_id
string | text
string | title
string |
|---|---|---|
254163
|
من اغلب شنیده ام که تست های واحد به برنامه نویسان کمک می کند تا به نرم افزار خود اعتماد کنند. اما آیا برای تأیید برآورده شدن الزامات نرم افزار کافی است؟ من اعتمادم را از دست می دهم که نرم افزار کار می کند فقط به این دلیل که تست های واحد قبول شده اند. به دلیل یک مسیر اجرای آزمایشنشده\تأییدنشده، برخی از شکستها را در استقرار تولید تجربه کردهایم. این خرابیها گاهی بسیار بزرگ هستند، بر عملیات تجاری تأثیر میگذارند و اغلب نیاز به رفع فوری دارند. این شکست به ندرت به یک تست واحد رد می شود. ما بدنههای آزمایش واحد بزرگی داریم که پوشش خط معقولی دارند، اما تقریباً همه آنها بر روی کلاسهای فردی تمرکز میکنند و نه بر تعامل آنها. به نظر می رسد تست دستی بی اثر باشد زیرا نرم افزاری که روی آن کار می شود معمولاً بزرگ با مسیرهای اجرایی زیاد و نقاط ادغام بسیاری با نرم افزارهای دیگر است. آزمایش دستی همه عملکردها بسیار دردناک است و به نظر نمی رسد که هرگز تمام اشکالات را برطرف نمی کند. آیا زمانی که به نظر می رسد هنوز نرم افزار را قبل از استقرار به درستی تأیید نمی کنیم، آیا تست واحد را اشتباه انجام می دهیم؟ یا اکثر مغازه ها علاوه بر تست واحد، لایه دیگری از تست خودکار دارند؟
|
آیا تست های واحد می توانند الزامات نرم افزار را تأیید کنند؟
|
145050
|
من در حال حاضر یک تیم توسعه یک نفره هستم. کارفرمای من به دنبال استخدام یک مدیر است. آنها این کار را به این دلیل انجام می دهند که برای پروژه های پیچیده تر، من تمایل دارم به جای این که «این زمانی است که انجام شود» رویکرد «این است که من انجام داده ام - چقدر باید انجام شود» را در پیش بگیرم. فکر می کنم اگر یک مدیر وارد هیئت شود، به طرز جادویی تغییر خواهد کرد. آیا درست می گویم که توسعه دهنده دوم کارآمدتر است؟ آیا می توانم ظهور برنامه نویسی جفتی را به عنوان مدرک ذکر کنم یا واقعاً یک چیز تخصصی است؟
|
کدام یک برای افزایش دقت / دید جدول زمانی پروژه بهتر است: یک توسعه دهنده و یک مدیر یا دو توسعه دهنده؟
|
221710
|
من همیشه در مورد این موضوع فکر می کردم، به خصوص در زبان های سبک C/Java. به عنوان مثال، 3 خط اول این کد C# را در نظر بگیرید: lock (serviceLock) با استفاده از (var client = new ServiceClient()) try { // Do something client.DoSomething(); } catch (System.ServiceModel.FaultException ex) { // Handle error addLog(ex.ToString()); } این استفاده همیشه برای من سوال برانگیز به نظر می رسید. با این حال، گزینه جایگزین نیز چندان کاربردی نیست (3+ سطح عمق تورفتگی برای تماس سرویس). به غیر از زیبایی شناسی ناب، آیا دلیل عملی برای اضافه کردن یا عدم اضافه کردن براکت های اضافی در این مورد وجود دارد؟
|
چیدن کلمات کلیدی روی هم - سبک ضعیف؟
|
65976
|
سوالاتی در مورد برنامه نویسی نکردن در اوقات فراغت شما وجود داشته است، اما همه آنها زمانی که سر کار هستید نگران هستند. وقتی در حال مطالعه هستید چطور؟ آیا شما همچنین نیاز به یادگیری در اوقات فراغت خود دارید، زمانی که در حال یادگیری در طول روز (در دانشگاه) هستید؟
|
آیا این بد است که در اوقات فراغت خود در دانشگاه برنامه نویسی نمی کنید؟
|
176375
|
من در حال حاضر در حال تلاش برای بهبود استفاده خود از استثناها هستم و تمایز مهمی بین استثناهایی که نشان دهنده خطاهای برنامه نویسی هستند (مثلاً کسی که null را به عنوان آرگومان قبول کرده است، یا متدی را بر روی یک شیء پس از حذف آن فراخوانی می کند) و مواردی که نشان دهنده شکست در برنامه هستند را یافته ام. عملیاتی که تقصیر تماس گیرنده نیست (مثلاً استثناء I/O). چگونه باید با این دو نوع استثنا رفتار متفاوتی داشت؟ آیا فکر می کنید که استثناهای خطا باید به صراحت مستند شوند یا مستند کردن پیش شرط های مربوطه کافی است؟ و آیا میتوانید مستندات یک پیششرط یا استثنای خطا را در صورتی که واضح باشد، کنار بگذارید (به عنوان مثال، «ObjectDisposedException» هنگام فراخوانی یک متد در یک شیء دفع شده)
|
استثناهای خطای برنامه ریزی - آیا رویکرد من درست است؟
|
253327
|
من میدانم که ما مزایای بیشتری در استفاده از کوکیها نسبت به آدرس IP داریم، اما سوال من این است که چرا کانتینر نمیتواند آدرس IP مشتری را در شناسایی مشتری هنگام بازدید مجدد از سایت خود به خاطر بسپارد؟ آیا کانتینر می تواند مشتری را با کمک آدرس IP به خاطر بسپارد؟
|
چرا نمی توانیم از آدرس IP به جای کوکی ها در شناسایی مشتری در سرورلت ها استفاده کنیم؟
|
139256
|
اغلب اوقات داشتن یک کلاس پایه انتزاعی برای جداسازی رابط شیء ایده خوبی است. مشکل این است که ساخت کپی، IMHO، تقریباً به طور پیشفرض در C++ شکسته شده است و سازندههای کپی بهطور پیشفرض تولید میشوند. بنابراین، وقتی یک کلاس پایه انتزاعی و اشاره گرهای خام در کلاس های مشتق شده دارید، گوچاها چیست؟ class IAbstract { ~IAbstract() = 0; } class Derived : public IAbstract { char *theProblem; ... } IAbstract *a1 = new Derived(); IAabstract a2 = *a1;//؟؟؟ و حالا آیا ساخت کپی را برای کل سلسله مراتب غیرفعال می کنید؟ ساخت کپی به عنوان خصوصی در «IAbstract» اعلام شود؟ آیا قوانین سه با کلاس های پایه انتزاعی وجود دارد؟
|
کلاس های پایه انتزاعی و ساخت کپی، قوانین سرانگشتی
|
197194
|
آیا راهنمایی در مورد نحوه انتخاب زمان پرداخت هزینه میزبانی وب در مقابل میزبانی خود وجود دارد؟ با فرض اینکه دسترسی ریشه ضروری است، می خواهم مواردی مانند هزینه، مقیاس پذیری و استرس شخصی را با هم مقایسه کنم. در اینجا چیزی است که من می توانم به آن برسم. پرداخت برای میزبانی وب: مزایا: * برای مقیاس کوچک بسیار ارزان تر است. من فرض می کنم هر چیزی کمتر از 50 دلار در ماه ارزان تر از پرداخت پهنای باند میزبانی است. * بدون استرس در مواجهه با قطع برق، راه اندازی مجدد سرور یا قطع شدن اینترنت. * در بیشتر موارد، کار کمتری که درگیر راه اندازی است. نکات منفی: * زمانی که به مشخصات بالاتری نیاز باشد، هزینه بسیار بالا می رود (به عنوان مثال هزینه ماهانه سه برابر می شود با توانایی استفاده از 8 گیگابایت رم که می توانید با قیمت 90 دلار خریداری کنید). این به این معنی است که شما باید استفاده و نظارت خاصی از رم را هدف قرار دهید تا نمونه شما در آستانه باقی بماند. * دسترسی ریشه در بیشتر موارد حق بیمه است. * ممکن است به یک فرآیند استقرار خاص فروشنده گره بخورید. میزبانی به تنهایی: نکات مثبت: * کنترل 100٪ مشخصات و نرم افزار. * وقتی پرداخت پهنای باند را پشت سر می گذارید، با ساختن ماشین خود، پول بیشتری به دست می آورید. نکات منفی: * اگر هزینه های پهنای باند بیشتر از هزینه های میزبانی وب باشد، معنای مالی ندارد. * مواجهه با قطع برق، راه اندازی مجدد سرور یا قطع شدن اینترنت. من فکر میکنم بهترین هر دو دنیا اگر جایی باشد که با پهنای باند، قطع برق و راهاندازی مجدد سرور سروکار داشته باشد، اما شما سرور خود را ارائه میدهید. نوعی مراقبت روزانه 24 ساعته برای یک سرور. آیا چنین چیزی وجود دارد؟
|
میزبانی وب تصمیم به پرداخت هزینه هاست یا میزبانی خود دارید؟
|
117684
|
پورتفولیوهای آنلاین بین طراحان بسیار محبوب هستند، اما توسعه دهندگان چطور؟ من یک توسعه دهنده وب جاوا هستم که از نوشتن جاوا اسکریپت نیز لذت می برم و در فکر راه اندازی سایتی با لینک به یک مخزن Github بودم. به نظر شما چه چیزهایی می تواند یک کارفرمای بالقوه را تحت تاثیر قرار دهد؟ آیا برنامه نویسان دیگر چنین پورتفولیوهایی می گذارند؟ می توانید لینک ها و تجربیات خود را به اشتراک بگذارید؟
|
چه چیزی را باید در پورتفولیوی توسعه آنلاین خود قرار دهم؟
|
143042
|
به عنوان یک فریلنسر، اغلب مشتریانم از من می پرسند که چه چیزی را باید بین عناصر مشابه انتخاب کنند، که هیچ کدام بهتر از دیگری نیست. مثالها: > «آیا باید وبسایت تجارت الکترونیک من به زبان PHP یا ASP.NET باشد؟» > > آیا باید این وب سرویس معمولی را در Cloud میزبانی کنم یا از یک سرویس میزبانی > معمولی استفاده کنم؟ > > کدام یک برای وب سایت جدید من بهتر است: MySQL یا Oracle؟ و غیره. شاید حداکثر 1٪ مواردی وجود داشته باشد که انتخاب مربوطه باشد، و بر اساس معیارها و مطالعات دقیق، دلیل واقعی و عینی برای استفاده از یکی بر دیگری وجود دارد. در همه موارد دیگر اصلاً مهم نیست. کاملاً، کاملاً نامربوط است، یا به این دلیل که هیچ پیامدهایی وجود ندارد، یا به این دلیل که آن مفاهیم بسیار کوچک هستند که نمیتوان آنها را در نظر گرفت²، یا در نهایت، به این دلیل که پیشبینی آن پیامدها غیرممکن است. اگر یک چیز را می دانید و چیز دیگری را نمی دانید، پاسخ به این سؤالات آسان است: > «شما می توانید برنامه را به زبان C# یا جاوا بنویسید، هر دو احتمالاً در مورد شما معادل هستند. توجه داشته باشید که من یک توسعهدهنده C# هستم، بنابراین اگر > جاوا را انتخاب کنید، نمیتوانم روی پروژه شما کار کنم و باید یک فریلنسر دیگر پیدا کنید. وقتی هر دو فناوری را می شناسید، نمی توانید به آن پاسخ دهید. در این صورت چگونه می توان به مشتری توضیح داد که سوالی که می پرسد در معرض شعله ور است و هیچ عواقبی واقعی بر پروژه او ندارد؟ به عبارت دیگر، چگونه می توان توضیح داد که به دلایل مربوط به منابع انسانی، به جای فناوری معادل، استفاده از یک فناوری را انتخاب کرده اید، بدون اینکه این تصور را داشته باشید که غیرحرفه ای هستید یا به پروژه اهمیت نمی دهید؟ * * * ¹ مثال: آیا MySQL در مقایسه با Oracle از نظر عملکرد بهتر (بدتر؟) برای یک وب سایت شخصی است که اجازه دهید دو نفر در روز به آن دسترسی داشته باشند؟ ² مثال: برای یک پروژه مشخص، از من خواسته شد که آیا هاست Windows Azure ارزان تر از میزبانی همان برنامه در یک ارائه دهنده میزبان معروف ASP.NET باشد. هزینه مشخص شد که دقیقاً یکسان است. ³ مثال: مشتری شما ایده ای از یک برنامه کاربردی آینده دارد (خود ایده بسیار مبهم است). هیچ طرح تجاری، هیچ الزامی، هیچ چیز وجود ندارد. فقط یک ایده از شما سوال می شود که آیا جاوا برای این برنامه بهتر از C# است؟ چه جوابی می دهید؟
|
به مشتری که می پرسد کدام یک از دو فناوری معادل باید استفاده شود، چه پاسخی بدهیم؟
|
218971
|
من به دنبال پیادهسازی عملکردی مشابه با Tripadvisor در هنگام گشت و گذار در هتلها هستم. با این حال سایت من اقلام طبقه بندی شده را می فروشد. من می خواهم سناریوی زیر رخ دهد. بیایید فرض کنیم همه کاربران موافقت کرده اند که اطلاعات اولیه را با سایت طبقه بندی شده به اشتراک بگذارند. کاربر جان یک آیتم را لیست می کند و کاربر Ann آن مورد را مرور می کند. آنها یک دوست مشترک پل دارند. سپس آن هنگام مراجعه به صفحه اقلام پل دوست این فروشنده است را می بیند. این فرض را بر این میگذارد که جان حساب سایت خود را با فیسبوک پیوند داده است و ما ID FB او را داریم. یک راه این است که همه دوستان جان را ذخیره کنید و هر زمان که جان از سایت بازدید کرد، آن لیست را به روز کنید. سپس هر بار که کاربر از آن صفحه لیست بازدید می کند تا به دنبال موارد منطبق باشد، یک پرس و جو در این جدول اجرا می کنید. آیا نظری در مورد بهترین راه برای انجام این کار دارید؟
|
استفاده از فیس بوک برای یافتن دوستان دوستان به روشی شبیه به Tripadvisor
|
176379
|
بنابراین، قبلاً فکر میکردم این ایده خوبی است که به مشتری اجازه دسترسی به سیستم ردیابی مشکل را بدهم، اما اکنون دیدم که موقعیتهایی کمتر از ایدهآل ایجاد میکند، مانند: * قضاوت مشتری پیشرفت صرفاً بر اساس تعداد بلیط * توسعه دهندگان از افزودن مسائل خودداری کرد تا مشتری فکر کند پیشرفت کمتری دارد * مشتری افرادی را در کنار خود منصوب می کند تا مسائلی را که همیشه کارشان را خوب انجام نمی دهند اضافه کنند (مشکلات تکراری زیاد، اطلاعات ناکافی برای تولید مثل، و چیزهای دیگری که مردم را از انجام کار واقعی خود منحرف می کند) با این حال، من فکر می کنم مشتریان باید به برخی از شاخص ها یا مدرکی مبنی بر پیشرفت انجام شده دسترسی داشته باشند، و همچنین حق گزارش دادن اشکالات را داشته باشند. بنابراین، راهحل ایدهآل برای این وضعیت چیست؟، بهویژه خروج یا بهبود وضعیت اول توصیفشده؟
|
چه سطح/فرمتی از دسترسی باید به مشتری به سیستم ردیابی مشکل داده شود؟
|
51163
|
تیم من فقط سعی کرد با چند نفر از یک پروژه منبع باز قدیمی که در code.google.com میزبانی شده بود تماس بگیرد. ما به آنها گفتیم که مایلیم به پروژه آنها بپیوندیم و به آن متعهد شویم - حداقل به بخشی از آن - اما هیچ کس به ما پاسخ نداد. ما همه، صاحبان و متعهدین را امتحان کردیم. هیچ کس به هیچ وجه فعال نبود و هیچ کس پاسخی نداد. اما ما کدی برای تعهد داریم و ما واقعاً دوست داریم به کار روی آن پروژه ادامه دهیم. بنابراین باید یک پروژه جدید ایجاد کنیم. ما نامی برای آن پیدا کردیم که نزدیک به نام پروژه ای است که می خواهیم از آن به ارث ببریم، اما تکراری نیست. چگونه باید اولین commit خود را انجام دهیم و پیام commit چگونه باید باشد؟ آیا فقط باید کد آنها را با یک نظر مانند ما این کد را به ارث بردیم، آن را در اینجا تحت مجوز فلان و فلان مجوز پیدا کردیم ... اکنون آن را به این مجوز کم و بیش سخت ... ارتقا می دهیم را در مخزن خود کپی کنیم؟ یا باید فقط از کد آنها به عنوان اولین commit خود استفاده کنیم، با بهروزرسانیهایی که میگویند «ما از ... به ارث بردهایم، فلان تغییرات را انجام دادیم ...»؟
|
یک راه صحیح/مودبانه برای ارث بردن از یک پروژه منبع باز رها شده برای یک پروژه منبع باز جدید چیست؟
|
224949
|
من یک مبتدی Haskell هستم. حدود 20 تا 25 روز پیش شروع به یادگیری Haskell کردم. با یک کار روزانه برنامه نویسی، این کار را در اوقات فراغت خود انجام می دهم زیرا می خواستم در مورد برنامه نویسی کاربردی بیاموزم. **زمینه** من در حال گشتن در اطراف stackoverflow هستم تا ببینم چگونه باید ادامه دهم. من 6 فصل اول Learn you a haskell و حدود 2 فصل Real World Haskell را خوانده ام و کمی برنامه نویسی Haskell را انجام داده ام. من هیچ تجربه قبلی در برنامه نویسی تابعی ندارم. اما من از Python استفاده کرده ام که در آن از **_some_** مفاهیم برنامه نویسی کاربردی استفاده شده است. حالا من واقعاً در مورد چگونگی ادامه دادن گیج هستم. من عادت دارم برنامه نویسی را با نوشتن برنامه در حال حرکت یاد بگیرم، اما اینجا در Haskell مطمئن نیستم که چه نوع مشکلات برنامه نویسی را انجام دهم. من در فکر کردن به راهحلهایی برای مشکلاتی که قبلاً در پایتون یا C حل کردهام مشکل دارم. من برخی از 99 مشکل Haskell را امتحان کردهام اما راهحلهای آنها از توابع کتابخانهای استفاده میکنند که من در مورد آنها اطلاعاتی ندارم. Haskell بر بازگشت تاکید دارد، اما بدون هیچ نوع حلقهای، نمیدانم چگونه بسیاری از مشکلات را حل کنم. من سعی کردم توصیه هایی را که هنگام یادگیری پایتون دریافت کردم، مرور کنم. اما این بار یادگیری Haskell کمکی نمی کند زیرا من در سطح پایین تری گیر کرده ام. این بار زمان کمتری برای تمرین دارم و خیلی متفاوت است. آیا راهی برای آشنایی بهتر با Haskell از روش ذکر شده در بالا وجود دارد؟ آیا این فقط کمی طول می کشد که از پس زمینه ضروری حاصل شود؟
|
راه بهتری برای آشنایی با هاسکل
|
214805
|
کد جاوا من دقیقاً مانند زیر است: public void check()throws MissingParamException{ ...... } public static void main(){ PrintWriter out = answer.getWriter(); سعی کنید { check(); } catch (MissingParamException e) { // TODO catch auto-generated catch block out.println(message:+e.getMessage()); e.printStackTrace(); out.close(); }در نهایت{out.close(); } //out.close(); } سپس، سردرگمی من این است: چه تفاوتی دارد اگر «out.close()» را در یک بلوک کد نهایی قرار دهم یا اگر فقط بلوک کد نهایی را حذف کنم و «out.close()» را در پشت بند catch قرار دهم (که نظر داده شده است). در کد). من میدانم که به هر دو روش، «out.close()» اجرا میشود، زیرا میدانم که اگر این استثنا اتفاق بیفتد، کد پشت بند catch همیشه اجرا میشود.
