_id
string | text
string | title
string |
|---|---|---|
79930
|
من در حال ساخت یک سایت با PHP و باطن MySQL هستم. اما، من در حال حاضر از هیچ نوع چارچوبی استفاده نمی کنم. آیا باید از Model View Controller استفاده کنم؟
|
زمان استفاده از MVC
|
135673
|
آیا کتابی وجود دارد که استاندارد واقعی برای توصیف بهترین شیوه ها، روش ها و سایر اطلاعات مفید در مورد جمع آوری الزامات پروژه های نرم افزاری و پایگاه داده باشد؟ چه چیزی در مورد آن کتاب آن را خاص می کند؟
|
آیا کتاب متعارفی در مورد جمع آوری الزامات وجود دارد؟
|
151463
|
مرتبط: ارسال 'const NSString *' به پارامتر نوع 'NSString *' واجد شرایط را حذف می کند هشدار گاهی اوقات، من فکر می کنم مفید است. ممکن است لازم باشد جدولی را پاس کنم و بخواهم مطمئن شوم که محتوای جدول تغییر نمی کند. با این حال، در اکثر نمونه های برنامه Objective-C، من هرگز const را نمی بینم. سوال من این است که چرا؟
|
آیا افراد هنگام برنامه نویسی در Objective C از const زیاد استفاده می کنند؟
|
177402
|
من توصیه های زیادی دیده ام که بهتر است Type object; را انجام دهید تا Type* object = new Type(); در C++ هر زمان که ممکن است - به عنوان مثال، استفاده از جدید_ را به حداقل برسانید. من دلیل منطقی پشت این را درک می کنم و از آن قدردانی می کنم. اما با توجه به درک من، برای تمرین وارونگی وابستگی به نشانگرهایی نیاز است، به عنوان مثال: Type* object = new Implementation(); که در آن نوع انتزاعی است (یعنی حداقل یک روش مجازی خالص را شامل می شود) و پیاده سازی ملموس است. انجام Type object = Implementation(); زیرا منظور از نوع شیء است. object = Implementation(); که در ابتدا مستلزم ساخت «شیء» به عنوان «نوع» است – اما این کار نمی تواند انجام شود، زیرا «نوع» انتزاعی است. آیا تنش ذاتی بین اصل وارونگی وابستگی و اجتناب از «جدید» هنگام استفاده از ++C وجود دارد؟ اگر چنین است، از چه الگوها/اصول/روش هایی می توان برای کاهش این تنش استفاده کرد؟
|
تنش بین اصل وارونگی وابستگی و اجتناب از جدید در C ++؟
|
151460
|
مدتی است که سایتهای وردپرس را ایجاد کردهایم و میخواهیم یک مخزن پایه داشته باشیم که بتوان از آن هنگام شروع یک پروژه جدید و همچنین بهروزرسانی سایتهای موجود با تغییراتی در پایگاه وردپرس استفاده کرد. آیا من اشتباه می کنم که فرض می کنم این چیز خوبی است؟ ما مراقب به روز رسانی سایت ها هستیم، بنابراین داشتن یک پایگاه مشترک این کار را آسان تر می کند. من به دنبال راهحلهایی با استفاده از git بودهام، مانند فورک کردن یک مخزن پایه و استفاده از آن برای ایجاد تغییرات در پایگاه وردپرس، اما سایت را به مخزن خود اختصاص دادهام. یا شاید، اگر امکان پذیر باشد، پایه را به عنوان یک زیر ماژول git ذخیره کنید، اما این نیاز به ذخیره تم ها و افزونه ها خارج از آن دارد. آیا راه رایجی برای این نوع توسعه وب سایت وجود دارد؟
|
آیا راه مناسبی برای حفظ توسعه سایت های وردپرس با استفاده از همان پایگاه وجود دارد؟
|
189424
|
وب سایت TypeScript مثال D3 زیر را ارائه می دهد آیا مقایسه ای از همان کدهای D3 برای زبان های زیر موجود است: * CoffeeScript * TypeScript * JSX * Dart * Fantom جالب است ببینیم استفاده از کدام یک واقعا راحت تر است؟ پیشاپیش از شما متشکرم.
|
قهوه اسکریپت در مقابل تایپ اسکریپت در مقابل JSX در مقابل دارت در مقابل فانتوم
|
218633
|
با توجه به: چیزی شبیه به دسته های Objective-C در زبان های دیگر؟ روشهای گسترش استاتیک در سی شارپ «اساساً مشابه دستههای Objective-C» هستند، بنابراین میخواهم این دو ویژگی را در کنار هم بپرسم: آیا این تکنیکها همان ویژگیها هستند؟ همچنین، آیا می توان از این ویژگی های زبان برای حل مشکلاتی استفاده کرد که معمولاً با Multiple Heritance حل می شوند؟ و اگر چنین است، به طور خاص چگونه از دام های وراثت چندگانه جلوگیری می کنند؟
|
آیا روش های توسعه (C#) و دسته ها (Objective-C) با صفات یکسان هستند؟
|
66394
|
از خواندن نظرات مختلف در این سایت، گشت و گذار در شبکه، و صحبت با برنامه نویسان/غیر برنامه نویسان دیگر متوجه شدم که موضوع تکراری این است که برنامه نویسان متفاوت از غیر برنامه نویسان فکر می کنند. آیا واقعاً فکر می کنید این چنین است؟ آیا برنامه نویسان فقط افرادی نیستند که مهارتی دارند که توضیح جزئیات آن برای غیر برنامه نویسان دشوار است؟ آیا این همان مشکلی نیست که هر فرد ماهری هنگام توضیح دادن آن به یک فرد غیر ماهر در همان زمینه با آن مواجه می شود؟ ویرایش 2: هکرها و نقاشان - این لینکی از پاسخ مایکل است. اگر 15 دقیقه اضافی دارید، قطعاً ارزش خواندن دارد. ویرایش: این یک پیوند برای روشن شدن سوال من است. آیا کسی با این موضوع مخالف است؟ اگر بله، چرا؟
|
آیا برنامه نویسان با غیر برنامه نویسان متفاوت فکر می کنند؟
|
230976
|
من یک تجزیه کننده LL1 را در یک رویکرد غیر بازگشتی با یک پشته صریح پیاده سازی کرده ام. الگوریتم زیر از کتاب Dragon Book است: zp را طوری تنظیم کنید که به اولین نماد w اشاره کند. X را روی نماد پشته بالایی تنظیم کنید. while (X != $) { /* پشته خالی نیست */ اگر (X a است) پشته را باز کنید و zp را پیش ببرید. else if (X ترمینال است) error(); else if (M[X, a] یک ورودی خطا است) error(); else if ( M[X,a] = X -+ Y1Y2 Yk ) { خروجی X -+ YlY2 - را تولید کنید. Yk; پاپ پشته. فشار Yk، Yk-1،. . . ، Yl روی پشته، با Yl در بالا. X را روی نماد پشته بالایی تنظیم کنید. } کتاب می گوید: > تجزیه کننده توسط برنامه ای کنترل می شود که X، نماد بالای > پشته، و a، نماد ورودی فعلی را در نظر می گیرد. اگر X غیرترمینال باشد، تجزیه کننده > با مراجعه به ورودی M[X, a] از تجزیه > جدول IM، یک X-production را انتخاب می کند. **(کد اضافی را می توان در اینجا اجرا کرد، برای مثال، کدی برای ساختن یک گره در درخت تجزیه.)** در غیر این صورت، تطابق > بین ترمینال X و نماد ورودی فعلی a را بررسی می کند. با این حال، من به اطلاعات بیشتری در مورد نحوه ساخت گره های درخت بیان تحت این رویکرد نیاز دارم. من یک سلسله مراتب گره از UnaryOperator، BinaryOperator، و غیره دارم اما نمی دانم کجا آن را مثال بزنم. با این حال من هیچ مثال ساده ای از این (مثلاً زبان حساب) پیدا نکردم.
|
درباره ساخت و ساز AST در تجزیه کننده غیر بازگشتی LL1
|
135671
|
من اخیراً در حال بررسی برخی از کدهایم بودم و متوجه شدم که به دلیل غیبت، ساختاری مانند زیر را ترک کردهام: $guid = خالی ($subscription->guid) ? : $subscription->guid; حالا، این _آنچه را که باید انجام میداد_ انجام نمیداد و **اشتباه** است، اما از آنجایی که آن ویژگی همیشه تنظیم شده بود، اکنون به خوبی کار میکرد، و از 5.3 به دلیل تغییر زیر هیچ خطای نحوی وجود ندارد: > از PHP 5.3، می توان قسمت میانی عملگر سه تایی > را کنار گذاشت. عبارت expr1 ?: expr3 اگر expr1 را به > TRUE ارزیابی کند، expr1 را برمیگرداند و در غیر این صورت expr3 را. من از این تغییر آگاه نبودم و اکنون کنجکاو هستم که آیا باید از آن استفاده کنم یا نه. این چیزی است که من به شدت از زبان هایی مانند یاقوت غافل بودم که می توانید آن را انجام دهید، به عنوان مثال، `a = b || c` برای بدست آوردن b یا c به جای یک بولی واقعی. با این حال، نحوی که آنها برای عملگر سه تایی انتخاب کرده اند، به نظر من کمی غیرمعمول به نظر می رسد. آیا باید از این در کد تولید استفاده کنم؟ وقتی به طور تصادفی دیدمش حتماً خودم را پرت کردم.
|
استفاده از عملگر سه تایی PHP تنها با دو آرگومان
|
188448
|
**پس زمینه** یکی از قابلیت های محصولی که من در حال حاضر روی آن کار می کنم، پردازش مجموعه ای از فایل های فشرده (حاوی فایل های XML) است که در یک مکان ثابت به صورت دوره ای در دسترس قرار می گیرند (مکان محلی یا راه دور - نمی شود). در حال حاضر واقعا مهم نیست) و محتویات هر فایل XML را در یک پایگاه داده تخلیه کنید. من طراحی یک ماژول تجزیه عمومی را انجام داده ام که باید بتواند تجزیه هر نوع فایلی را همانطور که در سوال خود در لینک زیر توضیح داده ام را انجام دهد. برای پاسخ به سوال من نیازی به نگاهی به لینک زیر نیست، اما قطعا زمینه بهتری برای مشکل طراحی تجزیه کننده فایل عمومی در جاوا با استفاده از الگوی استراتژی **هدف** که می خواهم بتوانم آن را حفظ کنم فراهم می کند. یک آهنگ از وضعیت هر فایل XML و وضعیت هر فایل فشرده حاوی فایل های XML. احتمالاً میتوانم وضعیتهای مختلفی را برای فایلهای XML تعریف کنم، مانند NEW، پردازش، بارگیری، کامل یا ناموفق. من می توانم وضعیت یک فایل فشرده را بر اساس وضعیت فایل های XML درون فایل فشرده بدست بیاورم. به عنوان مثال، اگر هیچ فایل XML در داخل فایل فشرده در حالت FAILED نباشد، وضعیت فایل فشرده کامل است یا اگر وضعیت حداقل یک فایل XML در داخل فایل فشرده ناموفق باشد، وضعیت فایل فشرده ناموفق است. **یک راه حل ممکن** _The Model_ من برای حفظ وضعیت هر فایل XML و فایل فشرده نیاز دارم. من باید برخی از POJO ها را برای نگهداری اطلاعات مربوط به یک فایل XML مانند شکل زیر تعریف کنم. توجه داشته باشید که نیازی به ذخیره وضعیت یک فایل فشرده نیست زیرا وضعیت یک فایل فشرده را می توان از وضعیت فایل های XML آن استخراج کرد. public class FileInformation { private String compressedFileName; رشته خصوصی xmlFileName; خصوصی طولانی lastModifiedDate; وضعیت int خصوصی؛ Public FileInformation (رشته نهایی فشرده نام فایل، رشته نهایی xmlFileName، آخرین long lastModified، وضعیت نهایی int) { this.compressedFileName = compressedFileName; this.xmlFileName = xmlFileName; this.lastModifiedDate = lastModified; this.status = وضعیت; } } سپس میتوانم کلاسی به نام StatusManager داشته باشم که نقشهای از نمونههای FileInformation را جمعآوری میکند و وضعیت یک فایل معین را در هر زمان معینی در طول عمر برنامه به من ارائه میدهد، همانطور که در زیر نشان داده شده است: public class StatusManager { private Map<String,FileInformation > processingMap = new HashMap<String,FileInformation>(); public void add(FileInformation fileInformation) { fileInformation.setStatus(0); // 0 نشان می دهد که فایل در حالت NEW است. 1 نشان می دهد که فایل در حال پردازش است و غیره. processingMap.put(fileInformation.getXmlFileName(),fileInformation); } public void update(String filename,int status) { FileInformation fileInformation = processingMap.get(filename); fileInformation.setStatus(status); } } که برای توضیح از مدل مراقبت می کند. _**بنابراین سوال من چیست؟_** پس از نظرات لوکی و پاسخ از اریک ویرایش شد: - میخواهم بدانم آیا الگوهای طراحی موجودی وجود دارد که بتوانم در هنگام ارائه طرح به آنها مراجعه کنم. من همچنین می خواهم بدانم که چگونه باید در مورد طراحی کلاس های مدیریت وضعیت اقدام کنم. من بیشتر علاقه مندم که بفهمم چگونه می توانم کلاس های مدیریت وضعیت را مدل کنم. من علاقه ای به نحوه به روز رسانی سایر مؤلفه ها در مورد تغییر وضعیت در حال حاضر طبق پیشنهاد اریک ندارم.
