_id string | text string | title string |
|---|---|---|
197883 | میخواهم بدانم چه گزینههایی برای مستندسازی پروژهای که قبلاً توسعهیافته است وجود دارد، زیرا توسعهدهندگانی که روی آن کار میکردند حتی یک صفحه از مستندات را هم ننوشتند. این پروژه جز بسیاری از صفحات اسکریپت با توابع نوشته و اصلاح شده توسط توسعه دهندگانی که از 2 سال گذشته روی این پروژه کار کرده اند، جزئیات دیگری ندارد. تنها چیزی که من دارم طرحواره پایگاه داده و فایل های پروژه است. من می خواهم بدانم آیا راهی برای سازماندهی این پروژه و مستندسازی آن وجود دارد تا بتواند برای توسعه دهندگانی که در آینده روی این پروژه کار می کنند مفید باشد. این پروژه با PHP و MySQL توسعه یافته است. توابع ضعیف توضیح داده شده اند، بنابراین وقتی آن را با doxygen اجرا می کنم نمی توانم نتایج خوبی به دست بیاورم. | چگونه پروژه ای را که قبلاً توسعه یافته است مستند کنیم؟ |
200632 | به نظر می رسد بحث های زیادی در وب در مورد تفاوت های بین این دو پارادایم وجود دارد و اینکه چگونه OOP تا حدودی بهتر از برنامه نویسی ساخت یافته است. اما آیا مکمل هم نیستند؟ از دیدگاه من، میتوان برنامه خود را با رعایت اصول OOP سازماندهی کرد و منطق آن را با استفاده از برنامهنویسی ساختاریافته پیادهسازی کرد، اینطور نیست؟ | آیا برنامه نویسی ساختاریافته و برنامه نویسی شی گرا مکمل یکدیگر نیستند؟ |
177046 | برای یک زبان غیر OOP مانند google Go، آیا پیادهسازی انواع کانتینر جدید با استفاده از انواع دادهها مانند آرایهها یا لیستها برای پیادهسازی عملکرد راحت مانند روش «contains» که در همه انواع کانتینر ساخته شده وجود ندارد، اصطلاحی است؟ | انواع کانتینر در گولنگ |
196871 | مسائل مربوط به پشتیبانی مرورگر را کنار بگذاریم، اگر از Http/hateoas استیکر هستید، درخواست ورود به سایت/خروج از سایت باید چه افعالی باشد؟ DELETE انتخاب واضحی به نظر می رسد، اما مطمئن نیستم منبعی که حذف می کنید چه خواهد بود. | مسیر خروج از برنامه وب شما باید چه فعل Http باشد؟ |
44113 | من به تازگی کتاب آموزش مایکروسافت 70-536 (Microsoft .NET Framework - Application Development Foundation) را از Microsoft Press تمام کردم. من آن را کاملاً خوب یافتم. من همچنین کتاب 70-528 (Microsoft .NET Framework 2.0 - Web-based Client Development) را انجام داده ام. بعدش چه کتابی بخونم؟ من شکار شغل هستم، بنابراین می خواهم برای موقعیتی به عنوان توسعه دهنده نرم افزار قابل فروش باشم. چه چیزی باعث میشود که من از بین جمعیت متمایز شوم و شغل را به دست بیاورم؟ | بعد از مایکروسافت Application Development Foundation (70-536) چه کتاب آموزشی را انتخاب کنم؟ |
177045 | من می خواهم یک جادوگر وب یا یک جادوگر در/داخل یک وب سایت ایجاد کنم. من می دانم که چندین فریمورک جاوا برای جادوگران وجود دارد، اما هیچ کدام به طور خاص برای وب وجود ندارد. اگر من برای یک چارچوب جستجو کنم، همیشه جادوگرانی را برای ایجاد یک وب سایت، اپلت، سرورلت و غیره دریافت می کنم. اما هرگز چگونه می توان چنین جادوگری را خود ایجاد کرد. بنابراین سوال(های) این است: از چه چارچوبی برای ایجاد یک جادوگر وب استفاده کنم؟ و چه چارچوب هایی وجود دارد؟ جادوگر تصویرسازی برای استقرار فرآیند BPEL در یک ode apache خواهد بود. من فکر می کردم که یک برنامه وب راه آسانی است زیرا به هر حال آپاچی در حال اجرا است. من مقید به این نیستم، شاید کسی ایده بهتری داشته باشد. | چارچوب جاوا برای یک جادوگر وب |
14200 | من می خواهم Visual Studio 2010 Express Edition را دانلود کنم تا همه چیزهای جدید را در آن یاد بگیرم. من آن را ناکافی می دانم زیرا هیچ یکپارچگی Crystal Reports در آن وجود ندارد. جدا از آن، میخواهم ویژگیهای سازمانی دیگری را که با نسخه حرفهای همراه هستند، یاد بگیرم. اگر نسخه حرفه ای VS 2010 را دانلود کنم، فقط به 90 روز محدود می شود. آیا جایگزین دیگری برای زبان آموزان وجود دارد؟ همچنین، آیا جایگزین رایگان برای گزارش در نسخه Express وجود دارد. | گزارش در Visual Studio 2010 Express |
164529 | من یک برنامه دسکتاپ جاوا Swing کوچک نوشته ام. انتقال آن به اندروید یک مرحله طبیعی به نظر می رسد زیرا من علاقه مند به یادگیری نحوه برنامه نویسی برای آن پلتفرم هستم. من معتقدم که می توانم از برخی از پایه کدهای موجود خود دوباره استفاده کنم. (البته، دقیقاً چقدر می توانم از آن استفاده مجدد کنم فقط با شروع کدنویسی برنامه اندروید مشخص می شود.) در حال حاضر من برنامه Java Swing خود را در Sourceforge.net میزبانی می کنم و از Git برای کنترل نسخه استفاده می کنم. همانطور که شروع به ایجاد برنامه اندروید می کنم، دو گزینه را در نظر می گیرم: 1. کد اندروید را به مخزن موجود خود اضافه کنید، دایرکتوری های جداگانه و بسته های جاوا را برای کدها و منابع خاص اندروید ایجاد کنید. 2. یک پروژه Sourceforge جدید ایجاد کنید (یا حتی میزبان یک پروژه جدید) و یک مخزن Git جدید ایجاد کنید. الف با یک مخزن جدید، من به سادگی می توانم فایل هایی را از پروژه اصلی خود اضافه کنم که دوباره از آنها استفاده خواهم کرد. (من به خصوص این گزینه را دوست ندارم زیرا تغییر هر دو کپی از یک فایل در هر دو مخزن دشوار خواهد بود.) ب. یا می توانم مخزن اصلی را شاخه بندی کنم. این مشکل ادغام تغییرات فایل های منبع مشترک را افزایش می دهد. بیشتر سعی می کنم بین گزینه های 1. و 2b تصمیم بگیرم. اگر بخواهم مخزن موجود را انشعاب دهم، میزبانی آن به عنوان یک پروژه SF جداگانه (یا حتی استفاده از سرویس میزبانی OSS دیگر) در مقابل نگه داشتن تمام کد منبع من در پروژه فعلی SF چه مزایایی دارد؟ | پایه کد برای نسخه های دسکتاپ و موبایل همان برنامه |
201985 | بنابراین من در مورد فضای نام در w3schools مطالعه کردهام و میدانم که آنها باید یک عنصر را بهطور منحصربهفرد شناسایی کنند. اما اگر باید پیشوندهایی در کنار آنها داشته باشید، داشتن فضای نام چه فایده ای دارد. آیا همیشه از شما خواسته می شود که پیشوندهایی با فضای نام داشته باشید؟ اگر نه، آیا همیشه از شما خواسته می شود که فضاهای نامی با پیشوند داشته باشید؟ اگر چنین است چرا؟ به عنوان مثال: <root xmlns:h=http://www.w3.org/TR/html4/ xmlns:f=http://www.w3schools.com/furniture> <h:table> <h :tr> <h:td>سیب</h:td> <h:td>موز</h:td> </h:tr> <f:name>قهوه آفریقایی جدول</f:name> <f:width>80</f:width> <f:length>120</f:length> </f:table> </root> f و h را به طور منحصر به فرد شناسایی نمی کند انواع عناصر مختلف؟ با تشکر از کمک شما. من واقعاً در درک دلیل وجود فضاهای نام ناامید هستم. | فضاهای نام، چرا برای پیشوندها ضروری هستند؟ |
218182 | من در حال نوشتن یک کتابخانه منبع باز هستم که شبکه های شش ضلعی را مدیریت می کند. عمدتا حول محور «شبکه شش گوش» و «شش ضلعی» می چرخد. یک کلاس «HexagonalGridBuilder» وجود دارد که شبکهای را میسازد که شامل اشیاء «هگزاگون» است. آنچه من در تلاش برای رسیدن به آن هستم این است که کاربر را قادر می سازد تا داده های دلخواه را به هر «هگزاگون» اضافه کند. رابط به این شکل است: رابط عمومی شش گوشه Serializable { // ... روش های دیگر که در این زمینه مهم نیستند را گسترش می دهد <T> void setSatelliteData(T data); <T> T getSatelliteData(); } تا اینجای کار خیلی خوبه. من در حال نوشتن کلاس دیگری به نام «حساب حساب شش ضلعی» هستم که تعدادی محاسبات فانتزی را به کتابخانه اضافه می کند، مانند محاسبه کوتاه ترین مسیر بین دو «شش ضلعی» یا محاسبه خط دید در اطراف «شش ضلعی». مشکل من این است که برای کسانی که نیاز دارم کاربر اطلاعاتی را برای اشیاء «هگزاگون» ارائه کند، مانند **هزینه** عبور از یک «هگزاگون»، یا یک پرچم «بولی» که نشان می دهد آیا شیء **شفاف/ است. قابل عبور ** یا نه سوال من این است که چگونه باید این را اجرا کنم؟ اولین ایده من نوشتن یک رابط مانند این بود: رابط عمومی HexagonData { void setTransparent(boolean isTransparent); void setPassable(boolean isPassable); void setPassageCost (int cost); } و کاربر را وادار به پیاده سازی کنید، اما بعد به ذهنم رسید که اگر بعداً عملکرد دیگری اضافه کنم، همه کدها برای کسانی که از رابط قدیمی استفاده می کنند خراب می شود. بنابراین ایده بعدی من اضافه کردن حاشیه نویسی هایی مانند «@PassageCost»، «@IsTransparent» و «@IsPassable» است که می توانند به فیلدها اضافه شوند و وقتی در حال انجام محاسبات هستم، می توانم به دنبال حاشیه نویسی در «satelliteData» ارائه شده توسط کاربر اگر امکان تغییرات بعدی را در نظر بگیرم به اندازه کافی انعطاف پذیر به نظر می رسد اما از بازتاب استفاده می کند. من هیچ معیاری برای هزینه های استفاده از حاشیه نویسی ندارم، بنابراین در اینجا کمی در تاریکی هستم. من فکر می کنم که در 90-95٪ موارد کارایی مهم نیست زیرا اکثر کاربران از شبکه ای استفاده نمی کنند که این مهم است، اما می توانم تصور کنم که شخصی سعی دارد یک شبکه با اندازه 5.000.000.000 x 5.000 ایجاد کند. 000.000`. پس در کدام مسیر قدم زدن را شروع کنم؟ یا جایگزین های بهتری وجود دارد؟ _توجه: این ایده ها هنوز عملی نشده اند بنابراین من زیاد به نام های خوب توجه نکردم. | عملی ترین راه برای افزودن قابلیت به این قطعه کد کدام است؟ |
252714 | من سه بسته Scala دارم که به عنوان پروژه های sbt جداگانه در مخازن جداگانه با نمودار وابستگی مانند زیر ساخته می شوند: M---->D ^ ^ | | +--+--+ ^ | S S یک سرویس است. M مجموعه ای از کلاس های پیام است که بین S و سرویس دیگری مشترک است. D یک DAL است که توسط S و سرویس دیگر استفاده می شود و برخی از مدل های آن در پیام های مشترک ظاهر می شود. اگر من یک تغییر اساسی در هر سه ایجاد کنم و آنها را به انبار Git خود برسانم، یک بیلد از S در جنکینز شروع خواهد شد. ساخت تنها زمانی موفق خواهد بود که، زمانی که S فشار داده شود، M و D قبلاً فشار داده شده باشند. در غیر این صورت، جنکینز متوجه خواهد شد که نسخههای بسته وابسته مناسبی در دسترس ندارد. حتی فشار دادن همزمان آنها کافی نیست - وابستگی ها باید قبل از شروع کار وابسته ساخته و منتشر شوند. وابسته کردن مشاغل در جنکینز کافی نیست، زیرا این امر باعث می شود نسخه قبلی ساخته شود و در نتیجه مصنوعاتی ایجاد شود که نسخه مورد نیاز را ندارد. آیا راهی وجود دارد که بتوانم چیزها را طوری تنظیم کنم که مجبور نباشم به یاد داشته باشم که چیزها را به ترتیب درست پیش ببرم؟ تنها راهی که میتوانم کارکرد آن را ببینم این است که آیا راهی وجود دارد که یک بیلد بتواند به حالت معلق برود اگر وابستگیهای آن هنوز در دسترس نبودند. احساس می کنم راه حل ساده ای وجود دارد که از دست می دهم. حتما مردم خیلی با این موضوع سروکار دارند؟ | مقابله با الزامات سفارش ساخت در ساخت های خودکار |
125282 | ## **زمینه** من چند ماه پیش از کالج فارغ التحصیل شدم و اکنون به عنوان مهندس نرم افزار در شرکتی کار می کنم که محصولات نرم افزاری تولید می کند. من خودم را خوش شانس می دانم که مجبور نیستم روی یکی از این برنامه های تجاری کار کنم. محصولی که ما روی آن کار می کنیم یک راه حل احراز هویت برای - می توانم بگویم - بازار انبوه است. من درک می کنم که هیچ محصولی بدون درک عمیق دامنه آن ساخته نمی شود. یا صنعتی بود که به آن پرداخته بود، یا مجموعه خاصی از پروتکل ها/ موارد استفاده/سناریوها. در مورد راه حلی مانند راه حل ما، دانش دامنه درک عمیقی از پروتکل های احراز هویت استفاده شده توسط مشتریان بالقوه ما، مقیاسی که در آن استفاده می شود، سناریوهای استفاده و راه حل های دیگری است که قرار است با آنها تعامل داشته باشد. ## **سوال** اکنون به عنوان یک فرد نسبتاً جدید در صنعت، پیشنهاد شما برای تحصیل من چیست؟ آیا فکر میکنید عمیقتر کردن دامنهای که در حال حاضر روی آن کار میکنم و وقتم را به خواندن کتابها، وبلاگها، آزمایش بیشتر در اوقات فراغت درباره مجموعه پروتکلها، استانداردها و ابزارهای ساخت راهحلهای احراز هویت اختصاص دهم، مهمتر است؟ یا شاید ایده بهتر این باشد که وقتم را اختصاص دهم تا درک بهتری از مبانی علوم کامپیوتر داشته باشم که در دانشگاه به طور مفصل به من آموزش داده نشده است، مثلاً: * مدل شیء زبان (C#/C++/Java/anything's) ، درک اینکه چگونه کد منبع من واقعاً به اسمبلی ترجمه می شود، چه چیزی توسط کامپایلر تقویت می شود، چگونه می توانم انتظار داشته باشم که ران ها واقعاً در حافظه گذاشته شوند (با در نظر گرفتن همه موارد بهینه سازی، ترفندها و غیره توسط کامپایلر و/یا زمان اجرا انجام می شود). * تکنیکهای پیشرفته چند رشتهای، دانش فراتر از اصول اولیه مانند قفلهای r/w مشترک، تجزیه وظایف/داده یا اتمی/آزادی قفل اولیه. * چیدمان های حافظه، مدل های حافظه، پیاده سازی دقیق TEB. * الگوریتم های پیشرفته برای مجموعه داده های عظیم، نحوه برخورد با حجم عظیم داده ها، تحمل شکست و غیره. من معتقدم که دسته دوم من را به مهندس بهتری تبدیل می کند و با تجهیز به من در طراحی هر نوع محصولی در آینده به من کمک می کند. با آگاهی از وجود آنها - اما باز هم - دانش دامنه در محدوده محصول من نیز بسیار ارزشمند و مهم است. ممنون میشم نظراتتون رو در این مورد به اشتراک بذارید | یادگیری دانش خاص دامنه یا حفاری عمیق تر در اصول؟ |
74474 | من به عنوان بخشی از شرکت خدماتی خود برای یک مشتری (ClientA) به مدت یک سال در ساخت یک پلت فرم کار می کنم. چند هفته پیش مشتری دیگری (clientB) از من برای ساخت یک محصول مشابه قیمت درخواست کرد. من به clientB گفتم که ما روی یک محصول مشابه برای یک مشتری کار کردهایم و یک پلتفرم بالغ داریم که آنها میتوانند بدون هیچ زحمتی از ابتدا از آن استفاده کنند. بنابراین من پیشنهاد کردم که با مشتری دیگرم شریک شوند تا به جای آن از پلتفرم او استفاده کنند. متأسفانه، به دلیل عوامل بسیاری، مذاکره به خوبی پیش نرفت: 1. ClientA نمیخواهد با ClientB شراکت داشته باشد، اما در عوض میخواهد مدیون پلتفرم باشد و آن را به عنوان یک سرویس SAAS در اختیار clientB قرار دهد: که من میتوانم درک کنم زیرا از سرمایه گذاری که قبلا انجام شده است. 2. پلتفرم تمام ویژگی های مورد نظر ClientB را ندارد، بنابراین آنها باید برای توسعه آن ها پول سرمایه گذاری کنند. با این حال، آنها تمایلی به سرمایه گذاری چنین پولی در پلتفرمی که مالک آن نیستند، ندارند. آنها قصد دارند آن را به هزاران مشتری خود بفروشند، بنابراین پایه گذاری کل تجارت خود بر روی محصولی که کنترلی روی آن ندارند حرکت خوبی برای آنها نیست. من تمام تلاشم را کردهام تا آنها را به توافق برسانم، اما به نظر میرسد که آنها نمیتوانند زیرا هر یک میخواهند روی پلتفرم کنترل داشته باشند. اکنون clientB میخواهد، همانطور که در ابتدا میخواست، شرکت من یک پلتفرم مشابه بسازد و میخواهد شرکت من در این زمینه شریک شود. ما هر ROI را با آنها به اشتراک خواهیم گذاشت. اتخاذ این تصمیم برای من سخت است زیرا درک می کنم که ما به عنوان یک شرکت نمی توانیم همزمان روی این دو پلتفرم کار کنیم. اولین نسخه پلتفرم از یک وب سایت مستقل تحت بند کار برای استخدام به دست آمد، بنابراین کد متعلق به clientA است. بنابراین ما نمی توانیم از هیچ بخشی از آن کار دوباره استفاده کنیم. به عنوان یک مدیر شرکت، من در دوراهی هستم زیرا گمان میکنم که مشتری A این حرکت را غیرمنصفانه میداند. نظر شما در این مورد چیست؟ ویرایش: هیچ NDA امضا شده ای وجود ندارد و به هر حال NDA را با یک بند غیر رقابتی امضا نمی کردم. | آیا من در حال رقابت با مشتری هستم؟ آیا عادلانه است؟ |
207005 | 1. چگونه می توانم تابع رشد را بر حسب n برای الگوریتم زیر توصیف کنم؟ 2. تابع مرزی (Big-O) چیست؟ آیا O(n^3) است؟ * * * for(i = 0 تا n - 1) { c = i + 1 for(j = c تا n) { arr[j] += arr[i]; for(k = c تا 0 step -1) // کلمه کلیدی step به چه معناست؟ { arr[k] *= arr[j]; } } | Big-O این الگوریتم؟ |
