کننده مواجه شده ام و نمی دانم چگونه از شر آن خلاص شوم. tekst = StringJoin @@ Array[tekst &, 15]; ترکیب[ Grid[{{#، Graphics[Inset@#]}}، Frame -> All] &، Panel[#، ImageSize -> {150, 100}] &، Style[#، LineIndent -> 0] & ] [tekst]  این متون باید شبیه imo باشند. تنها تفاوت این است که یکی در Graphics آنطور که باید قالب بندی نشده است. * * * جعبه ها خوب به نظر می رسند و من نمی دانم علت آن چیست: ... PanelBox[ StyleBox[\<\tekst tekst ... tekst \\>, StripOnInput->False, LineIndent-> 0]، ImageSize->{150، 100}]، GraphicsBox[InsetBox[ PanelBox[ StyleBox[\<\tekst ... tekst \\>، StripOnInput->False، LineIndent->0]، ... من سعی داشتم FormatType را برای Inset یا BaseStyle برای Graphics یا ParagraphIndent -> 0 تنظیم کنم. اما بی فایده :/. لطفا کمکم کنید :P | قالب بندی متن با بسته بندی های مختلف |
34768 | هنگام تلاش برای صادرات به پیشنمایش CDF، کد زیر این خطا را ایجاد میکند: > Coordinate {xde[4.69588928222656]، yde[4.69588928222656]} باید یک جفت > از اعداد یا یک فرم مقیاسشده یا Offset باشد. کد من اینجاست: system = {x'[t] == 2 x[t] - 0.08 x[t] y[t]، x[0] == 400، y'[t] == -y[t ] + 0.01 x[t] y[t]، y[0] == 25}; sol = NDSolve[سیستم، {x[t]، y[t]}، {t، 6}]; {xde[t_]، yde[t_]} = {x[t]، y[t]} /. صاف کردن[سل]; Animate[Show[ParametricPlot[{xde[t], yde[t]}, {t, 0, 5.4}, AxesLabel -> {Prey, Predator}, Aspect Ratio -> 1, PlotRange -> {{0 ، 400}، {0، 80}}]، گرافیک[{قرمز، اندازه نقطه[بزرگ]، Point[{xde[t]، yde[t]}]}]]، {t، 0، 5.4، AppearanceElements -> PlayPauseButton}، AnimationRate -> 0.5] چگونه می توان این مشکل را برطرف کرد؟ Thx. | صادرات به CDF انجام نشد |
18489 | RSحل[{1 == b ((c k[t - 1]^a - k[t])/(c k[t]^a - k[t + 1])) c a k[t]^(a - 1) , k[1] == b, k[3] == a}, k[t], t] سعی کردم مستندات را در Help بخوانم و از طریق Google جستجو کردم. اما من هنوز نمی توانم Mathematica را برای حل تابع عودم بسازم. من تازه وارد ریاضیات هستم. جایی هست که من اشتباه کنم؟ و آیا راهی وجود دارد که بتوانم این تابع را حل کنم؟ من از Mathematica 8.0.4 برای مک استفاده می کنم. | RSolve این معادله بازگشت را حل نمی کند |
31122 | من داده های تولید شده توسط کد زیر را دارم: u2 := y^2 + ϕ + 1 φ = 0.1; aa1 = جدول[{y,u2}، {y، -1.2، 1.2، 0.05}] φ = 0.15; aa2 = جدول[u2، {y، -1.2، 1.2، 0.05}] φ = 0.20; aa3 = جدول[u2, {y, -1.2, 1.2, 0.05}] میخواهم این دادهها را در یک فایل ذخیره کنم مانند این y u2 (فرم خروجی aa1) u2 (فرم خروجی aa2) u2 (فرم خروجی aa3) -1.2 2 3 4 -1 3 4 3 0 2 2 2 کد کامل را می توانید در اینجا بیابید چگونه داده ها را از listplot صادر کنیم؟ | چگونه می توانم داده های چند ستونی را برای صادرات تولید کنم؟ |
22112 | همه ما گاهی اوقات تصاویری را در وب می یابیم که بدون دقت به ابعاد بزرگتر از اصلی کشیده شده اند، که نتیجه ای جز کاهش نسبت جزئیات / ابعاد ندارد. **Original** vs **Stretched** را در زیر ببینید: * * * منبع: Kaley Cuoco (مدل)، Esquire (آمریکای لاتین) # Original  # Stretched  * * * سوالات: 1. فقط داده شده **کشیده**، آیا راهی برای یافتن خودکار بهترین ابعاد برای کوچک کردن _Stretched_ وجود دارد که نسبت جزئیات / ابعاد را به حداکثر برساند؟ 2. آیا روشی کلی برای تعریف «جزئیات» برای همه تصاویر (عکس، خط، متن، و غیره) وجود دارد؟ 3. آیا کشیده اصطلاح صحیحی است یا از نظر فنی صحیح تری وجود دارد؟ | به طور خودکار تصاویر کشیده شده را به ابعاد اصلی خود کوچک کنید |
55765 | با تشکر از توجه شما من تازه در ریاضیات هستم. من کدهای زیر را دارم. اما دستور If کار نمی کند. مشکلی در کد من وجود دارد؟ با تشکر برای کمک! Ben ClearAll; (*تعریف تابع تپه*) Hillinh[x_, nx_, x0_] = 1./(1. + (x/x0)^nx) ; Hillexc[x_, nx_, x0_] = 1. - Hillinh[x, nx, x0]; شیفت تپه[x_، nx_، x0_، لامدا_] = لامدا + (1. - لامدا)*هیلینه[x، nx، x0]; (*پارامترها*) aa = 2(*gx/(k*xT)*); (*bb= 10 gy/(k*yT)*) py = 4; px = 4; yT = 1; xT = 1; داده = {}; برای[i = 1، i <= 20، i++، bb = i*0.5; (*معادلات سیستم*) eqs1 = aa*Hillinh[y, py, yT] - x; eqs2 = bb*Hillexc[x, px, xT] - y; eqscomb = {eqs1, eqs2}; (*محاسبه نقطه ثابت و مقادیر ویژه*) r = {x, y}; fp = NSolve[Rationalize[Thread[eqscomb == 0 && x > 0 && y > 0]], r, Reals]; (*محاسبه tau*) xs = x /. fp ys = y /. fp alpha = (py/aa)*xs^2*ys^(py - 1); بتا = (px)*(ys/xs)*(1 - ys/bb); تست = آلفا * بتا - 1; اگر [تست <= 0، ادامه[]، چاپ[-2*ArcTan[Sqrt[آزمون]]/Sqrt[تست]+Pi/Sqrt[آزمون]]]; ] | چرا دستور if من کار نمی کند |
34764 | ریشه های یک چند جمله ای غیرقابل تجزیه دلخواه را در نظر بگیرید: sol = حل[x^5 + 2 x + 1 == 0, x] عبارت برگردانده شده {{x -> Root[1 + 2 #1 + #1^5 &, 1]}، {x -> ریشه[1 + 2 #1 + #1^5 و، 2]}، {x -> ریشه[1 + 2 #1 + #1^5 &, 3]}, {x -> Root[1 + 2 #1 + #1^5 &, 4]}, {x -> Root[1 + 2 #1 + #1^5 &, 5]}} همه چیز اوکی به نظر می رسد. اما اکنون اجازه دهید عبارت InputForm[sol] را ارزیابی کنیم حال عبارت برگشتی {{x -> Root[1 + 2*#1 + #1^5 & , 1, 0]}، {x -> Root[1 + است. 2*#1 + #1^5 & , 2, 0]}, {x -> Root[1 + 2*#1 + #1^5 & , 3, 0]}, {x -> Root[1 + 2*#1 + #1^5 & , 4, 0]}, {x -> Root[1 + 2*#1 + #1^5 & , 5, 0]}} چرا موارد اضافی وجود دارد آرگومان «0» ظاهر شد؟ آیا این یک اشکال، رمز و راز یا یک ویژگی بسیار هوشمند است؟ من از _Mathematica 9.0.1.0_ (ویندوز 7_64 بیتی) استفاده می کنم. | آرگومان سوم تابع Root |
24050 | مشکل من این است که من دو تابع دارم که به شرح زیر است: x1 = x[t] /. DSsolve[{55 x''[t] + 100*n x'[t] + (5/22)*n x[t] == 5، x'[0] == 1/8، x[0] = = 0}، x[t]، t][[1]] x2 = x[t] /. DSsolve[{x''[t] + 1 == 0، x'[0] == 1/8، x[0] == 0}، x[t]، t][[1]] متغیر 'n «در تابع «x1» از 1 تا 8 متغیر است. من میخواهم پیدا کنم کدام «n» باعث میشود «x1» تا حد امکان به «x2» نزدیک شود بدون اینکه زیر «x2» قرار گیرد. یا در غیر این صورت، بالاترین «n» چیست که «x1 > x2» را همیشه تضمین میکند. نموداری از توابع نشان می دهد که بیشتر اقدامات بین t = 0 و t = 0.15 انجام می شود. با این حال، منحنیها خیلی به هم نزدیک هستند که نمیتوانند «n» سمت راست را از صفحه نمایش من بخوانند. من ساعتهاست که روشهایی را برای محاسبه تفاوت با ادغام، حل و انواع رفتارها امتحان میکنم، اما مطمئن هستم که باید راه آسانتری برای رسیدن به این هدف در _Mathematica_ وجود داشته باشد. | فاصله بین دو تابعی که یک محدودیت را برآورده می کنند |
47772 | من یک $m\times n$ ماتریس $A$ دارم که مجاورت های بین گره های یک گراف دو بخشی را نشان می دهد. به طور خاص، گره ها در دو پارتیشن، به ترتیب از گره های $m$ و $n$ مرتب شده اند، به طوری که $A_{ij}\ne 0$ اگر و فقط اگر یک لبه بین گره های $i$ و $j$ وجود داشته باشد. علاوه بر این، اگر $A_{ij}\ne 0$ باشد، میخواهم عدد $A_{ij}$ را در کنار لبهای که $i,j$ را به هم متصل میکند، نمایش دهم. گره های دو پارتیشن باید رنگ های متمایز داشته باشند، بنابراین من می توانم پارتیشن ها را متمایز کنم. کاری که من تاکنون انجام دادهام این است که نمودار را با ساختن یک ماتریس بلوک $(m+n)\times (m+n)$ نمایش دهم: $$\left(\begin{array}{cc} 0 & A \\ A^{T} & 0 \end{array}\right)$$ و ارسال آن به عنوان آرگومان به AdjacencyGraph. به صراحت، این کد من تاکنون است: MatToGraph[mat_?MatrixQ] := ArrayFlatten[{{0, mat}, {Transpose[mat], 0}}] /. _?(# != 0 &) -> 1 // AdjacencyGraph | رسم نمودار دو بخشی از ماتریس مجاورت |
58879 | بحث های زیادی در مورد متغیرهای محلی در Modules و Manipulate صورت گرفته است. اگر من این را به درستی می خوانم، متغیرهای محلی در زبانی مانند C++ یا C# دقیقاً مشابه متغیرهای محلی در یک ماژول Mathematica یا Manipulate نیستند. توسعهدهندگانی مانند من که از پسزمینه C++، C# آمدهاند، توانایی محدود کردن دامنه متغیرها را به یک تابع بسیار مفید میدانند. اینها اغلب استفاده می شوند زیرا خطر تغییرات ناخواسته در مقادیر متغیر را به حداقل می رساند. این امر به ویژه در مورد نوشتن ماژول ها یا کنترل های سفارشی که سایر توسعه دهندگان Mathematica ممکن است از آنها استفاده کنند، صادق است. من نمیخواهم زمانی که شخص دیگری از کد من استفاده میکند، با این خطر روبرو شوم. آیا راهی برای پیاده سازی متغیرهای محلی در Modules یا DynamicModules وجود دارد تا برای نوت بوک ها یا کدهایی که کد Mathematica را فراخوانی می کنند قابل دسترس و قابل مشاهده نباشند؟ متوجه شدهام که اگر از گزینه LocalizeVariables->True در Manipulate استفاده کنم، متغیرهایی که توسط Manipulate استفاده میشوند بهعنوان پارامترهایی که محدوده و مقدار گام متغیر را تنظیم میکنند که بهمحض اینکه Needs[] در فایل .m حاوی اجرا شود. ماژول من که همه متغیرها قابل مشاهده و تنظیم هستند. من مجبور نیستم ماژول[] را فراخوانی کنم - فقط Needs[] را برای بسته یا nb که حاوی ماژول است اجرا کنید. این یک موضوع محبوب است و دلیل خوبی دارد. در زیر یک مثال آورده شده است: BeginPackage[MyPackage`] LocalTestModule[]=Module[{localX, localY}, localX=1; localY=2;] EndPackage[] من یک دفترچه یادداشت Mathematica را باز می کنم و دستور زیر را صادر می کنم: Needs[MyPackage`] انتظار من این است که نتوانم مقدار متغیر localX را از نوت بوک تنظیم کنم زیرا محلی برای «LocalTestModule» است. اگر واقعاً محلی برای LocalTestModule[] باشد، نباید خارج از «LocalTestModule[]» قابل مشاهده باشد. با این حال: Information[localX] «MyPackage`localX» را برمیگرداند و: MyPackage`localX = 10 «10» را برمیگرداند در C یا C++، تابع فراخوانی به localX دسترسی نخواهد داشت. | آیا راه هایی برای ایجاد متغیرهای محلی مشابه با متغیر محلی در C++ و سایر زبان ها وجود دارد؟ |
58385 | من یک معادله انتگرال را با روش های زیر حل کرده ام: Options[FredholmKind2]={Method->Automatic}; FredholmKind2[{a_,b_,lambda_,k_,g_},n_?IntegerQ,OptionsPattern[]]:= بلوک[{step,SI,GI,KMatrix,W,DMatrix,f,deltaX,delta},step=(b-a )/n; SI=محدوده[a,b,step]; GI=g/@SI; KMatrix=Outer[k,SI,SI]; W={step/2}~Join~ConstantArray[step,n-1]~Join~{step/2}; DMatrix=DiagonalMatrix[W]; f=If[OptionValue[Method]===NIintegrate,deltaX[x_?NumericQ]:= W.(k[x,#]&/@SI)-NIintegrate[k[x,y],{y,a, ب}]؛ (*اگر انتگرال گران است ParallelMap در اینجا یک گزینه است*)delta=deltaX/@SI; درون یابی[ Transpose@{SI,LinearSolve[IdentityMatrix[n+1]+ lambda*(DiagonalMatrix[delta]-KMatrix.DMatrix),GI]}], Interpolation[Transpose@{SI,LinearSolve[IdentityMatrix[n+1]- lambda*(KMatrix.DMatrix)،GI]}]]; f] n=50;(*تعداد گسسته سازی*)a=0.; b=1.; lambda=-1.; Kpart[x_,y_]:=با[{A=2}،(A/2)* (BesselJ[1,A*(x+y)]-BesselJ[1,A*Abs[x-y]]-I* StruveH[1,A*(x+y)]+I*StruveH[1,A*Abs[x-y]])] Gpart[x_]:=x; f1=FredholmKind2[{a,b,lambda,Kpart,Gpart},n,Method->Automatic]; f2=FredholmKind2[{a,b,lambda,Kpart,Gpart},n,Method->NIintegrate]; (Plot[Evaluate@(#/@{f1[x],f2[x]})،{x,a,b},Frame->True,Axes->False, PlotStyle->{{Thick,Opacity@. 45}،{نقطه دار،قرمز}}، PlotLegends->{Automatic,NIntegrate},ImageSize->400]&/@{Re,Im}) اکنون می خواهم ارزیابی کنم و سپس Ktt(A): Ktt[A]=A^3*NIintegrate [x f2[x],{x,0,1}] برای A در محدوده 0 تا 10 با 0.01 گام. این بدان معنی است که برای همه این مقادیر A باید f2(x) مربوطه و سپس Ktt(A) مربوطه را پیدا کنم و سپس تمام نقاط Ktt را در یک نمودار قرار دهم. آیا راهی برای انجام این کار با ماتریس یا شاید با یک حلقه وجود دارد؟ | مشکل معادلات انتگرال |
15410 | لطفاً مثال _simple_ و _larger_ زیر را در نظر بگیرید: varSimple = ToExpression@CharacterRange[a, b]; fSimple = Total@Map[Sqrt[#^2] &, varSimple]; assumpSimple = And[Element[varSimple, Integers] , a >= 0 , b >= 0]; simpfSimple = Simplify[fSimple, assumpSimple] (*a+b*) هنگامی که یک تابع بزرگتر مانند fLarge تعریف می شود، تایپ character1>=0 && ... && character#>=0 بسیار ناخوشایند است. کل «محدوده شخصیت» برای تعریف مفروضات. varLarge = ToExpression@CharacterRange[a, z]; fLarge = Total@Map[Sqrt[#^2] &, varLarge]; assumpLarge = And[Element[varLarge, Integers] , a >= 0 , ... , z=>0]; simpfSimple = Simplify[fSimple, assumpLarge] (*a+...+z*) **سوال 1** از آنجایی که And (و همچنین Alternatives) نمی تواند با List به عنوان یک آرگومان کنار بیاید، چگونه می توانم ترکیب کنم تعداد بیشتری از عبارات با «و» (یا «جایگزین»)؟ **سوال 2** با `ToExpression@CharacterRange[a، z] تعداد متغیرها به 24 محدود می شود. آیا راه (آسان) دیگری برای تعریف تعداد بیشتری از متغیرها وجود دارد؟ | چگونه می توان تعداد زیادی از فرضیات را تعریف کرد؟ |