|
تفاوت بین کد داخل یک بند نهایی و کدی که بعد از بند catch قرار دارد چیست؟
|
139258
|
قبلا سوالی در مورد نحوه سنجش کیفیت پروژه پرسیدم. نتیجه آن سوال این بود که کیفیت پروژه را می توان به دو بخش تقسیم کرد: * کیفیت داخلی (کیفیت کد، قابل اندازه گیری با معیارهای کیفیت کد) * کیفیت خارجی (تست پذیرش، میزان پاسخگویی نرم افزار به الزامات) بنابراین بر اساس که، من می خواهم تحقیقاتی را انجام دهم و نتیجه پروژه را تأیید کنم. مشکل این است که من خودم این تحقیق را انجام خواهم داد، بنابراین نمی توان پروژه را یک بار به سبک BDD و دیگری را در آبشار به تنهایی اجرا کرد. همچنین نمی توان پروژه های BDD و آبشار را در مقیاس بزرگتر مقایسه کرد، زیرا به دلیل سن BDD، پروژه های BDD کافی وجود ندارد که بتوان آنها را اندازه گرفت. بنابراین، سوال من این است: آیا کسی با این مشکل روبرو شده است؟ چگونه می توانم آزمایش خود را به گونه ای اجرا کنم که ارزش علمی داشته باشد؟
|
چگونه یک تحقیق یک نفره در مورد تفاوت بین BDD و Waterfall راه اندازی کنیم؟
|
199928
|
خوب، پس این پیشرفتهترین سؤال برنامهنویسی نیست - و به نوعی با تجارت الکترونیک هم مرز است، اما به طور خاص دو بار در حرفه من مطرح شده است - که فقط 10 سال سن دارد، بنابراین فکر کردم که آن را بپرسم. **سوال:** من می خواهم قیمتی را 10% از هزینه اصلی آن برای یک وب سایت علامت گذاری کنم، که روش مناسب برای انجام آن است: **NP = (P * 1.1)** یا **NP = (P / 90) * 100** جایی که P قیمت اصلی و NP قیمت جدید است؟ **زمینه:** من یک توسعه دهنده وب هستم. من در زمان خود بر روی چندین سایت تجارت الکترونیک کار کرده ام. چند سال پیش، داشتم یک سایت فریلنسری برای یک ابزارفروشی می ساختم. آن مرد سال ها بود که در تجارت بود و به فروش آنلاین می رفت. من یک اسکریپت نوشتم که لیست موجودی اصلی او را گرفت، آن را چرخید و به طور خودکار قبل از درج در پایگاه داده، قیمت را 10% افزایش داد. من از فرمول شماره 1 استفاده کردم. وقتی او آن را بررسی کرد، گفت که قیمت بسیار پایین است و از فرمول شماره 2 استفاده می کند. با استفاده از فرمول شماره 1، یک محصول 15 دلاری اکنون برابر با 16.5 است، با استفاده از دو، 16.66 دلار است. منطق او این بود که 15 90٪ از 16.66 دلار است و بنابراین 16.66 یک نشانه گذاری 10٪ است که با آن 16.5 فقط حدود 9٪ نشانه گذاری است. فلش فوروارد چند سال به امروز و و من با همین مشکل برخورد کردم. شرکت من فهرست عظیمی از موجودیها دارد که به طرق مختلف بالا و پایین میشوند. DBA قدیمی ما قیمت را برای توزیع کنندگان 10٪ افزایش می داد. او از فرمول 1 استفاده می کرد. DBA جدید ما یک رویه ذخیره شده را بازنویسی کرد و شروع به استفاده از فرمول دو کرد. چند نفر بیرون رفتند و شروع کردند به گفتن اینکه قیمت های توزیع کننده خیلی بالاست و فرمول قدیمی درست است. ما مقادیر زیادی از اقلام نسبتاً ارزان را می فروشیم، ترس این است که توزیع کنندگان ما از این قیمت خودداری کنند. به طور منطقی به نظر می رسید که فرمول شماره 1 راه مناسب برای نشانه گذاری است، اما صاحب کسب و کار با تجربه به من گفت که راه دیگری است. اکنون می شنوم که مردم برعکس می گویند. ویرایش: من با استفاده از نمونه اصلی 15. همیشه به نظرم می رسید که 15 در واقع یک کاهش 10 درصدی از 16.66 است، در حالی که 16.5 نشانه گذاری مناسب 10 درصد از 15 است.
|
فرمول مناسب نشانه گذاری قیمت
|
114175
|
ما در حال حاضر در حال توسعه یک API عمومی برای برنامه خود هستیم. روشهای موجود در این API عمومی عمدتاً عملکردها را در گوشههای مختلف سیستم کنار هم قرار میدهند. یک مثال می تواند این باشد: (نام ها برای محافظت از افراد بی گناه تغییر کرده اند) public String createAppUser(String app, String name, String email, byte[] pwd) { Application appl = applicationModule.retrieve(app); کاربر کاربر = userModule.createUser (نام، ایمیل)؛ Digest digest = cryptoModule.createDigest(pwd); authenticationModule.authorize(user,appl,digest); accountingModule.createAccount(user,appl); بازگشت user.getId(); } هنگامی که واحد چنین چیزی را آزمایش می کند، آزمایش واحد فقط یک کپی از همان گردش کار است، با مقداری نویز اضافی برای راه اندازی ساختگی ها، اشیاء و اعتبارسنجی تعاملات. اگرچه من تست واحد بخشهای الگوریتمی برنامه را ضروری میدانم، در این بخش «جریان کاری»، آزمون واحد را تکرار گردش کار در فرم سؤال میبینم. پیروی از اصل DRY، اتلاف وقت به نظر می رسد. بهترین شیوه ها در این موارد چیست؟ با توجه به اینکه این روشها بخشی از یک API عمومی هستند، آزمایش آنها از طریق کلاینت و تأیید اینکه اثرات سیستم رخ دادهاند، ارزشمندتر میدانم. این بیشتر آزمون سیستم یا آزمون ادغام است و فراتر از محدوده آزمون واحد است. بهترین روش آزمون در این زمینه چه خواهد بود؟
|
تست واحد روش های جریان کاری.
|
5597
|
من تقریباً از زمانی که به یاد دارم طراحی و برنامه نویسی انجام می دهم. اگر مشکلی در برنامه نویسی وجود داشته باشد، می توانم آن را حل کنم. (اگرچه باید اذعان داشت که Stack Overflow به من این امکان را داده است که در بسیاری از موارد از مرحله _پیشرفت_ رد شوم و مستقیماً به _doing_ بروم.) من بازی ها، زبان های برنامه نویسی باطنی، و ابزارک ها و ابزارهای بسیار زیاد ساخته ام. من در حال حاضر روی یک زبان برنامه نویسی همه منظوره کار می کنم. هیچ کاری بهتر از برنامه نویسی انجام نمی دهم. آیا واقعاً تحصیلات دانشگاهی فراتر از یک امر رسمی است؟
|
آیا تحصیلات دانشگاهی برای یک برنامه نویس خوب ارزشش را دارد؟
|
152999
|
> **تکراری احتمالی:** > آیا دستورالعملی در مورد اینکه یک تابع باید چند پارامتر را بپذیرد وجود دارد؟ من کلاسی با 30 متغیر دارم (این فرم درخواست است)، بنابراین نمی دانم بهترین روش برای سازماندهی ایجاد کلاس چیست. آیا باید از سازنده عظیم استفاده کنم: MyClass mc = new MyClass(a, b, c, d) یا setters: MyClass mc = new MyClass(); mc.setA(a); mc.setB(b); mc.setC(c); mc.setD(d); بهترین عمل در OOP برای چنین شرایطی چیست؟ من سوال مشابهی را دیدم، اما اکنون نیازی به تغییر ناپذیری ندارم.
|
تنظیم کننده یا سازنده برای بسیاری از متغیرها؟
|
140660
|
من در حال حاضر با LISP (به ویژه Scheme و Clojure) بازی می کنم و در تعجبم که چگونه با ساختارهای داده معمولی در زبان های برنامه نویسی تابعی برخورد می شود. برای مثال، فرض کنید میخواهم با استفاده از الگوریتم مسیریابی گراف، مسئلهای را حل کنم. معمولاً چگونه می توان آن گراف را در یک زبان برنامه نویسی تابعی (که عمدتاً به سبک تابعی خالصی که می تواند در LISP اعمال شود علاقه مند است) نمایش داد؟ آیا من به طور کلی نمودارها را فراموش کنم و مشکل را به طریق دیگری حل کنم؟
|
ساختار داده در برنامه نویسی تابعی
|
198057
|
من چند پیاده سازی همزمان کلید-مقدار ذخیره دارم که با جداول هش و درخت های جستجو پیاده سازی شده اند که می خواهم آنها را با هم مقایسه کنم. من می خواهم آنها را با یک برنامه دنیای واقعی که در آن چندین رشته بر ذخیره ارزش های کلیدی تاکید می کنند، محک بزنم. من قبلاً چند معیار خرد دارم که با اجرای عملیات تصادفی روی ذخیرههای کلید-مقدار به صورت موازی، بر ذخیرههای ارزش کلیدی تأکید میکند. چیزی که در حال حاضر در آن جالب هستم، برنامههایی است که کارهایی را انجام میدهند که میتوانند در «دنیای واقعی» مفید باشند و یک یا چند فروشگاه ارزش کلیدی برای مقیاسپذیری و سرعت مهم هستند. من می خواهم معیاری داشته باشم که تنظیم آن آسان باشد و بتوان آن را روی سیستم های مختلف اجرا کرد. ترجیح میدهم که شامل ارتباطات شبکه و غیره نباشد. نمونهای از نوع برنامههایی که به دنبال آن هستم، الگوریتم رتبه صفحه موازی است. این به عنوان معیاری برای ذخیرههای مختلف ارزش کلیدی در مقاله «تلاشهای همزمان با عکسهای فوری غیرمسدود کارآمد (PPoPP'12)» استفاده میشود. دلایلی که چرا من از معیارهای مصنوعی که X% را درج می کنند، Y% حذف و جستجوی Z% را انجام می دهند، راضی نیستم: 1. با معیاری که یک مشکل دنیای واقعی را نیز حل می کند، می تواند قانع کننده تر باشد. خطر معیارهای مصنوعی این است که ممکن است با هیچ موقعیت دنیای واقعی مطابقت نداشته باشند. 2. برخی از سناریوهای استفاده که اغلب در برنامه های کاربردی دنیای واقعی اتفاق می افتد ممکن است توسط معیار مصنوعی پوشش داده نشوند.
|
چگونه می توانم فروشگاه های همزمان کلید و ارزش را محک بزنم؟
|
185611
|
آیا استانداردها یا قراردادهایی در مورد روشهای نامگذاری وجود دارد که در صورت عدم وجود چیزی به چیزی دیگر اضافه میکند. به عنوان مثال: **Store.instance().addItemIfNotExist(item)** IfNotExist واقعا بخش زشتی است. چه راه حلی ممکن است باشد؟
|
جایگزین addIfNotExist
|
74792
|
موازی سازی ضمنی^ می تواند بار بزرگی را از دوش بسیاری از برنامه نویسان بردارد و آن را بر روی رایانه قرار دهد. پس ... چرا در حال حاضر گسترده تر نیست؟ * * * ^ موازی سازی ضمنی این است که یک کامپیوتر بتواند خودش بفهمد که چگونه بیش از یک کار را در یک زمان انجام دهد، به جای اینکه یک برنامه نویس نیاز به انجام این کار با استفاده از نخ ها و موارد مشابه داشته باشد.
|
چرا توازی/همگامی ضمنی گسترده تر نیست؟
|
165618
|
این سؤال مستقیماً از بخشی از پاسخ به این سؤال ناشی می شود - چرا باید علامت گذاری درست و معنایی را به خود زحمت داد؟ . میخواهم بدانم چرا تکنیکهای سئو به نشانهگذاری صحیح معنایی وزن بیشتری میدهند؟
|
چرا نشانه گذاری معنایی وزن بیشتری برای موتورهای جستجو قائل است؟
|
221717
|
این سوال بارها پرسیده می شود و من همیشه کد اول را ترجیح می دهم زیرا دوست دارم منطق را در کد نگه دارم. اما اکنون من یک چالش برای بارگذاری صفحه زیر 5 ثانیه و زمان بسیار کمی برای انجام کارها دارم. من مجموعه بزرگی از رکوردها دارم، و احتمالاً قصد دارم آنها را به صورت ناهمزمان بازیابی کنم. چند شبهه در ذهن من وجود دارد. * آیا استفاده از رویکرد db-first نسبت به code-first مزایایی در عملکرد دارد؟ * آیا باید منطق را در رویه های ذخیره شده بنویسم یا در کد (Linq)؟ * کدام یک تاخیر کمتری دارد: Linq یا رویه های ذخیره شده؟
|
DbFirst در مقابل کد اول؟ اگر به رویه های ذخیره شده تکیه کنم، از چه چیزی باید استفاده کنم
|
130585
|
من به دنبال یک محیط توسعه فلش منبع باز واقعا خوب و بدون موفقیت بودم. بهترین چیزی که می توانستم پیدا کنم تقریباً به توسعه همه چیز کمک می کرد، اما هنوز برای کامپایل کردن کارم به Adobe Flash Professional نیاز داشتم. آیا راهی وجود دارد که بتوانم برنامه های فلش را توسعه دهم و نیازی به خرید فلش پرو نداشته باشم؟
|
محیط های فلش منبع باز
|
154500
|
> **تکراری احتمالی:** > آیا باید از عبارات سوئیچ استفاده کنم یا از زنجیرهای طولانی استفاده کنم؟ من روی یک برنامه کوچک کار می کنم که مرتب سازی درج را انجام می دهد. یک عدد از طریق صفحه کلید وارد می شود و در متغیری که من آن را num نامیده ام ذخیره می شود. من تصمیم گرفتم از دستور switch برای بدست آوردن عدد وارد شده استفاده کنم. switch( e.getKeyCode() ) { case KeyEvent.VK_0: num = 0; شکستن case KeyEvent.VK_1: num = 1; شکستن case KeyEvent.VK_2: num = 2; شکستن case KeyEvent.VK_3: num = 3; شکستن case KeyEvent.VK_4: num = 4; شکستن case KeyEvent.VK_5: num = 5; شکستن case KeyEvent.VK_6: num = 6; شکستن case KeyEvent.VK_7: num = 7; شکستن case KeyEvent.VK_8: num = 8; شکستن case KeyEvent.VK_9: num = 9; شکستن } متوجه شدم که یکی دیگر از اقدامات می تواند استفاده از مجموعه ای از دستورات if باشد. if( e.getKeyCode() == KeyEvent.VK_0 ) num = 0; else if( e.getKeyCode() == KeyEvent.VK_1 ) num = 1; و غیره برای هر عدد تا 9. سپس به این فکر کردم که تفاوت اساسی بین یک دستور switch و یک سری دستورات if چیست. می دانم که باعث صرفه جویی در فضا و زمان برای نوشتن می شود، اما آنقدر هم نیست. بنابراین، سوال من این است که جدای از فاصله، آیا دستور switch با مجموعه ای از دستورات if تفاوت دارد؟ آیا سریعتر، کمتر خطا و غیره است؟ این سوال واقعاً آنقدر روی کد من تأثیر نمی گذارد. من فقط تعجب می کردم. همچنین، این سوال مربوط به زبان JAVA است، نه هر زبان برنامه نویسی دیگری.
|
چگونه یک دستور switch بهتر از یک سری دستورات if است؟
|
230039
|
من علاقه مند به حل چندین مسئله نامرتبط با استفاده از تکنیک های جستجوی نمودار عمومی بودم، بنابراین پس از کمی جست و جو در اطراف، به طرح زیر رسیدم: باید هر مشکل یک رابط مشکل عمومی را پیاده سازی کند که حالت اولیه دارد، و چندین روش که حالت ها را می گیرند. و حرکت می کند و حالت ها و حرکت های جدید را برمی گرداند. برای مثال، میتوانم «getMoves(state)»، «applyMove(state, move)» یا «isGoal(state)» را علامت بزنم. سپس تمام جزئیات خاص مسئله در یک مکان قرار میگیرند، و الگوریتمهای عمومی میتوانند حالتها و حرکتها را بهعنوان «نشانهای» عمومی که واقعاً به آنها اهمیتی نمیدهند، با استفاده از نمونه مشکل برای ارزیابی ویژگیهای خود، منتقل کنند. در نتیجه مشکلات نیز بدون حالت هستند (یا اینکه چه وضعیتی دارند تغییر ناپذیر است)، که باعث میشود رفتار آنها به راحتی قابل استدلال باشد. همه اینها در یک سیستم از نوع پویا/اردک (جاوا اسکریپت) خوب و خوب بود، اما در انتقال این ایده به یک سیستم از نوع ایستا/سخت (جاوا)، با برخی مشکلات مواجه شدم. فوری ترین مشکل این بود که این توکن ها واقعاً می توانند هر چیزی باشند. آرایهها، اشیاء، نقشهها، رشتهها، هر چیز دیگری. جاوا اسکریپت اهمیتی نمیدهد، زیرا الگوریتمها فقط آنها را بهعنوان جعبههای سیاه منتقل میکردند، و مشکلات فرض میکردند که توکنهای خودشان به آنها داده میشود. در جاوا اینطور نیست. اولین راه حل طبیعی این است که همه توکن ها برخی از رابط های خالی State یا Move را پیاده سازی کنند. این قبلاً مشکلاتی دارد، مثل اینکه حالت من فقط یک ساختار داده است، پس باید ساختار را گسترش یا بسته بندی کنم، اما این _ اساسا_ خوب است. مشکل بعدی این است که توکنها خاص پیادهسازی هستند، بنابراین هر بار که به مشکل داده میشوند، باید به چیزی که در واقع هستند ریخته شوند. تعداد زیادی از بازیگران من را به عنوان یک پرچم قرمز نشان می دهد، بنابراین این یک رویکرد بد (مطمئناً ناخوشایند) به نظر می رسد. برای اجتناب از همه بازیگران، من به طور خلاصه به چیزی مربوط به چندین الگو (State<ChessProblem>، Move<ChessProblem>) فکر کردم، اما به نظر میرسید که سردردی است که حتی ممکن است مشکل را حل نکند. آیا روشی «مناسب»/استاندارد برای انجام این کار در سیستمهای نوع سختگیرانهتر وجود دارد؟ آیا این فقط یک الگوی بد برای استفاده در آنها (یا به طور کلی یک الگوی بد) است؟ هر گونه بینش قدردانی خواهد شد. همچنین، در حالی که من _am_ از جاوا استفاده میکنم، اگر سایر زبانهای ثابت/سخت ابزارهای جدیدی برای این نوع چیزها دارند، دوست دارم در مورد آنها بشنوم.