|
طراحی مدیریت وضعیت برای یک ماژول پردازش فایل
|
212457
|
وضعیت اینجاست من یک برنامه سازمانی دارم که از EF Codefirst برای نگاشت POCOها به پایگاه داده موجود استفاده می کند. این تا الان خوب کار کرده در واقع می توانم بگویم که واقعاً خوب کار کرده است. وضعیتی معرفی شده است (خارج از دست من) که شامل اضافه کردن جداول جدید به پایگاه داده و/یا ستون های جدید به جداول زمانی که مشتری یک افزونه را خریداری کرده است. مرزهای دامنه واضحی وجود ندارد. بنابراین، من خودم را در موقعیت دشواری می بینم زیرا نیاز به حمایت از یک موجودیت در سطح محصول پایه دارم، اما پس از آن باید از همان موجودیت (تاکید بر یکسان بودن این موجودیت) با چند ستون جدید حمایت کنم. علاوه بر این، موجودیت ممکن است روابط جدیدی با جداول جدید داشته باشد. به نظر میرسد که میتوان موجودیتها را به یک طرحواره اضافه کرد (برای یک رویکرد کلی به http://romiller.com/2012/03/26/dynamically-building-a-model-with-code-first/ مراجعه کنید) اما این کار را انجام نمیدهد. به ویژگی ها و روابط نمی پردازد. آیا تغییر طرح و مدل های DbContext در زمان اجرا امکان پذیر است یا حتی امکان پذیر است؟ برنامه از ASP.NET MVC WebAPI با الگوی مخزن استفاده می کند. بنابراین، بهعنوان آخرین راهحل، من این احتمال را در نظر میگیرم که باید استفاده از EF را متوقف کنم و به جای آن با ADO.NET جایگزین کنم، اما (البته) این یک فرآیند بسیار کار و زمانبر خواهد بود. برای هر کمکی متشکرم
|
آیا تغییر نگاشتها و خصوصیات رابطه مدل در Entity Framework CodeFirst در زمان اجرا امکان پذیر است؟
|
208066
|
اخیراً، ما بحثی در مورد کد با استفاده از وراثت محافظت شده داشتیم تا واقعیتی را که یک کلاس از یک کلاس پایه خاص به ارث می برد پنهان کند (به کد مشتری) اما از این واقعیت در پیاده سازی سوء استفاده کند. کد زیر این را نشان می دهد. با نسخه های اخیر GCC و clang++ کامپایل می شود (از ویژگی های C++11 استفاده می کند): #include <vector> #include <iostream> class IObserver { public: virtual void update() = 0; }; class Model { std::vector<IObserver*> m_observers; int m_number = 0; public: void addObserver(IObserver&observer) { m_observers.push_back(&observer); } void setNumber(int value) { m_number = value; notifyObservers(); } int number() const { return m_number; } protected: void notifyObservers() { for (auto pObserver : m_observers) pObserver->update(); } } // ما میخواهیم کلاس واقعیت را مخفی کنیم «View» دارای رابط «IObserver» است. class View : محافظت شده IObserver { Model* m_pModel; public: View(Model& model) : m_pModel(&model) { model.addObserver(*this); // از این واقعیت استفاده کنید که ما یک IObserver هستیم. } protected: void update() override { std::cout << m_pModel->number() << std::endl; } } int main(int argc, char *argv[]) { مدل مدل; مشاهده نمای (مدل)؛ //view.update(); // ERROR: 'update' یکی از اعضای محافظت شده 'View' است. model.setNumber(1); model.setNumber(2); } کلاس View رابط IObserver را به ارث می برد اما از اصلاح کننده محافظت شده استفاده می کند. بنابراین، روش عمومی به روز رسانی به ارث رسیده از آن رابط محافظت می شود. در سازنده، کلاس «View» خود را بهعنوان ناظر به نمونه «Model» اضافه میکند که بهعنوان پارامتر ارسال میشود. اجرای فایل اجرایی 1 و 2 را در دو خط جداگانه خروجی می دهد، بنابراین کد همانطور که انتظار می رود اجرا می شود. اکنون این راه حل به شدت در تیم ما مورد بحث قرار گرفت اما در نهایت سؤالاتی وجود داشت که نتوانستیم با توافق مشترک به آنها پاسخ دهیم: 1. **آیا این کد واقعاً w.r.t قانونی است؟ به استاندارد C++؟** مسئله اینجاست که در سازنده، کلاس View یک مرجع را به خود به متد Model::addOberver ارسال می کند که انتظار دارد به یک نمونه IObserver با یک به روز رسانی عمومی ارجاع داده شود. ' روش. با این حال، از آنجایی که کلاس View از وراثت محافظت شده استفاده می کند، این روش اکنون محافظت می شود. بنابراین وقتی متد 'Model::notifyObservers' در متد 'Model::setNumber' فراخوانی می شود، روش 'update' View با وجود اینکه واقعاً محافظت شده است، از خارج نامیده می شود. (C++ FAQ Lite بیان می کند: _[وراثت محافظت شده] به کلاس های مشتق شده از کلاس مشتق شده محافظت شده اجازه می دهد که **از رابطه با کلاس پایه محافظت شده **استفاده کنند**. بنابراین به نظر می رسد که کد بالا یک مورد استفاده متناظر است. ) 2. **با فرض اینکه کد قانونی است، آیا طراحی خوبی هم دارد؟** این واقعیت که ما زیاد بحث کردیم و به توافق مشترکی نرسیدیم ممکن است اشاره ای به این باشد که اینطور نیست. برخی از همکاران ما بر این عقیده بودند که رابط کلاس صرفاً با متدهای عمومی آن تعریف می شود. و اگر کلاس View بخواهد ارجاع به خود را به روشی که انتظار یک نمونه IObserver را دارد منتقل کند، باید از ارث عمومی استفاده کند. برخی دیگر (از جمله خود من) با این تعریف دقیق موافق نبودند. پیاده سازی در مورد این واقعیت می داند که یک رابط 'IObserver' دارد (و می تواند ارائه کند)، پس چرا نباید از این دانش سوء استفاده کند و رابط محافظت شده را در معرض کدهای مورد نظر خود قرار ندهد؟ در C++ ما میتوانیم هر دو را تعریف کنیم، یک رابط عمومی برای کد کلاینت عادی و یک رابط محافظت شده برای کد مشتری که میخواهد کلاس را تخصصی/توسعه دهد. بنابراین از این منظر، رابط کلاس با ** و ** رابط محافظت شده عمومی آن تعریف می شود. این فقط به این بستگی دارد که کدام نوع کد مشتری به رابط کلاس نگاه می کند. 3. **اگر هدف پنهان کردن رابط کاربری 'IObserver' از دید عموم است، آیا استفاده از اصطلاح pImpl صرفاً برای این منظور ارزشش را دارد؟** زیرا ما نتوانستیم در مورد دو سؤال اول که تصمیم گرفتیم به یک نتیجه مشترک برسیم. برای راه حل آنها با استفاده از اصطلاح pImpl و ارث عمومی در کلاس پیاده سازی. بنابراین ما اکنون یک کلاس 'View' داریم که اصلاً از کلاس 'IObserver' ارث نمی برد. در عوض، یک کلاس «ViewImpl» اکنون از «IObserver» به صورت عمومی ارث می برد. در حالی که ما توافق کردیم که این طراحی خوب است، اما پیاده سازی ما را پیچیده تر کرد، ما یک مسیر غیرمستقیم بیشتر داریم، و اکنون باید تقریبا دو برابر بیشتر کد را حفظ کنیم. علاوه بر این، ما باید سلسله مراتب وراثت را هم برای عموم و هم برای کلاس های پیاده سازی حفظ کنیم. (البته اینها ایرادات معروف استفاده از اصطلاح pImpl است.) از نظرات شما در مورد این سه سوال بسیار سپاسگزارم!!! پیشاپیش خیلی ممنون :-)
|
آیا استفاده از وراثت محافظت شده برای پنهان کردن (اما بهره برداری) رابط پیاده سازی شده از عموم خوب است؟
|
154014
|
من با یک مقدمه کوتاه از آنچه از زبان C می دانم شروع می کنم: * اشاره گر نوعی است که یک آدرس یا یک NULL را ذخیره می کند * عملگر `*` مقدار سمت چپ متغیر را در سمت راست آن می خواند و از این مقدار استفاده می کند. به عنوان آدرس و مقدار متغیر را در آن آدرس میخواند * عملگر «&» یک اشارهگر به متغیر سمت راست خود ایجاد میکند، بنابراین من فکر میکردم که در C++ نشانگرها نیز میتوانند به این روش کار کنند، اما اشتباه میکردم. برای ایجاد یک اشاره گر به یک متد استاتیک باید این کار را انجام دهم: #include <iostream> class Foo{ public: static void dummy(void){ std::cout << I'm dummy << std::endl; }; }; int main(){ void (*p)(); p = Foo::Dummy; // مرحله 1 p(); p = &(Foo::Dummy); // مرحله 2 p(); p = Foo; // مرحله 3 p->dummy(); بازگشت (0); } اکنون چندین سوال دارم: * چرا مرحله 1 کار می کند؟ * چرا مرحله 2 نیز کار می کند؟ برای من شبیه یک اشارهگر به اشارهگر برای p است که بسیار متفاوت از مرحله 1 است. * چگونه می توانم یک آرایه از اشاره گرها یا یک ساختار اشاره گر به اشاره گر برای ذخیره متدها (ایستا یا غیر ایستا از اشیاء واقعی) بنویسم؟ * بهترین نحو و سبک کدنویسی برای ایجاد اشاره گر به یک متد چیست؟
|
بهترین راه برای داشتن اشاره گر به چند روش - نقد درخواستی
|
246534
|
من می دانم که خروجی کنسول یک عملیات پرهزینه است. به دلیل خوانایی کد، گاهی اوقات بهتر است یک تابع را دو بار برای خروجی متن فراخوانی کنیم، نه اینکه یک رشته متن طولانی به عنوان آرگومان داشته باشیم. برای مثال داشتن System.out.println (صبح بخیر.) چقدر کمتر کارآمد است. System.out.println(لطفا نام خود را وارد کنید); vs. System.out.println(صبح بخیر.\nلطفا نام خود را وارد کنید); در مثال، تفاوت فقط یک فراخوانی به println() است، اما اگر بیشتر باشد چه؟ در یک یادداشت مرتبط، اگر متن برای چاپ طولانی باشد، عبارات مربوط به چاپ متن ممکن است هنگام مشاهده کد منبع عجیب به نظر برسند. با فرض اینکه خود متن را نمی توان کوتاهتر کرد، چه می توان کرد؟ آیا این باید موردی باشد که چندین «println()» فراخوانی شود؟ یک بار شخصی به من گفت که یک خط کد نباید بیش از 80 کاراکتر باشد (IIRC) پس با System.out.println چه کار می کنی (صبح همگی بخیر. من امروز اینجا هستم تا یک جمله بسیار بسیار طولانی را به شما ارائه کنم. به منظور اثبات یک نکته در مورد اینکه چگونه در بین کدهای دیگر عجیب به نظر می رسد.) آیا این موضوع برای زبان هایی مانند C/C++ نیز صادق است زیرا هر بار که داده ها در یک جریان خروجی نوشته می شوند، باید یک فراخوانی سیستم برقرار شود و فرآیند باید به حالت هسته (که بسیار پرهزینه است) برود؟
|
فراخوانی println() نسبت به الحاق رشته ها به یکدیگر و یک بار فراخوانی آن چقدر بد است؟
|
131395
|
