_id stringlengths 1 5 | text stringlengths 0 5.25k | title stringlengths 0 162 |
|---|---|---|
3549 | اگر مقداری ویسکوزیته (یا چگالی، ...) را در نوت بوک خود قرار دهم، مانند: muMercury = ChemicalData[Mercury, Viscosity] ; muWater = ChemicalData[آب، ویسکوزیته] ; سپس هر بار که نوتبوک بارگذاری میشود، اینها واکشی میشوند، که به نوعی کند است (پنجره کوچکی ظاهر میشود که «راهاندازی شاخصهای دادههای شیمیایی» را نشان میدهد، در حالی که این جستجو را انجام میدهد). آیا راهی برای ذخیره کردن اینها وجود دارد، بدون اینکه کارهایی مانند کپی دستی مقادیر عددی بدست آمده از تماس اولیه انجام دهیم؟ من دو دلیل برای پرسیدن دارم اولی فقط جنبه کندی است و دومی کاربردی است. من یک کنترل 'Manipulate' دارم که به طور غیرمستقیم به این مقادیر بستگی دارد، و وقتی برای اولین بار نوت بوک را راه اندازی می کنم، به نظر می رسد که 'Manipulate' من قبل از ارزیابی توابع 'ChemicalData' قبلی اجرا می شود. Initializing ChemicalData indeks تا پس از ارزیابی صریح رخ نمی دهد. | چگونه پرس و جوهای ChemicalData را ذخیره کنیم تا بلافاصله پس از بارگیری نوت بوک در دسترس باشند؟ |
9229 | وقتی به مجوزهای موجود محلی نگاه می کنم، چهار ورودی را می بینم: Mathematica، MathKernel، Sub Mathematica و Sub Mathkernel. اکنون Mathematica، MathKernel و Sub Mathkernel مشخص است، اما مجوزهای Sub Mathematica برای چه استفاده می شود؟ آیا ساختارهای موازی سازی برای قسمت جلویی وجود دارد؟ | Sub Mathematica چیست؟ |
45727 | من سعی می کنم متغیرهای خود را در NDSolve محدود کنم تا برای بازه ادغام مثبت بمانند. آیا انجام آن امکان پذیر است؟ استفاده از فرضیات در Simplify کار نمی کند. WhenEvent نیز کمکی نمی کند، زیرا فقط یک بار رویداد را پیدا می کند. در اینجا یک قطعه کد از یک مثال حداقل است: a = 10; sol = NDSحل[{x'[t] == -10، x[0] == 10}، x، {t، 0، 10}]; نمودار[Evaluate[x[t] /. sol], {t, 0, 10}, PlotRange -> All] چیزی که من می خواهم دریافت کنم تابعی است که به صورت خطی از 10 به 0 کاهش می یابد و به جای منفی شدن روی 0 می ماند. ### ویرایش برای روشن شدن سوال: من از _Mathematica_ برای نمونه سازی سریع استفاده می کنم. در یک محیط C می توانم ادغام زمانی را با یک مرحله اضافی تغییر دهم، مانند `if(x<0){ x=1e-10; }` برای اطمینان از اینکه متغیر من منفی نمی شود. بنابراین من به دنبال راهی برای معرفی یک کران پایین به سیستم خود هستم. سیستم کامل من شامل سیستمی از ODE های غیرخطی مرتبه 1 است که مقادیر واقعی مثبت را نشان می دهد. من می دانم که این اصلاح راه حل های حاصل را تغییر خواهد داد. موارد فوق فقط یک نمونه حداقلی از آنچه من به دنبال آن هستم ارائه می دهد. تغییر rhs همانطور که در زیر پیشنهاد شده است متأسفانه کارساز نیست، زیرا فقط نرخ تغییر را تنظیم می کند اما یک حد پایین برای راه حل ارائه نمی دهد. (اگرچه، به بیان دقیق، این روش منجر به راه حلی خواهد شد که در بالا توضیح دادم؛) | تابع محدود کننده توسط NDSolve برای مثبت ماندن پیدا شده است |
9048 | من سعی می کنم ریشه های «λ» را برای این معادله پیدا کنم: Hypergeometric1F1[1/4 (2 - λ /β)، n + 1، β] برای «β» و «n» معین. در اینجا کد _Mathematica_ من است. معادله[n_، β_، λ_] = Hypergeometric1F1[1/4 (2 - λ/β)، n + 1، β] ریشه را در نزدیکی «λ = β» بیابید. ED[n_، β_] := λ /. FindRoot[eq[n, β, λ] == 0, {λ, β}] فهرست تمام مقادیر «λ» برای هر مقدار «n» زمانی که «β = 0.00001» {ED[0, 0.00001]، ED[ 1، 0.00001]، ED[2، 0.00001]، ED[3، 0.00001]، ED[4، 0.00001]، ED[5، 0.00001]، ED[6، 0.00001]، ED[7، 0.00001]، ED[8، 0.00001]، ED[9، 0.00001]، ED[0.00001]، ED[10، سپس. ، گرفتم «{5.78319، 14.682، 26.3746، 40.7064، 57.5829، 76.9388، 98.7262، 122.907، 149.453، 178.337، 209.5 میرسم» {5.78306، 14.6819، 26.3744، 30.4715، 40.707، 49.2186، 57.5823، 70.8493، 74.8865، 76.9392، 95.27_Mamatic فقط یک ریشه می دهد. چگونه می توانم ریشه های 2، 3، 4 را برای هر مقدار «n» پیدا کنم؟ | پیدا کردن ریشه های Hypergeometric1F1[] |
37265 | ابتدا کد: (* حل عددی سیستم آونگ دوگانه در مختصات قطبی *) sol = Flatten[{v1, v2, θ1, θ2} /. NDSحل[{v1'[t] == -l^2/ 2 (3 گرم در لیتر Sin[θ1[t]] + θ1'[t] θ2'[ t] Sin[θ1[t] - θ2[t] ])، v2'[t] == -l^2/ 2 (g/l Sin[θ2[t]] + θ1'[t] θ2'[ t] Sin[θ1[t] - θ2[t]])، θ1'[t] == 6/(ml^2) (2 m v1[t] - 3 Cos[θ1[t] - θ2[t]] m v2[t])/( 16 - 9 Cos[θ1[t] - θ2[t]]^2)، θ2'[t] == 6/(ml^2) (8 m v2[t] - 3 Cos[θ1[t] - θ2[t]] m v1[t])/( 16 - 9 Cos[θ1[t] - θ2[t]]^2)، θ1[0] == π/2، θ2 [0] == π/2، v1[0] == v2[0] == 0 } /. {g -> 9.81، l -> 1، m -> 1}، {v1، v2، θ1، θ2}، {t، 0، 20} ]] (* مختصات دکارتی انتهای آونگ *) x1k[t_، l_ ] := l Sin[sol[[3]][t]] y1k[t_, l_] := -l Cos[sol[[3]][t]] x2k[t_, l_] := l (Sin[sol[[3]][t]] + Sin[sol[[4]][t]]) y2k[ t_، l_] := -l (Cos[sol[[3]][t]] + Cos[sol[[4]][t]]) (* نمودار متناظر *) ParametricPlot[ [{{x1k[t، l]، y1k[t، l]}، {x2k[t، l]، y2k[t، l]}} / را ارزیابی کنید. {l -> 1}], {t, 0, 20}] >  همانطور که می بینید، تابع موقعیت انتهای آونگ دوم بسیار نادرست است، بنابراین منحنی قرمز به جای صاف، ناهموار است. من سعی کردم گزینههای مختلفی را برای «NDSolve» مشخص کنم: «AccuracyGoal»، «InterpolationOrder»، «MaxStepFraction»، «PrecisionGoal»، اما به نظر میرسید هیچ کدام کمکی نکرد. | نحوه بهبود محلول سیستم آونگ دوتایی |
56799 | من سعی می کنم یک مدل 1 بعدی از معادلات میدان جفت شده را پیاده سازی کنم که در آن فضا را به قطعات تقسیم کردم تا سیستمی از ODE های جفت شده را به دست بیاورم که آنها را Eeqns و Ieqns می نامم. مشکلی که من نمی توانم بفهمم این است که چگونه شرایط مرزی دیریکله (NE=0، NI=0 در هر دو لبه) را در کد قرار دهم. هر کاری که امتحان میکنم منجر به خطا میشود. در زیر چیزی است که من نوشته ام (که کار می کند) بدون BC. مشکلات تبدیل متن را ببخشید. نمیدونم چطوری درستش کنم همچنین f و g توابعی هستند که در کد تعریف شده اند. Eeqns = جدول[ {10*D[NE[i][t], t] == -NE[i][t]+(1-NE[i][t])* f[α*10*جمع[ dx*g[dx*i-dx*j، beEE، σEE]*NE[j][t]، {j، 1، n}] - α*10*جمع[dx*g[dx*i-dx* j bIE، σIE]*NI[j][t]، {j، 1، n}] + α*10*(P/2)*(Tanh[10*(i-Elefti)]-Tanh[10*(i -Erighti)])*(1/2)*(Tanh[10*(t-Einputstart)]-Tanh[10*(t-Einputstop)])، aE، θE]}, {i, 1, n}]; Ieqns = جدول[ {10*D[NI[i][t]، t] == -NI[i][t]+(1-NI[i][t])* f[α*10*جمع[ dx*g[dx*i-dx*j، bEI، σEI]*NE[j][t]، {j، 1، n}] - α*10*جمع[dx*g[dx*i-dx*j، bII، σII]*NI[j][t]، {j، 1، n}] + α*10*(Q/2)*(Tanh[10*(i-Ilefti)]-Tanh[10*(i-Irighti)])*(1/2)*(Tanh[10*(t-Iinputstart) ]-Tanh[10*(t-Iinputstop)])، aI، θI]}، {i، 1، n}]؛ Einit = جدول[NE[i][0] == 0, {i, 1, n}]; Iinit = جدول[NI[i][0] == 0, {i, 1, n}]; u = جدول[NE[i], {i, 1, n}]; v = جدول[NI[i]، {i، 1، n}]; sol = NDSolve[ Join[Eeqns, Ieqns, Einit, Iinit], Join[u, v], {t, 0, T}, MaxStepSize -> 0.01][[1]]; | NDS حل با جدول و شرایط مرزی |
10001 | این مشکل 39 پروژه اویلر است که دو روز پیش در اتاق گفتگو پرسیدم. کد اصلی من به کندی حلزون اجرا می شود و در نهایت دو پاسخ از JM و Rojo دریافت کردم. متأسفانه هر دوی آنها سریعتر از من هستند اما هنوز کافی نیستند. مشکل اینجاست: > اگر p محیط یک مثلث قائم الزاویه با اضلاع انتگرالی باشد، > {a,b,c}، دقیقاً سه راه حل برای p = 120 وجود دارد. > > {20,48,52}، {24،45،51}، {30،40،50} > > برای کدام مقدار p <= 1000، تعداد راه حل ها به حداکثر می رسد؟ پاسخ وحشتناک من، **بیش از یک دقیقه** اجرا می شود. ]] && #[[1]]^2 == #[[2]]^2 + #[[3]]^2 &] // طول، i}، {i، 1، 1000}] پیشنهاد JM (تمام نشده): Count[IntegerPartitions[900, {3}], tri_ /; First[tri] < مجموع[Rest[tri]] && Norm[Rest[tri]]^2 == First[tri]^2]//Timing > `{1.248, 4}` این از Rojo است (تمام نشده) : Transpose[IntegerPartitions[900, {3}]]^2 /. {a_, b_, c_} :> Length@a - Total@Unitize[a - b - c]//Timing > `{0.124, 4}` متوجه شدهام که بسیاری از پاسخها بر اساس زبانهای دیگر (_مثلاً , C, C++,...) در انجمن Project Euler می تواند فقط **چند ثانیه** هزینه داشته باشد، بنابراین MMa چقدر می تواند سریع باشد؟ از آنجایی که در اینجا سبک های برنامه نویسی بسیار زیادی وجود دارد، آیا قوانینی برای انتخاب سبک های برنامه نویسی مختلف برای مشکلات مختلف وجود دارد؟ برای این سوال، کدام سبک بهترین است؟ | چگونه می توان عملکرد راه حل های پروژه اویلر (#39) را بهبود بخشید؟ |
15043 | > **تکراری احتمالی:** > آیا می توان معادلات را از Mathematica به MATLAB صادر کرد؟ من دوست دارم یک عبارت _Mathematica_ را صادر کنم مانند.... EQ = -((R2^2 <<7>>)/(-R2^2 RV0 RV1^3 RV2 RV3^3 RV4^3 RV5^3 (<<1 >> + <<1>>) \ + R2^2 RV1^3 RV2 RV3^3 RV4^3 RV5^3 (-R2^2 <<7>> - RV0 (<<1>> + R2^2 <<6>>)))) ... به _Matlab_. من سعی کردم متغیر را در یک فایل mat ذخیره کنم اما خطای زیر را دریافت کردم: Export::type: -(R2^2 <<6>> (-R2^4 RV1^2 RV2^2 RV3^6 RV4^6 RV5 ^6 ZV1 (R2 RV1 RV3^3 RV4^3RV5^3 ZV2 (-R2 RV3 Power[<<2>>] پاور[<<2>>] ZV3 Plus[<<2>>]+R2 RV3 Plus[<<2>>])+R2 RV1 (-RV2 Power[<<2>>] Power[<<2>> ] Power[<<2>>] Plus[<<2>>]+R2 Power[<<2>>] Power[<<2>>] Power[<<2>>] پلاس[<<2>>]))-R2^2 <<5>> (-R2^2 RV1 RV2 RV3^3 RV4^3 RV5^3 (<<1>>)+R2^2 RV1 <<3 >> <<1>> (<<1>>-<<1>>))))/(-R2^2 RV0 RV1^3 RV2 RV3^3 RV4^3 RV5^3 (-R2^4 RV1^2 RV2^2 RV3^6 RV4^6 RV5^6 ZV1 (Times[<<7>>]+Times[<<4>>])+R2^2 RV1^2 RV2 RV3^ 3 RV4^3 RV5^3 (Times[<<8>>]+Times[<<7>>]))+R2^2 RV1^3 RV2 RV3^3 RV4^3 RV5^3 (-R2^2 RV1^2 RV2 RV3^3 RV4^3 RV5^3 ZV1 (Times[<<8>>]+Times[<<7>>] )-RV0 (Times[<<8>>]+Times[<<7>>]))) را نمی توان به قالب MAT صادر کرد. >> اختصارات موجود در اصطلاحات بسیار طولانی بسیار شبیه عباراتی است که در بالا می بینید. آیا راه دیگری برای این کار وجود دارد؟ | صادرات عبارت به Matlab |
55124 | من دادههای گرههای گراف را دارم: graphComponents = {{blood، pressur}، {harvard، oxford}، {help، lower}، oxford، nenefit }، {harvard، benefit}، {lower، level}، {faceoff، benefit}، oxford، faceoff}، {harvard، faceoff}، {over، benefit}، {faceoff، over}، {oxford، over}، {harvard، over}، {منافع، دارو}، {اکسفورد، دارو}، {هاروارد، دارو}، {فیس آف، دارو}، {سریع، تست}، {بیش از، دارو}، {تست، تست2}}; سپس میخواهم یک «دستکاری» برای نشان دادن جوامع نمودار بسازم: Manipulate[ components = graphComponents[[1 ;; L]]؛ rawGraph = نمودار[#[[1]] <-> #[[2]] & /@ graphComponents[[1 ;; L]]]؛ جوامع = FindGraphCommunities[rawGraph]; H = HighlightGraph[rawGraph, Subgraph[rawGraph, communities[[i]]]], {{L, 15, Number of Tuples: }, 5, 20, 5}, {{i, 2, Cluster number: }, 1, 3, 1}, LocalizeVariables -> False] سوال این است که مقدار `L` تعداد جوامع نیز تغییر می کنند. بنابراین لیست کنترل برای متغیر «i» باید زمانی که «L» تغییر می کند، به روز شود. چگونه باید این کار انجام شود؟ | کنترل متغیرهای دستکاری در داخل Manipulate |
9598 | این سوال مشابه سوال قبلی من نیست. چگونه می توانید مشتق $n$-th را پیدا کنید که در آن $n$ یک متغیر است؟ به عنوان مثال، می توانید مشتق n را برای یک $n = 3$ خاص D[Log[1 + x], {x, 3}] پیدا کنید، اما چگونه می توانید _Mathematica_ را برای نشان دادن مشتق $n$-th برای $n بدست آورید. $ به عنوان یک متغیر کلی؟ به عنوان مثال، از Wolfram Alpha | چگونه مشتق n را پیدا کنیم؟ |
57738 | من تابعی دارم که آن را به این صورت تعریف می کنم (مثلاً m,n,a,b اعداد صحیح غیر منفی هستند): myfcn[x_^m_ p_^n_, x_^a_ p_^b_] := basefcn[m, n, a ، ب]؛ و سپس با خطی بودن به همه چند جمله ای ها گسترش می یابد. روشی که من تابع بالا را تعریف کردم تا زمانی کار می کند که m,n,a,b همگی بزرگتر از 1 باشند، اما در غیر این صورت با شکست مواجه می شوند. برای مثال، من میخواهم «myfcn[x p^2, p]» به «basefcn[1،2،0،1]» ارزیابی شود، اما mathematica تشخیص نمیدهد که این همان چیزی است که من میخواهم. چگونه می توانم تعریف تابع خود را به گونه ای گسترش دهم که این موارد را بدون نوشتن صریح تمام فرم های ورودی ممکن، شامل شود؟ با تشکر | هنگام تعریف تابع، توان های 0 و 1 را در نظر بگیرید |
14793 | من سعی می کنم توابع سیستم کنترل جدید را در Mathematica 8 درک کنم. من می خواهم یک مدل کنترل کننده را به یک مدل از یک کارخانه وصل کنم تا رفتار سیستم را شبیه سازی کند. من یک مدل سروو ساده تعریف می کنم: سروو = حالت فضایی مدل[{x''[t] == u[t] - x'[t]}، {{x''[t]، 0}}، {{u[t] ]، 0}}، x[t]، t] که در آن «x[t]» موقعیت سروو و «u[t]» ورودی (ولتاژ) است. و یک کنترلکننده PID ساده: pid = TransferFunctionModel[5 + 0.01*s - 0.00001/s, s] اکنون _فرض کردم_ میتوانم کنترلکننده PID را با استفاده از «SystemsModelFeedbackConnect» به مدل سروو پیوند دهم: حلقه = SystemsModelFeedback[T,ModelFeedbackConnect] pid] اما سیستم آنطور که من انتظار داشتم رفتار نمی کند: ورودی = UnitStep[t - 1] - 0.5 UnitStep[t - 10]; خروجی = OutputResponse[حلقه، ورودی، t]; Plot[{input, output}, {t, 0, 30}]  بیش از حد زیاد است زیرا PID اصلاً بهینه نشده است ، اما من انتظار داشتم که قسمت P کنترلر در نهایت خروجی را به ورودی (هدف) بکشد. اما به نظر می رسد که عامل P به جای خطا، ورودی را مقیاس می کند. | چگونه از SystemsModelFeedbackConnect استفاده می کنید؟ |
20974 | من به دنبال راهی برای انتخاب مکرر همه فهرستهای فرعی با یک شناسه هستم (ستون اول من، ستونهای باقیمانده ورودیهای «AbsoluteTime» هستند). ابتدا لیست شناسه های منحصر به فرد را با 'Union' به دست آوردم. سپس می خواهم از این لیست برای کار انتخاب استفاده کنم. من فرض میکنم که باید با «Sequence» و «ReplaceAll» کار کند، اما نمیتوان آن را کار کرد. این چیزی است که من تاکنون داشته ام: ticketList = Union[dataList[[1 ;;, 1]]]; tempList = [لیست داده، # 1[[1]] == x &] / را انتخاب کنید. x -> Sequence[ticketList]; هدف نهایی من ایجاد یک آرایه TemporalData با تمام مواردی است که هر کدام به یک شناسه تعلق دارند. داده های من دارای ابعاد n x m است. لیست بلیط دارای بعد t است. جدول به دست آمده باید دارای ابعاد «t x i x m» باشد، جایی که «i» اصل موارد با شناسه یکسان و مجموع «i» به «n» است. من فرض کردم، سپس میتوانم «TemporalData» را در هر «t»-امین مورد به منظور ساخت فهرست موقت نقشهبرداری کنم. من در سایت جستجو کردم اما سوال قبلی که به نظر می رسد مشکل من را حل کند پیدا نکردم. شاید من موارد استفاده از سوالات مشابه را اشتباه متوجه شده باشم. | سطرها را از جدول به کلید انتخاب کنید |