24429 | اگر من یک شی Graphics3D داشته باشم که از دستکاری در PolyhedronData به جای یک معادله صریح، برای مثال Spikey  تولید شده است (برای آن کل کد را می توانید در اینجا بیابید _تصویر جلد: ساخت Mathematica 6 با بافت سطحی Hyperbolic Dodecahedron_، اما با دستور زیر به اوج خود می رسد، Graphics3D[{EdgeForm[]، addHatToL /@ Take[Flatten[Take[LsOnDodecahedron, All]]، All]}، PlotRange -> All، Boxed -> False، ImageSize -> Full , Lighting -> {{Ambient, RGBColor[0.2, 0, 0]}، {نقطه، RGBColor[0.4، 0.4، 0.4]، {2، 0، 2}}، {نقطه، RGBColor[0.4، 0.4، 0.4]، {2، 2، 2}}، {Point, RGBColor[0.4, 0.4, 0.4], {0, 2, 2}}, {Point, RGBColor[0.2, 0, 0], {-2, -2, -2}}}] آیا راهی برای من وجود دارد که بتوانم جدولی از نقاط سه بعدی را در امتداد سطح (یا در داخل، در واقع اینطور نیست) استخراج/تولید کنم مراقبت) شی را دیدم _در حال تعیین اینکه آیا نقاط سه بعدی در سطحی متشکل از چند ضلعی قرار دارند یا نه_، که کمی بالای سرم رفت، اما به نظر می رسید که بسیاری از پاسخ های داده شده نیاز به یک سطح دارند؟ شکل خوب (یعنی بدون سطوح مقعر، بدون قوس، بدون خودتقاطع، و غیره) یا بر اساس این واقعیت است که او شی را با داده های تولید شده ارسال شده به ListContourPlot3D تولید کرده است، که در اینجا صادق نیست. | نقاط روی سطح یک شی Graphics3D را پیدا کنید |
40284 | یک تصویر هزار کلمه ارزش دارد، بنابراین:  **سوال**: به چه گزینه هایی باید نگاه کنم، به طوری که آنچه من در دفترچه یادداشت خود می بینم همان چیزی است که در pdf چاپ شده خود دریافت می کنم؟ این کدی است که من استفاده می کنم: deq = x''[t] == x[t] - x[t]^3 + x[t]^2 + a Cos[t]; genPoincareMapPoints[deq_] := ماژول[{}، Reap[NDSolve[{deq، WhenEvent[ Mod[t, 2 \[Pi]] == 0، Sow[{x[t]، x'[t]}]] }، {}، {t، 0، 5 10^4}، AccuracyGoal -> 10، PrecisionGoal -> 10، MaxSteps -> ∞]]][[-1، 1]]; Style[ Grid@{ Parallelize[ ListPlot[ genPoincareMapPoints[ {deq /. a -> #، x[0] == 0، x'[0] == 0.0}]، AxesLabel -> {x[t]، x'[t]}، PlotRange -> همه، PlotLabel -> Poincare Map for a= <> ToString@#، PlotStyle -> AbsolutePointSize[0.5]] & /@ {0.03، 0.3، 3}] }، ImageSizeMultipliers -> 1] **ویرایش**: Mac OSX 10.9، Mathematica 9.0.1. من با فایل -> چاپ... -> PDF -> ذخیره به عنوان PDF... چاپ می کنم. من در حال مشاهده PDF با برنامه پیش نمایش Mac OSX هستم. | توطئه های زشت هنگام چاپ نوت بوک به pdf |
26747 | من این سوال را برای صرفه جویی در وقت می پرسم و فقط از افرادی که قبلاً چنین چیزی را امتحان کرده اند انتظار پاسخ دارم. (میدانم که میتوانم آن را امتحان کنم و ببینم کار میکند یا نه، اما این کار زمان زیادی میبرد.) فرض کنید شما یک شبیهسازی در Mathematica خالص نوشتهاید. همانطور که شبیه سازی پیشرفت می کند، یک بردار به طور دوره ای به روز می شود و تغییر می کند. سپس میتوان یک «Dynamic@ListPlot[vector]» داشت و پیشرفت را به صورت زنده تماشا کرد. حال سوال این است: آیا این امکان در هنگام استفاده از LibraryLink وجود دارد؟ با LibraryLink امکان دسترسی مستقیم به یک متغیر هسته (بردار) وجود دارد. آیا این امکان وجود دارد که سیستم تغییرات را در آن متغیر ثبت کند و در صورت لزوم Dynamic را اجرا کند؟ یا آیا یک راه جایگزین _simple_ (کم تلاش) برای دستیابی به همین هدف وجود دارد، یعنی از Mathematica برای تجسم شبیه سازی زنده استفاده کنید؟ یکی از راههایی که میبینم مطمئناً کار، فراخوانی دورهای به هسته از طریق اتصال MathLink و تنظیم یک متغیر از طریق کد Mma است که حاوی اطلاعاتی است که باید تجسم شود. آیا راه ساده تری وجود دارد؟ | Dynamic and LibraryLink: تجسم پویا از یک شبیه سازی |
22445 | من سعی می کنم، فایده ای نداشت، از _Mathematica_ برای ایجاد نمودار در (x, y)-فضای راه حل های معادله Cos[Sqrt[y]] + Sin[Sqrt[y]]/Sqrt[y] = استفاده کنم. = Cos[x] به نظر نمی رسد «NSolve» و «InverseFunction» برای معکوس کردن معادله کار کنند (احتمالاً به این دلیل که چندین راه حل برای y وجود دارد. برای هر x). آیا کسی راهی برای ساخت چنین طرحی می داند؟ | رسم راه حل های یک معادله ماورایی |
24426 | در تلاش برای پاسخ به این سؤال از @Cam در «BubbleCharts» با حبابهای بیضوی، پیشنهاد کردم از «ChartElements» جداگانه استفاده کنید که خود میتوانند بیضی باشند. ایده من این بود که آنها را به عنوان اشیاء گرافیکی معمولی تعریف کنم و از آنها به این صورت استفاده کنم: datatoplot = {{1, 2, 0.5, 0.7}, {10, 5, 10, 0.2}}; بیضی[v_] := دیسک[{v[[1]]، v[[2]]}، {v[[3]]/10، v[[4]]/10}]; ce = گرافیک[سبک[بیضی[#]، آبی]] و /@ datatoplot; نمایش[BubbleChart[{datatoplot[[;; ، ;; 3]][[#]]},ChartElements->ce[[#]]]&/@{1,2}، PlotRange -> All] با این حال، در حالی که اشیایی که در بالا «ce» نامیدهام، در واقع بیضی هستند ، هنگامی که به عنوان ChartElements استفاده می شوند و بیضی بودن آنها لغو می شود (یا حداقل تغییر می یابد) مقیاس مجدد می شوند. به نظر می رسد در بخش راهنما برای «ChartElements» فرمت برای تعریف عرض و ارتفاع به این صورت است که ChartElements->{g,{w,h}} را می دهد، اما وقتی سعی می کنم آن را ساده پیاده سازی کنم، یک پیام خطا می دهد (با یک مقیاس بندی دلخواه «{0.3،0.6}»). امتحان کردن با دست: Show[BubbleChart[{datatoplot[[;; ، ;; 3]][[#]]}، ChartElements -> {ce[[#]]، {0.3، 0.6}}]&/@{1،2}، PlotRange -> All] خطای نشان داده شده در اینجا را به من میدهد: ! [پیام خطا](http://i.stack.imgur.com/3KZ7N.png) آیا کسی می داند که چگونه مقیاس بندی ChartElements را به درستی پیاده سازی کند؟ آیا این است که عناصر باید به نحوی با اشیاء گرافیکی معمولی متفاوت باشند؟ | مقیاس بندی ChartElements |
41736 | من کدی نوشته ام که **وظیفه** زیر را انجام می دهد: از مجموعه بردارهای رتبه-1 ورودی کاربر یک تانسور کاملا متقارن و یک تانسور متقارن رتبه-2 $h بسازید. $. تعداد دفعاتی که هر بردار باید تکرار شود، و شاخص های تانسور رتبه نهایی-$P$ ورودی کاربر است. **مثال #1:** _سه بردار، سه شاخص_ -- با توجه به بردارهای ورودی $u$ که یک بار تکرار شده است، $v$ دو بار تکرار شده و شاخص های {$a,b,c$}، خروجی باید تانسور متقارن باشد: $$u_a v_b v_c + u_b v_a v_c + u_c v_a v_b$$ **مثال #2:** _دو بردارها، چهار شاخص_ -- این بار، بردار ورودی $u$ را دو بار تکرار کنید، اما با چهار شاخص {$a,b,c,d$}. از آنجایی که دو شاخص اضافی وجود دارد، آنها باید به $h$ اختصاص داده شوند. خروجی: $$u_a u_b h_{c d}+u_a u_c h_{b d}+u_a u_d h_{b c}+u_b u_c h_{a d}+u_b u_d h_{a c}+u_c u_d h_{a b}$$ ** نکته**: کاربر باید به گونه ای وارد شود که تعداد اندیس های اضافی باید باشد _حتی_، و هرگز نمی تواند کمتر از تعداد تانسورهای رتبه-1 باشد. کد من در اینجا به صورت زیر است که با تعاریف و ورودی شروع می شود: (*به موتور می گوید که \[DoubleStruckH] متقارن است *) Clear[\[DoubleStruckH]]; زیرنویس[\[DoubleStruckH], i_, j_] ^:= زیرنویس[\[DoubleStruckH], j, i] /; ! OrderedQ[{i, j}]; در اینجا متغیرهای ورودی هستند: (*مثال 1*) sym = {u, v}; (*نمادهای بردارهای رتبه-1*) n = {1، 2}; (*تکرار: u یک بار، v دو بار*) شاخص = {a, b, c}; (*شاخص های تانسور رتبه-3.*) (*مثال 2*) sym = {u}; (*نمادهای بردارهای رتبه-1*) n = {2}; (*تکرار: u دو بار*) شاخص = {a, b, c, d}; (*شاخص های تانسور رتبه-4.*) تعاریف مفید: P = طول[شاخص]. (*رتبه تانسور نهایی*) r = (P - مجموع[n])/2; (*تعداد \[DoubleStruckH] در تانسور*) بنابراین اکنون کد ناشیانه من: استراتژی این است که با عبارت یک نماینده تانسور متقارن شروع شود (که به کمک نیاز دارد). نماینده = اعمال[تابع[#، محصول[1/ n[[j]]! محصول[Subscript[ sym[[j]], #[[i]]], {i, 1 + Sum[n[[k]], {k, 1, j - 1}], Sum[n[[k] ]]، {k، 1، j}]}]، {j، 1، طول[sym]}]*1/(r! 2^r) محصول[ اشتراک[\[DoubleStruckH]، #[[i]]، #[[i + 1]]]، {i، مجموع[n] + 1، P، 2}]] و، {Table[Unique[]، {P}]}] در در مورد «(*مثال 1*)»، خروجی «نماینده» این است:  می دانم که در اینجا به کمک نیاز دارم، زیرا نماینده قرار است یک تابع خالص باشد، با آرگومان ها شکاف هایی که شاخص ها به آنجا می روند. اما خروجی این نشان می دهد که محصولات را به طور کامل ارزیابی نمی کند. به هر حال ادامه دادن اکنون تنها چیزی که نیاز دارم این است که همه جایگشتهای ممکن را جمع کنم: پاسخ = Plus @@ با[{func = نماینده}، نقشه[اعمال[func، #] و، جایگشتها[شاخصها]]] کار می کند، اما برای تانسورهای بزرگ ($P\gtrsim 6$) کند است. دو جایی که به کمک نیاز دارم این است: 1. برای تانسورهای بزرگ (با 6 یا 8 اندیس) باید تا حدودی سریع این کار را انجام دهم. واضح است که به دلیل فاکتوریل هایی که من در «نماینده» برای تقسیم عبارات اضافی از آن استفاده می کنم، کد بیشتر از آنچه نیاز است کار می کند. 2. عملکرد «نماینده» من نیز به کمک نیاز دارد (به بالا مراجعه کنید). | بهینه سازی کد من برای تولید تانسورهای متقارن |
47088 | از من خواسته شد که به نوشتن کد شبیه سازی برای یک کاربر نگاه کنم، جایی که خروجی شبیه سازی (`x`) بین سه حالت ممکن در نوسان باشد: حالات[x_, γ_] := کدام[ x < -γ, 1 (*بالا* ), x < γ , -1 (*پایین*), درست , 0 (*وسط*)] شبیه سازی اساساً به موارد زیر خلاصه شد و چیزی که آنها به آن علاقه داشتند محاسبه طول ها در هر حالت اجرا می شود - که به راحتی با 'SplitBy' قابل محاسبه است: γ = 0.9; sampleSimulation = RandomChoice[{-1, 0, 1}, 1000000]; runLengths = سوئیچ[Sign[#[[1]]], 1, {بالا, Length[#]}, -1, {bottom, Length[#]}, 0, {middle, Length[ #]} ] & /@ SplitBy[sampleSimulation، حالات[#، γ] &] با این حال، اگر خروجی شبیهسازی بین «بالا» و حالت های «پایین» (در هر دو جهت) بدون اشغال حالت «وسط»، آنها به این اطلاعات در «طول اجرا» از طریق رشته «وسط خالی» نیاز داشتند. کد زیر به آن دست می یابد و به طور شگفت انگیزی عملکرد دارد و آزمایشگر خوشحال بود. با این حال، برای یافتن جایی که شبیهسازی بین «بالا» و «پایین» حرکت میکند، نیازی به «SplitBy» و سپس «Reap» و «Sow» با حلقه «Do» نیست. برای حل چنین مشکلی چه روشی طبیعی تر و کم هزینه تر خواهد بود؟ runLengthsFunc[list_, γ_] := Block[{splitting}, splitting = Switch[Sign[#[[1]]], 1, {بالا, Length[#]}, -1, {bottom, Length [#]}، 0، {middle, Length[#]}] & /@ SplitBy[list, states[#, γ] &]; Append[Flatten[ Reap[Do[If[(Splitting[[k, 1]] == بالا && splitting[[k + 1, 1]] == پایین) || (شکاف[[k, 1]] == پایین && تقسیم[[k + 1، 1]] == بالا)، بذر [{شکاف[[k]]، وسط خالی}]، بذر [{تقسیم[[k]]}]]، {k، طول[شکاف] - 1} ]][[2]]، 2]، splitting[[-1]]]] زمان: در[10]:=AbsoluteTiming[runLengthsFunc[sampleSimulation, γ];] Out[10]:={7.526282، Null} **انتخاب راه حل** با تشکر از سه مورد بسیار متفاوت راهحلها، همانطور که درخواست میشد، تمرکز بر روشهای مختلف به جای سرعت تاولزا بود. من پاسخ آقای جادوگر را میپذیرم زیرا متفاوتترین رویکرد (و بهترین تجربه یادگیری برای من) و همچنین سرعت استثنایی - زیر یک ثانیه برای مجموعه اولیه 1,000,000 حالت را ارائه میدهد. با این حال، یک فرآیند ظاهراً اضافی وجود داشت. در جایی که یک لیست قبلاً فقط 0.1 داشته باشد، یکپارچه کنید. روش Kguler برای بیش از 3000 عنصر از هم جدا می شود، اما یک مثال عالی از تطبیق الگو است. و دیدن تکامل همگرای SE به سمت Composition بسیار عالی است. پاسخ لئونید من را با لیست های پیوندی آشنا کرد که ابزار مفیدی برای مشکلات مشابهی است که من دارم. متأسفانه، نمیتوانم لئونید را محک بزنم، زیرا او تصمیم گرفت به جای سرعت، روی روششناسی تمرکز کند، بنابراین اجرای runLengths را شامل نشد - اما پیوند لیستها بسیار کارآمدتر از رویکرد «Reap[Do[Sow]» من است. | تقسیم لیست حالت ها بر اساس طول اجرا و تغییرات ناپیوسته در حالت |
7713 | من در برنامه نویسی تازه کار هستم. من یک آرایه دارم که شامل 20 عنصر است و ابتدا می خواهم به طور تصادفی دو عنصر را از آن انتخاب کنم و آنها را ضبط کنم. سپس دوباره دو عنصر از آرایه بیست عنصری را انتخاب می کنم و آنها را ضبط می کنم. روند ادامه می یابد، فرض کنید 10 بار و در این 10 قرعه کشی، من نمی خواهم هیچ یک از دو عنصری را که قبلا ترسیم کرده ام تکرار کنم. من از «RandomSample» برای تولید اعداد تصادفی استفاده کردم. j = 0; برای[i = 0، i < 2، i++، Yarray[j] = RandomSample[Range[8], 2]; چاپ[Yarray[j]]; j++;] | ایجاد لیست های اعداد تصادفی منحصر به فرد |