|
عبور از توکنهای خاص impl در الگوریتمهای عمومی در یک سیستم از نوع استاتیک/قوی
|
175011
|
بسیاری از زبان های برنامه نویسی مدرن از مفهومی از **بستن** پشتیبانی می کنند، به عنوان مثال از یک قطعه کد (یک بلوک یا یک تابع) که 1. می تواند به عنوان یک مقدار در نظر گرفته شود، و بنابراین در یک متغیر ذخیره می شود و به قسمت های مختلف منتقل می شود. کد، در یک بخش از یک برنامه تعریف شده و در بخش کاملاً متفاوتی از همان برنامه فراخوانی شود. 2. می تواند متغیرها را از زمینه ای که در آن تعریف شده است بگیرد، و زمانی که بعداً فراخوانی شد به آنها دسترسی داشته باشد (احتمالاً در یک زمینه کاملاً متفاوت). در اینجا نمونه ای از بسته شدن نوشته شده در Scala آمده است: def filterList(xs: List[Int], lowBound: Int): List[Int] = xs.filter(x => x >= lowBound) تابع تحت اللفظی `x => x >= lowBound حاوی متغیر آزاد «lowerBound» است که با آرگومان تابع «filterList» که هم نام دارد بسته میشود. بسته شدن به روش کتابخانه ای «فیلتر» منتقل می شود، که می تواند آن را به طور مکرر به عنوان یک تابع عادی فراخوانی کند. من سوالات و پاسخ های زیادی را در این سایت می خوانم و تا آنجا که متوجه شدم، اصطلاح **بستن** اغلب به طور خودکار با **برنامه نویسی عملکردی** و سبک برنامه نویسی کاربردی همراه است. در تعریف برنامه نویسی تابع در ویکی پدیا آمده است: > در علوم کامپیوتر، برنامه نویسی تابعی یک الگوی برنامه نویسی است که > محاسبات را به عنوان ارزیابی توابع ریاضی تلقی می کند و از > وضعیت و داده های قابل تغییر اجتناب می کند. این بر کاربرد توابع تاکید می کند، برخلاف سبک برنامه نویسی امری، که بر تغییرات در حالت تاکید می کند. و در ادامه > [...] در کد تابعی، مقدار خروجی یک تابع فقط به آرگومان های > که ورودی تابع [...] هستند بستگی دارد. حذف عوارض جانبی میتواند درک و پیشبینی رفتار یک برنامه را بسیار آسانتر کند، که یکی از انگیزههای کلیدی برای توسعه برنامهنویسی کاربردی است. از سوی دیگر، بسیاری از ساختارهای بسته ارائه شده توسط زبانهای برنامهنویسی به یک بسته اجازه میدهند تا متغیرهای غیرمحلی را ضبط کند و در هنگام فراخوانی بسته شدن، آنها را تغییر دهد، بنابراین یک اثر جانبی بر روی محیطی که در آن تعریف شدهاند ایجاد میکند. در این مورد، بستهها ایده اول برنامهنویسی تابعی را اجرا میکنند (توابع موجودیتهای درجه اولی هستند که میتوانند مانند مقادیر دیگر جابجا شوند) اما ایده دوم را نادیده میگیرند (جلوگیری از عوارض جانبی). آیا این استفاده از **بسته ها با عوارض جانبی** سبک کاربردی در نظر گرفته می شود یا بسته ها ساختار کلی تری در نظر گرفته می شوند که هم برای یک سبک برنامه نویسی کاربردی و هم برای سبک برنامه نویسی غیر کاربردی قابل استفاده است؟ آیا ادبیاتی در این زمینه وجود دارد؟ **نکته مهم** من سودمندی عوارض جانبی یا بسته شدن با عوارض جانبی را زیر سوال نمی برم. همچنین، من علاقه ای به بحث در مورد مزایا / معایب بسته شدن با یا بدون عوارض جانبی ندارم. من فقط علاقه دارم بدانم که آیا استفاده از چنین بستههایی هنوز توسط طرفداران برنامهنویسی تابعی به عنوان سبک کاربردی در نظر گرفته میشود یا برعکس، استفاده از آنها در هنگام استفاده از یک سبک عملکردی منع میشود.
|
آیا بسته شدن با عوارض جانبی سبک عملکردی در نظر گرفته می شود؟
|
39845
|
من در حال حاضر وظیفه نوشتن یک سرویس wcf را دارم که فعلاً فقط در داخل شبکه شرکت استفاده می شود، مشکل این است که مطمئن نیستم چگونه باید با عملیاتی که در معرض نمایش قرار می دهد رفتار کنم. نرم افزاری که از این سرویس استفاده خواهد کرد باید جداول مشابه را به روش های مختلف اصلاح کند. برای مثال جدولی که دارای ستون های a،b،c و d است. برنامه X فقط ستون های a و b را به روز می کند، در حالی که برنامه Y b،c و d را به روز می کند. من احساس میکنم که یک روش بهروزرسانی عمومی که کل رکورد را میپذیرد، نوشتن آسانتر است و باعث میشود سرویس کمتر پف کند. اما احساس امنیت کمتری دارد و احتمالا درک آن را برای توسعه دهندگان جدید سخت تر می کند. چگونه می توانم این موقعیت ها را در سطح خدمات به بهترین نحو مدیریت کنم؟ ویرایش: بله، وظایف به یک معنا منحصر به فرد هستند، اما مشکل اینجاست که تشخیص اینکه چقدر خدمات باید منحصر به فرد باشد، دشوار است. آیا من یک سرویس کلی ایجاد میکنم تا اجازه دسترسی به دادهها را بدهم و اجازه بدهم جزئیات آن وظایف در سمت مشتری انجام شود؟ نگرانی های امنیتی چندان بالا نیست. بزرگترین نگرانی قابلیت نگهداری و سهولت درک است. در حال حاضر بیش از 20 پایگاه داده داریم که برخی از آنها بیش از 100 جدول دارند.
|
بهترین راه برای نمایش یک سرویس داده گرا
|
60926
|
من یک برنامه نویس یونیکس هستم و باید یک برنامه (امیدوارم ساده) برای ویندوز بنویسم که کارهای زیر را انجام دهد: (1) نصب از درایو USB (2) به نحوی با سیستم عامل در سطح پایین ادغام می شود به گونه ای که می تواند تمام ترافیک شبکه را در داخل/خارج از دستگاه فیلتر/شکل دهد (a la IPSec) من می توانم در C، asm، پایتون، جاوا بنویسم، اما هیچ ایده ای در مورد روش های ویندوز برای انجام این نوع کارها ندارم. و نه از کجا باید یادگیری را شروع کرد. (من به راحتی می توانم با لینوکس با استفاده از یک ماژول هسته این کار را انجام دهم.)
|
در اولین برنامه ویندوز من به اشاره گر نیاز دارم
|
231945
|
بیایید این سناریوی مفهومی را فرض کنیم: پایگاه داده دائماً با تنها وظایف به نام PleaseSendAnEmail پر می شود. یک برنامهریز/شنونده در پسزمینه برای رسیدگی به آن وظایف هدف قرار گرفته است. البته، قوانین این است که یک نامه خاص نباید بیش از یک بار ارسال شود و رسیدگی باید سریع ترین باشد. وضعیت ممکن برای این کار عبارتند از: «جدید»، «در حال پیشرفت» (اختیاری با توجه به استراتژیهای زیر)، «کامل» و «شکست». استراتژی های مختلف برای شنونده (من برای هر یک یک تکرار فرآیند ارائه می کنم): ** راه حل رشته ای واحد:** * پرس و جو از یک کار که وضعیت آن جدید است. * ارسال کار به کارگر 'EmailSender'. * هنگامی که کارگر کار را انجام داد، وضعیت را به کامل منتقل کرد. مزایا این راه حل: ایمنی! معایب: آهسته، بسیار کند. ** راه حل چند رشته ای: ** * جستجوی چندین کار به طور همزمان که وضعیت آنها جدید است. * چندین کارگر «EmailSender» نمونهسازی میشوند: ارسال همه وظایف به آنها * به محض اینکه یک کارگر یک رویداد را مدیریت کرد، وضعیت مربوطه آن روی «تکمیل» تنظیم میشود. * در همین حین که کارگران در حال پردازش هستند، یک پرس و جو جدید پردازش می شود، سپس وظایف به صف های کارگر و غیره ارسال می شود. همه ناهمزمان هستند. جوانب مثبت: وای! سریع! معایب: شرایط مسابقه بالقوه، از آنجایی که یک کار مشابه در حال حاضر پردازش میشود، میتواند با پرس و جو بعدی دوباره بازیابی شود، زیرا کارگر فعلی که آن را پردازش میکند ممکن است هنوز تکمیل نشده باشد => ممکن است بیش از یک مورد ایمیل ارسال شود! بد! **راه حل چند رشته ای که شامل وضعیت InProgress است:** * جستجوی چندین کار به طور همزمان که وضعیت آنها جدید است. * بهروزرسانی فوری آن وظایف با وضعیت «در حال پیشرفت». * چندین کارگر «EmailSender» نمونهسازی میشوند: ارسال همه وظایف به آنها * به محض اینکه یک کارگر یک رویداد را مدیریت کرد، وضعیت مربوطه آن روی «تکمیل» تنظیم میشود. * در همین حین که کارگران در حال پردازش هستند، یک پرس و جو جدید پردازش می شود، سپس وظایف به صف های کارگر و غیره ارسال می شود. همه ناهمزمان هستند. مزایا: چند رشته ای و ایمنی! هیچ نامه ای بیشتر از حد انتظار! معایب: افزایش دسترسی به پایگاه داده ... برای علامت گذاری وضعیت به عنوان در حال پیشرفت ... اختلاف احتمالی در پایگاه داده با تعداد زیادی رویداد. **راه حل چند رشته ای که از پرس و جوها اجتناب می کند در حالی که حداقل یک کارگر هنوز در حال پردازش است:** * پرس و جو چندین کار به طور همزمان که وضعیت آنها جدید است. * چندین کارگر «EmailSender» نمونهسازی میشوند: ارسال همه وظایف به آنها * به محض اینکه یک کارگر به یک وظیفه دست یابد، وضعیت مربوط به آن روی «کامل» تنظیم میشود. * در همین حین که کارگران در حال پردازش هستند، یک پرس و جو جدید پردازش می شود، سپس وظایف به صف های کارگر و غیره ارسال می شود. همه ناهمزمان هستند. مزایا: چند رشته ای، ایمنی! بدون نیاز به درگیر کردن وضعیت قفل به عنوان در حال پیشرفت! معایب: اگر به هر دلیلی، ارسال یک نامه 8 ثانیه طول بکشد، درخواست بعدی را به تاخیر می اندازد! بسیاری از مشاغل را میتوان بیحرکت دید، در انتظار درخواست بعدی... از کدام راهحل استفاده کنم؟ آیا راه حل کارآمد دیگری وجود دارد؟
|
استراتژی خوب برای اجرای وظایف پردازش شنونده ارائه شده توسط پایگاه داده
|
114170
|
من به مدت 15 سال در یک شرکت با اندازه متوسط (300-400 مهندس) کار کرده ام که ترکیبی از نرم افزارهای تعبیه شده / پردازش سیگنال / مهندسی کنترل / طراحی مدار را انجام می دهد. و اخیراً رویدادی رخ داده است که نقش فعلی من را به خطر می اندازد. من در تصمیم گیری برای یافتن یک مناسب مناسب در کارفرمای فعلی خود یا تصمیم گیری در مورد اینکه کجا بروم مشکل دارم. ** چیزی که من متعجبم این است که آیا کسی در اینجا به وضعیت زیر مربوط می شود و می تواند راهی برای استفاده از اهرم یا فروش نقاط قوت من به کارفرمای فعلی (یا آینده) من توصیه کند:** اکثر پروژه های شرکت من به آنچه من نیاز دارند نیاز دارند. به عنوان مهارت های ترکیبی قوی در گستره وسیع نگاه کنید: پروژه X به یک مهندس نرم افزار نیاز دارد تا مسئولیت ناحیه Y را در آن پروژه به عهده بگیرد و به سرعت طراحی، اشکال زدایی، آزمایش و مستندات مورد نیاز برای تبدیل آن منطقه را به پایان برساند. موفقیت، همپوشانی کافی با همکاران، بنابراین پروژه در کل موفقیت آمیز است. (یا «مهندس نرمافزار» را با «طراح مدار» یا «مهندس کنترلکننده» جایگزین کنید، فرقی نمیکند) این نقطه قوت من نیست، و مهم نیست که چقدر تلاش میکنم، همیشه به نظر میرسد که برای من ناامید است. چیزی که من در آن بسیار خوب هستم، ترکیبی از موارد زیر است: * حل مسئله * یادگیری * تجزیه و تحلیل ریاضی * استفاده از مجموعه مهارت های گسترده (ee/math/پردازش سیگنال) * دقت (بسیاری از پروژه ها در شرکت ما به دلیل اینکه شخصی به تعویق افتاده است. یک کار را به سرعت اما درهم و برهم «تمام کرد»، بنابراین باید بعداً با ریسک/هزینه بسیار بیشتر به درستی انجام میشد) * شناسایی گلوگاههای فرآیند طراحی که باعث میشوند تأخیر/خطر/غیره، و نوشتن ابزارهای نرم افزاری برای کمک به غلبه بر آن تنگناها. (به عنوان مثال: اخیراً موردی داشتیم که در آن فرآیند ساخت ما برای یک پروژه نرمافزاری ++C برخی از وابستگیها به فایلهای .h تولید شده خودکار را نداشت، بنابراین گاهی اوقات وقتی به جای ساختهای تازه، ساختهای افزایشی انجام میدادیم، یکی از فایلهای cpp. من قبلاً یک ابزار نرمافزاری داشتم که میتوانست دادههای اشکالزدایی را در فایل اجرایی بخواند، بنابراین آن را برای شناسایی و تشخیص آن بهبود دادم. چندین تعاریف ساختار متضاد موجود در فایل اجرایی را گزارش دهید: ما اکنون از آن به عنوان مرحله ای در فرآیند ساخت خودکار خود استفاده می کنیم و به سرعت به ما کمک می کند تا وابستگی های ساخت ناپدید شده را در صورت بروز وابستگی جدید شناسایی کنیم. /debug/test/documentation) پروژههایی با دامنه بسیار محدود * در نقش پشتیبانی برای رویارویی با مسائل کوچکی که مهندسان دیگر را گیر کردهاند، ایفای نقش میکنند و آنها را برای ادامه آزاد میکند. کار آنها چیزی که من در آن بد هستم، ترکیب روی پروژه های متوسط تا بزرگ است. من اهل برنامه نویسی نیستم. به نظر میرسد که نمیتوانم پیچیدگی را مدیریت کنم، مهم نیست از چه نوع ابزارهای سازمانی استفاده کنم، و به نظر میرسد که با یک مورد سرریز پشته عصبی مواجه شدهام: اگر وظایف جدیدی را انجام دهم، برخی از کارهای قدیمی از دستشان دور میشوند. مغز من، جزئیات مهمی را فراموش میکنم که زمان زیادی طول میکشد تا دوباره با آنها آشنا شوم، و فقط احساس میکنم غرق شدهام. و علاوه بر آن، من RSI در مچ دست و یک شانه ام دارم که با استرس تشدید می شود. **چگونه می توانم نقاط قوت و ضعف خود را به طور مؤثر و مختصر با کارفرمای فعلی خود (یا کارفرمایان آینده) بیان کنم تا بتوانم در جایی که مهارت هایم به درد آنها می خورد مناسب و مناسبی پیدا کنم و بتوانم نقشی را پیدا کنم که از آن راضی باشم؟* *
|
چگونه میتوانم مهارتهای کوچک را در محیطی با دامنهی وسیع و سنگین به کار ببرم یا «فروش» کنم؟
|
214801
|
من می خواهم یک کلاس «Scale» تغییرناپذیر در سی شارپ ایجاد کنم. public sealed class Scale { string _Name; string _Description; SomeOrderedCollection _ScaleValueDefinitions; واحد _واحد // خواص .... // متدها ContainsValue(مقدار دوگانه) .... // سازنده ها // همه پارامترها به جز scalevaluedefinitions اختیاری هستند // برای اینکه یک مقیاس مفید باشد حداقل 1 ScaleValueDefinition باید مقیاس عمومی (نام رشته) وجود داشته باشد , شرح رشته, SomeOrderedCollection scaleValueDefinitions, unit) { /* مقداردهی اولیه */} } بنابراین ابتدا یک «ScaleValueDefinition» باید با مقادیر نشان داده شود: * مقدار (دوگانه) * تعریف (رشته) این مقادیر قبل از ایجاد کلاس Scale شناخته می شوند و باید منحصر به فرد باشند. بنابراین بهترین رویکرد چیست 1. یک کلاس تغییرناپذیر ScaleValueDefinition با مقدار و تعریف به عنوان ویژگی ایجاد کنید و از آن در لیست استفاده کنید. 2. از دیکشنری استفاده کنید. 3. از راه دیگری که فکرش را نمی کردم استفاده کنید... و نحوه پیاده سازی آن. برای گزینه 1. من می توانم از params ScaleValueDefinition[] ValueDefinitions در سازنده استفاده کنم، اما چگونه این کار را برای گزینه های دیگر انجام دهم؟ و در آخر در چه مقدار ارزش (خواص) باید یک گزینه را بر دیگری انتخاب کنم؟
|
کلاس یا فرهنگ لغت
|
141539
|
من نگاهی به Ruby Shoes برای توسعه رابط کاربری گرافیکی با روبی انداختهام. تا اینجای کار، تجربه بسیار خوبی برای ساخت اپلیکیشن های ساده بوده است. با این حال، من کاملاً نگران این هستم که بتوانم برنامه های کاربردی در مقیاس بزرگ را با آن بنویسم. به عنوان مثال، چگونه می توانم از الگوی MVP با این چارچوب استفاده کنم؟ در حال حاضر، من نتوانسته ام به دلیل عدم وجود نوعی پیوند داده، نگرانی های ارائه را به نمای ظاهر نکنم. من کدی دارم که شبیه این است: Shoes.app do @view = SampleView.new @presenter = SamplePresenter.new @view @label = برای دکمه @view.sample_property به روز رسانی sample_property @presenter.update_sample_property را به پایان می رساند اینجا، تماس پایان می یابد به بهروزرسانیهای `@presenter.update_sample_property` `@view.sample_property` اما برچسب بر این اساس بهروزرسانی نمیشود. برای اینکه این کار انجام شود، باید «@presenter.update_sample_property» را ایجاد کنم تا یک رشته را برگرداند، و سپس «@label.text = return_value» را فراخوانی کنم، اما فکر میکنم این امر اصل MVP را که منطق ارائه در نما ندارد، نقض میکند. . من عادت دارم در Net با الگوی MVP کار کنم، بنابراین نمی دانم که آیا این الگو به درستی برای کفش ها اعمال می شود یا خیر. آیا منابعی برای ساخت برنامه های غیر ضروری با کفش وجود دارد؟ مخصوصا با استفاده از الگوی MVP یا چیزی مشابه؟ ویرایش: نگاهی به جعبه کفش انداختم تا ببینم افراد دیگر با این چارچوب به چه چیزی دست یافتهاند. اگرچه من به طور گسترده به آن نگاه نکردم، در نگاه اول به نظر می رسد که همه آنها پروژه های ساده و بدون هدف واقعی هستند. به روز رسانی: بالاخره توانستم به چیزی برسم که مرا راضی کند. اوه، و اتفاقا من به green_shoes رفتم چون همش با روبی نوشته شده و میتونم از خط فرمان اجراش کنم نه از اپلیکیشن Shoes. بسته بندی هنوز برای من مشکلی نیست.