20978 | من با 'Plot3D' مشکل داشتم. من یک تابع کاملا پیچیده از دو متغیر دارم (در واقع سه متغیر اما اولی مهم نیست) که یک لیست با دو عنصر را برمی گرداند. سپس کد زیر را برای مشاهده رفتار عنصر اول نوشتم: Module[{R = 1}, Plot3D[g[R, θ, z][[1]], {θ, 0, Pi}, {z, 0, 4}, AxesLabel -> {θ, z, Subscript[F, θ]} ] خوب مسئله این است: وقتی مختصات $\theta=0$، اولین عنصر صفر است و نمودار نشان داده نمیشود. که:  من می دانم که مشکل از تابع نیست زیرا اگر اولین عنصر را رسم کنم که $\theta=0 را نگه دارم $: ماژول[{R = 1}، Plot3D[g[R, 0, z][[1]], {θ, 0, Pi}, {z, 0, 4}, AxesLabel -> {θ, z, subscript[F, θ]} ] ] (در کدی که من فقط $\theta \ را به 0$ تغییر دادم) به درستی خروجی می دهد:  علاوه بر این، اگر از «Manipulate» استفاده کنم، همانطور که انتظار می رود رفتار می کند. بنابراین من باید با 'Plot3D' اشتباهی انجام دهم... کسی می تواند به من کمک کند؟ **PS:** اینجا تعریف وحشتناک تابع $g$ است: g[R_, \[Theta]_, z_] := (ماژول[{For1 = 0, For2 = 0, d1 = 0, d2 = 0، Forca = {0، 0}، nmax = 10}، اگر[\[Theta] == 0، برای[n = 0، n <nmax، d1 = Sqrt[R^2*(2 Pi*n)^2 + z^2] If[n == 0، If[d1 + 0.0 <R*Pi, For1 = -1/(2 Pi*d1^; 2 Vec1 = {0, z}, For1 = -1/(4*d1^2*Vec1 = {0, z}); , For1 = -1/(4*d1^2*ArcSin[R*Pi/d1]); ] Vec2 = {0, z} ] ; \[Theta]=0*) , برای[n = 0, n < nmax, d1 = Sqrt[R^2*(\[Theta] + 2 Pi*n)^2 + z^2]; R^2*(-2 Pi*(n + 1) + \[Theta])^2 + z^2]; -1/(2 Pi*d1^2)؛ Vec1 = {\[تتا]، z}; ، For1 = -1/(4*d1^2*ArcSin[R*Pi/d1]); Vec1 = {\[Theta] + 2 Pi*n، z}; ]؛ اگر [d2 + 0.0 < R*Pi، For2 = -1/(2 Pi*d2^2)؛ Vec2 = {-2 Pi*(n + 1) + \[Theta], z}; ، For2 = -1/(4*d2^2*ArcSin[R*Pi/d2]); Vec2 = {-2 Pi*(n + 1) + \[Theta], z}; ]؛ Forca += For1*Vec1 + For2*Vec2; ++n; ] (*در اینجا برای همه نقاط به جز \[Theta]=0*) ]; N[Forca] ] )؛ | عناصر لیست Plot3D |
56501 | فرض کنید $X$ یک متغیر تصادفی باشد که از توزیع مخلوطی از دو لگ نرمال (با یک سیگما) است، بنابراین $X \approx p\cdot \mathcal L (\mu_1, \sigma) + (1-p)\cdot \mathcal L (\mu_2،\sigma)$. اکنون $Y=X_1 + X_2$ را تنظیم کنید، بنابراین $Y$ مجموع دو نمونه از این مخلوط است. ابتدا برخی داده ها را بر اساس این توزیع تولید می کنم: dMix[p_, m1_, m2_, s_] := MixtureDistribution[{p, 1 - p}, {LogNormalDistribution[m1, s], LogNormalDistribution[m2, s]}]; dat = Plus @@ RandomVariate[dMix[0.75، 0.5، -1.5، 0.2]، {2،100}]; این pdf توزیع من است، با استفاده از 'TransformedDistribution' dMixSum = TransformedDistribution[x1 + x2, Thread[Distributed[{x1, x2}, MixtureDistribution[{p, 1 - p}, {LogNormalDistribution[m1, s], LogNormalDistribution m2، s]}]]]]; pdf[z_] = PDF[dMixSum, z]; pDist = ProbabilityDistribution[pdf[z]، {z، -Infinity، Infinity}، فرضیات -> DistributionParameterAssumptions[dMixSum]] اکنون «FindDistributionParameters» باید این کار را انجام دهد (اما این کار را نمی کند) FindDistributionParameters، {{1Dist, {{1Dist, , 1}, {m2, -1}, {s, 1}, {p, 0.5}}] فکر میکنم این به این دلیل است که مجموع دو لگ نرمال به صورت لگ نرمال توزیع نشده است (به شکل بسته)، فقط تقریباً لگ نرمال است. آیا می توانم به ریاضیات بگویم که این را در نظر بگیرد یا راه دیگری برای حل آن وجود دارد؟ | تخمین پارامتر مخلوطی از مجموع Lognormals |
2586 | من سعی می کنم مقادیر ویژه یک ماتریس پراکنده را فقط با دو عنصر متمایز غیر صفر محاسبه کنم، در اینجا آلفا و بتا، که هر دو واقعی منفی هستند. Mathematica برخی از عبارات پیچیده را با مقادیر «Root[]» هنگام استفاده از دستور «Eigenvalues[]» در ماتریس A زیر برمیگرداند: در همه موارد، ماتریسها متقارن و واقعی هستند و بنابراین دارای مقادیر ویژه واقعی هستند. matrixA={ {α، β، 0، 0، 0، 0، β، 0، 0، β}، {β، α، β، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0}، {0، β، α، β، 0، 0، 0، 0، 0، 0}، {0، 0، β، α، β، 0، 0، 0، 0، 0}، {0، 0، 0، β، α، β، 0، 0، 0، 0}، {0، 0، 0، 0، β، α، β، 0، 0، 0}، {β، 0، 0، 0، 0، β، α، β، 0، 0}، {0، 0، 0، 0، 0، 0، β، α، β، 0}، {0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، β، α، β}، {β، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، β، α} } برای مقایسه، با همه ماتریسهای مشابه دیگری که من امتحان کردهام (بهعنوان مثال matrixB به زیر مراجعه کنید) Mathematica تقریبهای اعشاری ساده را ارائه میکند (با استفاده از `Eigenvalues[matrixB] // N // Simplify') آیا کسی می تواند راهی برای دریافت عبارات برای 'matrixA' به همان سادگی برای 'matrixB' نشان دهد؟ و بله، پاسخ های ساده مورد نظر برای «matrixA» وجود دارد، من می توانم آنها را با برنامه های دیگر دریافت کنم، اما می خواهم از Mathematica استفاده کنم! * * * باید اضافه کنم که قبلاً از $Assumptions = α<0 && β <0 در بالای کاربرگ خود استفاده کرده ام. matrixB={ {α، β، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، β}، {β، α، β، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0}، {0، β، α، β، 0، 0، 0، β، 0، 0}، {0، 0، β، α، β، 0، 0، 0، 0، 0}، {0، 0، 0، β، α، β، 0، 0، 0، 0}، {0، 0، 0، 0، β، α، β، 0، 0، 0}، {0، 0، 0، 0، 0، β، α، β، 0، 0}، {0، 0، β، 0، 0، 0، β، α، β، 0}، {0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، β، α، β}، {β، 0، 0، 0، 0، 0، 0، 0، β، α} } | تلاش برای ساده سازی عبارات ریشه از خروجی مقادیر ویژه |
20972 | اجازه دهید $F=GF(p)$ یک فیلد محدود، $p$ اول باشد و $F^\times=\\{x_1,\ldots,x_n\\}$ را بنویسید. من سعی می کنم نسخه قبلی الگوریتم رمزگشایی لیست سودان را برای Reed Solomon Codes پیاده سازی کنم $$RS(d+1,n+1)=\\{(f(x_1),\ldots,f(x_n))| f\in F[x], \deg f \leq d\\}$$ من میخواهم راهی برای انجام کارهای زیر در Mathematica پیدا کنم: اجازه دهید $(y_1،\ldots،y_n)\در F^n$. (1) آیا راهی در Mathematica برای حل یک سیستم خطی همگن وجود دارد که در آن تعداد متغیرها بیشتر از تعداد محدودیت ها باشد؟ الگوریتم سودان شامل یافتن یک چند جمله ای $Q(x,y)$ (نه یکسان با 0) با ضرایب در $F$ است به طوری که $Q(x_i,y_i)=0$ برای همه $i$. الگوریتم مشخص میکند که هر تک اسمی $cx^jy^k$ در $Q$ $j+kd\leq m+ld$ را برآورده میکند، جایی که $m=\left\lceil \frac{d}{2} \right\rceil- 1$, $l=\left\lceil\sqrt{\frac{2(n+1)}{2}}\right\rceil-1$ و دارای $(m+1)(l+1)+d_f\binom{l+1}{2}$ مجهول. این مستلزم حل سیستم خطی $Q(x_1,y_1)=0,\ldots,Q(x_n,\ldots,y_n)$ است. من سعی کردم از «Solve[Q(x_1,y_1)==0 && ... && Q(x_n,y_n)==0، <لیست مجهولات>، Modulus->n+1]» استفاده کنم، اما این روش انجام نمی دهد اگر تعداد مجهول ها از تعداد محدودیت ها ($n$) بیشتر باشد، کار نمی کند، که در اینجا چنین است. (2) $Q(x,y)$ را به عوامل غیر قابل تقلیل تبدیل کنید. آیا راهی برای انجام این کار با توجه به اینکه $Q$ دارای ضرایب در یک میدان محدود است وجود دارد. این یک پیوند به روزنامه سودان است. ویرایشها: همانطور که پیشنهاد شد، در اینجا کد واقعی استفاده شده است: عناصر فیلد در بردار $x=$ `fieldx` هستند. ورودی کلمه رمز $y=$ `rw` است و خروجی مورد نظر من یک چند جمله ای $Q(x,y)$ است به طوری که $Q(x_i,y_i)=0$ برای همه $i$. q = 5; k = 3; n = q - 1; d = k - 1; m = سقف[d/2] - 1; l = سقف[Sqrt[2(n + 1)/2]] - 1; t = d*سقف[Sqrt[2(n + 1)/2]] - طبقه[d/2]; Var = آرایه[f, (m + 1)(l + 1) + d*دوجمله ای[l + 1, 2]]; Eqn = آرایه[b، تعداد]; تعداد = طول[Var]; منفی = آرایه[h, n]; Poly = آرایه[g, n]; fieldx = {1، 2، 3، 4}; rw = {1، 2، 2، 3}؛ برای[i = 0، i < n، i++; h[i] = {}]; برای[i = 0، i < n، i++; برای[j = -1، j < l، j++; برای[k = -1، k < m + (l - j)*d، k++; Cons[[i]] = Join[Cons[[i]], {(fieldx[[i]]^k)*(rw[[i]]^j)}]] ]]; هوم = {}; برای[i = 0، i < n، i++; Hom = Join[Hom, {{0}}]]; برای[i = 0، i < n، i++; Poly[[i]] = 0; Poly[[i]] = مجموع[معایب[[i]].Eqn]]; Eqn = آرایه[b، تعداد]; LinearSolve[Cons, Hom] Solve[Poly[[1]] == 0 && Poly[[1]] == 2 && Poly[[2]] == 0 && Poly[[ 3]] == 0 && Poly[ [4]] == 0، معادله] این ماتریس «Cons» {{1, 1, 1, 1, 1, 1, 1، 1، 1}، {1، 2، 4، 8، 16، 2، 4، 8، 4}، {1، 3، 9، 27، 81، 2، 6، 18، 4}، {1، 4، 16، 64، 256، 3، 12، 48، 9}} ویرایش های بیشتر: در حالی که خود الگوریتم دارای چندین جزئیات دیگر، من عمدتاً به سؤال اول علاقه مند هستم: چگونه می توانم یک سیستم خطی را با مجهولات بیشتر از قیود حل کنم (که در پاسخ مایکل E2 در زیر به آن پرداخته شد). جزئیات الگوریتم در مقاله سودان آمده است. فکر نمیکنم این جزئیات را در اینجا مورد بحث قرار دهم زیرا پست من را بسیار طولانی میکنند (به عنوان مثال، چرا مقادیر m و l را در بالا در نظر گرفتم). در مورد سوال دوم من: چگونه می توانم یک چند جمله ای دو متغیره را روی F فاکتور بگیرم - به نظر می رسد که آخرین نسخه Mathematica می تواند این کار را انجام دهد. متأسفانه، نسخه فعلی من از Mathematica فقط می تواند چند جمله ای ها را در یک متغیر فاکتور کند. وقتی سعی میکنم، مثلاً «Factor[6*x*y^2 + 2, Modulus -> q]» را ارزیابی کنم، با خطای زیر مواجه میشوم: «Factor::facmm: فاکتورگیری چند جملهای چند متغیره با توجه به یک مدول نیست. هنوز اجرا شده است.` | درون یابی یک چند جمله ای دو متغیره در یک میدان محدود |
20976 | من در حال انجام محاسبات از نوت بوک های مختلف هستم. من باید نتایج را از تمام آن نوتبوکها در ستونهای همان فایل صادر کنم، مانند > a1 b1 c1 > a2 b2 c2 > a3 b3 c3 > . . . که در آن a، b و c نوت بوک های مختلف هستند. | صادرات داده ها از نوت بوک های مختلف به یک فایل مشترک |
42867 | 1) مقادیر پیکسل در mathematica چگونه تعریف می شود یا چه تفاوتی با matlab دارد؟ 2) من تعجب می کنم که چگونه ویژگی های تصویر در ریاضیات متفاوت است و چگونه محاسبه می شود؟ ComponentMeasurement: خواص: مانند Centroid، IntensityCentroid، Area. 3) من می خواهم لینک اصلی پردازش تصویر را برای mathematica 8 یا 9 پیدا کنم؟ احساس کردم اسناد به اندازه کافی آموزنده نیستند، هر پیوند یا کمکی در مورد این موضوع عالی خواهد بود. | مبانی تصویر در ریاضیات |
21841 | من در حال تلاش برای یافتن یک فرمان بدنه محدب برای یک شی «Graphics3D» هستم. آیا در _Mathematica_ وجود دارد؟ egg = Graphics3D[Cuboid /@ Position[DiskMatrix[{12, 10, 8}]، 1]]  فرمان «ConvexHull» بسته ComputationalGeometry روی اشیاء سه بعدی کار نمی کند: به [ComputationalGeometry] ConvexHull[egg]  نیاز دارد | بدنه محدب یک جسم سه بعدی؟ |
27728 | چگونه نتیجه یک RevolutionPlot3D را برای چاپ به STL صادر می کنید؟ وقتی صحبت از رندر و پرینت سه بعدی به میان می آید، من یک تایرو هستم. برای هر کمکی متشکرم جف تامسون | چگونه نتیجه یک RevolutionPlot3D را برای چاپ به STL صادر می کنید؟ |
59618 | من یک دفتر ریاضیات برای یادداشت های کلاسم دارم. هنگام نوشتن متن ساده در سلول ها، می توانم به صورت پویا با میانبر ctrl+b آن را پررنگ و بیرنگ کنم. با این حال، وقتی در یک عبارت ریاضی، این میانبر فقط زمانی کار میکند که ابتدا انتخابی که برای تغییر چهره آن مشخص میشود برجسته شود (که باعث کند شدن روند کار میشود). در مورد مورب و زیر خط کشیدن هم همینطور است. آیا امکان تغییر چهره در حین تایپ کردن عبارت وجود دارد؟ برای نشان دادن، با متن ساده: *  *  *  در یک عبارت، باید تایپ کنید، سپس متن را برجسته کنید، سپس ctrl+b را فشار دهید: *  *  *  | تغییر چهره در حین تایپ یک عبارت در نوت بوک |
52012 | من یک قطعه کد دارم که شبیه این است: ParallelTable[ Monitor[ Table[ <code here> ,{i,i1,i2]; من]؛ ] بنابراین اساساً یک «جدول» است که من آن را موازی می کنم. هر یک از عناصر این جدول موازی شده خود یک «جدول» است که من میخواهم آن را نظارت کنم. من این پیغام خطا را دریافت می کنم: > FrontEndObject::notavail: قسمت جلویی در دسترس نیست. برخی از عملیات > نیاز به یک قسمت جلویی دارند. این خطا از مانیتور[] منشأ می گیرد. من گمان می کنم که چون اولین «جدول» من موازی شده است، به نوعی سلول پویایی که «Monitor[]» در آن می نویسد به هیچ Front End یا چیزی متصل نیست... چگونه این مشکل را حل کنم؟ | هسته موازی و قسمت جلویی |
44451 | من یک روش سریع برای ایجاد نمونه ای از اعداد تصادفی می خواهم که با مقادیر ویژه یک ماتریس Wishart مطابقت دارد:  برای M> N مقادیر ویژه \lambda_i توسط jpd  جایی که $K_N$ یک ثابت عادی سازی است و $\beta = 1,2$ بستگی به واقعی یا پیچیده بودن X$$ دارد. آیا کسی پیشنهادی برای یک راه سریع برای اجرای این دارد؟ هدف من بازی با تحقق های متعدد مقادیر ویژه است که ماتریس های 100x100 را نشان می دهند. پیشاپیش سپاس فراوان! ویرایش: خوب، در اینجا یک مثال بسیار ابتدایی وجود دارد: n = 1000; m = 1001; μ = 0; σ = 1/Sqrt[n]; AbsoluteTiming[ a = RandomVariate[NormalDistribution[μ, σ], {n, m}]; wish = a.a\[ConjugateTranspose]; ewish = Eigenvalues@wish; ] ewishPlot = هیستوگرام[wish, {0.1}, PDF]; ηp = n σ^2 (1 + Sqrt[η])^2; ημ = n σ^2 (1 - Sqrt[η])^2; η = m/n; ρmp[λ_] := 1/(2 π n σ^2 λ)Sqrt[(ηp - λ) (λ - ηm)]; ρmpPlot = Plot[ρmp[λ], {λ, 0, 4}]; Show[ρmpPlot, ewishPlot] حدس میزنم سرعت مشکلی ایجاد نخواهد کرد، اما هنوز هم بسیار دوست دارم بهترین راه انجام این کار را بدانم. | سریعترین راه برای بدست آوردن مقادیر ویژه یک ماتریس Wishart چیست؟ |
29861 | من سعی می کنم این کد کار کند: a = 2; func[t_] := پویا[t + a]; Plot[func[t], {t, -5, 5}] ایده این است: من میخواهم پارامتر دینامیک را داشته باشم که نمودار را تغییر دهد، بدون اینکه نیازی به ارزیابی مجدد دستور 'Plot' پس از هر تغییر باشد. از پارامتر a. اما این کد هیچ طرحی را روی صفحه نمایش نمی دهد. من سعی کردم دستور ارزیابی را نیز اضافه کنم، بدون شانس. چه چیزی را از دستور Dynamic کم دارم؟ یا کجا کار اشتباهی کردم؟ از همه شما برای پاسخ ها و کمک شما متشکرم! | تابع رسم با پارامتر Dynamic |
34867 | من سعی می کنم این نمودار را رسم کنم که خطوط میدان الکتریکی و خطوط هم پتانسیل را بر اساس پیکربندی الکترود (به رنگ سیاه) دو خط موازی نشان می دهد. این همان چیزی است که من برای پیکربندی های دیگر الکترود استفاده کرده ام: gradientFieldPlot[(y^2 + (x - 7/2)^2)^(-1/2) - (y^2 + (x + 7/2) ^2)^(-1/2)، {x، -7، 7}، {y، -5، 5}، PlotPoints -> 50، ColorFunction -> BlueGreenYellow، Contours -> 15، ContourStyle -> White، Frame -> True، FrameLabel -> {x، y}، ClippingStyle -> Automatic، Axes -> True، StreamStyle -> Orange] و در حال تلاش هستم برای انجام آن به روشی مشابه، اما من نمی دانم چگونه معادلات این دو موازی محدود را بیان کنم. خطوط در `[ ]`. کسی میتونه کمک کنه؟ خیلی ممنون!!  | ترسیم: آیا کسی با دستور gradientfieldplot آشنایی دارد؟ |