22737 | من فقط دو لیست را با استفاده از این روش ترکیب کردم molefrac = {1., 0.787402, 0.478927, 0.282592, 0.} calibrationIndexOfRefraction = {1.440, 1.421, 1.395, 1.380, 1.380, PartmoRffi, 1.35 calibrationIndexOfRefraction], 2] > > {{1., 1.44}, {0.787402, 1.421}, {0.478927, 1.395}, {0.282592, 1.38}, > {0., 1.351} هدف از این بود که > لیست هایی که باید با استفاده از آن رسم شوند ListPlot. آیا راهی برای استفاده مستقیم از «ListPlot» (یا چیزی کاربردی تر) برای انجام این کار بدون انجام تمام مراحل اضافی وجود دارد؟ | روش بهتری برای ایجاد یک تاپل از دو لیست |
22111 | همانطور که FindRoot[f[x] مستند شده است، {x، xs، min، max}] یک راه حل را جستجو می کند، اگر «x» از محدوده «min» تا «max» خارج شود، جستجو را متوقف می کند و خطای «FindRoot» را برمی گرداند: :reged`. اکنون FindRoot[{f[x, y], g[x, y]}, {{x, xs}, {y, ys}}] را دارم و میخواهم همان رفتار را به دست بیاورم اما برای محدودیت `x > y`. آیا این امکان پذیر است؟ به طور خاص، من به موردی علاقه مند هستم که در آن راه حل های زیادی وجود دارد که محدودیت را برآورده می کند، و می خواهم با دادن چندین نقطه شروع، تا حد امکان از آنها استفاده کنم. | مرزهای پویا برای FindRoot |
45355 | من می خواهم نقاط پایانی یک Edge of a Graph را بدست بیاورم. برای مثال منبع زیر را ببینید، In[1]:=gFriendShip = ExampleData[{NetworkGraph, Friendship}]; In[2]:= EdgeList[gFriendShip، Rose \[UndirectedEdge] _] Out[2]:={Anna \[UndirectedEdge] Rose, Ben \[UndirectedEdge] Rose، Rose \[UndirectedEdge] Nora} اکنون میخواهم چیزی مانند `EndPoints[Rose بنویسم \\[UndirectedEdge] Nora]` (در واقع، EndPoints[%2] در مثال بالا) و می خواهید {Rose، Nora} را به عنوان خروجی دریافت کنید. ممکن است این یک چیز اساسی باشد، اما من تازه به _Mathematica_ هستم. من از _Mathematica 9.0_ استفاده می کنم. | تجزیه و تحلیل شبکه های اجتماعی - نقاط پایانی یک لبه را دریافت کنید |
46770 | من یک کاربر تازه کار Mathematica هستم که با استفاده از تابع HistogramDensity در DistributionChart مشکلاتی دارم. مشاهدات من به شدت به یک دسته گرایش دارند و ارتفاع دستههای دیگر بزرگتر از تعداد مشاهدات است. هر ایده ای؟ این یک مثال سبک از مشکل من است: داده = {1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1 , 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1, 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 1، 2، 2، 2، 2، 2، 3، 3، 3، 4} DistributionChart[data, ChartElementFunction -> ChartElementDataFunction[HistogramDensity، Bins -> 4]]  | خطای مقیاس هیستوگرام هنگام استفاده از DistributionChart |
24422 | در اینجا تمرینی از یک متن حساب دیفرانسیل و انتگرال توسط _Larson_ و _Edwards_ آمده است: > نرخ تغییر فاصله بین مبدا و یک نقطه متحرک را در نمودار $y = x^2 + 1$ پیدا کنید اگر $dx/dt = 2$ سانتی متر در ثانیه در اینجا یک راه برای حل آن وجود دارد: eq1 = d[t]^2 == x[t]^2 + y[t]^2; eq2 = y[t] == x[t]^2 + 1; {eq1، D[eq1، t]، eq2، D[eq2، t]، x'[t] == 2}; Reduce[%, {d'[t], d[t], y'[t], y[t]}] آیا راه دیگری برای حل آن وجود دارد که ممکن است اصطلاحی تر در نظر گرفته شود؟ | آیا راه اصطلاحی تری برای حل این مشکل تمایز ضمنی وجود دارد؟ |
56225 | مشکل من این است که می خواهم از _PGFplot_ در $\LaTeX$ برای ترسیم نمودارهای خود استفاده کنم، که محور x یک تاریخ است. بنابراین فایل خروجی باید دارای یک ستون _زمان UTC (YYYY-MM-DD hh:mm:ss)_ باشد و دومی لیست داده های مربوطه است. آیا می توان قالب تاریخ «صادرات[]» را مشخص کرد؟ | تاریخ صادرات با فرمت مشخص شده |
17908 | برای یک تابع معین: Plot[Sqrt[Abs[x]]، {x، -Pi، Pi}] من کد رسم تابع را دارم (با حذف Abs)، مجموع جزئی و سزارو به این معنی است: f[x_] := Sqrt[x] s[k_, x_] := \frac{2\sqrt{\pi}}{3}+(-Sqrt[2] FresnelS[Sqrt[2] Sqrt[n]] + 2 Sqrt[n] Sin[n \[Pi]])/(n^(3/2) Sqrt[\[Pi]]) Cos[n x]، {n , 1, k}] مجموع جزئی[x_] = جدول[s[n, x], {n, {4}}]; c[n_، x_] := (1/n) مجموع[s[m، x]، {m، 0، n - 1}] Plot[Evaluate[{f[x]، مجموع جزئی[x]، c[4 , x]}]، {x، -Pi، Pi}، PlotLegends -> {f(x)=x، Fourier، 4 term، Cesaro، 4 Term}، PlotStyle -> {{آبی}، {داش، ضخامت[0.006]}، {قرمز، ضخامت[0.006]}}] این کد در رایانه من خراب میشود و از این رو به محاسبه دستی تصمیم میگیرم. به روز رسانی ها: معلوم می شود که من به راحتی می توانم این مسئله را با حذف k با هر عددی به جای نامحدود بودن آن حل کنم. اگرچه من مطمئن نیستم که نمودار برای k=4 مناسب باشد زیرا هر دو نمودار (جزئی و سزارو) با یکدیگر منطبق هستند. | رسم داده های گسسته اما بدون استفاده از تابع گسسته |
58760 | **اشکال معرفی شده در 10.0.0** * * * m_goldberg نشان داد که در _Mathematica_ 10، «Commonest» رفتار نمی کند، زیرا مستندات نشان می دهد که چنین خواهد شد. به طور خلاصه:  رایج ترین[{1, 2, 3, 1, 2, 3}, 1] (* باید {1 را برگرداند } *) > > {3} > عملکرد همانطور که در نسخههای قبلی از آن انتظار میرفت، عمل میکرد. | یک اشکال در Commonest در نسخه 10 |
26356 | من هرگز از پردازش تصویر با Mathematica استفاده نکرده ام. من باید مختصات نقاط قرمز رنگ را از این تصویری که در ایلاستریتور ساخته ام بدست بیاورم. آیا راهی وجود دارد که Mathematica مختصات x-y را بخواند یا تشخیص دهد؟  | چگونه مختصات نقاط این تصویر را پیدا کنم؟ |
26354 | من سعی می کنم یک تابع با یک آرگومان اختیاری بسازم که ممکن است تغییر کند، اما mathematica مقدار را در هنگام تعریف تابع ذخیره می کند. در اینجا یک مثال است که در آن متغیر زمان اختیاری در هنگام تعریف تابع تنظیم می شود. حذف[CurrentTime] CurrentTime[time_: DateList[]] := {time, DateList[]}; مکث[1] CurrentTime[] خروجی 1 ثانیه تقسیم می شود {{2013, 6, 4, 13, 57, 46.149504}, {2013, 6, 4, 13, 57, 47.150726}} آیا راهی برای بیان آن وجود دارد مجموعه ای با تاخیر است، یا هر بار فقط تابع را بخوانید؟ | نحوه تعیین آرگومان های اختیاری که مقادیر تابعی را می گیرند |
28771 | من در webMathematica با سرور برنامه (Geronimo 3.0.1) در ویندوز کار می کردم، خوب کار می کرد. اخیراً من به لینوکس (ubuntu 12.04) تغییر کرده ام. من mathematica را در لینوکس نصب کردم و آن را به کار انداختم سپس Application Server (Geronimo 3.0.1) را نصب کردم و با نمونه JSP applicaiton کار می کند و سعی می کنم webMathematica 3.2.0 را در سرور برنامه مستقر کنم. من باید فایل MSPConiguration را برای دسترسی به mathekernel تغییر دهم، مانند <KernelExecutable>/home/niren/Wolfram/Mathematica/9.0/Executabales/MathKernel.sh</KernelExecutable> اما کار نمی کند. برای ویندوزهایی مانند <KernelExecutable>C:\Program Files\Wolfram Research\Mathematica\9.0\MathKernel.exe</KernelExecutable> استفاده کردم برای ویندوز کار می کرد. به من پیشنهاد دهید که چگونه «MathKernel» را در فایل «MSPConfiguration» «webMathematica» در لینوکس ارجاع دهم. توجه: من می توانم نمونه برنامه 'jsp' را در سرور برنامه مستقر کنم و آن را کار کنم. اما نمیتوان «webMathematica» را به کار انداخت. | چگونه می توانم به هسته Mathematica برای WebMathematica در لینوکس (اوبونتو 12.04) دسترسی پیدا کنم |
13712 | من سعی میکنم یک الگوریتم منطقه بریلوین را در _Mathematica_ پیادهسازی کنم، از جمله تولید مناطق بریلوین با مرتبه بالاتر در دو بعدی و سه بعدی. یک پیاده سازی خوب از تولید این مناطق در _کتاب راهنمای Mathematica برای گرافیک_ وجود دارد. با این حال، این پیادهسازی از رویکرد brute force در محاسبه تقاطعهای پاره خط سفارشی $\mathcal O(n^2)$ با $n$ تعداد خطوط استفاده میکند: intersectionPoint[{{p1x_, p1y_}, {r1x_, r1y_}}, {{p2x_، p2y_}، {r2x_، r2y_}}، maxDist_] := ماژول[{aux}، If[PossibleZeroQ[r1y r2x - r2y r1x]، دنباله @@ {}، aux = {p1x + (r1x (p1y r2x - p2y r2x - p1x r2y + p2x r2y))/(r1x r2y - r1y r2x)، p1y + (r1y (p1y r2x - p2y r2x - p1x r2y + p2x r2y))/(r1x r2y - r1y r2x)} // N; اگر [Simplify[aux.aux] <= maxDist && IntervalMemberQ[ Interval IntervalInterval[{p1x, p1x + r1x}], interval[{p2x, p2x + r2x}]]، aux[[1]]] && IntervalMemberQ[ IntervalIntersection [فاصله[{p1y, p1y + r1y}]، فاصله[{p2y, p2y + r2y}]]، aux[[2]]]، aux، دنباله @@ {}]]] من مطمئن هستم که بهبودهای زیادی در کد بالا وجود دارد، اما این واقعیت همچنان ادامه دارد که ترتیب $\mathcal O(n^2)$ خواهد بود. از آنجایی که تقاطع خط برای الگوریتم منطقه بریلوین برای مناطق درجه بالا در سه بعدی پرهزینه ترین مرحله است، من به دنبال رویکردهای هوشمندتر برای یافتن بخش های خط متقاطع هستم. الگوریتم بسیار هوشمند بالابان با عنوان _An optimal الگوریتم برای یافتن تقاطع بخش ها_ به ترتیب حداقل $\mathcal O(n\log\,n)$ دست می یابد. با این حال، الگوریتم شامل اجرای درخت جستجوی باینری نسبتاً پیچیده است. از آنجایی که _Mathematica_ پیاده سازی های جستجوی بسیار کارآمدی در فهرست هایی دارد که قبلاً به صورت بومی پشتیبانی شده اند، نمی دانم آیا کسی الگوریتم های Balaban یا معادل آن را در _Mathematica_ پیاده سازی کرده است که از توابع جستجوی _Mathematica_ داخلی بهره می برد؟ من به ویژه به اجرای دو بعدی **و** سه بعدی یک تقاطع بخش خط در _Mathematica_ علاقه مند هستم. پیشاپیش از هرگونه کمکی متشکرم! | پیاده سازی الگوریتم تقاطع خط بالابان در Mathematica |
47746 | کسری ها در `GridBox` فشرده می شوند: expr = Style[\!\(\*FractionBox[\(\[Alpha]\),\(360 \[Degree]\)]\), Bold, 30]; {#, Column[{#}]} & @ expr >  اما میتوانیم این مشکل را با «AllowScriptLevelChange -> False» برطرف کنیم همانطور که در تاپیک لینک شده نشان داده شده است. {#, Column[{#}, AllowScriptLevelChange -> False]} &@expr >  * * * **مشکل is`GridBox` این گزینه** را از GridBoxهای بیرونی به ارث می برد **تنها زمانی که True** باشد! علاوه بر این، حتی اگر گزینه داخلی «AllowScriptLevelChange -> False» را اصلاح کنم، به طور پیشفرض «True» از گزینه بیرونی بازنویسی میشود. Grid[{{#, Column[{#}, AllowScriptLevelChange -> False]}} ] &@expr >  Grid[ {{#، ستون[{#}]}}، AllowScriptLevelChange -> False] &@expr >  این رفتار من را مجبور می کند که به صورت دستی این گزینه را در هر «GridBox» قرار دهم. Grid[{{#، Column[{#}، AllowScriptLevelChange -> False]}}، AllowScriptLevelChange -> False] &@expr >  ### IMO یک باگ است. | قالب بندی کسری در ستون / شبکه |
23289 | سعی می کنم نمودارهایی با کیفیت انتشار تولید کنم. من می خواهم نمودارها را از یک نوت بوک به Ai (Adobe Illustrator) صادر کنم. چگونه این کار را انجام دهم؟ تازه شروع به استفاده از Mathematica کردم، بسیار جدید! ممنون انوشه پی اس این سوال تکراری نیست!!! ربطی به فونت ها نداره!!! یک سوال ساده در مورد نحوه صادرات نمودارها به Ai. آیا می توانیم برای سهولت فایل ها (نوت بوک) را ضمیمه کنیم؟ ممنون انوشه | انتشار نمودارهای با کیفیت در Adobe Illustrator؟ |
28959 | در یک «Sum» چندگانه، باید یک منطقه جمعبندی خودکار تولید شده قرار دهم. اما وقتی منطقه جمع بندی را به طور خودکار ایجاد می کنم، لیستی دریافت می کنم که عناصر آن لیست هستند. سپس جمع بندی کار نمی کند. برای مثال: Sum[1,{i,1,2},{j,1,2}] works; Sum[1,{{i,1,2},{j,1,2}}] یا A = جدول[{i[j],j+1},{j,2}]; Sum[1,A] کار نمی کند. | منطقه جمع بندی به صورت خودکار ایجاد می شود |