|
کفش های روبی برای برنامه های غیر پیش پا افتاده
|
175019
|
_اجازه دهید با گفتن این که دانستن برخی از تئوری های ابتدایی موسیقی و نت نویسی موسیقی ممکن است برای درک مشکل موجود مفید باشد مقدمه کنم. اما من به نقطه ای رسیده ام که قسمت های اصلی برنامه کم و بیش آنجاست. تمام عملکردهایی که در این مرحله قصد اضافه کردن آنها را دارم واقعاً از پایه و اساس ساخته شده من ساخته می شود. در نتیجه، من میخواهم دوباره فاکتور کنم تا کدم واقعاً محکم شود. من از یک API به نام VexFlow برای رندر کردن نماد استفاده می کنم. اساساً من بخشهایی از حالت ویرایشگر را به VexFlow میدهم تا نمایش گرافیکی امتیاز را ایجاد کند. _(ویرایش: نمودار زیر منسوخ شده است، زیرا من شروع به کار مجدد ساختار کردم، لطفاً به روز رسانی را در پایین پست برای نمودار جدید ببینید)_ در اینجا یک نمودار UML خشن و پاک شده است که طرح کلی برنامه من را به شما نشان می دهد: در اصل، یک «قسمت» دارای «معیارهای» زیادی است که «یادداشتهای» بسیاری دارد که «آیتمهای یادداشت» زیادی دارد (بله، این از نظر معنایی عجیب است، بهعنوان یک آکورد بهعنوان «یادداشت» با چندین «NoteItem»، گامهای جداگانه یا موقعیتهای فرت نشان داده میشود. همه روابط دو طرفه هستند. چند مشکل در طراحی من وجود دارد زیرا کلاس Measure من شامل اکثریت کل منطق نمای برنامه است. 1. کلاس داده های مربوط به تمام اشیاء VexFlow را نگه می دارد (نمایش گرافیکی امتیاز). این شامل شی گرافیکی Staff و یادداشت های گرافیکی است. (آیا اینها نباید در جای دیگری در برنامه قرار گیرند؟) 2. در حالی که VexFlowFactory با ایجاد واقعی (و برخی پردازش ها) بیشتر اشیاء VexFlow سر و کار دارد، Measure همچنان ایجاد همه اشیا و اشیاء را مدیریت می کند. قرار است به چه ترتیبی برای VexFlowStaff و VexFlowNotes ایجاد شوند. من به دنبال پاسخ خاصی نیستم زیرا شما نیاز به درک عمیقتری از کد من دارید. فقط یک جهت کلی برای ورود به آن است. در اینجا فکری به ذهنم می رسد، ایجاد کلاس های «MeasureView»/«NoteView»/«PartView» که شامل اشیاء اصلی VexFlow برای هر کلاس علاوه بر هرگونه منطق اضافی برای ایجاد آن است؟ اما این دیدگاه ها در کجا قرار می گیرند؟ آیا من یک «ScoreView» ایجاد کنم که یک نمایش گرافیکی موازی از همه چیز باشد؟ به این ترتیب که «ScoreView.render()» به پایین «PartView» میآید و «رندر» را برای هر «PartView» فراخوانی میکند و در هر «MeasureView» و غیره به پایین میآید. باز هم، من نمیدانم به چه سمتی بروم بیشتر به آن فکر می کنم، به نظر می رسد راه های بیشتری برای رفتن به ذهنم می رسد. سعی کردم تا جایی که ممکن است مختصر و ساده باشم و در عین حال مشکلم را مطرح کنم. لطفاً اگر چیزی مبهم است از من بپرسید. تلاش برای فرونشاندن یک مشکل پیچیده به بخش های اصلی آن، کاملاً یک مبارزه است. **به روز رسانی:--------------------------------------------- ----------------------------** بنابراین من جلو رفتم و با ایده خود از بالا شروع به بازسازی مجدد کردم. در اینجا یک نمودار به روز شده @JW01 وجود دارد که میدانم چرا روابط دو جهته به طور بالقوه بد هستند (نگهداری دشوار است، پیچیدگی افزایش مییابد)، با این حال، معتقدم افزایش انعطافپذیری ارزشمند است و آن را به روشی قابل نگهداری پیادهسازی کردهام. هر نماد محفظه (امتیاز، قسمت، اندازه گیری، یادداشت \- همگی به نوعی حاوی فرزندان هستند) از Container به ارث می رسد (این رابطه در نمودار نشان داده نمی شود زیرا برنامه ای که من استفاده می کنم مزخرف است و فوق العاده نامرتب به نظر می رسد). متد «Container.addItem(item)» در متدهای کلاس «Traversable» و ویژگی «parent» با آیتم اضافه شده ترکیب میشود. به نظر من این بسیار هوشمندانه و قابل درک به نظر می رسید. اساساً، هر موردی که در یک ظرف قرار میگیرد دارای عملکرد گستردهای است. همانطور که در نظر قبلی ذکر شد، ممکن است بخواهم یک API داده موسیقی خوب را از آن بیرون بکشم، که اجازه میدهد افزونهها به راحتی ایجاد شوند. پیمایش در هر دو جهت به ویژه برای عملکردی مانند آن مفید خواهد بود. به علاوه این کلاس ها کوچک و قابل نگهداری هستند و بعید است که تغییر کنند. با این حال، میدانم که هر چه چیزهای کمتری به این روابط وابسته باشد، بهتر است. بنابراین قطعاً بهترین کار این است که من این قابلیت پیمایش را برای استفاده با ماژول «انتخاب» جدا کنم. متوجه شده ام که کلاس های «View» من در حال حاضر کارهای زیادی انجام می دهند. ساخت، رندر، قالب بندی و مدیریت کلیک. احتمالاً عاقلانه است که یک ماژول View انتزاعی متشکل از ViewBuilder، ViewFormatter، ViewRenderer، ClickBehavior را در نظر بگیریم؟
|
ویرایشگر علامت گذاری موسیقی - بازسازی منطق ایجاد نمای در جای دیگر
|
166635
|
من در چند مغازه کار کردهام که مدیریت ایده برنامهنویسی زوجی را به من یا مدیر/توسعهدهنده دیگری منتقل کرده است، و من اصلاً نمیتوانم از آن حمایت کنم. از نقطه نظر توسعهدهنده، من نمیتوانم دلیلی بیابم که چرا حرکت به این سبک کدنویسی سودمند است، و نه به عنوان مدیر یک تیم کوچک، هیچ سودی ندیدهام. من میدانم که به خطاهای نحوی اساسی کمک میکند و اگر نیاز به هش کردن چیزی داشته باشید میتواند مفید باشد، اما مدیرانی که خارج از حلقه برنامهنویسی هستند، به نظر میرسد آن را راهی برای جلوگیری از رفتن طراحان خود به فیسبوک یا ردیت میدانند. یک ابزار طراحی بهعنوان فردی نزدیک به بخش توسعه که ظاهراً نمیتواند از کتابی که سر راه من است یا صفحه ویکی در مورد این موضوع... از یک موقعیت مدیریتی در سطح بالا کاملاً بفهمد، برنامهنویسی جفتی در هنگام برخورد با Scrum یا Agile چه مزایایی دارد. محیط ها؟
|
دلایل برنامه نویسی زوجی
|
74249
|
من یک برنامه عظیم دارم که تقریباً 2 سال است که در حال توسعه آن هستم. احتمالاً طی 6 تا 9 ماه آینده تجاری خواهد شد، اما با توجه به اینکه من فقط در حال توسعه آن هستم، بازخورد تقریباً صفری در مورد کد (کارایی، قابلیت نگهداری، استفاده صحیح از بهترین شیوهها و غیره) نداشتم. من واقعاً دوست دارم کسی یا چند نفر آن را برای بازخورد بررسی کنند. بنابراین: 1. آیا مکان هایی وجود دارد که بتوانم این سرویس را دریافت کنم؟ آیا سایت هایی مانند oDesk راهگشا هستند؟ 2. ایمن است؟ آیا یک NDA برای محافظت از IP کافی است یا راه های دیگری برای محافظت از IP وجود دارد؟ 3. آیا ویژگی های خاصی وجود دارد که من باید در یک داور به آنها نگاه کنم، غیر از اینکه زبان و شاید برخی از مسائل را می دانند؟ در واقع، من حتی نمی دانم که آیا 3 سؤال بالا سؤالات مناسبی برای پرسیدن هستند یا خیر و من باید ابتدا سؤالات مختلفی را بپرسم. توصیه ای در این زمینه دارید؟
|
آیا بررسی کد بازار باز ایده خوبی است؟
|
231948
|
من در حال توسعه یک برنامه PHP هستم و می بینم که اساساً همان کد را برای مثلاً ایجاد یک شی بر اساس فرم پر شده توسط کاربر انجام می دهم. اشیاء از کلاسهای متفاوتی هستند، اما فرآیند اکثراً یکسان است: دادهها را از فرم بگیرید، اعتبارسنجی را اعمال کنید، خطای ذخیره/بازگرداندن. آیا راهی برای خودکارسازی این فرآیند وجود دارد؟ همچنین به این دلیل میپرسم که قصد دارم یک API عمومی بنویسم و از همان کد برای انجام آن عملیات استفاده کنم، نه فقط کپی/پیست کردن. من فکر کردم که نوعی الگوی Factory Method بسازم که نوع و دادهها را از فرم (یا هر آرایهای) دریافت میکند، یک نمونه ایجاد میکند و دادهها را تنظیم میکند، سپس اعتبارسنجی را آزمایش میکند (هر شی میداند چگونه فیلدهای خود را تأیید کند). و همچنین برای هر یک از عملیات CRUD دیگر. آیا این عمل عملی/خوب است؟ آیا باید کد مشابه را تکرار کنم؟ راه دیگری برای انجام آن وجود دارد؟ برای ثبت، من قبلاً از ORM (دکترین) استفاده می کنم. با این حال، من فکر میکنم که بسیاری از توابع «ایجاد» با کد تقریباً یکسان (مجموعهای از «مجموعه*») چیزی بیش از حد تکراری است.
|
از تکرار کد در عملیات CRUD خودداری کنید
|
205054
|
من با git اینگونه رول می کنم: 1. من چیزی را به صورت محلی کلون/فورک می کنم 2. من یک شاخه جدید 'devel' ایجاد می کنم. این قرار است یک شاخه Quickfix باشد. همچنین قرار است برای تمام شعبات والد باشد. 3. من یک شاخه موضوع ایجاد میکنم (مثلاً یک موضوع جدید بسازید «lex») من در واقع چند شاخهی کودک-موضوع دیگر (مثلا «lex.th2») ایجاد میکنم تا چیزهای مختلف را آزمایش یا ببینم. اما اکنون، من باید یک عملکرد اصلی را سریعاً (در «توسعه») اصلاح کنم (مثلاً اعتبار پایگاه داده را در «wp-config» اصلاح کنید). سپس باید به «lex» و «ادغام توسعه» سوئیچ کنم. و سپس به «lex.th2» و «ادغام lex». (بنابراین این تغییرات از «devel» می تواند به «lex» و به «lex.th2» تبدیل شود) انجام همه این کارها به شدت نمودارهای تاریخچه من را به هم می زند اعتراف می کنم که گردش کار رسمی برای من خیلی زیاد بود و من فقط قسمت هایی که ازش خوشم اومد... احتمالا بدجوری. بنابراین آیا پیشنهادی دارید که چگونه آن را مرتب کنیم در حالی که هنوز خیلی پیچیده یا منحرف نشده است؟
|
به یک انتقال از گردش کار من نیاز دارید، یا آن را بهتر کنید / آن را برطرف کنید
|
37411
|
من در حال حاضر سعی می کنم یک موتور در سطح اصلی طراحی کنم. با این حال، من نمی توانم تصمیم بگیرم که آیا رشته ورودی باید با یک رشته رندر یا هر رشته دیگری مخلوط شود. آیا تبدیل آن به یک نخ اضافی با تمام قفل هایی که نیاز دارد کندتر خواهد بود؟ اگر یکسان یا سریعتر باشد، حداقل تا حدودی سریعتر خواهد بود؟ [موضوع فوق را فقط یک مثال برای مفهوم در نظر بگیرید.]
|
چه نقطه ای است که برنامه نویسی چند مرحله ای کندتر از مشکل می شود؟
|
117765
|
مدل همزمانی Actor به وضوح مورد توجه قرار گرفته است. آیا کتاب خوبی وجود دارد که الگوها و مشکلات مدل را ارائه دهد؟ من به چیزی فکر می کنم که به عنوان مثال، مشکلات سازگاری و درستی را در چارچوب صدها یا هزاران بازیگر مستقل مورد بحث قرار دهد. اگر با یک زبان خاص مرتبط باشد اشکالی ندارد (من تصور میکنم ارلنگ، زیرا به نظر میرسد که بهعنوان اجرای اثباتشده بازیگران در نظر گرفته میشود)، اما من امیدوارم چیزی بیش از یک یا دو فصل مقدماتی باشد. من در واقع بیشتر به بازیگران علاقه مند هستم زیرا در اسکالا اجرا می شوند، اگر چنین منابعی در دسترس باشد.
|
منابع توصیه شده برای یادگیری در مورد مدل Actor سیستم های همزمان چیست؟
|
56940
|
من Visio 2010 دارم و می خواهم یاد بگیرم که چگونه از آن برای مستندسازی نرم افزار استفاده کنم. آیا کسی نمونه هایی از کارهایی که Visio به خوبی انجام می دهد دارد؟ آیا کارهایی وجود دارد که Visio بتواند انجام دهد، اما ابزارهای بهتری برای این کار وجود دارد؟ تجربیات شما چیست؟
|
آیا نمونه ای از استفاده از Visio برای مستندسازی نرم افزار وجود دارد؟
|
35620
|
همانطور که در عنوان اشاره شد، آیا انواع تودرتو (به عنوان مثال انواع یا ساختارهای برشماری شده در یک کلاس) عمل بد تلقی می شود یا خیر؟ وقتی Code Analysis را در ویژوال استودیو اجرا میکنید، پیام زیر را برمیگرداند که به این معنی است: > هشدار 34 CA1034: Microsoft.Design: تایپ نشوید > «ClassName.StructueName». از طرف دیگر، دسترسی آن را تغییر دهید تا از خارج قابل مشاهده نباشد. با این حال، وقتی توصیههای تحلیل کد را دنبال میکنم، متوجه میشوم که ساختارها و انواع برشماری زیادی در برنامه شناور هستند که ممکن است فقط برای یک کلاس منفرد اعمال شوند یا فقط با آن کلاس استفاده شوند. به این ترتیب، آیا لانه کردن نوع گناه در آن مورد مناسب است یا راه بهتری برای انجام آن وجود دارد؟
|
آیا انواع تودرتو عمل بد در نظر گرفته می شود؟
|
41330
|
مسیر شغلی یک مدیر توسعه نرم افزار معمولاً از نظر سال ها تجربه، تحصیلات، سابقه حرفه ای و غیره چگونه است؟
|
مسیر شغلی معمولی برای یک مدیر توسعه نرم افزار چیست؟
|
84756
|
سابقه من تا حد زیادی تست دستی بوده است و شروع به یادگیری core java کردم تا بتوانم با سلنیوم کار کنم. من می خواهم چند روش قابل استفاده مجدد بنویسم، مانند خواندن/نوشتن داده ها از csv، excel، word و غیره. کلاسی به نام - FileHandler ایجاد کردم و متدی را برای این کار ایجاد کردم. از این رو این کلاس با انواع فایل ها سروکار دارد - csv، excel و غیره. اما با توجه به مفاهیم OOPs (و اگر آنها را درست درک کرده باشم) باید یک رابط و پیاده سازی برای این رابط ایجاد کنم، و به جای اینکه مستقیماً با پیاده سازی خاص سروکار داشته باشم. من باید با مرجع رابط نوع کار کنم. یعنی رابط عمومی FileHandler { } کلاس عمومی ExcelHandler پیاده سازی FileHandler { } کلاس عمومی WordHandler پیاده سازی FileHandler { } سوال من - آیا این رویکرد درست در سناریوی من باید فقط یک کلاس ایجاد کنم تا تمام عملیات ورودی/خروجی فایل را مدیریت کند؟ اگرچه من هنوز متوجه نشده ام که چه چیزی در اینترفیس به عنوان روش هایی مانند getExcelData (String filePath، String workSheet، String row، String ستون) مختص مرجع از نوع Excel-ExcelHandler است و نگه داشتن آنها در اینترفیس چندان منطقی نیست.
|
آیا باید یک رابط FileHandler برای مقابله با فایل های مختلف طراحی کنم؟
|
182343
|
در برنامه خود، من یک نوع درخواست مرتبط با انواع تماس های API دارم که با سرور REST انجام می دهم. وقتی پاسخ سرور به همان روش delegate برای پاسخ موتور وب می آید، باید نوع API را در شی درخواست ارسال شده به عنوان پارامتر به متد delegate بررسی کنم و سپس اقدام مربوطه را انجام دهم. مشکل این است که حدود 10-12 نوع درخواست API مختلف وجود دارد. بنابراین کیس سوئیچ که شماره های مختلف مرتبط با انواع API را بررسی می کند، بر اساس آن اقدام می کند. چگونه از شر این برج سوئیچ خلاص شویم؟
|
چگونه از توابع بزرگ با استفاده از enums و if-else یا switch case در هنگام برخورد با پاسخ سرور در iOS جلوگیری کنیم؟
|
185613
|
بگویید من یک راه اندازی معمولی MVC دارم. کنترلر مقداری ورودی به مدل می دهد و از آن می خواهد که کاری با آن انجام دهد. اما اعتبار سنجی داده ها با شکست مواجه می شود، یا مشکل دیگری وجود دارد. بهترین راه برای بازگرداندن این خطاها به کنترلر چیست، که سپس آنها را به نمای ارسال می کند تا به کاربر نمایش داده شود؟ در حال حاضر، من فقط یک آرایه خطا در مدل خود دارم. وقتی هر خطایی رخ میدهد، من به سادگی پیامهای خطا را به این آرایه اضافه میکنم و به کنترلکننده «غذا را برمیگردانم»، بنابراین متوجه میشود که خطا رخ داده است. و در کنترلر، من این کار را انجام می دهم: نتیجه بولین = model.process( ورودی ); if (! result) { view.displayErrors( model.getErrors() ); بازگشت؛ } else view.displaySuccess(); آیا راه بهتری برای مدیریت این موضوع وجود دارد؟
|
الگوی MVC - چگونه خطاها را از مدل به کنترلر برسانیم؟
|
181466
|
من اساساً هنگام ایجاد یک سرویس REST به انجام موارد زیر توجه کردهام: 1. HTML درخواست میشود. داده 3. صفحه وب حاوی جاوا اسکریپت است که درخواست AJAX را به همان سرویس ارسال می کند (نوع محتوای متفاوت). من از این استفاده کردم، عملکرد هیچ نگرانی نیست، به این معنی که برنامه داخلی کم ترافیک و وب سایت ها ساده هستند و سریع بارگذاری می شوند. دلیلی که به این نتیجه رسیدم این است که صفحه وب می تواند تقریباً Html + جاوا اسکریپت خالص باشد و تقریباً هیچ چیز سمت سرور مورد نیاز نیست، مخصوصاً هیچ حلقه ای برای ایجاد جداول و موارد مشابه (که به نظر من در مقایسه با آن بسیار زشت است. چیزهایی مانند slickgrid)، به عنوان مثال. جداسازی داده ها و نمایش ها حالا قبل از اینکه بخواهم از آن استفاده کنم، آیا این ایده خوبی است یا باید آن را متوقف کنم؟
|
آیا این ضد الگو است و آیا باید استفاده از آن را متوقف کنم یا این طراحی هوشمندانه است؟
|
147974
|
توضیح این موضوع سخت است، بنابراین از پیشینه خودم شروع می کنم. من حدود 8 سال است که در حال توسعه هستم (6 بازرگانی)، دارای مدرک کارشناسی ارشد در OO Info Systems، اشتیاق واقعی به توسعه دارم و تا یک سال پیش بیشتر وقت خود را صرف یادگیری چیزهای جدید و ایجاد برنامه های کاربردی مفید برای تیم می کردم. . من در یک شرکت بزرگ بانکداری سرمایهگذاری کار میکنم و این توسعهدهنده جدید که قبلاً برای یکی از بانکهای سرمایهگذاری بزرگتر کار میکرد، به تیم ملحق شد، تجربه بسیار بیشتر از من، حرفهایتر و غیره... در ابتدا به او کمک کردم وقتی که او شروع شد (بسیار)، نگرش من تا همین اواخر یک تلاش تیمی بود که همه به یکدیگر کمک می کردند، اما فکر می کنم او این را به عنوان یک ضعف می دید. تا زمانی که او آمد، من پنیر بزرگ بودم، و در آینده و در زمان حال او اکنون است. ما با هم درگیر شدیم زیرا من مسیر شی گرا را انتخاب می کنم و روی طراحی خوب / مستندسازی و غیره تمرکز می کنم ... در حالی که او ترجیح می دهد مستندات را انجام ندهد و به نوعی از اصول OO متنفر است، ترجیح می دهد یک رابط خوب به جای کد خوب ایجاد کند و در کنار هیچ نظری نباشد. ، تست های واحد را دوست ندارد، رابط ها / چکیده / وراثت و غیره را دوست ندارد. حالا بعد از 6 ماه او سعی کرد همیشه از من پیشی بگیرد، ایده های کد من را بگیرد و خودش آنها را صدا بزند، پشت سرم شلیک کند و غیره... و در نهایت مورد توجه توسعه دهندگان قرار گرفت و به طور فزاینده ای شروع به انتقاد از من کرد. من اکنون در نقطه ای هستم که بسیار استرس دارم زیرا همه نسبت به کد من بیش از حد انتقادی شده اند، اما وقتی او یا شخص دیگری مرتکب اشتباه یا خطایی می شود، به سرعت فراموش می شود. به همین دلیل فشار روی من بسیار زیاد است. من به این وضعیت عادت نکردهام و نمیدانم که آیا کسی در آنجا با این وضعیت مواجه شده است و توصیههایی در مورد چگونگی مقابله با این وضعیت دارد؟ یا می توانید تجربه مشابهی را به اشتراک بگذارید که ممکن است مفید باشد
|
نحوه کار در محیطی با قاتل شخصیت
|
232701
|
در حال حاضر من دقیقاً در شبه کد صحبت می کنم. من فقط می خواهم ببینم آیا در مسیر درستی هستم یا خیر. بازی مورد نظر من شبیه اپلیکیشنی به نام FLOW است. در این بازی، یک تخته nxn (همیشه یک مربع) به شما داده می شود و باید هر شکاف تخته را پر کنید. به طور مشابه، هنگامی که یک بازی رومیزی مقدار دهی اولیه می شود، دارای اشیایی مانند تنظیمات زیر خواهد بود... تخته - 1 2 3 1 0 0 0 0 0 2 3 0 0 0 0 0 در این مثال - اشیاء 1 2 و 3 هستند. یک راه حل به صورت زیر خواهد بود... هیئت مدیره - 1 2 3 1 1 2 3 1 1 2 3 1 1 1 1. تمام هدف این است که با اتصال شی شروع به شی پایان، بازی تخته را پر کنید. چیزی که من در ذهن دارم موارد زیر است... CheckSolution(1d represent of the board state, int totalcolors) { // من رنگ ها را حلقه می زنم، 0 یک رنگ نیست - خالی است. // اگر برد 0 در آرایه داشته باشد، من به طور خودکار یک راه حل نادرست را برمی گردم. // سپس، DepthFirstSearch را روی رنگ فراخوانی می کنم. // -- من یک شمارنده روی این تنظیم می کنم تا # رنگ ها را بشمارم، اگر این برابر با # کل آن رنگ خاص نباشد، false را برمی گردم. // در غیر این صورت، راه حل معتبر است. } آیا این منطقی به نظر می رسد؟ یا راه بهتری برای پیاده سازی یک بررسی کننده راه حل است.