من سعی می کنم بفهمم همه چیز در URL پیوندهای LinkedIN چه اتفاقی می افتد. پیوندی از انجمن LinkedIN با یک سایه پنجره (؟) باز می شود که حاوی ابزارهای سایت LinkedIN است که بسیار شبیه هشدارهای اینجا در SE است. پیوند هدف در یک URL LinkedIN به عنوان یک متغیر GET تعبیه شده است. این یک لینک LinkedIN در سه قسمت است (قسمت میانی نشانی اینترنتی هدف است)، `http://www.linkedin.com/news?viewArticle=&articleID=5567246644694487049&gid=87719&type=member&item=90729979&article**URL=` `http%3A%2F%2Fwww.nypl.org%2Fblog%2F2011%2F03%2F24%2Fprecarity-readers-guide` **+** `&urlhash=mQ1h&trk=group_most_recent_rich-0-b-shrttl` 1. این چیست ویجت رابط کاربری گرافیکی که من به نام سایه پنجره معمولا به عنوان؟ 2. مرجع کد فنی چیست؟ 3. اصطلاحی که می توانم برای توصیف روشی که LinkedIN از داده های GET استفاده می کند چیست؟
|
نحوه مدیریت لینکدین با لینک های URL را چگونه توصیف می کنید؟
|
78523
|
ما سرویسهای ویندوز و برنامههای وب زیادی داریم که همگی به تنظیمات رایج زیادی متکی هستند. در حال حاضر فقط از appSettings در صورت نیاز استفاده می کنیم و آنها با کلید ارجاع می شوند. برخی از تنظیمات خاص برنامه هستند و فقط توسط تیم برنامه میدانند در حالی که برخی دیگر مختص محیط هستند و فقط توسط تیم استقرار میدانند. همچنین زمانی که باید در تنظیمات رایج تغییر ایجاد کنیم، مشکلاتی داریم که نیاز به تغییر 100 فایلها و راهاندازی مجدد همه سرویسهای مربوطه دارد. با تنوع زیاد تنظیمات، تنظیمات تکراری وجود دارد که دیگر مورد استفاده قرار نمی گیرند و بسیاری از آنها برای برنامه های مختلف معنی یکسانی ندارند. برای حل این مشکل، من یک ایده دوگانه داشتم، یکی اینکه یک گروه بخش پیکربندی سفارشی برای شرکت با بخش های پیکربندی سفارشی برای هر برنامه و یکی برای مشترک بنویسیم. بخش مشترک می تواند توسط یک سرویس wcf دسترسی داشته باشد و تأیید کند که تمام تنظیمات آن تنظیمات فعلی هستند. سوال من این است که آیا من چرخ را دوباره اختراع می کنم آیا چارچوب ها/پروژه ها/محصولات خوبی وجود دارد که برای مدیریت بسیاری از فایل های پیکربندی در یک محیط توزیع شده طراحی شده باشد، و اگر اینطور نیست، رویکردی است که من تصمیم گرفته ام یک رویکرد معقول را انتخاب کنم.
|
مدیریت تعداد زیادی فایل app.config
|
51643
|
اخیراً من شروع به حفظ کتابخانه جاوا اسکریپت منبع باز خود کردم. من آن را برای حل یک نیاز کاملاً خاص ایجاد کردم، اما نسبتاً به طور منظم سؤالاتی را می بینم که می توانند با استفاده از کتابخانه من (به طور کامل / جزئی) حل شوند. من پاسخ خود را پست می کنم و مطمئن می شوم که همیشه شامل نگهداری از کتابخانه می شوم. من فکر می کنم برای پروژه های منبع باز این ممکن است چندان مهم نباشد، اما شما از کجا می خواهید خط بکشید؟ (مثلاً محصولات تجاری) آیا برای یک برنامه نویس اخلاقی است که کتابخانه خود را تبلیغ کند؟ کی نیست؟
|
آیا برای یک برنامه نویس اخلاقی است که کتابخانه خود را تبلیغ کند؟
|
184772
|
من به عنوان یک پیمانکار در حال طراحی برنامه جاوا سازمانی برای مشتری خود در نقش یک رهبر فنی هستم. این برنامه توسط کاربران نهایی استفاده خواهد شد و یک تیم پشتیبانی وجود خواهد داشت که هنگام خروج ما از برنامه پشتیبانی می کند. سایر سرنخهای فنی که من با آنها کار میکنم این تصور را دارند که مدیریت استثناها کد را کثیف میکند. سیستم باید استثناهای بررسی شده را فقط از ردیف Service پرتاب کند و بقیه کدها باید استثناهای زمان اجرا را از تمام سطوح دیگر پرتاب کنند تا نیازی به رسیدگی به استثناهای علامت نشده نباشد. چه نیازی به پرتاب یک استثنا بدون علامت در یک برنامه تجاری وجود دارد؟ از تجربه من در گذشته در مورد استثناهای زمان اجرا: 1) استثناهای بدون علامت، کد را غیرقابل پیش بینی می کنند زیرا حتی در Javadoc نیز نمایش داده نمی شوند. 2) پرتاب استثناهای بدون علامت در یک برنامه تجاری بی معنی است زیرا وقتی آن را پرتاب می کنید و مستقیماً روی صورت کاربران می رود، چگونه آن را برای کاربر توضیح می دهید؟ من به اندازه کافی برنامه وب را دیده ام که خطای داخلی 500 را نشان می دهد. با Administrator تماس بگیرید که برای کاربر نهایی یا تیم پشتیبانی که برنامه را مدیریت می کند هیچ معنایی ندارد. 3) پرتاب کردن استثناهای زمان اجرا، کاربران کلاسی را که استثنا را پرتاب میکنند، مجبور میکند تا از طریق کد منبع عبور کنند تا اشکالزدایی کنند و ببینند چرا استثنا پرتاب شده است. این فقط در صورتی قابل اجتناب است که جاوادوک استثنای زمان اجرا به خوبی مستند شده باشد که به نظر من هرگز موردی نیست.
|
ایجاد استثنا در زمان اجرا در برنامه جاوا
|
71264
|
تکنیک های توسعه نرم افزار برای حل مشکلات وجود دارد. من فکر می کنم مشکل کلیدی ما غلبه بر پیچیدگی است. همچنین، توسعه دهندگان نرم افزار اغلب باید سیستم های پیچیده را طبقه بندی و درک کنند و پیچیدگی تصادفی را از پیچیدگی اساسی جدا کنند. من معتقدم که تعاریف به اندازه کافی مفید از این اصطلاحات در ویکی پدیا وجود دارد. سوال من این است: چه تکنیک هایی برای غلبه بر پیچیدگی، به عنوان یک توسعه دهنده نرم افزار حرفه ای، و/یا معمار نرم افزار ارزشمندتر هستند؟ جواب مثال؛ یک پست وبلاگ در مورد غلبه بر پیچیدگی که به نظر می رسد از منظر محوری java/c++/OOP به همه چیز می پردازد.
|
غلبه بر پیچیدگی: تکنیک های ارزشمند
|
130045
|
من به آینده شغلی خود فکر می کنم. من این ایده را دارم که از یک موقعیت برنامهنویس رتبهبندی، میتوانم در مسیر مدیریت یا در مسیر برنامهنویسی پیشرفت کنم. من واقعاً علاقه ای به مدیریت ندارم، بنابراین می خواهم بدانم چه نوع فرصت هایی برای پیشرفت به عنوان یک برنامه نویس وجود دارد. گام های منطقی بعدی در پیشرفت چه نوع مشاغلی هستند؟
|
پیشرفت برنامه نویسی غیر مدیریتی؟
|
57009
|
من چند شغل آزاد در کشورم (برزیل) داشته ام و در شرکت های مختلف کار کرده ام. من دوست دارم در شرکت های برزیلی کار کنم، اما به دنبال تجربیات بین المللی هستم و می خواهم راهنمایی هایی داشته باشم. چگونه توسعه دهندگان/حرفه ای های خارجی را استخدام می کنید؟ چگونه می توانم برای کارفرمایان بین المللی مشاهده تر شوم؟ من فعلاً نمیخواهم برزیل را ترک کنم، بنابراین نمیدانم که آیا میتوان شغل آزاد خوبی در خارج از اینجا پیدا کرد. اگر طوری کار کرده اید که من مایل به کار هستم، خوشحال می شوم اگر تجربیات خود را به اشتراک بگذارید ;)
|
آیا راهنمایی برای کمک به درخواست برای یک شغل بین المللی دارید؟
|
71926
|
من اکنون در چندین پروژه با استفاده از اسکرام حضور داشته ام. طول بازبینی سرعت و/یا گذشته نگر از مشتری به مشتری، از پروژه ای به پروژه دیگر متفاوت است. برخی از بررسی ها بیش از حد طولانی شد (2 روز). گاهی اوقات، هنگام حضور در این جلسات طولانی تمرکزم را از دست دادهام و فقط میخواهم به مکان امن و شادم (صندلی جلوی کامپیوترم) برگردم. طول ایده آل این جلسات چقدر است؟ بهترین راه برای جلوگیری از جلسات طولانی چیست؟
|
طول ایدهآل بازبینی / گذشتهنگر سرعت بر اساس طول تکرار چقدر است؟
|
133638
|
ما یک تیم کوچک متشکل از 4 توسعه دهنده نسبتا سبز در Scrum هستیم. ما که از سراسر کشور می آییم، اغلب روزهای فرد یا هفته های کامل را برای رفتن به خانه مرخصی می گیریم. بنابراین ظرفیت تیم ما به طور چشمگیری از یک تکرار به تکرار دیگر به دلیل برگ های سالانه تغییر می کند، که منجر به سرعت های بسیار متفاوت از یک تکرار به تکرار دیگر می شود. چگونه ظرفیت تیم را هنگام تخمین سرعت در جلسه برنامه ریزی در نظر بگیریم؟ دادههای تاریخی ظرفیتهای بسیار متفاوتی را منعکس میکنند و ما نمیتوانیم یک سال تمام منتظر بمانیم تا میانگین سرعت برآورد خود را بدست آوریم.
|
چگونه می توان سرعت اسپرینت را با ظرفیت تیمی متغیر تخمین زد؟
|
205576
|
من به عنوان یک فریلنسر با پروژه های زیادی روبرو می شوم. تقریباً غیرممکن است که یک نسخه پشتیبان از تمام پروژه ها را روی لپ تاپ من ذخیره کنم. چه گزینه های بهتری برای ذخیره آنها وجود دارد؟
|
چگونه باید یک پروژه قدیمی را ذخیره کنم؟
|
205573
|
پس از کار با Scrum (ish) در محل کار قبلی، سعی می کنم آن را در محل کار جدیدم برای یک پروژه کاملاً جدید اجرا کنم (من متخصص اسکرام نیستم). قبل از شروع کار بر روی داستان ها (که در این مدت مرتب می شوند) پیش نیازهایی برای کدنویسی داریم. چیزهایی مانند طراحی پایگاه داده، طراحی api، و غیره. ما قصد داریم از تکرارهای دو هفته ای استفاده کنیم و برای من روشن نیست که چگونه اولین (یا دو) می تواند چیزی مفید برای مشتری و بالقوه قابل حمل ارائه دهد، اگر ابتدا مجبور باشیم زمینه سازی کنم؟ آیا ایده ای در مورد نحوه درمان این موضوع دارید؟ \-----ویرایش / بازنویسی----- چگونه کارهای اولیه غیر قابل مشاهده برای مشتری (مانند طراحی پایگاه داده، api و غیره) را در فرآیند Scrum ترکیب کنیم؟
|
اجرای اسکرام - اما برای اولین بار: چگونه با پیش نیازهای فنی برخورد کنیم؟
|
39650
|
من دوستی دارم که با یادگیری برنامهنویسی مشکل دارد (او میخواهد بازی بسازد؛ مثل من). چندین کتاب، آموزش و غیره. ذهنیت او این است که باید خود کد را حفظ کند، همانطور که در نحو دقیق یک برنامه وجود دارد. من معتقدم که او اشتباه می کند، و این بیشتر به درک این است که کد چه کاری انجام می دهد و چگونه می توان آن را در جاهای دیگر اعمال کرد. متأسفانه من خودم هنوز در مرحله یادگیری هستم، بنابراین کمک زیادی به او نکرده ام. امیدوارم از برنامه نویسان با تجربه تر در این مورد راهنمایی بگیرم. BTW، زبانی که ما یاد می گیریم C# است، زیرا با چارچوب XNA مایکروسافت سازگار است.