43255 | من با _Mathematica_ تازه کار هستم و به من پیشنهاد شد که مسائل پروژه اویلر را مرور کنم تا آن را یاد بگیرم. با این حال، من نمی توانم کاملاً بفهمم که چرا راه حل من برای شماره 5 اینقدر کند است. مشکل: > کوچکترین عدد مثبتی که به طور مساوی بر همه > اعداد 1 تا 20 بخش پذیر است چیست؟ راه حل _Mathematica_ من: n = 1; حداکثر = فولد[Times, 1, Range[20]]; while[Fold[Plus, 0, Table[Mod[n, x], {x, 20} ]] != 0 And n < max, Null; n++ ]; Print[n] این کار میکند، اما مدت زمان زیادی طول میکشد تا به پایان برسد (برای اینکه به شما فکر کنم وقت داشتم شام بخورم اما هنوز تمام نشده بود). برای مقایسه، یک آنالوگ نزدیک از کد بالا در C++ نوشتم: #include <algorithm> #include <array> #include <iostream> #include <numeric> int main(int argc, char* argv[]) { std:: آرایه<int, 20> مقسوم علیه; std::iota(std::begin(divisors), std::end(divisors), 1); auto isMultipleOf = [&](x long long unsigned) { return std::all_of(std::begin(divisors), std::end(divisors), [=](int i) { return (x % i) = = 0 }); }; طولانی بدون علامت n = 1; while (!isMultipleOf(n)) {n++; } std::cout << n << std::endl; std::cin.get(); بازگشت 0; } از همان ساختار پیروی می کند، یک حلقه while که وقتی Modulo 0 را برای هر مقسوم علیه 1 به 20 برمی گرداند، متوقف می شود. برای اینکه به شما بفهمانم چقدر سریعتر است، من آن را با استفاده از nonius با تنظیمات زیر محک زده ام: #define NONIUS_RUNNER #include Nonius.h++ #include <algorithm> #include <array> #include <iostream> #include <numeric> NONIUS_BENCHMARK(Project Euler #5, [](nonius::chronometer meter) { std::vector<unsigned long long> results(meter.runs()); std::array<int, 20 > مقسومکنندهها std::iota(std::begin(divisors), std::end(divisors), 1; isMultipleOf = [&](x long طولانی بدون علامت) { return std::all_of(std::begin(divisors), std::end(divisors), [=](int i) { return (x % i) == 0 }; std::vector<int> storage(meter.runs()); 1 while (!isMultipleOf(n)) {n++} نتیجه[i] = n; })؛ }) و اینها نتایج هستند (و در HTML برای اینجا):  همانطور که می بینید، میانگین حدود 5.2 ثانیه است. ثانیه در هر اجرا در واقع کل معیار کمتر از یک اجرا در _Mathematica_ زمان برد و من واقعاً کنجکاو هستم که چرا. | چرا راه حل من برای PE #5 اینقدر کند است؟ |
22643 | من از یک سلول اولیه برای وارد کردن داده های زیادی استفاده می کنم: data = Import[myFiles]; و سپس از یک تابع سفارشی برای نمایش این داده ها با Manipulate استفاده می کنم: Manipulate[customFunction[data,variable],{variable,{0,1}}] باید این دو دستور را در دو سلول جداگانه نگه دارم، زیرا وارد کردن داده ها در کارکرد سفارشی هر بار که متغیر را دستکاری می کنم زمان زیادی می برد. مشکل این است که وقتی نوت بوک خود را راه اندازی می کنم، «Manipulate» به طور خودکار ارزیابی می شود و پیام های خطای زیادی ارسال می کند، زیرا «داده» تعریف نشده است. میدانم که ممکن است برخلاف آنچه Manipulate برای آن ساخته شده است، باشد، اما آیا راهی برای جلوگیری از ارزیابی Manipulate تا زمانی که دادههایم را برای اولین بار وارد کنم وجود دارد؟ | از Mathematica برای ارزیابی خودکار Manipulate در شروع جلوگیری کنید |
18481 | برای یک پروژه کوچک، من باید دوره یک مدول دنباله فیبوناچی p را محاسبه کنم، که برای آن p یک عدد اول است. به عنوان مثال، مدول دنباله فیبوناچی 19 خواهد بود: $0، 1، 1، 2، 3، 5، 8، 13، 2، 15، 17، 13، 11، 5، 16، 2، 18، 1، 0، 1، 1، 2...$$ همانطور که می بینید، دنباله بعد از 18 عدد تکرار می شود. فرمول یک دنباله فیبوناچی به صورت زیر ارائه می شود: $f(n)=f(n-1)+f(n-2)$. در تلاشم برای ساختن یک برنامه، به موارد زیر رسیدم: newrow[a_, b_, c_] := Module[{f, g}, f[n_] := f[n] = f[n - 1] + f[n - 2]; f[0] = a; f[1] = b; g[n_] := Mod[f[n]، Prime[c]]; L = جدول[g[n], {n, 0, Prime[c]^2} ]; number1 = مسطح کردن [موقعیت[L, g[0]]]; number2 = مسطح کردن [موقعیت[L, g[1]]]; number3 = انتخاب [number1, (MemberQ[number2, # + 1] ) &]; دوره = عدد3[[2]] - 1; بازگشت[ دوره ] ] با این حال، اگر بخواهم آن را برای تعدادی اعداد اول به طور همزمان محاسبه کنم: جدول[newrow[0, 1, i], {i, 1, 50}] کامپیوتر نمی تواند آن را مدیریت کند. آیا الگوریتم ساده تری برای این وجود دارد؟ من هم این را امتحان کردم، اما به نظر می رسد این برای کامپیوتر سخت تر است: anderrijtje[a_, b_, c_] := Module[{f, g}, f[n_] := f[n] = f[n - 1 ] + f[n - 2]; f[0] = a; f[1] = b; g[n_] := Mod[f[n]، c]; بازگشت[ برای[ k = 1، نه[{g[0]، g[1]} == {g[k]، g[k + 1]}]، k++، {} ]; k ] ] پیشاپیش از هرگونه کمکی متشکریم. | برنامه ساده تر برای دوره مدول دنباله فیبوناچی p |
8378 | آیا راهی برای چرخاندن TickMarks در DateListPlot برای جلوگیری از همپوشانی وجود دارد، به عنوان مثال:  بخشی از کد مورد استفاده برای تولید این است: TimelineGr [file_] := DateListPlot[{{First[#], 1}, {Last[#], Length@#}} &@ مرتبسازی@Flatten[Last /@ I2B2[file, dateIntervals]، 1]، Epilog -> ({Text[First@#، {First@Last@#، First@#2}، {1، 0}]، آبی، مستطیل[{First@Last@#، First@#2}، {Last@Last@#، First@#2 + 0.1}]} &~MapIndexed ~ I2B2[file, dateIntervals])، PlotRange -> All، Aspect Ratio -> 1/4، ImageSize -> 800، DateTicksFormat -> {Year، /، Month، /، Day}، FrameTicks -> {{Automatic، Automatic}، { First[Last[#]] & /@ I2B2[file, dateIntervals], Automatic}}, PlotLabel -> file <> .xml ] (توجه داشته باشید، این شامل توابع سفارشی می شود) اگر نه، این فقط نمونه دیگری از این است که چرا تقریباً همیشه بهتر است تصویرسازی را از پایین بنویسید. بالا | چگونه TickMarks را در DateListPlot بچرخانیم؟ |
47773 | من تابعی دارم که از ادغام عددی یک معادله دیفرانسیل بدست آورده ام و می خواهم تبدیل فوریه آن را بگیرم. اقدامات خوب برای انجام این کار چیست؟ برای دقیق تر کردن کارها، فرض کنید من تابعی مانند زیر دارم: solution = u /. First@NDSolve[{ u'[t] == -E^(-(t^2/2)) t Cos[5 t] - 5 E^(-(t^2/2)) Sin[5 t] t, u[0] == 1 }, u, {t, 0, 50}] (توجه داشته باشید که در حالی که این مثال یک راه حل تحلیلی دارد، مشکل کامل من ندارد.) من از «NDSolve» استفاده می کنم زیرا از آن استفاده می کنم. به نظر می رسد بهترین راه برای به دست آوردن توابع $F$ به شکل $F(t)=\int_{t_0}^t f(\tau) \,\text d\tau$ که در آن $f$ شناخته شده است. من به تبدیل فوریه این راه حل علاقه مند هستم. البته میدانم که میتوانم این تابع را روی مجموعهای از نقاط گسسته نمونهبرداری کنم و سپس از تبدیل فوریه گسسته «فوریه» برای به دست آوردن یک تقریب منصفانه استفاده کنم: ListPlot[ Abs[ Fourier[solution /@ Range[0, 50, 0.01]] ] , PlotRange -> {{0, 150}, {0, 1}}]  با این حال، این واقعیت کاملاً نادیده گرفته میشود که 'InterpolatingFunction' خود در حال حاضر یک نمایش گسسته از تابع مورد نظر است. همانطور که مطرح می شود، کد بالا شامل درونیابی از یک مجموعه داده گسسته به یک مجموعه داده گسسته جدید است، و این فقط می تواند * اطلاعات را از دست بدهد، در صورتی که شبکه نمونه خیلی کم است، یا در عوض * این تصور را ایجاد کند که حاوی اطلاعات بیشتری است. اطلاعاتی که قبلاً در داده های اصلی وجود داشت، اگر شبکه نمونه خیلی نزدیک باشد. در هر صورت، این مرحله نمونه برداری اضافی هیچ ارتباطی با اجزای داخلی «عملکرد درون یابی» ندارد و به این ترتیب نمی تواند بداند چه مقدار اطلاعات حاوی یا چقدر خوب است. **من به دنبال روشی هستم که از این اطلاعات تا حد امکان بهینه استفاده کند.** دقت راه حل ODE و در نتیجه تبدیل آن، به بهترین وجه از گزینه های NDSolve و تبدیل های بعدی داده ها کنترل می شود. باید به این موضوع توجه کرد من از NFourierTransform آگاه هستم، که، همانطور که متوجه شدم، از NIintegrate به صورت داخلی استفاده می کند. من همچنین میدانم که «NIntegrate» بهطور بومی از اشیاء «InterpolatingFunction» پشتیبانی میکند، که احتمالاً اگر در یک ضریب بیشتر از $e^{i\omega t}$ ضرب شوند، همچنان وجود دارد. (از طرف دیگر، رفتار این عامل می تواند رفتار کلی کل انتگرال را به طور بنیادی از آهسته به نوسانی بسیار تغییر دهد، به طوری که توجه به روش ضروری باشد.) اگرچه ممکن است این باشد که ماهیت سریع «فوریه» ممکن است برای پیشی گرفتن از چنین مزایایی کافی باشد، و همچنان سریعتر از «تحول NFourier» باشد، حتی زمانی که دقت آن بیش از حد باشد. سرعت قطعاً مسئلهای است، زیرا من اسکنهای خودکار را در بسیاری از این طیفها انجام خواهم داد، بنابراین میخواهم به اندازه کافی دقیق باشند اما زمان را برای محاسبه بیش از حد تلف نکنند. بنابراین: راه های خوبی برای انجام این تبدیل چیست؟ | چه روشهای خوب/بهترین روش برای تبدیل فوریه یک تابع درونیابی وجود دارد؟ |
49003 | من برخی از داده ها را با یک BSpline $B[t] = (x[t],y[t])$ هموار کردم. من می خواهم نقاط خاصی را از این spline با مقادیر x آنها استخراج کنم، x_0$. سادهترین راهی که به ذهنم رسید این بود که $B[t][[1]]-x_0$ را برای $t در [0,1]$ به حداقل رساندم. بنابراین برای یافتن پارامتر t که در آن مقدار x 13.46 است، اگر کد زیر را داشته باشید: data = {{9.93114`, 379022.8`}, {11.71875`, 321705.7`}, {13.46983`, 280830` {1,8`,5, 243949.8`}، {18.60119`، 206915}، {21.70139`، 179663.2`}، {24.93351`، 158942.4`}، {29.29688`، 138396.29.29688`، 138396. 123873.8`}}; spline = BSplineFunction[data, SplineDegree -> 3]; tstfc[t_] := spline[t][[1]] FindMinimum[Abs[tstfc[x] - 13.46]، {x، 0}] به نظر میرسد که Spline ارزیابی نمیشود. چگونه می توانم این را حل کنم؟ و آیا روش استانداردی برای استخراج امتیاز از اسپلاین وجود دارد؟ با تشکر | به حداقل رساندن تک جزء BSpline برای استخراج امتیاز |
55929 | من با {i_, j_} /; در کد زیر گیج شدم. من توضیحی در مستندات «SparseArray» ندیدم. کسی میتونه بگه این قسمت در کد چطور کار میکنه؟ m1 = SparseArray[{{i_، i_} -> -2، {i_، j_} /; Abs[i - j] == 1 -> 1}, {5, 5}]; | شرایط موجود در SparseArray |
24428 | من از ListContourPlot برای تعیین ناحیه ای استفاده کردم که مقدار تابع برای آن کمتر از یک عدد باشد. به عنوان مثال مناطق زیر را در نظر بگیرید: plot1 = ListContourPlot[ Table[Sin[i + j^2], {i, 0, 3, 0.1}, {j, 0, 3, 0.1}], RegionFunction -> Function[{x , y, z}, z < 1], PlotRange -> {0, 1}, Data Range -> {{0, 3}, {0, 3}}] plot2 = ListContourPlot[ جدول[Cos[i + j^2], {i, 0, 3, 0.1}, {j, 0, 3, 0.1}], RegionFunction -> Function[{x , y, z}, z < 0.7] , PlotRange -> {0, .7}, DataRange -> {{0, 3}، {0، 3}}، ColorFunction -> ColorData[BlackBodySpectrum]]   چگونه می توانم مناطق مشترک این دو فضای پارامتر را در یک نمودار مشخص کنم؟ RegionPlot ناحیه مشترک را نشان نمی دهد: RegionPlot[ Sin[i + j^2] < 1 && Cos[i + j^2] < 0.7, {i, 0, 3}, {j, 0, 3}, PlotPoints -> 80، مش -> 2، ColorFunction -> تابع[{x، y}، ColorData[SolarColors][Sin[x^2 + y]]]، PlotRange -> {0، 2}، MeshFunctions -> {Sin[#1^2 + #2] و، Abs@Cos[#1^ 2 + #2] &}]  زیرا RegionPlot از i و j استفاده می کند که به طور مداوم تغییر می کنند اما ListContourPlot فقط از تعداد معینی از داده ها استفاده می کند: {i, 0, 3, 0.1}, {j, 0, 3, 0.1} | یافتن مناطق مشترک دو کانتورپلات |
28956 | اگر یک طرح خط پر شده را ترسیم کنید، برای مثال، طرح تولید شده توسط ListLinePlot[{{{0, 0.6}، {0.5، 0.6}}، {{0.5، 0.3}، {1، 0.3}}}، Filling -> Axis، PlotStyle -> Absolute Thickness[10]، Aspect Ratio -> Automatic، PlotRange -> {Automatic, {0, 0.8}}, PlotRangePadding -> None]  انتهای خطوط طرح دارای یک برآمدگی نسبتاً قابل توجه فراتر از مناطق زیر را پر کنید چگونه می توانم این خط را با فیل هم تراز کنم؟ | چگونه نقاط پایانی را با fill in ListLinePlot هم تراز کنیم؟ |
43250 | من باید راه حل ها را در سیستم های تصادفی با نویز یکسان و شرایط اولیه متفاوت مقایسه کنم. در اینجا من دو بار یک نقشه تصادفی با همان شرایط اولیه را در داخل یک «BlockRandom» اجرا می کنم. خروجی مورد انتظار باید دقیقاً همان مدار باشد اما آنها متفاوت هستند. من چه اشتباهی کردم؟ نقشه[x_، α_] := α/2 ArcTan[x] + 1/2 x ClearAll[α] noisymap[x_، α_، σ_] := نقشه[x، α] + σ RandomReal[{-1، 1} ] ClearAll[noisy1, noisy2] BlockRandom[ noisy1 = NestList[با [{α = 2، σ = 0.1}، noisymap[#، α، σ] &]، -0.32، 1000]; noisy2 = NestList[با [{α = 2، σ = 0.1}، noisymap[#، α، σ] &]، -0.32، 1000]; ] ListLinePlot[{noisy1, noisy2}] ListLinePlot[Abs[noisy1 - noisy2]] | BlockRandom و NestList: چگونه نقشه های تصادفی با نویز یکسان بدست آوریم؟ |