232903 | برای یک درخت دودویی، فاصله افقی را به صورت زیر تعریف می کنیم: فاصله افقی (hd) ریشه = 0 اگر به چپ بروید، hd = hd (از والد آن) -1، و اگر به راست بروید، hd = hd (از والد آن) +1. سپس نمای پایین درخت شامل تمام گرههای درخت است، جایی که هیچ گرهای با همان «hd» و سطح بزرگتر وجود ندارد. (ممکن است چندین گره از این دست برای مقدار معین «hd» وجود داشته باشد. در این مورد همه آنها به نمای پایین تعلق دارند.) من به دنبال الگوریتمی هستم که نمای پایین یک درخت را خروجی دهد. * * * مثالها: فرض کنید درخت دودویی: 1 / \ 2 3 / \ / \ 4 5 6 7 \ 8 نمای پایین درخت است: 4 2 5 6 8 7 Ok بنابراین برای مثال اول، فاصله افقی گره با مقدار 1: 0، سطح = 1 فاصله افقی گره با مقدار 2: 0 - 1 = -1، سطح = 2 فاصله افقی از گره با مقدار 3: 0 + 1 = 1، سطح = 2 فاصله افقی گره با مقدار 4: -1 - 1 = -2، سطح = 3 فاصله افقی گره با مقدار 5: -1 + 1 = 0، سطح = 3 فاصله افقی گره با مقدار 6: 1 - 1 = 0، سطح = 3 فاصله افقی گره با مقدار 7: 1 + 1 = 2، سطح = 3 فاصله افقی گره با مقدار 8: 0 + 1 = 1، سطح = 4 بنابراین برای هر خط عمودی که برای hd=0 است، گره هایی را که در آخرین سطح آن خط ظاهر می شوند چاپ کنید. بنابراین برای hd = -2، چاپ 4 برای hd = -1، چاپ 2 برای hd = 0، چاپ 5 و 6 زیرا هر دو در آخرین سطح آن خط عمودی برای hd = 1 ظاهر می شوند، چاپ 8 برای hd = 2، چاپ 7 یک مثال دیگر برای مرجع: 1 / \ 2 3 / \ / \ 4 5 6 7 / \ / \ / \ / \ 8 9 10 11 12 13 14 15 بنابراین خروجی برای این خواهد بود: 8 4 9 10 12 5 6 11 13 14 7 15 به طور مشابه برای این مثال hd از گره با مقدار 1: 0، سطح = 1 hd از گره با مقدار 2: -1 ، سطح = 2 hd گره با مقدار 3: 1، سطح = 2 hd گره با مقدار 4: -2، سطح = 3 hd گره با مقدار 5: 0، سطح = 3 hd گره با مقدار 6: 0، سطح = 3 hd گره با مقدار 7: 2، سطح = 3 hd از گره با مقدار 8: -3، سطح = 4 hd از گره با مقدار 9: -1، سطح = 4 hd از گره با مقدار 10: -1، سطح = 4 hd گره با مقدار 11: 1، سطح = 4 hd گره با مقدار 12: -1، سطح = 4 hd گره با مقدار 13: 1، سطح = 4 hd گره با مقدار 14: 1، سطح = 4 hd گره با مقدار 15: 3، سطح = 4 بنابراین، خروجی خواهد بود: hd = -3، چاپ 8 hd = -2، چاپ 4 hd = -1، چاپ 9 10 12 hd = 0، چاپ 5 6 hd = 1، چاپ 11 13 14 hd = 2، چاپ 7 hd = 3، چاپ 15 بنابراین خروجی خواهد بود: 8 4 9 10 12 5 6 11 13 14 7 15 * * * من قبلاً روشی را می شناسم که در آن می توانم آن را با استفاده از فضای اضافی زیاد (یک نقشه و یک آرایه 1 بعدی برای ذخیره سطح آخرین عنصر در آن خط عمودی) و با پیچیدگی زمانی $ انجام دهم. O(N \log N)$. و این پیاده سازی این روش است: #include <iostream> #include <cstdio> #include <map> #include <vector> using namespace std; struct Node{ int data; ساختار گره *چپ، *راست. }; Node* newNode(int data) { Node *temp = new Node; temp->data = داده; temp->left = temp->right = NULL; دمای بازگشت؛ } int height(Node *node) { if(node == NULL) return 0; else{ int lh = height(node->left); int rh = height(node->right); if(lh > rh) return (lh+1); other return (rh+1)؛ } } void printBottom(Node *node, int level, int hd, int min, map< int, vector<int> >& visited, int lev[], int l) { if(node == NULL) return; if(level == 1){ if(lev[hd-min] == 0 || lev[hd-min] == l){ lev[hd-min] = l; visited[hd-min].push_back(node->data); } } else if(level > 1) { printBottom(node->left, level-1, hd-1, min, visited, lev, l); printBottom(node->right, level-1, hd+1, min, visited, lev, l); } } void findMinMax(Node *node, int *min, int *max, int hd) { if(node == NULL) return; if(hd < *min) *min = hd; else if(hd > *max) *max = hd; findMinMax(node->left, min, max, hd-1); findMinMax(node->right, min, max, hd+1); } int main() { Node *root = newNode(1); root->left = newNode(2); root->right = newNode(3); root->left->left = | نمای پایین درخت باینری را چاپ کنید |
58827 | با الهام از این سوال - آیا یک فروشگاه چابک واقعاً می تواند در آزمون جوئل امتیاز 12 را کسب کند: آیا می توانید توضیحات یا مثال هایی ارائه دهید که در آن یک سازمان توسعه نرم افزار **از نظر فنی** تمام 12 امتیاز تست جوئل را برآورده کند، اما نتواند آن را برآورده کند. اصول چابک یا لاغر؟ | آیا یک فروشگاه می تواند در آزمون جوئل نمره 12 بگیرد و در عین حال چیزی جز چابک (یا ناب) باشد؟ |
202670 | فرض کنید من یک رابط ساده برای ترجمه متن دارم (کد نمونه در سی شارپ): public interface ITranslationService { string GetTranslation(string key, CultureInfo targetLanguage); // برخی از روشهای دیگر... } اولین پیادهسازی ساده از این رابط از قبل وجود دارد و به سادگی برای هر فراخوانی متد به پایگاه داده میرود. با فرض اینکه یک رابط کاربری در هنگام راهاندازی ترجمه میشود، منجر به یک تماس پایگاه داده برای هر کنترل میشود. برای بهبود این موضوع، میخواهم رفتار زیر را اضافه کنم: > به محض اینکه درخواستی برای یک زبان وارد شد، _all_ ترجمهها > را از این زبان واکشی کنید و آنها را در حافظه پنهان ذخیره کنید. همه درخواستهای ترجمه از > حافظه پنهان ارائه میشوند. من در مورد پیادهسازی این رفتار جدید بهعنوان دکوراتور فکر کردم، زیرا تمام روشهای دیگر آن رابط پیادهسازیشده توسط تزئینکننده به سادگی به نمونه تزئینشده واگذار میشود. با این حال، اجرای «GetTranslation» اصلاً از «GetTranslation» نمونه تزئین شده _برای دریافت همه ترجمه های یک زبان خاص استفاده نمی کند. این پرس و جو خود را علیه پایگاه داده شلیک می کند. این الگوی دکوراتور را می شکند، زیرا هر عملکرد ارائه شده توسط نمونه تزئین شده به سادگی نادیده گرفته می شود. اگر دکوراتورهای دیگری درگیر باشند، این یک مشکل واقعی می شود. درک من این است که یک دکوراتور باید افزودنی باشد. اما در این مورد، دکوراتور در حال جایگزینی رفتار نمونه تزئین شده است. من واقعاً نمی توانم راه حل خوبی برای این فکر کنم - چگونه آن را حل می کنید؟ همه چیز مجاز است، حتی طراحی مجدد کامل خود «ITranslationService». | دکوراتور نمونه تزئین شده را نمی خواند - طرح جایگزین مورد نیاز است |
5494 | ما در حال توسعه یک پروژه جدید هستیم که قرار است در تعداد زیادی از سایت های مشتری مستقر شود. این پروژه شامل یک رابط کاربری گرافیکی مبتنی بر وب به عنوان یکی از نقاط دسترسی آن است. سرعت رابط وب در اولویت این پروژه است و بعد از امنیت در رتبه دوم قرار دارد. در گذشته، ما همیشه «وب سایتهایی» را در ویژوال استودیو ایجاد میکردیم که پس از انتشار، یک فایل dll و یک aspx برای هر صفحه در سیستم ایجاد میشد. با این حال، من می دانم که شما در واقع می توانید یک برنامه وب ایجاد کنید و از آن بخواهید همه چیز را در یک dll کامپایل کند. به نظر من (بر اساس هیچ داده واقعی، فقط احساس دلتنگی)، کامپایل کردن سایت به عنوان یک dll منفرد به نظر می رسد که هم از نظر امنیت و هم از نظر سرعت بهتر باشد (اگر فقط اندکی باشد). ملاحظاتی که باید به آنها توجه کنیم چیست و آیا هنگام انتخاب روش مناسب باید از مشکلات آشکاری آگاه باشیم؟ | آیا باید وب سایت خود را به یک dll کامپایل کنیم یا یک dll در هر صفحه؟ |
231335 | من اخیراً از این حمایت کرده ام که همه فیلدهای رشته باید ntext / nvarchar (max) باشند - ما از MS SQL Server استفاده می کنیم. به نظر می رسد مخالفت ها یا این ایده خوبی نیست (بدون هیچ دلیلی) یا این به مشتری اجازه می دهد تا چیزهای زیادی را ارسال کند. از آنجایی که من به فیلتر کردن مطالب مزخرف قبل از ورود به پایگاه داده اعتقاد دارم، آیا دلیل _خوبی برای بد بودن ایده من وجود دارد؟ بحث اصلی من برای محدود نکردن فیلدهای رشته این است که من کشف کرده ام که ما حدود شش نوع مختلف آدرس (مشتری، فروشنده و غیره) داریم، با حدود 20 بازار (هر کدام پایگاه داده خاص خود را دارند) و محیط. من حداقل ده طول مختلف را برای Address1 مشاهده کرده ام و همین اتفاق برای فیلدهای دیگر می افتد. به جای اینکه آنها را استاندارد کنیم و بعد متوجه شویم که چیزی را از دست داده ایم، پیشنهاد کردم که جلو برویم و ورودی ها را محدود کنیم و اجازه دهیم پایگاه داده هر چیزی را مدیریت کند. آیا کسی طرفدار یا مخالفی دارد که من نمی بینم؟ (من قانون سرانگشتی را برای اندازههای فیلد دیدهام، اما تمرکز من این است که آیا همه چیز با حداکثر اندازه اشتباه است؟) | طول فیلد رشته SQL در یک db با حدود 6 نوع آدرس مختلف، با حدود 20 بازار و محیط |
202986 | آیا لازم است/توصیه/بهترین عمل/هر مورد مثبت دیگری فقط از یک محیط سرور برای انجام تمام توسعه، تست واحد و QA استفاده شود؟ اگر چنین است، آیا عاقلانه است/بخشی از Agile پس از آن فقط یک محیط صحنهسازی قبل از Live داشته باشد؟ با توجه به اینکه این می تواند به معنای توزیع بین المللی تیم های توسعه دهندگان و آزمایش کنندگان در مناطق زمانی مختلف باشد، آیا این عاقلانه است؟ * * * این چیزی است که توسط مدیر QA ما اجرا می شود. نظر ارائه شده این است که انجام تمام توسعه دهندگان و آزمایش بر روی یک سرور واحد چابک است. محیط صحنهسازی، محیط دوم و سپس زنده خواهد بود. | آیا Agile (scrum) به یک محیط سرور نیاز دارد؟ |
29921 | فکر یادگیری Qt. به کمک افراد با تجربه در اینجا نیاز دارید. چگونه باید شروع کنم. چند کتاب خوب برای مراجعه چند آموزش خوب برای یادگیری... ویرایش: همچنین کدام IDE خوب برای برنامه نویسی Qt موجود است. یکی که کمک درون خطی، تکمیل خودکار، تورفتگی می دهد... من از Debian Lenny استفاده می کنم | مبتدی برای یادگیری برنامه نویسی Qt به کمک نیاز دارد |
5490 | در اولین محل کار من از MUMPS دیجیتال استاندارد روی یک PDP 11-clone (TPA 440) استفاده میکردیم، سپس به MUMPS استاندارد Micronetics که روی دستگاه هیولت پاکارد، HP-UX 9 در اوایل دهه 90 اجرا میشد، روی آوردیم. آیا مومپس هنوز زنده است؟ کسی هست ازش استفاده کنه؟ اگر بله، لطفاً چند کلمه در مورد آن بنویسید: آیا از آن در حالت کاراکتر استفاده می کنید، آیا به عنوان وب سرور عمل می کند؟ و غیره (منظورم Cache نیز هست.) اگر از آن استفاده کرده اید، چه احساسی نسبت به آن داشتید؟ آیا آن را دوست داشتید؟ | آیا مومپس زنده است؟ |
195806 | تعداد فایل های #include در فایل های هدر را کاهش دهید. زمان ساخت را کاهش می دهد. به جای آن، فایل های شامل را در فایل های کد منبع قرار دهید و از اعلان های فوروارد در فایل های هدر استفاده کنید.` من این را در اینجا خواندم. http://www.yolinux.com/TUTORIALS/LinuxTutorialC++CodingStyle.html. بنابراین می گوید اگر یک کلاس (کلاس A) در فایل هدر نیازی به استفاده از تعریف واقعی برخی از کلاس ها (کلاس B) نداشته باشد. در آن زمان میتوانیم بهجای گنجاندن فایل هدر خاص (کلاس B) از اعلان فوروارد استفاده کنیم. سوال: اگر کلاس (کلاس A) در هدر از تعریف واقعی یک کلاس خاص (کلاس B) استفاده نمی کند، پس اعلان فوروارد چگونه به کاهش زمان کامپایل کمک می کند؟ | اظهارنامه پیش رو در مقابل شامل |
87656 | من یک پروژه اسکریپت دارم که با Git مدیریت کرده ام. علاوه بر دو شاخه اصلی، چندین شاخه فرعی در طول زمان معرفی شده اند تا ویژگی های جزئی، ترفندها یا تغییرات موقت را پوشش دهند. برخی از این شعبه ها به پایان عمر خود نزدیک می شوند و من دیگر آنها را به روز نمی کنم. فلسفه های مختلف برای رسیدگی به این شاخه ها چیست؟ آیا باید حذف شوند، یا در مخزن بدون نگهداری باقی بمانند؟ اگر این کار را انجام دهم، آیا در نهایت با یک مخزن به هم ریخته مواجه نمی شوم؟ | چه زمانی یک شاخه را در Git حذف کنیم |
146540 | همانطور که در این سوال اشاره شد، من با مشکل git add /**... مواجه شدم. من در واقع نمی توانم هیچ سندی در مورد فرم /** مشخصات مسیر پیدا کنم - احتمالاً به این دلیل که جستجو در گوگل سخت است. دقیقاً چگونه قرار است کار کند؟ من به ویژه کنجکاو هستم که «git add /\*\*.py» می تواند کار کند اما «git add /path/foo.py» کار نمی کند - چرا اسلش در ابتدای رشته با علامت ** مجاز است. ? ویرایش اطلاعات بیشتر: $ echo /**.py /**.py (این نسخه از Bash از «shopt -s globstar» پشتیبانی نمیکند. زیر دایرکتوری فعلی Git ظاهراً اصلاً گلوبینگ انجام نمی دهد، بنابراین من واقعاً کنجکاو هستم که اینجا چه خبر است. اینها نیز کار می کنند: «git add '/**.py'» «git add /*******.py» این کار نمی کند: «git add **.py» به نظر می رسد همه فایل ها را در هر جایی اضافه می کند دایرکتوری کاری فعلی (Bash 3.2.48 در OSX) | git add /** چگونه باید کار کند؟ |
120281 | > **تکراری احتمالی:** > وقتی از شما درخواست برآورد می شود چگونه پاسخ دهید؟ در شرکت من، من یک مدیر عجیب و غریب دارم، آنها همیشه قبل از شروع کار از من می پرسند که چطور پیش می رود؟ و چقدر طول می کشد تا تمام شود؟ از روز اول تا پایان عمر پروژه. پشت صفحه نمایش آنها هیچ ایده ای ندارند که باید از چه زبانی استفاده کنم. من خودم مجبور شدم از PHP، C، Java، Vala، D، Bash، بسیاری از پلتفرم های دیگر و غیره استفاده کنم، جایی که من فقط یک برنامه نویس Visual Basic 6.0 بودم. اما برای تکمیل یک پروژه زمان زیادی از من میگیرد، زیرا قبل از انتشار به آن اهمیت میدهم، به آزمایشهای زیادی نیاز دارد و غیره. طول می کشد تا این پروژه تمام شود؟»، اگرچه من پروژه های زیادی انجام داده ام. اما من نمی توانم به چنین سؤالاتی پاسخ دهم، زیرا در ذهن من هرگز تمام نشد، من همیشه می خواستم کدهای بهینه سازی بیشتری را حتی پس از انتشار انجام دهم. من می خواهم بدانم شما بچه ها چگونه این سوال را درهم می کنید؟ (به روش برنامه نویسی) | پروژه شما چه زمانی به پایان می رسد؟ چقدر طول می کشد تا کامل شود؟ آیا ایده ای دارید که چنین زمان بندی را در محل چگونه تخمین می زنید؟ |
236168 | بهعنوان یک توسعهدهنده برنامههای وب، اخیراً کار من در ایجاد برنامههای اجتماعی (مخصوصاً دکمههای ورود به سیستم اجتماعی) شتاب زیادی گرفته است. آیا استفاده از اعتبارنامه توسعهدهنده شبکه اجتماعی شرکت من برای این کار مشکلی ندارد؟ من نمیخواهم هر مشتری را برای بین 1 تا 20 سرویس مختلف بر اساس نیازشان ثبت نام کنم. باز کردن کنسول Google و کلیک روی جدید بسیار آسان تر است. | هنگام انجام توسعه برنامه های اجتماعی، آیا استفاده از اعتبارنامه شرکت من برای همه کارهای مشتری خوب است؟ |
170803 | یک پروژه منبع باز وجود دارد که من می خواهم به دلایل خودم آن را فورک کنم. در حال حاضر یک آینه Git مخزن اصلی SVN خود دارد که می توانم از آن استفاده کنم. بهترین تکنیکها برای فورک کردن یک پروژه در حالی که هنوز توانایی ادغام تغییرات آینده از پروژه اصلی را در مخزن فورک شده خودتان با استفاده از Git حفظ میکنید، چیست؟ لطفاً توجه داشته باشید که من اصلاً از Github برای توسعه استفاده نخواهم کرد، بنابراین استفاده از هر ویژگی از آن قابل بحث نیست. این پروژه بر روی یک VPS خصوصی میزبانی خواهد شد. | فورک کردن یک پروژه منبع باز با استفاده از Git |
231330 | فرض کنید ساختار کلاس داریم: رابط عمومی IA { public void doA(); } public class A implements IA { public void doA(){ System.out.println(A class doA);} public class B extends A { public void doA(){ System.out.println(B class doA ) } و اکنون در یک main این را بیان می کنم: //in a main IA ia = new B(); ia.doA(); آیا من درست می گویم که شی زمان اجرا 'ia' یک کلاس B است و تمام متدها و ویژگی های کلاس های فوق العاده را به ارث برده است؟ پرینت از داخل اصلی خیالی «کلاس B doA» است زیرا روش «doA» در B همان روشها را در کلاسهای فوقالعاده خود پنهان میکند؟ | چگونه می توانم A a = new B(); را توضیح دهم؟ |