20973 | من دوست دارم آن نوع استوانه ای با لبه های بریده بریده داشته باشم (از جمله حلقه داخلی زیر):  من آن را امتحان کردم : opt = {Mesh -> None, PlotStyle -> {Lighter@Black, Opacity[0.3]}}; نمایش[{ ParametricPlot3D[{r Cos@th,r Sin@th,#},{th, 0, 2 Pi},{r, 0.3, 0.31},Evaluate@opt] &/@ {0,2}, ParametricPlot3D [{# Cos@th,# Sin@th,z},{th, 0, 2 Pi},{z, 0, 2},Evaluate@opt] & /@ {.3, .31}} ,PlotRange -> All, Axes -> False, Boxed -> False, ViewVertical -> {1, 0, 0}] اما من نمی توانم نحوه چین دادن لبه ها را بیابید. بر اساس این پاسخ، من سعی کرده ام که: tube = ParametricPlot3D[2 {Cos[t], Sin[t], u}, {t, 0, 2 Pi}, {u, -5, 5}, Mesh - > هیچ، PlotStyle -> {Opacity[0]}]؛ لوله /. Polygon[a__] :> {EdgeForm[{Dashed}]، Mesh -> All، Polygon[a]} اما فقط مش را خط میکشد:  و belisarius تلاش کرده است که: RegionPlot3D[1 < x x + y y < 2 && -2 < z < 2، {x, -2, 2}, {y, -2, 2}, {z, -1/2, 1/2}, Mesh -> False, BoundaryStyle -> Directive[Red, Thick, Dashed], BoxRatios - > {1, 1, 1/5}, Boxed -> False, Axes -> False] که شفافیت را نشان نمی دهد:  بنابراین، **سوال من این است**: آیا می توان اولین استوانه تصویر را با لبه های بریده ساخت؟ | سیلندر شفاف فقط با لبه های بریده |
32428 | حل[{274.6 = a*Sqrt[x + h] + c, 370 = a*Sqrt[x + h + 1000] + c, 159.3 = a*Sqrt[z + h] + c, 161.5 = a*Sqrt[ z + h + 1] + c، 74.2 = a*Sqrt[1/12 + h] + c}, {a, x, h, c, z}] > Set::setraw: نمی توان به شی خام 274.6` اختصاص داد. Set::setraw: نمی توان > را به شی خام 370 اختصاص داد. Set::setraw: نمی توان به شی خام 159.3 اختصاص داد. > عمومی::stop: خروجی بیشتر Set::setraw در طول این > محاسبه متوقف می شود. حل::naqs: c+a Sqrt[h+x]&&c+a Sqrt[1000+h+x]&&c+a > Sqrt[h+z]&&c+a Sqrt[1+h+z]&&c+a Sqrt [1/12+h] یک سیستم کمی از > معادلات و نابرابری ها نیست. >> > > حل خروجی[{c + a Sqrt[h + x], c + a Sqrt[1000 + h + x], c + a Sqrt[h + > z], c + a Sqrt[1 + h + z]، c + a Sqrt[1/12 + h]}، {a، x، h، c، z}] هر کمکی بسیار قدردانی خواهد شد. من سعی کردم از دو برابر `==` استفاده کنم، اما فقط یک خروجی خالی از > > {} > به من می دهد | نمی توان یک سیستم 5 معادله همزمان ریشه مربع را حل کرد |
9040 | من سعی می کنم بفهمم چگونه می توان یک گفتگوی پیام را بدون چاپ کل دفترچه چاپ کرد. «FrontEndExecute[FrontEndToken[PrintDialog]] پنجره چاپ را نمایش می دهد (درست مانند انتخاب فایل -> print اما کل دفترچه یادداشت را چاپ می کند. من همچنین سعی کرده ام از FrontEndExecute[FrontEndToken[PrintSelectionDialog]] استفاده کنم، اما زمانی که کد اجرا می شود ناحیه انتخاب شده غیرانتخاب می شود من بخشی از مشکل را حل کرده ام زیر DialogInput[ DialogNotebook[{Column[{Plot[Sin[x], {x, 0, 6 Pi}], Row[{Button[print, DialogReturn[ FrontEndExecute[FrontEndToken[PrintDialog]]]]}] }]}]]; خروجی](http://i.stack.imgur.com/GXp1E.png) این دقیقاً همان چیزی است که من به دنبال آن هستم، اما بدون دکمه چاپ، بسیار قدردانی می شود، کریستینا | نحوه چاپ پنجره گفتگوی پیام |
51211 | من یک داده اندازه گیری نامنظم دارم. من در اینجا یک مثال کوچک می آورم. من برای آن متاسفم. > mdata = {{20.، 1.6، 0.218084}، {4.02807، 1.71068، 0.227565}، {19.، 1.6، > 0.240074}، {18.8333، 1.60667، 1.6067، 1.6067، 1.6067. 1.62، 0.406884}، {21.9127، > 1.72134، 0.427501}، {16.89، 1.61925، 0.438591}، {7.22189، 1.70931، 1.70935، 0.427501، 1.70935، 0.427 > 0. 1.62516، 0.515403}، {8.51871، 1.68045، 0.524135}، > {8.4419، 1.69226، 0.531889}، {9.6625، 1.68611، 1.68612، 0.6625، 1.68611، 4.70. 1.63774، > 0.639421}، {14.5437، 1.63975، 0.65735}، {13.5583، 1.64633، 0.700959}، > {11.9613، 1.63975، 0.66151، > {11.9613، 1.63975، 0.66151، 1.67761، 0.706502}، {12.9152، > 1.65519، 0.718618}، {12.3724، 1.66034، 0.719962}، {12.2406، 1.65519، 0.718618}، {12.2406، 1.65519، 0.718618} 1.6586، 0.734248}، {13.1918، 1.65804، 0.750541}، > {13.8071، 1.6563، 0.754093}، {13.1619، 1.66529، 1.66529، 1.66529، 31. 1.66365، > 0.764214}، {13.2852، 1.67032، 0.787843}، {14.4106، 1.6628، 0.805543}، > {22.6391، 1.6391، 1.67032، 0.787819، 1.68181، 1.7042، 0.817875}، {14.8398، > 1.66263، 0.818304}، {22.2249، 1.68764، 0.824216}، {19.9883، 1.66263، 0.818304}، {19.9883، 1.70148، 1.70148، 1.70148، 1.29} 1.66178، 0.840096}، {15.3544، 1.67243، 0.873424}، > {15.6949، 1.67557، 0.903093}}؛ ListContourPlot[mdata, Mesh -> All]  بنابراین داده ها چندان بد نیستند، اما _traingulation(?)_ مش به نظر می رسد زشت به نظر میرسد با نسبت ابعادی دادهها مشکل داشته باشد زیرا نمودار بعدی بسیار بهتر به نظر میرسد: ListContourPlot[{1, 100, 1} (# - {0, 1.6, 0}) & /@ mdata, Mesh -> All]  نقطه ضعف این ترفند این است که اکنون باید این ترفند را پیاده سازی کنم. برچسب محورهای y برای نشان دادن اعداد صحیح نادیده گرفته می شود. آیا راه حل هوشمندانه تری وجود دارد؟ ارتباط ضعیفی با هموارسازی خطوط ContourPlot دارد اما در مورد هموارسازی داده ها است. من می خواهم داده های واقعی را نشان دهم. من با هر دو _Mathematica_ 8 و 9 همین مشکل را دارم. **ویرایش** در اینجا تلاش من با استفاده از نادیده گرفتن برچسب های تیک است. rescaleParams = {1، 100، 1}; محدوده داده = {Min@#، Max@#} و /@ (Transpose[mdata][[{1, 2}]]); tickF[rescaleParam_, min_, max_] := {rescaleParam #, N@#} & /@ FindDivisions[{min, max}, 5]; ListContourPlot[rescaleParams # & /@ mdata, Mesh -> All, FrameTicks -> MapThread[ tickF, {rescaleParams[[{1, 2}]], dataRanges[[;; , 1]]، محدوده داده[[;; , 2]]}]]  همانطور که می ترسیدم بهم ریخته است. همچنین در موردی که میخواهم آن را با برخی از طرحهای دیگر با استفاده از «نمایش» ترکیب کنم، مشکلساز است. اگر این روش نادیده گرفتن را زیباتر کردید یا حداقل گرد کردن برچسب های تیک را بهبود بخشید، از آن نیز قدردانی می شود. | بهبود مثلث بندی مش ListContourPlot |
32399 | حداقل مقدار $2e^{x-2}-6x+xe^{x-2}$ را تقریبی کنید. آیا ورودی من صحیح است؟ اگه نه میشه لطفا اصلاحش کنید؟ در: MinValue[2 E^(x-2)-6 x+x E^(x-2), x] همچنین خواندم که میتوانید این پاسخ را با نوشتن برنامهای برای گرفتن مشتق برای یافتن این پاسخ پیدا کنید. اینجوری انجامش میدی؟ In[1]: f[x]= MinValue[2 E^[x-2]-6 x+x E^[x-2] سپس به شما out[1] می دهد. سپس این کار را انجام می دهید: In[2]:f'[x] سپس شما را بیرون می دهد[2]. این چیزی است که من می دانم. میشه لطفا در مورد بقیه کمکم کنید؟ من سعی می کنم خودم این را یاد بگیرم و اگر بتوانید کمک کنید بسیار خوب است. من هم تحقیق کردم و به این نتیجه رسیدم. | حداقل مقدار با دو عامل |
2969 | من موفق شدم تیک ها را از داخل به بیرون برگردانم اما کنه ها اکنون از طریق اعداد عبور می کنند. در واقع میخواهم آن را مانند تصویر ضمیمه داشته باشم (تیکهایی که خارج از طرح هستند و هیچ تیک اضافی بین اعداد وجود ندارد). کسی پیشنهادی داره؟ data={-1.2056،-(7288960271654/4985881289361)،-1.30053،-(33199059446612625/13128459048331036)، -(5130109517723890585/5148852459134416857),-1.73904,-1.164,-1.83398,-0.97505,-(15215105918776 8664247/302333262014074402254)،-(33596749386427335752225/52657796909983176600514)،-0.785963،- 0.398132،-(2414923435622638997136189344226575/3392598745831412249336953513454508)،-0.820439}; a=First[HistogramList[data]] b=Range[Max[Last[HistogramList[data]]]] Histogram[ data, BarOrigin-> Left, Axes-> False, Frame->{{True, None},{True ,هیچ }}, FrameTicks->{ {Transpose[{a,a,Table[{-0.02,0},{i,Length[a]}]}],None}, {Transpose[{b,b,Table[{-0.02,0},{ i,b}]}]، هیچ} } ]  | تیک های یک ظاهر طراحی شده در یک طرح |
33610 | من اخیراً سعی کردم از ParallelMap به جای Map استفاده کنم و در کمال تعجب متوجه شدم که ParallelMap به طور کلی کندتر از Map است، که برای من منطقی نیست. در اینجا یک مورد آزمایشی ساده وجود دارد که رفتار سیستم من را نشان میدهد (آن را روی Linux 64 Bit QuadCore i7 و در MacOS DualCore Core2Duo که هر دو Mathematica 9.0.1 را اجرا میکنند، آزمایش کردم): LaunchKernels[]; f[x_] := Sin[x] + Cos[x] + Tan[x]; آزمون = جدول[i, {i, 100000}]; نتایج زمان بندی به شرح زیر است (و سازگار هستند، هسته های اضافی قبلاً شروع شده اند): Map[f[#] &, test]; // AbsoluteTiming > {0.198230، Null} ParallelMap[f[#] &، test]; // AbsoluteTiming > {0.650516، Null} چه چیزی را اینجا از دست داده ام؟ | چرا ParallelMap بسیار کندتر از Map است؟ |
41448 | با خواندن مرتبط کردن تعاریف با نمادهای مختلف، این مورد برای من جالب بود: > شما میتوانید مقادیر بالا را راهی برای پیادهسازی جنبههای خاصی از برنامهنویسی شی گرا در نظر بگیرید. نمادی مانند 'quat' نشان دهنده نوع خاصی از > شی است. سپس مقادیر بالا برای «quat» «روشهایی» را مشخص میکند که نحوه رفتار اشیاء «quat» را تحت عملیاتهای خاص یا هنگام دریافت «پیامها» مشخص میکند. برای بازی با این ایده، من سعی کردم یک تغییر در List به نام ContiguousOrderedIntegerMap پیاده سازی کنم: مانند List، اما هر تلاشی برای _get_ شاخصی فراتر از طول آن، Null را برمی گرداند. و هر تلاشی برای _set_ شاخصی فراتر از طول آن، به طور خودکار شاخص های میانی را با «تهی» پر می کند. من شروع کردم، ClearAll[ContiguousOrderedIntegerMap، foo، bar]. SetAttributes[ContiguousOrderedIntegerMap, HoldAll]; ContiguousOrderedIntegerMap /: Part[ContiguousOrderedIntegerMap[expr_], i_] := ( If[Length@expr <i, expr = PadRight[expr, i, Null]]؛ return = expr[[i]]; expr = ContiguousOrderedInteger; بازگشت)؛ foo = {100, 200, 300}; bar = ContiguousOrderedIntegerMap@foo; Print@bar; Print@bar[[2]]; Print@bar[[5]]; (* ContiguousOrderedIntegerMap[foo] *) (* 200 *) (* تهی *) البته این اشتباه است، زیرا من به اشتباه foo را به جای bar تغییر می دهم و بازگشت بی معنی ایجاد می کنم، _i.e. _ foo = ContiguousOrderedIntegerMap[foo]; بنابراین، اولین چیزی که من در آن گیر کرده ام این است، **چگونه می توانم به _symbol_ ارسال شده به Part دسترسی پیدا کنم؟** با اسکن تمام عملگرهای موجود Mathematica، به Pattern (:) برخوردم، که به نظر دقیقاً همان چیزی است که من به آن نیاز داشتم. ، و آن را به این صورت اعمال کرد: ContiguousOrderedIntegerMap /: Part[symbol : ContiguousOrderedIntegerMap[expr_], i_] := ( Print@symbol; (* ContiguousOrderedIntegerMap[foo] *) اما صبر کنید، به جای «bar»، مقدار OwnValue «bar» را پس گرفتم. چرا؟ آه، زیرا «Part» اولین آرگومان خود را ارزیابی می کند: Attributes[Part ] (* {NHoldRest, Protected, ReadProtected} *) بنابراین، آیا راهی برای تنظیم HoldFirst پیدا کنم؟ در «Part» فقط هنگام اعمال «ContiguousOrderedIntegerMap» (اگر این امکان وجود دارد.) در عوض، آیا راه واضح تری برای انجام این کار وجود دارد، مثلاً «چگونه؟ من یک UpValue جداگانه برای «Set» تنظیم کردم، با توجه به اینکه تلاش برای «TagSet» «Part[Set[...]]» فشار می آورد ContiguousOrderedIntegerMap یک سطح خیلی عمیق است؟_. با این حال، فعلاً سؤالم را در اینجا به پایان میبرم، زیرا در آنجا گیر کردهام، و احتمالاً با دریافت کمک و پیشرفت، باید این سؤال را چند بار ویرایش کنم. | آزمایش با TagSetDelayed شامل قسمت |
26787 | این سوال در خلال تحلیل من از مشکل زیر مطرح شد: پر کردن شکاف ها. (کد استفاده شده در اینجا کار سایمون وودز است.) به نظر می رسد FoldList با ParallelMap همکاری نمی کند و من آن را درک نمی کنم: f[_, y_] := y f[x_, .] := x fill[ data_] := Transpose[FoldList[f, First[#], Rest[#]] & /@ Transpose[data]] fillP[data_] := Transpose[ ParallelMap[ FoldList[f, First[#], Rest[#]] &, Transpose[data]] ] data = Table[RandomChoice[{1, .}], {10^ 6}، {4}]~Prepend~(Range@4); زمان بندی به شرح زیر است: fill@data; // زمان بندی // اول (* -> 3.868825 *) fillP@data; // زمان بندی // اول (* -> 4.056026 *) | چرا ParallelMap عملکرد FoldList را بهبود نمی بخشد؟ |
20899 | من نسبتاً تازه وارد _Mathematica_ هستم. من در حال بررسی تعدادی کتاب هستم. من به استفاده از «SetDelayed» نگاه کردهام و میخواهم تأیید کنم که درک من درست است. من یک تابع را به صورت زیر تعریف می کنم. f[x_]:= f[x] = x; وقتی ?f را ارزیابی می کنم، می توانم یک قانون برای این تابع ببینم. اکنون هر بار که f را ارزیابی می کنم، می بینم که قانون دیگری برای f ایجاد شده است. بنابراین با اعلام تابع به صورت بالا، اطمینان حاصل می کنم که برای هر مقدار داده شده از `x` تابع فقط یک بار ارزیابی می شود. فرض کنید من توابع «f» و «g» را به صورت زیر اعلام کرده بودم. f[x_] := f[x] = Sin[x] + Cos[x]; g[x_] := Sin[x] + Cos[x]; آیا من درست می گویم که برای هر «x» معین، «f» فقط یک بار ارزیابی می شود؟ یعنی برای مقدار معین «x»، «Sin[x]» و «Cos[x]» فقط یک بار فراخوانی خواهند شد. در حالی که در مورد g، هر بار که g فراخوانی می شود، _Mathematica_ هم Sin[x] و هم Cos[x] را ارزیابی می کند؟ آیا استفاده از «ردیابی» این موضوع را تأیید میکند؟ | SetDelayed و اجتناب از فراخوانی عملکرد از طریق یادداشت |
10002 | من از یک حلقه «For» برای چاپ پنج «فیلد ورودی» استفاده می کنم. حلقه مقادیر خود را از متغیر tx می گیرد. من می خواهم مقادیر را به صورت پویا با 10 مقایسه کنم و نتیجه را چاپ کنم. اما، مقایسه در حال خارج شدن از چرخه است، چرا؟ tx = {4، 1، 6، 7، 8}؛ Reap[For[i = 1, i <= 5, i++, Sow[ {InputField[tx[[i]]],Dynamic[If[(tx[[i]] < 10)، درست، اشتباه ]]}]]] | چگونه مقادیر InputField را در حلقه For به صورت پویا مقایسه کنیم |
24927 | ابتدا ContourPlot3D[{ (1 - p1) (1 - p2)^3 == p1 p2^3, p1 p2^6 (c p1 + (1 - c) p2)^3 ((1 - c) p1 + دارم c p2)^2 == (1 - p1) (1 -p2)^6 (1 - c p1 - (1 - c) p2)^3 (1 - (1 - c) p1 - c p2)^2 }, {p1, 0.2, 0}, {p2, 1, 0.5}, {c, 0, 1}, Lighting -> ({Directional, White, #} & /@ Tuples[{- 1، 1}، 3])، مش -> هیچ، نسبت جعبه -> {2، 2، 1}، ContourStyle -> {زرد، Directive[Red, Opacity[0.5]]}، BaseStyle -> {FontWeight -> Bold, FontSize -> 20}] که به من نشان می دهد (لطفاً به برچسب ها اهمیت ندهید)  من می خواهم _Mathematica_ منطقه بین صفحه زرد و قرمز شفاف را رسم کند. صفحه، بنابراین من از «RegionPlot3D» با همان مجموعه معادلات استفاده می کنم. RegionPlot3D[(1 - p1) (1 - p2)^3 > p1 p2^3 && p1 p2^6 (c p1 + (1 - c) p2)^3 (c p2 + (1 - c) p1)^2 > (1 - p1) (1 - p2)^6 (1 - (c p1 + (1 - c) p2))^3 (1 - (c p2 + (1 - c) p1))^2، {p1، 0، 0.2}، {p2، 0.5، 1}، {c، 0، 1}، Mesh -> None، FaceGrids -> All، ViewPoint -> Front،PlotPoints->100] که موارد زیر را به من می دهد:  انتظار می رود 'RegionPlot3D' یک حجم متصل به هم می دهد اما در عوض چندین مصنوع میله مانند وجود دارد. چگونه می توان با آن مجموعه معادلات یک نمودار منطقه ای خوب به دست آورد؟ (افزایش نقاط طرح به 200 ممکن است کارساز باشد، اما خیلی طول می کشد...) | در RegionPlot3D و ContourPlot3D |