34761 | # مشکل چگونه شرایط اولیه `x[0]`,`y[0]` و مقدار بهینه پارامترهای `a`,`b`,`c`,`d` را برای تناسب با سیستم ODEهای زیر پیدا کنیم؟ x'[t] == a*x[t] - b*x[t]*y[t] y'[t] == -c*y[t] + d*x[t] y[t] داده های حل عبارتند از: (* ستون اول زمان 't'، ستون دوم مختصات 'x'، و ستون آخر مختصات 'y' است. *) data = {{11, 45.79, 41.4}, {12, 53.03، 38.9}، {13، 64.05، 36.78}، {14، 75.4، 36.04}، {15، 90.36، 33.78}، {16، 107.14، 35.4}، {17، 8، 12}، {17، 8، 12} 150.77، 36.61}، {19، 179.65، 37.71}، {20، 211.82، 41.98}، {21، 249.91، 45.72}، {22، 291.31، 53.1}، 291.31، 53.1}، 35.4، 53.4، 3.4. {24، 380.67، 83.}، {25، 420.28، 108.74}، {26، 445.56، 150.01}، {27، 447.63، 205.61}، {28، 414.04، 3.20، 28 364.56}، {30، 265.33، 440.3}، {31، 187.57، 489.68}، {32، 128.، 512.95}، {33، 85.25، 510.01}، {34، 6، 57. 39.96، 462.22}، {36، 29.22، 430.15}، {37، 22.3، 396.95}، {38، 16.52، 364.87}، {39، 14.41، 333.16، 14.41، 333.16، 330.16، 30.16، 3.4 {41، 10.41، 277.73}، {42، 10.17، 253.16}، {43، 7.86، 229.66}، {44، 9.23، 209.53}، {45، 8.22، 190.7}، 190.07، 8.7} {47، 7.9، 156.4}، {48، 8.38، 143.05}، {49، 9.53، 130.75}، {50، 9.33، 117.49}، {51، 9.72، 108.16}، 108.16}، 108.16}، {52، 108.16}، {52} ، 13.05، 88.91}، {54، 13.58، 82.28}، {55، 16.31، 75.42}، {56، 17.75، 69.58}، {57، 20.11، 62.58}، 3.59، 62.58}، {58، 2. 28.51، 54.91}، {60، 31.61، 49.79}، {61، 37.13، 45.94}، {62، 45.06، 43.41}، {63، 53.4، 41.3}، {64، 64، 64. 72.89، 37.71}، {66، 86.92، 36.58}، {67، 103.32، 36.98}، {68، 121.7، 36.65}، {69، 144.86، 37.87}، 37.87، 144.86، 37.87}، 37.81، 103.32، {70.3، 202.51، 42.97}، {72، 237.69، 46.95}، {73، 276.77، 54.93}، {74، 319.76، 64.61}، {75، 362.05، 81.218، 362.05، 81.21}، 0. {77، 427.79، 143.03}، {78، 434.56، 192.45}، {79، 410.31، 260.84}، {80، 354.18، 339.39}، {81، 278.56، 192.49، {81، 278.49، 466.94}، {83، 141.06، 494.72}، {84، 95.08، 499.37}، {85، 66.76، 484.58}، {86، 45.41، 460.63}، {817، 29، 3. 25.89، 398.77}، {89، 20.51، 366.49}، {90، 17.11، 336.56}، {91، 12.69، 306.39}، {92، 11.76، 279.53، 279.53، 11.76، 279.53}، {94، 10.29، 233.5}، {95، 8.82، 212.74}، {96، 9.51، 193.61}، {97، 8.69، 175.01}، {98، 9.53، 160.59، 160.59}، 6.6. {100, 10.82, 131.85}}; من ParametricNDSolveValue را امتحان کردم اما پیام خطای زیادی دریافت کردم. می توانید به من کمک کنید؟ ## راه حل (تا الان) ما اکنون یک **روش مستقیم** برای حل این مشکل داریم. ایده اصلی این است که بسیاری از نقاط را از t=11 به t=100 درون یابی کنید، سپس مقدار dx/dt و dy/dt را با روش تفاضل محدود بدست آورید (با گام زمانی جزئی، این می تواند مقدار را کاهش دهد. از دست دادن دقت). در نهایت، کافی است دو بار از «FindFit» برای دریافت پارامترهای «a»، «b» و «c»، «d» استفاده کنید. بنابراین می توان آن سیستم ODE ها را تعیین کرد، اما چگونه می توانیم «x[0]» و «y[0]» را پیدا کنیم؟ فقط سیستم را با استفاده از «NDSolve» یا «NDSolveValue» به عقب حل کنید. {t, x, y} = Transpose[data]; (* استخراج داده *) {xdata, ydata} = (Transpose[{t, #}]) & /@ {x, y}; (* جفت های {t,x} و {t,y} را دریافت کنید *) fx = Interpolation[xdata, Method -> Spline]; (* interpolation spline *) fy = Interpolation[ydata, Method -> Spline]; dx=fx'[t]; dy=fy'[t]; ab=FindFit[Transpose[{fx[t], fy[t], dx}], a*X - b*X Y, {a, b}, {X, Y}] cd=FindFit[Transpose[{fx[ t]، fy[t]، dy}]، -c*Y + d*X Y، {c، d}، {X، Y}] در اینجا «{a ->» را میگیریم 0.213493، b -> 0.00119763}` و `{c -> 0.104194, d -> 0.000950553}`. همانطور که در بالا گفتم، از «NDSolve» برای یافتن «x[0]» و «y[0]» استفاده کنید. (* جستجو به عقب *) NDSolve[{X'[u] == a*X[u] - b*X [u] Y[u] /. ab، Y'[u] == -c*Y[u] + d*X[u] Y[u] /. cd، X[11] == 45.79، Y[11] == 41.4}، {X[0]، Y[0]}، {u، 0، 12}] «{{X[0] -> را برمیگرداند 10.415، Y[0] -> 102.984}}`. بیایید نمودار را ببینیم: (* حل x[t]، y[t] را با NDSolveValue *) sol = NDSolveValue[{X'[u] == a*X[u] - b*X [u]Y[ u] /. ab,Y'[u] == -c*Y[u] + d*X[u]Y[u] /. سی دی، X[11] == 45.79، Y[11] == 41.4}، {{u، X[u]}، {u، Y[u]}}، {u، 11، 100}] (* نمودار نتایج *) نمایش[{ListPlot[{xdata, ydata}, AxesLabel -> {time, value}, PlotLegends -> {xdata، ydata}، PlotStyle -> {Red, Green}]، ListLinePlot[{Table[sol[[1]], {u, 11, 100, 0.01}]، Table[sol[[2] ]، {u، 11، 100، 0.01}]}، PlotStyle -> {نارنجی، آبی}، PlotLegends -> {solution.x, solution.y}]}]  بدیهی است که پراکنده ها در قله ها و دره ها هستند کمی از منحنی ها فاصله بگیرید. این به ما نشان می دهد که نتیجه به اندازه کافی خوب نیست و فضای بهبود یافته روش _مستقیم_ وجود دارد. | پارامترهای ODE ها را برای برازش داده های راه حل پیدا کنید |
34909 | من اصلاً متخصص گرافیک کامپیوتری نیستم، اما به نظر میرسد که فایلهای فرمت سند قابل حمل (PDF) دارای اندازه اصلی هستند، حتی اگر ممکن است (و معمولاً دارند!) گرافیکهای برداری داشته باشند که میتوانند اساساً بدون از دست دادن حجم آنها را به طور بینهایت مقیاسبندی کنیم. کیفیت در Mathematica، گزینه ImageSize در گرافیک و دستورات رسم مانند Graphics، Plot و ListPlot به فرد اجازه می دهد تا اندازه تصاویر مانند گرافیک و نمودار را مشخص کند. یکی از راههای استفاده از گزینه ImageSize این است که به سادگی یک عرض $w$ را مشخص کنید. به تصویر داده میشود که عرض و ارتفاع تصویر بهطور خودکار انتخاب میشوند تا «نسبت ابعاد» تصویر (که برای نمودارها «نسبت طلایی» پیشفرض 1/Golden را دارد) حفظ شود. اکنون، در مستندات «ImageSize» (به بخش جزئیات مراجعه کنید)، بیان شده است که یکی از مشخصات احتمالی برای عرض $w$ (و برای ارتفاع $h$) 72$ di$ است که $di$ اینچ (قبل از بزرگنمایی) را مشخص می کند. ، بر اساس مستندات. این به این معنی است که اگر میخواهم یک تصویر (مثلاً یک «ListPlot») $di$ اینچ عرض داشته باشد، فقط باید از گزینه «ImageSize -> (72*di)» در «ListPlot» استفاده کنم. (مطمئن نیستم، اما ممکن است لازم باشد که نتیجه را به یک عدد صحیح گرد کنیم، زیرا مطمئن نیستم که ImageSize آرگومان های کسری/اعشاری را می پذیرد یا خیر. اگر چنین است، می توانم فقط از ImageSize -> Round[ استفاده کنم. 72*di]`). بنابراین در اینجا یک مثال است. فرض کنید یک ناشر به من گفته است که تصویر من باید 8 اینچ عرض داشته باشد. بنابراین من از ImageSize -> (72*8) در ListPlot استفاده می کنم. سپس «ListPlot» خود را به روشهای مختلفی سفارشی میکنم: از گزینه «BaseStyle» برای تنظیم اندازه قلم و خانواده استفاده میکنم و از اشکال «Disk[]» به عنوان «PlotMarkers» استفاده میکنم. من با پارامترها بازی می کنم تا زمانی که طرح من زیبا به نظر برسد. به عنوان مثال: xdata = Range[0, 0.05, 0.00115]; ydata = Sin[160*xdata]; pmSize = 10;(* اندازه PlotMarkers *) pm = گرافیک[{قرمز، دیسک[]}، ImageSize -> pmSize];(* PlotMarkers *) imgSizeInches = 8; imgSizeInPixels = Round[72*imgSizeInInches];(* ImageSize *) pl = ListPlot[Transpose[{xdata, ydata}]، PlotRange -> {-1.1، 1.1}، Frame -> True، FrameLabel -> {x (واحد )، y (واحد)}، FrameStyle -> Thickness[Medium]، AxesStyle -> Thickness[Medium]، BaseStyle -> {26, FontFamily -> Arial}، PlotMarkers -> pm، ImageSize -> imgSizeInPixels] که این خروجی را می دهد:  اکنون به صادر می کنم یک فایل PDF به نام example.pdf: Export[example.pdf, pl, AllowRasterization -> False] من این PDF را در Adobe Acrobat باز می کنم. Adobe Acrobat به من می گوید (نوار وضعیت را در پایین سمت چپ ببینید) که، همانطور که قول داده بود، تصویر 8 اینچ عرض دارد:  بله! من و ناشر من راضی هستم: اندازه اصلی فایل PDF 8 اینچ است! _**الان، با این حال،_** فرض کنید که ناشر نظر خود را تغییر دهد و اکنون بخواهد به جای آن، تصویر PDF به طور طبیعی 5 اینچ عرض داشته باشد. اولین فکر من این است که به سادگی اندازه تصویر را روی 72*5 تنظیم کنم. که عرض تصویر را 5 اینچ می کند. من این کار را با تنظیم imgSizeInInches = 5; در کد خود انجام می دهم: xdata = Range[0, 0.05, 0.00115]; ydata = Sin[160*xdata]; pmSize = 10;(* اندازه PlotMarkers *) pm = گرافیک[{قرمز، دیسک[]}، ImageSize -> pmSize];(* PlotMarkers *) imgSizeInInches = 5; imgSizeInPixels = Round[72*imgSizeInInches];(* ImageSize *) pl = ListPlot[Transpose[{xdata, ydata}]، PlotRange -> {-1.1، 1.1}، Frame -> True، FrameLabel -> {x (واحد )، y (واحد)}، FrameStyle -> Thickness[Medium]، AxesStyle -> Thickness[Medium]، BaseStyle -> {26, FontFamily -> Arial}، PlotMarkers -> pm، ImageSize -> imgSizeInPixels] ... که این خروجی را می دهد:  وقتی با استفاده از «Export[example.pdf، pl، AllowRasterization -> False] به یک فایل PDF صادر می کنم و فایل حاصل را در Adobe Acrobat باز می کنم، Adobe Acrobat تأیید می کند که عرض اصلی تصویر 5 اینچ است:  **اما** اکنون تصویر فشرده شده است -- به اندازه تصویر کاهش یافت، اما اندازه فونت و نشانگرهای نمودار کاهش یافت. _**بنابراین، سوال من این است:_** آیا راهی وجود دارد که به سادگی **مقیاس** تصویر را انجام دهیم تا اندازه بومی فایل PDF کاهش یابد در حالی که _همچنین اندازه متن، نشانگرهای نمودار و غیره به طور متناسب کاهش یابد؟ به این ترتیب، تصویر _تمام_ به تناسب کوچک می شود - البته بدون افت کیفیت، زیرا تصویر یک گرافیک برداری است! لطفاً توجه نکنید که من نمی خواهم تصویر را شطرنجی کنم. من می خواهم تصویر را به عنوان یک گرافیک برداری نگه دارم. از شما برای هر کمکی که می توانید در مورد این موضوع گیج کننده بکنید متشکرم. | چگونه می توانم یک نمودار را به صورت گرافیک برداری یا PDF مقیاس کنم؟ |
9434 | من باید تمام چرخههای ساده (یعنی چرخههای ابتدایی که در آن هیچ راسی به غیر از شروع تکرار نمیشود) را برشمارم که دارای یالهای جهتدار و غیر جهتدار است، جایی که میتوانیم یالهای بدون جهت را بهعنوان دو جهت دار در نظر بگیریم. (به طور خاص، من به نمودارهای Cayley S3 و S4 نگاه می کنم، که می توانند به ترتیب با استفاده از «CayleyGraph[SymmetricGroup[3]]» و «CayleyGraph[SymmetricGroup[4]]» تولید شوند.) من دو روش را برای انجام این کار امتحان کرده ام. تا کنون ابتدا، من سعی کردم از ExtractCycles در بسته _Combinatorica_ استفاده کنم، همانطور که در این پاسخ توسط TomD توضیح داده شده است. به عنوان مثال، وارد کردن جفت های مرتب شده برای S3 (به عنوان el): el = {{1, 2}, {1, 4}, {2, 3}, {2, 5}, {3, 1}, { 3، 6}، {4، 1}، {4، 6}، {5، 4}، {5، 2}، {6، 5}، {6، 3}} و سپس با استفاده از: Needs[Combinatorica`] ExtractCycles@FromOrderedPairs@el برمی گرداند: {{5, 4, 6, 5}, {6, 3, 6}, {5, 2, 5}, {4, 1, 4}, { 3، 1، 2، 3}} با این حال، آن مجموعه ناقص است - مثلاً چه می شود. `{{5, 4, 1, 2, 5}, {5, 4, 1, 2, 3, 6, 5}}`؟ اینها چرخه های ساده ای هستند، پس چرا در لیست گنجانده نشده اند؟ خروجی S4 نیز بسیار کوتاه شده است (بدیهی است که ما انتظار چرخه های زیادی را داریم، اما خروجی فقط هجده چرخه را ارائه می دهد). دومین چیزی که امتحان کردم این پاسخ kguler بود. با در نظر گرفتن مثال S3، استفاده از «CycleGraph[3، DirectedEdges -> True]» نتایج درستی را به همراه داشت، اما «CycleGraph[4، DirectedEdges -> True]» این کار را نکرد - یعنی چرخههای «{5، 4، 1، 2» ، 5}` و غیره دوباره انتخاب نشدند. احتمالاً این چیزی است که با لبههای دارای جهت دوگانه انجام میشود؟ هر گونه کمک در این مورد بسیار قدردانی خواهد شد! **ویرایش:** همانطور که درخواست شد، جفت های مرتب شده برای نمودار Cayley S4 عبارتند از: el2 = {{1, 2}, {1, 9}, {2, 3}, {2, 17}, {3, 4}، {3، 13}، {4، 1}، {4، 5}، {5، 4}، {5، 6}، {6، 16}، {6، 7}، {7، 8}، {7، 22}، {8، 5}، {8، 10}، {9، 1}، {9، 10}، {10، 8}، {10، 11} ، {11، 12}، {11، 21}، {12، 9}، {12، 18}، {13، 14}، {13، 3}، {14، 15}، {14، 20}، {15، 16}، {15، 23}، {16، 13}، {16، 6}، {17، 2}، {17، 18}، {18 ، 19}، {18، 12}، {19، 24}، {19، 20}، {20، 17}، {20، 14}، {21، 11}، {21، 22}، {22، 7}، {22، 23}، {23، 15}، {23، 24}، {24، 19}، {24 ، 21}} | یافتن چرخه های ابتدایی نمودارها (جهت دار). |
34903 | آیا دستوری در Mathematica 7 وجود دارد که بتواند نتیجه (McCaulay) یک سیستم پارامتری معادلات چند جمله ای چند متغیره را محاسبه کند؟ در واقع، اگر راهی برای محاسبه تفکیک چنین سیستمی در Mathematica نیز وجود داشته باشد، عالی خواهد بود. با تشکر، - dbm | حاصل چند متغیره در Mathematica؟ |
43900 | من می دانم که می توانم یک هسته جدید برای نوت بوک خود از منوی ارزیابی ایجاد کنم، اما آیا دستوری برای این کار وجود دارد؟ من واقعاً دوست دارم برخی از نوت بوک های من هسته خود را به عنوان اولین خط کد راه اندازی کنند. | هسته جدید برای نوت بوک |