133270 | من یک برنامه نویس سی شارپ هستم و واقعاً فکر نمی کنم بتوانم نرم افزاری بسازم، به عنوان مثال: اگر وظیفه ای داشته باشم که یک WAV بگیرم و آن را پخش کنم، فقط از کلاس .NET SoundPlayer استفاده خواهم کرد. اگر نیاز به ارائه تصویر داشته باشم، فقط از یک جعبه تصویر استفاده می کنم. من حتی مطمئن نیستم که دات نت چگونه وظایف را انجام می دهد، آیا آن را بیش از حد درمان می کند و حافظه زیادی می گیرد؟ در مواردی که دات نت پشتیبانی نمی کند چه کار کنم؟ به عنوان مثال، اگر من بخواهم یک WAV را همانطور که گفته شد بازی کنم، عالی است. اما اگر بخواهم فایل mp3 را پخش کنم، تنها چیزی که به ذهنم می رسد این است که به دنبال کتابخانه دیگری در اینترنت بگردم که از آن پشتیبانی کند. من برنامه های زیادی را در آنجا می بینم و نمی دانم چگونه این کار را انجام می دهند. حتی اگر این کار ساده ای باشد مانند داشتن تصویر کوچک پوشه مانند آنچه در Windows Explorer نشان داده شده است (همانطور که در اینجا نشان داده شده است: http://public.bay.livefilestore.com/y1p_RvwMDp6PkWP- X_nOZbscmJTL1y32Vzd8pG0QCJbo3Wn-38Glzzclue jT7-mbIX1B-d3ySoRWlzRk1aPWxw/HiloMediaPane.jpg?psid=1) من نمی دانم چگونه می توان آن را انجام داد. همچنین، وقتی کار پیچیدهای به شما داده میشود، مثلاً الگوریتم مسیر یاب بسازید یا هر چیزی که یک کار اساسی نیست، من خالی هستم و نمیدانم چه کار کنم. احساس میکنم چیزی را از دست دادهام، و مطمئنم که بسیاری از افراد در آنجا دقیقاً مانند من احساس میکنند، چه توصیهای میتوانید به آنها بدهید؟ | من واقعاً نمی توانم چیزی ایجاد کنم، چه کاری می توانم در مورد آن انجام دهم؟ |
133277 | پس از استفاده از رابط مدیریت عالی جنگو، من در فکر ایجاد یک سیستم مشابه بودم که به یک ORM وابسته نبود. اکنون، در حالی که این موضوع را در نظر میگرفتم، فکر میکردم که غلبه بر محدودیتهای برنامههای وب (ویجتهای اصلی، جلسات، فرمهای مبتنی بر متن/HTTP، زبانهای مجزای سمت کلاینت/سرور در اکثر موارد با مکانیسم ارتباطی محدود و غیره) یک اتلاف زمان بزرگ است. و شاید توسعه رابط کاربری گرافیکی سنتی گزینه بهتری باشد. بنابراین من را به استفاده از یک برنامه دسکتاپ و سپس یک بخش سرور که به پایگاه داده متصل می شود و آن را از طریق RPC (سرویس های وب، هر چه که باشد) در برنامه دسکتاپ قرار می دهد و امنیت را به شیوه سنتی برنامه وب مدیریت می کند، آورد. با این حال، امروزه میتوانید با استفاده از SSL به صورت از راه دور به پایگاههای داده متصل شوید، و ظاهراً پایگاههای داده مجوز کافی مبتنی بر نقش (GRANT/REVOKE) را ارائه میکنند، پس چرا مستقیماً به پایگاه داده متصل نمیشوید و از کدنویسی سرور اجتناب میکنید؟ آیا این ایده خوبی است؟ آیا با این رویکرد مشکلات غیرقابل حلی وجود دارد؟ [من فکر می کنم که همراه با درون نگری خوب پایگاه داده، می توان یک چارچوب نسبتا ساده نوشت که RAD بسیار خوبی از برنامه های مبتنی بر پایگاه داده را فعال می کند)؟ کدام یک از مشکلات تئوری و کدام یک از مشکلات پیاده سازی خاص هستند؟ سوال جایزه: آیا پایگاه های داده مجوز کافی را ارائه می دهند؟ در حین انجام تحقیقاتم، به موضوع بحث زیر برخوردم: http://archives.postgresql.org/message-id/4AE02DF0.40101@enterprisedb.com که حفره هایی را در کنترل دسترسی ردیف مبتنی بر نمای سنتی در پیاده سازی PostgreSQL ایجاد می کند. . | آیا یک برنامه مشتری سنتی که مستقیماً به پایگاه داده متصل می شود ایده خوبی است؟ |
246173 | من روی یک برنامه با بیش از یک میلیون خط کد کار می کنم. OPTION SRICT روی خاموش تنظیم شده است!. من می خواهم آن را در طول تکرار کار بعدی روی ON تنظیم کنم. من معتقدم تنها دلیلی که OPTION SRICT باید خاموش باشد، تبدیل یک سیستم قدیمی است، به عنوان مثال. VB6 به دات نت. سپس باید OPTION SRICT را روی ON ASAP تنظیم کنید. آیا در این فکر درست هستم یا توسعه دهندگان OPTION STRICT را برای همیشه خاموش می کنند؟ آیا راهنمایی هست من اینجا را نگاه کردم: http://msdn.microsoft.com/en-us/library/zcd4xwzs.aspx، اما نمی توانم پاسخی برای سوال خاص خود پیدا کنم. | OPTION SRICT روی خاموش تنظیم شد |
83891 | فرض کنید شما رهبر تیمی از توسعه دهندگان هستید که باید یک سیستم اطلاعاتی بزرگ مانند یک نرم افزار ERP یا منابع انسانی یا هر سیستمی که توسط چندین ماژول تجاری تشکیل شده است بسازند. سیستم باید به سرعت تحویل داده شود، مقیاس پذیر باشد و از قابلیت های تکامل و نگهداری خوبی برخوردار باشد. تیم شما در زمینه فناوریهای SOA و همچنین توسعه برنامههای استاندارد MVC/AJAX در ASP.NET، Spring، ExtJS، Smartclient یا هر ترکیبی از فریمورکها تجربه دارد. شما همچنین یک مدیر پروژه خوب در تیم خود دارید. ذینفع شما از فناوریها و تغییرات زیادی در صنعت گیج شده است که تا زمانی که الزامات کاربردی و غیرعملکردی برآورده میشود، اهمیتی نمیدهد که شما از چه چیزی استفاده میکنید. آیا از شیوه های SOA (مانند حاکمیت، مخزن سرویس، شناسایی/کشف سرویس) و عناصر زیرساخت SOA (مانند ESB، موتور BPEL، سرویس های وب مبتنی بر WSDL) استفاده می کنید؟ یا فقط از یک فرآیند توسعه چابک و منظم با چارچوب های مورد علاقه/قابل اعتماد خود استفاده می کنید و برخی از خدمات RESTful و سایر نقاط یکپارچه سازی ساده را با سیستم های خارجی ارائه می دهید؟ یا چیز دیگری؟ | آیا SOA برای توسعه دهندگان مناسب است یا فقط برای افراد مدیریت کسب و کار/IT؟ |
133272 | من یک اجرای الگوی حالت ~~machine~~ دارم که بسیار ساده است، اما یک مشکل طراحی دارم که راه حل ظریفی برای آن نمی دانم. در اینجا تعدادی شبه کد تا حدی برای نشان دادن آورده شده است. class MainRoomState: State Override public void HandleJoinSuccess(string gameName, List<LobbyPlayer> players) { Context.CurrentState = new LobbyState(Context); //لیست بازیکنان باید در LobbyState باشد //که دادهها مختص LobbyState هستند } اساساً، رویدادی که باعث تغییر حالت میشود نیز دادههایی را ارائه میدهد که به وضعیت جدید تعلق دارند، و من نمیدانم که آیا یک مورد خوب وجود دارد یا خیر. روشی برای انجام آن علاوه بر یک کلاس مشترک در شی Context والد، یا با استفاده از اختلاط سازنده برای این مورد خاص. **ویرایش** \- با جزئیات بیشتر، من حالت های خود را برای کپسوله کردن داده های خاص وضعیت و همچنین منطق تنظیم کرده ام که در این مورد شامل یک صفحه رابط کاربری گرافیکی متعلق به وضعیت فعلی است. به نظر می رسد این روشی زیباتر برای مدیریت نه تنها جداسازی منطق، بلکه همچنین بیان داده های خاص باشد. حالت انتزاعی من به این شکل است، کلاس انتزاعی عمومی GameState { public GameState(Game context) { Context = context; Net = context.Net; } //رویدادهای ورودی عمومی abstract void HandleConnected(); public abstract void HandleDisconnected (دلیل رشته ای); انتزاع عمومی void HandleNetworkNotification (پیام های رشته ای); public abstract void HandleGameStarting(); //حدود 20 روش دیگر در اینجا نشان داده نشده است. دسته کد اولیه در اینجا CurrentState = New DisconnectedState(this); } عمومی GameState CurrentState { get; مجموعه؛ } //more method, etc } خواهید دید که من به جای پیاده سازی متدهای عبوری، کنترل ترکیبی CurrentState را انتخاب کردم. این بیشتر به این دلیل بود که از بی نظمی گذر از تماس ها در زمانی که واقعاً نیازی نداشتم، خوشم نمی آمد. همچنین، کل حالت یک ارجاع به Context را ذخیره می کند، نه اینکه آن را در هر متد ارسال کند. من دو سوال/مشکل با الگو دارم. 1. هر حالت ملموس باید هر روشی را در حالت انتزاعی به نحوی اجرا کند. این بیش از حد مضحک است، و در حال حاضر اکثر ایالت های من فقط از 20-40٪ از روش ها استفاده می کنند، و من را با چند صفحه از این باقی می گذارد: > public override void HandleGameStarting() { //not handled in this state } 1. دوم من مسئله این است که هر ایالت داده های خاص خود را دارد که فقط باید در آن حالت وجود داشته باشد. من نمیخواهم مجموعه عظیمی از دادهها را در شی Context ذخیره کنم، در حالی که یک روش بسیار محصورشدهتر برای مدیریت آن، قرار دادن آن در حالت است. با نگاهی به مثال شما، فکر میکنم یک پاسخ به سوال اصلی من این است که میتوانم به درستی از روشها به وضعیت فعلی عبور کنم، و فقط یک نوع هک با دادهها انجام دهم، کلاس Game public override void HandleJoinSuccess (string gameName, List< LobbyPlayer> players) { CurrentState = new LobbyState(this); CurrentState.HandleData (نام بازی، بازیکنان)؛ //لیست بازیکنان باید در LobbyState باشد //که داده ها مختص LobbyState هستند } | انتقال داده ها بین حالت های مشخص؟ |
237273 | من چند پروژه دارم که از وب سرویس های مختلف استفاده می کنند. DropBox، AWS. برای مدیریت اطلاعات خصوصی، از «bash_profile» استفاده میکنم که با heroku که از متغیرهای env برای مدیریت اطلاعات مخفی استفاده میکند، عالی عمل میکند. مشکل این است که bash_profile من به طور قابل توجهی در حال رشد است (HEROKU_ADD_ON_1 HEROKU_ADD_ON_2 و غیره) و امروز مرا گاز گرفت. راه بهتر چیست؟ | چگونه کلیدهای api را مدیریت می کنید؟ |
203580 | من خیلی دوست دارم یک آموزش برنامه نویسی به زبان مادری خود (لتونیایی) بنویسم. تعداد آنها بسیار کم است. با این حال من مطمئن نیستم که از چه زبان نشانه گذاری برای نوشتن آن استفاده کنم. در اینجا چند چیز وجود دارد که میخواهم به آن برسم: * منبع یکسانی را میتوان در هر دو HTML برای مشاهده آنلاین و فرم چاپی (PDF؟) کامپایل کرد. در فرم HTML امکان تعامل و ظاهر برتر را فراهم می کند (به زیر مراجعه کنید)، در حالی که فرم چاپی روی کاغذ (طرح بندی و غیره) خوب به نظر می رسد. * من این ایده را دارم که آموزش می تواند چند زبانه باشد. دانش آموزان مختلف در مدارس خود شرایط متفاوتی دارند. به عنوان مثال، برخی مدارس جاوا را آموزش می دهند، برخی C# را آموزش می دهند. میتوانید زبان بالای صفحه HTML را انتخاب کنید و تکههای کد مربوطه (و گاهی اوقات تکههای متن) با هم عوض شوند. به هر حال بیشتر متن یکسان است، فقط نحو زبان کمی متفاوت است. * البته متن گاهی اوقات حاوی تصاویر نیز خواهد بود و اینها باید هم در HTML و هم در نسخه چاپی گنجانده شوند * در نسخه HTML، قطعات کد باید رنگ آمیزی نحوی خودکار داشته باشند که در حالت ایده آل باید مانند IDE توصیه شده برای آموزش در صورت وجود ابهامات، نکاتی برای رنگکننده نحو باید امکانپذیر باشد، اما من نمیخواهم کل رنگآمیزی را با دست انجام دهم. * رنگآمیزی نحو خروجی که یک کنسول متنی استاندارد 80x25 را تقلید میکند (زیرا بسیاری از برنامههای اولیه کاربردهای کنسولی هستند) * بخشهای جمعشدنی برای پاسخ به سوالات (معروف به برچسبهای اسپویل) * فهرست/جدول محتوا بهطور خودکار تولید میشود. * پیوند به بخش های دیگر آموزش (به صورت پیوند در HTML و به عنوان مرجع در نسخه چاپی ارائه شده است) * بخشهای «یادداشت جانبی» که بهعنوان بلوکهای جداگانه در کناره ارائه شدهاند. * سایر عملکردهای مفید در نشریات که من از آنها آگاه نیستم :) می دانم که این سؤال کمی زیاد است، اما آیا چیزی به اندازه کافی نزدیک است که بتوانم آن را به عنوان نقطه شروع در نظر بگیرم و خودم ویژگی های لازم را اضافه کنم؟ یا چیزی در کل لیست وجود دارد (مانند تمایل به داشتن هر دو نسخه چاپی HTML ** و ** از یک منبع) که همه آن را اساساً غیرممکن می کند؟ | چه زبان های نشانه گذاری برای مقالات/آموزش های برنامه نویسی مناسب هستند؟ |
58823 | چندی پیش داشتم به تجربه آکادمیک خود با Smalltalk (خوب، Squeak) فکر می کردم و اینکه آیا می خواهم از آن برای چیزی استفاده کنم یا خیر، و این باعث شد که به این فکر کنم: مطمئناً، این زبان به خوبی و توانایی هر زبان رایجی است و برخی از آنها را دارد. ایدههای خوبی هستند، اما زبانهای خاصی وجود دارند که در حال حاضر به خوبی در بخشهای خاصی از برنامهنویسی جا افتادهاند (C برای برنامهنویسی سیستمها، جاوا برای حملپذیری، و غیره...) و Smalltalk و co. به نظر نمی رسد که هیچ ویژگی متمایزکننده آشکاری برای انتخاب آنها در شرایط خاص نداشته باشد، یا حداقل تا آنجایی که من می توانم بگویم نه، و وقتی به آن اضافه کنید این واقعیت که پیدا کردن برنامه نویسانی که آن را می دانند سخت تر می شود، این موضوع اضافه می کند. انواع مشکلات دیگر برای خود سازمان. بنابراین اگر تا به حال روی پروژهای کار کردهاید که در آن یک زبان غیرمعمول (مانند Smalltalk) نسبت به زبان اصلیتر استفاده شده است، دلیل آن چه بوده است؟ برای روشن شدن: من می خواهم این را بر روی زبان های امری متمرکز کنم. | آیا تا به حال پروژه ای را با استفاده از زبانی انجام داده اید که انتخاب اصلی برای جایگاه خاص پروژه نباشد؟ چرا؟ |
212720 | از تجربه من در توسعه وب، میدانم که از زبانهایی مانند PHP، جاوا، پایتون و غیره برای موارد توسعه پشتیبان (نرمافزاری که روی سرور اجرا میشود) استفاده میشود، و برای موارد فرانتاند از زبانهایی مانند JS/HTML/CSS استفاده میشود. اما من می بینم که بسیاری از شرکت ها می گویند که از PHP برای توسعه Front-end استفاده می کنند و می گویند python برای backend. آیا این بدان معناست که PHP برای فراخوانی سرویسهای دیگری که به زبانهای دیگر نوشته شدهاند از طریق REST، RPC ... و غیره، فرانتاند است؟ | قسمت جلویی نوشته شده به زبان هایی که برای بک اند استفاده می شود! |
175978 | از همه چیزهایی که در چند سال گذشته در مورد ادوبی فلش خوانده ام، به نظر می رسد که این پلتفرم در فضای وب بدنام شده است. صرف نظر از آن، آیا هنوز به عنوان بستری برای ساخت برنامه های محلی مانند دوره های CBT (آموزش مبتنی بر کامپیوتر) قابل اجرا است؟ | آیا Adobe Flash هنوز برای توسعه نرم افزار CBT (آموزش مبتنی بر کامپیوتر) قابل اجرا است؟ |
216418 | بسیار معمول است که یک برنامه وب لیستی از موارد را نمایش دهد و برای هر مورد در لیست به کاربر فعلی نشان دهد که آیا قبلاً مورد مرتبط را مشاهده کرده است یا خیر. رویکردی که من در گذشته اتخاذ کردهام، ذخیره اشیاء HasViewed است که حاوی شناسه یک آیتم/شیء مشاهدهشده و شناسه کاربری که آن آیتم/شیء را مشاهده کرده است. زمانی که زمان نمایش فهرستی از آیتم ها فرا می رسد، این امر مستلزم پرس و جو در پایگاه داده برای آیتم ها، و پرس و جوی جداگانه از پایگاه داده برای اشیاء HasViewed، و سپس ترکیب نتایج این پرس و جوها در مجموعه ای از اشیاء است که صرفاً به منظور نمایش آنها ساخته شده است. در نمای هر e.g li سپس از e.g. ویژگی has_viewed اشیاء ساخته شده در بالا. من فکر می کنم زمان آن رسیده است که رویکرد بهتری پیدا کنیم و می خواهم بدانم چه رویکردهایی را توصیه می کنید. | به کاربر بگویید که آیا قبلاً یک مورد را در لیست مشاهده کرده است یا خیر. چگونه؟ |
128361 | من یکی دیگر از کاربران Subversion هستم که در تلاش برای آموزش مجدد خودم در تائو کنترل نسخه توزیع شده هستم. هنگام استفاده از Subversion، من از طرفداران پر و پا قرص رویکرد جزئی پروژه بودم و با اکثر کارفرمایان سابقم، شعبههای مخزن خود را ساختار میدادیم. برچسب ها و تنه به شرح زیر است: شاخه-+ +-شخصی-+ | +-alice-+ | | +-shinyNewFeature | | +-AUTOMATED-+ | | +-shinyNewFeature | +-bob-+ | +-AUTOMATED-+ | +-BespokeCustomerProject +-project-+ +-shinyNewFeature +-fixStinkyBug tags-+ +-m20110401_releaseCandidate_0_1 +-m20110505_release_0_1 +-m20110602_با استفاده از درخت واقعی ساختار زیر: (src)-+ +-developmentAutomation-+ | +-testAutomation | +-deploymentAutomation | +-docGeneration | +-staticAnalysis | +-systemTest | +-performanceMeasurement | +-configurationManagement | +-ابزارها +-کتابخانه ها-+ | +-log-+ | | +-build | | +-doc | | +-تست | +-آمار-+ | | +-build | | +-doc | | +-تست | +-نمودار-+ | | +-build | | +-doc | | +-تست | +-distributedComputing-+ | | +-build | | +-doc | | +-تست | +-ویجت ها-+ | +-build | +-doc | +-تست +-productLines-+ | +-flagshipProduct-+ | | +-coolFeature | | +-anotherCoolFeature | | +-build | | +-doc | | +-تست | +-coolNewProduct +-project-+ +-bigMusportantMustomer-+ | +-bespokeProjectOne | +-bespokeProjectTwo +-anotherImportantCustomer-+ +-anotherBespokeProject ایده این بود (و هنوز هم هست) از ساختار مخزن برای کمک به ساختار ارتباط بین تیم مهندسی استفاده شود. بخشی از تجارت با مشتری و سایر ذینفعان و کارشناسان حوزه. نکته: اسناد منبعی که در یکی از دایرکتوری های پروژه قرار دارند فقط یک بار استفاده می شوند (و کسب درآمد می کنند). اسنادی که در یکی از دایرکتوری های productLines قرار دارند، به همان اندازه که یک محصول از آن خط خاص فروخته می شود، درآمد کسب می کنند. اسنادی که در یکی از دایرکتوریهای «کتابخانهها» قرار میگیرند، به همان اندازه که هر یک از محصولاتی که از آنها استفاده میکنند به فروش میرسند، درآمد کسب میکنند. این مفهوم استهلاک هزینه ها را واضح می کند و به ایجاد پشتیبانی برای استفاده مجدد از سند منبع در سراسر تجارت کمک می کند. همچنین به این معنی است که یک ساختار مشترک وجود دارد که ابزارهای اتوماسیون ساخت ما می توانند بر روی آن کار کنند. (اسکریپتهای ساخت ما در درخت منبع به دنبال پوشههای «build» میروند که در آن فایلهای پیکربندی را پیدا میکنند که مشخص میکند هر مؤلفه چگونه باید ساخته شود؛ فرآیند مشابهی برای تولید اسناد و آزمایش انجام میشود). به طور قابل توجهی، محصولاتی که من روی آنها کار میکنم معمولاً برای اجرای تستهای اندازهگیری و مشخصهسازی عملکرد زمان زیادی میبرند. از 20 تا 200 ساعت؛ تولید جایی بین چند گیگابایت تا چند ترابایت از نتایج آزمون پردازش شده/داده های میانی (که باید ذخیره شده و به یک پیکربندی سیستم خاص متصل شوند تا بهبود عملکرد در طول زمان قابل اندازه گیری باشد). این موضوع مدیریت پیکربندی را به یک ملاحظات مهم تبدیل میکند، و همچنین برخی الزامات را برای متمرکزسازی تحمیل میکند، زیرا معمولاً منابع محاسباتی مورد نیاز برای اجرای تستهای اندازهگیری عملکرد و مشخصهیابی محدود است. (یک خوشه کوچک از 64-128 هسته). به عنوان یک نکته پایانی؛ سیستم یکپارچه سازی پیوسته می داند که باید یک ساخت را راه اندازی کند. تجزیه و تحلیل استاتیک؛ تست دود و تست واحد هر بار که تنه اصلاح می شود، هر بار که هر شاخه برچسب تغییر می کند، اجرا می شود | ساختار مخزن مرکوریال با پیامهای شرکتی سنگین وزن، مدیریت پیکربندی و الزامات تست |