43881 | من gt = نمودار[{A <-> B، B <-> C، A <-> C، C <-> D}، VertexLabels - > Name] gt = SetProperty[{gt, B}, VertexWeight -> 3]; بررسی می کنم که ملک تنظیم شده باشد. PropertyValue[{gt, B}, VertexWeight] > > 3 > بعد gt = SetProperty[{gt, A}, VertexWeight -> 4] را ارزیابی میکنم. و PropertyValue[{gt, A}, VertexWeight] > > 4 > را علامت بزنید تا تأیید کنم که راس 'B' همچنان وزنی را دارد که تنظیم کردم PropertyValue[{gt, B}, VertexWeight] > > 1 ( * باید 3 باشد *) > نظری دارید که من چه کار اشتباهی انجام می دهم؟ | چگونه می توانم VertexWeights را در یک نمودار تغییر دهم؟ |
47842 | تکرار ctrl-.، یا UpArrow، Shift-DownArrow (در مک)، یا گرفتن ماوس برای انتخاب براکت هر بار که می خواهید سبک سلول را تغییر دهید، کمی خسته کننده است. از آنجایی که دستورات سبک در انتخابهای خالی حتی ثبت نمیشوند مگر اینکه چیزی زیر را تایپ کنید، آیا شما کارشناسان Front End میدانید که آیا قلاب، ترفند، گزینه، میانبر یا پیکربندی برای تأثیرگذاری بر برنامه سبک وجود دارد؟ مانند این: اگر یک انتخاب غیر خالی وجود دارد، مانند همیشه انجام دهید. اگر انتخاب خالی است، سبک سلول را تغییر دهید. | چگونه بهطور پیشفرض استایل را بهجای انتخاب در سلول اعمال کنیم؟ |
29863 | من یک عبارت بسیار طولانی دارم مانند «a + b x/y + f + c y/x + d (x z)/y + ...» که در آن «a، b، c، f ...» ضرایب و «x» هستند، y,z,...` متغیرهایی هستند. من باید عبارات بدون متغیرهایی را انتخاب کنم که عبارتند از 'a , f' در اینجا چگونه می توانم این کار را انجام دهم؟ یا حتی جمع آوری شرایط سفارش صفر مفید خواهد بود. | عبارت مرتبه صفر در یک بیان |
42860 | طبق مستندات، چهار نوع مختلف مدیریت حافظه هنگام عبور از MTensor با LibraryLink وجود دارد: خودکار، Constant، Manual و Shared. درک خودکار و دستی آسان است، زیرا در هر دوی آنها، MTensor کپی شده و به عملکرد کتابخانه منتقل می شود. تفاوت بین آنها در این است که آیا تانسور به طور خودکار تمیز می شود یا خیر. Constant و Shared یک مرجع از MTensor را به تابع کتابخانه منتقل می کنند و Constant به تابع کتابخانه قول می دهد که MTensor را تغییر ندهد. فهمیدم که درک «اشتراکگذاریشده» برای من دشوار است. آیا عبور Shared به معنای آن متغیر در Mathematica و تابع کتابخانه من به همان بافر داده در حافظه است؟ و اگر از یک طرف تغییر کنم، تغییرات از طرف دیگر شفاف خواهد بود؟ این مثال را از سند در نظر بگیرید: loadFun = LibraryFunctionLoad[demo_shared, loadArray, {{Real, _, Shared}}, Integer]; unloadFun = LibraryFunctionLoad[demo_shared, unloadArray, {}, Integer]; getFunVector = LibraryFunctionLoad[demo_shared, getElementVector, {Integer}, Real]; اگر تابع کتابخانه را با یک آرایه آرایه بارگذاری کنیم = Range[1., 20]; loadFun[ آرایه] و تغییر آرایه در آرایه جانبی Mathematica[[1]] = 2.; getFunVector[ 1] (* 1. *) چرا داده های سمت کتابخانه تغییر نکرده اند؟ همچنین در مستندات میگوید پس از بارگیری تماس، که MTensor را رد میکند، آرایه دیگر قابل استفاده نیست، unloadFun[ ] (* 0 *) getFunVector[1] (* 1. *) آرایه[[1]] (* 2) *) اما چرا هنوز می توانم از آن استفاده کنم؟ انکار چه می کند؟ | چگونه عبور مشترک MTensor را در LibraryLink درک کنیم؟ |
42168 | سوال من در مورد یافتن یک شی در قسمت خاصی از یک تصویر است. به عنوان مثال، من از این تصویر استفاده می کنم: همانطور که می بینید، دو نفر را خواهید دید که در زمین راه می روند. من فقط میخواهم نفر دوم را در سایت سمت راست خط مرکزی پیدا کنم اگر از اسکریپت زیر استفاده کنم، Mathematica هر دو را پیدا میکند. نمایش[Image[picture1, ImageSize -> 600], Graphics[{Red, Table[Inset[ToString[i], PixelValuePositions[foto17, {0.07, 0.09, 0.1}, 0.05][[i]]]، {i , 1, طول [ PixelValuePositions[foto17, {0.07, 0.09، 0.1}، 0.05]]}]}]]؛ آیا راهی برای انتخاب قسمت خاصی از تصویر وجود دارد؟ به عنوان مثال، چیزی شبیه به این:  | پردازش تصویر، پوشش |
21447 | در اینجا من یک سیستم ساده قابل حل با NDSolve دارم. من نمی دانم چرا ParametricPlot3D مسیر حرکت را در فضا نشان نمی دهد. من راه حل هایی برای x[t]، y[t] و z[t] ss = NDSolve[{x''[t] == -1^2*((1 + 1) x[t])/ Abs[ دارم (x[t]^2 + y[t]^2 + z[t]^2)]^(3/2)، y''[t] == -1^2*((1 + 1) y[t])/Abs[(x[t]^2 + y[t]^2 + z[t]^2)]^(3/2)، z''[t] == -1^2 *((1 + 1) z[t])/ Abs[(x[t]^2 + y[t]^2 + z[t]^2)]^(3/2)، x'[0] == 0، y'[0] == 0، z'[0] == 0، x[0] == 1، y[0] == 10، z[0] == 1}، {x، y، z}، {t، 0، 1.2 }]؛ ParametricPlot3D[{Evaluate[x[t] /. ss]، ارزیابی[y[t] /. ss]، ارزیابی[z[t] /. ss]}، {t، 0، 1.2}] Plot[Evaluate[x[t] /. ss]، {t، 0، 1.2}، PlotRange -> All] Plot[Evaluate[y[t] /. ss]، {t، 0، 1.2}، PlotRange -> All] Plot[Evaluate[z[t] /. ss]، {t، 0، 1.2}، PlotRange -> همه] | ParametricPlot3D ظاهر نمی شود |
48485 | فرض کنید من یک طرح سه بعدی در _Mathematica_ ایجاد کردم. جهت گیری آن طوری نیست که من می خواهم، بنابراین به صورت دستی آن را (در سلول خروجی) به نمای دلخواه می چرخانم. (من سعی کردم با برخی از گزینه های نمایش در کد بازی کنم، اما منصرف شدم -- اعتراف می کنم که تخیل فضایی من واقعا بد است.) این سؤال پیش می آید: چگونه می توانم گزینه ها را در نمودار تنظیم شده دستی پیدا کنم تا بتوانم آن را بازتولید کنم. با کد _Mathematica_؟ | گزینه های دیدگاه برای طرح سه بعدی |
26784 | من از «Hue» برای رنگآمیزی «ArrayPlot» استفاده میکنم: Needs[PlotLegends] GraphicsRow[{ ArrayPlot[gridmatrixpair، Mesh -> False، ColorFunction -> (که[2.0 <#[[1]] < 4.9 && 3*10 ^8 > #[[2]] > 1*10^6، رنگ[(#[[2]] - 1*10^6)*3.344*10^-9]، True، White ] &)، ColorFunctionScaling -> False، Aspect Ratio -> 2/7، FrameLabel -> {y, x} ]، Graphics[ Legend[ColorData[ Rainbow][1 - #1] &، 10، 10^6، 10^8، LegendShadow -> هیچ، LegendLabel -> Power (a.u.)]] }]  اما همانطور که رنگ ها را در `ArrayPlot می بینید برای افسانه روشن تر از رنگ های رنگین کمان است. من شیء «ColorData» دیگری با رنگهای روشنتر پیدا نکردم. چه کاری می توانم انجام دهم، مقیاس برای نوت بوک های مختلف در حال تغییر است، بنابراین طیف مقیاس باید بخشی از شی «Legend» باشد. | طیف Legend مانند Hue با رنگ های روشن برای طرح |
33382 | آیا راهی برای رسم سطح چهار گوش در _Mathematica_ وجود دارد که عبارت دوخطی (نه دو مثلث) را نشان دهد؟ چند ضلعی چهار گوش با عبارت $$\phi = \sum_i^4 N_i U_i$$ به دست میآید که در آن $N_i$ توابع شکل لاگرانژی هستند (از تحلیل اجزای محدود)، و $U_i$ درجههای آزادی هستند. توابع شکل با N1[xi_, eta_] داده می شوند := (1 - eta) (1 - xi)/4; N2[xi_, eta_] := (1 + eta) (1 - xi)/4; N3[xi_, eta_] := (1 + eta) (1 + xi)/4; N4[xi_, eta_] := (1 - eta) (1 + xi)/4; بنابراین یک اصطلاح دوخطی «xi*eta» وجود دارد که انحنای عنصر را می دهد. | ترسیم یک سطح چهار گوش |
1072 | یادداشت کردن تکنیکی برای بهبود عملکرد با به خاطر سپردن یک تابع آرگومان های قبلی خود است. به عنوان مثال، f[x_]:=f[x]=mySlowFunction[x] در اولین ارزیابی خود برای یک «x» معین کند خواهد بود، اما در تماسهای بعدی برای آن «x» بسیار سریعتر خواهد بود، در حالی که تماسهای مکرر به mySlowFunction[x] همیشه کند خواهد بود. مورد من این است که میخواهم فضای پارامتر را گسسته کنم تا عملکرد را به بهای دقت افزایش دهم. هر مقدار «واقعی» «x» باید فقط با مقدار گرد شده ارزیابی شود، که خود باید به حافظه سپرده شود. این نمونه های اسباب بازی را مقایسه کنید: Clear[f]; f[x_] := f[x] = مجموع[جدول[x، {100000}]] پاک[g]; g[x_Real] := g[Round[x]]; g[x_Integer] := g[x] = مجموع [جدول[x, {100000}]] زمانبندی[f[0]][[1]] (* 0.002007 *) زمانبندی[f[0.1]][[1] ] (* 0.001523 *) زمان بندی[g[0]][[1]] (* 0.002059 *) زمانبندی[g[0.1]][[1]] (* 0.000013 *) دومین تماس با «g[x]» بسیار سریعتر از تماس اول است، حتی اگر ورودی واقعی («0.1») خودش ذخیره نشده باشد. . تماس دوم دقیق تر است و من می توانم با آن زندگی کنم. اما من میخواهم به دقت دلخواه «گرد[]» شود. برای مثال، میتوانم g[x_Real] := g[Round[x,0.01]] را امتحان کنم. الگوی «g[x_Integer]» تعریف دوم در این مورد ناموفق خواهد بود. من ساده h[x_Real] := h[Round[x,0.01]] = مجموع[Table[x, {100000}]] را امتحان کردم که جلوه مورد نظر را ایجاد نمی کند. چگونه میتوان ورودیهای یک تابع را به خاطر سپرد، به طوری که فراخوانیهای بعدی تابع در مقادیر نزدیک به ورودیهای ذخیرهسازی شده (گرد) با فراخوانیهای آن ورودیهای حافظهگذاریشده جایگزین شوند؟ برای افراد کنجکاو، من ذرات را تحت تأثیر یک نیرو ردیابی می کنم. این نیرو را می توان با دقت بالا در مکان های دلخواه محاسبه کرد، اما این کار کند است. من میخواهم نیرو را در مکانهای مجزا ذخیره کنم، به طوری که ذرات در فاصلهای از مقدار محاسبهشده قبلی از مقدار ذخیره شده استفاده کنند. | به خاطر سپردن ورودی های گرد |
38692 | گاهی اوقات به دانشآموزان من به عنوان بخشی از یک تکلیف، دفترچههای Mathematica داده میشود و از آنها خواسته میشود که برخی از نمایشهای موجود در فایل nb را مرور کنند. خیلی اوقات شکایت میکنم که «نمودارها نشان داده نمیشوند» یا «تمام چیزی که میبینم خطوط کد است». مشکل معمولاً این است که آنها دینامیک را در آن نوت بوک خاص فعال نکرده اند. کاری که من میخواهم انجام دهم این است که یک فلش در نوت بوک وجود داشته باشد که مستقیماً به دکمه «فعال کردن دینامیک» اشاره میکند که نشان میدهد چه زمانی یک نوت بوک باز میشود. سپس، پس از کلیک بر روی دکمه، پیکان ناپدید می شود. من می دانم چگونه فلش بکشم، اما کاری که نمی دانم چگونه انجام دهم این است: 1. آن فلش را به گوشه پنجره نوت بوک، جایی که دکمه قرار دارد، نشان دهید. 2. با کلیک روی دکمه، آن فلش ناپدید شود. هر گونه کمک یا اشاره در این مورد صمیمانه قدردانی می شود! | رسم فلشی که به دکمه «فعال کردن دینامیک» اشاره دارد |
54871 | با الهام از این سوال قبلی: Findfit تناسب خوبی را ارائه نمی دهد. تغییر مقادیر شروع، نتایج را تغییر نخواهد داد. مجموعه داده با ارزش پیچیده زیر را در نظر بگیرید. f[t_] := b + a/(c + t) داده = جدول[f[t] /. {a -> -1 - I, b -> 1 + I, c -> -5 + 2 I}, {t, 1, 10}] + 0.1 Random Complex[{-1 - I, 1 + I}, 10 ]؛ plot = ListPlot[Through@{Re, Im}@data]  Mathematica در نصب مدل خطی روی آن مشکلی ندارد، و با موفقیت مقادیر پیچیده ای را برای پارامترهای برازش پیدا می کند. g[t_] := u + v t; lfit = FindFit[داده، g[t]، {u، v}، t] (* {u -> 1.06445 + 1.59084 I, v -> -0.0604794 - 0.0647658 I} *) نمایش[Plot، Plot[Evaluate@Through @{Re، Im}@(g[t] /. lfit)، {t، 1, 10}]]  به همین ترتیب اگر $c$ ثابت نگه داشته شود، مشکلی در تطبیق مدل غیرخطی اصلی روی آن وجود ندارد. fit = FindFit[داده، f[t] /. c -> -5 + 2 I, {a, b}, t] (* {a -> -1.00813 - 0.888072 I, b -> 0.960261 + 1.01034 I} *) Show[plot, Plot[Evaluate@Through@{ Re، Im}@(f[t] /. c -> -5 + 2 I /. fit)، {t، 1, 10}]]  اما متغیر $c$ را بسازید و ناگهان دیگر نمی تواند با اعداد مختلط برخورد کند. FindFit[data, f[t], {a, b, c}, t] > FindFit::nrlnum: مقدار تابع {0.318749 -1.36562 I,0.294047 -1.31665 > I,0.306199 -1.5257 -1.5257 I,0.318 -0.339. I,<3>>,0.59458 -1.00036 I,0.343269 > -0.994435 I,0.400584 -0.92625 I} فهرستی از اعداد واقعی با ابعاد {10} در {a,b,c} = {1., نیست. 1.،1.}. چه چیزی می دهد؟ | آیا FindFit از اعداد مختلط پشتیبانی می کند یا نه؟ |
54970 | من داشتم نسخه 10 را آزمایش می کردم تا ببینم آیا باگ «ImagePadding» که در اینجا توضیح داده شده است برطرف شده است و با مشکل مهمی روبرو شده است. نمودار (کد از سوال مرتبط) برای ارائه برای همیشه طول کشید. «AbsoluteTiming» که در اطراف کد پیچیده شده بود مدام به من می گفت زمان ~ 0.3 ثانیه است. با این حال، براکت سلولی برای سالها فعال باقی ماند - کمی بعد از یک دقیقه، براکت سلولی غیرفعال شد و نمودار در خروجی نمایش داده شد (من از کرونومتر استفاده کردم زیرا توابع زمانبندی داخلی تاخیر دنیای واقعی را ثبت نمیکردند) :  پس از آزمایش به نظر می رسد که مشکل از `ChartElementFunction -> ChartElementDataFunction[ProfileSector3D، Profile -> 4]` PieChart3D[{data[[All, 2]]}، ChartElementFunction -> ChartElementDataFunction[ProfileSector3D، Profile], St.4] > 54، ImageSize -> 400، ImagePadding -> همه، LabelingFunction -> labeler[data[[All, 1]]]، PerformanceGoal -> Speed، PlotRange -> All، SectorOrigin -> {Pi، 0}، SectorSpacing -> 0.2] تست بیشتر نشان داد که این مشکل **فقط** زمانی رخ می دهد که هر دو ChartElementFunction و «SectorOrigin» بهعنوان گزینههایی وجود دارد که در تصویر زیر میبینید:  اما نمونههای موجود در اسناد «ChartElementFunction» خوب ارائه شد -- اما اینها 'SectorOrigin -> {Automatic, 1}' دارند. بنابراین به نظر می رسد که این اولین موقعیت در لیست «SectorOrigin» است که مقصر است (اما تنها زمانی که با این «ChartElementFunction» ترکیب شود ... من انواع دیگر «ChartElementFunction» را ... هنوز آزمایش نکرده ام). من V10.0.0.5098698 را روی OS X 10.9.4 اجرا می کنم به نظر می رسد دیگران هیچ مشکلی در Mac و Windows ندارند . نظارت بیشتر نشان می دهد که بار CPU به طور چشمگیری افزایش می یابد زیرا قسمت جلویی شروع به خراب شدن می کند:    موارد فوق پس از راه اندازی مجدد بود. زمان سپری شده CPU (~ 1 دقیقه) نشان دهنده مدت زمانی است که خروجی ارائه شده است. وقتی V10 را میبندم و همان کد را در V9 اجرا میکنم، خروجی آنی است. **همچنین حتی زمانی که نمودار رندر می شود، این پایان مشکل نیست. به محض اینکه مکان نما روی نمودار رندر شده قرار می گیرد، قسمت جلویی دوباره مسدود می شود -- میزان استفاده از CPU به 100% می رسد.** هیچ چیزی در کد جعبه زیرین وجود ندارد که نشان دهد مشکل ممکن است چیست. با مقایسه V9 با V10 متوجه شدم که «EdgeForm[GrayLevel[0.5]]» در خروجی V9 با «EdgeForm[{GrayLevel[0],Opacity[0.1]}]» در خروجی V10 جایگزین شده است، اما این جایگزینی در هر دو خروجی رخ میدهد. نسخه کار در 10 (نمونه اول زیر) و نسخه انجماد. بنابراین به نظر نمی رسد که این موضوع باشد. برخی از ورودی های آزمایشی: این باید درست کار کند: PieChart3D[{1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14}, ChartElementFunction -> ChartElementDataFunction[ProfileSector3D, پروفایل -> 4]، SectorOrigin -> {Automatic, 0}] رندر این مثال بعدی باید یک دقیقه (به معنای واقعی کلمه) طول بکشد (WARNING. کار خود را ذخیره کنید. اگر این را ارزیابی کنید > 2 برابر ممکن است قسمت جلویی شلوار خود را کثیف کند و خراب شود): PieChart3D[{1, 2, 3، 4، 5، 6، 7، 8، 9، 10، 11، 12، 13، 14}، ChartElementFunction -> ChartElementDataFunction[ProfileSector3D، Profile -> 4]، SectorOrigin -> {Pi، 0}] **به روز رسانی** سابولکس یک دفترچه برای من فرستاد که در آن نمودار دایره ای را ارائه کرده بود. نوتبوک فوراً باز شد، اما به محض اینکه ماوس را روی نمودار دایرهای قرار دادم، قسمت جلویی خودش خراب شد. | مشکل PieChart3D در نسخه 10. آیا مخصوص مک است؟ |