|
فهمیدن اینکه کد چگونه کار می کند، راهی برای یادگیری برنامه نویسی است، درست است؟
|
186957
|
من در حال مطالعه ساختارهای داده از Code Complete بودم. این زمانی بود که به طور تصادفی به این مقاله در مورد آرایه ها رسیدم: > ** آرایه ها را به عنوان ساختارهای متوالی در نظر بگیرید ** برخی از باهوش ترین افراد در علم کامپیوتر پیشنهاد کرده اند که آرایه ها هرگز به طور تصادفی قابل دسترسی نیستند، بلکه > فقط به صورت متوالی (Mills and Linger 1986) . استدلال آنها این است که دسترسیهای تصادفی در آرایهها شبیه به دستورات تصادفی در یک برنامه هستند: چنین دسترسیهایی غیرمنظم، مستعد خطا و اثبات درستی آنها دشوار است. به جای آرایهها، آنها استفاده از مجموعهها، پشتهها و صفها را پیشنهاد میکنند که عناصر آنها بهطور متوالی > قابل دسترسی هستند. آیا این برای کلاس «System.Array» در C# صادق است؟
|
دسترسی عنصری در آرایه ها
|
131397
|
روش کلاسیک برنامهنویسی با «try» / «catch» است، اما چه زمانی استفاده از «try» بدون «catch» مناسب است؟ در پایتون موارد زیر قانونی به نظر میرسند و میتوانند منطقی باشند: سعی کنید: #کار را در نهایت انجام دهید: #کاری را بدون قید و شرط انجام دهید، اما ما چیزی را «گرفتن» نکردیم. به همین ترتیب میتوان فکر کرد در جاوا سعی کنید { //برای مثال سعی کنید یک اتصال پایگاه داده را دریافت کنید } در نهایت { //closeConnection(connection)} به نظر خوب میرسد و ناگهان نیازی نیست نگران انواع استثناء و غیره باشم. اما اگر این تمرین خوب است، چه زمانی تمرین خوب است؟ یا دلایلی که چرا این عمل خوب نیست یا قانونی نیست (من منبعی را که میپرسم کامپایل نکردم و ممکن است یک خطای نحوی برای جاوا باشد اما بررسی کردم که پایتون مطمئناً کامپایل میشود.) یک مشکل مرتبط که من اجرا کردم. به این است که من به نوشتن تابع / متد ادامه می دهم و در پایان باید چیزی را برگردانم و در جایی هستم که نباید به آن رسید و باید یک نقطه بازگشت باشد بنابراین حتی اگر استثناهای بالا را مدیریت کنم باز هم برمی گردم. پوچ یا یک رشته خالی در نقطه ای از کد که نباید به آن رسید، اغلب انتهای متد / تابع است. من همیشه موفق به تغییر ساختار کد شدهام تا مجبور نباشم «تهی» را برگردانم، زیرا به نظر میرسد که به نظر میرسد کمتر از یک عمل خوب است.
|
چرا از تلاش ... در نهایت بدون بند catch استفاده کنیم؟
|
204197
|
این سوال را از روی کنجکاوی می پرسم. بیایید بگوییم کلاس Foo یک تک تن است و من می خواهم Foo را به جای Foo.Instance برای دسترسی به شی ایستا فراخوانی کنم. آیا می توان خود شی را درون یک ویژگی پویا کپسوله کرد؟ آیا سی شارپ به من اجازه می دهد که یک خاصیت پویا ایجاد کنم که به هر چیزی به جز ویژگی شیء مذکور اشاره دارد؟ مانند: private static Foo _instance; public static Foo this { get { if (_instance == null) { _instance = new Foo(); } return _instance; } } public void Bar(){} این به من اجازه می دهد که Foo.Bar(); به جای Foo.Instance.Bar(); اگر این امکان پذیر باشد، در موقعیت جادوگر، میتوان هر نوع شی مانند این را بدون استفاده از heritage به جای: class Ploof : List{} محصور کرد، ما میتوانیم داشته باشیم: class Ploof { private List _list; public List this { get { return _list; } }
|
آیا می توان خود شی را درون یک ویژگی پویا کپسوله کرد؟
|
218249
|
من به عنوان بخشی از یک تیم کوچک که بیشتر کارهای تحقیقاتی و آماری را انجام می دهد، توسعه می یابم. اما از خروجی کد ما، تیمهای دیگر اغلب مواد تبلیغاتی، اسلایدها، ارائهها و غیره ایجاد میکنند. ما با مشکل بزرگی مواجه میشویم زیرا تیم بازاریابی (غیر برنامهنویسان) تمایل دارند از Excel، محصولات Adobe یا ابزارهای دیگر برای انجام این کار استفاده کنند. کار آنها، و فقط از ما فرمت های داده با استفاده آسان می خواهند. این منجر به مشکلات منشأ داده می شود. ما زنجیرههای ایمیل را با پیوستهایی از 6 ماه پیش میبینیم و شخصی میگوید سلام، چه کسی این دادهها را تولید کرده است. آیا میتوانید با اضافه شدن نتایج 6 ماه اخیر، تعداد بیشتری از آن را ایجاد کنید؟ من میخواهم به تیمهای دیگر کمک کنم تا بهطور مؤثر از کنترل نسخه استفاده کنند (تیم من به خوبی از آن برای کد استفاده میکند، اما هر تیم دیگری به طور کلاسیک بهانههای زیادی برای اجتناب از آن میآورد). برای کنترل نسخه یک پروژه نرم افزاری که در آن شرکت کنندگان کدنویس هستند، من درک معقولی از بهترین شیوه ها و کارهایی که باید انجام دهم دارم. اما برای واداشتن تیمی از متخصصان بازاریابی به کنترل نسخه مواد بازاریابی و مرتبط کردن ابردادهها در مورد نرمافزار مورد استفاده برای تولید دادهها برای نمودارها، کمی متضرر هستم. برخی از اهدافی که میخواهم به آنها برسم: 1. دادههایی که از یک مطلب پشتیبانی میکنند نباید _هرگز_ با یک شخص مرتبط شوند. همانطور که در این مورد، هرگز نباید اینطور باشد که کسی بگوید Hey Person XYZ، من می بینم که شما این داده ها را 6 ماه پیش به عنوان پیوست برای من ارسال کردید، می توانید آن را برای من به روز کنید؟ در عوض، داده ها باید با کد و نسخه کد هر کدی که برای دریافت آن استفاده شده است، و شاید تیمی متشکل از افراد زیادی که ممکن است آن کد را حفظ کنند، مرتبط شوند. سپس مراجع برای به روز رسانی داده ها در مورد اجرای یک قطعه کد خاص، با شماره نسخه شناخته شده است. 2. من میخواهم این فرآیندی باشد که به راحتی با فناوریای که تیم بازاریابی از قبل استفاده میکند کار میکند (مثلاً فایلهای اکسل، فایلهای Adobe، هر چه باشد). من نمیخواهم آنها را با نیاز به یادگیری یکسری چیزهای جدید صرفاً برای استفاده از کنترل نسخه تحت فشار قرار دهم. آنها افراد توانمندی هستند، بنابراین یادگیری چیزی خوب است. در حالت ایدهآل، آنها میتوانند از چارچوب کنترل نسخه موجود ما استفاده کنند، اما برخی مشکلات در این زمینه وجود دارد. من فکر می کنم دانستن برخی از بهترین شیوه های کلی کافی خواهد بود، و من می توانم آن را به روشی که اکنون چیزهای ما کار می کند وصله کنم. آیا اهدافی وجود دارد که من در مورد آنها فکر نمی کنم؟ راه های آزمایش شده برای انجام چنین کاری چیست؟
|
کنترل نسخه و منشأ داده ها در نمودارها، اسلایدها و مواد بازاریابی که از خروجی کد ناشی می شوند
|
42899
|
من سعی می کنم یک نمایشگر تصویر کوچک را به عنوان تمرینی برای تقویت مهارت های برنامه نویسی خود ایجاد کنم. تا کنون، تمام ویژگیهایی که میتوانستم به آن اضافه کنم، بزرگنمایی و کوچکنمایی، معکوس کردن رنگهای تصویر و تغییر اندازه است. کسی میتونه چند تا ویژگی بیشتر به من معرفی کنه؟؟ شما همچنین می توانید هر چیزی را که هنوز اجرا نشده است پیشنهاد دهید. من می خواهم آن را به عنوان یک چالش یادگیری در نظر بگیرم. با تشکر
|
آیا کسی می تواند چند تکنیک دستکاری تصویر را به من پیشنهاد دهد تا به نمایشگر تصویر من اضافه شود؟
|
42895
|
به نظر می رسد که خطاهای یک به یک یکی از رایج ترین (اگر نه رایج ترین) خطاهای برنامه نویسی هستند (به اشتباهات رایج در کدنویسی مراجعه کنید؟ و عقل مرسوم). دلیل رایج بودن اینها چیست، آیا این ربطی به نحوه عملکرد مغز انسان دارد؟ برای جلوگیری از افتادن طعمه خطاهای یک نفر چه کنیم؟
|
چرا خطاهای off by one بسیار رایج هستند و برای جلوگیری از آنها چه کاری می توانیم انجام دهیم؟
|
137451
|
هنگام نوشتن ابزار برای CLI یونیکس، چگونه باید برنامه را برای چاپ راهنما و/یا استفاده کنم؟ من معمولاً از «fprintf(stderr، متن راهنما در اینجا) استفاده می کنم، اما چندین مشکل در آن وجود دارد. * اول، مطمئن نیستم که از «stderr» استفاده کنم یا خیر. اشکالی ندارد، یا باید از «stdout» استفاده کنم؟ * همانطور که می توانید تصور کنید، متن راهنما بسیار طولانی است، بسته به اینکه ابزار چند گزینه دارد. اکنون، من معمولاً فقط چندین «رشته مانند آن\n» را در پارامتر دوم قرار می دهم. با این حال، این کد منبع من را با پنجاه خط یا بیشتر از متن راهنما پر می کند. اصلا قابل مدیریت نیست. به جای آن چه باید بکنم؟ * وقتی ابزاری به زبان C یا زبان C نوشته نشده است، من تمایل دارم تا جایی که ممکن است از اینجا-docs استفاده کنم (بهطور برجسته با پرل). من نمی توانم از آن در C استفاده کنم، اما آیا چیزی شبیه به آن وجود دارد که بتوانم از آن استفاده کنم؟ * من در نظر داشتم آن را در یک «headerfile.h» در «#define HELP «متن راهنما اینجا» قرار دهم، هرگز آن را در طبیعت ندیدهام، نمیدانم واقعاً باید از آن استفاده کنم یا خیر. در حالت ایدهآل، میتوانم متن را در یک فایل خارجی قرار دهم و آن را اضافه کنم. اگرچه استفاده از «#include» برای آن اشتباه به نظر می رسد. اونوقت باید چیکار کنم؟ ایده این است که یک متن راهنما داشته باشید که به راحتی قابل مدیریت باشد. داشتن آن در داخل کد منبع واقعاً راحت نیست.