195808 | من در حال آماده کردن یک ارائه کوتاه (1-2 ساعت) در مورد DIP برای چندین (~5) توسعه دهنده جوان (1-3 سال xp) در دفتر هستم. در پایان ارائه می خواهم بدانم که آیا آنها آنچه را که من ارائه می کنم متوجه شده اند یا خیر؟ شاید چیزی که در عرض 3 دقیقه یا کمتر توسط آنها قابل پاسخ و توضیح باشد؟ | سوالات ساده برای تست درک اصل وارونگی وابستگی |
122109 | من اخیراً وبسایتی به نام Mathway پیدا کردم که اساساً به شما امکان میدهد «سطح ریاضی» خود را انتخاب کنید (که از آن برای تعیین ابزارهایی که باید در اختیار شما قرار دهد) استفاده میکند و سپس به شما اجازه میدهد یک مسئله ریاضی را وارد کنید که سپس آن را حل میکند. شما، و راه حل های دقیقی به شما می دهد (باید آن را امتحان کنید، واقعا عالی است). من تعجب کردم که چگونه در دو سطح کار می کند. اول از همه، آنها چگونه مسئله ریاضی (و همه عملگرهای ریاضی گاهی خارجی) را تجزیه می کنند؟ چگونه از متن به اعداد، متغیرها و عملگرها می رسند؟ دوم، چگونه آنها توضیحات را تولید می کنند؟ در حالی که شما باید برای راه حل های دقیق (که توضیحاتی در مورد نحوه حل مشکل است) هزینه کنید، من اسکرین شات های پیش نمایش آنها را دیده ام و بسیار دقیق به نظر می رسد. توضیحات در جملات کامل و دقیق ارائه شده است. چگونه می توانند چنین چیزی را تولید کنند؟ | وب سایتی مانند Mathway چگونه کار می کند؟ |
175970 | مورد استفاده من این است که من یک خط لوله از برنامههای مستقل و مستقل دارم که میخواهم آنها را با ترتیب خاصی روی قطعات خاصی از دادههایی که از مراحل قبلی خط لوله خروجی میشوند اجرا کنم. خط لوله کاملاً خطی است و هیچ کاری از نظر مسیرهای متناوب از طریق لوله انجام نمی دهد. من در حال حاضر از SGE برای انجام این کار استفاده می کنم و به خوبی کار می کند، اما گاهی اوقات یک کار از محدوده حافظه خود فراتر می رود، با شکست مواجه می شود و همه کارهایی که به آن داده های خروجی نیاز دارند با شکست مواجه می شوند. در این صورت لوله باید دوباره راه اندازی شود، و به نظر می رسد هر چیزی که تحمل خطا در akka را فراهم می کند ممکن است آن را برای من حل کند؟ | Open Grid Engine یا Akka/چیزی مقاوم تر در برابر خطا؟ |
87385 | من یک تیم توسعه خارج از کشور را اداره می کنم که مجموعه ای از محصولات مالی را تولید می کند. ما در حال حاضر در حال برنامه ریزی کارهای مورد نیاز برای دستیابی به انطباق با PCI هستیم. تیم فراساحلی توسط یک عملیات برون سپاری اداره می شود که کارکنان را مستقیماً استخدام می کند. به عبارت دیگر توسعه دهندگان مستقیماً توسط ما استخدام نمی شوند، بلکه منحصراً منابع پروژه های شرکت ما هستند. تمام زیرساخت های ما مبتنی بر انگلستان است (کنترل منبع، ماشین های توسعه و غیره). توسعهدهندگان/تستکنندههای دسکتاپ از راه دور دور از ساحل به محیطهای توسعهای که باید استفاده کنند. آیا چیزی در این تنظیمات وجود دارد که از نقطه نظر PCI باید نگران آن باشیم؟ ما تازه شروع به تحقیق کردهایم، اما نمیتوانم چیزی مرتبط با این نکات پیدا کنم، بنابراین توصیهای قابل تقدیر است. با تشکر | انطباق PCI با توسعه فراساحل |
47675 | تنظیمات: چندین تیم توسعه، وابستگی ها و محدودیت های زیاد. اگر یک تیم در توسعه کد، دریافت تماسهای سرویس یا انتقال به یک محیط QA مسدود شود، تیمها چه راههایی دارند تا خلاقانه به دنبال راهحلهای حل مشکلات خود باشند؟ | راه های خلاقانه برای رفع انسداد یک تیم توسعه چیست؟ |
233228 | من عادت کرده ام از اسامی بیش از حد توصیفی استفاده کنم. علاوه بر این، من نیز عادت کرده ام که شرایط را برای اگرهایی مانند اینها ایجاد کنم: bool user_is_female = user.get_gender() == GENDER_FEMALE; bool user_is_warrior = user.get_unit_class() == CLASS_WARRIOR; bool user_can_wear_battle_skirt = user_is_female && user_is_warrior; if (user_can_wear_battle_skirt) { user.equip(EQUIPMENT_BATTLE_SKIRT); } بنابراین، بله، «== true» یا «true == را که به من آموزش داده شده بود، تمرین خوبی بود حذف کردم. به نظر می رسد که به نظرات کمتری نیز نیاز دارد. هر چند کاملاً پرکلام/طولانی است. من قصد داشتم کد را خواناتر کنم. پس آیا باید از این روش استفاده کنم؟ هیچ جایگزینی؟ if (user.can_wear(battle_skirt)) { user.equip(battle_skirt); } پیشنهادی بود که مجبور شدم حذف کنم چون در جای اشتباهی پست کردم. | چگونه برای if ها شرط های توصیفی بنویسیم؟ |
238669 | با توجه به مجموعه ای از تصاویر در یک صفحه وب، چه راه خوبی برای انتخاب یک تصویر متقاعد کننده که نماینده صفحه وب نیز باشد، وجود دارد؟ مورد استفاده نشان دادن یک تصویر همراه با توضیح یک URL به یک صفحه است، پس از اینکه کاربر آن را در بهروزرسانی وضعیت قرار داد. من چند تکنیک برای پیدا کردن جالب ترین قسمت یک تصویر پیدا کرده ام. مثال: http://berk.es/smartcropper/ پس شاید بتوانم از این مفهوم آنتروپی برای مقایسه تصاویر در یک مجموعه استفاده کنم؟ من به زبان یاقوت برنامه نویسی می کنم، بنابراین یک راه حل خالص یاقوت ترجیح داده می شود، اما برای دیگران باز است. | انتخاب تصویری از مجموعه ای از تصاویر که به احتمال زیاد برای یک بیننده معمولی قانع کننده است |
18391 | اخیراً یک مصاحبه شغلی در یک شرکت بزرگ دره سیلیکون برای یک سمت توسعه دهنده ارشد نرم افزار/R&D داشتم. من چندین صفحه نمایش تلفن فنی، یک مصاحبه تمام روز در محل و صفحه نمایش تلفن فنی بیشتری برای موقعیت دیگری داشتم. مصاحبه ها خیلی خوب پیش رفت، من دکترا دارم و تجربه کار در زمینه ای که برایش درخواست می کردم دارم، اما هیچ پیشنهادی ارائه نشد. تا اینجای کار خیلی خوبه. تجربه جالبی بود، من شاغل هستم، هیچ احساس سختی در این مورد ندارم. برخی از مصاحبهکنندگان سوالات بسیار دقیقی پرسیدند تا جایی که به فناوریهای جدیدی که من روی آن کار میکردم مشکوک شدند. این فناوری ها هنوز در حال توسعه هستند و هنوز به بازار نیامده اند. می دانم که برخی از شرکت های بزرگ سخت افزار/نرم افزار نیز روی این موضوع کار می کنند. من قبلاً مصاحبههای زیادی داشتهام و با توجه به تجربه مصاحبه قبلیام و برداشتی که برخی از مصاحبهکنندگان پشت سر گذاشتند، میدانم که اکنون تمام چیزی که این شرکت از من میخواهد این است که ایدههایی درباره کارهایی که در این زمینه انجام دادهام استخراج کند. به یاد داشته باشید، من به یک موقعیت تحقیق و توسعه اشاره می کنم، نه چیزهای استاندارد توسعه دهنده نرم افزار. کسی تا حالا با این وضعیت مواجه شده؟ و چگونه با آن برخورد کردید؟ من خیلی نگران دزدیدن ایده ها نیستم، بلکه بیشتر نگران فریب خوردنم برای حضور در مصاحبه هستم، در حالی که به هر حال قصد استخدام وجود ندارد. من در نظر دارم از مصاحبه فنی در آینده امتناع کنم و در عوض یک دوره آزمایشی را پیشنهاد کنم که در آن شرکت بتواند به راحتی در تصمیم گیری استخدام خود تجدید نظر کند. | انتخاب مغز در طول مصاحبه شغلی |
48918 | من به تازگی از کالج خود با مدرک B.S فارغ التحصیل شدم. در Comp. علم. اگرچه مدرسه خوبی بود، اما ما تنها بخش CS معتبر در ایالت خود هستیم. من احساس می کنم برنامه نویس خوبی هستم، شگفت انگیز نیست، اما وحشتناک نیست. من اولین کارم را حدود 2 هفته پیش گرفتم، این یک کار بسیار ابتدایی است: توسعه سیستم عامل/تستر. در حال حاضر برنامه نویسی زیادی وجود ندارد (بیشتر چیزهای ساده) اما به زودی گزینه کمک به توسعه را خواهم داشت (که می خواهم انجام دهم). نکته این است که من هرگز روی یک پروژه بزرگ کار نکرده ام. در مدرسه ما پروژه های گروهی داشتیم اما واقعاً هیچ چیز بزرگی نبود. بنابراین من با کلاس های بزرگ و اینها آشنا نیستم (زبان اصلی C++ بود). آیا این چیزی است که با گذشت زمان به آن عادت خواهم کرد؟ برخی از همکلاسیها با دورههای کارآموزی و اینها به آن عادت کرده بودند، اما من هرگز این فرصت را نداشتم. شغل من بیشتر یک شغل تک نفره بود. بیشتر چیزهای کوچک. به علاوه در کلاس ما هرگز پروژه های بزرگ انجام ندادیم. بچه ها چگونه این چیزها را برنامه ریزی می کنید؟ آیا از تخته وایت برد استفاده می کنید و برای کلاس ها برنامه ریزی می کنید و اینها یا چه چیزهایی؟ یکی دیگر از نگرانیهای من این است که مجبورم از گوگل برای نمونههایی از کد استفاده کنم، زیرا گاهی اوقات متوجه نمیشوم که چیزی چگونه کار میکند. آیا این طبیعی است؟ منظورم از فنی است که من 4-5 سال تجربه برنامه نویسی داشته ام، اما واقعاً فقط احساس می کنم که 2 سال تجربه واقعی داشته ام. | شروع پروژه های بزرگ |
87651 | زمانی که روی پروژه ای کار می کنم شرایطی دارم، اما در عین حال مسائل کوچکی پیش می آید که نیاز به رفع سریع دارد. من میخواهم فقط راهحلهای این مشکلات را به مخزن اصلی منتقل کنم و بقیه را به صورت محلی نگه دارم. مشکل این است که، همانطور که قبلاً متوجه شدهام، وقتی از مخزن من به سمت بالا فشار میآورم، نمیتوان مجموعههای cherry pick را انجام داد. بنابراین سوال این است که چگونه محیط جیوه خود را تنظیم کنم تا چنین امکانی داشته باشد. من میخواهم تمام ابردادههای جیوه را حفظ کنم، بنابراین ارسال پچها گزینهای نیست. BTW، اگر بتوان همه چیز را مستقیماً از MercurialEclipse مدیریت کرد، این یک مزیت بزرگ خواهد بود. | چگونه برای هل دادن انتخابی با مرکوریال تنظیم کنیم؟ |
648 | ما به عنوان برنامه نویس دائماً از ما می پرسند چقدر طول می کشد؟ و می دانید، وضعیت تقریباً همیشه اینگونه است: * الزامات نامشخص است. هیچ کس تحلیل عمیقی از همه پیامدها انجام نداده است. * ویژگی جدید احتمالاً برخی از فرضیات را که در کد خود ایجاد کردهاید زیر پا میگذارد و بلافاصله شروع به فکر کردن به همه چیزهایی میکنید که ممکن است مجبور به اصلاح مجدد باشید. * کارهای دیگری برای انجام دادن از تکالیف گذشته دارید و باید تخمینی ارائه دهید که آن کار دیگر را در نظر بگیرد. * تعریف انجام شد احتمالاً نامشخص است: چه زمانی انجام می شود؟ انجام شد همانطور که در کدنویسی آن به پایان رسید، یا انجام شد مانند کاربران از آن استفاده می کنند؟ * مهم نیست چقدر نسبت به همه این چیزها آگاه هستید، گاهی اوقات غرور برنامه نویس شما را مجبور می کند زمان های کوتاه تری نسبت به آنچه که در ابتدا تصور می کنید زمان ببرد. مخصوصاً زمانی که فشار ضرب الاجل ها و انتظارات مدیریت را احساس می کنید. بسیاری از اینها مسائل سازمانی یا فرهنگی هستند که حل آنها ساده و آسان نیست، اما در نهایت واقعیت این است که از شما تخمین می پرسند و از شما انتظار دارند که پاسخ منطقی بدهید. بخشی از کار شماست شما نمی توانید به سادگی بگویید: نمی دانم. در نتیجه، من همیشه تخمینهایی ارائه میکنم که بعداً متوجه میشوم نمیتوانم انجام دهم. بارها این اتفاق افتاده است و من همیشه قول می دهم که دیگر تکرار نشود. اما این کار را می کند. فرآیند شخصی شما برای تصمیم گیری و ارائه برآورد چیست؟ چه تکنیک هایی برای شما مفید بوده است؟ | وقتی از شما تخمین می پرسند چگونه پاسخ دهید؟ |
133275 | من در تمایز بین مدل OSI و مجموعه TCP/IP گیج شده ام. طبق دانش من OSI ساختاری است که روی آن شبکه ها ساخته می شوند و TCP/IP مجموعه پروتکل هایی است که روی این 7 لایه OSI کار می کنند. اگر اشتباه می کنم اصلاح کنید. همچنین آیا TCP/IP جایگزین OSI است و **IN PLACE** OSI استفاده می شود؟ یا هر دو به صورت جمعی ** برای تشکیل شبکه کار می کنند؟ هر منبع خوبی برای روشن کردن سردرگمی من قدردانی خواهد شد. با تشکر | آیا TCP/IP یک جایگزین OSI است یا هر دو به یکدیگر وابسته هستند و قرار است با هم کار کنند |
252567 | ما مدیریت کلیدهای مناسب را در فروشگاه توسعهدهندگان خود به صورت نیمه پیادهسازی کردهایم. ما یک سرویس وب SOAP (**سرویس وب مدیریت کلید**) داریم که می تواند برای بازیابی رمزهای عبور سایر سیستم ها استفاده شود. بنابراین، برای مثال، ممکن است از این سرویس درخواست رمز عبور مثلاً یک PostgreSQL DB تولیدی را بدهم. من با اعتبار AD خود به وب سرویس مراجعه می کنم و مشخص می کند که آیا من مجاز به دریافت رمز عبور DB هستم یا خیر. اگر هستم، پس در پاسخ ارسال می شود. سپس می توانم به جای ذخیره رمز عبور DB در یک فایل پیکربندی ثابت (مانند «context.xml» تامکت و غیره) از این سرویس در تمام اجزای نرم افزار دیگر استفاده کنم. البته مشکل این است که با یک فرآیند خودکار، اعتبارنامه AD منتقل شده به وب سرویس باید در جایی ذخیره شود. بنابراین، برای به دست آوردن رمز عبور یک DB (یا هر منبع ایمن دیگر)، کافی است به آنچه برای ذخیره اعتبار AD استفاده می شود دسترسی داشته باشید، و سپس می توانید آنها را به این وب سرویس ارسال کنید، که سپس آنها را احراز هویت/مجوز می کند. و رمز عبور منبع درخواستی را برگردانید. مشکل مدیریت کلید کلاسیک از این رو، من سعی می کنم راهی برای محافظت از اعتبارنامه AD مورد استفاده برای دسترسی به این سرویس پیدا کنم. یکی از Kerberos برای من نام برد و من شروع کردم به حفاری کمی. درک من این است که، با Kerberos، 3 جزء وجود دارد: * **مشتری** سرویس وب مدیریت کلید * سرویس وب مدیریت کلید * سرور Kerberos (بلیت اعطای بلیط، **TGT**) _درک من این است که: 1. کلاینت (به نحوی) یک TGT از Kerberos 2 دریافت می کند. سپس مشتری یک درخواست برای برخی منابع، مثلاً یک DB، به کلید ارسال می کند. وب سرویس مدیریت، اما _نه_ هیچ گونه اعتبارنامه AD را ارائه نمی کند، اما در عوض، TGT 3 را تامین می کند. سپس وب سرویس مدیریت کلید برای گرفتن این TGT و پینگ سرور Kerberos با یک درخواست نوع _آیا این TGT معتبر است؟_ دوباره پیکربندی می شود. 4. سرور Kerberos پاسخ می دهد و می گوید _yes_ (یا نه) و درخواست رمز عبور DB را رعایت می کند و آن را برای مشتری ارسال می کند. در پاسخ بنابراین ابتدا، اگر چیزی در مورد درک من نادرست است، لطفاً با تصحیح من شروع کنید! با فرض اینکه من کم و بیش درست می گویم، چند سوال در مورد این تنظیم دارم: 1. چگونه مشتری ابتدا TGT را از Kerberos دریافت می کند؟ 2. آیا Kerberos TGT تاریخ انقضا دارند؟ چگونه مشتری یک TGT جدید را دوباره درخواست می کند؟ 3. آیا وب سرویس مدیریت کلید برای صحبت با Kerberos نیاز به پیاده سازی پروتکل TCP خاصی دارد یا HTTP کافی است؟ اگر Kerberos پروتکل خاص خود را دارد، آیا جاوا لیبی وجود دارد که آن را پیاده سازی کند؟ (میدانم جستجوی «java kerberos» آسان است، اما مطمئن نیستم که دقیقاً به دنبال چه چیزی بگردم، زیرا باز هم، مطمئن نیستم که معماری اینجا را درک کنم). | Kerberos برای مدیریت کلید؟ |