|
الگوریتم جستجوگر راه حل برای یک بازی
|
249974
|
مربوط به: آیا کنترل کننده oneError بهتر از استثناها است؟ **فرض** من در حال نوشتن یک قطعه کد کتابخانه هستم که وظایف خاصی را انجام می دهد، برای جدا کردن نگرانی ها، تصمیم گرفتیم که نباید در گزارشی بنویسد یا مستقیماً در صفحه نمایش بنویسد، بلکه در عوض مکانیزم ثبت رویداد را ارائه می دهد که به کد مشتری علاقه مند اجازه می دهد. برای گوش دادن به رویدادهای چرخه زندگی خود تا اینجای کار خیلی خوبه. ما یک کنترل کننده رویداد برای گزارش داریم، و کنترل کننده رویداد برای نمایش، زمانی که رویدادی رخ می دهد مطلع می شوند و به طور مستقل در گزارش / نمایش می نویسند. بنابراین ما تا کنون (شبه کد) کلاس MyLib (List<MYLibEventHandler> شنوندگان) کلاس نمایش پیاده سازی MYLibEventHandler کلاس Log پیاده سازی MYLibEventHandler **سوال** سوالی که مطرح شد این بود - چگونه به مشتریان از استثناها اطلاع دهیم؟ یکی از روش های نگاه به آن این است که یک استثنا را می توان فقط به عنوان یک رویداد دیگر نگاه کرد. این چیزی بیرونی است که اتفاق می افتد و مشتریان علاقه مند هستند که بدانند چه زمانی رخ می دهد. بنابراین ما می توانیم به سادگی یک رویداد دیگر را برای استثناها اضافه کنیم که شی استثنا را دریافت می کند. (ما می توانیم استثنا را دوباره پرتاب کنیم تا به هر ساختار try/catch دیگری اجازه دهیم آن را مدیریت کند، اما log/نمایش واقعاً استثنا را _ Handling_ نمی کند، فقط به آنها اطلاع داده می شود که این اتفاق افتاده است تا بتوانند هر کاری که می خواهند با آن انجام دهند. واقعا نمی توانم از آن خلاص شوم) از طرف دیگر، بوی بدی می دهد. یک استثنا یک رویداد عادی نیست، یک شکست در جریان است، بنابراین میتوانیم بگوییم که اصلی ما هر استثنایی را میگیرد و آن را به طور صریح به نمونههای نمایش و Log خارج از مکانیسم ارسال رویداد ارسال میکند. این نیز بوی بدی دارد، زیرا ما از قبل فهرستی از شنوندگان داریم، با این حال به صراحت گزارش و نمایشگر را برای رسیدگی به استثناء فراخوانی میکنیم. (شاید من نباید نگران باشم که کد هنگام ارائه یک استثنا کاری استثنایی انجام می دهد. اما هنوز بوی آن را می دهد که باید دو بار مشتری ها را پیگیری کنم) بنابراین مهم نیست که چه کاری دارم با بوی کد گیر کرده ام. انتخاب کنید. آیا الگوی طراحی برای رسیدگی به چندین شنونده / کنترل کننده برای یک استثنا وجود دارد؟ try catch بسیار ساختار شنونده تک / سلسله مراتبی است، به نظر می رسد ابزار مناسبی برای یک ارسال گسترده مانند سناریو نیست. شاید نوعی الگوی AOP باشد؟ تلاش من برای پاسخ به این سوال این است که اگر من یک سرور راه دور با چندین مشتری داشته باشم و سرور باید ارتباط برقرار کند که یک استثنای سرور رخ داده است، هیچ سوالی وجود نخواهد داشت زیرا کلاینت واقعا نمی تواند استثنا را امتحان/گرفتن کند. به احتمال زیاد به عنوان یک رویداد ارسال می شود (مثلاً در Akka به عنوان یک شی Try). حتی در RMI، استثنا بیشتر به عنوان یک رویداد ارسال می شود و تنها پس از آن RemoteException را به صورت محلی راه اندازی می کند. آیا یک الگوی طراحی شناخته شده برای رسیدگی به شنوندگان چندگانه، مستقل و فقط خواندنی برای یک استثنا وجود دارد (مثلاً شنوندگانی که نمیتوانند و نخواهند توانست از استثنا بازیابی شوند، فقط باید بدانند که این اتفاق افتاده است) شاید در این مورد، ارسال استثنا به عنوان یک رویداد (و سپس بازگرداندن آن) راه درستی است؟
|
چندین کنترل کننده یک استثنا، و مدیریت استثناها در رابط کاربری
|
3450
|
در صورت امکان باید از پیچیدگی طولانی شرایط «اگر» اجتناب کرد، اما گاهی اوقات همه ما در نهایت آنها را می نویسیم. حتی اگر یک شرط بسیار ساده باشد، عبارات درگیر گاهی اوقات به سادگی بسیار لفظی هستند، بنابراین کل شرط بسیار طولانی می شود. خواندنی ترین راه برای قالب بندی آن ها چیست؟ if (FoobarBaz::quxQuux(corge, grault) || !garply(waldo) || fred(plugh) !== xyzzy) { thud(); } یا اگر ( FoobarBaz::quxQuux(corge, grault) || !garply(waldo) || fred(plugh) !== xyzzy ) { thud(); } یا اگر (FoobarBaz::quxQuux(corge, grault) || !garply(waldo) || fred(plugh) !== xyzzy) { thud(); } or thudable = FoobarBaz::quxQuux(corge, grault); thudable ||= !garply(waldo); کوبنده ||= fred(plugh) !== xyzzy; if (thudable) { thud(); } یا هر ترجیح دیگری؟
|
خواندنی ترین راه برای قالب طولانی اگر شرایط؟
|
79085
|
قبلاً سؤالات کمی در مورد برنامه نویسان در مورد سازماندهی تیم های کوچک وجود دارد، اما ما یک تیم بزرگتر (متوسط؟) داریم و این کمی متفاوت است. بنابراین، سوال من این است: **چگونه یک تیم متوسط با یک کد بسیار بزرگ و قدیمی تر سازماندهی می کنید**؟ یا بهتر است، بیایید کمی آن را کمی واضحتر بیان کنیم: تیم دارای: * 20 برنامهنویس (ترکیب خوب از افراد ارشد و جوان) * 7 نفر QA محصول بزرگ است (2 میلیون خط کد) با 10-12 ماژول اصلی که بر سه قسمت تقسیم شده است. مناطق اصلی (کلینت دسکتاپ، سرور باطن، وب). تیم باید این موارد را انجام دهد: * پشتیبانی/نگهداری برای پایگاه مشتری فعلی * سفارشی کردن محصول برای پشتیبانی از فروش جدید و مشتریان فعلی * ایجاد ویژگی های جدید برای حفظ محصول به جلو * ارائه تست رگرسیون برای همه ویژگی های جدید و همچنین تکمیل رگرسیون برای بدهی فنی سوالات فرعی خاص: * نظر درباره تیم پشتیبانی خاص در مقابل تیم های ماژول تمام اشکالات خود را برطرف می کنند چیست * چگونه می توانید زمان توسعه را به حداکثر برسانید و مدیریت را به حداقل برسانید زمان (بررسی کدها، سایر موارد اصلی توسعه دهنده) * چگونه افراد QA را ادغام/سازماندهی می کنید تا از تست مناسب و مجموعه های رگرسیون اطمینان حاصل کنید؟ * چه موقعیتهای غیرفنی (مدیر QA، مدیر برنامهنویس و غیره) ممکن است برای به حداکثر رساندن بهرهوری توسعهدهنده خوب باشد؟ افکار شما در مورد این موضوع بسیار قابل قدردانی است. ویرایش: باید اضافه کنم که من در اینجا بی خبر نیستم، فقط سعی می کنم برخی ایده ها را تحریک کنم. این یک مشکل آسان نیست، و بنابراین من به خرد شما عزیزان در اینجا باز هستم.
|
چگونه یک تیم متوسط با یک کد بسیار بزرگ و قدیمی تر سازماندهی می کنید؟
|
182349
|
اخیراً با مشکلی در سایت خود روبرو شدیم که در آن شخصی سعی کرد SQL را از طریق یک کوکی تزریق کند (ما آن را «lastID» می نامیم. NOC در دیوانگی و عصبانیت بود که چگونه می توان کوکی را به عنوان یک بردار حمله نادیده گرفت. آنها از یک توسعهدهنده خواستند کلاسی برای مدیریت کوکیها ایجاد کند که «lastID» (و در نهایت کوکیهای دیگر) را پاکسازی میکند تا عددی بودن آن را بررسی کند. با این حال، من فکر می کنم که این اشتباه است. مشکل این نبود که «lastID» عددی نبود، بلکه این بود که کوئری که از آن استفاده میکرد در برابر تزریق آسیبپذیر بود. من مسئول بررسی تغییرات کد هستم، و میخواهم این واقعیت را مطرح کنم که اجباری کردن «lastID» به عددی بودن چندان مفید نیست و شاید حتی نامطلوب باشد. آیا اصطلاح یا مفهومی وجود دارد که ضدعفونی کردن را در زمان مناسب توصیف کند (یعنی پاکسازی در زمان درخواست به جای زمان بازیابی کوکی) یا عفونی کردن بیش از حد (به عنوان مثال مجبور کردن lastID به عددی) که بتوانم از آن برای توصیف موارد استفاده کنم. اتفاق می افتد/ باید در بررسی من اتفاق بیفتد؟ به نظر می رسد بخش دوم قانون پوستل در اینجا در ذهن من کاربرد دارد: > در آنچه می پذیرید لیبرال باشید
|
نام برای ضدعفونی در زمان مناسب؟
|
61296
|
از زمانی که اینجا بودهام، تعدادی سوال دیدهام که در پاسخ، کسی گفته است که هرگز از نمونه کارها یا کدهای کدگذاری شده خارج از فرآیند مصاحبه برای قضاوت در مورد یک نامزد استفاده نمیکند، زیرا این احتمال وجود دارد. کدی که توسط شخص دیگری نوشته شده است. من خودم را از این تعجب می بینم. آن طور که من آن را می بینم، اگر از کسی بخواهم که بیاید و یک مشکل ساده را در محل حل کند، چیز کمی می توانم از آن یاد بگیرم. من برای شرکتی مانند گوگل کار نمیکنم که در آن شغل دنبال شود و بتوانم یک روز از وقت کسی را بخواهم. اما یک قطعه قابل توجه کد سرگرمی می تواند چیزهای زیادی به من بگوید. بله، امکان سرقت ادبی وجود دارد، اما آنها باید به خوبی آموزش ببینند تا یک ساعت بحث در مورد آن کد را پشت سر بگذارند. و اگر اینطور باشد، آنها باید خیلی سریع یادگیرنده باشند تا دوره آزمایشی 3 ماهه خود را پشت سر بگذارند (در طی آن می توانم بدون دلیل و بدون اطلاع قبلی از شر آنها خلاص شوم). اگر آنها به سرعت و به اندازه کافی منصفانه برنامه نویسان خوبی شوند، من فریب خورده ام، اما هنوز یک برنامه نویس خوب دارم. در نهایت، هزینه شرکت ما و سود برای کاندید سرقت علمی بسیار ناچیز است. این باعث شد به صنایع دیگر فکر کنم. هنرمندان، عکاسان، طراحان همه از نمونه کارها استفاده می کنند و هیچ کس بیش از حد نگران سرقت ادبی در آنجا نیست. یک نویسنده برای کتابی بر اساس فصل هایی که در زمان خودش نوشته است، بودجه دریافت می کند. شما از یک معمار نمی خواهید که بیاید و مشخصات طراحی یک خانه را در مصاحبه ترسیم کند. پس چه چیزی ما را متفاوت می کند؟ چرا اینقدر مهم است که کسی را جلوی کامپیوتر قرار دهیم و او را به کدنویسی ادغام داده یا ماشین حساب فاکتوریل تبدیل کنیم، گاهی اوقات بدون دسترسی به ابزارهایی که روزانه از آنها استفاده می کنیم، مانند اینترنت؟ ایده پورتفولیو کد چه اشکالی دارد؟ من واقعاً علاقه مندم که بدانم، در صورتی که به طور بالقوه اشتباه بزرگی مرتکب شدم که هنوز مرا نسوخته است.
|
نمونه کد و مصاحبه؟
|
209023
|
من یک نیاز دارم که به ظاهر بسیار ساده به نظر می رسد (و شاید عجیب) اما برخی جزئیات جزئی برای من دردسر ایجاد می کند. شاید من دارم بیش از حد به این موضوع فکر می کنم. من در حال ساخت یک برنامه زمانبندی (در WPF) برای یک دستگاه جاسازی شده هستم که هر روز اجرا می شود. زمانبندی زمان روشن و خاموش شدن دستگاه را کنترل می کند. به عنوان مثال، دستگاه تعبیه شده را می توان برنامه ریزی کرد تا هر آخر هفته و در هر تعطیلی، مانند 4 جولای، خاموش شود. بنابراین من پیش رفتم و ساختار داده خود را طوری طراحی کردم که مجموعه ای از تاریخ را برای تعطیلات برگزار کند. اولاً، من نیازی به ذخیره زمان ندارم، اما ظاهراً در سی شارپ، کلاس مناسب دیگری وجود ندارد که فقط تاریخ را نگه دارد. دوم، من همچنین نیازی به ذخیره سال ندارم، اما هیچ راهی برای دانستن اینکه آیا سال کبیسه است یا نه، ندارم. (به عنوان مثال، من میتوانم برنامهریزی کنم که دستگاه در 29 فوریه خاموش شود، اما این تاریخ ممکن است در سال خاصی در دسترس نباشد.) همچنین به روشی برای انتخاب ماه/تاریخ توسط کاربران نیاز دارم. تا آنجا که من می دانم، هیچ کنترل رابط کاربری مناسبی برای رسیدگی به مشکل من وجود ندارد. فکر می کنم باید به دنبال چیزی شبیه به این باشم (در زیر از یک کنترل تقویم استاندارد فتوشاپ شده است):  چه datastructure/design می کند شما برای رسیدگی به چنین مشکلاتی استفاده می کنید؟ طراحی رابط کاربری خوب برای اینکه کاربران به طور مستقیم یک ماه/تاریخ را انتخاب کنند چیست؟
|
انتخاب طرح مناسب برای انتخاب ماه/تاریخ
|
131636
|
اول از همه می خواهم روشن کنم که این یک سوال زبان X در مقابل زبان Y نیست تا مشخص شود کدام بهتر است. من مدت زیادی است که از جاوا استفاده می کنم و قصد دارم به استفاده از آن ادامه دهم. به موازات این، من در حال حاضر با علاقه زیادی دارم اسکالا را یاد میگیرم: جدای از چیزهای جزئی که باعث میشود تا حدی عادت کنم این است که واقعاً میتوانم در این زبان خیلی خوب کار کنم. سوال من این است: نرم افزارهای نوشته شده در اسکالا از نظر سرعت اجرا و مصرف حافظه چگونه با نرم افزارهای نوشته شده در جاوا مقایسه می شوند؟ البته، پاسخ به این سوال به طور کلی دشوار است، اما من انتظار دارم که ساختارهای سطح بالاتر مانند تطبیق الگو، توابع مرتبه بالاتر و غیره مقداری سربار را معرفی کنند. با این حال، تجربه فعلی من در اسکالا محدود به نمونه های کوچک زیر 50 خط کد است و تاکنون هیچ بنچمارکی را اجرا نکرده ام. بنابراین، من هیچ داده واقعی ندارم. اگر مشخص شد که Scala دارای مقداری جاوا سربار است، آیا منطقی است که پروژههای Scala / Java را با هم ترکیب کنیم که در آن بخشهای پیچیدهتر در Scala و بخشهای حیاتی عملکرد در جاوا کد میشوند؟ آیا این یک عمل رایج است؟ **ویرایش 1** من یک معیار کوچک اجرا کردم: لیستی از اعداد صحیح بسازید، هر عدد صحیح را در دو ضرب کنید و آن را در یک لیست جدید قرار دهید، لیست حاصل را چاپ کنید. من یک پیاده سازی جاوا (جاوا 6) و یک پیاده سازی اسکالا (اسکالا 2.9) نوشتم. من هر دو را در Eclipse Indigo تحت اوبونتو 10.04 اجرا کرده ام. نتایج قابل مقایسه هستند: 480 میلیثانیه برای جاوا و 493 میلیثانیه برای اسکالا (میانگین بیش از 100 تکرار). در اینجا قطعه هایی است که من استفاده کرده ام. // جاوا public static void main(String[] args) { long total = 0; نهایی int maxCount = 100; for (int count = 0; count <maxCount; count++) { final long t1 = System.currentTimeMillis(); نهایی int max = 20000; فهرست نهایی<Integer> list = new ArrayList<Integer>(); برای (int index = 1; index <= max; index++) { list.add(index); } فهرست نهایی<Integer> doub = new ArrayList<Integer>(); for (مقدار صحیح : list) { doub.add(value * 2); } for (مقدار صحیح : doub) { System.out.println(value); } final long t2 = System.currentTimeMillis(); System.out.println(میلی ثانیه های سپری شده: + (t2 - t1)); مجموع += t2 - t1; } System.out.println(میانگین میلی ثانیه: + (total / maxCount)); } // Scala def main(args: Array[String]) { var total: Long = 0 val maxCount = 100 for (i <- 1 to maxCount) { val t1 = System.currentTimeMillis() val list = (1 تا 20000) ) toList val doub = list map { n: Int => 2 * n } doub foreach ( println ) val t2 = System.currentTimeMillis() println(میلی ثانیه های سپری شده: + (t2 - t1)) کل = کل + (t2 - t1) } println(میانگین میلی ثانیه: + (کل / حداکثر تعداد)) } بنابراین ، در این مورد به نظر می رسد که سربار Scala (با استفاده از محدوده، نقشه، لامبدا) واقعا حداقل است، که نه چندان دور از اطلاعات ارائه شده توسط World Engineer. شاید ساختارهای اسکالا دیگری وجود داشته باشد که باید با احتیاط از آنها استفاده کرد، زیرا اجرای آنها بسیار سنگین است؟ **ویرایش 2** برخی از شما اشاره کردید که println در حلقه های داخلی بیشتر زمان اجرا را اشغال می کند. من آنها را حذف کردم و اندازه لیست ها را به جای 20000 روی 100000 تنظیم کردم. میانگین حاصل برای جاوا 88 میلی ثانیه و برای اسکالا 49 میلی ثانیه بود.