|
بهترین روش برای استفاده از چاپ / راهنما (--help) چیست؟
|
3951
|
هنگام کار بر روی پروژه های توسعه (مانند برنامه آیفون برای مشتری)، گزارش های شما در هنگام ارائه فاکتور چقدر باید دقیق باشد؟ به عبارت دیگر، در مورد **وظایف توسعه خاصی** که در یک زمان معین روی آنها کار می کردید، چقدر باید خاص باشید؟ به همان اندازه مفید است که مثال کوتاهی از شکل ظاهری یکی از فاکتورهای شما با نمونه زمان ها و وظایفی که معمولاً شامل می شوید، مفید است.
|
گزارش/فاکتور شما برای کار ساعتی چقدر باید دقیق باشد؟
|
204222
|
من مفهوم متغیر ثبت و موارد استفاده آن را می دانم اما بر اساس آنچه امتحان کرده ام سؤالات کمی در ذهن من وجود دارد. 1. من نمی توانم به آدرس یک متغیر ثبات در C دسترسی داشته باشم اگرچه می توانم آن را در C++ انجام دهم! چرا؟ آیا مشکلی در دسترسی به آدرس دهی متغیر ثبات وجود دارد؟ 2. فرض کنید اگر یک متغیر رشته ای را در C++ به عنوان ثبات اعلام کنم، آن متغیر کجا ذخیره می شود؟ چه فایده ای دارد که کلاس ذخیره سازی انواع داده های غیر عددی مانند 'string' در C++ را به عنوان ثبات اعلام کنیم؟ **به روز رسانی:** من فکر کردم که ++C به ما اجازه می دهد تا آدرس یک متغیر ثبات را واکشی کنیم، زیرا هیچ خطایی در برنامه خود دریافت نمی کردم که به شرح زیر است: #include<iostream> #include<time.h> با استفاده از فضای نام std; clock_t beg, en; int main(){ int j, k=0; beg=clock(); for(register int i=0;i<10000000;i++){ /*if(k==0){ cout<<&i<<endl; // اگر این کد بدون کامنت باشد، C++ پیشنهاد را رد می کند که 'i' را به عنوان ثبات k++ بسازد. }*/ } en=clock(); cout<<en-beg<<endl; cout<<&j<<endl<<&k; بازگشت 0; } آنچه من مشاهده کرده ام این است که اگر متغیر 'i' را به عنوان ثبات ایجاد کنم و سعی نکنم آدرس را با استفاده از '&i' چاپ کنم، سپس C++ توصیه را می پذیرد و 'i' را در ثبات ذخیره می کند، این را می توان از زمان اجرا استنباط کرد. حلقه for که اگر 'i' در رجیستر باشد همیشه حدود 4-12 میلی ثانیه خواهد بود. اما اگر بخواهم آدرس متغیر 'i' را چاپ کنم، هر چند خطایی دریافت نمی کنم، اما C++ توصیه را رد می کند و این را می توان از زمان اجرای حلقه استنباط کرد که در صورت عدم ثبت نام همیشه بیش از 25 است! ! بنابراین، اساساً من نمی توانم آدرس یک متغیر با کلاس ذخیره سازی را به عنوان ثبات واکشی کنم! چرا؟
|
متغیر ثبت در C و C++
|
236988
|
این احتمالاً یک سؤال نسبتاً ساده خواهد بود، اما ابتدا به یک پیش زمینه نیاز دارد... من در حال مدل سازی سوئیچ های سخت افزاری مختلفی هستم که می توانند روشن و خاموش شوند. سوئیچ ها قابل تنظیم هستند و به کاربر این امکان را می دهند که مقادیر عددی ارسال شده به سخت افزار را برای روشن یا خاموش شدن سیگنال مشخص کند. این کلاس `Switch`:- public class Switch { public Id { get; مجموعه؛ } public SwitchConfig Config { get; مجموعه؛ } public void TurnOn() { WriteToSerialPort(Id, Config.OnValue); } public void TurnOff() { WriteToSerialPort(Id, Config.OffValue); } } public class SwitchConfig { public int OnValue { get; مجموعه؛ } public int OffValue { get; مجموعه؛ } } تا اینجای کار خیلی خوبه. اکنون باید نوع جدیدی از سوئیچ را مدل کنم که نه تنها می تواند روشن و خاموش شود، بلکه می تواند آستانه دما را نیز تنظیم کند، بنابراین به نظر می رسد که ارث بردن از کلاس `Switch` معقول باشد. پیکربندی همچنین نیاز به گسترش دارد تا حداقل/حداکثر دماهای مجاز را شامل شود، به عنوان مثال:- public TemperatureSwitchConfig : SwitchConfig { public int MinTemperature { get; مجموعه؛ } public int MaxTemperature { get; مجموعه؛ } } کلاس سوئیچ تخصصی چیزی شبیه به این خواهد بود:- public TemperatureSwitch : Switch { public void SetTemperature(int temperature) { var temperatureSwitchConfig = Config as TemperatureSwitchConfig; if (دما < temperatureSwitchConfig.MinTemperature || temperature > temperatureSwitchConfig.MaxTemperature) { return; } WriteToSerialPort(Id, temperature); } } جایی که باید خاصیت «Config» را ارسال کنم به نظر درست نیست. من مطمئن هستم که باید راه حل نرم تری برای این موضوع وجود داشته باشد، اما فکر می کنم فلج تحلیلی شروع شده است و من نمی توانم چوب درختان را ببینم! یا من نگران هیچ چیز هستم - آیا انتخاب بازیگران راه حل قابل قبولی در این سناریو است؟
|
سوال طراحی وراثت/OO
|
98222
|
یک ماه دیگر باید پروژه جاوا را تحویل بدهم. من باید یک برنامه فروشگاه الکترونیکی بسازم که دو نوع کاربر دارد (کاربرهای ادمین و معمولی). ادمین می تواند موارد را در فروشگاه اضافه/حذف/مجدد ذخیره کند در حالی که کاربر عادی می تواند محصولات را تماشا کند و آنها را بخرد. برای خرید یک محصول، مشتری باید در آن فروشگاه الکترونیکی یک حساب کاربری ایجاد کند. من بهترین دانشجوی جاوا نیستم، اما برنامهای در مورد کلاسهایی که میتوانم استفاده کنم و اینجور چیزها را طراحی کردهام. اما چیزی که من واقعاً نمی توانم بفهمم این است که چگونه می توانم: 1. کاربران را وادار به ثبت نام در فروشگاه الکترونیکی کنیم 2. منوهای مختلف را بدون انجام رابط کاربری گرافیکی ایجاد کنیم، ما مجاز به ایجاد رابط کاربری هستیم اما این فقط یک امتیاز است و نیست. واقعا لازمه در ضمن من تا به حال سعی نکردم یک رابط کاربری گرافیکی بسازم. 3. چگونه می توان برنامه چیزهایی مانند نام کاربری و محصولات را روی هارد دیسک ذخیره کرد. من نمی خواهم کسی این کار را برای من انجام دهد، فقط به راهنمایی نیاز دارم، فقط برای اینکه بفهمم از کجا شروع کنم و به دنبال چه چیزی باشم.
|
چگونه می توانم اولین پروژه جاوا را با اندازه غیرمعمول شروع کنم؟
|
200273
|
**وضعیت اولیه:** ما در حال توسعه یک پلتفرم نرم افزاری هستیم که در آن محصولات را می توان با پیکربندی اجزای مختلف و افزودن موارد اضافی تولید کرد. این پلتفرم چندین سال توسط یک تیم توسعه دهنده کوچک توسعه یافته است. اکنون پلتفرم بیشتر و بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد، ما توسعه دهندگان جدید و همچنین آزمایش کنندگان را دریافت می کنیم. ما در حال حاضر در حال توسعه یک مفهوم برای توسعه دهنده هستیم. دلیل این است که ما تست های توسعه دهنده زیادی برای اجزای خود نداریم. تیم تستر از ابزارهای خودکار تست رابط کاربری برای آزمایش محصولات منتشر شده توسط پلتفرم استفاده می کند. **هدف ما:** میخواهیم اعضای تیم خود را تشویق کنیم تا تستهای بیشتری بنویسند تا به آن دست یابند * چرخههای بازخورد را کوتاه کنیم * تعداد اشکالات را برای ویژگیهای جدید کاهش دهیم * رگرسیونها را کاهش دهیم ** سوال: ** ما میخواهیم شروع به کشف اجزای شکننده کنیم. بعد از اینکه آنها را پیدا کردیم، میخواهیم برای مؤلفهای که ویژگیهای مورد انتظار را توصیف میکند، تستهای یکپارچهسازی بنویسیم. اکنون مشکل زیر را داریم: ما می توانیم کامپوننت را برای خودش آزمایش کنیم و تمام وابستگی ها به سایر کامپوننت ها را مسخره کنیم. ما میتوانیم کامپوننت را با همه مؤلفههایی که مستقیماً وابسته هستند آزمایش کنیم. ما میتوانیم کامپوننت را با ساختار کاملاً وابستگی آن آزمایش کنیم - بنابراین وابستگیهای آن و وابستگیهای آنها... ما میتوانیم مؤلفه را در زمینه پیکربندیهای مختلف محصول آزمایش کنیم. کدام یک برای دستیابی به اهدافمان بهترین است و در عین حال تلاش اعضای تیم ما برای پیکربندی تست ها را به حداقل می رساند؟
|
نحوه نوشتن تست های یکپارچه سازی برای یک پلت فرم نرم افزاری جزء گرا
|
212450
|
من در حال حاضر در حال مدیریت و فاکتورسازی مجدد نرم افزاری هستم که اکنون بیش از یک دهه است که در شرکت من مورد استفاده قرار گرفته است. یکی از عناصر این نرم افزار نوعی حالت مدیر یا قدرت کاربر است که مواردی مانند برخی ورودی های اضافی/داخلی و همچنین امکان خاموش کردن محدودیت های ورودی را فراهم می کند. از لحاظ تاریخی، این حالت با قرار دادن یک فایل با نام خاص در یک مکان خاص در دایرکتوری سیستم ویندوز (که هر دو به صورت سخت در برنامه کدگذاری شده بودند) روشن شده است. نام فایل something.DLL است، حتی اگر یک فایل خالی بود. فایل ASCII و نه dll. بنابراین من اخیراً مقداری کد و یک فرم مودال کوچک اضافه کردم که به کاربر اجازه میدهد یک رمز عبور مدیریت برای روشن کردن این قابلیت وارد کند. این یک رمز عبور تنظیم شده است و مختص کاربر نیست. هنگامی که رمز عبور صحیح وارد می شود، با ایجاد یک «فایل کلیدی» در فهرست اصلی برنامه ها، همین کار را انجام می دهد تا در صورت وجود آن فایل، برنامه بتواند در حالت مدیریت راه اندازی شود. حالا مدیر دپارتمانی که این نرم افزار بیشتر برای آن است این ایده را چندان دوست ندارد. او فکر می کند که اگر ما فقط یک رمز عبور ساده و از پیش تعیین شده داشته باشیم، به راحتی «خارج می شود» و او نمی خواهد کاربران بی تجربه به این ویژگی های اضافی دسترسی داشته باشند. بنابراین سوال من این است که چه روش های دیگری برای ارائه این نوع دسترسی وجود دارد که تا حدودی ایمن تر باشد؟ وقتی صحبت از نگهداری و مدیریت این نرمافزار میشود، تقریباً به من مربوط میشود، بنابراین هر چیزی که تقریباً به طور کامل ساخته نشده یا خودکار نباشد کمکی نمیکند (مانند ارسال درخواستها برای «کلیدهای مجوز» یا چیزی شبیه به آن). نکات: این برنامه به زبان VB.NET (.NET 4.0) نوشته شده است، و من در حال حاضر در حال برنامه ریزی برای استفاده از استقرار یک بار کلیک در هنگام اتمام نسخه جدید هستم.