33110 | من با رفتار عجیب و غریب Tooltip در ListPlot و ListLogPlot مواجه شدم. کد زیر را در نظر بگیرید: data={{{1, 0.755384}, {21, 0.73102}, {41, 0.425711}, {61, 0.344925}, {81,0.298442}, {101, 0.15102}, {101, 0.15262}, {101, 0.15262} ، {141، 0.0648073}، {161، 0.04575}، {181، 0.0355283}، {201، 0.0350886}، {221، 0.0697085}، {241، 0.12517}، {241، 0.12517}، {241، 0.12517}، 0.12517} {281، 0.0730912}، {301، 0.0833903}}، {{1، 0.244886}، {21، 0.268764}، {41، 0.574521}، {61، 0.6550912}، {61، 0.6550912}، {61، 0.6551،1، {0}، 0.847269}، {121، 0.903783}، {141، 0.935137}، {161، 0.95431}، {181، 0.964333}، {201، 0.964333}، {201، 0.964812}، {221، 229، {221، 209. 0.874787}، {261، 0.855361}، {281، 0.926909}، {301، 0.916631}}}؛ ListPlot[ MapIndexed[Tooltip[#1, {A, B[[First[#2]]]] &, data], Joined -> True, PlotRange -> All] ![شرح تصویر را اینجا وارد کنید] (http://i.stack.imgur.com/C15Nt.jpg) و ListLogPlot[ MapIndexed[Tooltip[#1, {A, B}[[First[#2]]]] &, data], Joined -> True, PlotRange -> All]  با کمال تعجب، «نکات ابزار» در طرح اول گم می شود اما در «LogListPlot» ظاهر می شود. آیا کسی میداند چرا و چگونه میتوان «تولیت» را در «ListPlot» دوباره کشف کرد؟ **ویرایش 1:** برای توضیح کمی در مورد عجیب بودن مسئله. «نکات ابزار» در «ListPlot» برای مجموعه دادههای مختلف کار میکند. برای مثال موارد زیر «نکات ابزار» را کامل نشان می دهد: data2={{{1, 0.999287}, {21, 0.760537}, {41, Missing[]}, {61, Missing[]}, {81, Missing[]} , {101, Missing[]}, {121, Missing[]}, {141, Missing[]}, {161, گمشده[]}، {181، گمشده[]}، {201، گمشده[]}، {221، گمشده[]}، {241، گمشده[]}، {261، گمشده[]}، {281، گمشده[ ]}، {301، گمشده[]}}، {{1، 0.000595082}، {21، 0.172139}، {41, 0.32012}, {61,0.229145}, {81, 0.180066}, {101, 0.0638401}, {121, Missing[]}, {141, Missing[]}, {161, Missing[]}, {11 ، گم شده[]}، {201، گم شده[]}، {221، گمشده[]}، {241، گمشده[]}، {261، گمشده[]}، {281، 0.0069369}، {301، گمشده[]}}، {{1، گمشده[]}، {21 , Missing[]}, {41, 0.550466}, {61,0.683027}, {81, 0.744493}، {101، 0.863833}، {121، 0.878976}، {141،0.875153}، {161، 0.865458}، {181، 0.858256}، {201، 201، 0.858256}، {201، 0.858256}، {121، 0.878976}. 0.904684}، {241، 0.949275}، {261، 0.969743}، {281،0.978723}، {301، 0.820449}}، {{1، گم شده[]}، {21، گم شده[]}، {4 ]}، {61، گم شده[]}، {81، گمشده[]}، {101، گمشده[]}، {121، 0.0768691}، {141، 0.0943452}، {161، 0.111187}، {181، 0.123562}، {201، 0.123562}، {201، 0.0768691}، {201، 0.09، 0.1 }، {241، 0.0385046}، {261، 0.0163843}، {281، گمشده[]}، {301، گمشده[]}}، {{1، گمشده[]}، {21، گمشده[]}، {41، گمشده []}، {61، گمشده[]}، {81، گمشده[]}، {101، گمشده[]}، {121، گمشده[]}، {141، گمشده[]}، {161، گمشده[]}، {181، گمشده[]}، {201، گمشده[]}، {221، گمشده[]}، {241 , گم شده[]}، {261، گم شده[]}، {281، گم شده[]}، {301، گم شده[]}}، {{1, گمشده[]}، {21، گمشده[]}، {41، گمشده[]}، {61، گمشده[]}، {81، گمشده[]}، {101، گمشده[]}، {121، گمشده[ ]}، {141، گمشده[]}، {161، گمشده[]}، {181، گمشده[]}، {201، گمشده[]}، {221، گمشده[]}، {241، گمشده[]}، {261، گمشده[]}، {281، گمشده[]}، {301، 0.128235}}}؛ ListPlot[ MapIndexed[Tooltip[#1، {A، B، C، D، E، F[[First[#2]]]] &، data]، پیوست -> True, PlotRange -> همه]  | نکته ابزار گم شده و پیدا شده در ListPlots |
24320 | من سعی میکنم یک عملیات Tally/binning را که باید چندین بار اجرا کنم، تسریع کنم. من لیست های زیادی از 1 تا 10 عدد از محدوده [1،5] دارم و می خواهم تعداد هر عدد را محاسبه کنم و آن را در یک لیست خروجی بگیرم. randomdata = RandomInteger[{1, 5}, #] & /@ RandomInteger[{1, 10}, 100000]; در اینجا پیادهسازی کامپایل نشده اولیه من با استفاده از «SparseArray» f = Normal@SparseArray[Rule @@@ (Tally@#)، 5] و این کار میکند، در اینجا یک نمونه است: f{5، 4، 4، 3، 5، 2 , 4, 2, 5, 2} خروجی: {0, 3, 1, 3, 3} من سعی میکنم با پیادهسازی کامپایل شده سرعت این کار را افزایش دهم. fC = Compile[{{totally, _Integer, 1}}, Module[{tally = Tally[totally], table = Table[0, {i, 5}]}, table[[tally[[All, 1]]] ] = شمارش[[همه، 2]]; جدول]، CompilationTarget -> C، RuntimeOptions -> Speed، RuntimeAttributes -> {Listable}، Parallelization -> True] این روی نمونه fC کار می کند[{5, 4, 4, 3, 5, 2,4 , 2, 5, 2}] خروجی: {0, 3, 1, 3, 3} اما اگر این کار را انجام دهم 'f[randomdata]' هسته بدون پیام خطا از کار می افتد و من نمی توانم بفهمم چه مشکلی رخ داده است. متناوباً، اگر طول همه ورودیها یکسان باشد: randomdata = RandomInteger[{1, 5}, {100000, 5}]; fC[randomdata] این کار میکند... به نظر میرسد که مشکل به فهرست آرگومانهای متعدد برمیگردد که هر کدام طول متفاوتی دارند. مثال سادهتری را ببینید totalC = Compile[{{list, _Integer, 1}}, Total[list], CompilationTarget -> C, RuntimeOptions -> Speed, RuntimeAttributes -> {Listable}, Parallelization -> True] کار می کند: `totalC /@ randomdata;` این خراب می شود: `totalC[randomdata];` | تابع کامپایل شده، هسته را در هنگام فهرست کردن آرگومان های با طول های مختلف، خراب می کند |
58734 | من دنباله ای دارم که با فرمول صریح برای n-امین عبارت داده شده است: seq[n_] := FullSimplify[LerchPhi[1/2, 2, -n] - 2^(-2-n) (π^2 - 6 Log [2]^2)/3]؛ آرایه[sq, 10] (* {1, 3/4, 35/72, 11/36, 347/1800, 149/1200, 9701/117600, 209/3675, 8093/198450, I 603501 سعی می کنم یک رابطه عود پیدا کنم برای این دنباله (مثلاً به شکلی از شی «DifferenceRoot»). فراخوانی «DifferenceRootReduce» نتیجه دلخواه را ایجاد نمی کند: DifferenceRootReduce[LerchPhi[1/2, 2, -n] - 2^(-2-n) (π^2 - 6 Log[2]^2)/3 , n] (* LerchPhi[1/2, 2, -n] - 2^(-2-n) (π^2 - 6 Log[2]^2)/3 *) آیا راه های دیگری برای یافتن رابطه بازگشتی برای یک دنباله وجود دارد؟ | چگونه یک رابطه بازگشتی برای یک دنباله پیدا کنیم؟ |
50918 | من سعی می کنم تابع(های) سری فویر را برای موج مربعی با چرخه کاری غیر از 50% یعنی موج مستطیلی کار کنم. SquareWave[t_, period_, duty_] := UnitBox[Mod[t/period, 1.]/(2. Duty)] xx[t_] := SquareWave[t, 10, 0.8] Plot[xx[t], { t، -10، 10}، پسزمینه -> خاکستری] curvexx = FourierTrigSeries[xx[t]، t، 10]؛ نمودار[curvexx, {t, -10, 10}، پسزمینه -> خاکستری] این کد من است، موج مربعی را راهاندازی کنید، با رسم بررسی کنید (تا اینجا خوب است)، سری فویر بگیرید، با ترسیم بررسی کنید و اشتباه است، اما چرا کجا کردم اشتباه کنم؟ | سری فوریه برای موج مستطیلی نادرست است، چرا؟ |
14583 | با توجه به یک «گراف» با طرحبندی خودکار محاسبهشده (یعنی به طور صریح «Coordinates Vertex» داده نشده، اما با استفاده از روش «GraphLayout»)، چگونه میتوانیم مختصات راسها را استخراج کنیم؟ در[]:= g = RandomGraph[{10, 20}، GraphLayout -> SpringEmbedding] خارج[]= << تصویر نمودار >> In[]:= PropertyValue[g, VertexCoordinates] Out[]= خودکار ( * <-- من می خواهم لیست مختصات را در اینجا داشته باشم *) با استفاده از نمایش می توان نمودار را به یک شی گرافیکی تبدیل کرد. و مختصات را از آنجا استخراج کنید. آیا راهی کمتر هک، مستقیم/مستحکم تر وجود دارد؟ | استخراج مختصات راس از یک گراف به طور خودکار |
40715 | تصور کنید سه عدد «a»، «b» و «c» دارید، و با استفاده از «Manipulate» میخواهید آنها را به روش زیر ترکیب کنید: «x a + x2 b + (1-x-x2) c». در اینجا، «x»، «x2» و «x3 = 1-x-x2» همه باید بین «0» و «1» باشند. این به این معنی است که «x»، «x2» و «x3» یک سیمپلکس دو بعدی را تشکیل میدهند. در یک فضای سه بعدی آیا کسی ایده خوبی در مورد نحوه ایجاد یک کنترلر ساده (مثلثی) دارد که به من اجازه می دهد «x» و «x2» را جابجا کنم، به طوری که «x3» همیشه بین «0» و «1» باشد. امیدوارم این حداقل برای افرادی که می دانند سیمپلکس چیست روشن باشد. راه حل ممکن است «Slider2D» با محدودیت باشد. با تشکر | کنترل کننده دستکاری - Simplex |
24065 | من میخواهم فهرستی از متغیرهای خالص را به یک تابع ارسال کنم که ترتیب متغیرها در آن مهم است. برای مثال، اگر من یک palindrom میخواهم، تابع من ممکن است این باشد: func[{#1,#2,#2,#1}&] میخواهم بتوانم این را به تعداد دلخواه متغیر تعمیم دهم: func[{# 1,...,#n,...,#1}&] بنابراین چیزی که من می خواهم یک راه ساده برای نوشتن یک تابع g[n] است که func را با n متغیر فراخوانی می کند. چگونه می توان به این امر دست یافت؟ من سعی کردم لیست {#1,...,#n,...,#1}& را با یک جدول ایجاد کنم، اما به نظر می رسد Mathematica علامت علامت را به درستی تفسیر نمی کند. | ایجاد لیستی از متغیرهای خالص |
3528 | در زیر _More Information_ در صفحه راهنمای «ViewMatrix»، ورودی زیر یافت میشود > با تنظیم «ViewMatrix->Automatic»، فرمهای صریح برای ماتریس «m» > را میتوان با استفاده از «AbsoluteOptions[g,ViewMatrix]» یافت. این را با یک مثال اساسی امتحان کنید gr = Plot3D[Sin[x + y^2], {x, -3, 3}, {y, -2, 2}]; AbsoluteOptions[gr, ViewMatrix] (* Out[11]= {ViewMatrix -> Automatic} *) نشان میدهد که آنطور که من انتظار داشتم کار نمیکند. حتی تنظیم ViewMatrix به صراحت روی Automatic کمکی نمی کند. من این را روی Linux و MacOSX امتحان کردم. آیا کسی می تواند به من بگوید که چگونه قرار است از این استفاده شود و چگونه می توانم مقادیر صریح را برای ماتریس مشاهده ای که برای نمایش استفاده می شود استخراج کنم؟ | مقادیر ViewMatrix را از Graphics3D استخراج کنید |
20200 | این اشکال در نسخه 10.0.0 رفع شد * * * وقتی طرح BarChart Stacked است، تنظیم BarOrigin -> Top باعث می شود که علامت های تیک محور y منفی شود. مستندات BarChart یک مثال را نشان می دهد - اما نه Stacked - با علامت های تیک مثبت محور y. به عنوان مثال، داده = جدول[RandomInteger[{1, 10}], {3}, {4}]; BarChart[MapThread[Labeled[#1, #2, Above] &, {data, {1, 2, 3}}], ChartLayout -> Stacked، BarOrigin -> Top، ChartStyle -> Reverse@{Lighter@Blue , آبی، تیرهتر@آبی، تیرهتر@آبی، تیرهتر@آبی}، ChartLabels -> {{a, b، c}، هیچ}، فریم -> {False، True، False، False}، FrameLabel -> {x axis، y axis}، FrameTicks -> {None، Automatic}، BaseStyle -> {FontFamily -> Helvetica, FontSize -> 14}] می دهد:  آیا گزینه ای برای کنترل این رفتار بدون تنظیم صریح «FrameTicks -> {None, Table[{-i, i}, {i, 0) وجود دارد , 25, 5}]}` که کار می کند اما هک است. | BarChart انباشته با BarOrigin $\to$ بالا باعث منفی شدن علامت های y-tick می شود |
764 | مدت زیادی است که من در چاپ فایل های Mathematica مشکل دارم. در حالی که خود nb به خوبی روی صفحه نمایش من نمایش داده می شود، کرنینگ هنگام چاپ افتضاح است. **صفحه نمایش:** >  **چاپ:** >  و اگر فکر می کردید که _خیلی_ بد نیست، در اینجا تصویری از یک متن طولانی تر است: > ! اینجا](http://i.stack.imgur.com/QnBW0.png) * شیوه نامه ای که من استفاده می کنم، فقط یک نسخه اصلاح شده از شیوه نامه پیش فرض است (که مشکلات مشابهی دارد) * اگر کمکی باشد، من می دانم در Mathematica 8.0.4.0، Ubuntu 11.04. * بخش های کد به درستی چاپ می شوند! این خطا تقریباً برای هر چیز دیگری رخ می دهد، از جمله برچسب های طرح، ... * اگر می خواهید خودتان ترسناک را ببینید، من یک nb (با استفاده از شیوه نامه پیش فرض) و چند چاپ آپلود کرده ام: [tgz] [zip] | تایپوگرافی در چاپ به هم ریخته است |
17858 | چگونه می توانم یک تابع بولی F(A,B) را پیاده سازی کنم که خروجی هایی دارد که خاص نیستند و بنابراین، خروجی جدول صدق این تابع دو ورودی (a, b, c, d) خواهد بود -- در اینجا اولین مورد اصطلاح به مورد F(0,0)، دوم به F(0,1) و غیره اشاره دارد. به این صورت است که این تابع بولی F(A,B) در Wolfram|Alpha نشان داده می شود. سپس چگونه عبارت بولی ساده شده را برای: F(A, B) و F(B, A XOR B) ارزیابی کنم؟ | ایجاد یک تابع بولی خاص |
46142 | من یک آرایه تک بعدی از 200 عنصر متشکل از اعداد 0، 1، 2 دارم. این آرایه باید به 10 گروه (هر کدام 20 مورد) تقسیم شود. سپس برای هر گروه، میخواهم تعداد عناصر 0، 1، 2 را در هر یک از آنها بشمارم. این یافته ها باید در سه آرایه، n0، n1، n2 ذخیره شوند: n0 حاوی آمار برای صفرها، n1 آمار برای یک ها، n2 آمار برای سه. برای مثال، ممکن است n0 = {3، 4، 3، 6، 8، 12، 1، 9، 15، 16، ...} دریافت شود، بنابراین در 20 عنصر اولیه آرایه اصلی 3 صفر وجود دارد. ، در 20 زیر 4 صفر وجود داشت و به همین ترتیب. من _Mathematica_ 5.0 دارم. لطفاً به خاطر داشته باشید که توابعی که برای اولین بار در نسخه های بعدی ظاهر می شوند در دسترس من نیستند. | پارتیشن بندی لیست و جمع آوری آمار در مورد توزیع مقادیر در بین پارتیشن ها |
18007 | من می خواهم یک تابع _FunctionTreeForm_ را پیاده سازی کنم که یک تابع پیچیده دلخواه را می گیرد و تمام تابع های فرعی قابل توضیح را در یک TreeForm ارائه می کند. * **توضیح** اگر به عنوان مثال در نظر بگیریم. یک تابع: TreeForm[-(x/3)^2]*Cos[2 x + x^2/3]] TreeForm مربوطه این است:  اگر این تابع را به توابع فرعی آن توکن کنیم و آنها را به طور جداگانه رسم کنیم: {Plot[Exp[-(x/3)^2]*Cos[2 x + x^2/3], {x, -2 \[Pi], 2 \[Pi]}, PlotLegends -> Expressions ]، Plot[E^(-(x^2/9))، {x، -2 \[Pi]، 2 \[Pi]}، PlotLegends -> Expressions]، Plot[Cos[2 x + x^2/3]، {x، -2 \[Pi]، 2 \[Pi]}، PlotLegends -> Expressions]، Plot[2 x + x^2/3، {x, -2 \[Pi], 2 \[Pi]}, PlotLegends -> Expressions]} دریافت می کنیم:  کاری که من می خواهم انجام دهم این است که از TreeForm مربوطه عبور کرده و بررسی کنم که آیا یک Node یک Atomic نیست. اگر اینطور نیست، من شک می کنم که یک تابع است. پس از جمعآوری تمام این نمودارها، میخواهم TreeForm مربوطه را به عنوان نمودار تابع اصلی و تمام توابع فرعی آن در TreeForm نمایش دهم. من با Level[] و غیره بازی کردم، اما به راه حلی نرسیدم که توکنیزاسیون قابل اعتماد یک تعریف تابع را به توابع فرعی انجام دهد و من کاملاً هیچ ایده ای ندارم که چگونه آنها را به یک نمایش درختی منتقل کنم. * **چرا فکر میکنم این میتواند یک عملکرد عملی باشد** فکر میکنم در آموزش، این FunctionTreeFrom میتواند سرنخ خوبی به دست دهد که چگونه یک تابع نسبتاً پیچیده در واقع از توابع فرعی خود جمعآوری میشود. امیدوارم این سوال جالبی باشد و مشتاقم یاد بگیرم چگونه با چنین مشکلاتی برخورد کنم. | FunctionTreeForm |