8297 | مدیریت من فقط یک سوال بی سابقه در سابقه ( مسلماً مختصر) من با سازمان پرسید: برای کمک به شما چه کاری می توانیم انجام دهیم؟ به طور همزمان، ما در حال کار بر روی چندین پروژه بزرگ برای یک مشتری نسبتاً جدید هستیم که توانایی آن برای ارائه الزامات در اواسط پروژه افسانه است. توسعه برای این بچه ها مانند رقصیدن روی شن های روان است. به نظر می رسد یک فرصت عالی برای پیشنهاد تغییر به یک رویکرد چابک تر باشد. چیزی که میدانم از من سؤال میشود، و هیچ ایدهای در مورد آن ندارم، این است که چگونه برای آن نوع پروژه نقل قول/مناقصه/صورتحساب بدهم. ساعتی میری؟ آیا طیف وسیعی از قیمت ها را پیشنهاد می دهید؟ آیا با سرعت شارژ می کنید؟ به طور کلیتر، جنبهای از مانیفست چابک که میخواند «ما به همکاری مشتری بر مذاکره قرارداد اهمیت میدهیم» مدیریت من را بترساند. در دنیای واقعی مشتریانی که چیزهای زیادی را برای اندک می خواهند، چگونه برای آن ارزش قائل می شوید؟ | روابط با مشتری در توسعه چابک |
233222 | من در حال بازسازی یک کلاس کد قدیمی بزرگ هستم. Refactoring (من فرض میکنم) از این حمایت میکند: 1. نوشتن تستهایی برای کلاس قدیمی 2. Refactor the heck out of class مشکل: هنگامی که کلاس را اصلاح کردم، تستهای من در مرحله 1 باید تغییر کنند. برای مثال، آنچه زمانی در یک متد قدیمی بود، اکنون ممکن است به جای آن یک کلاس جداگانه باشد. آنچه یک روش بود اکنون ممکن است چندین روش باشد. کل چشم انداز کلاس قدیمی ممکن است به چیزی جدید محو شود، و بنابراین تست هایی که در مرحله 1 می نویسم تقریباً باطل خواهند بود. در اصل من _مرحله 3 را اضافه می کنم. تست هایم را به شدت بازنویسی می کنم _ پس هدف از نوشتن تست ها قبل از refactor چیست؟ این بیشتر شبیه یک تمرین آکادمیک برای خلق کارهای بیشتر برای خودم است. اکنون در حال نوشتن تستهایی برای این روش هستم و در مورد نحوه آزمایش چیزها و نحوه عملکرد روش قدیمی بیشتر یاد میگیرم. می توان این را فقط با خواندن خود کد میراث یاد گرفت، اما نوشتن تست ها تقریباً مانند مالیدن بینی من به آن است و همچنین مستند کردن این دانش موقت در تست های جداگانه. بنابراین به این ترتیب من تقریباً چارهای جز این ندارم که یاد بگیرم کد در حال انجام چه کاری است. من اینجا گفتم موقت است، زیرا کد را دوباره فاکتور می کنم و تمام مستندات و تست های من تا حد قابل توجهی باطل می شود، به جز اینکه دانش من باقی می ماند و به من اجازه می دهد که تازه تر در مورد ریفکتورینگ باشم. آیا این دلیل واقعی برای نوشتن تستها قبل از refactor است - برای کمک به درک بهتر کد؟ باید دلیل دیگری داشته باشد! لطفا توضیح دهید! **توجه:** این پست وجود دارد: آیا نوشتن تست برای کدهای قدیمی معقول است وقتی زمانی برای یک refactoring کامل وجود ندارد؟ اما میگوید «تستها را قبل از refactor بنویسید»، اما نمیگوید «چرا»، یا اگر «تستهای نوشتن» به نظر «کار شلوغی است که بهزودی از بین میرود» چه باید کرد. | چرا تست هایی برای کد بنویسم که دوباره فاکتور کنم؟ |
146543 | من روی یک چارچوب جدید برای PHP کار می کنم که از یک الگوی معماری به نام RMR استفاده می کند، به جای رایج تر (شبه)-MVC که اکثر فریم ورک های PHP در حال حاضر پیاده سازی می کنند. تا اینجای کار به نظر میرسد که برای برنامههای وب مناسبتر از MVC است. من در حال حاضر در حال جداسازی نگرانی های مختلف مربوط به مدیریت یک چرخه درخواست/پاسخ صفحه هستم و تاکنون اشیایی را برای اعتبار سنجی فرم، نمایش درخواست، نمایش پاسخ، یک کنترلر جلویی برای بسته بندی یک درخواست/پاسخ HTTP کامل، یک حل کننده به یک درخواست را به منبع مناسب هدایت کنید و غیره. با این حال، این منجر به یک سوال جالب در مورد تفکیک نگرانی ها شده است. در یک چارچوب MVC، من معمولاً یک شی اعتبارسنجی فرم و یک شی تجاری (مدل) را در یک کنش کنترلر پیچیده میکنم. این اقدام ورودی را تأیید میکند و در صورت تأیید اعتبار، آن را به شی کسبوکار تحویل میدهد، یا برای نمایش خطا به نمای باز میگردد. با این حال، در RMR، هیچ کنترلی وجود ندارد. معماری مورد نظر من دارای یک کلاس اعتبار سنجی فرم مانند فریمورک های MVC مانند zend است، اما بدون کنترلر مکان مشخصی برای فراخوانی آن وجود ندارد. من میتوانم شی اعتبارسنجی فرم را از داخل منبع فراخوانی کنم (معادل RMR یک مدل)، اما این اشتباه به نظر میرسد، زیرا منبع باید درباره نحوه استفاده از آن در این مورد بیشتر بداند. از توضیحات RMR میدانم که این کاملاً قابل اجتناب نیست، منبع باید بتواند درخواست HTTP را درک کند، اما ترجیح میدهم در صورت امکان آن را به حداقل برسانم تا بتوان از منابع خارج از آن استفاده کرد. زمینه چارچوب RMR بدون تغییر عمده. من میتوانم اعتبار سنجی را در شیای که درخواست HTTP را محصور میکند انجام دهم، اما این نشان میدهد که شی درخواست باید بداند که چگونه منبع قصد دارد از ورودی داده شده استفاده کند. به عنوان مثال، منبعی که یک ورودی وبلاگ را نشان می دهد ممکن است اجازه دهد نظرات اضافه شود، آرا جمع آوری شود یا پوستر اصلی آن را ویرایش کند. اگر هر سه نوع عملیات از طریق یک POST ارسال شوند، شی درخواست باید بتواند تعیین کند که آیا POST داده شده برای ویرایش وبلاگ، افزودن نظر یا ارسال رأی است. اگر عملکرد بیشتری به منبع مقاله وبلاگ اضافه شود، یا اگر برخی از عملکردها حذف شوند، باید درخواست در مورد آن بدانند. به نظر می رسد که این کپسولاسیون را می شکند. من همچنین انتقال اعتبار فرم به کنترلر جلویی را در نظر گرفتم، اما این مشکل مشابه داشتن آن در شی درخواست را داشت. کنترلر جلویی باید قبل از اینکه بتواند ورودی آن را تأیید کند، باید چیزی در مورد عملکرد داخلی منبع بداند. اگر کسی رویکرد یا نظر دیگری در رابطه با این مشکل دارد، از هر نظری که داشته باشید سپاسگزارم. شاید این مشکل فقط نشان دادن این است که رویکردی که در گذشته با MVC استفاده می کردم اشتباه بوده است و اعتبارسنجی فرم در کنترلر روش درستی برای انجام کارها نبود؟ | جداسازی نگرانی ها در چارچوب RMR |
242693 | این سوال کمی طولانی خواهد شد. لطفا با من تحمل کن اتفاقی که در پروژهای من افتاد باعث شد به این فکر کنم که چگونه اشیا را بهطور ایمن کپی کنم. من وضعیتی را که داشتم ارائه می کنم و سپس یک سوال می پرسم. یک کلاس SomeClass وجود داشت: چیزهای کلاس SomeClass{ Thing[]; public SomeClass(Thing[] things){ this.things = things; } // چیزهای نامربوط حذف شدند public SomeClass copy(){ return new SomeClass(things); } } کلاس دیگری «پردازنده» وجود داشت که اشیاء «SomeClass» را می گیرد، آنها را کپی می کند (از طریق «someClassInstance.copy()»)، وضعیت کپی را دستکاری می کند و کپی را برمی گرداند. اینجا این است: class Processor{ public SomeClass processObject(SomeClass object){ SomeClass copy = object.copy(); manipulateTheCopy(copy); کپی برگشتی؛ } // موارد نامربوط حذف شد } من این را اجرا کردم و اشکال داشت. من به این اشکالات نگاه کردم، و معلوم شد که دستکاریهایی که «پردازنده» روی «کپی» انجام میدهد، در واقع نه تنها بر روی کپی، بلکه بر شی «SomeClass» اصلی که به «processObject» منتقل شده است نیز تأثیر میگذارد. متوجه شدم که به این دلیل است که حالت اصلی و کپی به اشتراک گذاشته شده است - زیرا نسخه اصلی هنگام ایجاد آن، فیلد «چیزها» خود را به نسخه ارسال می کند. **این باعث شد متوجه شوم که کپی کردن اشیا سخت تر از نمونه سازی آنها با همان فیلدهای اصلی است.** برای اینکه دو شیء کاملاً قطع شوند، بدون هیچ حالت مشترک، هر یک از فیلدهای ارسال شده به کپی نیز باید کپی شود. **و اگر آن شی حاوی اشیاء دیگری باشد - آنها نیز باید کپی شوند. و به همین ترتیب.** بنابراین اساساً، برای اینکه بتوانیم واقعاً یک شی را کپی کنیم، **هر کلاس در سیستم باید متد «copy()» داشته باشد، که همچنین «copy()» را در تمام فیلدهای آن فراخوانی میکند. ، و غیره **. بنابراین برای مثال، برای اینکه «copy()» در SomeClass کار کند، باید به شکل زیر باشد: public SomeClass copy(){ Thing[] copyThings = new Thing[things.length]; for(int i=0; i<things.length; i++) copyThings[i] = things[i].copy(); بازگشت SomeClass (copyThings) جدید؛ } و اگر «Thing» دارای فیلدهای شی متعلق به خود باشد، روش «copy()» خودش باید مناسب باشد: class Thing{ Apple apple; مداد مداد؛ شماره int; public Thing(Apple apple, pencil pencil, int number){ this.apple = apple; this.pencil = مداد; this.number = تعداد; } public Thing copy(){ // 'number' یک اولیه است. بازگشت چیز جدید (apple.getCopy(), pencil.getCopy(), number); } } و غیره. البته، بهجای اینکه همه کلاسها متد «کپی()» داشته باشند، مکانیسم کپی میتواند در همه گیرندهها و سازندههای کلاسها اتفاق بیفتد (مگر در مکانهایی که مناسب نباشد، برای مثال زمانی که فیلد به یک خارجی اشاره میکند. شیء، نه به شیئی که «بخشی» از این شیء است). با این حال، این بدان معناست که برای اینکه بتوان به طور ایمن یک شی را کپی کرد - اکثر کلاس ها باید مکانیسم های کپی را در گیرنده های خود داشته باشند. **سوال من به دو قسمت تقسیم می شود:** 1. هر چند وقت یکبار نیاز به گرفتن یک کپی از یک شی دارید؟ آیا این یک مسئله عادی است؟ 2. آیا تکنیک توصیف شده رایج و/یا معقول است؟ یا راه بهتری برای کپی امن از اشیا وجود دارد؟ | چگونه با خیال راحت یک شی را کپی کنیم؟ |
69788 | چرا بسیاری از نمونههای کد، بهویژه آموزشها، اغلب از نامهای «فو» و «بار» استفاده میکنند؟ تقریبا یک استاندارد است. به عنوان مثال: void foo(char* bar) { printf(%s, bar); } | سابقه استفاده از foo و bar در نمونه های کد منبع چیست؟ |
138425 | من در حال حاضر دانش کاری پایتون و برخی از کتابخانه های مرتبط (از جمله SQLite همراه با Python) را به منظور ساخت برنامه های **دسکتاپ** می دانم. اکنون می خواهم شروع به ساخت **برنامه های کاربردی وب** کنم. منظور من این است که هر آنچه در برنامه دسکتاپ وجود دارد با بازدید از یک وب سایت انجام می شود ... بنابراین صفحه وب همه انواع ویجت های موجود در برنامه های دسکتاپ (دکمه ها، پنجره های بازشو، جعبه متن و غیره) را خواهد داشت. من ****** علاقه ای به ساختن وب سایت های ثابت یا مجلات آنلاین یا چیزهایی مانند آن ندارم. تنها چیزی که من در مورد هر چیزی که مربوط به وب است می دانم اصول اولیه HTML و CSS است. من همچنین این احساس را دارم که باید جاوا اسکریپت را یاد بگیرم و یک جعبه ابزار ویجت جاوا اسکریپت برای ویجت ها پیدا کنم. **من نمی دانم چه چیز دیگری نیاز دارم.** چیزهای خوبی در مورد چارچوب وب جنگو شنیده ام، اما مطمئن نیستم که نقش وب چارچوب در ترکیب اینجا چیست. (و من این احساس را داشتم که جنگو بیشتر برای ساختن چیزهایی مانند مجلات آنلاین، نه برنامههای کاربردی وب استفاده میشود)، اگرچه احساس میکنم برای مدیریت اصول مسیریابی اطلاعات از طریق وب به یکی نیاز دارم. من همچنین تمایل به استفاده از یک زبان برنامه نویسی متفاوت از پایتون را دارم، اگرچه آن را دوست دارم و ترجیح می دهم به استفاده از آن ادامه دهم. _من میخواهم ساده شروع کنم و برنامههای اسباببازی کوچک بسازم تا ایدههای اولیه را به دست بیاورم، و سپس از آنجا بسازم._ ** ویرایش برای سؤال خاص: حداقل ابزار/خدماتی که برای دریافت/یادگیری برای تولید وب نیاز دارم چیست؟ برنامه ها (همانطور که در بالا تعریف شد) با استفاده از پایتون؟** **ویرایش 2:** من ارجاعات به SaaS را حذف می کنم. بیایید آن را یک برنامه وب با استفاده از ویجت بنامیم. | مسیر رو به جلو برای ساخت برنامه های تحت وب پایتون |
110167 | من در حال حاضر در حال نوشتن یک برنامه چند فایلی هستم و ظاهراً اجرای تنها make (همانطور که به طور شهودی فکر میکند در بیشتر موقعیتها باید انجام شود) به دلایلی باعث میشود برنامه من از کار بیفتد. من حدس میزنم میتوانم جزئیات بیشتری از مشکل ارائه دهم، اما نکته مهم این است که هنگام استفاده از make clean اجرا میشود. بنابراین میپرسیدم آیا کسی قانون کلی را برای دویدن به جای «ساختن» میداند. | آیا یک قانون کلی وجود دارد که چه زمانی باید به جای استفاده از «ساختن» از «ساخت تمیز» استفاده کنید؟ |
85724 | من می خواهم گواهینامه خود را در دات نت بگیرم، کدام گواهینامه برای من بهترین است؟ در 8 ماه گذشته من در فریمورک های .NET 3.5 و 4.0 کار کرده ام. چگونه می توانم با حضور در این امتحانات خود را رشد دهم؟ من می دانم که گواهینامه != تجربه، اما همچنان می خواهم گواهینامه بگیرم. در حال حاضر من در PHP 5.3 و PostgreSQL کار می کنم اما می خواهم مسیرها را تغییر دهم زیرا دات نت در مقایسه با PHP بسته حقوقی خوبی می پردازد. | گواهینامه Asp.net |
229390 | به عنوان یک برنامه نویس، من همیشه به این فکر کرده ام که آیا نوشتن توابع کوتاه مدولار **(a)** که هر کدام در اسکریپت خود (یعنی فایل) ذخیره می شوند ترجیح داده می شود یا **(b)** اسکریپت های طولانی جامع که حاوی همه کارکردهای مرتبط آنها به عنوان مثال، اگر من یک جریان تجزیه و تحلیل داده را کدنویسی کنم که شامل انواع عملیات انجام شده بر روی همان داده است (مانند پاکسازی داده ها، انتخاب ویژگی، خوشه بندی، یادگیری تحت نظارت و غیره)، آیا باید یک فایل واحد بنویسم، حتی اگر برای آن اجرا شود. صدها خط؟ من نظرات زیادی در این مورد شنیده ام و تعجب می کنم که این جامعه چه فکری می کند. من میدانم که پاسخ ممکن است به نوع پروژه بستگی داشته باشد، اما اگر چنین است، بسیار خوب است که نظرات شما را در مورد عواملی که باید در تصمیمگیری بین گزینههای **(a)** و ** در نظر بگیریم، بشنویم. (ب) **. من در حال حاضر در حال کدنویسی در پایتون هستم و از خودم پرسیده ام که آیا برنامه نویسان پایتون به چندین تابع در یک فایل یا یک فایل در هر تابع ترجیح می دهند، اما تصور می کنم این سوال گسترده تر است و برای همه زبان های برنامه نویسی صدق می کند. | اسکریپت های بلند در مقابل کوتاه؟ اسکریپت های بزرگ در مقابل کوچک؟ |
83507 | > **تکراری احتمالی:** > آیا کتاب متعارفی در مورد Agile وجود دارد؟ من به دنبال یک کتاب خوب در زمینه یادگیری Agile و Scrum برای توسعه برنامه های تحت وب هستم. آیا کسی می تواند منبع خوبی را پیشنهاد کند که یکی از گروه را به بالا راهنمایی کند؟ ما میخواهیم این را در چرخههای توسعه کسبوکار و برنامههای وب خود پیادهسازی کنیم. | یادگیری Agile & Scrum |
171079 | من سعی کرده ام الگوریتمی بنویسم که ارقام را به طور جداگانه از یک عدد صحیح چاپ کند. باید با کد شبه بنویسم. من می دانم چگونه الگوریتمی بنویسم که ارقام را معکوس کند. digi(n): در حالی که n != 0: x = n % 10 n = n // 10 print (x) اما من نمی دانم چگونه الگوریتمی بنویسم که ارقام را به ترتیب صحیح چاپ کند. به عنوان مثال، ورودی عدد صحیح '123467' و خروجی: '1 2 3 4 6 7' است. اعداد از کاربر وارد می شوند و ما نمی توانیم آنها را به رشته تبدیل کنیم. برای شروع نوشتن الگوریتم ها به کمک نیاز دارم. | الگوریتمی برای چاپ ارقام به ترتیب صحیح |
206355 | من میخواهم بدانم تأثیر کلی برنامهریزی منابع بر روی یک پروژه نرمافزاری چیست، که در آن الزامات و طراحی پروژه توسط آزمونهای پذیرش خودکار و آزمونهای واحد هدایت میشوند، برخلاف رویکرد «سنتی» تر برای توسعه نرمافزار.  طبق تجربه شما، تأثیر کلی بر منابع مورد نیاز برای تکمیل یک پروژه نرم افزاری تحت TDD، بر خلاف موارد بیشتر، چه چیزی است. متدولوژی های توسعه سنتی؟ به نظر من بدیهی است که کیفیت افزایش مییابد، و میزان عدم قطعیت کاهش مییابد زیرا آزمایش زودتر انجام میشود، اما به نظر میرسد که نیاز به آزمایشهای اولیه برای انجام آن به ساعات بیشتری نیاز دارد. تلاش برای توسعه چقدر افزایش مییابد یا در واقع به دلیل حذف اولیه باگها کاهش مییابد؟ چقدر تلاش بیشتر از مشتری لازم است؟ آیا آنها باید نحوه ارتباط خود با پروژه را تغییر دهند، به خصوص اگر از قبل به طراحی بزرگ عادت کرده باشند؟ آیا تعداد ساعات مورد نیاز مشتری به طور کلی افزایش می یابد یا در واقع کاهش می یابد؟ تصور میکنم تخمینهای زمانی در یک فرآیند TDD تکراری در ابتدای پروژه TDD بسیار مبهم باشد (از آنجایی که هیچ برنامه توسعه نرمافزاری وجود ندارد). آیا نقطه ای مثلاً 20 درصد در پروژه وجود دارد که در آن اطمینان به اندازه کافی افزایش یابد که در نهایت بتوان یک تخمین زمان و هزینه کم و بیش پایدار در اختیار مشتری قرار داد؟ توجه: من در اینجا به دنبال نظرات یا نظریه های ذهنی نیستم، پس لطفاً حدس و گمان نکنید. من بیشتر به دنبال تجربه دنیای واقعی در TDD هستم. | کارایی نسبی هزینه (پذیرش) توسعه مبتنی بر آزمون |