|
عملکرد اسکالا در مقایسه با جاوا
|
254164
|
کدنویسی در واقع آنقدرها هم سخت نیست. قسمت سخت این است که کدی بنویسید که منطقی، خوانا و قابل درک باشد. بنابراین میخواهم توسعهدهنده بهتری داشته باشم و معماری محکمی ایجاد کنم. بنابراین من می خواهم یک معماری برای NPC ها در یک بازی ویدیویی ایجاد کنم. این یک بازی استراتژی بیدرنگ مانند Starcraft، Age of Empires، Command & Conquers، و غیره است. بنابراین من انواع مختلفی از NPCها را خواهم داشت. یک NPC می تواند یک تا چندین توانایی (روش) از این موارد داشته باشد: «Build()»، «Farm()» و «Attack()». مثالها: **کارگر** میتواند «بسازد()» و «مزرعه()» **جنگجو میتواند «حمله کند()» **شهروند** میتواند «ساخت()»، «مزرعه()» و «حمله» ()` ** Fisherman ** می تواند Farm() و Attack() باشد، امیدوارم تا اینجا همه چیز روشن باشد. بنابراین اکنون من انواع NPC و توانایی های آنها را دارم. اما اجازه دهید به جنبه فنی / برنامه ای برسیم. ** یک معماری برنامه نویسی خوب برای انواع مختلف NPC های من چه خواهد بود؟ در واقع من فکر می کنم این یک راه خوب برای پایبندی به اصل DRY است. بنابراین میتوانم متدهایی مانند «WalkTo(x,y)» را در کلاس پایه خود داشته باشم زیرا هر NPC قادر به حرکت است. اما حالا بیایید به مشکل اصلی برسیم. ** کجا توانایی های خود را پیاده کنم؟** (به یاد داشته باشید: `Build()`، Farm() و Attack()) از آنجایی که توانایی ها از همان منطق تشکیل شده اند، آزاردهنده خواهد بود / اصل DRY را بشکنید. آنها را برای هر NPC (کارگر، جنگجو، ..) اجرا کنید. بسیار خوب، من _could_ توانایی ها را در کلاس پایه پیاده سازی کنم. این به نوعی منطق نیاز دارد که تأیید کند آیا یک NPC میتواند از توانایی X استفاده کند یا خیر. «IsBuilder»، «CanBuild»، .. فکر میکنم واضح است که چه چیزی را میخواهم بیان کنم. اما من با این ایده خیلی احساس خوبی ندارم. به نظر می رسد یک کلاس پایه متورم با قابلیت _too much_. من از سی شارپ به عنوان زبان برنامه نویسی استفاده می کنم. بنابراین ارث چندگانه در اینجا یک نظر نیست. یعنی: داشتن کلاسهای پایه اضافی مانند «ماهیگیر: کشاورز، مهاجم» کارساز نخواهد بود.
|
جایگزینی برای وراثت چندگانه برای معماری من (NPCها در یک بازی استراتژی بیدرنگ)؟
|
223628
|
فقط سعی می کنم ایده هایی در مورد آنچه مردم برای این سناریو انجام می دهند به دست آوریم. ما یک پایگاه داده سیستم داریم (SQL Server 2008 R2) که دارای جداول است و هر جدول دارای فیلدی است که می توانیم آن را حذف شده بنامیم. اساساً یک فیلد بیت است اگر 1 باشد رکورد حذف می شود، اگر 0 باشد حذف نمی شود. فیلد nullable نیست و البته پیشفرض آن 0 است. ما نمیتوانیم اجازه حذف واقعی را در پایگاه داده بدهیم، بنابراین برای دور زدن این قسمت، یک فیلد بیتی (Deleted) را روی true تنظیم میکنیم. در برنامه ما در نهایت با پرس و جوهایی روبرو می شویم که به این شکل هستند: «انتخاب بلا از MyTable WHERE .. AND Deleted=0». موضوع ما رکوردهای مرتبطی است که نیاز به آبشاری دارند. مردم چه چیزی را ترجیح می دهند، آیا باید این کار را در کد سمت سرور انجام دهیم تا وقتی رکوردی را حذف می کنید، برای تمام رکوردهای مرتبط حذف شود (فیلد بیت حذف شده را روی true تنظیم می کند)؟ یا باید این یک ماشه باشد که باید این فیلد را بررسی کند و فیلد بیت را برای تمام رکوردهای مرتبط روی 1 تنظیم کند؟ یا کاملاً در مسیر اشتباهی هستیم؟
|
سوابق آبشاری حذف شده که واقعاً حذف نشده اند
|
39843
|
من یک کامپیوتر ساختنی دارم که ویژوال استودیو در آن نصب نشده است، فقط MSbuild است که می تواند پروژه های VS2008 را بدون نصب ویژوال استودیو بسازد. نمی دانم که آیا می توان از MSbuild با فایل های پروژه VC++ 6.0 استفاده کرد، اگرچه فکر می کنم این امکان پذیر نباشد. در گذشته من از آن با یک فایل راه حل VS2008 برای C++ استفاده کرده ام، اما نه برای ساخت فایل C++ 6.0 dsw. برای Vb6 یک بسته افزودنی برای Msbuild داریم (MSBuild.ExtensionPack.VisualStudio.VB6). آیا چیزی مشابه برای پروژه های C++ 6.0 موجود است؟ یک جایگزین می تواند این باشد که ابزارهای ساخت سبکی وجود داشته باشد که بتواند فایل های VC6++ .dsw را بدون نیاز به نصب Visual Studio 6.0 بسازد؟
|
آیا می توانم از MSBuild برای ساخت پروژه های قدیمی VS6 C++ استفاده کنم؟
|
86440
|
گروه من اخیراً با اضافه شدن چندین تیم از پروژه های مختلف، حجمش افزایش یافته است. ما با استفاده از روش برنامهنویسی Agile کار میکنیم: دو هفته دوی سرعت، قابل تحویل در هر سرعت، 2-3 فشار برای تولید هر سرعت برای هر تیم. چگونه می توانم تیم های تازه اضافه شده را با کمترین آسیب و مقاومت اعضای این تیم ها به این روش و طرز تفکر «تبدیل» کنم؟ توجه: من نمی پرسم اگر آنها می خواهند روش خود را تغییر دهند، آنها باید به این روش عمل کنند تا با بقیه گروه همگام شوند. این یک سوال متفاوت از این سوال است زیرا همه تیم های دیگر در حال حاضر با استفاده از برنامه نویسی Agile کار می کنند.
|
نحوه انتقال تیم ها به روش برنامه نویسی Agile
|
226398
|
من چند کد c++ ویندوز دارم (ویناپی c++ خالص، بدون MFC و غیره) که میخواهم یک رابط کاربری گرافیکی برای آنها بسازم. کد من از رابط کاربری گرافیکی ویندوز اطلاعی ندارد، به طور کامل از هر نوع رابط کاربری جدا شده است. سوال: چگونه می توانم یک UI بر اساس کد موجود بسازم. در حالت ایدهآل، من چیزی شبیه به این را تصور میکنم: رابط کاربری گرافیکی <\--> Mediator <\--> MyExistingCode برای مثال، «MyExistingCode.showmsg(char*msg)» «Mediator.MessageBox(0, 0, msg, 0) را صدا میکند. ;` من در نحوه طراحی کلاس Mediator گیر کرده ام (اگر این روش درستی برای انجام این کار باشد). آیا واسطه یک رابط است؟، کلاس انتزاعی؟، دیگر؟ آیا مدل MVC بهترین راه است؟
|
رابط کاربری گرافیکی و منطق برنامه را جدا کنید
|
202318
|
برنامه های کاربردی وب معمولا دارای پایگاه داده هستند. کد و پایگاه داده دست به دست هم می دهند. بنابراین چارچوبهایی مانند Ruby on Rails و Django فایلهای مهاجرت ایجاد میکنند مطمئناً سرورهایی نیز وجود دارند که در Self یا Smalltalk یا سایر سیستمهای مبتنی بر تصویر نوشته شدهاند که با همین مشکل روبرو هستند: کد روی سرور نوشته نمیشود، بلکه در یک تصویر جداگانه از برنامهنویس نوشته میشود. چگونه این سیستم ها با یک طرحواره در حال تغییر، کلاس ها/نمونه های اولیه تغییر می کنند. مهاجرت ها به کدام سمت می روند؟ مثال: روند یک ویژگی جدید از ایده برنامه نویس به کد سرور و همه اشیا چگونه است؟ من کتابچه راهنمای Gemstone/S فصل 8 را پیدا کردم، اما واقعاً در مورد فرآیند ارسال کد به سرور صحبت نمی کند.
|
نگهداری / مهاجرت داده ها در سیستم های مبتنی بر تصویر
|
235566
|
به نظر می رسد که یونیکد این روزها بیشتر و بیشتر در همه جا حاضر شده است، اما باید بپرسم آیا دامنه هایی وجود دارد که یونیکد بهترین انتخاب پیاده سازی نیست. آیا زبان یا اسکریپتی وجود دارد که یونیکد خوب کار نکند یا اصلا کار نکند؟ آیا دلایل فنی برای استفاده کامل از یک سیستم متفاوت (به غیر از کار با سیستم های قدیمی) وجود دارد؟ به طور طبیعی، من فرض می کنم که پاسخ این است که همیشه از یونیکد استفاده کنید. آیا من اشتباه می کنم؟
|
چه زمانی باید *نبا* از یونیکد استفاده کنم؟
|
131183
|
از زمانی که شروع به کمین کردن در stackoverflow کردهام، مدام با مفاهیم برنامهنویسی مانند کلاسهای انتزاعی، توابع مجازی، قراردادها، رابطها و غیره از سؤالاتی در مورد زبانهای دیگر مانند C++، Java و C# مواجه میشوم. تا آنجا که من می توانم بگویم، بیشتر این موارد مربوط به برنامه نویسی شی گرا هستند، اما معمولاً در آموزش های پایتون ذکر نشده اند، زیرا پایتون از ترکیبی از تایپ اردک و جادو برای بی نیاز کردن چنین مفاهیمی استفاده می کند. با این وجود، من هنوز هم دوست دارم بدانم آنها چه هستند. ** کلاس های انتزاعی، توابع مجازی، قراردادها، رابط ها و غیره چیست (از دیدگاه پایتون توضیح داده شده است؟) چه مفاهیم برنامه نویسی/OOP دیگری را باید در مورد آن ها بدانم که پایتون معمولاً از آنها استفاده نمی کند یا نیاز به دانستن آنها دارد؟**
|
مفاهیم مختلف برنامه نویسی (از دیدگاه پایتون)
|
226392
|
این سوال برای پارامترها و آرگومان ها صدق می کند، زیرا من دیده ام که این سبک در هر دو مورد استفاده قرار گرفته است. من معمولاً پارامترهایی مانند این someFunction می نویسم (arg0, arg1, arg2) اما اخیراً متوجه شده ام که بسیاری از افراد پارامترهای خود را مانند این someFunction می نویسند (arg0, arg1, arg2 ) // براکت نباید در خط خودش باشد. در اینجا یک سوال چند وجهی دارید: 1) آیا قرار دادن هر استدلال در خطوط خاص خود عمل استاندارد، عملکرد خوب یا ناچیز است؟ 2) آیا استثناهای آنها از این سبک است، مانند زمانی که فقط یک استدلال وجود دارد؟ 3) مزایا و معایب چنین طراحی چیست؟
|
قرار دادن استدلال در خطوط خود
|
204019
|
به راحتی می توان سوالاتی را پیدا کرد که می پرسند آیا باید با پایتون 2 شروع کرد یا پایتون 3، و این اتفاق نظر است که پایتون 2 راهی است که باید پیش رفت، زیرا کتابخانه های بیشتری دارد و در نتیجه بهتر پشتیبانی می شود. پایتون 3 در سال 2008 راه اندازی شد و این سوال قبلاً به یک مهاجرت پرداخته است. چون خیلی زود بود، راه حل این بود که صبر کنیم. اکنون 5 سال گذشته است و مجموعه خوبی از کتابخانه ها در حال حاضر از پایتون 3 پشتیبانی می کنند. در زمانی که من این سوال را می نویسم، طبق این صفحه 244 بسته در pypi از پایتون 3 پشتیبانی می کنند در حالی که 156 از آن پشتیبانی نمی کنند. در 30 بسته برتر دانلود شده، 24 بسته پایتون 3 را پشتیبانی میکنند، پس از این، به اندازه کافی احساس امنیت میکنم که از پایتون 2 به 3 مهاجرت کنم و همچنین از اینکه به مردم بگویم پایتون 2 را شروع کنند، خودداری میکنم دلایل من توضیح داده شد، سؤال این است: ** چه نگرانیهایی باید داشته باشم. هنگام مهاجرت از پایتون 2 به 3 داشته باشید؟** نه فقط نحو کد و جایگزینی، زیرا پیدا کردن یک ابزار تبدیل برای انجام این کار آسان است. 80 درصد از کار، اما نگرانی های کلی، مانند: * آیا مکانیسم محیط های مجازی تغییر می کند؟ * تفاوت های ساختمان، بسته بندی و توزیع * آیا فقط cPython خواهم داشت؟ (به نظر می رسد که Jython راه طولانی برای رسیدن به پایتون 3 در پیش دارد) * برنامه نویسی Multi Threading/Processing. همیشه یک موضوع ظریف * تست. هر تغییری؟ * چه کارهای رایجی را که هنوز هم می توانم در پایتون 2 انجام دهم، دوست دارم اما باید متوقف شوم و به روش دیگری شروع کنم؟ من احساس می کنم که یک ابزار جایگزین کد، کد را تغییر می دهد تا آن را فقط قابل اجرا کند، اما اگر خود گزینه شامل تغییرات بزرگ باشد، از گزینه صحیح یا بهتر استفاده نمی کند. ps: این سوال در سرریز پشته پرسیده شد، اما به عنوان بسته شد خیلی وسیع به هر حال احساس کردم جای درست اینجاست
|
مهاجرت از پایتون 2 به 3
|
113256
|
من در MySQLWorkbench متوجه شدهام که میتوانید نحوه ذخیره نمایههای خود را قبل از مهندسی کردن طرح خود انتخاب کنید. انواع ذخیره سازی عبارتند از: 1. BTREE 2. RTREE 3. HASH با تحقیق در مورد این، اطلاعاتی را پیدا کردم که تقریباً بالای سرم بود، بنابراین من به دنبال اطلاعات عملی در مورد تفاوت بین اینها و/یا چرا باید باشید. یکی را بر دیگری انتخاب کنید همچنین، من قبلاً هرگز نوع ذخیرهسازی را انتخاب نکردهام، بنابراین فرض میکنم MySQL یک نوع ذخیرهسازی پیشفرض را انتخاب میکند (BTREE؟)
|
تفاوت بین نمایه سازی btree و rtree چیست؟
|
219017
|
پشته برای رشته های مختلف متفاوت است. اما در مورد Heap چطور. اگر Heap برای رشته های مختلف متفاوت است، پس چگونه آنها اشیاء را به اشتراک می گذارند؟
|
چگونه Stack و Heap برای Thread ها تحت یک فرآیند مشابه در ویندوز تخصیص داده می شود؟
|
187109
|
فکر می کنم کتاب من (زبان های برنامه نویسی: اصول و پارادایم ها) اشتباه است. 'a' یک بردار است، یک زبان C مانند را فرض کنید: b = 0; a[f(3)] = a[f(3)] + 1; int f(int n) { if(b == 0) { b = 1; بازگشت 1; } else return 2; } > این اثر این است که مقدار «a[1] + 1» را به «a[2]» اختصاص میدهد، زمانی که > ارزیابی مولفه سمت چپ تخصیص قبل از > ارزیابی از سمت راست باشد. برای من، اثر معکوس دارد، یعنی تخصیص مقدار «a[2] + 1» به «a[1]». از آنجایی که مولفه سمت چپ ابتدا ارزیابی میشود، بنابراین «f» «1» را برمیگرداند (زیرا «b» «0» است)، بنابراین «a[1]». سپس مؤلفه سمت راست ارزیابی میشود، «f» «2» را برمیگرداند (زیرا اکنون «b» «1» است)، بنابراین «a[2] + 1». آیا من درست هستم و کتاب اشتباه است؟ متأسفانه هیچ اشتباهی وجود ندارد ...
|
تأثیر این تکلیف (به هر زبانی که باشد) چیست؟
|
189613
|
برای اطلاعات پسزمینه، به «برخی پسزمینه» در پایینتر مراجعه کنید. من لیستی دارم که به این صورت است: زمان شروع در ثانیه؛ زمان پایان در ثانیه 1؛ 2 4؛ 6 12؛ 15 ... این با عمل کردن به عنوان یک فهرست برش با یک فایل موج کار می کند. بنابراین قسمت های مورد نظر 1->2، 4->6، 12->15، ... اگر فاصله بین زمان پایان در ثانیه عنصر قبلی و زمان شروع در ثانیه عنصر فعلی باشد. زیر آستانه ثانیه است (من آن را _Pausendauer_ می نامم) من این دو را ادغام می کنم، یعنی اگر آستانه 3 ثانیه باشد، لیست خواهد شد زمان شروع-در-ثانیه;زمان-پایان-در-ثانیه 1;6 12;15 ... اگر فاصله بین زمان شروع-در-ثانیه و زمان پایان-در-ثانیه کمتر از آستانه ثانیه باشد( من آن را _Minimallänge_ می نامم) این نمونه را کنار می گذارم، یعنی اگر آستانه 4 ثانیه باشد، لیست خواهد شد Start-Time-In-Seconds;End-Time-In-Seconds 1;6 ... یک الگوریتم چگونه می تواند به نظر برسد که در تمام ترکیبات _Minimallänge_ و _Pausendauer_ (به طور هوشمندانه) تکرار می شود تا تعداد معینی از ورودی ها را هدف قرار دهد؟ مثال: تعداد ورودیها باید 3 باشد. با توجه به عدد 3، الگوریتم باید (هوشمندانه) در تمام ترکیبات _Minimallänge_ و _Pausendauer_ تکرار کند تا چیزی شبیه به این به دست آید: Start-Time-In-Seconds;End-Time-In-Seconds 1 ؛ 12 18؛ 20 50؛ 100 و این باید تمام باشد. متوجه شدید که من ... را به آن اضافه نکردم زیرا لیست نهایی فقط شامل سه ورودی است. _برخی پس زمینه_: فایل موج حاوی چندین مصاحبه است که به طور مداوم با مکث در بین آنها ضبط می شود. یک VAD مناطقی را به من داد که در آنجا صدا را فرض می کند. از آنجایی که من تعداد کل مکالمات را می دانم (معمولاً 3، به همین دلیل منطقی است) هدف من تعیین خودکار آنهاست. کات لیست خروجی خام VAD من است که می خواهم آن را به یک کات لیست قابل استفاده برای ffmpeg تبدیل کنم. _PS_: اگر می توانید یک الگوریتم را در سی شارپ به اشتراک بگذارید.