37272 | من سعی می کنم یک برنامه ساده بنویسم - تا زمانی که t کوچکتر از 800 باشد، f1 را انجام دهید. t در لیست a اعلام شده است. مشکل آسان است، اما توضیح آن دشوار است، بنابراین من کد خود را به شما میدهم: a = {t -> 120}; f1[{x_، y_}] := {x + t، y + t} /. الف NestWhile[f1[#] &; a = a /. Rule[t, _] :> Rule[t, f1[#][[1]] &], {100, 100}, (t /. a) <= 800] > ReplaceAll::reps: {{t- >(f1[Slot[<<1>>]][[1]]&)}>=800} نه فهرستی از قوانین جایگزینی است و نه یک جدول ارسال معتبر، و بنابراین نمی توان از آن برای > جایگزین کردن >> بعد از هر مرحله محاسبه می خواهم قانون جایگزینی را در لیست a تغییر دهم. خروجی مورد نظر باید «{880، 880}» باشد. آیا ایده ای دارید که چگونه آن را عملی کنید؟ می دانم که مثال احمقانه ای به نظر می رسد، اما اگر بتوانم آن را برطرف کنم، می توانم مشکل توابع اصلی خود را نیز برطرف کنم. | مشکل تکرار |
14582 | فرض کنید من لیستی از نرمال ها و امتیازات هواپیماها را دارم. یک چندوجهی محدب وجود دارد که چهرههای آن روی این صفحات قرار دارند و توسط تقاطعهای صفحه محدود شدهاند. ساده ترین راه برای تولید تصویری از این چند وجهی (ترجیحا با رئوس شناخته شده) در Mathematica چیست؟ من به یک راه بسیار زشت برای انجام آن فکر کردم، اما من به دنبال چیزی خودکار/کارآمدتر از این هستم: 1. در تمام سه هواپیما تکرار کنید تا ببینید آیا آنها یک نقطه تقاطع مشترک دارند یا خیر، و آن نقاط تقاطع را در یک نقطه پرتاب کنید. فهرست 2. استفاده از دستور Mathematica برای حذف موارد تکراری از لیست. 3. «ListPointPlot3D» برای نمایش آن نقاط تا بتوانم به صورت دستی تصمیم بگیرم که کدام یک باید با هم در یک صورت چند ضلعی گروه بندی شوند. 4. با استفاده از دستور Mathematica برای ساختن چند وجهی از لیست های درست جهت دهی شده از رئوس برای چهره ها. **ویرایش:** همانطور که درخواست شد، در اینجا یک مثال آورده شده است: فرض کنید من نرمال دارم = {{0, 0, 1}, {0, -2, 2}, {2, 0, 2}, {0, 2, 2 }، {-2، 0، 2}} و pts = {{1، 1، 0}، {0، 0، 1}، {0، 0، 1}، {0، 0، 1}، {0، 0، 1}} سپس می توانم دسته ای از معادلات صفحه را با، مثلاً جدول[Table[ Dot[normals[[i]], {x, y, z} - pts[[i] درست کنم ]]]، {i، 1، ابعاد[عادی[[1]]}][[j]] == 0، {j، 1، ابعاد[normals][[1]]}] سه صفحه از این پنج صفحه در یک نقطه دقیقاً در پنج نقطه قطع میشوند (که میتوان به روشهای مختلفی محاسبه کرد): موارد در `{{0, 0, 1}, { 1، 1، 0}، {1، -1، 0}، {-1، 1، 0}، {-1، -1، 0}}`. نتیجه نهایی که در این مورد به دنبال آن هستم چیزی شبیه به Graphics3D[ Polygon[{{{0, 0, 1}, {1, -1, 0}, {1, 1, 0}}, {{ 0، 0، 1}، {1، 1، 0}، {-1، 1، 0}}، {{0، 0، 1}، {-1، 1، 0}، {-1، -1، 0}}، {{0، 0، 1}، {-1، -1، 0}، {1، -1، 0}}، {{1، 1، 0}، { -1، 1، 0}، {-1، -1، 0}، {1، -1، 0}}}]] | ایجاد چند وجهی محدب از صفحات صورت؟ |
13006 | در ادامه موضوع مزاحمت های جزئی رابط، یکی از ویژگی های منحصر به فرد Mathematica به عنوان یک ویرایشگر متن، تنظیم خودکار مکان متن هنگام تایپ است. این می تواند کمی سرگردان باشد... راهی برای متوقف کردن آن وجود دارد؟ | تنظیم خودکار متن |
14580 | A = SparseArray[{Band[{1, 2}] -> 1, Band[{2, 1}] -> -1}, {n, n}]/(2*Δx); B = SparseArray[{Band[{1, 1}] -> -2, Band[{1, 2}] -> 1, Band[{2, 1}] -> 1}, {n, n}]/ (Δx^2)؛ R = SparseArray[{Band[{1, 1}] -> 1}, {n, n}]; pde = -D[V[S، t]، t] == ((r - 0.5 σ^2).A + (0.5 σ^2).B - r.R)V با ساختن ماتریس های A، B و R، **چگونه می توانم _Mathematica_ را برای یک ماتریس حل کند؟** باید آن را در معادله بالا جایگزین کنم. من کدهای بالا را امتحان کردم اما ناموفق بود. من نیاز دارم که هر عنصر در هر ماتریس در اسکالر مربوطه ضرب شود. | حل سیستمی از PDE که به صورت نماد ماتریسی بیان شده است |
33957 | من تازه یاد گرفتم که Mathematica می تواند با استفاده از سرورهای خارجی ایمیل ارسال کند: این عالی است... ! اکنون، با استفاده از این پیوند، این را با استفاده از حساب جیمیل خود تنظیم کرده ام. اما آیا ممکن است رمز عبور جیمیل خود را در جایی وارد کنم تا مجبور نباشم هر بار آن را در دستور SendMail[..., Password-> ... ] اضافه کنم؟ با تشکر از همه برای کمک شما! | ایمیل و رمز عبور |
30136 | من میتوانم یک نوت بوک را در قسمت جلویی mathematica ویرایش کنم و سپس فایل «.m» را «ذخیره بهعنوان» ویرایش کنم، که خروجیهایی مانند این تولید میکند: (* :: بسته:: *) (* :: بخش:: بسته:: *) (* مقدماتی*) (* :: ورودی:: *) (*ClearAll[Global`*]*) (* ::Text:: *) (*متنی در اینجا.*) (* ::ورودی:: *) (*u[d_,v_]:=v-t d;*) (*حل[u[x,v1]==u[1-x, v2],x][[1]];*) (*x/.%;*) (*x[v1_,v2_]=%;*) یک فایل «.nb» شبیه به این است: * نوع محتوا: application/vnd.wolfram.mathematica *) (*** فایل نوت بوک Wolfram ***) (* http://www.wolfram.com/nb *) (* CreatedBy='Mathematica 9.0' *) ( *CacheID: 234*) (* اطلاعات کش داخلی: NotebookFileLineBreakTest NotebookFileLineBreakTest NotebookDataPosition[ 157, 7] NotebookDataLength[ 1786, 74] NotebookOptionsPosition[ 1395, 55] NotebookOutlinePosition[ 1750, 71] CellTagsIndexPosition[ 1707, 68->Notbookent*Windownrmal نوت بوک[{ Cell[CellGroupData[{ Cell[Preliminaries، Section]، Cell[BoxData[ RowBox[{ClearAll، [، \\<Global`*\>\، ] }]]، ورودی]، سلول[متن اینجا.، متن]، Cell[BoxData[{ RowBox[{ RowBox[{ RowBox[{u، [, RowBox[{d_، ،، v_}]، ]}]، :=، RowBox[{v، -، RowBox[{t، ، d}]}]}]، ;}]، \n، RowBox[{ RowBox[{ RowBox[{Solve، [ ، RowBox[{ RowBox[{ RowBox[{u، [, RowBox[{x، ،، v1}]، ]}]، ==، RowBox[{u ، [، RowBox[{ RowBox[{1، -، x}]، ،، v2}]، ]}]}]، ،، x }]، ]}]، [، RowBox[{[، 1، ]}]، ]}]، ;}]، \n، RowBox[{ RowBox[{ x، /.، %}]، ;}]، \n، RowBox[{ RowBox[{ RowBox[{x، [، RowBox[{v1_، ، v2_}]، ]}]، =، %}]، ;}]}]، ورودی] }، بسته]] }، WindowSize->{740، 840}، WindowMargins->{{4، Automatic}، {Automatic، 4}}، FrontEndVersion->9.0 برای Mac OS X x86 (32 بیتی، هسته 64 بیتی) (20 نوامبر، \ 2012)، StyleDefinitions->Default.nb ] (* انتهای محتوای نوت بوک *) (* اطلاعات حافظه داخلی *) (*CellTagsOutline CellTagsIndex->{} *) (* CellTagsIndex CellTagsIndex->{} *) (*NotebookFileOutline Notebook[{ Cell[CellGroupData[{ Cell[579, 22, 32, 0, 80, Section], Cell[614, 24, 76, 1, 22, Input], Cell[693, 27 , 31, 0, 30, Text], Cell[727, 29, 652, 23, 80, Input] }, Closed]] } ] *) (* پایان اطلاعات حافظه پنهان داخلی *) در حالی که این واقعیت که همه چیز در فایل `.m` در داخل یک نظر قرار می گیرد به نظر خوب می رسد به طور عجیبی، این فرمت دارای مزیت قابل توجهی است که نتیجه یک فایل متنی ساده قابل خواندن و ویرایش است. علاوه بر این، میتوانم فایل «.m» را دوباره در قسمت جلویی mathematica بارگیری کنم و به طور معمول با آن تعامل داشته باشم. این همچنین تمام عناوین بخش فرمت شده من و غیره را به همان شکلی که در فایل .nb هستند باقی می گذارد. این باعث میشود که بپرسم: وقتی میتوان کد و متن قالببندیشده را در یک فایل «.m» قابل خواندن توسط انسان که به صورت تعاملی در صفحه اصلی Mathematica نیز کار میکند، ذخیره در قالب «.nb» اختصاصی چه مزایایی دارد؟ | مزایای استفاده از فایل های nb به جای فایل های m چیست؟ |
14581 | چرا خطا را دریافت می کنم > Syntax::sntunc: Unicode longname در رشته نامحدود است. از موارد زیر astroSymbol[name_String] := ToString[ToExpression[\[ <> name <> ]]] <> ; آیا برای جلوگیری از این خطا باید کاری انجام دهم تا دنباله فرار را بپیچم؟ | چگونه می توانم یک کاراکتر نامگذاری شده را به صورت برنامه ای بسازم؟ |
41450 | من میخواهم یک تست پیرسون $\chi^2$ برای تجزیه و تحلیل جداول احتمالی انجام دهم. اما از آنجایی که من تعداد کمی دارم، توصیه می شود به جای آن چیزی را انجام دهم که به آن تست دقیق فیشر می گویند. این امر مستلزم تولید همه ماتریسهای اعداد صحیح با مجموع ستونها و ردیفهای یکسانی است که دادهشده، و محاسبه و جمعآوری همه مقادیر p از توزیع مربوطه که کمتر از مقدار دادهها هستند. ویکیپدیا و MathWorld را برای زمینههای مرتبط ببینید. ظاهرا _R_ آن را ارائه می دهد، اما نتوانست آن را در _Mathematica_ پیدا کند، و پس از تحقیقات گسترده نتوانست پیاده سازی را در اطراف پیدا کند، بنابراین من خودم آن را انجام دادم. مثالهای موجود در پیوندها با ماتریسهای 2x2 هستند، اما من پیادهسازی n x m را انجام دادم و حداقل برای مثال _MathWorld_، اعداد مطابقت دارند. من یک سوال دارم: کدی که نوشتم از Reduce استفاده می کند. اگرچه به نظر من تولید همه ماتریس ها بیشتر یک مسئله ترکیبی بود. من در مورد استفاده از «FrobeniusSolve» فکر کردم، اما به نظر می رسید هنوز از آنچه لازم است فاصله دارد. آیا من چیزی را از دست داده ام یا «کاهش» راهی برای رفتن است؟ بخش اساسی کدی که در github در اینجا در دسترس قرار دادم این است که برای ماتریسی مانند $$ \left( \begin{array}{ccc} 1 & 0 & 2 \\\ 0 & 1 & 2 \\\ \end{آرایه} \right)$$ با مجموع ردیف 3، 3 و مجموع ستون 1، 1، 4، سیستمی از معادلات خطی ایجاد می کند: $$ \begin{array}c} x_{1,1}+x_{1,2}+x_{1,3}=3 \\\ x_{2,1}+x_{2,2}+x_{2 ,3}=3 \\\ \end{آرایه} $$ $$ \begin{array}{c} x_{1,1}+x_{2,1}=1 \\\ x_{1,2}+x_{2,2}=1 \\\ x_{1,3}+x_{2,3}=4 \\\ \end{آرایه} $$ با توجه به محدودیتهای $ x_{ 1,1}\geq 0$, $x_{1,2}\geq 0$, $x_{1,3}\geq 0$, $x_{2,1}\geq 0$, $x_{2,2}\geq 0$, $ x_{2,3}\geq 0 $ و این را به «Reduce» وارد میکند تا این سیستم را از طریق «اعداد صحیح» حل کند. «Reduce» همه راهحلها را برمیگرداند، این همان چیزی است که برای محاسبه p-value دقیق فیشر به آن نیاز داریم. _توجه:_ من این توصیه را در مورد نحوه استفاده بهتر از github برای پروژه های Mathematica پیدا کردم. فعلا همینطوری می گذارم. امیدوارم استفاده و تست آسان باشد. می توانید کد ذکر شده در بالا را مانند FisherExact آزمایش کنید[{{1, 0, 2}, {0, 0, 2}, {2, 1, 0}, {0, 2, 1}}] دارای مقداری _debugging_ از طریق ` Print` که تمام ماتریس های _تولید شده_ و مقدار p آنها را نشان می دهد. قسمت آخر (استفاده از انتخاب) برای پردازش همه ماتریس های یافت شده به نظر من خیلی _Mathematica_ نبود، اما دیر شده بود و من خسته بودم - بازخورد استقبال می شود. من بعد از چند روز اگه کسی زحمت بکشه دو خط برام بنویسه با رای بیشتر جواب میدم :) پیشاپیش ممنون! | راه بهتری برای دریافت دقیق فیشر؟ |
48342 | من به تازگی نسخه آزمایشی _Mathematica_ را دریافت کردم. من می خواهم با استفاده از آن برای تجزیه و تحلیل داده ها آزمایش کنم. من یک فایل CSV در اینجا دارم که میخواهم آن را به Mathematica وارد کنم تا دادهها بهعنوان یک ماتریس (آرایه دوبعدی) نمایش داده شوند که در آن ستونها بهعنوان بردار ستون نشان داده میشوند نه هر سلول که یک ردیف را نشان دهد. من همچنین باید سرصفحه ها را برش دهم. این چیزی است که من تاکنون دریافت کردهام: داده = واردات[https://raw.githubusercontent.com/camenergydatalab/EnergyDataSimulationChallenge/master/challenge1/data/dataset_500.csv] | نحوه وارد کردن یک فایل CSV به بردارهای ستونی |
41454 | من فکر می کنم انتگرال های دو بعدی زیر باید برابر باشند، زیرا هر دو تابع را در نیم صفحه تعریف شده توسط $t>\tau$ ادغام می کنند. $$\int_{-\infty}^\infty \mathrm{d}t \int_{-\infty}^t \mathrm{d}\tau f(t,\tau) =\int_{-\infty}^ \infty \mathrm{d}\tau \int_{\tau}^\infty \mathrm{d}t f(t,\tau) $$ با این حال، وقتی میگیرم انتگرال عددی زیر به این دو روش مختلف، دو پاسخ متفاوت دریافت می کنم (که تنها یکی از آنها با حل تحلیلی من مطابقت دارد). integrand = Exp[I x1 t-I x2 τ-τ^2/(2 σ^2)] /. {x1 -> 1.0 + 0.1I، x2 -> 1.2، σ -> 0.1}; NIintegrand[integrand, {t, -∞, ∞}, {τ, -∞, t}] (* 0.201597 + 0.107977 I *) NIntegrate[integrand, {τ, -∞, ∞}, {t, τ, ∞} ] (* 0.0247648 + 0.248149 I *) هیچ ایده ای دارید که چرا این مورد است؟ ویرایش: مشکل تنها با 'NIntegrate' نیست، بلکه توسط 'Integrate' نیز تولید می شود. انتگرال در حال اجرا = Exp[I x1 t-I x2 τ-τ^2/(2 σ^2)]; ادغام[integrand, {τ, -∞, ∞}, {t, τ, ∞},Assumptions->Re[σ^2]>0&&Im[x1]>0] $\frac{i \sqrt{2 \pi می دهد } \sigma e^{-\frac{1}{2} \sigma ^2 (\text{x1}-\text{x2})^2}}{\text{x1}}$ برای یک پاسخ، که با آنچه من وقتی آن را با دست کار کردم مطابقت دارد. اما اگر این کار را با محدودیت های ادغام اصلی انجام دهم integrand = Exp[I x1 t-I x2 τ-τ^2/(2 σ^2)]; ادغام[integrand, {t, -∞, ∞}, {τ, -∞, t},Assumptions->Re[σ^2]>0&&Im[x1]>0] ارزیابی متوقف می شود و در نهایت هسته از کار می افتد اگر من سقط نمی کنم. بنا به دلایلی، انتگرال را تنها در صورتی می توان به درستی از هر دو جهت ارزیابی کرد که از اعداد دقیق در تعریف «انتگرال» استفاده شود، همانطور که در پاسخ آقای Wizard اشاره شد. من هنوز هم میخواهم بدانم چرا این انتگرال دشوار برای Mathematica است که میتواند یک راه را انجام دهد، اما نه به روش دیگر. | چرا وقتی ترتیب ادغام را تغییر میدهم، مقدار متفاوتی دریافت میکنم؟ |
54721 | به نظر می رسد که پشتیبانی بومی برای الفبای کلینگون از نسخه 10 حذف شده است: \[KlingonA] > نحو::tsntxi: \!(\\[ KlingonA])\ ناقص است؛ ورودی بیشتر > مورد نیاز است.!( \\) (عجیب کلینگون در لیست $CharacterEncodings باقی می ماند.) به عنوان تمرین، می خواهم پشتیبانی را بازیابی کنم. از این مجموعه کاراکترها، اما سیستم کاراکترهای زیربنایی اصلاح شده است. به طور خاص من نمی توانم فایل UnicodeFontMapping.tr را پیدا کنم و فرض می کنم که دیگر وجود ندارد. به نقل از TechnicalNotes.nb موجود در پوشه Prerelease: > در همه سیستم ها، خانواده فونت های Mathematica (Mathematica*1-7) با یک قلم Mathematica جایگزین شده است. > > در ویندوز، فونت تک Mathematica دیگر در زیر > c:\windows\fonts نصب نمی شود. در عوض، رابط کاربری فونت را از فهرست > نصب بارگیری می کند. > > برای آزمایش قبل از انتشار، ما علاقه مندیم در مورد هر گونه مشکل > مرتبط با این تغییر بیاموزیم. «UnicodeCharacters.tr» باقی میماند و قالب بدون تغییر ظاهر میشود، بنابراین باید بتوانم شناسایی «\[KlingonA]» و غیره را بازیابی کنم، اما بدون اینکه بتوانم این کاراکترها را به حروفهای حروف فونت نگاشت کنم که تا حد زیادی بیمعنی است. (اگرچه این دستور نحو ناشناخته را در کدهای قدیمی تصحیح میکند.) ### چگونه میتوان کاراکترهای نامگذاری شده را ایجاد کرد و آنها را به گلیفهای خاص در نسخه 10 متصل کرد؟ | چگونه کاراکترهای نامگذاری شده را به Mathematica 10 اضافه کنیم؟ |