241033 | من در حال پیاده سازی درخت جستجوی باینری در جاوا هستم. در کلاس BST من یک Node کلاس محافظت شده دارم (در صورتی که بخواهم به یک درخت AVL گسترش دهم). کد زیر است. من با پیاده سازی گره های خالی به عنوان اشاره گر تهی، هم از نظر مفهومی و هم از نظر زیبایی، مشکل داشتم. بنابراین به جای آن الگوی شی تهی را انتخاب کردم و یک شی EmptyNode ایجاد کردم که کد آن نیز در زیر آمده است. با این حال، اگرچه این کد زیباتر و چیزی از نظر مفهومی (برای من) خوشایندتر به من می دهد، اکنون این مشکل را دارم که وقتی با درختی با ارتفاع n کار می کنم، می توانم تا 2^{n+1} داشته باشم. - 2^{n} نمونه از این کلاس EmptyNode شناور در اطراف، که بدون دلیل موجه فضا را اشغال می کند. چگونه باید این کد را اصلاح کنم تا در حین اجرای الگوی شی تهی از این سربار جلوگیری کنم؟ من احساس می کنم که EmptyNode باید از نظر مفهومی چیزی شبیه به یک فیلد ثابت Node باشد، اما من نمی توانم آن را پیاده سازی کنم. همچنین احساس میکنم باید تنها یک کپی از EmptyNode در هر جایی ارجاع داده شود، اما نمیتوانم نحوه پیادهسازی آن را نیز بیابم. هر گونه کمک یا توصیه قدردانی می شود. کلاس محافظت شده Node<Key,E>{ key protected key; ارزش E محافظت شده؛ گره محافظت شده<Key,E> چپ. محافظت شده Node<Key,E> right; ارتفاع int محافظت شده؛ محافظت شده int balanceFactor; public Node(){} public Node(Key k, E v){ key = k; مقدار = v; left = new EmptyNode<Key,E>(); right = new EmptyNode<Key,E>(); ارتفاع = 0; فاکتور تعادل = 0; } public Node(Key k, E v, Node<Key,E> l, Node<Key,E> r){ key = k; مقدار = v; چپ = l; راست = r; height = Math.max(l.height(), r.height())+1; balanceFactor = l.height() - r.height(); } کلید عمومی getKey(){کلید بازگشت؛} عمومی E getValue(){مقدار بازگشت؛} عمومی Node<Key,E> getLeft(){return left;} عمومی Node<Key,E> getRight(){return right; } public int height(){return height;} public int balanceFactor(){return balanceFactor;} public void setKey(Key k){key = k;} public void setValue(E v){value = v;} public void setLeft(Node<Key,E> l){ left = l; height = Math.max(l.height()، this.right.height())+1; balanceFactor = left.height() - this.right.height(); } public void setRight(Node<Key,E> r){ right = r; height = Math.max(this.left.height()، r.height())+1; balanceFactor = this.left.height() - right.height(); } public boolean isEmpty(){return false;} public boolean isLeaf(){ return (left.isEmpty()) && (right.isEmpty()); } public boolean hasLeft(){ return !left.isEmpty(); } public boolean hasRight(){ return !right.isEmpty(); } } کلاس نهایی محافظت شده EmptyNode<Key,E> Node<Key,E>{ public EmptyNode(){ key = null; ارزش = تهی چپ = راست = پوچ. ارتفاع = -1; فاکتور تعادل = 0; } @Override public void setKey(Key k){} @Override public void setValue(E v){} @Override public void setLeft(Node<Key,E> l){} @Override public void setRight(Node<Key,E > r){} @Override public boolean isEmpty(){return true;} @Override public boolean isLeaf(){return false;} @Override public boolean hasLeft(){return false;} @Override boolean public hasRight(){return false;} } | چگونه در حین اجرای الگوی شی تهی از سربار جلوگیری کنیم؟ |
117192 | من فقط میخواهم بدانم چقدر طول میکشد تا به اندازه کافی مهارت داشته باشم (مثلاً در سی شارپ) تا بتوانم به عنوان یک برنامهنویس سطح پایین/مقدمه وارد بازار کار شوم. من تمام آن مقاله ها و بحث ها را در مورد چقدر طول می کشد خوانده ام، اما پاسخ ها همیشه به نظر می رسد مانند ... دو هفته طول می کشد تا سینتکس را بدانید، اما 10 سال طول می کشد تا به یک خوب تبدیل شوید. برنامه نویس...» یا «...همان زمانی که برای یادگیری آلمانی طول می کشد...». با این وجود، پیوستگی بین دو افراط وجود دارد. من می دانم که قرار نیست تا چند ماه دیگر کد عالی تولید کنم، فقط می خواهم بدانم چقدر طول می کشد تا کد به اندازه کافی خوب بنویسم تا قابل استخدام در نظر گرفته شوم. من می دانم که پاسخ به عوامل زیادی بستگی دارد، بنابراین من تا حد امکان در توصیف وضعیت خود دقیق خواهم بود: -من در اواخر دهه 20 هستم. -در برنامه نویسی فراتر از ایجاد اشیاء در سی شارپ موفق نشده اید. چند دوست (5) داشته باشید که CS خوانده اند و به عنوان برنامه نویس مشغول به کار هستند. چند نفر از آنها میتوانند به من در طی فرآیند یادگیری من کمک کنند، اما بدون تمام وقت. -مهارت های ریاضی بسیار توسعه نیافته هرگز آن را فراتر از جبر بسیار ابتدایی نبردم، نه به این دلیل که آن را نمی فهمیدم، بلکه بیشتر به این دلیل که چیزی غیرمرتبط با ریاضیات را مطالعه کردم. -یادگیر سریع من در کمتر از دو هفته از طریق یک کتاب جبر پایه موفق شدم و بعد از بیش از 7 سال بدون اینکه حتی یک کتاب حساب باز کنم در یک آزمون نمره A را کسب کردم. من جدول ضرب را نمی دانم، اما به این نتیجه رسیدم که اصولاً می دانم ضرب چیست. اگر از من بپرسید که 8*8 چقدر است مغزم به این صورت است: 80-(2*8) است... بله، من در آن سطح هستم... -ضریب هوشی من به طور مداوم در تست های استاندارد بالای 135 است.( به maple_shaft: بله، تست های استاندارد شده، به هر حال من اصلاً به آن افتخار نمی کنم، زیرا EQ همان جایی است که من آن را مطرح کردم رشته برنامه نویسی داشتن آن ویژگی خوبی است.) -ظرفیت انتزاعی و تعمیم بسیار بالا. -نمیتونم تمام وقت بخونم. من می توانستم به طور متوسط 1.5 ساعت در روزهای کاری و 6 ساعت در روزهای تعطیل مطالعه کنم. اگر تا اینجا مطالعه کرده باشید، شاید آنقدر لطف داشته باشید که به این دو سوال تا حد امکان مختصر پاسخ دهید: الف. آیا برای کسی که تحصیلات دانشگاهی ندارد، رسیدن به سطوح عالی در صنعت واقع بینانه است؟ ب. رابطه بین کار روزانه یک **_توسعه دهنده اپلیکیشن در یک پروژه متوسط یک شرکت متوسط_** و **_ریاضیات_** (عمدتا: حساب دیفرانسیل و انتگرال، مثلثات و غیره) را چگونه توصیف می کنید؟ فیزیک <\---> ریاضیات (همبستگی قوی. همه فیزیکدانان بزرگ ریاضیدانان بزرگی هستند... هیچ راهی برای دور زدن آن وجود ندارد). معماری <\---> مهندسی عمران (به نوعی مرتبط است، اما شما می توانید نان خود را تنها با برخی مفاهیم کلی از آن به دست آورید). مهندسی مکانیک عمومی <\---> (من فقط می خواهم از ابزارهایی استفاده کنم که شما ایجاد کرده اید تا آنچه را که ایجاد کرده اید درست کنم، اما نحوه انجام آن چیز دیگری است). پیشاپیش از پاسخ های شما بسیار سپاسگزارم لطفا، لطفا، بدون پاسخ توهین آمیز یا تکراری. من قدردان پاسخ های جدی هستم. ممنون از وقتی که گذاشتید. | چه مدت طول می کشد تا فردی کاملاً تازه وارد برنامه نویسی شود تا دانش کافی برای ورود به بازار کار به عنوان یک برنامه نویس جوان را به دست آورد؟ (C#) |
110160 | و بعد به طور خودکار دوباره تورفتگی بعد از آن؟ (من سعی کردم کد را از یک صفحه ترمینال به صفحه دیگر کپی کنم، اما جدول بندی همه چیز بهم ریخته شد) نمی دانستم این عملکرد را چه نامی بگذارم، بنابراین پیدا کردن آن در گوگل برایم سخت بود (که معمولاً موارد مربوط به چگونه اندازه برگه را تنظیم کنم، که متأسفانه آن چیزی نبود که به دنبالش بودم.) با تشکر | استفاده از vim: آیا راهی وجود دارد که با استفاده از یک دستور، همه موارد موجود در فایل منبع خود را به طور خودکار حذف کنید؟ |
185039 | من در توسعه UI تازه کار هستم، اما با نحوه کار CSS احساس ناراحتی می کنم. مورد استفاده من این است که میخواستم چند سبک خاص را در داخل یک «div» خاص در یک صفحه اعمال کنم. **تلاش CSS:** div.class1 { فونت: معمولی 12px arial, helvetica, sans-serif; font-color: #f30; } div.class1 div.class2 { border: 1px solid #f30; } **تلاش کمتر:** @red: #f30; @font-family: arial، helvetica، sans-serif; div.class1 { فونت: معمولی 12px @font-family; رنگ فونت: @red; div.class2 { حاشیه: 1px solid @red; } نسخه CSS می تواند باگ ایجاد کند، زیرا شما را مجبور می کند هر بار که سعی می کنید به سلسله مراتب و استفاده مجدد از متغیرها دست یابید، «#f30» و «div.class2» را تکرار کنید. **سوالات من:** * چرا CSS کارها را سخت می کند؟ * LESS کار خاصی انجام نمی دهد - فقط پیشرفت های آشکاری ایجاد می کند و به CSS ترجمه می شود؟ * آن چیزی که CSS میخواهد در کاربران ایجاد انگیزه کند چیست که به دلیل آن چنین سبک کدنویسی اضافی را ترویج میکند؟ من قویاً معتقدم CSS باید همان چیزی باشد که LESS است. قطعاً من برخی از مزیتهای آشکار را نادیده میگیرم که چرا کارها به این شکل در CSS انجام میشوند. فکر میکردم این یک مشکل قدیمی است، اما وقتی هیچ تلاشی برای حل این مشکل با CSS3 ندیدم، شگفتزده شدم. لطفاً به من کمک کنید بفهمم چگونه باید به CSS نزدیک شوم؟ | چرا CSS به صورت بومی از متغیرها و سلسله مراتب پشتیبانی نمی کند؟ |
19326 | من بهعنوان یک توسعهدهنده یا سرپرست تیم در چندین پروژه که برونسپاری شدهاند تجربه داشتهام و در همه موارد کمتر از نتایج درخشانی دیدهام. اکثر این پروژهها از فلسفه آبشار استفاده میکنند، با جلسات آغازین بزرگ، مراحل جمعآوری نیازمندیهای چند ماهه، تماسهای کنفرانسی فراوان و ایمیلهای بیشمار. یکی از چیزهایی که همیشه من را ناامید می کند عدم دسترسی زودهنگام به کد است. قراردادها به گونهای تنظیم شدهاند که تیم فراساحلی مسئول برآورده کردن الزامات عملکردی است، چیزی که مدیران به آن توجه دارند. با این حال، این بدان معناست که تصمیمات معماری، جزئیات پیادهسازی، استفاده از الگو و مواردی که به سایر توسعهدهندگان مربوط میشوند تا زمان تحویل محصول به قدری عمیق هستند که ما قادر به ارائه بازخورد یا درخواست تغییر واقعی نیستیم. آیا کسی در اینجا یک پروژه دریایی را مدیریت کرده است که این مشکلات را تجربه نکرده باشد؟ به طور خاص، من نمیپرسم آیا راهی برای ساختار قراردادها وجود دارد که تیمهای فراساحلی را مجبور به کار در چرخههای کوتاهتر کند و بر اساس بازخورد توسعهدهندگان داخلی، دوباره فاکتور یا طراحی مجدد انجام دهد. من تجربه زیادی با روشهای چابک نداشتهام (با اصول کلی موافقم، اما در یک فروشگاه محافظهکار کار میکنم که متدولوژیهای ریشهدار آن را دارد)، اما نمیدانم که آیا این روشها میتوانند به نحوی برای کمک به مدیریت توسعه فراساحلی سازگار شوند. به طور کلی، من به دنبال به حداقل رساندن غافلگیری ها و کابوس های تعمیر و نگهداری هستم که به طور اجتناب ناپذیری به وجود می آیند که تیم توسعه برای ماه ها در انزوا کار کند. | آیا می توان از روش های چابک برای پروژه های برون سپاری استفاده کرد؟ |
134746 | من اغلب _Simulation_ و _Emululation_ را در علوم کامپیوتر می بینم. این دو اصطلاح مترادف به نظر می رسند. آیا تفاوتی بین _Simulation_ و _Emulation_ وجود دارد؟ | تفاوت بین شبیه سازی و شبیه سازی چیست؟ |
19320 | ما در حال تلاش برای تصمیم گیری در مورد اینکه آیا باید برنامه ای را در WPF با سرور WCF ایجاد کنیم یا نه، و من متعجب بودم که نظرات فعلی WPF چیست. من به صورت آنلاین به اطراف نگاه می کردم اما بیشتر استدلال هایی که برای/علیه WPF دیدم مربوط به یک یا دو سال پیش و در مورد WPF3.5 بود. می خواستم بدانم که آیا این نظرات در یکی دو سال گذشته با انتشار WPF4.0 تغییر کرده است. برخی از نکات .... برنامه ای که ما می سازیم برای استفاده توسط یک شرکت واحد در یک محیط کنترل شده است. به استثنای یک یا دو لپ تاپ ویستا، اکثر کاربران از سرورهای ترمینال یا WindowsXP استفاده می کنند. این برای رسانه سنگین نیست و به یک رابط کاربری زیبا نیاز ندارد (اگرچه ضرری ندارد). باید قابل توسعه باشد و امکان افزودن آسان را در آینده فراهم کند. امنیت و عملکرد نگرانی های اصلی ما هستند. **ویرایش** نگرانی اصلی در مورد WPF پشتیبانی (MS و جامعه)، استفاده از حافظه/cpu در سرورهای ترمینال، و یافتن افرادی برای کار بر روی پروژه و حفظ آن در آینده است. برخی از چیزهای کوچکتر نگران کننده کمبود کنترل کتابخانه، زمان توسعه و منحنی یادگیری است. جایگزین اصلی ما ASP.Net/jQuery است. | برخی از نظرات فعلی در مورد WPF چیست؟ |
195800 | بگوییم که یک توسعه دهنده کتابخانه ای را برای برنامه تجاری منبع بسته خود ایجاد کرده است. از آنجایی که آنها می خواهند به جامعه منبع باز بازگردانند، این کتابخانه را مثلاً تحت GPL منتشر می کنند، اما همچنان از آن در برنامه خود استفاده می کنند. از آنجایی که آنها حق چاپ را دارند، خوب است. اکنون، کاربر نسخه GPL یک باگ را پیدا کرده، آن را برطرف کرده و یک پچ را به توسعه دهنده اصلی ارسال می کند. همانطور که من متوجه شدم، برای استفاده از این رفع اشکال در برنامه منبع بسته خود، توسعه دهنده نیاز به مجوز از ارسال کننده دارد. اگر ارسال کننده امتناع کند، توسعه دهنده باید راه دیگری برای رفع اشکال در نسخه منبع بسته پیدا کند. اما اگر خود رفع اشکال واقعاً بی اهمیت باشد چه؟ مانند راه اندازی صحیح یک متغیر یا بررسی یک اشاره گر تهی؟ چیزی که هر برنامه نویس نیمه صلاحیتی می تواند در عرض چند دقیقه پیدا کند و با توجه به شرح خطا آن را برطرف کند؟ آیا پچ برای این هنوز توسط حق چاپ محافظت می شود؟ یا اینکه توسعهدهنده اصلی میتواند بدون رضایت ارسالکننده، اصلاح یکسان را در برنامه منبع بسته خود پیادهسازی کند؟ _توجه: این واقعاً یک سناریوی فرضی است، یکی از سوالات دوست من این مشکل را دارد نیست. | منبع باز، حق نسخه برداری و رفع اشکالات بی اهمیت |
175355 | من در حال نوشتن یک کتابخانه کلاس هستم تا به عنوان یک پوشش دات نت مدیریت شده روی یک REST API خدمت کند. من با OOP بسیار تازه کار هستم، و این کار فرصتی ایده آل برای من است تا برخی از مفاهیم OOP را در یک موقعیت واقعی زندگی یاد بگیرم که برای من منطقی است. برخی از منابع/اشیاء کلیدی که API برمی گرداند با سطوح مختلف جزئیات بسته به اینکه درخواست برای یک نمونه واحد، یک لیست یا بخشی از پاسخ جستجوی همه منابع باشد، بازگردانده می شوند. بدیهی است که این یک طراحی خوب برای خود REST API است، به طوری که اشیاء کامل برگردانده نمی شوند (در نتیجه اندازه پاسخ و در نتیجه زمان صرف شده برای پاسخ افزایش می یابد) مگر اینکه به آنها نیاز باشد. بنابراین، برای روشن شدن: * ***/car/1234.json** آبجکت کامل Car را برای 1234، تمام خصوصیات آن مانند رنگ، ساخت، مدل، سال، اندازه_موتور و غیره را برمی گرداند. اجازه دهید این را _full_ بنامیم. * ***/cars.json** فهرستی از اشیاء Car را برمیگرداند، اما فقط با زیرمجموعهای از ویژگیهای بازگردانده شده توسط .../car/1234.json. بیایید این را _lite_ بنامیم. * ***search.json**، در میان چیزهای دیگر، فهرستی از اشیاء خودرو را برمی گرداند، اما با حداقل ویژگی (فقط شناسه، ساخت و مدل). بیایید این را _lite-lite_ بنامیم. میخواهم بدانم هر یک از طرحهای احتمالی زیر چه مزایا و معایبی دارد و آیا طرح بهتری وجود دارد که من به آن اشاره نکردهام: 1. یک کلاس خودرو ایجاد کنید که ویژگیهای _lite-lite_ را مدلسازی کند، و سپس هر کدام را داشته باشید. از پاسخ های دقیق تر، این کلاس را به ارث می برند و گسترش می دهند. 2. کلاس های CarFull، CarLite و CarLiteLite جداگانه مربوط به هر یک از پاسخ ها ایجاد کنید. 3. یک کلاس Car ایجاد کنید که حاوی ویژگی های (nullable؟) برای پاسخ _full_ باشد، و سازنده هایی برای هر یک از پاسخ ها ایجاد کنید که تا حد ممکن آن را پر می کند (و شاید شامل یک ویژگی باشد که نوع پاسخی را که نمونه از آن بود برمی گرداند. ایجاد شده است). من انتظار دارم در میان چیزهای دیگر موارد استفاده برای مصرف کنندگان لفاف وجود داشته باشد که در آن آنها بخواهند از طریق لیست خودروها، صرف نظر از اینکه از کدام نوع پاسخ ساخته شده اند، استفاده کنند، به طوری که سه نوع پاسخ می توانند در یک لیست مشارکت داشته باشند. خوشحالم که به منابع خوبی در مورد این نوع چیزها اشاره می کنم، و/یا حتی نام مفهومی را که توصیف می کنم گفته می شود تا بتوانم تحقیقاتم را بهتر هدف قرار دهم. | REST API wrapper - طراحی کلاس برای پاسخ های شی lite. |