|
الگوریتمی که در تمام ترکیبات دو متغیر تکرار می شود تا تعداد معینی از ورودی ها را هدف قرار دهد، چگونه می تواند به نظر برسد؟
|
204011
|
فکر کردم برای ناشناس ماندن کسی که اخیراً در یک رویداد اجتماعی برای توسعه دهندگان صحبت می کردم، این را اینجا پست کنم. در میان تجارت _داستان های جنگ_، او معضل زیر را ارائه کرد.. (سوالات خاص در زیر) > در حال حاضر من در یک استارت آپ کار می کنم - با تعداد معدودی توسعه دهنده. من واقعاً فقط با یک توسعهدهنده فرانتاند، مدیرم، در تماس هستم. این > زمانی که من در حال انجام توسعه خاص front-end هستم، عالی است - اما من به طور کلی > برای کارهای back-end مناسب تر هستم، بنابراین گاهی اوقات از من خواسته می شود تا توسعه back-end > انجام دهم. > > من اخیراً پروژه ای را انجام دادم که در آن الزامات خیلی واضح بیان نشده بود، هیچ مدیریتی به خودی خود همانطور که مدیر معمول من در مرخصی بود > در مرحله توسعه وجود نداشت - و موانع خاصی ظاهر شد. > (فنی؛ تجزیه فایل و قالبها و غیره) قصد داشتم > برنامهنویس front-end توسط مدیر من پس از بازگشت تکمیل شود. > > با وجود موانع، پروژه تکمیل شد. چند اشکال > پیدا شد، اما اینها تا حد زیادی قبل از تحویل در اواخر جمعه > عصر برطرف شدند. مدیر من با پیشنهادات متعددی که برخی از آنها را ارائه کرده بود بازگشت و درخواست کرد تا ساعت 11 صبح روز دوشنبه انجام شود. کارهای مورد نیاز > برای این تغییرات عبارتند از: > > * بازسازی پایگاه داده (برای قرار دادن داده های جدید) > * بازسازی کد (برای تطبیق با موارد فوق + تجزیه کننده فایل پیچیده تر) > > > برای گنجاندن آزمایش، تخمین می زنم که این یک 12 ساعت یا بیشتر کار خوب است. > طوفان فکری، توسعه، اصلاحات مختلف (لیستی از 7 نقطه یا بیشتر بود) > و سپس آزمایش. اکنون در آخر هفته تعهداتی داشتم، بنابراین در یک شنبه شب در ساعات اولیه کار می کنم تا این کار را انجام دهم. برنامههایی برای استخدام یک مدیر پروژه وجود دارد، اما این تنها یک مثال است > جایی که من کارم را به خانه بردهام (اغلب به طور داوطلبانه، اعتراف میکنم.) - و این در واقع باعث پیشرفت شخصی من شده است، و همچنین بخشی از رضایت از کاری که انجام می دهم را می مکم. به نظر من نیز منجر به کد اسپاگتی > و باگ می شود - که قبلاً شاهد آن بودم. * **از نظر واقع بینانه، تعادل بین کار و زندگی چگونه در مجموعه شرایطی مانند موارد فوق رشد می کند؟** * **آیا فقدان رضایت ممکن است در نهایت یک مسئله بهره وری باشد؟** * **چیست؟ آیا می توانید زمانی که یک وظیفه غیرواقعی به شما محول شده است، اما وضعیت به گونه ای است که انجام دهید یا بمیرید انجام دهید؟** (شاید زمانی که این کار توسط شخصی بدون انجام کامل محول شده باشد. درک فنی؟) من واقعاً دوست دارم نظرات دیگران را در این مورد بشنوم، زیرا حدس می زنم که می تواند یک مشکل کاملاً جالب (و رایج) باشد. یکی که مستلزم مقدار عادلانه دیپلماسی است. (پاسخ خود را به عنوان پاسخ ارسال می کنم، ** با این حال آن را نمی پذیرم ** )
|
کار در یک تیم چند رشته ای؛ با یک مجموعه مهارت خاص - مدیریت زمان؟
|
185758
|
من یک لیست از کلمات انگلیسی دارم. من سعی می کنم ساختار داده ای بیابم که به من امکان می دهد StartsWith سریع فیلترینگ انجام دهم، مانند: var words = dictionary.StartsWith(foo); من در فکر ایجاد یک ساختار داده مانند این بودم:  اما ابتدا می خواستم بپرسم: الف) آیا ساختار داده فوق قبلاً دارای یک نام؟ ب) آیا این سریعترین راه برای اجرای چیزی است که من به دنبال آن هستم؟ ویرایش: ساختار داده در ابتدا ساخته می شود و تغییر نمی کند. من فقط باید معادل StartsWith و Contains را انجام دهم.
|
ساختار داده برای شروع سریع با فیلتر کردن یک فرهنگ لغت
|
235776
|
بنابراین اخیراً متوجه روندی شده ام که توسعه دهندگان وب .net از angular.js در سمت مشتری برنامه ها استفاده می کنند و وقتی با angular بازی می کنم و آن را با نحوه انجام کارها در asp.net mvc مقایسه می کنم کنجکاوتر شده ام. . من یک مثال سریع از آنچه واقعاً مرا به فکر واداشته میآورم. من اخیراً با موقعیتی در محل کار مواجه شدم (من در یک محیط .net کار می کنم) که در آن باید جدولی ایجاد کنم که به مجموعه ای از اشیاء متصل شده باشد که توانایی افزودن و حذف ردیف ها / موارد از مجموعه را داشته باشد. من یک دکمه افزودن داشتم که یک شی جدید ایجاد می کرد و یک ردیف به انتهای جدول اضافه می کرد و یک دکمه حذف در هر ردیف برای حذف یک شی/ردیف خاص. با استفاده از asp.net mvc، ابتدا متوجه شدم که برای هر عملیات یک تماس ajax با سرور برقرار می کنم، مدل سمت سرور را به روز می کنم، و بخشی از صفحه را تازه می کنم تا نتیجه را در جدول نشان دهم. این کار کرد، اما من واقعاً از این ایده که هر بار با سرور تماس بگیرم تا مدل را بهروزرسانی کنم، دوست نداشتم، بنابراین سعی کردم راهحلی برای انجام این کار در سمت مشتری ارائه کنم. معلوم شد که کار بسیار سختی است، زیرا مجبور شدم html را در افزودن با اعتبارسنجی و همه و نمایه سازی صحیح برای اتصال مدل به کار بسازم. با حذف بدتر شد، زیرا در نهایت به یک تابع جایگزین رشته دیوانهوار رسیدم تا نمایههای هر آیتم را مجدداً ایجاد کنم تا الزامات الزامآوری را برآورده کند (اگر موردی غیر از آخرین حذف شود، نمایهها دیگر درست نیستند). اکنون از روی کنجکاوی، سعی کردم این را در خانه به صورت زاویه ای (که هیچ تجربه ای در آن نداشتم) دوباره ایجاد کنم و با توابع ساده حدود 10 دقیقه طول کشید تا موارد را از مدل سمت مشتری اضافه و حذف کنم. این فقط یک مثال است، اما به نظر من میتوانم با تماسهای بسیار کمتری به سرور در زاویهای به نتایج مشابهی دست پیدا کنم، زیرا به مدل سمت کلاینت متصل میشود. بنابراین سوال من این است که آیا این یک مزیت متمایز از استفاده از چارچوب mvc جاوا اسکریپت است یا من به نحوی از قدرت asp.net mvc استفاده نمیکنم و آیا درست فکر میکنم که این عملیات باید روی مشتری انجام شود و نیازی به تماس نیست. به سرور؟
|
asp.net mvc vs angular.js model binding
|
48401
|
دلیل معمولی که میشنوم چرا مردم C++ را میخورند این است که آنها در واقع C++ را نمیدانند، فقط «C با کلاسها» را میدانند، که ظاهراً متفاوت است. من تازه شروع به یادگیری C++ کرده ام، با این حال، می خواهم در واقع C++ را یاد بگیرم و نه صرفاً C با کلاس ها. چگونه می توانم مطمئن شوم که C++ را به درستی یاد می گیرم؟ چند مثال فوق العاده خواهد بود.
|
یادگیری C++ به درستی (نه C با کلاس ها)
|
197347
|
اخیراً پیشنهاد شده است که بسیاری از پروژه ها (جایی که من کار می کنم) باید با استفاده از ترکیبی از رویه های ذخیره شده (در SQL Sever / T-SQL)، SSIS و SSRS پیاده سازی شوند. در یک پروژه خاص، SSIS یک فایل را از یک سرور SFTP دریافت می کند. فایل حاوی قیمت روز ده سهم است. یک انبار داده قیمت روزانه هر سهم را از زمان پیدایش ذخیره می کند. در حال حاضر، قیمت ها به بیست و پنج سال قبل باز می گردد. رویههای ذخیرهشده منطق تجاری برای محاسبه اعداد عملکرد مختلف (یعنی درصد بازدهی) در طول دورههای زمانی دلخواه مانند بازده ۵ ساله در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ خواهند داشت. این رویههای ذخیرهشده توسط SSRS برای ایجاد گزارشها برای کاربران نهایی استفاده میشوند. مشکلات/مسائل استفاده از این رویکرد چیست؟ من احساس می کنم که قفل فروشنده (مایکروسافت) یک مشکل است، اما من آن (متاسفانه) را برای تغییر جهت کافی نمی بینم. همچنین، من یک نگرانی در مورد تمام رویه های منطق تجاری ذخیره شده دارم. چه استدلال هایی علیه/برای قرار دادن این منطق تجاری (یعنی محاسبه اعداد عملکرد) در رویه های ذخیره شده در مقابل استفاده از جاوا (یا برخی از زبان های برنامه نویسی OO دیگر) با ORM (مانند myBatis) وجود دارد؟
|
معایب استفاده از رویه های ذخیره شده، SSIS و SSRS برای پیاده سازی برنامه های تجاری چیست؟
|
141538
|
در حال حاضر هر فایل javasrcipt در پروژه ما شامل بسته بندی بسته می شود. قبل از استقرار همه فایل ها به هم پیوسته و کوچک می شوند. و من از خودم میپرسم، آیا واقعاً به همه بستهها نیاز داریم یا یک بسته اضافه شده پس از الحاق کار را انجام میدهد. من فقط یک دلیل برای انجام ندادن آن می بینم - متغیری که ما بین فایل ها به اشتراک می گذاریم در فضای نام جهانی قرار می گیرد. اما هیچ تضادی وجود ندارد بنابراین مشکلی مشاهده نمی شود. سوال واقعی این است که معایب دیگری ممکن است چیست؟ یا به طور کلی تر، چه رویکردی بهتر است - یک بسته یا چند؟
|
چرا باید بسته شدن در هر فایل js را ادامه داد، اگر بتوان آن را پس از الحاق اضافه کرد؟
|
234273
|
چه زمانی استفاده از رمزگذاری های غیر از UTF-8 مفید است؟ جدا از پرداختن به اسناد پیش یونیکد، یعنی. و مهمتر از آن، چرا UTF-8 در اکثر زبان ها پیش فرض نیست؟ یعنی چرا اغلب نیاز به تنظیم صریح دارم؟
|
چه زمانی استفاده نکردن از utf-8 مفید است؟
|
204013
|
من در حال توسعه برنامهای هستم که باید روی هزاران سیستم کلاینت که من کنترل میکنم اجرا شود (لینوکس) که در پشت دستگاههای معمول NAT به اینترنت عمومی متصل هستند. هر یک از این دستگاه های سرویس گیرنده باید پیام های نادری را از یک سرویس ابری دریافت کنند (1 یا 2 پیام در روز) و به طور متوسط باید این پیام ها را در کمتر از 500 میلی ثانیه دریافت کنند. من کنترل کامل هر دو سیستم سرور و کلاینت را برای نصب هر سیستم عامل، زبان برنامه نویسی یا برنامه ای دارم. با این حال من کنترل روتر و شبکه را در این بین نخواهم داشت. در غیر این صورت، من فقط می توانم با یک سرویس وب در حال اجرا در دستگاه های مشتری تماس بگیرم تا پیام ها را ارسال کنم. من Node.js را روی سرویس ابری اجرا میکنم، با سوکتهای جاوا اسکریپت روی کلاینت که 24x7 باز هستند. طبق آنچه به من گفته شده است Node می تواند ده ها هزار اتصال باز را مدیریت کند و آن را به یک سرور ایده آل برای این امر تبدیل می کند. دستگاههای NAT اتصالات باز را به پایان میرسانند، بنابراین دادههای زنده نگهداشتن ساختگی میتوانند ارسال شوند. و اگر اتصال قطع شود، مشتری فقط سوکت را تجدید می کند. گزینه های دیگر عبارتند از Erlang یا حتی یک سوکت c ساده با رای گیری طولانی. با این حال، من برای تحقیق در مورد این مشکل برای رویکردهای دیگر مشکل دارم. بهترین رویکرد چه خواهد بود؟ با توجه به هیچ محدودیتی در زبان یا برنامه نویسی.
|
بهترین رویکرد برای ارسال پیام در زمان واقعی از سرور به مشتری در مسیریاب؟
|
18339
|
من از ساختار زیر برای ذخیره تصاویری که کاربران آپلود میکنند برای آیتمهای خود استفاده میکنم: * Images * User_dir1 * Item_dir1 * Picture_file1 * Picture_file2 * User_dir2 * Item_dir2 * Picture_file3 * Item_dir3 * Picture_file4 آیا میتوانم این کار را ادامه دهم. هزاران کاربر و صدها مورد در هر کاربر؟ صحبت در مورد عملکرد آیا سرور اختصاصی لینوکس در آینده با مشکل مواجه خواهد شد؟ با تشکر
|
چقدر بد است که به جای یک دایرکتوری، داده های آپلود شده را ذخیره کنید؟
|
226399
|
من از پس زمینه جاوا می آیم و سعی می کنم Scala را یاد بگیرم. در حال حاضر احساس میکنم خیلی غرق شدهام، به نظر میرسد چیزهای بیشتری برای یادگیری با اسکالا وجود دارد، راههای بسیار متفاوتی برای انجام یک کار مشابه. میخواستم بدانم آیا کسی توصیهای دارد که از کجا شروع کنم، و چه مدت طول کشید تا آنها در این زبان به طور منطقی مهارت داشته باشند؟ حتی چیزهای کوچکی مانند درک حلقهها واقعاً قدرتمند به نظر میرسند، اما این فقط یک قطعه نحو دیگری است که باید به خاطر بسپارید!
|
یادگیری اسکالا، احساس دلسردی
|
89042
|
در یک محیط خدمات مالی - آیا این واقع بینانه است که از تیم ده برنامه نویس خود بخواهید که یک واحد 100٪ خودکار و هدف پوشش تست یکپارچه سازی را به عنوان یک کار طولانی برای یک سیستم جاوا قدیمی (> 1.5M SLOC) انجام دهند؟ [به عنوان یک هدف دو ساله به صورت افزایشی]
|
آیا این واقع بینانه است که از تیم خود بخواهید یک هدف پوشش آزمایشی 100٪ خودکار را به عنوان یک کار کششی انجام دهد؟
|
238559
|
من یک شی java.util.Map<String, Object> دارم که انواع مختلفی از مقادیر در آن وجود دارد. من نمیخواهم هر جا که یک عمل جراحی انجام میدهم برای این موضوع بازیگری بدهم. برای انجام این کار، کلاسهای مختلفی را ایجاد کردم که این نقشه را بسته بندی میکنند و این کلاسها روشهای دریافت متفاوتی را ارائه میکنند که مقادیر را برای کلیدهای مختلف برمیگردانند. دو گزینه برای این وجود دارد: public class Wrapper1 { private final Map<String, Object> map; public Wrapper1(Map<String, Object> map) { this.map=map; } public MyObject getMyObject() { return (MyObject)this.map.get(someKey); } } public class Wrapper2 { private Wrapper2() { } public static MyObject getMyObject(Map<String, Object> map) { return (MyObject)map.get(someKey); } } همانطور که می بینید، در اولین مورد، من یک نمونه از Wrapper1 ایجاد می کنم و با روش نمونه به نمونه MyObject دسترسی پیدا می کنم. در مرحله دوم، من نقشه را به یک متد استاتیک می دهم و به همان نمونه MyObject دسترسی پیدا می کنم. کدام یک را بیشتر ترجیح می دهید و چرا؟ همچنین اگر این یک عمل بد است، لطفا به من اطلاع دهید. متشکرم.
|
بسته بندی نقشه با نمونه یا روش استاتیک
|
249972
|
من به نوعی در محیط چابک تازه کار هستم زیرا همیشه در پروژه هایی شرکت می کردم که قبلاً فقط گفته می شد چابک هستم در حالی که اینطور نبود. اکنون من واقعاً در یک پروژه چابک هستم و یک عقب گرد - اگر عقب نشینی باشد - روش شناسی چابک، عدم برنامه ریزی قبلی را می بینم. من می بینم که BA ما با کاربران کلیدی صحبت می کند، داده ها را جمع آوری می کند، که تقریباً فقط طرح چیزی است که آنها واقعاً می خواهند. سپس ابتدا باید بسیاری از چیزها را بازسازی کنیم زیرا نیازهای واقعی کمی متفاوت هستند. سپس مرحله دومی وجود دارد که متوجه میشویم آنها به سیستم بزرگتری نیاز دارند که انتظارش را داشتیم، پس از آن باید یک بازساز بزرگتر بسازیم و همه چیز را تعمیم دهیم. سوال من این است: **آیا این طوری است که باید باشد؟ با توجه به اطلاعات، آیا ما این کار را به خوبی انجام می دهیم؟ و اگر پاسخ مثبت است، آیا هزینه های کم برنامه ریزی با هزینه های بازسازی و بازنویسی بیشتر مطابقت دارد؟ بنابراین می توان گفت: سودآور است؟**
|
آیا درست است: استفاده از روش چابک برنامه ریزی کمتری را به همراه دارد؟
|
203042
|
هنگامی که یک باگ برطرف میشود، توسعهدهنده وضعیت آن را روی «حلشده» تنظیم میکند و باگ دوباره به شخصی که آن را ایجاد کرده است، اختصاص مییابد. در مورد ما این معمولاً صاحب محصول است - ما تستر اختصاصی نداریم. اما فرآیند خوبی برای کنترل چگونگی/زمانی که PO نرم افزار را آزمایش می کند چیست؟ آیا بعد از رفع هر باگ باید آخرین نسخه به او داده شود؟ یا هر روز صبح چطور؟ یا باید فقط در انتهای تکرار (یا نزدیک به آن) یک ساخت دریافت کند تا تمام قابلیتهای جدید آن تکرار و رفع اشکالها را شامل شود؟ اتفاقا ما از TFS استفاده می کنیم.
|
رفع اشکال چابک - فرآیند ترجیحی برای آزمایش چیست؟
|
39842
|
من تعجب می کنم که evented-io در node.js چه تفاوتی با مدل async IO ویندوز دارد؟ آیا فراخوانی از node.js روی یک رشته اجرا می شود، اگر نه، کجا اجرا می شود؟ منظور من این نیست که بهره وری یا عالی بودن گره را زیر سوال ببرم، بلکه به طور خاص درک می کنم که آیا طراحی معماری با آنچه که معمولاً در فضای پنجره ها انجام می شود، مثلاً با WCF یا ASP.Net متفاوت است یا خیر.