13004 | من کد زیر را برای ساخت یک ماتریس سهضلعی دارم: ClearAll[th]; th[nwells_ /; EvenQ@nwells] := ماژول[ {size = nwells, bdiag}, bdiag = RandomReal[{0, 99}, size - 1]; SparseArray[ { Band[{1, 1}] -> bdiag, Band[{1, 2}] -> -0.5, Band[{2, 1}] -> -0.5}, {size - 1, size - 1 } ] ] این میلیونها بار اجرا میشود («bdiag» در واقع چیزی است که هر بار تغییر میکند، بنابراین اجتنابناپذیر است). من می خواهم آن را تا آنجا که ممکن است تسریع کنم. هر ایده ای؟ من به مقادیر nwells از مرتبه 100 تا 1000 علاقه مند هستم. ویرایش: اجازه دهید زمان صرف شده توسط نسخه Band را با نسخه MrW و نسخه Rojo برای اندازه های مختلف مقایسه کنیم: { Table[{i, Do[ th[i]، {100}] // AbsoluteTiming // First}, {i, 100, 5000, 200}]، جدول[{i، Do[banded[i]، {100}] // AbsoluteTiming // First}, {i, 100, 5000, 200}], Table[{i, Do[banded2[i] , {100}] // AbsoluteTiming // First}, {i, 100, 5000, 200}] } // ListLogPlot[#, AxesLabel -> {size, t}] &  (کندترین آنها مال من است). به محور لگاریتمی توجه کنید. بدیهی است که روش «باند» با اندازههای سیستم بزرگتر بیشتر و بیشتر عقب میافتد. همچنین، با استفاده از بستهبندیهای «باند»: On[Packing] th[3000]; // AbsoluteTiming banded[3000]; // AbsoluteTiming  این زمانی اتفاق میافتد که از «Band» برای درج فهرست (بستهشده) «bdiag» در مورب استفاده میشود. | افزایش سرعت ساخت ماتریس سهضلعی ساده |
26782 | من یک لیست از 10000 ماتریس 3×3 در Mathematica دارم. ورودی ها اعداد گویا هستند. من می خواهم این را در یک فایل بنویسم تا بتوانم دوباره آن را در آینده بارگذاری کنم. پس از مدتی سر و صدا با فرمت های فایل، به نظر می رسد فرمت هایی که من می خواهم استفاده کنم WDX است. با این حال، برخی از اعداد من بسیار بزرگ هستند و به نظر نمی رسد که مایل به صادرات باشند. کسی راه خوبی برای حل این موضوع میدونه؟ میتوانم مشکلی را که دارم فقط با اجرای آن بازتولید کنم: Export[NotebookDirectory[] <> junk.wdx, {42838805520130}، WDX] که BinaryWrite::nocoerce: 42838805520130 را نمیتوان cospecified قالب >> من از فرمت فایل MX استفاده کرده ام که به خوبی کار می کند، اما می خواهم بتوانم فایل را در رایانه دیگری وارد کنم. به نظر می رسد سایر انواع فایل چندان خوب کار نمی کنند. (به عنوان مثال، قالب جدول به طرز عجیبی کاماهای اضافی را معرفی می کند.) | صادرات اعداد بزرگ در قالب WDX |
18004 | آیا این ایده خوبی است که متغیرها را به صورت سراسری در داخل یک بسته راه اندازی کنیم؟ آیا آنها به طور پیش فرض برای آن بسته محلی هستند؟ | مقداردهی اولیه متغیر جهانی در بسته ها |
30135 | اول از همه ببخشید اگر این سوال به درستی قالب بندی نشده است. من با یک قالب داده کار میکنم که فایلهای هدر و داده جداگانه را تجویز میکند، برای مثال «file.hdr» و «file.dat». آنها با این واقعیت که نام پایه آنها یکسان است (فایل در مثال قبلی) و اینکه آنها در یک دایرکتوری قرار دارند به عنوان متعلق به یکدیگر شناخته می شوند. در عمل، قبل از اینکه بتوانم فایل داده را وارد کنم، باید هدر را وارد کنم، اما فعلاً فرض کنید که هر دو فایل متنی ساده ای هستند که به راحتی می توانیم وارد کنیم. نمونه ای از مبدل واردات در زیر آورده شده است. عبارت دیگر «Print» بعداً برای نشان دادن استفاده خواهد شد. ImportExport`RegisterImport[test, importTest] importTest[file_, OptionsPattern[]] := Module[{base = FileBaseName[file]}, Print[file]; اگر [StringMatchQ[FileExtension[file]، hdr | dat، IgnoreCase -> True]، علامت [{Import[base <> .hdr، Text]، Import[base <> .dat، Text]}، Return[$Failed]] , Return[$Failed] ] ] اجرای این مورد روی دو فایل نمونه، «file.hdr»» (شامل رشته «hdr»») و `file.dat` (شامل رشته `dat`)، خروجی مورد انتظار را می دهد: Import[file.hdr، test] (*Out: D:\file.hdr *) (*Out: {hdr, dat} *) Import[file.dat، test] (*Out: D:\file.dat *) (*Out: {hdr, dat} *) مشکل اکنون در این واقعیت نهفته است که این فایلهای .hdr و .dat اغلب در یک فرمت فشرده ارائه میشوند، به عنوان مثال. file.hdr.gz و file.dat.gz. این مشکل را در مبدل واردات نمونه ایجاد می کند: Import[file.hdr.gz, test] (*Out: C:\Documents and Settings\user\Local Settings\Temp\m-xxxx-xxxx_file.hdr *) (*Import::nffil: فایل در حین واردات یافت نشد. *) (*Import::nffil: فایل یافت نشد. در طول Import *) (*Out: $Failed *) بدیهی است که فایل file.dat.gz نتایج مشابهی می دهد. از آنجایی که Mathematica به طور خودکار فایل های فشرده شده را (در دایرکتوری موقت) قبل از ارائه آنها به توابع واردات مربوطه باز می کند، همانطور که در مثال می توان دید محل فایل ارائه شده توسط کاربر مبهم است. سوال من این است که چگونه می توانم چنین فایل های فشرده تقسیم شده ای را وارد کنم؟ اگر به نحوی بتوانم از باز کردن خودکار فایل های فشرده توسط mathematica جلوگیری کنم، فکر می کنم مشکل از قبل حل شده بود، اما راهی برای انجام این کار پیدا نمی کنم. تنها راه حلی که اکنون به آن دست یافته ام، دادن فایل اصلی به عنوان یک گزینه است که باعث ناراحتی کاربر می شود، یا اضافه کردن مقادیر پایین سفارشی به Import، که خیلی سریع به هم می ریزد. من تاکنون نتوانسته ام هیچ مرجعی برای این مشکل پیدا کنم. من برای هر سرنخ سپاسگزار خواهم بود. | چگونه یک مبدل وارداتی بنویسیم که می تواند فایل های تقسیم شده و فشرده را وارد کند |
10267 | من میخواهم تابعی بنویسم که تمام _dessins d'enfants_ (گرافهای دوبخشی که معیارهای خاصی را برآورده میکنند، که در زیر آورده شده است) ممکن را از مجموعهای از دادههای ارائهشده به شکل زیر بسازد: $\begin{Bmatrix}r_{0}\left(1\ راست)، r_{0}\چپ(2\راست)،\ldots،r_{0}\چپ(W\راست)\\\ r_{1}\left(1\right),r_{1}\left(2\right),\ldots,r_{1}\left(B\right)\\\ r_{\infty}\left(1 \right),r_{\infty}\left(2\right),\ldots,r_{\infty}\left(I\right) \end{Bmatrix}$ نمودارهای تولید شده باید اینگونه باشند که: 1. برای هر $r_{0}\left(i\right)$ یک گره سفید با لبههای $r_{0}\left(i\right)$ وجود دارد که از آن سرچشمه میگیرد. در کل گره های سفید $W$ وجود دارد. 2. برای هر $r_{1}\left(j\right)$ یک گره سیاه وجود دارد که لبههای $r_{1}\left(j\right)$ از آن سرچشمه میگیرد. در کل گره های سیاه $B$ وجود دارد. 3. گره های سفید فقط به گره های سیاه می پیوندند و بالعکس (گراف دو قسمتی است). 4. نمودار دارای صورت $I$ است. صورت $k$th یک چند ضلعی با $2r_{\infty}\left(k\right)$ است. (یک ساده سازی مفید این است که در بیشتر موارد مورد علاقه، برای همه $i$ و $j$، $r_{0}\left(i\right)=3$ و $r_{1}\left(j\right) = 2$ - من در راه حل های خودم روی این مورد خاص تمرکز کرده ام). برای توضیح، نمودارهای بالای صفحه 28 در این مقاله با داده های داده شده در بالای صفحه 25 همان مقاله مطابقت دارد. با در نظر گرفتن مثال خاص از Ia، می بینیم که: * نمودار دارای 8 گره سفید است که همگی دارای سه لبه اتصال هستند (معیار (1) در بالا برآورده شده است). * نمودار دارای 12 گره سیاه است که همه آنها دارای دو یال اتصال هستند (معیار (2) برآورده شده است). * نمودار دو بخشی است (معیار (3) برآورده شده است). * نمودار دارای شش وجه است (یکی برای هر یک از کادرهای جداگانه، و یکی در اطراف بیرون)، هر کدام با هشت یال (معیار (4) برآورده شده است). من می خواهم یک تابع Mathematica بنویسم که این نمودارها را زمانی که 3 بردار مربوطه از داده ها وارد می شود، بازتولید می کند. به عنوان یک عارضه دیگر، گاهی اوقات پیش میآید که برای یک مجموعه داده، چند _dessins_ وجود دارد. برای مثال، دادههای زیر را در نظر بگیرید: $\begin{Bmatrix}3^{8}\\\ 2^{12}\\\ 18,2,1,1,1,1 \end{Bmatrix}$ (The Mathematica ورودی برای این چیزی شبیه به `{{3,3,3,3,3,3,3,3},{2,2,2,2,2,2,2,2,2,2,2,2},{18,2 ,1,1,1,1}}`.) این دارای سه دسین مرتبط با آن است که در اینجا ترسیم شده است. (در اینجا، هر رأس مربوط به یک گره سفید است، و نویسنده تمام گره های سیاه را حذف کرده است - احتمالاً او این کار را فقط برای وضوح انجام داده است). (به هر حال، این مثال همچنین چیزی را نشان می دهد که من را برای شروع با آن گیج کرده است - چند ضلعی با یال های $18\times2=32$ با دور زدن کل_خارج نمودار پیدا می شود.) من متشکرم که این دقیقا یک مشکل پیش پا افتاده نیست رویکرد من تا کنون این بوده است که یک نمودار با رئوس $B+W$ و در ابتدا بدون لبه ایجاد کنم، و اولین راس $B$ را سیاه و رئوس $W$ بعدی را سفید کنیم. سپس، هر یک از رئوس سیاه را به دو رأس سفید وصل کنید، به طوری که هر وکس سفید به سه رأس سیاه (حداقل دو تای آنها متمایز است) متصل شود. بررسی کنید که نمودار حاصل متصل است. سپس از یک الگوریتم چرخه (مانند یکی در اینجا) برای شناسایی تمام چرخههای نمودار که از رئوس سفید شروع میشوند استفاده کنید، یعنی از یک راس سفید به یک راس سیاه نمیروند و دوباره به یک راس سفید باز میگردند. _مگر_راس سیاه میانی _فقط_به راس سفید اولیه متصل باشد. اگر آن چرخه ها دارای اعداد یال هستند که توسط $2r_{\infty}\left(k\right)$ داده شده است، سپس نمودار را رسم کنید و به جایگشت بعدی اتصالات بین رئوس سیاه و رئوس سفید بروید. در غیر این صورت، فقط به جایگشت بعدی اتصالات بین رئوس سیاه و رئوس سفید بروید. من کد صریح این الگوریتم را در اسرع وقت پست میکنم (یعنی پس از کمی کار مجدد، که امیدوارم آن را وادار به انجام _چیزی_ کند!)، اما فکر نمیکنم این کارآمدترین راه برای حل مشکل باشد، و من مطمئنم راه حل ظریف تری امکان پذیر است. | Drawing dessins d'enfants (نمودارهای دوبخشی مشروط به شرایط خاص) |
13005 | من یک برنامه دستکاری ساخته ام. در Mathematica که در آن مقدار تابع f(a) را با تغییر پارامتر a تغییر میدهم. با این حال، به نظر میرسد که من فقط میتوانم ورودی خود را برای یک مقدار تا 5 رقم اعشار ویرایش کنم (اگر عددی با بیش از 5 رقم اعشار وارد کنم، رقم را گرد میکند). آیا می توان تعداد ارقام اعشاری را که با آن می توانم مقدار a خود را در ورودی دستکاری وارد کنم افزایش داد؟ | افزایش تعداد اعشار در ورودی دستکاری |
3135 | من سعی کردم با استفاده از Mathematica 8.04 این مشکل را حل کنم. من این کار را انجام دادم: f[n_] := 2 Cos[2^(-1 + n) ArcCos[5/2]] جدول[{n, N[f[n+1]/محصول[f[k]، { k، 1، n}]]}، {n، 1، 20}] و من {{1، 4.6 + 0. I}، {2، 4.58261 + 0 را دریافت کردم. I}، {3، 4.58258 + 0. I}، {4، 4.58258 + 0. I}، {5، 4.58258 + 0. I}، {6، 4.58258 + 0. I}، {7، 4.58258 + 0. I}، {8، 4.58258 + 0. I}، {9، 0. + 0. I}، {10، 0. + 0. I}، {11، 0. + 0. I}، {12، 0. + 0. I}، {13، 0. + 0. I}، { 14، 0. + 0. I}، {15، 0. + 0. I}، {16، 0. + 0. I}، {17، 0. + 0. I}، {18, 0. + 0. I}, {19, 0. + 0. I}, {20, 0. + 0. I}} بعد از `n=9` مشکلی وجود دارد: N[f[10] /محصول[f[k]، {k، 1، 9}]] 0. + 0. I N[f[10]]/N[محصول[f[k]، {k، 1، 9}]] 4.58258 + 0. I مشکل اینجا چیست؟ من فکر می کنم ورودی اول باید دقیق تر از ورودی قبلی باشد. | محاسبه اشتباه با N |
47304 | من به مثال SimpleFrontEnd جاوا ارائه شده توسط _Mathematica_ نگاه می کنم. همه چیز خوب پیش می رود به جز اینکه همیشه گرافیک را دو بار رندر می کند.  کسی می تواند در این مورد به من کمک کند؟ BTW: من از نسخه 9 تحت اوبونتو 14.04 (32 بیت) استفاده می کنم. | گرافیک همیشه دو بار با مثال SimpleFrontEnd ارائه می شود؟ |
57304 | من در کارم به ماتریس دیراک نیاز دارم. آنها از PauliMatrix و ZeroMatrix تشکیل شده اند که عبارتند از: ZeroMatrix:=IdentityMatrix[2]-IdentityMatrix[2] من ماتریس Dirac را اینگونه تعریف می کنم: گاما = ({{PauliMatrix[0], ZeroMatrix}, {ZeroMatrix, -PauliMatrix[0]} }) // MatrixForm; من چنین نتیجه ای گرفتم:  اما من به چیز دیگری نیاز دارم: من به یک جدول یکپارچه نیاز دارم که از بلوک های جداگانه تشکیل نشده باشد. چگونه می توانم آن را دریافت کنم؟ (من به چیزی جهانی نیاز دارم، زیرا باید از آن برای ساخت 4 ماتریس گاما و اسپینور استفاده کنم). | ماتریسی متشکل از ماتریس ها |
20970 | من به تمام تانسورهای باینری 3x3 ممکن نیاز دارم، اما میخواهم این حساب را برای تقارن داشته باشم. من با استفاده از دستور Tuples شروع کرده ام. Tuples[{1, 0}, {3, 3}] این دستور tuples 512 تانسور باینری تولید میکند. اگر تانسورهایی را که با هر جایگشتی متقارن هستند را زائد بدانم، چگونه می توانم تانسورهای اضافی را از خروجی حذف کنم؟ در اینجا چند نمونه از تانسورها وجود دارد که میخواهم آنها را یکسان در نظر بگیرم: {{0, 1, 0}, {0, 1, 0}, {1, 1, 0}} // MatrixForm {{1, 1، 0}، {0، 1، 0}، {0، 1، 0}} // MatrixForm {{0، 1، 0}، {0، 1، 0}، {0، 1، 1}} // MatrixForm {{0، 0، 1}، {1، 1، 1}، {0، 0، 0}} // MatrixForm علاوه بر این، میخواهم حذف کنم تانسورهایی که اگر 1 را با 0 جایگزین کنید مساوی هستند و بالعکس، به طوری که این دو تانسور معادل باشند: {{1, 0, 1}، {1، 0، 1}، {0، 1، 0}} // MatrixForm {{0، 1، 0}، {0، 1، 0}، {1، 0، 1}} // MatrixForm طبق برآورد من، این باید خروجی را از 512 به 50 تانسور کاهش دهد. هر گونه کمکی بسیار قدردانی خواهد شد. **توضیح جایگشت برای سوال اصلی:** مطمئن نیستم دقیق ترین روش را توصیف کنم. تصور کنید که یک آرایه 3x3 از 1 گرفته و هر 1 را به طور مکرر به 0 تغییر دهید تا زمانی که یک آرایه 0 داشته باشید. من یک تکراری را آرایهای میدانم که تحت هر چرخش یا آینه حول هر ردیف یا مورب یکسان است. برای مثال، اگر با این موارد شروع کنید: {{1، 1، 1}، {1، 1، 1}، {1، 1، 1}} تنها سه عدد 1 متمایز وجود دارد که میتوان آنها را حذف کرد: {{0، 1، 1}، {1، 1، 1}، {1، 1، 1}} {{1، 0، 1}، {1، 1، 1}، {1، 1، 1}} {{1، 1، 1}، {1، 0، 1}، {1، 1، 1}} | با گنجاندن تقارن، خروجی تاپل ها را کاهش دهید؟ |
30918 | وقتی دارم روش این پست را آزمایش می کنم، مشکلاتی پیدا کردم. صادرات[test.html، nb = EvaluationNotebook[]، HTML، ConversionRules -> {Input -> {<pre><code>، DisplayForm[#] و، /code>/ pre>}}، CharacterEncoding -> CP936، CSS -> None] Export[test.html، nb = EvaluationNotebook[]، HTML، ConversionRules -> {Input -> {<pre><code>، InputForm[#] و، </code>/pre>}}، CharacterEncoding -> CP936، CSS -> هیچ کدام]  چگونه می توانم کدها را کاملاً مانند آنچه در نوت بوک است حفظ کنید؟ آیا راه های آسانی برای انجام این کار وجود دارد؟ به عنوان مثال، DisplayFormula[#]& را به چیز دیگری تغییر دهید که من نمی دانم؟ | ذخیره به عنوان (html) و همچنان کد سلول ورودی را به عنوان متن نمایش می دهد؟ |