47678 | کلمه کلیدی جدید در زبان هایی مانند جاوا، جاوا اسکریپت و سی شارپ نمونه جدیدی از یک کلاس را ایجاد می کند. به نظر می رسد این نحو از C++ به ارث برده شده است، جایی که «new» به طور خاص برای تخصیص یک نمونه جدید از یک کلاس در پشته، و برگرداندن یک اشاره گر به نمونه جدید استفاده می شود. در C++، این تنها راه برای ساخت یک شی نیست. شما همچنین می توانید یک شی را در پشته بسازید، بدون استفاده از جدید \- و در واقع، این روش ساخت اشیا در C++ بسیار رایج تر است. بنابراین، از پس زمینه ++C، کلمه کلیدی جدید در زبان هایی مانند جاوا، جاوا اسکریپت و سی شارپ برای من طبیعی و بدیهی به نظر می رسید. سپس شروع به یادگیری پایتون کردم که کلمه کلیدی جدید را ندارد. در پایتون، یک نمونه به سادگی با فراخوانی سازنده ساخته میشود، مانند: f = Foo() در ابتدا، این به نظر من کمی بد به نظر میرسید، تا اینکه به ذهنم رسید که دلیلی وجود ندارد که پایتون «جدید» داشته باشد، زیرا همه چیز یک شی است، بنابراین نیازی به ابهامزدایی بین دستورهای سازنده مختلف وجود ندارد. اما بعد فکر کردم - واقعاً هدف جدید در جاوا چیست؟ چرا باید بگوییم Object o = New Object();؟ چرا فقط «Object o = Object();» نیست؟ در C++ قطعاً نیاز به «جدید» وجود دارد، زیرا باید بین تخصیص در پشته و تخصیص در پشته تمایز قائل شویم، اما در جاوا همه اشیا روی پشته ساخته میشوند، پس چرا حتی کلمه کلیدی «جدید» را داشته باشیم؟ همین سوال را می توان برای جاوا اسکریپت پرسید. در سی شارپ که خیلی کمتر با آن آشنا هستم، فکر میکنم «جدید» ممکن است هدفی از لحاظ تمایز بین انواع شی و انواع ارزش داشته باشد، اما مطمئن نیستم. صرف نظر از این، به نظر من بسیاری از زبانهایی که بعد از C++ آمدهاند، به سادگی کلمه کلیدی «جدید» را به ارث بردهاند - بدون اینکه واقعاً به آن نیاز داشته باشند. این تقریباً شبیه یک کلمه کلیدی_ویستیجیال است. به نظر می رسد به هیچ دلیلی به آن نیاز نداریم، و با این حال وجود دارد. **سوال:** آیا در این مورد درست می گویم؟ یا دلیل قانعکنندهای وجود دارد که «جدید» باید در زبانهای مدیریتشده با حافظه الهامگرفته از سی پلاس پلاس مانند جاوا، جاوا اسکریپت و سی شارپ باشد اما پایتون نباشد؟ | چرا زبان های مدیریت شده با حافظه مانند جاوا، جاوا اسکریپت و سی شارپ کلمه کلیدی «جدید» را حفظ کردند؟ |
129702 | منظور من از شغل خوب بیشتر شغلی است که دستمزد خوبی دارد و شامل توسعه محصولات/خدمات پیشرو در بازار است (البته در محدوده مورد علاقه من). من مدرک کارشناسی ارشد در اقتصاد دارم و تحصیلات رسمی در علوم کامپیوتر ندارم. من یک برنامه نویس کاملا خودآموز هستم. من چند پروژه کوچک دارم که یک مشکل واقعی را در کارنامه من حل می کند، و همچنین یک سال حرفه در برخی از شرکت ها به عنوان یک برنامه نویس جوان. بنابراین من انتظار دارم که هنگام مصاحبه برای شغل دیگری از من تست صلاحیت داده شود. **چقدر احتمال دارد که به من معماهای برنامه نویسی داده شود تا آنها را حل کنم؟** (اگر از نظر جغرافیایی تفاوت های زیادی وجود داشته باشد بیشتر به اروپا علاقه مند هستم.) من چند مورد از آنها را دیده ام و من مثبت هستم. نمی تواند 90 درصد از آنها را در محل، با یک صفحه کاغذ خالی و بدون مرجع اینترنتی یا کتاب، حل کند. استرس مصاحبه را هم به آن اضافه کنید. حقیقت را بگویم، من فکر میکنم که تنها درصد بسیار کمی از جمعیت قادر به حل مشکلاتی هستند که هیچ آمادگی ندارند - بقیه آنها را پشت سر میگذارند زیرا تمرین میکنند. در طول تحصیل، دورههایی داشتم که نیاز به حل برخی از مطالعات موردی بهینهسازی اقتصادی داشت، که مبتنی بر الگوریتمها بود (اگرچه متفاوت از آنهایی که معمولاً با برنامهنویسی مرتبط هستند)، بنابراین میدانم که بهترین روش برای یادگیری نحوه حل چنین معماهایی، حل یک معما بزرگ است. تعداد آنها مشکل این است که من معتقدم ممکن است حداقل 6 ماه مطالعه تمام وقت طول بکشد تا برخی از پازلهایی که اغلب با آنها مواجه میشوند را تمرین کنم، به طوری که در اکثر مصاحبهها شانس خوبی داشته باشم. و من یک مرد بسیار عملی هستم که برای وقت خود ارزش زیادی قائل هستم. روحیه اقتصادی من به من می گوید که ترجیح می دهم 6 ماه از وقتم را صرف پرداختن به یک پروژه تجاری کنم، که روی آن کار کرده ام، نه اینکه مهارت های گذراندن مصاحبه را توسعه دهم. اشتباه نکنید من از علم سخت پشت برنامه نویسی آگاه هستم. من مجموعه ای از کتاب ها را دارم که به محض مواجه شدن با یک مسئله ریاضی/الگوریتمی، اغلب با آنها مشورت می کنم، می دانم کجا و چگونه سؤال بپرسم، حتی گاهی اوقات مقالات تحقیقاتی در سطح دکترا را مرور می کنم (اگر یک موضوع مهم داشته باشم، اما مشکل خاص). اما خواندن کل کتاب کورمن یا کنوت و حل معماهای آن کتاب ها؟ من آن جور آدمی نیستم و حتی اگر بودم هم برای این کار وقت ندارم. من در تست هایی که عمدتاً زبان یا API را هدف قرار می دهند، به خصوص C++، نسبتاً خوب عمل می کنم. به این دلیل که من هر روز با آنها کار می کنم و C++ بسیار خطرناک است، چاره ای جز تسلط بر آن نداشتم. این برای تکمیل یک مشکل زندگی واقعی مورد نیاز بود. از طرف دیگر، 3 سال طول کشید تا به موقعیتی برسم که مجبور شدم مناسب ترین الگوریتم مرتب سازی را انتخاب کنم و آن را برای نیازهایم تطبیق دهم. که مرا به این فکر میکند که اگر صراحتاً برای حل پازلهای الگوریتم مرتبسازی خاص استتار شده آموزش ندم، در طول مصاحبه نمیتوانم آنها را حل کنم. توجه داشته باشید که من نمی توانم به سادگی به هر مصاحبه ای بروم و شانس خود را امتحان کنم، زیرا در میانه راه زندگی می کنم و معمولاً یک مصاحبه یک چالش عمده لجستیکی است و به زمان (عمدتاً کل سفر 3 روز طول می کشد) و پول من فشار می آورد. | بدون آموزش حل پازل های برنامه نویسی، شانس دستیابی به یک شغل توسعه خوب چقدر است؟ |
161003 | من بیش از 5 سال است که روی یک پروژه نرم افزاری بیشتر به صورت انفرادی کار می کنم. برای شروع این یک آشفتگی بود (من سومین یا چهارمین توسعه دهنده ای هستم که روی آن کار می کنم)، و اگرچه اکنون کمتر به هم ریخته است، هنوز هم به طرز باورنکردنی به هم ریخته است. سرعت پیشرفت در تحت کنترل گرفتن آن بسیار سرد است و من نسبت به وضعیتی که در آن قرار دارد احساس ناامیدی می کنم. مشخصات پروژه: این یک برنامه فروش است که تقریباً به طور کامل در ویژوال بیسیک کلاسیک (VB6) نوشته شده است و یک صفحه پشتی MySQL و یک موتور گزارش دهی به زبان C# نوشته شده است. ماژول گزارش C# برای کار کردن لذت بخش است، این ماژول فقط در چند سال گذشته نوشته شده بود و قبل از آن همه گزارش ها در Crystal Reports 9 انجام می شد (بله، ما هنوز گزارش هایی داریم که بر آن تکیه می کنند). با این حال، خود برنامه واقعی یک فاجعه کامل است. در مجموع 90 هزار LOC وجود ندارد و حدود 10 هزار خط نظر وجود دارد (بیشتر اسناد نیستند، اما کدهای قدیمی که نظر داده شده است). 158 فایل فرم و 80 فایل ماژول. من نمیدانم چه تعداد از آنها واقعاً مورد استفاده قرار میگیرند، زیرا برخی از ویژگیهای برنامه به سادگی منسوخ میشوند و (آه، گاهی اوقات) بدون حذف کد مرتبط از برنامه، به این شکل ذکر میشوند. من حدس می زنم که فقط 50٪ از کد در استفاده واقعی تولیدی است. من از دست زدن به بسیاری از کدها می ترسم فقط به این دلیل که مطمئن نیستم چیزی را خراب کنم که یک مشتری مبهم به آن تکیه می کند یا خیر، این اتفاق در موارد بیشتر از آنچه که بتوانم حساب کنم اتفاق افتاده است. مثل این است که مین های زمینی در سراسر کد پخش شده اند. واقعاً هیچ ساختاری برای پروژه وجود ندارد. شی گرا نیست مگر در معدود جاهایی که تا به حال حوصله اصلاح را داشته ام. اگر نیاز به دریافت داده در یک فرم دارید، یک شی پایگاه داده را نمونه سازی می کنید، پرس و جو خود را همانجا در تابع اعلام می کنید، آن را اجرا می کنید و آنچه را که می خواهید با مجموعه داده انجام می دهید. زمانی که من کار روی پروژه را شروع کردم، هیچ کنترل منبعی در حال استفاده نبود. سعی کردم سایر افرادی را که روی آنها کار می کردم تشویق کنم تا از آن استفاده کنند، اما من شخص جدیدی بودم و تلاش هایم برای ترغیب مردم به استفاده از براندازی شکست خورد. توسعهدهنده اصلی این شرکت بالاخره در چند سال گذشته با یک باگ جیوه مواجه شد و او مطمئن شد که همه توسعهدهندگان از کنترل منبع در همه پروژهها در حال حاضر استفاده میکنند، بنابراین حداقل این پیشرفت است. فکر میکنم اگر میتوانستم تمام وقت روی اصلاح پروژه کار کنم، میتوانستم پیشرفت مناسبی داشته باشم و شاید حتی تخمینی داشته باشم که چقدر طول میکشد تا پروژه را به طور کامل تغییر دهم، اما در حال استفاده فعال است و من هستم. دائماً از شما خواسته می شود تا آتش سوزی را خاموش کنید، اشکالات را برطرف کنید، ویژگی ها را اضافه کنید، و غیره. پس چگونه می توانم واقعاً این پروژه را تعمیر کنم؟ سعی کنید VB6 را با زبان دیگری ابزار کنید؟ سعی می کنم در اوقات فراغت برنامه را بازنویسی کنم؟ یا این کاملا ناامید کننده است؟ **به روز رسانی** بعد از این پست، من با اشتیاق دوباره به پروژه برگشتم، اما پس از مشاهده چنین سرعت کند پیشرفت، ظرف چند ماه دوباره به ناامیدی افتادم. سپس این چرخه را 2 یا 3 بار دیگر طی یک سال آینده یا بیشتر تکرار کردم. از آن زمان به شغل دیگری رفتم. اگرچه پس از سالها استفاده از vb6، و تنها تجربه محیطی با سایر فناوریها، جستجو دشوار بود و در طول مسیر با ردهای زیادی مواجه شدم (حدود دهها مصاحبه در طول یک سال). توصیه من به دیگران در این شرایط این است که به تنهایی برای این عامل ترک کنند. آسیب هایی را که می توانید با ماندن در یک موقعیت بن بست مانند این به شغل خود وارد کنید، در نظر بگیرید. | چگونه یک پروژه بدون ساختار را تعمیر کنیم؟ |
155680 | من می خواهم در مورد کتابخانه گرافیکی پیشرفته در C و Fortran بدانم. من در مورد OpenGl و Direct X شنیده ام. اما من متوجه شدم که OpenGL عملاً یک کتابخانه کم هزینه است. آیا Direct X در C هم هست؟ من واقعاً نیاز دارم که یک کتابخانه گرافیکی بسیار بالا در C داشته باشم. پیشاپیش متشکرم. با احترام، حنا | کتابخانه گرافیک |
117199 | میخواهم بدانم آیا ذخیره کردن تعداد ردیفها در جدول بهتر از شمارش آن در هر بار فرآیند است؟ مثال سریع: یک بازدیدکننده به Group Clan می رود، صفحه اطلاعات قبیله و اعضایی را که به گروه ملحق شده اند نمایش می دهد، اگر صفحه تمام کاربرانی را که به این قبیله پیوسته اند جستجو کرده و آنها را شمارش کند، یا فقط تعداد اعضای ذخیره شده را در جدول نمایش دهد. ? من فکر می کنم اولی نمی تواند با آن دستکاری شود اما ممکن است هزینه عملکرد را داشته باشد ایده های شما؟ | شمارش یک ردیف در مقابل ذخیره تعداد ردیف پس از هر به روز رسانی |
83762 | من VIM را امتحان کردم و از آن خوشم آمد اما چیزی مانع از استفاده از آن شد: مجبور بودم اغلب، خیلی اوقات، چیزی شبیه به هر 5 ثانیه ESC را تایپ کنم، و بسیار ناراحت کننده بود، بنابراین استفاده از آن را به عنوان یک ویرایشگر متن اصلی متوقف کردم (اکنون استفاده می کنم emacs، برای برنامه نویسی که هستم خوب است). پس از تجربه غم انگیز من با VIM، می توانم بفهمم که چرا برخی از کاربران بسیار فشرده Vim را دوست دارند. اما اکنون فکر میکنم که شاید پس از یک آموزش بزرگتر، فرکانس تغییر حالت بهطور چشمگیری کاهش یابد. بنابراین، برای تأیید این فرضیه، از شما، کاربران قدیمی vim میپرسم که چند بار حالت را تغییر میدهید؟ | چند بار تغییر حالت می دهید؟ |
153903 | ما وب سرویسهای REST داریم که میتوانند XML یا JSON (WCF) را ارائه دهند. من با ایده اجرای Protobufs بازی می کنم. چرا؟ مزایا 1. بار کمتر بر روی سرورها. 2. اندازه پیام کوچکتر - ترافیک کمتر. 3. تغییر در حال حاضر آسان تر از بعد است. معایب 1. نیاز به پیاده سازی 2. عیب یابی/شنیدن پیام ها برای اشکال زدایی سخت تر می شود. 3. من می توانم GZip را روی سرور فعال کنم و JSON به همان اندازه ترافیک مصرف می کند پیشنهاد و/یا تجربه شما در این مورد چیست؟ | از JSON به Protobuf حرکت کنید. آیا ارزشش را دارد؟ |
116575 | در دنیای دات نت، توانستم چندین چهره صنعتی یا وبلاگ های افراد برجسته را پیدا کنم تا بخوانم یا در توییتر دنبال کنم تا در مورد ویژگی ها و روندها بیاموزم. با حرکت به حوزه iOS، من به نوعی متعجب هستم که یافتن منابع مشابه چقدر دشوار بوده است. چه منابعی را باید بخوانم/دنبال کنم/اسموز کنم تا بهتر در جامعه iOS یکپارچه شوم؟ | منابع iOS/Lluminaries؟ |
71152 | مرکوریال را به بخش خود معرفی کردم. من آن را دوست دارم، اما این اولین تجربه کنترل نسخه من است. من از آن با NetBeans PHP برای توسعه وب استفاده می کنم. توسعهدهنده دیگری که روی برنامههای داخلی شرکت کار میکند، استفاده از Visual Source Safe را دوست دارد و نمیخواهد تغییر کند. او در محیط ویژوال استودیو کار می کند. همه توسعه دهندگان دیگر به جز این یکی از Mercurial خرید کرده اند. با این حال، در بیشتر موارد، همه ما کاملاً مستقل کار می کنیم. من سعی می کنم این بخش را در مسیر درست حرکت دهم، همه را با یک حساب کاربری در Kiln راه اندازی کرده ام، امیدوارم بتوانم همه از Fogbugz در مسیر استفاده کنند (از آنجایی که در حال حاضر هیچ پایگاه داده ای باگ نگهداری نمی شود.) هرگز از VSS استفاده نکردم اما چیزهای بسیار بدی در مورد آن شنیدم. آیا بهتر است فقط به او اجازه دهیم که از VSS استفاده کند اگر این همان چیزی است که او ترجیح می دهد، یا به نفعش است که او را با Mercurial همراه کنیم؟ | آیا یک توسعه دهنده در صورت تمایل باید اجازه استفاده از VSS را داشته باشد؟ |
64806 | من در چندین پروژه نرم افزاری بوده ام اما نه به عنوان یک رهبر. در تمام پروژه ها همه ما ابزارها و زبان ها و غیره را قبل از شروع پروژه می دانستیم. من میپرسم آیا خوب است یا این یک تمرین خوب است که پس از شروع پروژه، زمانی را برای توسعهدهندگان بگذاریم تا با ابزارها و فنآوریها آشنا شوند (مثلاً بعد از مشخصات نیازمندیها)؟ | آیا پس از شروع پروژه، زمانی برای آشناسازی فناوری و ابزارها مناسب است؟ |
119561 | من می خواهم اولین برنامه جاوا خود را بنویسم، به عنوان مثال دفترچه تلفن، و نمی دانم ابتدا چه کار کنم. سوال من این است که ابتدا کلاس های رابط کاربری گرافیکی بنویسم یا کلاس های کاربردی؟ من توسعه دهنده پایگاه داده هستم و می خواهم بهترین روش در ساخت برنامه را بدانم. | آیا ابتدا شروع به نوشتن کلاس GUI می کنید یا معکوس؟ |
120771 | من در طراحی رابط صفحه اصلی برای یک برنامه دسکتاپ که در حال ارتقاء آن هستم، مشکل ذهنی دارم. زمانی که من برای اولین بار این برنامه را توسعه دادم، وضوح صفحه نمایش 640 در 480 بود. امروزه وضوح صفحه نمایش های متعددی وجود دارد. از کجا می توانم ایده هایی برای یک چیدمان صفحه اصلی خوب برای یک برنامه دسکتاپ پیدا کنم؟ | از کجا می توانم برای یک رابط کاربری خوب الهام بگیرم؟ |
206354 | تا آنجایی که من برنامه نویسی خودم را به یاد دارم، به من یاد دادند که اعداد ممیز شناور را برای برابری مقایسه نکنم. اکنون، در حین خواندن برنامهنویسی در Lua در مورد نوع «تعداد» Lua، موارد زیر را یافتم: > نوع اعداد نشاندهنده اعداد واقعی (مقطع شناور با دقت دوگانه) است. > Lua هیچ نوع عدد صحیحی ندارد، زیرا به آن نیاز ندارد. تصور غلطی در مورد خطاهای حسابی ممیز شناور وجود دارد و برخی از افراد می ترسند که حتی یک افزایش ساده با اعداد ممیز شناور عجیب و غریب باشد. واقعیت این است که وقتی از یک دوتایی برای نشان دادن یک عدد صحیح استفاده میکنید، هیچ خطای > گرد کردن وجود ندارد (مگر اینکه عدد بیشتر از 100,000,000,000,000 باشد). به طور خاص، یک عدد Lua می تواند هر عدد صحیح طولانی > را بدون مشکلات گرد کردن نشان دهد. علاوه بر این، اکثر CPU های مدرن، محاسبات نقطه شناور را به همان سرعتی (یا حتی سریعتر از) محاسبات اعداد صحیح انجام می دهند. آیا این برای همه زبان ها صادق است؟ اساساً اگر در دو برابر از ممیز شناور فراتر نرویم، در محاسبات اعداد صحیح ایمن هستیم؟ یا برای تطابق بیشتر با عنوان سؤال، آیا کار خاصی وجود دارد که Lua با نوع «تعداد» خود انجام دهد، بنابراین به عنوان نوع صحیح و ممیز شناور به خوبی کار می کند؟ | Lua چگونه اعداد صحیح و شناور را کنترل می کند؟ |