|
چند گزینه ممکن برای ارائه «رمز عبور مدیریت» برای یک برنامه دسکتاپ چیست؟
|
200279
|
وقتی در نظر می گیریم که آیا از سونار استفاده کنیم یا نه، دیدن کدهای خوب و کدهای بدی که از سونار برای تجزیه و تحلیل کد استاتیک استفاده می کنند، عالی است. من http://nemo.sonarsource.org/ را مرور کرده ام و به دنبال پروژه هایی هستم که معیارهای بدی دارند. متأسفانه، من فکر می کنم که واقعاً بدها احتمالاً از تجزیه و تحلیل کد استفاده نمی کنند. من موفق به پیدا کردن تعدادی از آنها شده ام، اما آنها به اندازه ای که می خواستم پیدا کنم بد نیستند. اگر بتوان یک نمونه واقعا بد پیدا کرد و سپس آن را با پروژهای با معیارهای خوب مقایسه کرد، در وهله اول میتوان دلیل استفاده از سونار را آسانتر کرد. آیا پروژه های نمونه ترسناکی با معیارهای واقعا بد وجود دارد؟ من پروژه های جاوا را ترجیح می دهم. من یکی با معیارهای بدتر از بقیه پیدا کردم، اما حتی این برای من خیلی بد نیست: http://nemo.sonarsource.org/dashboard/index/351728?did=1 BRs
|
نمونه پروژه های واقعا بدی که از سونار استفاده می کنند
|
15515
|
اغلب هنگام نوشتن توابعی میخواهم مطمئن شوم که ورودیهای آن معتبر هستند تا در اسرع وقت چنین خطاهایی را شناسایی کنم (من معتقدم که اینها پیششرط نامیده میشوند). وقتی یک پیش شرط شکست می خورد، من همیشه یک استثنا مطرح کرده ام. اما من شروع به شک دارم که آیا این بهترین روش است و اگر نه اظهارات مناسب تر است. بنابراین چه زمانی باید کدام را انجام دهم: چه زمانی استفاده از یک ادعا مناسب است و چه زمانی مناسب است که یک استثنا ایجاد کنیم؟
|
استفاده از ادعاها در مقابل پرتاب استثناها؟
|
182171
|
من اخیراً با کدهای جدید نوشته شده مواجه شدم که با تعداد زیادی Debug.Assert (C#) آمیخته شده بود. آیا با وجود استفاده از TDD، BDD و تست واحد به طور کلی، باید همچنان از این به طور گسترده استفاده کنیم؟
|
آیا هنوز باید از Debug.Assert امروز استفاده کنم؟
|
123329
|
من در حال انجام تحقیق در مورد پیاده سازی .net با CQRS بوده ام. یا همه چیزهایی که تا به حال دیدهام این است که خودتان آن را انجام دهید، مخصوص لاجورد، قدیمی (فکر میکنم)، یا به خوبی پذیرفته نشده است. همچنین به یک راه اندازی DIY-ish نیاز دارد - به این معنی که شما باید چندین پروژه را خودتان ایجاد کنید (البته نه آنقدرها هم وحشتناک). * https://github.com/gregoryyoung/m-r \- بیشتر یک نسخه نمایشی تئوری است تا یک چارچوب تولیدی * LOKAD.CQRS - عمدتاً مخصوص لاجوردی * https://github.com/MarkNijhof/Fohjin \- دوباره، بیشتر یک نسخه ی نمایشی از چارچوب من روی یک پروژه جدید کار می کنم. در AppHarbor میزبانی خواهد شد. من می خواهم از یک رویکرد CQRS استفاده کنم. من ترجیح می دهم از یک چارچوب عالی استفاده کنم تا اینکه خودم آن را بنویسم/کپی کنم.
|
آیا یک چارچوب CQRS بالغ و آسان برای استفاده وجود دارد که مختص Azure نباشد، قدیمی نباشد یا به خوبی پذیرفته نشده باشد؟
|
150566
|
WinRT: آیا واقعاً در مورد فراخوانی WIN32 (پیچیده شده در COM (در معرض .NET)) از طریق _یک پسوند اختصاصی_ C++ است؟ به نظر می رسد که بسته ها و لایه های زیادی بین توسعه دهنده و عملکرد واقعی وجود دارد. آیا کسی که بخواهد با آن همراه شود شانس درک عمیق اکوسیستم را دارد (اگر نام خانوادگی او پتزولد نباشد)؟
|
WinRT: چقدر قابل استفاده خواهد بود؟
|
87215
|
در این بررسی کتاب: http://books.slashdot.org/story/11/06/13/1251216/Book- Review-The-Clean-Coder?utm_source=slashdot&utm_medium=twitter > فصل 4 در مورد خود فرآیند کدگذاری صحبت می کند. یکی از سختترین جملاتی که کتاب در اینجا بیان میکند این است که هنگام کدنویسی از «منطقه» دور بمانید. Bob > ادعا می کند که وقتی به آن سطح پایین می روید بخش هایی از تصویر بزرگ را از دست می دهید. در حالی که ممکن است با این ادعا مشکل داشته باشم، اما با اظهارات بعدی او موافقم که زمان اشکال زدایی گران است، بنابراین باید در صورت امکان از انجام توسعه مبتنی بر دیباگر اجتناب کنید. او فصل را با > نمونه هایی از قدم زدن (راه رفتن، دوش گرفتن) و نحوه برخورد > با تاخیر در پروژه های خود (به یاد داشته باشید که امید یک برنامه نیست، و > واضح بودن در مورد تأثیر اضافه کاری) به پایان می رساند. یادآوری این است که هم کمک دادن و هم دریافت کمک، چه سؤالات کوچک و چه > راهنمایی دیگران خوب است. آنها در مورد چگونگی بودن در منطقه صحبت می کنند - در واقع می تواند برای پروژه مضر باشد. چگونه اعضای تیم خود را متقاعد می کنید که چنین است؟
|
چگونه می توان برنامه نویسان را متقاعد کرد که «بودن در منطقه» [کدگذاری] همیشه برای پروژه مفید نیست؟
|
232603
|
من در حال ایجاد یک رزومه هستم تا بتوانم برای موقعیت های برنامه نویسی سطح ابتدایی اقدام کنم. چگونه می توانم زمانی را که به عنوان دانشجوی کارشناسی ارشد ریاضی محض سپری کرده ام، لحاظ کنم، زیرا مدرک خود را کامل نکرده ام و در حال حاضر ثبت نام نکرده ام؟ آیا باید سعی کنم این را درج کنم؟ در این مورد به من توصیه های متناقضی داده شده است. همچنین، بدون این اطلاعات، شکاف بزرگی در پایان لیسانس و امروز دارم. درباره من: من لیسانس ریاضیات و علوم کامپیوتر دارم. در مقطع کارشناسی بیشتر به ریاضیات محض علاقه مند شدم تا علوم کامپیوتر. بعد از فارغ التحصیلی دانشجوی کارشناسی ارشد ریاضی شدم. با این حال، عمدتاً به دلیل اینکه دانشگاه موقعیت GA من را به دلیل کمبود بودجه قطع کرد، مجبور به ترک تحصیل شدم (من اهل ایلینوی هستم). نزدیک به سه سال از پایان تحصیلاتم می گذرد. از آن زمان به بعد من کمی در مشاغل بن بست جهش کردم و سعی کردم بفهمم چه نوع شغلی برای من مناسب تر است. من علوم اکچوئری خواندم، سعی کردم یک استارت آپ اینترنتی ایجاد کنم و زمانی را صرف تلاش کردم تا بفهمم چگونه شایستگی یک مهندس صنایع را دارم.
|
نحوه گنجاندن برنامه فارغ التحصیلی ریاضی ناقص در رزومه برنامه نویسی سطح ابتدایی
|
37629
|
من اخیراً کار بر روی یک برنامه PHP را شروع کرده ام و جایگزین توسعه دهنده دیگری شده ام. من فکر می کردم که برنامه از یک API برای برقراری ارتباط با یک سرویس راه دور استفاده می کند، اما وقتی کد را بررسی کردم متوجه شدم که از مجموعه ای از توابع برای ورود به سیستم، پر کردن فرم ها و ارسال آنها استفاده می کند، همانطور که یک کاربر ممکن است در مرورگر انجام دهد. . قصد من این است که این کد را جایگزین کنم و به جای آن از خدمات API استفاده کنم. من فکر کردم کد را همانطور که هست بگذارم و آن را جایگزین نکنم. این برای من تعجب می کند که آیا این یک عمل رایج در صنعت نرم افزار است؟ برای اینکه برنامه ای اقدامات کاربران را در مرورگر شبیه سازی کند تا مجموعه ای از اقدامات را انجام دهد؟ به نظر من این برنامه ریزی هوشمندانه اما ضعیف است، آیا توسعه دهندگان دیگری این را دیده اند؟ ویرایش: متأسفم، در وهله اول باید این را اضافه میکردم، کدی که توضیح میدهم بخشی از یک مجموعه آزمایشی نیست، کد زنده آن است.
|
کد برای شبیه سازی اقدامات کاربر، مانند ورود به سیستم
|
177404
|
من در مورد کلکتورهای خورشیدی فکر کرده ام که در آن چندین آینه مستقل برای تمرکز نور بر روی یک کلکتور خورشیدی، مشابه طرح زیر از Energy Innovations.  از آنجا که نقص هایی در مونتاژ این آرایه خورشیدی وجود خواهد داشت، من با فرضیات زیر (یا عدم وجود آن) را دنبال می کنم: نرم افزار موقعیت هر آینه را می داند، اما نمی داند این موقعیت چگونه با دنیای واقعی یا سایر آینه ها ارتباط دارد. این به دلیل کالیبراسیون ضعیف آینه یا سایر عوامل محیطی است که ممکن است روی یک آینه تأثیر بگذارد اما روی بقیه تأثیر نگذارد. * اگر یک آینه 10 واحد در یک جهت و سپس 10 واحد در جهت مخالف حرکت کند، به همان جایی که از ابتدا شروع شده است ختم می شود. من می خواهم از یادگیری ماشینی برای قرارگیری صحیح آینه ها و تمرکز نور روی کلکتور استفاده کنم. من انتظار دارم که این مسئله را به عنوان یک مسئله بهینه سازی، بهینه سازی موقعیت آینه ها برای به حداکثر رساندن گرمای داخل کلکتور و توان خروجی ببینم. مشکل پیدا کردن یک هدف کوچک در فضای پر سر و صدا با ابعاد بالا است (با توجه به اینکه هر آینه دارای 2 محور چرخش است). برخی از مشکلاتی که من پیشبینی میکنم عبارتند از: * روزهای ابری، حتی اگر به یک تراز آینه عالی برخورد کنید، ممکن است در آن زمان ابری باشد * دادههای حسگر پر سر و صدا * خورشید یک هدف متحرک است، در یک مسیر حرکت میکند و یک مسیر را دنبال میکند. مسیرهای مختلف هر روز - اگرچه شما میتوانید موقعیت دقیق خورشید را در هر زمانی محاسبه کنید، اما نمیدانید که این موقعیت چگونه با آینههای شما ارتباط دارد. تکنیک هایی که به این مشکل هدف کوچک در فضای پر نویز با ابعاد بالا کمک می کند. من به آرایه خورشیدی اشاره کردم زیرا کاتالیزور این سوال و مثال خوبی بود. چه تکنیکهای یادگیری ماشینی میتوانند چنین هدف کوچکی را در فضای پر سروصدا با ابعاد بالا پیدا کنند؟ ویرایش: چند فکر اضافی: * بله، میتوانید موقعیت خورشید را در دنیای واقعی محاسبه کنید، اما نمیدانید موقعیت آینهها چگونه با دنیای واقعی مرتبط است (مگر اینکه به نحوی آن را یاد گرفته باشید). ممکن است بدانید که آزیموت خورشید 220 درجه است، و ارتفاع خورشید 60 درجه است، و ممکن است بدانید که یک آینه در موقعیت (20-، 42) قرار دارد. حالا به من بگو، آیا آن آینه به درستی با خورشید هماهنگ است؟ شما نمی دانید. * اجازه دهید فرض کنیم که اندازه گیری های حرارتی بسیار پیچیده ای دارید و می دانید که با این سطح گرما، باید 2 آینه به درستی تراز شده باشند. حال سوال این است که کدام دو آینه (از 25 یا بیشتر) به درستی تراز شده اند؟ * یکی از راه حل هایی که من در نظر گرفتم این بود که تابع هم ترازی صحیح را با استفاده از یک شبکه عصبی تقریب زدم که آزیموت و ارتفاع خورشید را به عنوان ورودی و خروجی یک آرایه بزرگ با 2 مقدار برای هر آینه که مطابق با 2 محور هر آینه است، به دست می آورد. من مطمئن نیستم که بهترین روش تمرینی چیست. افکار بیشتر: * آینه ها یک سیستم مختصاتی دارند که نرم افزار به آن دسترسی دارد، اما نرم افزار نمی داند که این سیستم مختصات چگونه با دنیای واقعی ارتباط دارد. فرض کنید یک آینه در موقعیت است (4، 42). این به چه معناست؟ نه من می دانم و نه نرم افزار. اما من می دانم که اگر آینه را به اطراف حرکت دهم و سپس آن را به (4، 42) برگردانم، آینه در همان موقعیت قبلی قرار می گیرد. علاوه بر این، دو آینه ممکن است در موقعیت (4، 42) باشند، اما در دنیای واقعی در جهت مخالف هستند. * بله، با تعداد زیادی سنسور با کیفیت، مشکل به راحتی قابل حل است. انرژی نوآوریها تا جایی که میتوانم بگویم از کار افتاده است، احتمالاً به این دلیل که آنها از یک دسته حسگرهای واقعاً عالی استفاده کردند و مردم گفتند من فقط پانلهای خورشیدی میخرم، آنها ارزانتر هستند. * تنها سنسورهای سیستم در سر کلکتور قرار دارند.