52284 | فرض کنید من یک معادله بسیار خسته کننده برای تمایز دارم و می خواهم ریاضیات به انجام تمایز و حل آن کمک کند. معادله ای کمتر خسته کننده را در نظر بگیرید: $$y (x,z) = sin \left(\frac{1}{x} \right) - \frac{1}{x} - z $$ آیا ریاضیات میتواند $\frac را پیدا کند \partial y}{\partial x} $ در $x=0.3$ با انجام تمایز ضمنی در هر دو طرف و حل $\frac{\partial y}{\partial x} $؟ حالا فرض کنید تمایز ضمنی را امتحان کنیم: $$ sin (y) + y = sin \left(\frac{1}{x} \right) + xz$$ میخواهم $\frac{\partial y}{\partial را پیدا کنم x} $ در $x=0.3$، $y=0.4$ و $z=0.5$ باید مقدار $5.94$ بدهد. این را امتحان کردم، اما جواب نداد: sin [y] + y == sin [1/x] + x z D[y[x_، y_، z_]، x] /. {x -> 0.3، y -> 0.2، z -> 0.5} | به طور ضمنی یک معادله را متمایز کنید، سپس معادله حاصل را حل کنید |
27439 | یک ماشین باید هر نفر را تحویل بگیرد و به مقصد برساند. من سعی می کنم کوتاه ترین توری را پیدا کنم که این کار را انجام دهد. چگونه می توانم کوتاه ترین مسیر را بین هر s و t... با بازدید از همه رئوس و بدون بازگشت به ابتدا پیدا کنم؟  در این مورد من 10 امتیاز دارم. بعد از هر «برای[]»، آرایهای با فاصلههای i تا j به دست میآورم. t = {{2، 1}، {5، 2}}، {{7، 1}، {9، 4}}، {{9، 2}، {6، 6}}، {{5، 4 }، {2، 3}}، {{4، 5}، {7، 9}}، {{8، 5}، {2، 4}}، {{3، 7}، {7، 7}} ، {{4، 8}، {1، 10}}، {{3، 10}، {10، 7}}، {{9، 10}، {9، 8}} } (* t[[i,j ,k] i\[Rule]Trip Nºi j\[Rule] \ 1=Inicio=Pick-Up 2=Fin=Drop-Off k\[Rule] مولفه 1ª o 2ª (es \ decir x ó y) *) آرایه[t2t، {10، 10}] برای[i = 1، i <= 10، i++، برای[j = 1، j <= 10، j++، اگر [i != j، t2t[i، j] = Sqrt[(t[[j، 1، 1]] - t[[i, 2, 1]])^2 + (t[[j, 1, 2]] - t[[i, 2, 2]])^2], t2t[i, j] = بی نهایت ( * در t2t فاصله i تا j با فاصله از j تا i متفاوت است، به طور کلی *) ] ] ] من می خواهم کوتاه ترین تور را از طریق 10 راس پیدا کنم، با وزن/فاصلهها «t2t[i,j]» از همه رئوس بازدید میکند و به ابتدا باز نمیگردد. | |
19426 | من یک فایل متنی بزرگ از یک میلیون بخش دارم. هر بخش شامل A خطوط سرصفحه و خطوط B از داده های عددی است. من می خواهم خط اول و آخر B را از هر بخش بخوانم (برای داشتن یک لیست 2× میلیون خط در پایان). وارد کردن کار نمی کند زیرا فایل من برای خواندن در حافظه آنقدر بزرگ است. آیا دستوری مانند اسکن و فیلتر برای این کار وجود دارد؟ | خواندن و فیلتر کردن یک فایل متنی بدون وارد کردن |
49043 | **توجه**: این سوال با سوالاتی که در نظرات ذکر شده کاملا متفاوت است. آنها با سؤالات عددی سروکار دارند، در حالی که این یکی جبری است. من طرح هایی از نوع زیر دارم: Plot[Cos[50 t] + Cos[51 t], {t, 0, 10}]  من می خواهم یک پاکت بر روی این طرح ترسیم کنم، یعنی طرح دیگری که به ترتیب به همه ماکزیمم ها و مینیمم های این طرح می پیوندد. این تلاش من است، اما دقیقاً آن چیزی نیست که میخواهم: Plot[{Cos[50 t] + Cos[51 t]، Cos[t] + 1.5، -Cos[t] - 1.5}، {t، 0 , 10}]  چگونه می توانم پاکت واقعی را ایجاد کنم؟ | رسم توابع ماشه همراه با پاکت آن |
32504 | من یک لیست دارم. من می خواهم تمام عناصر موجود در آن لیست را که با یک الگوی داده شده مطابقت ندارند، دریافت کنم. یعنی من رشته هایی را می خواهم که با هیچ یک از الگوهای زیر مطابقت نداشته باشند: 1. کاراکترهای اول و آخر یکسان هستند: $123aw1$ 2. دو کاراکتر مشابه متوالی ندارد: $1era22we, awe33rt, 123aa123$ زیر نوشتم مجموعه ورودی کد = ToString /@ { 11223434، 12123434، 11234342, 11234243, 11234234, 11232434, 12132434, 12134234, 11234324, 11232443, 11234423, 11234423, 12134, 12134 12314324, 12341234, 11223344, 11223443, 11234432 }; outputset = Complement[inputset, Select[inputset, StringMatchQ[#, StringExpression[x_, ___, x_]] || StringMatchQ[#، StringExpression[___، x_، x_، ___]] &]]; و من دریافت کردم > > خروجی = {12123434، 12132434، 12134234، 12134243، 12314234، 12314324، > 12341234} > آیا راه ساده و کارآمدی برای انجام این کار وجود دارد؟ | چگونه مکمل یک الگو را بدست آوریم |
52282 | من 3000 فایل دارم (به عنوان مثال: aa101.csv، aa108.csv، aa120.csv، ...) و باید آنها را پردازش کنم. من باید پنج فایل را از یک پوشه بارگیری کنم، آنها را پردازش کنم و آنها را به لیست جدید در اکسل صادر کنم. سپس باید پنج فایل دیگر را از همان پوشه بردارم و آنها را پردازش کنم و غیره. من چاپگر[n_] را امتحان کردم := ماژول[{پرونده = n}، محاسبه... ... صادرات[نام <> .xlsx, {data}, داده]; ] چاپگر[وارد کردن[E:\\mathematica\\a\\*، متن]]; اما «چاپگر» همه فایلها را از پوشه مشخص شده بارگیری میکند. میشه لطفا به من در حل این مشکل کمک کنید؟ | بارگیری و پردازش پنج فایل در یک زمان از دایرکتوری حاوی فایل های بسیار زیاد |
26352 | نان بافت حبابی دارد که من دوست دارم با استفاده از Mathematica بتوانم آن را بازسازی کنم. در اینجا چند نمونه از بافت های حبابی آورده شده است: * نان  * پنیر سوئیسی * فوم  توجه داشته باشید که بیشتر حباب ها بیضی یا اشکال سه بعدی پیچیده تر هستند (فقط حباب های ایزوله در حالت دوم تقریباً کروی هستند). حبابها معمولاً قطع نمیشوند، اما توسط یکدیگر تغییر شکل میدهند (و با مرز «پیش برششده» اصلی جسم - به عنوان مثال در مورد نان). حباب های نزدیک به چند وجهی با حداقل انحنا در «راس» (مانند بافت ورونوی سه بعدی) به چند وجهی نزدیک می شوند. من میتوانم دستهای از کرهها را که به راحتی یک مکعب را قطع میکنند با استفاده از چیزی مانند: Graphics3D[{Cuboid[{-2، -2، -5}، {8، 10، 10}]، Sphere[RandomReal[10، {500، 3 ایجاد کنم. }]، RandomReal[{0.1، 1}]]}]  اما نمیتوانم ببینم چگونه میتوان شکل آنها را بهطور متغیر تغییر داد یا به آنها اجازه داد بدون تقاطع تغییر شکل دهند. در نهایت من به دنبال ایجاد حباب هایی هستم که توسط یکدیگر و مرز پیش برش جامد تغییر شکل می دهند. من فکر میکنم که یکی از راههای تجسم این امر، تولید حبابها (به عنوان مثال، در یک شکل «نان از قبل برششده») و شانه کردن آن با یک برش سطحی با استفاده از «ParamtericPlot3D» است تا به چیزی شبیه به این ختم شود:  (اما با حباب های خوبی در داخل!) متوجه شدم که ممکن است تشخیص تغییر شکل حباب ها غیر ضروری است... همچنین، خوب است که بتوانیم رنگ ها و بافت های دو بعدی را به سطوح مختلف اضافه کنیم تا مثلاً پوسته را قهوه ای کنیم، دانه های سبوس دار و غیره را اضافه کنیم. در مورد ایجاد یک بافت حباب نیمه واقعی _متقاطع_ سطح و/یا حجم سه بعدی؟ (P.S - کاملاً مرتبط نیست، اما برخی از اشکال الهام بخش اینجا و اینجا وجود دارد) | بافت های حباب سه بعدی در نان (و سایر مواد جامد) |
22118 | من سعی می کنم با تجزیه یک فایل XML کنار بیایم، اما در مورد چگونگی استخراج داده های ویژگی خاص از یک XMLElement مشکل دارم. نمونه فایل XML زیر: <!DOCTYPE DEXXMLDoc SYSTEM DEXXMLDoc.DTD> <DEXXMLDoc name=RSM-a.xml creator=DX8 version=8.0.6> <designInfo studyType=ResponseSurface designType= CCD noOfRuns=20 noOfFactors=3 noOfResponses=2> <designNotes>این فایل داده ایجاد شده توسط Design-Expert 6</designNotes> </designInfo> <blockInfo> <block code=0 name=Block 1/> <block code=1 name=Block 2/> </blockInfo> <factorInfo> <factor id=A name=time unit=min. type=Numeric> <numeric low=40 high=50 stdDev=0/> </factor> <factor id=B name=temperature unit=deg C type= عددی> <numeric low=80 high=90 stdDev=0/> </factor> <factor id=C name=catalyst unit=% type=Numeric> <numeric low=2 high=3 stdDev=0/> </factor> </factorInfo> همانطور که می بینید، این فایل XML خاص برای نگهداری بیشتر از ویژگی ها متکی است داده ها من هیچ مشکلی در انتخاب کل عنصر(های) XMLE با نام با استفاده از Cases ندارم، اما به نظر نمیرسد که چگونه میتوانم دادههای مشخصه خاص را بر اساس نام استخراج کنم. برای مثال، من میخواهم بتوانم ویژگی «studyType» را از عنصر «designInfo» استخراج کنم. XMLElement که من با آن کار می کنم به این شکل است: XMLObject[ Document][{XMLObject[Doctype][DEXXMLDoc, System -> DEXXMLDoc.DTD]}، XMLElement[ DEXXMLDoc ، {name -> RSM-a.xml، creator -> DX8، نسخه -> 8.0.6}، {XMLElement[ designInfo، {studyType -> ResponseSurface، designType -> CCD، noOfRuns -> 20، noOfFactors -> 3، noOfResponses -> 2}، {XMLElement[ designNotes، {}، {This فایل داده ایجاد شده توسط Design-Expert \ 6}]}]، XMLElement[ blockInfo, {}, {XMLElement[ block, {code -> 0, name -> Block 1 }, {}], XMLElement[block, {code -> 1, name -> Block 2}, {}]}]، آیا کسی تجربه ای در استخراج نام دارد داده های ویژگی از XMLElements؟ | استخراج داده های ویژگی از یک XMLElement |
28954 | من انتگرال زیر را دارم: int = Sin[Sqrt[-g^2 + omega^2]*(t - tp)]*Exp[-g*(t - tp)]*A*exp[-(tp - t0 )^2/sigma^2]*Cos[Omega*tp]/Sqrt[-g^2 + omega^2] و سعی می کنم آن را با: ادغام[int, {tp, 0, t}, فرضیات -> {g > 0, omega > 0, Omega > 0, A > 0, sigma > 0, t > 0, t0>0}] اما _Mathematica_ قادر نیست برای انجام آن (من سعی کرده ام این کار را بدون هیچ فرضی انجام دهم). Maple ادغام را در کمتر از یک ثانیه انجام می دهد و یک راه حل را برمی گرداند (که می تواند بر حسب توابع Erf بیان شود). آیا راهی برای کمک به _Mathematica_ برای محاسبه این انتگرال وجود دارد؟ ... و فقط باید توجه داشت که نتیجه ادغام یک راه حل از نوسانگر هارمونیک میرا شده است که توسط نیرویی هدایت می شود: A*Exp[-(t - t0)^2/sigma^2]*Cos[Omega*t] | ادغام تابع گرین برای یک نوسان ساز هارمونیک میرا شده |
13713 | من میخواهم یک مقیاس «پنجره» برای جا دادن (اگر «فاصلهها» صفر باشد) با عنصر «شبکه» درست کنم. گرید[{{x، x، قاب شده[ پانل[x، اندازه تصویر -> {مقیاس[1]، مقیاس شده[1]}، حاشیههای تصویر -> 0، تراز -> مرکز]، حاشیههای فریم -> 0، حاشیههای تصویر -> 0] ، x، x}، {x، x، x، x، x}، {x، x، x، x، x}}، پسزمینه -> {هیچ، هیچ، {{1, 3} -> Red}}, ItemSize -> {5, 5}, Frame -> All, Spacings -> {0, 0}] توجه داشته باشید که من قاب را صرفاً برای ترسیم نمای Pane اضافه کردم. تا ابعاد آن دیده شود. در سیستم من، OS X 10.6.8، Mma V8.0.4، مقیاس گذاری در جهت x کار می کند اما در جهت y نیست. آیا کسی می تواند توضیح و راه حلی ارائه دهد (یا ممکن است این یک اشکال باشد)؟  | چگونه می توان اندازه صفحه را تغییر داد تا با عنصر Grid مطابقت داشته باشد؟ |
34765 | من هنگام استفاده از mathlink مشکل دارم، کد منبع کاملاً ساده است: void MAXF(char* ex1, char* ex2, char** result){ MLINK lp; int pkt; MLEnvironment env; env = MLInitialize(NULL); اگر (env == NULL) بازگشت; int argcs = 4; char *argvs[5] = {-linkmode، launch، -linkname، math -mathlink، NULL}; lp = MLOpen (argcs، argvs)؛ اگر (lp == NULL) بازگشت; *نتیجه = malloc(100); sprintf(*نتیجه، 0); MLPutFunction (lp، Exit، 0L)؛ MLClose(lp); MLDeinitialize(env); } و در اصل، آن را با: char* test; MAXF(0، 0، & تست); با این حال، پس از اجرا، ترمینال همیشه این خط را نشان می دهد: In[2]:= من معتقدم که مشکلی وجود دارد، اما نمی توانم آن را بفهمم. لطفا کمک کنید. | Mathlink به طرز عجیبی کار می کند |
46772 | من موارد زیر را برای تنظیم ریاضیات دارم. فرض کنید یک تنش (سیگما) بر روی نمونه ای اعمال شده است که تعدادی الیاف درون آن وجود دارد. تمام الیافی که دارای استحکام کمتر از تنش اعمالی هستند باید از کار بیفتند. من توزیع تجمعی استحکام فیبر را با میانگین و انحراف استاندارد تنظیم کردم. من می خواهم از این توزیع تجمعی استفاده کنم تا به من بگویم چند فیبر کمتر از تنش اعمال شده شکست خورده است و این عدد را در جایی ذخیره می کنم. این روش باید تا زمانی که تمام الیاف از بین بروند تکرار شود. بنابراین یک همگرایی در دو متغیر وجود دارد. من در ریاضیات تازه کار هستم، برای یک سوال مبهم متاسفم. ممنون، نیک | کسری از الیاف که شکست خورده اند |
43259 | این سومین سفارش IVP من است. `D[y[x]، {x، 3}] == (m/2)*((D[y[x]، x])^2 - 1) - ((m + 1)/2)* y*(D[y[x]، {x، 2}])^2`. شرایط اولیه داده شده به شرح زیر است `y[0] = 0; y'[0] = 0; y''[0] = 1; (* این اولین مقدار فرضی y''[0] برای مقداردهی اولیه روش تیراندازی با استفاده از روش مرتبه چهارم RK است *) ` برای این مشکل y'[infinity] برابر با 1 است، من می خواهم روش تیراندازی را با استفاده از Runge Kutta حلقه کنم. روش مرتبه چهارم به گونه ای که پس از محاسبات، مقدار y'[] را در مقدار کافی بزرگ x و از نتایج تجربی برای x ~ بررسی می کند. 7-8، f'[] 1 است. برای استفاده از روش RK، معادله را دوباره تعریف کردم مانند D[l[x], {x, 2}] == z; D[y[x]، x] == l; D[z[x]، x] == (m/2)*(l^2 - 1) - ((m + 1)/2)*z*y; اکنون می توانم یک حلقه برای روش RK بنویسم اما این برای من کمی سخت است زیرا باید یک لیست برای مقادیر مختلف f[0] {0,1} تولید کنم و m نیز یک متغیر با محدوده (0- 1) اندازه گام 0.01 و سپس باید با 3 معادله به طور همزمان مقابله کنم. من این را از طریق برنامه نویسی C حل می کنم اما آنقدرها کارآمد نیست. من نمی دانم چگونه جلوتر بروم اگه کسی میتونه یه کم نور بزنه..... | روش تیراندازی برای حل 3rd Oder ODE با روش RK |