23577 | من موارد زیر را امتحان کردم اما رسم تابع به وضوح نشان میدهد که حداکثر جهانی در حدود $r = 7$ وجود دارد (در اینجا $a = 0.53$) FindMaximum [{r^2*(Exp[-(r)/(3 a)] * (27 a^2 - 18 a r + 2 r^2)/(9 a^2))^2، 0 <= r < بی نهایت}، {r، 0}] {0.253131، {r -> 0.39222}} «NMaximum»، «Max»، «MaxValue»، «Maximize»، «FindMaxValue»، «FindMaximum» را امتحان کردم، اما هیچ کار نمی کند! _(.. من تعجب می کنم که چرا توابع یافتن ماکزیمم زیاد وجود دارد!..)_ | چگونه حداکثر جهانی یک تابع را پیدا کنیم؟ |
38693 | هنگام آزمایش الگوی تابع جدید و ویژگیهای اسناد، که اکنون ظاهراً در نسخه 9.0.1 کار میکند، به طور تصادفی با رفتار عجیبی برخورد کردم. من یک تابع 'f' تعریف کردم و 'f::usage=f[x] کاری به x انجام می دهد. با تایپ «f» و سپس «Cmd+Shift+K» یک برگه باز میشود و مانند توابع داخلی، ناحیهای با علامت «Documentation» در زیر بخش تکمیل وجود دارد. با کلیک بر روی آن (من همیشه یک راه آسان برای گسترش مستندات داخلی میخواستم؛ رویکردی که در این سوال توضیح داده شد برای من بسیار مفید است) چیزی شبیه یک نمای دفترچه یادداشت در یک فهرست به من داده شد (دایرکتوری نشان داده شده است. دایرکتوری کار برای نوت بوک من است):  با احساس حماقت، فکر کردم سعی کنم آن را ذخیره کنم (خوب، من اخیراً یک نسخه پشتیبان بوتپذیر، عکسهای فوری TM دارم و فایلهایم تحت کنترل git/Dropbox هستند): ![ویژگی بدون سند\(?\) -> پیام خطا] (http://i.stack.imgur.com/baoOL. png) وقتی متوجه شدم که فایل نمی تواند نوشته شود، خیالم راحت شد، زیرا به نظر می رسد مربوط به دایرکتوری است، که فکر نمی کنم بتوانید از طریق قسمت جلویی آن را باز کنید و امیدوارم نتوانید آن را باز کنید. مستقیماً به این صورت نوشته شده است؟ میتوان آن را بهعنوان «ذخیره کرد»، بهطور پیشفرض «Consultancy.txt» است، بنابراین، به سؤال من پاسخ میدهم: ویژگی اشکال یا (غیر مستند؟)؟ آیا می توانم از این برای انجام کارهای مفید برای مستندسازی عملکردهای خودم استفاده کنم؟ | اسناد برای توابع تعریف شده توسط کاربر. ویژگی اسناد غیرمستند؟ |
17853 | در زیر منوی گزینههای «هیستوگرام»، گزینهای به نام «ChartLegends» وجود دارد که کادرهای کوچکی را در کنار نمودار اضافه میکند تا نشان دهد کدام منحنی نشاندهنده چه چیزی است. من نمی توانم گزینه مشابهی برای SmoothHistogram پیدا کنم. من می دانم که PlotLegends در نسخه 9 جدید است، و من انتظار داشتم این گزینه برای SmoothHistogram نیز معتبر باشد. کسی راهی برای حل این مشکل میدونه؟ | آیا می توانم افسانه ها را به SmoothHistogram اضافه کنم؟ |
768 | من مشکلی دارم که در آن ستون گاهی اوقات یک پیکسل را از بالای تصاویر قطع می کند. برای بازتولید مشکل، این را ارزیابی کنید: تصویر = Import[http://i.stack.imgur.com/2dEty.png] ستون[{متن، تصویر[تصویر، بزرگنمایی -> 1]، متن }] خروجی ای که دریافت می کنم در قسمت جلویی به این شکل است:  توجه داشته باشید که در «خارج[2]» یک ردیف تک پیکسلی از بالای تصویر بریده شده است. این در همه تصاویر رخ نمی دهد، اما در مورد این تصویر خاص رخ می دهد. ** چگونه می توانم این مشکل را حل کنم؟ ** این در Win7 است. آیا می توانید در پلتفرم های دیگر تکثیر کنید؟ من برای پالت آپلودکننده تصویر به این نیاز دارم. * * * جالب است توجه داشته باشید که اگر من تصویر را در یک Pane بپیچم و یک اندازه صفحه را به صراحت تنظیم کنم (مانند کد اصلی پالت)، قطع شدن ردیف بستگی به این دارد که اندازه آن باشد یا خیر. زوج یا فرد (من به مشکل گرد کردن مشکوکم): این را امتحان کنید و متوجه شوید که برش فقط برای «k» اتفاق میافتد: جدول[ ستون[{«متن»، پانل[تصویر[تصویر، بزرگنمایی -> 1]، ابعاد تصویر[تصویر] + {0، k}]، متن}]، {k، 0، 5} ] | چگونه می توان روی ستونی کار کرد که یک ردیف پیکسل را از تصاویر جدا کند؟ |
33632 | من سعی می کنم با استفاده از ماتریس هایی که قبلاً تعریف شده اند، ماتریس را بسازم. به عنوان مثال، من می خواهم ماتریس زیر را بسازم 1 0 0 1 و هر عنصر ماتریس 2 در 2 است مانند 1 برای ماتریس هویت 2 در 2 و 0 برای ماتریس 2 در 2 صفر است. اگر قبلاً ماتریس هویت و ماتریس صفر را تعریف کرده باشم، آیا راهی برای ساخت ماتریس فوق بر اساس این ماتریس ها وجود دارد؟ من واقعاً نمی خواهم مانند 1 0 0 0 0 1 0 0 .... تایپ کنم تا ماتریس خود را بسازم. | چگونه با استفاده از ماتریس از قبل تعریف شده، ماتریس بسازیم؟ |
3548 | آیا راهی برای وارد کردن فقط تصویر کوچک یک تصویر به جای تصویر کامل وجود دارد؟ من اغلب با بسیاری از تصاویر کار می کنم و خوب است که محتویات یک فهرست به سرعت به عنوان تصاویر کوچک نمایش داده شوند، بدون اینکه تصویر کامل بارگیری شود. در دستگاه من (2 x 2.4 گیگاهرتز، رم 2 گیگابایت، Win7، _Mathematica_ 8)، بارگذاری 12 تصویر (PNG، 1200x900، هر کدام 45 کیلوبایت) 1.4 ثانیه طول می کشد، که برای تأخیر کمی زیاد است. | چگونه می توان تصویر کوچک، نه تصویر را بارگیری کرد؟ |
7519 | من در تمدید یک قانون جایگزین مشکل دارم. از نظر شماتیک، وضعیت این است: من یک بیان و یک قانون دارم، و آنها کاملاً با هم کار می کنند. In[1] = result = expr /.rule Out[1] = ... اکنون میخواهم این قانون را گسترش دهم تا با عوامل ضرب اضافی کنار بیاید. باید به گونه ای باشد که In[2] = 5 نتیجه - (5 expr /. ruleex) Out[2] = 0 و In[3] = 5 w نتیجه - (5 w expr /. ruleex) Out[3] = 0 این عبارت و قاعدهای است که من با آن کار میکنم: در[4]:= قانون = بار[f[x__][y__]، z__] -> زمان[-1، q، y، f[x][z] ] در[5]:= expr = f[-a][s[c، -b]]*f[a][s[-c، b]] در[6]:= نتیجه = expr /. rule out[4]:= -s[c، -b] f[-a][f[a][s[-c، b]]] برای اینکه قانون با تعداد دلخواه از عوامل ضربی در سمت چپ مقابله کند ، من حدس می زنم اضافه کردن یک BlankNullSequence انجام دهد. در[7]:= ruleex = بار[q___، f[x__][y__]، z__] -> بار[-1، q، y، f[x][z]]; در[8]:= expr /.rulex در[9]:= 5 expr /. ruleex In[10]:= 5 w expr /. ruleex Out[5]:= -s[c، -b] f[-a][f[a][s[-c، b]]] خارج[6]:= -s[c، -b] f [-a][5، f[a][s[-c، b]]] خارج[7]:= -s[c، -b] f[-a][5، w، f[a][ s[-c, b]]] Out[5] مطابق انتظار است. فاکتور اضافی 5 نه در جلوی عبارت، بلکه در جایی در f[a][...] به پایان می رسد. در Out[7] چیزی مشابه رخ می دهد. چرا این کار نمی کند؟ چگونه می توانم قانون را گسترش دهم تا به روشی که توضیح دادم عمل کنم؟ | قانون برای زمان عملکرد بدون نظم |
39627 | من مجموع بی نهایت باقیمانده را محاسبه می کنم. من میخواهم چیزی شبیه به این انجام دهم: Sum[Sum[(-1)^n (2 \[Pi] I) Residue[(w^(I nu + n/2) ws^(I nu - n/2)) /(I nu + n/2)^2، {nu، I n/2 + I m}]، {n، 1، \[بینهایت]}]، {m، 0، \[بینهایت]}] به این ترتیب ارزیابی می شود، این صفر را نشان می دهد. با این حال، اگر مقدار خاصی از m را انتخاب کنم، به طور خاص m=0، جمع[(-1)^n (2 \[Pi] I) باقیمانده[(w^(I nu + n/2) ws^(I nu - n/2))/(I nu + n/2)^2, {nu, I n/2}], {n, 1, \[Infinity]}] من یک نتیجه غیر صفر دریافت می کنم. مشکل این است که برای m عمومی، جمع[(-1)^n (2 \[Pi] I) باقیمانده[(w^(I nu + n/2) ws^(I nu - n/2))/( I nu + n/2)^2, {nu, I n/2 + I m }], {n, 1, \[Infinity]}] صفر است. فقط برای m=0 غیر صفر است. فکر کردم که میتوانم با استفاده از Hold[]، ارزیابی باقیمانده و رها کردن آن خارج از مجموع بینهایت، این کار را انجام دهم. اما به نظر میرسد که اعمال ReleaseHold[] در آنجا مشکل را برطرف نمیکند، همچنان Residue را برای مورد عمومی قبل از قرار دادن در موارد خاص ارزیابی میکند. آیا راهی وجود دارد که بتوان این کار را انجام داد و از مجموع نامتناهی بالای m، پاسخ صحیح را دریافت کرد؟ (به هر حال، من می دانم که در این حالت، تمام عبارت ها به جز m=0 صفر خواهند بود. من به مجموع بی نهایت نیاز دارم، زیرا همان تنظیمات نیاز به درمان مواردی دارد که برخی از آن عبارت ها غیر صفر هستند.) | نیاز به جمع آوری بی نهایت از باقیمانده ها، آیا راهی برای انتخاب ترتیب عملیات برای ReleaseHold وجود دارد؟ |
4343 | آیا کسی تابعی نوشته است تا وابستگی های تابع یک تابع را بکشد؟ به عبارت دیگر، خوب است که تابعی داشته باشیم که فهرستی از وابستگیهای تابع را به عنوان مجموعهای از قوانین برمیگرداند و با توابع داخلی خاتمه مییابد، که میتواند مستقیماً به «GraphPlot» یا «LayeredGraphPlot» منتقل شود. من از اینکه چنین تابع وابستگی قبلاً ساخته نشده است متعجبم. functionQ، HoldAll] functionQ[sym_Symbol] := (DownValues[sym] =!= {}) && (OwnValues[sym] === {}) (*افزودن من:*) SetAttributes[terminalQ, HoldAll] terminalQ[sym_Symbol] := MemberQ[ویژگیها[sym]، محافظت شده] (*terminalQ را به Select:* اضافه کرد) SetAttributes [وابستگی ها، HoldAll] وابستگی ها[sym_Symbol] := لیست @@ [Union@Level[(Hold @@ DownValues[sym])[[All, 2]]، {-1}، Hold، Heads -> True]، functionQ[#] || terminalQ[#] &] (*هایپرلینکها را به Help اضافه میکند:*) SetAttributes[dependencyGraphB, HoldAll] dependencyGraphB[sym_Symbol] := ماژول[{رئوس، لبهها}، رئوس = FixedPoint[Union@Flatten@Join/#@ dependencies #] &، {sym}]; edges = Flatten[Thread[Rule[#, dependencies[#]]] & /@ vertices]; GraphPlot[Edges, VertexRenderingFunction -> (If[MemberQ[Attributes[#2], Protected], Text[Hyperlink[ StyleForm[Framed[#2, FrameMargins -> 1, Background -> Pink], FontSize -> 7], packlet:ref/ <> ToString[#2]]، #1]، متن[Framed[Style[DisplayForm[#2], Black, 8], Background -> LightBlue, FrameStyle -> Grey, FrameMargins -> 3], #1]] &)]]  اکنون که به آن فکر می کنم، باید دقیقاً این نوع تابع وابستگی در همه توابع «موازی» وجود داشته باشد. به طوری که MMA بداند چه تعاریفی را برای کرنل ها ارسال کند. متأسفانه من فکر می کنم آنها از این روش ظریف تر اجتناب می کنند و فقط هر چیز بدی را که در Context است ارسال می کنند، که احتمالاً بیش از حد است. | آیا به طور خودکار نمودار وابستگی یک تابع Mathematica دلخواه ایجاد می شود؟ |
24318 | من یک عبارت به صورت زیر دارم: معادلات = 2.0799361919940695` x[1] + 3.3534325557330327` x[1]^2 - 4.335179297091139` x[1] x[2] 8[2] 1.19 x[8] 1.19 ^ - 3.766597877399148` x[1] x[3] - 0.33254815073371535` x[2] x[3] + 1.9050048836042945` x[3]^2 + 1.13854815073371535` x[2] x[3] + 1.9050048836042945` x[3]^2 + 1.138548150736715 2.802846492104668` x[2] x[4] - 0.6210244597295915` x[3] x[4] + 4.943369095158792` x[4]^2 میخواهم آن را در یک فایل خروجی بنویسم. بنابراین من از کد زیر استفاده می کنم: removebracketvar[x_] := StringReplace[ StringReplace[ ToString[x]، {[ -> ، ] -> ، , -> ، *^ -> e، .* -> 0.0*}]، فضای خالی -> ]; SetDirectory[C:\\folder]; WriteString[eqfile.txt, removebracketvar[ ToString[Equations, InputForm, NumberMarks -> False]] ]; Close[eqfile.txt] مشکل جزئی کد برای من این است که اعداد ممیز شناور را تا 16 رقم با دقت درج می کند. من فقط میخواهم که آنها تا 10 رقم دقت داشته باشند. وقتی از «SetPrecision[Equations,10]» استفاده می کنم، به طرز عجیبی «x[1]» و غیره را به «x[1.0000000]» و غیره تغییر می دهد! من میخواهم متغیرها را همانطور که هستند رها کنم، اما میخواهم نقاط شناور را به تعداد ارقام کمتری بعد از نقطه اعشار تغییر دهم. بهترین راه برای انجام این کار چه خواهد بود؟ | SetPrecision با متغیرهای نمایه شده |
5763 | من می خواهم سیستم ODE های زیر را حل کنم: $ \Bigg\\{ \begin{array}{} \frac{\partial C}{\partial t}=\frac{2W_b}{Rsin(\theta)}(1- \frac{C}{\gamma})+\frac{\nu}{\pi R^2}\frac{\partial C}{\partial Z} \\\ \frac{\partial R}{\partial t}=\frac{W_b}{\gamma sin(\theta)} \end{array} $ Where $W_b=k_bC_h(1-\frac{C}{C_h})^{\frac{4}{3} }$ و $\nu، k_b، C_h، h، \gamma، \theta$ ثابت هستند. مشخص است که: $ \frac{\partial C}{\partial Z}=\frac{C_i-C_{i-1}}{Z_i-Z_{i-1}} $، جایی که $Z_i- Z_{i -1}=h$ و $h$ یک ثابت است. بنابراین، اولین معادله این می شود: $ \frac{\partial C}{\partial t}=\frac{2W_b}{Rsin(\theta)}(1-\frac{C}{\gamma})+\frac {\nu}{\pi R^2}\frac{C_i- C_{i-1}}{h} $ سوال من این است که چگونه می توانم نتیجه محاسبات قبلی را به دست بیاورم. $C_{i-1}$؟ این کد ریاضیاتی است که من نوشتم: Wb[C_] := kb*Ch*(1 - C/Ch)^(4/3); سیستم := {c'[t] == (2*Wb[c[t]])/(r[t]*Sin[تتا])*(1 - C/گاما) + v/(Pi*r[ t]^2)*(c[t] - ?? )/h، r'[t] == Wb[c[t]]/(گاما*سین[تتا])، c[0] == 0، r[0] == 0.15}; solution = First@NDSolve[system, {c, r}, {t, 0, 25900000}, Method -> BDF]; ** به روز رسانی **: نسخه ساده شده مشکل. این یک مدل بر اساس یک راکتور جریان پلاگین است. $ \Bigg\\{ \begin{array}{} \dot{x} = \frac{c_1 x f(x)}{y} + \frac{\partial x}{\partial z} \\\ \dot{ y} = c_2 f(x) \end{آرایه} $ جایی که c1 و c2 ثابت هستند. این مدلی از یک فرآیند فیزیکی است و نشان داده شد که بعد z با تکههایی با اندازه ثابت h و x به طور یکنواخت در حال افزایش است، بنابراین $\frac{\partial x}{\partial z }=\frac{\Delta x}{\Delta z}=\frac{x_i - x_{i-1}}{h}$ f[x_] := ...; سیستم := { x'[t] == c1*x*f[x[t]]/y[t] + (x[t] - ?)/h، y'[t] == c2*f[ x[t]]، x[0] == 0، y[0] == 0.15}; solution = First@NDSolve[system, {x, y}, {t, 0, 25900000}, Method -> BDF]; | NDSsolve و نتایج محاسبات قبلی |
42591 | من می خواهم خطوط را از تصویر زیر استخراج کنم یا نمی دانم چگونه تصویر زیر را پارتیشن بندی کنم: تصویر خط به این صورت است:  این سوال لینک شده: نحوه قرار دادن خطوط کانتور بر روی تصویر تبدیل شده | پارتیشن بندی تصویر بر اساس خطوط |
15325 | آیا می توان تصویر را به عنوان پس زمینه یک پانل تنظیم کرد؟ من تمام گزینه ها را در مرکز اسناد مطالعه کردم، اما چیزی در مورد آن پیدا نکردم. image=Import[http://i.stack.imgur.com/U6Pby.jpg]  پانل[سبک[این Infratab است، Bold, 20, Editable -> False ], Background -> image, Alignment -> Center, ImageSize -> {400, 400} ](*پنل بسته است*) به جای رنگ، می خواهم تصویر را به عنوان پس زمینه پانل تنظیم کنم. | چگونه می توانم یک تصویر را به عنوان پس زمینه یک پنل تنظیم کنم؟ |
15981 | من می خواهم معادله $$ 2n\cdot\binom{n}{0} + 5(n-1)\binom{n}{1}+13(n-2)\binom{n}{2}+ را حل کنم \cdots + \left(2^{n-1} + 3^{n-1}\right)\binom{n}{n-1} = 1685. $$ یا استفاده از مفهوم جایگزین برای دو جمله ای ضرایب: $$ 2nC_{n}^0 + 5(n-1)C_n^1 + 13(n-2)C_n^2 +\cdots + \left(2^{n-1} + 3^{n- 1}\راست) C_n^{n-1}=1685. $$ که در آن $n$ یک عدد طبیعی است. من نمی دانم چگونه این را حل کنم. چگونه به Mathematica بگویم این کار را انجام دهد؟ | چگونه این معادله ترکیبی را حل کنیم؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.