|
آیا از یادگیری ماشین برای هدف گیری آینه ها در یک آرایه خورشیدی استفاده می کنید؟
|
134564
|
> **تکراری احتمالی:** > آیا قرار دادن پیوند به سایت های پرسش و پاسخ در نظرات یک برنامه اشکالی ندارد؟ من در حال ایجاد یک میزبان powershell / C# هستم و می خواهم نظر زیر را اضافه کنم // این روش را نمی توان چندین بار در یک خط لوله معین فراخوانی کرد. هنگام فراخوانی Invoke وضعیت خط لوله // باید NotStarted باشد. هنگامی که این متد فراخوانی می شود، // وضعیت خط لوله را به Running تغییر می دهد. // مراجعه کنید به http://msdn.microsoft.com/en-us/library/windows/desktop/ms569128(v=vs.85).aspx if (pipeline.PipelineStateInfo.State == PipelineState.NotStarted) { Collection<PSObject > results = pipeline.Invoke(); } آیا این نظر مناسبی است؟ چه چیزی را در مورد آن بهبود می دهید؟
|
آیا باید یادداشت های MSDN یا پیوندهای Stack Overflow را به کد منبع اضافه کنم؟
|
72573
|
بهترین راه برای ایجاد یک فایل هدر برای پروژه دیگر به صورت برنامه نویسی چیست؟ در اینجا مورد استفاده خاص است: یک برنامه از دستگاه برای اطلاعات مجزا مانند شماره نسخه، رشته شناسه و غیره اثر انگشت می گیرد و سپس یک فایل هدر ایجاد می کند که ساختارهای ثابت/ثابت برنامه را پر می کند. این فایل هدر سپس توسط چندین پروژه مصرف می شود تا نوعی از آن کلاس را تعریف کند. من به خواندن نوشتن در یک فایل xml یا مسطح فکر کردم، به این معنی که پروژه های مصرف کننده باید ساختار آن را بشناسند و برای خواندن آن کتابخانه ها را وصل کنند.
|
به صورت برنامه نویسی فایل هدر ایجاد کنید
|
165552
|
ما در حال توسعه یک برنامه وب با یک فرآیند ثبت نام نسبتاً استاندارد هستیم که به مشتری/کاربر نیاز دارد تا قبل از اینکه اجازه استفاده از سایت را پیدا کند، آدرس ایمیل خود را تأیید کند. این سایت همچنین به کاربران این امکان را می دهد که آدرس ایمیل خود را پس از تأیید تغییر دهند (همچنین با یک فیلد ایمیل دوباره تایپ کنید). مزایا و معایب اینکه کاربر ایمیل خود را دوباره تأیید کند چیست؟ آیا این حتی مورد نیاز است؟ **ویرایش:** _خلاصه پاسخ ها و نظرات در زیر:_ * تأیید بیش از حد افراد را آزار می دهد، بنابراین از آن استفاده نکنید مگر در موارد مهم / چسباندن، آن را موکول می کند. * مراقب بازنویسی داده های خوب شناخته شده با داده های بالقوه خوب باشید * برای اطلاع رسانی به قدیمی ایمیل ارسال کنید. به جدید برای تأیید * فرض نکنید که کاربر همچنان به ایمیل قدیمی دسترسی دارد * در صورت به خطر افتادن حساب، تأثیر ایمیل نادرست را شناسایی کنید
|
بهترین سیاست برای اجازه دادن به مشتریان برای تغییر ایمیل چیست؟
|
126924
|
در وبسایتهای جدیدتر کمتر رایج به نظر میرسد، اما بسیاری از وبسایتهایی که به یک حساب کاربری نیاز دارم (مانند پرداخت صورتحساب و غیره) از ایجاد رمز عبور با فاصله در آن جلوگیری میکنند. این فقط یادآوری چیزها را دشوارتر می کند و من از هیچ پایگاه داده یا محدودیت برنامه نویسی برای فضاهای رمز عبور، رمزگذاری شده یا (معمولاً) در غیر این صورت آگاه نیستم. پس چرا وقتی صحبت از ثبت نام در یک سایت به میان می آید، فاصله معمولاً مورد تبعیض قرار می گیرد؟
|
چرا سایت های خاص از ایجاد فاصله در پسوردها جلوگیری می کنند؟
|
186959
|
من در مورد اینکه با یک اسلش انتهایی در RESTful API چه باید کرد بحث داشتم. بیایید بگوییم که من منبعی به نام سگ و منابع فرعی برای سگ های فردی دارم. بنابراین می توانیم کارهای زیر را انجام دهیم: GET/PUT/POST/DELETE http://example.com/dogs GET/PUT/POST/DELETE http://example.com/dogs/{id} اما با مورد خاص زیر: GET/PUT/POST/DELETE http://example.com/dogs/ دیدگاه شخصی من این است که میگوید درخواستی را به یک منبع سگ فردی با شناسه = `null` ارسال کنید. من فکر می کنم API باید برای این مورد یک 404 برگرداند. دیگران می گویند که این درخواست دسترسی به منبع سگ است، یعنی خط بریده شده نادیده گرفته می شود. کسی جواب قطعی رو میدونه؟
|
اسلش انتهایی در RESTful API
|
235702
|
من قبلاً چند سؤال ادعا در مقابل استثنا را خوانده ام. من به طور خاص در مورد کلاس های قابل مشاهده بسته می پرسم. هنگامی که یک بسته را می نویسید، کلاس هایی که با public علامت گذاری شده اند در معرض دنیای خارج قرار می گیرند، بنابراین از استثناها استفاده می شود تا به کاربران رابط بسته اطلاع دهند که از بسته اشتباه استفاده می کنند. کلاس هایی که بدون علامت رها می شوند فقط در معرض داخلی های بسته هستند، نه؟ بنابراین مایلم بگویم که وقتی چیزی در یک کلاس قابل مشاهده بسته خراب میشود، از اظهارنظرها استفاده میشود تا کلاسهایی را که ساختهام از ارسال دادههای بد به یکدیگر متوقف کنند. آیا این کار خوبی است؟ من این ایده را پذیرفتهام که اشیا دادههای خود را بهعنوان خصوصی برای خود نگه میدارند و روشها در صورت لزوم عمومی/خصوصی هستند تا به صورت داخلی یا با کلاسهای دیگر کار کنند. هنگامی که کلاس مشخص شد که بیش از حد انجام می دهد، کلاس به اشیاء ساده تری تقسیم می شود که قرار است با هم کار کنند. در این مرحله، طبقات زیادی وجود دارند، اما فقط برخی از آنها باید در معرض دنیای خارج باشند. بنابراین من به این نتیجه رسیدهام که بستهها مانند اجسام فوقالعاده هستند که به اندازه کافی در معرض دید قرار میگیرند تا کل «جامعه» کلاسها بتوانند برای حل مشکل با هم کار کنند. به این ترتیب پیاده سازی پنهان است اما هنوز یک سرویس ارائه می شود. آیا این درک درست است؟ سوال بر این اساس است که از آنجایی که جامعه طبقات به صورت خصوصی به بسته ایجاد شده است، در معرض خارج قرار نمی گیرد، بنابراین آیا باید به جای آن از اظهار نظر استفاده کرد؟
|
آیا باید در بسته ها ادعا کنم؟
|
232602
|
در یک پست وبلاگ نسبتاً قدیمی، کانال الیوت با ترسیم توازی بین ترکیب پیش پردازنده C و خود C و زبان بیان خالص هاسکل، استدلال جالبی (اگر کمتر جدی) ارائه می دهد که C یک زبان کاملاً کاربردی است. مقادیر عمل IO ناخالص آن. در پایینتر مشاهده میشود که جداسازی فاز بین اجزای C در واقع کاری را که «cpp» انجام میدهد کاملاً با Haskell متفاوت میکند، بنابراین «cpp+C» در نهایت مونادیک نیست. در پروژه های برنامه نویسی واقعی، برنامه نویسان C ترجیح می دهند تا حد امکان استفاده از «cpp» را به حداقل برسانند. زبان ماکرو ممکن است قادر به کارهای شگفت انگیز باشد، اما یک محیط برنامه نویسی نسبتاً خصمانه است. بنابراین تا آنجا که من می توانم بگویم این مفهوم عمدتاً از منظر C ناشناخته است. با این حال، با تکیه بر مثال C، میتوانیم زبانی را در نظر بگیریم که در آن راه اصلی برنامهنویسی این است که توسعهدهنده یک برنامه کاملاً کاربردی بنویسد که یک توالی ثابت از مقادیر عمل بسازد و آنها را در یک برنامه تمامشده به هم متصل کند. متمایز از مدل هاسکل در این است که برنامه کاربردی فقط در زمان کامپایل وجود دارد، با جدایی واضح بین دو مرحله ارزیابی و اجرا. متمایز از مدل C (یا Lisp) عمدتاً در تأکید بر مرحله ماکرو به عنوان ابزار برنامه نویسی _اصلی_ (و با یک مرحله ماکرو که اینطور نیست... می دانید، وحشتناک - بلکه به نظر می رسد و مانند کامل اجرا می شود. -flledged language)، با برنامه پایانی متشکل از یک توالی ثابت از بلوکهای ساختمانی «عملی» که توسعهدهنده دلسرد میشود (یا حتی از آن جلوگیری میشود) از نوشتن مستقیم * آیا این پارادایم برنامه نویسی وجود دارد؟ اگر چنین است نام آن چیست و نمونه های موجود آن چیست؟ آیا ادبیاتی در این زمینه وجود دارد؟ («فرابرنامهنویسی» پاسخ واضحی است، اما به نظر میرسد خیلی گسترده و غیر هدفمند است: قالبهای «cpp» یا C++ که در حال حاضر بهطور کم استفاده میشوند نیز در زیر آن قرار میگیرند، در حالی که Haskell IO اینطور نیست.)
|
این سبک برنامه نویسی چیست؟ Monoid-ic؟
|
178961
|
ایجاد سلسله مراتب جدید وراثت با کمک C++ من به این فکر می کنم: > چرا هیچ ارثی از اشیاء کلاس وجود ندارد؟ مثال چکیده (روی > abstract C++): > > > struct Foo { int v; Foo(int a): v(a) {} }; > struct Buz : public Foo(2) { ... } > > > بنابراین، Buz فقط از نمونه Foo \- Foo(2) به ارث می رسد. آیا چنین ایده ای می تواند مفید باشد؟ آیا اجرای احتمالی یا ایده های مرتبطی وجود دارد؟
|
ارث از خود اشیا
|
30073
|
بنابراین من در حال طراحی یک سیستم مدیریت آموزش هستم (اطلاعات بیشتر) و به این فکر می کنم که آیا ابتدا باید موارد استفاده یا نمودارهای کلاس را ایجاد کنم؟
|
آیا ابتدا باید Use Cases را ایجاد کنم یا نمودارهای کلاس را ایجاد کنم؟
|
246282
|
آیا یک view باید یک تابع کمکی را فراخوانی کند؟ بگویید من داده ها را از DB به view منتقل می کنم. داده ها یک مهر زمانی یونیکس هستند. آیا برای تبدیل آن به یک TS قابل خواندن توسط انسان باید از نظر من تماس بگیرم یا باید قبل از ارسال آن را در کنترلر تبدیل کنم؟ یا باید روشی در مدلی بسازم که تبدیل کند... به دنبال پاسخ مربوط به بهترین عمل یا کدگذاری امن.