54794 | من این BarChart را دارم:  با این کد ایجاد شده است: sizes = {10718, 881, 395, 387, 375, 309, 297 }; BarChart[sizes, ChartStyle -> 33, ImageSize -> 480, BarOrigin -> Left, ChartLabels -> Placed[sizes, {{1, 0.25}, {0, 0}}, <> ToString[#] <> kB &]، ChartLegends -> {DelphiXE3، Delphi2010، Delphi2005، Delphi7، Delphi6، Delphi5، Delphi4}] اکنون همه متن را میخواهم: ChartLabels، ChartLegends و برچسبهای تیک در Helvetica. آیا می توانم این کار را با یک خاصیت انجام دهم یا باید برای هر یک از سه عنصر جداگانه خاصیت را اضافه کنم؟ و چگونه می توانم؟ | آیا می توانم فونت تمام عناصر بارچارت خود را با یک ویژگی تغییر دهم؟ |
55708 | گاهی اوقات _Mathematica_ نتایج ادغام یا جمع را بر حسب مشتقات نمادین تابع «Hypergeometric2F1» بیان میکند و نمیتواند این مشتقات را با استفاده از «FunctionExpand» یا «FullSimplify» سادهتر کند. در برخی موارد میتوانستم آن مشتقها را بر حسب توابع ابتدایی و ثابتهای ریاضی شناختهشده بیان کنم، اما نیاز به کار دستی داشت و به صورت موردی بود. اکنون من یک جدول از حدود صد مورد از مشتقاتی که قبلاً با آنها سروکار داشتم و یک تابع دارم که می تواند به طور خودکار آنها را با مقادیرشان جایگزین کند. به عنوان مثال، شامل مواردی مانند مشتق[0، 1، 0، 0][Hypergeometric2F1][-1/2، 3/2، 1/2، 1/Sqrt[2]] == (Sqrt[1 + Sqrt[ 2]] (Sqrt[2] Log[3/2 - Sqrt[2]] + 2 (Sqrt[2] + Log[2 + Sqrt[2]])) - 4 Sqrt[2] ArcTan[Sqrt[1 + Sqrt[2]]]/2^(3/4) و مشتق[2, 0, 0, 0][Hypergeometric2F1][0 , -3/4، 1، 1] == 4 π/3 + 13 π^2/12 - 8 Log[2] - 3 π Log[2] + 9 Log[2]^2 - 8 کاتالانی میپرسم آیا کسی دیگری سعی کرده این مشکل را حل کند و رویکردی عمومیتر یا خودکارتر برای این پیدا کرده است؟ یا اگر کسی جدول جامع تری از مشتقات دارد و مایل است آن را به اشتراک بگذارد؟ اگر کسی علاقه مند باشد، می توانم جدولم را منتشر کنم (اما همه محاسباتی که به این نتایج منجر شده اند را حفظ نکرده ام). | مشتقات بسط توابع فرا هندسی |
17716 | من مشکل واقعی خود را به این موارد کاهش دادهام: ParallelEvaluate[ Module[{slot=1}, Slot[slot] ] پیامهای خطایی میدهد که فکر میکنم نباید وجود داشته باشد. به نظر میرسد میتوانم با ParallelEvaluate[ Module[{slot=1}, Slot@@{slot} ] و ParallelEvaluate[ Module[{slot=1,s=Slot}, s[slot] ] در اطراف آنها کار کنم، اما من هنوز فکر کنید این یک اشکال در چارچوب موازی است. آیا چیزی واضح را گم کرده ام؟ به نظر میرسد بررسی عددی با مقادیر مکاننمای محلی Module به چارچوب موازی به روش نحوی و نه به روش معنایی ارسال میشود. اما این اشتباه است، من باید بتوانم «Slot[anything]» نسخه 8.0.4 و v9 را به طور یکسان، ویندوز و لینوکس پاس کنم. | مشکوک به اشکال در چارچوب موازی |
50660 | من به سادگی می خواهم معکوس یک ماتریس داده شده $A$ را با روش تکراری $X_{k+1}=X_k(2I-AX_k)$ با استفاده از $X_0=\frac{1}{\sigma_{max}^ پیدا کنم 2}A^*$. یک مثال به شرح زیر است SeedRandom[123]; m = n = 500; A = تصادفی واقعی[10، {m، n}]؛ شناسه = SparseArray[{{i_، i_} -> 1.}، {m، m}]; تحمل = 10^-6; حداکثر = 50; k = 0; R[0] = 1; X[0] = (1./SingularValueList[A, 1][[1]]^2)*Transpose[A]; در حالی که[k < max && R[k] >= تحمل، XX = A.X[k]; X[k + 1] = X[k].(2 Id - XX); R[k + 1] = هنجار[Id - X[k + 1].A، بی نهایت]; k++]; k جدول[R[l], {l, 1, k}] همانطور که مشاهده می شود تکرارهای اعداد برای یک ماتریس $500\times500$ بسیار زیاد است. کاری که اکنون میخواهم انجام دهم این است که با معرفی پارامتر $\alpha_k$ در هر چرخه، یعنی $X_k<=\alpha_kX_k$، این روش را مقیاسبندی کنم. در واقع، $\alpha_k$ باید به صورت تطبیقی محاسبه شود تا مشکل بهینه سازی زیر حل شود $\|I-\alpha_kAX_k\|_2<\|I-AX_k\|_2$. به این ترتیب، ممکن است بتوانیم تعداد تکرارها را کاهش دهیم. توجه داشته باشید که $\alpha_k$ باید به سرعت به 1 تمایل پیدا کند تا باعث بی ثباتی نشود. اگر کسی در محاسبه پارامتر مقیاس در هر چرخه به من کمک کند سپاسگزار خواهم بود. | چگونه می توان یک پارامتر مقیاس بندی را در فرآیند وارونگی ماتریس توسط MMA پیدا کرد؟ |
55842 | PDE که می خواهم حل کنم این است: $$ \frac{\partial f}{\partial t} + \frac{1}{m} \left( p_x \frac{\partial f}{\partial x} + p_y \frac{\partial f}{\partial y} + p_z \frac{\partial f}{\partial z} \right) - \frac{\partial V}{\partial x} \frac{\partial f}{\partial p_x} - \frac{\partial V}{\partial y} \frac{\partial f}{\partial p_y} - \frac{\partial V}{\partial z} \frac{\partial f}{\جزئی p_z} = 0 $$ که در آن $$ V(x,y,z) = c \sqrt{\frac{x^2 + y^2}{4 a^2} + \frac{z^2}{a^2}} $$ مرز/شرایط اولیه من این است: $$ f(x,y,z,p_x,p_y,p_z,t=0) = exp \left(- \frac{p_x^2 + p_y^2 + p_z^2}{2 m} - (x^2 + y^2 + z^2) \راست) $$ پتانسیل دکارتی[x_، y_، z_، a_، c_] := c Sqrt[(x^2 + y^2)/(4 a^2) + z^2/a^2] eqn = D[f[x، y، z، px، py، pz، t]، t] + 1/m (px D[f[x، y، z، px، py، pz، t]، x] + py D[f[x، y، z، px، py، pz، t]، y] + pz D[f[x، y، z، px، py، pz، t]، z]) - D[ پتانسیل دکارتی[x، y، z، a، c]، x] D[f[x، y، z، px، py، pz، t]، px] -D[پتانسیل دکارتی[x، y، z، a، c]، y] D[f[x، y، z، px، py، pz، t]، py] - D[پتانسیل دکارتی[x، y، z، a، c]، z] D[f[x، y، z، px، py، pz، t]، pz] == 0; ic = f[x، y، z، px، py، pz، 0] == Exp[-((px^2 + py^2 + pz^2)/(2 m)) - (x^2 + y ^2 + z^2)]؛ sol = NDSolve[ { eqn /. {m -> 1, a -> 1, c -> 1}, ic /. {m -> 1، a -> 1، c -> 1} }، f، {x، -5، 5}، {y، -5، 5}، {z، -5، 5}، {px، -5، 5}، {py، -5، 5}، {pz، -5، 5}، {t، 0، 5} ] وقتی دستور NDSolve را اجرا می کنم، اخطارهای زیر را دریافت می کنم: NDSolve::nerres: حداکثر تعداد نقاط مکانی (10) برای متغیر مستقل x مجاز توسط MaxPoints -> Automatic یا MinStepSize -> Automatic برای محاسبه تخمین خطای مکانی بسیار کم است. >> NDSolve::nerres: حداکثر تعداد نقاط مکانی (10) برای متغیر مستقل y مجاز توسط MaxPoints -> Automatic یا MinStepSize -> Automatic برای محاسبه تخمین خطای مکانی بسیار کم است. >> NDSolve::nerres: حداکثر تعداد نقاط مکانی (10) برای متغیر مستقل z مجاز توسط MaxPoints -> Automatic یا MinStepSize -> Automatic برای محاسبه تخمین خطای مکانی بسیار کم است. >> عمومی::stop: خروجی بیشتر NDSolve::nerres در طول این محاسبه سرکوب می شود. >> NDSolve::bcart: هشدار: تعداد ناکافی شرایط مرزی برای جهت متغیر مستقل x مشخص شده است. اثرات مرزی مصنوعی ممکن است در محلول وجود داشته باشد. >> NDSolve::bcart: هشدار: تعداد ناکافی شرایط مرزی برای جهت متغیر مستقل y مشخص شده است. اثرات مرزی مصنوعی ممکن است در محلول وجود داشته باشد. >> NDSolve::bcart: هشدار: تعداد ناکافی شرایط مرزی برای جهت متغیر مستقل z مشخص شده است. اثرات مرزی مصنوعی ممکن است در محلول وجود داشته باشد. >> عمومی::stop: خروجی بیشتر NDSolve::bcart در طول این محاسبه سرکوب می شود. آیا این به این دلیل است که من شرایط مرزی/ اولیه کافی را ندارم؟ مشکلی که من سعی در حل آن دارم فقط یک شرط اولیه دارد، آیا باید از روش های دیگری برای حل آن استفاده کنم؟ | NDSsolve PDE، شرط مرزی کافی نیست؟ |
15413 | میبینم که کنترلی وجود دارد که میتوانم روی آن کلیک کنم تا نوار پیشنهادی نسخه 9.0 را پنهان یا «به حداقل برسانم». آیا میانبر صفحه کلیدی برای این کار وجود دارد؟ | آیا میانبر صفحه کلید برای پنهان کردن نوار پیشنهاد وجود دارد؟ |
16296 | من سعی دارم معادلات زیر را برای ضرایب 'c1' و 'c2' حل کنم. w[x_] := c1*(1 - x) a[x_] := c2*(1 - x) با توجه به قیود: حل[(1 + w[x]*a[x]) == (1/ x) && w[0] == wmax && a[1] == 0 , {c1, c2}] Mathematica به من می دهد: {{c1->wmax,c2->1/((x-x^2) wmax)}} اما هنگام وصل کردن فرمول «c2» به «a»، شرط «a[1] == 0» برآورده نمیشود. . به جای صفر بودن، «a[1] == 1/wmax». چگونه می توانم «Solve» را متقاعد کنم که «c2» ایجاد کند که واقعاً «a[1] == 0» را ایجاد کند؟ | حل عدم ارضای شرایط مرزی ساده |
41616 | میدانم که این سؤال بارها مطرح شده است، اما پس از مرور بسیاری از موضوعات، هنوز مطمئن نیستم که آیا آن را به درستی با مجموعه دادهام انجام میدهم، بنابراین آن را امتحان میکنم. اگر دادههای نمونهای داشته باشید، اطلاعات زیادی در مورد آن ندارم. میتوانید آن را از اینجا دانلود کنید اکنون میخواهم به دنبال فرکانسهای غالب احتمالی بگردم و آن را به این صورت امتحان کرد: ListLinePlot[Log[10] , Abs[Fourier[data]]]، PlotRange -> Automatic] و این را دریافت کردم:  اگر اشتباه می کنم، مرا تصحیح کنید، اما هیچ فرکانس غالبی در اینجا نمی بینم. بچه ها شما هم به همین نتیجه رسیدید؟ راستش را بخواهید، فکر میکنم همه این کارها را اشتباه انجام میدهم، زیرا واقعاً مطمئن نیستم که از کدام یک از توابع متعدد ریاضیات استفاده کنم. ویرایش: الان کاملا گیج شدم. من فقط در برخی از کتاب هایم دوباره نگاه کردم و کاری که آنها در آنجا انجام دادند ترسیم فرکانس ها روی محورهای x و قدرت روی محورهای y بود. سپس آن را به توان کل نرمال کردند. چگونه این کار را انجام دهیم؟ | استخراج فرکانس ها با تبدیل فوریه |
35381 | من جایگزین می خواهم: /. {ComplexInfinity -> 0} به عنوان یک متغیر در نظر گرفته شود. من سعی می کنم نمودارهای فهرست زیر را همپوشانی کنم: g1 = (d = (q = 20؛ f = (lop = Transpose[{Flatten[ Reverse[ جدول[Zeta[y], {y, 0, q}]] /. {ComplexInfinity -> 0}], Flatten[Table[x^n, {n, 0, q}]]}]; Flatten[f]; نمایش[r, PlotRange -> {{-q/10, q/3}, {-q/10, q/10}}, Axes -> False, ImageSize -> 800])؛ g2 = (d = (q = 20؛ f = (lop = Transpose[{Flatten[ Reverse[ جدول[Zeta[y], {y, 0, q}]] /. {ComplexInfinity -> 1}]، Flatten[ جدول[x^n, 0, q}]]] {#1*#2} = حل [d == 0]; /10, q/3}, {-q/10, q/10}}, Axes -> False, ImageSize -> 800]); ... برای: نمایش[{g1, g2, g3.....}] آیا راه ساده تری برای انجام این کار وجود دارد - یعنی در یک دستور؟ | متغیر جایگزین در نمودار لیست |
51089 | من یک آرایه 2 کم نور دارم. 3 ردیف اول دارای عنوان ستون هستند. عنوان می تواند یک کلمه یا 2 کلمه (که 2 ردیف طول می کشد) یا 3 کلمه (که 3 ردیف است) باشد. برای هر ستون من می دانم که کدام ردیف دارای معنی ترین نام برای آن ستون است. من نمی توانم بفهمم که چگونه این را نقشه برداری کنم و به آنچه می خواهم برسم. به عنوان مثال: a1 = {{، ، کلاس}، {سال، کامل، از}، {فروش، مقدار، تجاری}}; a2 = {2، 3، 1}; من می خواهم سه عنوان من سال، مقدار، کلاس باشد، این بر اساس a2 است. من فرض می کنم می توانم از Part برای این کار استفاده کنم و از Map با LevelSpec استفاده کنم. اما من نمی توانم بفهمم که چگونه این کار را انجام دهم. شاید من در جهت اشتباه فکر می کنم. | کلمات را از ردیف های مختلف عنوان ستون انتخاب کنید |
8376 | حداقل در OSX، بازیابی سریع یک مسیر پوشه/فایل با کشیدن و رها کردن پوشه/فایل در ترمینال امکان پذیر است، به عنوان مثال:  آیا می توان جلوی _Mathematica_ را برنامه ریزی کرد تا عملیات کشیدن و رها کردن مشابه را فعال کند؟ من در درجه اول به انتقال اطلاعات مسیر به واردات و صادرات علاقه مند هستم. | اطلاعات مسیر را به جلویی بکشید و رها کنید؟ |
13717 | من یک لیست غول پیکر «l1» و چند لیست کوچکتر «l21»، «l21»، ...، «l2n» دارم. «l1» ابر مجموعه است و دارای عناصر $\tilde{}10^7$ است. «l2؟» زیر مجموعه «l1» است (اگر کد دیگر من کار را درست انجام دهد). همه لیست ها فقط حاوی اعداد هستند (دوباره، اگر کد من کار را درست انجام دهد). من باید مکمل «l1» و هر یک از «l2؟» را بگیرم. تعداد زیر مجموعه ها (یعنی «n») چند صد است. کارآمدترین روش حافظه/زمان برای انجام این کار چیست؟ من این را روی دستگاه 4 گیگابایتی اجرا میکنم و معمولاً وقتی برنامه به آن مرحله میرسد، 1.* گیگابایت حافظه آزاد دارم. من احتمالاً اعداد را در پرونده ذخیره می کنم و از ابزارهای خط فرمان مانند 'grep' برای انجام این کار استفاده می کنم. اما لیست های اصلی همه در یک برنامه Mathematica آماده شده اند. اگر راه حل خوبی در Mathematica وجود دارد، من می خواهم از بیرون رفتن خودداری کنم. | چگونه می توان به طور موثر مکمل دو لیست بزرگ را انتخاب کرد؟ |