|
evented-io در node.js چه تفاوتی با مدل رویداد ویندوز دارد
|
209020
|
ما در حال توسعه یک راه حل کامل هستیم و معماری سرویس گرا را برای شل کردن زیرسیستم ها انتخاب کرده ایم. با این حال، اکنون ما یک مشکل داریم. هنگامی که مشتری چیزی را سفارش می دهد، **زیر سیستم سفارش** مسئول دریافت آن سفارش و ثبت آن است. با این حال، ماژول های دیگری نیز در فرآیند ثبت سفارش مسئول هستند و هر ماژول باید کاری را روی آن انجام دهد: 1. ماژول حسابداری مشتری باید موجودی مشتری را بررسی کند و در صورت عدم وجود پول کافی در حساب مشتری، از ثبت سفارش جلوگیری کند. 2. ماژول مدیریت دارایی باید دارایی های مشتری را افزایش یا کاهش دهد. 3. Rule Engine باید برخی از قوانین تجاری را به صورت پویا روی آن اعمال کند (مانند جلوگیری از یک مشتری خاص، یا اطلاع دادن به اپراتور و غیره) 4. CRM باید تاریخچه مشتری را مشاهده کند و مشتریان خوبی ارائه دهد. مقداری تخفیف 5. ... در حال حاضر، ما این کار را به این صورت انجام می دهیم: public void RegisterOrder(Order order) { RuleEngineService.ApplyBusinessRules(order); // مقداری کد در اینجا CrmService.GiveDiscountIfApplicable(order); // تعدادی کد در اینجا CustomerAccountingService.CheckBalance(order); // تعدادی کد در اینجا AssetManagementService.ChangeAssetCount(order); // some code here } این بدان معناست که اگر ما زیرسیستم (ماژول) دیگری را اضافه کنیم که باید کاری را به صورت سفارشی انجام دهد، باید کد OMS (سیستم مدیریت سفارش) خود را **کامپایل مجدد** کنیم تا از آن پشتیبانی کند. همچنین ما در اینجا تا حدی با زیرسیستم های دیگر همراه شده ایم و اگر یکی از آنها شکست بخورد، این فرآیند ثبت نام با شکست مواجه می شود. یکی از راههای پویا کردن این قطعه کد و اتصال آزاد، استفاده از **رابط** یا **قرارداد** است، مانند: public void RegisterOrder(Order order) { // یافتن لیستی از همه IOrderProcessors. // حلقه زدن روی هر یک، فراخوانی orderProcessor.Process(order); } با این حال، دو مشکل دارد: 1. ما نمیتوانیم از رابطها روی SOAP و HTTP استفاده کنیم (به فایلهای DLL زیرسیستمهای دیگر دسترسی نداریم) ) اینجا چیکار کنیم؟ الگوها و شیوه های شناخته شده چیست؟
|
نحوه جفت کردن ماژول ها در معماری سرویس گرا
|
40060
|
من همیشه سعی میکنم رزومهام را به موارد ضروری بیارزش کنم - بدون کرک. من می خواهم تا آنجا که ممکن است نقاط را در یک خط نگه دارم و برای این منظور در چندین جا از اصطلاح _WinForms_ استفاده کرده ام. من می خواستم حروف بزرگ خود را با نمونه های دیگر بررسی کنم، اما این عبارت در سایت رسمی http://www.windowsclient.net استفاده نمی شود. حتی در مدخل ویکیپدیا ظاهر نمیشود. آیا می توانم به طور منطقی از کسی که به دنبال توسعه دهنده دات نت است انتظار داشته باشم که آن را دریافت کند؟ حتی اگر آنها به دنبال توسعه دهندگان وب هستند؟ آیا آن را همانطور که من دارم بنویسید (WinForms)؟
|
آیا WinForms یک جایگزین شناخته شده و قابل قبول برای Windows Forms در رزومه است؟
|
249977
|
یکی از پیچیدگیهای اتفاقی معرفی ویژگیها به یک سیستم موجود این است که برنامهنویس اغلب مجبور است چندین ناحیه از کد را لمس کند که بلافاصله مجاور نیستند. در درازمدت زمانی که به کمی کد نگاه میکنیم مشخص نیست که مربوط به بیت دیگری است که در جای دیگر یافت میشود. هم طراحی زشت است و هم خطر نگهداری. یکی از ویژگی های کد برتر، در کتاب من، توانایی آن برای بومی سازی یک مفهوم در یک مکان است. گاهی اوقات این به یک معماری تعبیه شده است که به آسانی می توان ویژگی های جدید را به یک سیستم متصل کرد. در زبانهای اسکریپتنویسی که در آنها همه کلاسها در زمان اجرا برای برنامههای افزودنی باز میمانند، میتوان به راحتی زبان را به عنوان پلتفرم خود در نظر گرفت و مسیر رسمی کردن نحوه وصل کردن همه چیز را طی نکرد. برنامهای که به زبان برنامهنویسی نوشته شده است میتواند ماژولی را بپذیرد که به موجب آن ماژول به اجزای مختلف سیستم دسترسی پیدا می کند و آنها را تغییر می دهد - اضافه کردن جنبه ها به توابع، سیم کشی به رویدادها، و غیره. اساساً، از آنجایی که معماری به درستی برای توسعه طراحی نشده است، ما از یک سیستم پلاگین افراد فقیر استفاده می کنیم و اغلب این کافی است. در واقع، ما نیاز به تغییر مستقیم چندین نقطه را از بین میبریم و به جای آن سیستم را شاید در نقاط مشابه، اما به صورت خودکار، تغییر میدهیم. این چیزی است که من روی آن تمرکز می کنم. ما هنوز باید چیزهایی را که در سراسر سیستم ما پخش شده اند تغییر دهیم، اما این کار را به گونه ای انجام می دهیم که کل تغییر را در یک فایل (ماژول) محلی نگه می دارد. یک الگو/اصطلاح طراحی برای تمرین بومی سازی ساده تمام کد (حتی اگر شاخک داشته باشد) در یک مکان فیزیکی (فایل خودش) وجود دارد؟ من مطمئن نیستم که این الگوی افزونه یا الگوی توسعه پذیری باشد زیرا در بسیاری از موارد ممکن است یک سیستم اسکریپت با در نظر گرفتن قابلیت توسعه طراحی نشده باشد. با این حال، هنوز امکان بومی سازی تغییرات وجود دارد. آیا این به سادگی ماژولاریت نامیده می شود؟ من واقعاً فقط به دنبال یک اصطلاح مشترک هستم که بتوانم از آن برای انتقال درست مفهوم بدون تمام توضیحات استفاده کنم.
|
آیا اصطلاحی برای این تمرین کدنویسی وجود دارد؟
|
38037
|
اگر من یک برنامه جاوا اسکریپت سمت کلاینت بنویسم (با اندکی تعامل با سرور)، چگونه می توانم از کپی کردن فایل های جاوا اسکریپت توسط افراد در سایت خود جلوگیری کنم؟ اصلا باید؟
|
آیا باید نگران دزدی دریایی جاوا اسکریپت باشم؟
|
210915
|
کمی پیشینه، ما یک سیستم POS الکترونیکی برای فروشندگان ثبت نام شده اقلام یک برند معروف ساخته ایم. فروشندگان برای استفاده از سیستم ملزم به ورود به سیستم هستند. اخیراً اینترنت اکسپلورر مشکلات تعمیر و نگهداری دردناک زیادی را نسبت به قبل به ما داده است. رئیس ما نگران مشکلات تعمیر و نگهداری بیشتر است، بنابراین از من خواسته است تا در صورت تلاش برای ورود به سیستم با هر مرورگر دیگری، راهی برای نصب و راهاندازی خودکار کروم پیدا کنم (برای ثبت، تقریباً همه مشکلات مربوط به برخی از ویژگیها در FF/Chrome/Opera/Safari به خوبی کار میکنند، اما در اینترنت اکسپلورر کار نمیکنند. اجازه دهید مضحک اجرای یک .exe خارجی از جاوا اسکریپت را کنار بگذاریم، که عملا غیرممکن است (و به حق، من به او گفتم. اما او اصرار داشت که امکان پذیر است، بنابراین هر چه باشد). بنابراین سؤالات من این است: * آیا این درخواست از نظر فنی قابل اجرا است؟ آیا راه تضمینی برای مسدود کردن درخواست های همه مرورگرها به جز موارد مجاز وجود دارد؟ * آیا این درخواست منطقی است؟ IMO، از دیدگاه کاربران، محدود کردن دسترسی بیشتر از اینکه فایده داشته باشد، ضرر دارد، اما موضوع نگهداری قطعاً یک نگرانی معتبر تجاری است. * آیا تا به حال موردی مانند این اتفاق افتاده است که وب سایت های دیگر به صراحت مرورگرهای خاصی را مسدود کنند؟ ویرایش: ممنون از پاسخ ها ما در حال حاضر از IE 7+ پشتیبانی می کنیم و در واقع، 7/8 آنهایی بودند که بیشتر غم و اندوه را ایجاد کردند. صرفاً کنار گذاشتن این دو، تعمیر و نگهداری را به میزان قابل توجهی آسانتر میکند، اما رئیس من فکر میکند که مشکل به خود IE مربوط میشود، نه لزوماً نسخهها. سعی می کنم ببینم می توانم او را متقاعد کنم یا نه، اما احساس قوی دارم که او به آنچه فکر می کند پایبند خواهد بود.
|
آیا مسدود کردن کل یک سرویس گیرنده وب به دلیل سازگاری یک درخواست معقول است؟
|
14497
|
زبان Ruby چه مزایایی برای توسعه دهنده دارد که در سی شارپ موجود نیست (ترجیحاً با نمونه کد)؟
|
زبان روبی چه مزایایی برای توسعه دهنده ارائه می دهد که سی شارپ ندارد؟
|
141536
|
از Clean Code، در مورد نگرانی های متقاطع: > توجه داشته باشید که _نگرانی های_ مانند تداوم تمایل دارند از شی طبیعی > مرزهای یک دامنه عبور کنند. شما می خواهید همه اشیاء خود را با استفاده از یک استراتژی کلی، به عنوان مثال، با استفاده از یک DBMS خاص ادامه دهید... آیا Active Record نمونه ای از برنامه نویسی جنبه گرا است؟ > در AOP، ساختارهای مدولار به نام _aspects_ مشخص می کنند که کدام نقاط در سیستم باید رفتارشان را به روشی ثابت برای حمایت از یک نگرانی خاص اصلاح کنند. این مشخصات با استفاده از مکانیزم مختصر > اعلامی یا برنامه ای انجام می شود. اگر Active Record نمونه ای از AOP باشد، «جنبه» چیست؟ آیا این اعلان کلاس است که از Active Record به ارث می رسد؟ class Foo < ActiveRecord::Base
|
آیا رکورد فعال Ruby on Rails نمونه ای از برنامه نویسی جنبه گرا است؟
|
104945
|
من به تازگی یادگیری اصول ساختار داده ها و الگوریتم ها را با استفاده از Python و C به پایان رساندم و برخی از تمرینات کتابی را که خواندم تکمیل کردم. من احساس میکنم که لازم است برخی از این ساختارهای داده و الگوریتمها را پیادهسازی کنم تا درک خود را در مورد مطالبی که اخیراً یاد گرفتهام، مانند درخت قرمز-سیاه و صف اولویت، افزایش دهم. آیا وب سایت های خوبی با مطالبی وجود دارد که بتوانم هنگام تمرین از آنها استفاده کنم؟
|
چگونه می توانم پیاده سازی ساختارهای داده و الگوریتم ها را تمرین کنم؟
|
242809
|
من در حال طراحی یک کلاس «Master» هستم که از چندین کلاس دیگر، «A»، «Base»، «C» و «D» تشکیل شده است. این چهار کلاس مطلقاً هیچ کاربردی خارج از «Master» ندارند و قرار است عملکرد آن را به بستههای قابل مدیریت و تقسیم منطقی تقسیم کنند. آنها همچنین مانند مورد Base عملکرد قابل توسعه ای را ارائه می دهند که می تواند توسط مشتریان به ارث برسد. _اما، چگونه می توانم کپسوله سازی Master' را با این طراحی حفظ کنم؟ Replicate all accessors: فقط accessor-methods را برای همه accessor-methods از همه کلاس هایی که Master از آنها تشکیل شده است بنویسید. این منجر به کپسولهسازی کامل میشود، زیرا هیچ جزئیات پیادهسازی «Master» قابل مشاهده نیست، اما بسیار خستهکننده است و تعریف کلاس را هیولا میکند، که دقیقاً همان چیزی است که ترکیب باید از آن جلوگیری کند. همچنین، افزودن قابلیت به یکی از نوشتهها (آیا حتی یک کلمه؟) نیاز به بازنویسی همه آن متدها در «Master» دارد. یک مشکل دیگر این است که وارثان «Base» فقط میتوانند عملکردی را تغییر دهند، اما نمیتوانند آن را اضافه کنند. ## 2\. استفاده از دسترسیدهندههای عضو غیرقابل تخصیص و غیرقابل کپی: داشتن یک کلاس «accessor<T>» که نمیتوان آن را کپی، منتقل کرد یا به آن اختصاص داد، اما برای دسترسی به «shared_ptr»، «operator->» را لغو میکند، به طوری که فراخوانی هایی مانند Master->A()->niceFunction(); امکان پذیر می شوند. مشکل من با این این است که به نوعی کپسولاسیون را می شکند زیرا اکنون نمی توانم پیاده سازی Master را برای استفاده از کلاس دیگری برای عملکرد niceFunction() تغییر دهم. با این حال، این نزدیکترین چیزی است که بدون استفاده از رویکرد اول زشت به آن رسیده ام. همچنین مشکل ارث را به خوبی حل می کند. یک سوال جانبی کوچک این است که آیا چنین کلاسی قبلاً در std یا boost وجود داشته است. * * * # EDIT: دیوار کد اکنون کد فایل های هدر کلاس های مورد بحث را پست می کنم. شاید درک آن کمی سخت باشد، اما من تمام تلاشم را می کنم تا همه آن را توضیح دهم. ## 1\. GameTree.h پایه و اساس همه چیز. این اساساً یک درخت دارای پیوند دوگانه است که دارای نمونههای «GameObject» است که بعداً به آن خواهیم پرداخت. همچنین دارای تکرار کننده سفارشی خود «GTIterator» است، اما برای اختصار آن را کنار گذاشتم. «WResult» یک عدد با مقادیر «SUCCESS» و «FAILED» است، اما واقعاً مهم نیست. class GameTree { public: //روش های استاتیک برای ریشه. فقط یک ریشه مجاز است در هر زمان وجود داشته باشد! static void ConstructRoot (seed_type seed, unsigned int depth)؛ inline static bool rootExists(){ return static_cast<bool>(rootObject_); } inline static слаб_ptr<GameTree> root(){ return rootObject_; } //delta بر حسب میلیثانیه است، این برای سرعت، برخورد و چنین تیک خالی (unsigned int delta) استفاده میشود. //تعامل با درخت درون خطی ضعیف_ptr<GameTree> parent() const { return parent_; } inline unsigned int numChildren() const{ return static_cast<unsigned int>(children_.size()); } ضعیف_ptr<GameTree> getChild(int index unsigned) const; template<typename GOType> ضعیف_ptr<GameTree> addChild(seed_type seed, unsigned int depth = 9001){ GOType object{ new GOType(seed) }; بازگشت addChildObject(unique_ptr<GameTree>(New GameTree(std::move(object)، depth))); } WResult moveTo(weak_ptr<GameTree> newParent); WResult erase(); //Iterators for( : ) loop GTIterator& begin(){ return *(beginIter_ = std::move(make_unique<GTIterator>(children_.begin()))); } GTIterator& end(){ return *(endIter_ = std::move(make_unique<GTIterator>(children_.end()))); } //unloading باید زمانی استفاده شود که اشیاء دور هستند WResult unloadChildren(unsigned int newDepth = 0); WResult loadChildren(unsigned int newDepth = 1); inline const RenderObject& renderObject() const{ return gameObject_->renderObject(); } //Getter برای GameObject زیربنایی (من نسخه الگو را آزمایش نکرده ام) ضعیف_ptr<GameObject> gameObject(){ return gameObject_; } template<typename GOType> ضعیف_ptr<GOType> gameObject(){ return dynamic_cast<weak_ptr<GOType>>(gameObject_); } ضعیف_ptr<PhysicsObject> physicsObject() { return gameObject_->physicsObject(); } private: GameTree(const GameTree&); //کپی فقط به صورت داخلی مجاز است GameTree(shared_ptr<GameObject> object, unsigned int depth = 9001); //اشاره گر به ریشه static shared_ptr<GameTree> rootObject_; //مدیریت داخلی فرزند ضعیف_ptr<GameTree> addChildObject(shared_ptr<GameTree>); WResult removeChild(int index unsigned); //اعضای خصوصی shared_ptr<GameObject> gameObject_; shared_ptr<GTIterator> beginIter_; shared_ptr<GTIterator> endIter_;
|
چگونه کپسولاسیون را با ترکیب در C++ حفظ کنیم؟
|
202314
|
من برخی از داده ها را از ردیاب Gov (http://www.govtrack.us/developers/api) دریافت می کنم و یک برنامه فروشگاه ویندوز 8 ایجاد می کنم. شروع کردم به استفاده از HttpClient برای دریافت JSON و سپس استفاده از Json2Charp.com برای تبدیل آن به کلاس ها... اما بعد از آن نمی دانستم که با این کلاس غول پیکر و خط var contacts = JsonArray.Parse(data) چه کار کنم. کار نمی کند. بنابراین اکنون آن را به عنوان XML درخواست کردم و از XML به LINQ استفاده می کنم تا به آرامی آنچه را که نیاز دارم به دست بیاورم.. مثلاً. var things = از x در xdoc. Descendants(person) new Person { firstname را انتخاب کنید = x.Element(firstname).Value }; اما در این مورد و به طور کلی ساده ترین راه چیست؟ آیا از XML برای این برنامه ویندوز 8 و استفاده از JSON به برنامه های جاوا اسکریپت استفاده می کند؟ (از آنجایی که من همیشه در مورد اینکه چگونه JSON به خوبی با جاوا اسکریپت مطابقت دارد می شنوم) در حال حاضر از آنجایی که من نتوانستم JSON deserialization را به کار ببرم، حدس می زنم XML در این مورد آسان تر است؟
|
JSON یا XML برای تجزیه برای یک برنامه Windows Store 8؟
|
238150
|
بگویید من این کد را دارم: if ($this->ship == e) { $this->price->addLine($this->price->base * $this->price->e, 0, صادرات) $this->price->total += $this->price->base * $this->price->e; } elseif ($this->ship == d) { $this->price->addLine($this->price->base * $this->price->d, 0, Domestic); $this->price->total += $this->price->base * $this->price->d; } من چندین بلوک کد یکسان مانند موارد بالا دارم. من همچنین کد دیگری دارم (غیر از `$this->ship`) که ساختار مشابهی دارد. اساساً، این کد یک «خط» به PDF اضافه میکند که در آن خط «داخلی» یا «صادرات» به همراه گزینههای دیگر میگوید. کد بالا همچنین قیمت آن خط را محاسبه می کند و آن را به کل اضافه می کند. **افکار من در مورد بازسازی مجدد این:** می خواهم تکراری را حذف کنم. من همچنین می خواهم به اصول SOLID، یعنی جداسازی نگرانی ها، پایبند باشم. من می بینم که کد بالا دو کار را انجام می دهد (قیمت را محاسبه می کند و یک مورد خطی را به PDF اضافه می کند). مطمئناً میتوانم این کد را به دو تابع جداگانه تقسیم کنم، اما همچنان با کد تکراری مواجه میشوم -- باید بررسی کنم که «$this->ship» در هر دو مکان برابر «e» یا «d» است. این خوب نیست. اگر بخواهم گزینه سوم را اضافه کنم، باید کد را در دو جا تغییر دهم. بنابراین میتوانم چک خود را برای «e» یا «d» به بدنه اصلی کد منتقل کنم، اما همچنان تکراری دارم زیرا switch($this->ship) را خواهم داشت { case 'd': $cost = $this ->getShippingCost($this->price->base, $this->price->d);break; case 'e': $cost = $this->getShippingCost($this->price->base, $this->price->e);break; } من این دو خط طولانی کد را برای تغییر یک کاراکتر دریافت می کنم. در حالی که شاید به نوعی قابل قبول باشد، من چندان آن را دوست ندارم. اگر من نیاز به تغییر تعداد پارامترها برای مثال، یا پارامتر پایه یا غیره داشته باشم، باید آن را در بیش از یک مکان تغییر دهم. اساساً، تا اینجای کار مهم نیست که این کد را به چه طریقی بچرخانم، در جایی با مقداری تکرار مواجه می شوم. منظورم این است که اگر اجتناب ناپذیر باشد، حدس میزنم که اشکالی ندارد. اما اینجا میآیم تا راهنمایی کنم تا ببینم آیا راهی برای جدا کردن نگرانیها، حذف موارد تکراری و داشتن حداقل تعداد مکان (در حالت ایدهآل «یک») وجود دارد، زمانی که نیاز به تغییر چیزی دارم. آیا می توان این کار را انجام داد؟
|
نحوه بازآفرینی کدهایی که 2 نگرانی دارد
|
229017
|
من یک مدیر تست / QA در سازمانی هستم که به تدریج به اسکرام منتقل می شود. من در جلسات روزانه اسکرام ظاهر نمی شوم زیرا نمی خواهم در خودسازماندهی تیم دخالت کنم. مشکل این است که من نسبت به کارهایی که 5 آزمایش کننده که روزانه به من گزارش می دهند بسیار ناامید شده ام. چگونه می توانم این آزمایش کنندگان را مربی و ارزیابی کنم؟ اگر آنها کار خوبی انجام ندهند، یا خیلی کم کار کنند، چگونه می توانم این را به موقع بدانم و به آن عمل کنم؟
|
مشکلات برای مدیران عملکردی در اسکرام
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.