135175 | > **تکراری احتمالی:** > آیا کتاب متعارفی در مورد Agile وجود دارد؟ من Manifesto for Agile Software Development و دوازده اصل پشت آن را خوانده ام. چه چیز دیگری میتوانم بخوانم تا یک نمای کلی منطقی و جامع از آنچه مردم (و منظور من از افراد، افرادی است که آگهیهای شغلی مینویسند) را وقتی که در مورد توسعه نرمافزار چابک صحبت میکنند به چه معنا هستند؟ من این احساس را دارم که افراد معدودی هستند که این اصطلاح را به طور کامل به کار می برند، بنابراین می خواهم ایده های ملموس تری در ذهنم داشته باشم تا به بحث کمک کنم (و در نهایت به ساخت نرم افزار کمک کنم). | آیا کتابی وجود دارد که بتوانم آن را بخوانم تا با توسعه Agile پیشرفت کنم؟ |
120776 | در حال حاضر من یک متد WCF دارم که تمام دادهها را از db برمیگرداند و به یک شبکه متصل میکند، اما میخواهم این روش را مرتباً فراخوانی کنم تا هر بار دادههای بهروزرسانی شده را برگردانم تا دادههای زمان واقعی را به کاربر نشان دهم که چیست. بهترین راه برای انجام این کار؟ پیشاپیش ممنون | نمایش داده های بلادرنگ با استفاده از تماس WCF (سیلورلایت) |
163898 | من چندین موقعیت دارم که در آن باید تایم اوت ها را در یک برنامه فنی کنترل کنم. یا در یک حلقه یا به عنوان یک بررسی ساده. البته - رسیدگی به این کار واقعاً آسان است، اما هیچ کدام از اینها زیبا به نظر نمی رسند. برای روشن شدن موضوع، در اینجا تعدادی کد سی شارپ (شبه) آمده است: private DateTime girlWentIntoBathroom. girlWentIntoBathroom = DateTime.Now; do { // do something } while (girlWentIntoBathroom.AddSeconds(10) > DateTime.Now); یا اگر (girlWentIntoBathroom.AddSeconds(10) > DateTime.Now) MessageBox.Show(کمی بیشتر صبر کنید); else MessageBox.Show(بلندتر ضربه بزنید); اکنون از چیزی که در Ruby در StackOverflow الهام گرفته شده است: اکنون میپرسم که آیا میتوان این ساختار را با استفاده از روشهای افزونه خواناتر کرد. هدف من چیزی است که می توان آن را مانند > اگر دختر وارد حمام شد بیش از 10 ثانیه پیش خواند ** اولین تلاش ** اگر (girlWentIntoBathroom > (10).Seconds().Ago()) MessageBox.Show(کمی صبر کنید طولانی تر) else MessageBox.Show(بلندتر ضربه بزنید); بنابراین من یک پسوند برای عدد صحیح نوشتم که عدد صحیح را به یک TimeSpan public static TimeSpan Seconds(this int مقدار) { return new TimeSpan(0, 0, volume); } پس از آن، یک پسوند برای TimeSpan نوشتم: public static DateTime Ago(this TimeSpan diff) { return DateTime.Now.Add(-diff); } این تا اینجا خوب کار می کند، اما یک عیب بزرگ دارد. **منطق معکوس است!** از آنجایی که girlWentIntoBathroom یک مهر زمانی در گذشته است، سمت راست معادله نیاز به شمارش معکوس دارد: غیر ممکن است. فقط معکوس کردن معادله راه حلی نیست، زیرا جمله خوانده شده را نیز معکوس می کند. **دومین تلاش** بنابراین من چیز جدیدی را امتحان کردم: if (girlWentIntoBathroom.IsMoreThan(10).SecondsAgo()) MessageBox.Show(بلندتر ضربه بزنید); else MessageBox.Show(کمی بیشتر صبر کنید); IsMoreThan() باید مهر زمانی گذشته و همچنین بازه پسوند SecondsAgo() را انتقال دهد. می تواند این باشد: عمومی static DateWithIntegerSpan IsMoreThan(this DateTime baseTime, int span) { return new DateWithIntegerSpan() { Date = baseTime, Span = span }; } جایی که DateWithIntegerSpan به سادگی است: public class DateWithIntegerSpan { public DateTime Date {get; set;} public int Span { get; مجموعه؛ } } And SecondsAgo() is public static bool SecondsAgo(this DateWithIntegerSpan dateAndSpan) { return dateAndSpan.Date.Add(new TimeSpan(0, 0, dateAndSpan.Span)) < DateTime.Now; } با استفاده از این رویکرد، جمله انگلیسی با رفتار مورد انتظار مطابقت دارد. اما نقطه ضعف این است که من به یک کلاس کمکی (DateWithIntegerSpan) نیاز دارم. آیا کسی ایده ای دارد که تایم اوت های بررسی را زیباتر و به یک جمله خواندنی نزدیکتر نشان دهد؟ آیا من کمی بیش از حد دیوانه هستم که به چنین چیزی جزئی فکر می کنم؟ | بررسی مهلتهای زمانی خواناتر شد |
163897 | همه برنامههای کاربردی ما (شرکت من) در حال حاضر اطلاعات را از آن پایگاه داده استخراج میکنند، راهی برای دریافت انواع پایگاههای داده زیر برای فشار دادن دادهها یا فشار دادن یک رویداد به برنامه کاربردی برای جمعآوری دادهها. * دسترسی * SQL * Oracle * سیستمهای فایل (فایلها و پوشهها) مسئله امروز این است که اکثر برنامههای ما زمان زیادی را صرف بررسی پایگاههای داده و سیستم فایل میکنند تا ببینند آیا دادهها تغییر کردهاند یا خیر. بهتر است پایگاه داده در صورت تغییر داده ها به برنامه اطلاع دهد. آیا ابزارهایی در ویژوال استودیو وجود دارد که این اجازه را می دهد یا ابزارهایی در پایگاه داده / فایل سیستم برای انجام این کار وجود دارد؟ همه آمادهها این را در سرریز پشته پرسیدند اما پاسخی ندادند. من در حال انجام تحقیقات بیشتری هستم اما به نظر نمی رسد بیشتر از این کار کنم. مدیر من درخواست کرده است که آن را بررسی کند زیرا به این معنی است که برنامه های ما بسیار سریعتر و کارآمدتر هستند. | آیا راهی برای تعیین اینکه آیا یک پایگاه داده تغییر کرده است یا خیر وجود دارد و سپس داده های جدید را به برنامه منتقل می کند |
6790 | من اخیراً راهنمای جوئل برای یافتن توسعه دهندگان بزرگ را خوانده ام و واقعاً احساس می کنم که باهوش هستم و کارها را انجام می دهم. مشکل این است که من تا نیمی از کالج یاد نگرفتم که چگونه کارها را انجام دهم، بنابراین معدل من کمتر از ستاره ای است. علاوه بر این، من چند چیز دیگر هم بر علیه خود دارم: دیر وارد شدن به بازار کار (~30)، بدون کارآموزی، کالج دولتی به جای دانشگاه، و زمانی که فارغ التحصیل شدم، تقریباً مجبور شدم اولین شغلی را که پیشنهاد می شد انتخاب کنم. با همه این موارد کنار هم، رزومه من (اولین قدم برای یافتن شغل)، خیلی چشمگیر نیست. چه کاری می توانم انجام دهم تا به مردم بفهمانم که من یک توسعه دهنده بزرگ هستم و مکمل بهترین شرکت های جهان هستم؟ | چگونه می توانم به کارفرمایان احتمالی بگویم که من یک توسعه دهنده عالی هستم؟ |
193329 | بگویید من روشی به نام functionA دارم که توسط یک سرویس فراخوانی می شود و یک عملکرد واحد را انجام می دهد، آزمایش واحد آسان است زیرا فقط یک کار را انجام می دهد. اگر چند ماه بعد یک نیاز جدید وارد شود که مستلزم آن است که متد دیگری 'functionB' مستقیماً پس از اجرای 'functionA' فراخوانی شود. روش بهتری برای افزودن functionB به کد من چیست؟ برای فراخوانی 'functionB' در انتهای متد 'functionA': functionA() { //do something.. functionB(); } functionB() { //do somehting... } مشکل این است که وقتی من واحد تست functionA را انجام میدهم، functionB را فراخوانی میکند که بخشی از تست نیز خواهد بود (بنابراین اکنون بیشتر یک تست یکپارچهسازی است). یا کد را با یک روش جدید 'functionX' که 'functionA' و سپس 'functionB' نامیده میشود، مجدداً فاکتور کنید؟ functionX() {functionA(); functionB(); } functionA() { //do something.. } functionB() { //do somehting... } من می توانم هر دو روش را به صورت جداگانه آزمایش کنم اما اکنون API را تغییر داده ام. من رویکرد اول را تا حد زیادی در کدهای قدیمی می بینم، آیا بهترین کار این است که همیشه روش ها را برای اصلاح بسته کنیم یا مثال هایی وجود دارد که استفاده از رویکرد اول مشکلی ندارد؟ | آیا روش ها همیشه باید برای اصلاح بسته باشند؟ |
45240 | من در حال ایجاد یک وب سایت برای رویدادی هستم که در راه است. برخی از عملکردهای مربوط به رویداد (مانند برای من یک یادآوری بفرست)، موارد دیگری که در طول رویداد اتفاق میافتند، و در نهایت مواردی که بعد از رویداد میآیند، دارد. باید شروع به کار روی کدهایی کنم که در طول رویداد و بعد از آن رخ می دهد، به علاوه برخی اصلاحات برای سایت فعلی (که در حال حاضر فعال است). بهترین راه برای برخورد با این مشکل چیست؟ برخی از راه حل هایی که برای من پیش می آید ایجاد شعبه برای هر ایالت و ادغام موارد در صورت نیاز است. یکی دیگر در حال پنهان کردن و نمایش عملکرد بر اساس تاریخ است، به عنوان مثال if (currentDate < eventDay) { memoryer.show(); } ایده ها؟ | بهترین روش ها برای کدنویسی وب سایت های حساس به تاریخ |
82963 | پس از استفاده روزانه از مرکوریال برای بیش از یک سال، ما در شرف یافتن گردش کار بهتری برای DVCS هستیم. با الهام از یک مدل انشعاب موفق Git، ما در شرف دور شدن از گردش کار کار روزانه خود را به مخزن اصلی و جدا کردن شاخه های انتشار در فواصل زمانی منظم به سمت کار بر روی شاخه های ویژگی جداگانه و ادغام ویژگی های تکمیل شده در اصلی قرار داریم. به هر حال، مشکلی که من با انشعاب و ادغام در مرکوریال (شاخه با استفاده از کلون) داشتم، فرآیند ادغام واقعی است. من هیچ مشکلی با ادغام ایجاد تغییرات اضافی ندارم، مشکلی که دارم این است که معمولاً تغییرات بزرگی ایجاد می کند که شامل تغییرات بیشتری نسبت به تغییرات اولیه + ادغام می شود. بنابراین اخیراً متوجه شدهام که وقتی از مخزن اصلی خارج میشویم، سپس بهروزرسانی/ادغام میکنیم و در نهایت فشار میدهیم، این تغییرات بزرگ غیر ضروری را ایجاد میکنیم. کاری که ما باید انجام دهیم این است که به جای کشش، به روز رسانی/ادغام، مجدداً پایه گذاری کنیم. در حال حاضر rebase در ابتدا گسترشی برای جیوه بود، هنوز هم یک توسعه است، اما امروزه همراه با توزیع جیوه ارسال می شود. هنگامی که موضوعات دیگر را دنبال می کنید، به خصوص آنهایی که git را با مرکوریال مقایسه می کنند، به نظر می رسد یکی از بزرگترین تفاوت بین این دو این واقعیت است که git از شاخه ها پشتیبانی نمی کند، اما دارای پشتیبانی بومی برای rebase است. مرکوریال هیچ پشتیبانی بومی برای rebase ندارد بلکه شاخه های پشتیبانی می کند. بنابراین، سؤال من، اگر ما باید با استفاده از شاخههای ویژگی، گردش کار انعطافپذیرتری را اتخاذ کنیم، باید یک گردش کاری شاخه/ادغام جامد داشته باشیم که باعث خرابی در شاخه اصلی نشود. شاخه اصلی باید **هلو** باشد و فقط شامل مجموعه های تغییراتی باشد که دارای یک ویژگی واحد بدون هیچ گونه تغییر اضافی برای عملیات ادغام انجام شده باشد. حالا آیا این کار در مرکوریال بدون پشتیبانی از rebase قابل انجام است؟ به عنوان یک موضوع جداگانه، من میخواهم اطلاعاتی در مورد نحوه جمعآوری چندین تغییر در یک شاخه ویژگی در یک مجموعه تغییرات واحد هنگام فشار دادن به شاخه اصلی داشته باشم. من A Guide to Branching را در Mercurial خواندهام، اما هرگز به مزایا یا معایب مربوط به سهولت ادغام، یا به طور خاصتر، نحوه تطبیق نتایج ادغام در شاخه اصلی اشاره نمیکند. | شاخه جیوه یا rebase؟ |
175351 | من یک دانش آموز 19 ساله هستم که واقعاً از برنامه نویسی لذت می برم و امیدوارم از سال ها تجربه شما در اینجا جمع آوری کنم. در حال حاضر، من در هر فرصتی که به دست میآورم، در حال مطالعه PHP هستم، و حدود 3 سال است که مطالعه میکنم، اگرچه هرگز در کلاسهای رسمی شرکت نکردهام. من دوست دارم روزی یک برنامه نویس تمام وقت باشم و شغل خوبی در آن ایجاد کنم. سوال من از شما این است: به نظر شما ویژگی ها یا ویژگی های یک برنامه نویس حرفه ای چیست؟ عمدتاً در زمینه PHP، اما سایر مدارک عمومیتر نیز قابل استقبال هستند، زیرا به نظر من PHP بیشتر یک زبان سرگرمی است و ممکن است از نظر کارفرمایان بالقوه زبان انتخابی نباشد. لطفا اگر اشتباه می کنم اصلاح کنید. مهمتر از همه، من نمی خواهم وقت خود را برای چیزی که ارزش آن را ندارد تلف کنم. من در حال حاضر نسبت به دانش خود از PHP به عنوان یک زبان کاملاً مطمئن هستم و می دانم که می توانم تقریباً هر چیزی را که نیاز دارم بسازم و آن را کار کنم، اما احساس می کنم به شدت در مفاهیم طراحی و ساختار کد کمبود دارم. من حتی می توانم کد شی گرا بنویسم، اما به نظر شخصی من، اگر به خوبی سازماندهی نشده باشد، ارزش یک تپه لوبیا را ندارد. به همین دلیل، کتاب مت زاندسترا اشیاء، الگوها و تمرینات پی اچ پی را خریدم و هر روز کمی آن را می خوانم. به هر حال، من در اینجا کمی انحراف را شروع می کنم، بنابراین به سؤال اصلی برگردیم. چه توصیه ای به برنامه نویس مشتاقی که می خواهد در این زمینه تاثیرگذار باشد، می کنید؟ همچنین، در یک یادداشت جانبی، من با یکی از دوستانم روی پروژهای کار میکردم که میتوانست ایده نسبتاً خوبی در مورد اینکه من در کدنویسی کجا هستم. من یک پیوند میدهم، نمیخواهم کسی احساس کند که دارم اینجا فشار میدهم یا هرزنامه میفرستم، پس اگر نمیخواهید روی آن کلیک نکنید. اما اگر علاقه مند به ارائه بازخورد در آنجا نیز هستید، می توانید کد را در github مشاهده کنید. من در آنجا به عنوان The Craw شناخته می شوم. https://github.com/PureChat/PureChat--Beta-/tree/ | ویژگی های یک برنامه نویس حرفه ای PHP |
199009 | char بدون علامت در کجا در C استفاده می شود (لطفاً در مورد چند نمونه دنیای واقعی بگویید)؟ چرا به هر دو کاراکتر و کاراکتر بدون علامت نیاز داریم؟ محدوده Char از -127 تا 128 (عدد صحیح 8 بیتی) محدوده Char بدون علامت از 0 تا 255 (عدد صحیح 8 بیتی) است. اگر هدف ذخیره ASCII است، چرا به هر دو نیاز داریم؟ یه سوال دیگه این را در نظر بگیرید: char a = 127; char بدون علامت b = 255; وقتی با استفاده از std::cout آن را چاپ می کنم. به من شخصیت های متفاوتی می دهد. میشه توضیح بدید چرا؟ (من از کامپایلر Microsoft vs11 استفاده می کنم) | Char و char بدون امضا |
193326 | **پس زمینه** من از روشی که Net/IEEE-754 برابری اعداد ممیز شناور (FPN) را کنترل می کند (یعنی دو برابر، شناور) متنفرم. این نیاز به برنامه نویس دارد که نسبت به تاریخچه عددی که هنوز تعیین نشده است دقیق باشد، زیرا برنامه نویس باید یک مقدار معقول از اپسیلون را انتخاب کند که اغلب چنین مقداری را نمی توان تعیین کرد (چون برنامه نویس نمی تواند از قبل تعیین کند. از زمان تعداد عملیات، بنابراین گرد کردن، تعداد مشمول آن خواهد بود). من می خواهم یک FPN 'بهتر' در داخل Net ایجاد کنم. در هنگام ایجاد، یک خطای علمی اولیه خود را تنظیم می کند (یا یک پیش فرض را می پذیرد، پیش فرض حداقل است). هنگامی که شخصی عملیاتی را بر روی FPN انجام می داد، آن عملیات خطای علمی را به روز می کرد (برای محاسبه اثر گرد کردن). هنگام آزمایش برابری دو FPN، می توان تعیین کرد که آیا محدوده آنها همپوشانی دارد یا خیر (و حتی احتمال اینکه آنها یکسان هستند). **سوال** خود کد ساده است، سؤالات من این است: * عملیات (+ - * / برای شروع) چگونه بر خطای علمی یک FPN تأثیر می گذارد؟ آیا فرمول هایی برای تعیین این خطای علمی وجود دارد؟ * من درک می کنم که یک عارضه اضافه توزیع نابرابر FPN ها است. بدیهی است که می توان با مقیاس بندی خطا متناسب با خطای علمی ذاتی نتیجه، این را توضیح داد. اما آیا فرمولی برای تعیین خطای علمی ذاتی موجود در یک FPN مشخص وجود دارد؟ | ردیابی خطای علمی هنگام کار با اعداد ممیز شناور |
201510 | آموزش هایی که خوانده ام به شما می گوید که از ویژگی های [ValidateAntiForgeryToken] و «<%= Html.AntiForgeryToken() %>» در کد خود استفاده کنید. من تعجب می کردم که چرا این یک تنظیم خودکار داخلی یا حداقل یک تغییر جهانی در web.config نیست. شاید اینطور باشد، و من متوجه نشده ام، اما من این کار را با دست انجام می دهم و نمی توانم فکر کنم آیا دلیل خوبی برای عدم مدیریت خودکار آن در پشت صحنه وجود دارد. هر ایده ای؟ | آیا تنظیمی برای فعال کردن ضد جعل جهانی در ASP.NET MVC وجود دارد و اگر نه، چرا؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.