13716 | با استفاده از یک ماتریس $p_n $x $p_n$، چگونه می توانیم مسئله N-Rooks را حل کنیم تا یک عدد اول در هر سطر و ستون پیدا کنیم؟ جدول[MatrixForm[Table[If[PrimeQ[n]، P، .]، {m، 0، Prime[o]^2 - Prime[o]، Prime[o]}، {n، m + 1, m + Prime[o]}]], {o, 1, 8}] در اینجا ماتریس $11 $x$11$ با موقعیتهای اول ممکن برای ملکهها آمده است:  توجه: اعداد اول منفرد همیشه در ستون $p$-th هستند. این یکی از راه حل های ممکن است (با دست انجام می شود):  **ویرایش** عنوان و پیوند را طبق پیشنهاد Paxinum تغییر داد. OEIS A215637 این تعداد راه حل چندگانه را از طریق 10th$ prime دارد: $$ 1, 1, 1, 2, 7, 72, 2144, 2641, 1345721, 2191254096$$ | چگونه تغییرات N-Rooks را با استفاده از اعداد اول حل کنیم؟ |
3624 | چگونه می توان یک عملگر مانند 'Equilibrium' را به صورت برنامه ای به شکل نمایش داده شده آن به عنوان یک رشته تبدیل کرد؟ تبدیل باید به این صورت عمل کند: FullForm[convert /@ {Equilibrium, LongRightArrow, LeftVector, Equal}]  من روش های مختلفی را امتحان کردم بدون فایده: * تبدیل به رشته و بسته بندی در `\\[...] * با استفاده از بسته بندی های فرم های مختلف («DisplayForm»، «TraditionalForm»، و غیره) * با استفاده از جعبههای سطح پایین، اما از آنجایی که واقعاً این مسیر من نیست، من کمی بیمعنا بودم * از آنجایی که عملگرهایی با معنای داخلی نیز استفاده میشوند، استفاده از آرگومان قابل اجرا به نظر نمیرسد. (به عنوان مثال `ToString[Equal[، ]] که True را برمی گرداند) | تبدیل عملگر به رشته |
13719 | من می خواهم نابرابری نمایی را حل کنم $8^x +18^x -2\cdot 27^x>0.$$ حل[8^x + 18^x - 2*27^x> 0, x] را امتحان کردم و Reduce[8^x + 18^x - 2*27^x > 0, x] چگونه به _Mathematica_ بگویم که این کار را انجام دهد؟ | چگونه این نابرابری نمایی را حل کنیم؟ |
11411 | من داده های زیر را دارم: data12 = {{1, 981.946, 978.783, 978.783}, {2, 813.948, 810.783, 810.667}, {3, 743.422, 743.447, 743.447, 674 715.478, 715.326}, {5, 690.345, 696.075, 691.664}, {6, 862.126, 870.902, 860.371} }; من میخواهم یک «ListLinePlot» با استفاده از عنصر ردیف اول (شاخص) به عنوان مختصات X، و برای مختصات Y، تفاوت بین مقدار دوم و سوم در ردیف (به طور کلی، تفاوت بین دو ستون عمومی) ایجاد کنم. چگونه می توانم آن را انجام دهم؟ پیشاپیش از پاسخ شما متشکرم === ویرایش === من این راه حل را پیدا کردم: ListLinePlot[{#[[1]]، #[[2]] - #[[3]]} و /@ data12] آیا راه حل خوبی است، یا آیا راه بهتری برای انجام این کار وجود دارد؟ | نمودار تفاوت داده ها |
32505 | من می خواهم معادلات زیر را در ریاضیات حل کنم. من قبلاً چند کد نوشته ام اما نمی دانم چه زمانی فهرست بندی فرعی برای نشان دادن سری توابع وجود دارد. خیلی خوشحال میشم و ممنون میشم اگه کمکم کنید. این معادلات عبارتند از: $$P[n]=\int_{(-\infty,B)\cup (A,\infty)} q_n (x) \mathrm{d}x$$ و $$q_n(x) =\int_{B}^A q_{n-1} (\omega)f(x-\omega)\mathrm{d} \omega,\quad q_1=f,\quad n\geq 1.$$ و $f$ یک تابع چگالی است، مثلاً چگالی استاندارد گاوسی. در نهایت، من می خواهم جرم احتمال $P[n]$ را بدست بیاورم. خیلی ممنون! * * * من این را نوشتم (از پست هکتور): f0[x_] := 1/Sqrt[2*Pi*1^2]*E^(-(x + 1)^2/(2*1^2) ) q[n_ /; n > 1، B_، A_، f_][x_] := NI[q[n - 1، B، A، f][ω] f[x - ω]، {ω، B، A}] q[1 , B_, A_, f_][x_] :=f[x] p[n_, B_, A_, f_] := NIintegrate[q[n,B, A, f][x], {x، -∞، B}] + NIintegrate[q[n، B، A، f][x]، {x، A، ∞}] N[p[1، -2، 2، f0[x]] ] --> 0.160005 N[p[2، -2، 2، f0[x]]] --> 0.35594 N[p[3، -2، 2، f0[x]]] --> 0.237045 N[p[4، -2، 2، f0[x]]] --> 0.229432 N[p[5، -2، 2، f0[x]]] -- > 0.222063 ## ... این نتایج نادرست به نظر می رسد زیرا $p$ تابع جرم احتمال است و باید تا $1$ جمع شود. نتایج صحیح برای $f_0$ گاوسی با میانگین $-1$ و واریانس $1$ و $A=2$ و $B=-2$: n=1-->0.1600 n=2-->0.3559 n=3-- >0.2323 n=4-->0.1238 n=5-->0.0633 n=6-->0.0320 n=7-->0.0162 | چگونه می توانم انتگرال ها از جمله بازگشت برخی از توالی توابع را حل کنم |
46549 | این نمونه تولید شده نمونه ای از بسیاری از موارد دنیای واقعی است که در آن برش های نازکی از پای داریم: Clear[labeler]; labeler[datax_][v_, {1, c_}, ___] := قرار داده شده[Column[{datax[[c]], v}, Alignment -> Center, BaseStyle -> Directive[FontFamily -> Arial, 11 ]]VerticalCallout]؛ data = Transpose[{This is label <> ToString[#] & /@ Range[14],Range[14]}]; PieChart[data[[All, 2]], ChartStyle -> 54, ImageSize -> {All, 300}, ImagePadding -> Automatic, LabelingFunction -> labeler[data[[All, 1]]], PerformanceGoal -> Performance ، PlotRange -> All، SectorOrigin -> {Automatic، 0}، SectorSpacing -> 0.15]  اجتناب ناپذیر به نظر می رسد که وقتی تکه های نازک پای در مجاورت یکدیگر قرار دارند، با برچسب های «RadialCallout» مشکلات همپوشانی داشته باشید، اما به نظر من «VerticalCallout» باید دارای برچسبهایی باشد که به طور مساوی در سمت چپ و راست نمودار دایرهای قرار دارند. آیا توزیع (غیر یکنواخت) برچسب ها مطابق تصویر یک اشکال است یا مورد نظر؟ آیا کسی می داند چگونه می توان برچسب های عمودی با فاصله یکسان با گزینه های داخلی ایجاد کرد؟ (من احتمالاً می توانم این کار را با کد خودم انجام دهم که زمان و حوصله کافی دارد اما به دنبال راه حل های داخلی هستم) | آیا الگوریتم VerticalCallout در PieChart به درستی کار می کند؟ |
51667 | من کد زیر را دارم (توابع درون آن کد با توابع ساده تر جایگزین شده اند، اما ساختار کد یکسان است): $$$$ g[x_, y_, z_] := x^2 + y^2 + z^2 ; f[x_، y_، z_] := (بافر = کمینه کردن[g[x، y، z]، x]؛ xmin = x /. بافر[[2]]؛ g[xmin، y، z]); Plot3D[f[x, y, z], {y, 0, 4}, {z, 0, 4}, PlotPoints -> 2] پردازش آن کد حدود 7 ثانیه طول می کشد. با توابع واقعی من چند دقیقه طول می کشد. این تنها یک مرحله از زنجیره طولانی تری از مراحل است که برنامه من باید پردازش کند. آیا راهی برای سرعت بخشیدن به این مرحله وجود دارد؟ شاید چیزی سریعتر از استفاده از تابع Minimize. $$$$ $$$$ اگر من کدم را اینگونه تغییر دهم: g[x_, y_, z_] := x^2 + y^2 + z^2; f[x_، y_، z_] := (بافر = کمینه کردن[g[x، y، z]، x]؛ xmin = x /. بافر[[2]]؛ g[xmin، y، z]); Plot3D[f[x, y, z], {y, 0, 4}, {z, 0, 4}, PlotPoints -> 2, RegionFunction -> Function[{x, y, z}, x + y < 3 ]] $$$$ نتیجه همان چیزی است که من میخواهم، اما در واقع زمان بیشتری میبرد، حتی اگر در نمودار حاصل، نقاط داده کمتری وجود داشته باشد. من فرض میکنم mathematica ابتدا تابع من را ترسیم میکند و سپس با RegionFunction در نمودار من قطع میشود. آیا راهی وجود دارد که Mathematica فقط مساحت حاصل را رسم کند و ناحیه ای را که بعداً قطع می شود رسم نکنیم؟ من آن را اینگونه امتحان کردم: g[x_, y_, z_] := x^2 + y^2 + z^2; f[x_، y_، z_] := (بافر = کمینه کردن[g[x، y، z]، x]؛ xmin = x /. بافر[[2]]؛ g[xmin، y، z]); Plot3D[f[x, y, z], {y, 0, 4}, {z, 0, 4 - y}, PlotPoints -> 3] $$$$ اما نمودار حاصل دقیقاً شبیه به آن نیست در نتیجه با استفاده از RegionFunction، به نظر می رسد کمی پردست انداز. بنابراین من PlotPoints را از 2 به 3 افزایش دادم، سپس نمودار حاصل تقریباً شبیه طرح RegionFunction است. اما مشکل اینجاست که اکنون ترسیم نقشه با RegionFunction بیشتر طول می کشد. $$$$ از کمک شما متشکرم. $$$$ $$$$ پاسخهای شما (با استفاده از تابع Evaluate[]) به من کمک کرد تا مشکل را برای وضعیت توصیف شده در بالا حل کنم. با این حال با توابع واقعی من کار نمی کند، بنابراین باید آنها را اینجا بنویسم. bindeaa[e0_] := e0; c[e0_] := 40 e0; bindeab[e0_] := 1.27 e0; آلفا[گاما_، p_، اپسیلون_] := p (گاما - اپسیلون); بتا[b_، epsilon_، n2_] := b epsilon^2 n2^(3/2); eisl[b_، e0_، g_، gamma_، p_، epsilon_، n2_، x_] := g c[e0] (epsilon)^2 - bindeaa[e0] + e0 ((-2 Log[E^(1/2) x ])/x^2 + آلفا[گاما، p، اپسیلون]/x + بتا[b، اپسیلون، n2]/x^(3/2)); eislminx[b_, e0_, g_, gamma_, p_, epsilon_, n2_]:= (minxzwischen = FindMinimum[{eisl[b, e0, g, gamma, p, epsilon, n2, x], 0 <x},x] minx = x / minxzwischen[[2]]; g، گاما، p، epsilon، n2، minx])؛ Plot[eislminx[10, 1, 0.7, 0.3, 4.9, 0.05, n2], {n2, 0, 10}, PlotPoints -> 2, Evaluated -> True] Mathematica پیغام های خطای زیر را می دهد: FindMinimum::nrgnum: گرادیان بردار اعداد حقیقی در {x} = نیست {1.}. >> FindMinimum::nrgnum: گرادیان بردار اعداد واقعی در {x} = {1.} نیست. >> FindMinimum::nrgnum: گرادیان بردار اعداد واقعی در {x} = {1.} نیست. >> عمومی::stop: خروجی بیشتر FindMinimum::nrgnum در طول این محاسبه سرکوب می شود. >> ReplaceAll::reps: {x} نه فهرستی از قوانین جایگزین است و نه یک جدول ارسال معتبر، و بنابراین نمی توان از آن برای جایگزینی استفاده کرد. >> ReplaceAll::reps: {x} نه فهرستی از قوانین جایگزین است و نه یک جدول ارسال معتبر، و بنابراین نمی توان از آن برای جایگزینی استفاده کرد. >> مشکل اینجا چیست؟ | چگونه سرعت کمینه سازی عملکرد را افزایش دهیم |
46045 | **_توضیحات:_** اخیراً، من از Mathematica برای انجام مقاله کارشناسی خود استفاده می کنم، من می خواهم از Mathematica برای نوشتن مقاله خود استفاده کنم. بنابراین امیدوارم که نتایج ورودی و خروجی «پسزمینه--افکت رنگ» را داشته باشند **_سوال:_** برای دستیابی به این افکت چگونه باید انجام داد؟ | چگونه میتوان کاری کرد که سند MMA دارای پسزمینه باشد--افکت رنگ هنگام چاپ سند؟ |
25463 | m = RandomInteger[{-5, 5}, {10, 10}]; m /. {x__، y_ /; y > 0} -> Style[{x, y}, Red] % // TableForm وقتی «m» بدون سبک، «TableForm» یا «Grid» به خوبی روی آن کار میکند. اما وقتی سبکی را تعیین می کنم، آن طور که انتظار داشتم کار نمی کند. چگونه می توانم مشکل را برطرف کنم؟ | چرا این قوانین استایل هنگام مشاهده در TableForm کار نمی کنند؟ |
22449 | گاهی اوقات باید نوع یک عبارت را بررسی کنید. شما از Head[data] برای دریافت پاسخ استفاده می کنید. برخی از داده ها: داده = {7، 1.4، قرمز، hp، hps}؛ داده سر /@ (*{عدد صحیح، واقعی، رنگ RGB، رشته، نماد}*) آیا خلاصه ای از چه نوع پاسخ هایی وجود دارد که «سر[]» می تواند بدهد؟ | آیا خلاصه ای از پاسخ هایی که Head[] می تواند بدهد وجود دارد؟ |
55767 | جستوجوی موضوعات مرتبط با محیطی را برایم به ارمغان آورد، اما دقیقاً آن چیزی نیست که دنبالش بودم. من در حال ساخت چند نمودار هستم که می خواهم در امتحانات از آنها استفاده کنم. گاهی اوقات، برچسب هایی (مخصوصاً در AxesLabel و PlotLabel) که طولانی هستند می توانند دردسر ساز شوند. آیا راهی وجود دارد که در این برچسب ها خط شکنی ایجاد کنم تا در فضایی که من دارم بهتر جا بیفتند؟ پیشاپیش ممنون | Line Breaks در AxesLabel یا PlotLabel؟ |
47476 | من مطمئن نیستم که آیا این بهترین StackExchange برای ارسال این سوال است یا خیر، اما فکر کردم که بیشتر به ویژگی های Mathematica مربوط می شود تا تجزیه و تحلیل کمی، بنابراین آن را در اینجا پست کردم. اساساً، من سعی می کنم یک دفترچه یادداشت در Wolfram Mathematica 9 بسازم که به من امکان می دهد به راحتی قیمت سهام را در بورس های بورس انگلیس FTSE 100200 و غیره نظارت و تجزیه و تحلیل کنم. من می دانم که Mathematica تابع FinancialData[] را دارد، و من امیدوار بودم بتوانم از آن برای بازارهای FTSE استفاده کنم. من موارد زیر را بدون موفقیت امتحان کردم: FinancialData[^FTAS,Members] FinancialData[^FTSE،Members] بنابراین سعی کردم به کل لیست موجودیت های موجود در FinancialData با استفاده از: FinancialData[ ] با این حال، این فهرست بزرگی از شاخص ها را به همراه داشت و من نتوانستم چیز مفیدی پیدا کنم. تنها مرجعی که توانستم در این مورد پیدا کنم اینجا بود، اما همانطور که در بالا نشان داده شد، این را امتحان کردم و فقط خروجی زیر را به دست آوردم: Missing[NotAvailable] آیا باید داده های مالی بریتانیا را در ابتدای کار خود در Mathematica از قبل بارگذاری کنم. نوت بوک، یا داده ها از قبل وجود دارند که من فقط باید به روش دیگری به آن دسترسی داشته باشم؟ | دریافت شاخص های FTSE در Mathematica |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.