|
آیا یک view باید یک تابع را فراخوانی کند؟
|
39656
|
من حدود 2/3 ماه است که C#/.NET 4.0 را یاد میگیرم، این اولین زبان برنامهنویسی جدی من است (قبلاً به PHP، HTML، CSS، جاوا اسکریپت و VBA نگاه کردهام اما هرگز عمیقاً نبودهام) و شروع به کمی گیر کردن: * من به دلیل نداشتن یک پروژه بزرگ با یادگیری خود به سقف رسیده ام ... * عدم کار بر روی پروژه های پیچیده باعث ایجاد شک و تردید در من شده است. توانایی های من... 2 هفته پیش برای یک شغل برنامه نویس جوان مصاحبه داشتم و توانستم به اکثر سوالاتی که از من پاسخ داده شده بود پاسخ دهم، اما به دلیل نداشتن تجربه عملی باز هم به این شغل نرسیدم. من مطمئن نیستم که چه کار کنم! همانطور که قبلاً گفتم، من نمیخواهم در یک پروژه منبع باز مشارکت کنم، اما نمیدانم از کجا شروع کنم، فرض میکنم پروژههای بزرگ فقط برنامهنویسهای خوب میخواهند:( آیا آزمون برنامهنویسی آنلاین وجود دارد که این کار را انجام دهد. به من نشان دهید که در حال حاضر چقدر خوب (یا بد) هستم :) از هر گونه کمکی متشکرم.
|
یادگیری سی شارپ و گیر افتادن در بلاتکلیفی
|
147191
|
این احتمالاً یک سؤال خاص جنگو نیست، اما من تعجب می کنم که چگونه آن پیام های سرور بیش از ظرفیت نمایش داده می شوند. چند مثال: * نهنگ شکست توییتر * صفحه اسلش بیش از ظرفیت Tumblr * پیام Drawception در هنگام ایجاد بازی های جدید.
|
چگونه می توانم پیام سرور بیش از ظرفیت را با جنگو انجام دهم؟
|
236789
|
من فرآیند بوت استرپ را در آموزش لاراول Code Bright ذکر شده است، اما هیچ توضیحی درباره معنای واقعی آن وجود ندارد. به نظر نمی رسد که تعاریف ویکی پدیا در مورد بوت استرپینگ در محاسبات ارتباط خاصی داشته باشد.
|
بوت استرپینگ در زمینه لاراول به چه معناست؟
|
238724
|
به نظر می رسد همه محصولات با مجوز منتشر می شوند، من کنجکاو هستم که بدانم چگونه می توان مجوز فناوری هایی مانند HTML، CSS و JavaScript را پیدا کرد؟
|
HTML تحت چه مجوزی منتشر می شود؟
|
230110
|
اول از همه، میدانم که اختراع مجدد چرخ، _معمولا_ ایده بدی است، اما میخواهم یک چارچوب PHP بنویسم **برای یادگیری OOP در PHP و درک MVC** در وقت آزادم. گفت که، من باید دو وب با تعاملات کم و ساده پایگاه داده انجام دهم، کارکرد اساسی وب ها نشان دادن اطلاعات است. من میخواهم از چارچوب خودم در آن وبها استفاده کنم، اما نمیدانم از کجا یا کی شروع کنم. آیا ابتدا باید فریمورک و سپس وب ها را شروع کنم؟ یا باید شروع به انجام یک وب و سپس فریمورک و سپس وب دیگر کنم؟
|
از کجا یا چه زمانی شروع به نوشتن فریمورک PHP خود کنیم؟
|
77884
|
من کاملاً به اسکالا به عنوان یک زبان آشنا هستم ... و هنوز هم درگیر این هستم که چرا هر شرکتی باید از جاوا به اسکالا تغییر کند. آیا Scala فقط قند ترکیبی در بالای JVM است یا پیشرفت های اساسی در Scala نسبت به جاوا وجود دارد که برنامه های کاربردی دنیای واقعی را بهبود می بخشد؟
|
چرا از اسکالا بر روی جاوا استفاده کنید؟
|
152965
|
من ماژول های داده متفاوتی دارم که چند پارامتر را از یک لیست پیکربندی می گیرند. آیا فکر می کنید خوب است که یک شی پیکربندی را به عنوان یک module1(config) کامل ارسال کنید و به ماژول اجازه دهید آنچه را که نیاز دارد انتخاب کند، یا بهتر است پارامترهای فردی module1(config.a، config.c، config.f را ارسال کنم. )`؟ مورد اول در صورتی که به پارامترهای پیکربندی بیشتری نیاز داشته باشم نیازی به تغییر اینترفیس ندارد، اما مورد دوم بیشتر محصور می شود؟
|
ارسال شی مرکب برای پارامترها
|
175826
|
مثلا من نرم افزار GPL دارم. من نویسنده این نرم افزار GPL هستم. این نرم افزار GPL بین کدهای خود، نظرات Doxygen دارد. این نظرات Doxygen برای ایجاد یک صفحه html CC-BY-SA نوشته شده است تا این مستندات تولید شده در وب سایت پروژه من تحت مجوز CC-BY-SA بارگذاری شود. اما، خروجی مستندات Doxygen یک کار مشتق شده است؟ پس از همه، این مستندات بر اساس کد منبع GPL من است. در این مورد، اسناد باید GPL باشد. اما، من میخواهم مستندات CC-BY-SA باشد، زیرا مستندات هستند. GFDL کمکی نمی کند. کد GPL نمی تواند به GFDL تبدیل شود (برعکس بله). اگر این خروجی واقعاً یک کار مشتق شده باشد، فکر میکنم وضعیت عجیبی ایجاد میکند، زیرا، اگر من کارم را توزیع کنم، کاربران گیرنده نمیتوانند مستندات تولید شده را به طور قانونی توزیع کنند: در حالی که با کار من میتوانم انجام دهم، کاربران نمیتوانند بنابراین، آنها باید هر اثر مشتق شده را با همان مجوزی که من به آنها پیشنهاد می کنم، توزیع کنند. راه حل چیست؟
|
کد تولید خودکار: کار مشتق شده؟
|
230111
|
آیا یک قاعده کلی وجود دارد که چه زمانی باید یک مقدار را به عنوان متغیر کلاس و چه زمانی به عنوان آرگومان متد ارسال کنیم؟ یا این فقط یک انتخاب توسعه دهنده است؟ برای مثال -- آیا دلایلی وجود دارد که چرا (کد PHP) را دنبال کنید: class SomeClass { public function __construct() { $this->id = $_GET['id']; $this->showMessage(); } عملکرد عمومی showMessage() { echo 'ID is '.$this->id; } } بهتر (یا بدتر؟) از این است: class SomeClass { public function __construct() { $this->showMessage($_GET['id']); } عملکرد عمومی showMessage($id) { echo 'ID is '.$id; } } توجه داشته باشید که من فقط در مورد تفاوت بین ارسال مقدار به عنوان متغیر کلاس در مقابل ارسال به عنوان آرگومان متد سؤال می کنم. لطفاً اشاره نکنید که من هرگز نباید مستقیماً روی superglobals در PHP کار کنم. من می دانم، که این اشتباه است. من در اینجا برای ساده کردن مثال از آن استفاده کردم.
|
چه زمانی باید مقدار را به عنوان متغیر کلاس و چه زمانی به عنوان آرگومان متد ارسال کنم؟
|
207553
|
من از جاوا اسکریپت با JQuery برای برنامه Rails استفاده می کنم. من در این یکی رفتار پویا دارم. به عنوان یک توسعه دهنده Ruby، من TDD/BDD را، مخصوصاً با RSpec، دوست دارم. در حال حاضر، من جاوا اسکریپت خود را به صورت دستی آزمایش می کنم. این بهترین راه نیست، زیرا یک تغییر، در جایی، میتواند کد را در جای دیگری خراب کند. مزایای استفاده از TDD بسیار زیاد است. آزمایش در جاوا اسکریپت پیچیده به نظر می رسد زیرا باید تعامل زیادی با کاربر را آزمایش کند. من می توانم رفتار را در یکپارچگی کامل آزمایش کنم، برای مثال با Capybara، اما تست های من بسیار کند خواهد بود. به عنوان مثال، من یک فرم با رفتار پویا دارم. در این فرم، من 5 یا 6 فیلد پویا دارم که اگر گزینه ای را انتخاب کنم، یک دکمه رادیویی را انتخاب کنم یا یک چک باکس را علامت بزنم، تغییر می کند. در برخی موارد، تماس های آژاکس وجود دارد. برای این فرم فکر می کنم فقط برای یک فرم حدود 20 تست بسازم. آیا انجام این آزمایشات واقعا مفید است؟ بنابراین، قوانین شما برای یک برنامه وب استاندارد چیست؟
|
چگونه واحد رابط کاربری را آزمایش می کنید؟
|
123325
|
من به دنبال کمک برای کشف بهترین رویکرد برای مدیریت تست پذیرش کاربر (UAT) و نحوه ایجاد نقص/اشکال توسط کاربران هستم - قبلاً در موقعیتی قرار گرفته بودم که مجبور بودم با یک خطای کوچک برای همه روبرو شوم. به عنوان یک اشکال مطرح می شود که زمان با ارزشی را از رفع اشکال واقعی می گیرد در حالی که من بسیاری از نقص ها / اشکالات نامعتبر را غربال می کنم. اشتباه نکنید، من سعی نمیکنم با گفتن «عیب نیست» کاربران را شیفت کوتاه کنم، بلکه سعی میکنم روند را راحتتر کنم تا همه چیز برطرف شود.
|
مدیریت UAT / نقص و افزایش اشکال
|
22124
|
آیا واقعاً امکان توسعه نرم افزار بدون معماری آن وجود دارد؟
|
آیا «معمار» و «توسعهدهنده» نقشهای جداگانهای دارند؟
|
158642
|
من باید یک راه حل جاوا برای احراز هویت متقابل بین Tomcat 6 (سرور) و SmartCard IDGo 300 (مشتری) توسعه دهم. برای انجام این کار، من به طرح زیر فکر کردم: 1. Tomcat (سرور) درخواست گواهی دیجیتال خود را (با امضای CA) به SmartCard (مشتری) ارسال کند. 2.Client پین را وارد می کند و گواهی موجود در کارت هوشمند را انتخاب می کند، سپس اپلت گواهی خود را (با امضای CA) به Tomcat ارسال می کند. تامکت گواهی دیجیتال را تأیید می کند و اگر درست باشد، گواهی را پس می فرستد. 3. اپلت گواهی سرور را تأیید می کند و در صورت صحیح بودن گواهی، تأییدیه را به سرور ارسال می کند. سرور برای استفاده از برنامه وب به مشتری دسترسی کامل می دهد. من چند سوال دارم: 1. آیا این طرح امکان پذیر است؟ 2. من می خواهم همه چیز را از طریق اپلت خود مدیریت کنم و وقتی مشتری کارت هوشمند را قطع می کند، دسترسی به سرور را از دست می دهد.
|
راه حل جاوا برای احراز هویت متقابل با کارت هوشمند
|
225580
|
در نمونه کد زیر، شی Rental از فیلدهای Movie برای انجام دستور سوئیچ استفاده می کند. مارتین می گوید : این ایده بدی است اما توضیح عمیق تری در مورد چرایی آن نمی دهد؟ البته، می توان گفت که این به معنای جفت شدن زیاد بین فیلم و اجاره است، یا اینکه فیلم بد محصور شده است، اما اینها فقط کلمات (تقریباً بی معنی) هستند، باز هم دلیل آن را توضیح نمی دهند؟ به اصطلاح به اصل سوال نمی روند. آنها درک زیادی ارائه نمی دهند. چه میخواهم بدانم اگر یک اصل طراحی عمیقتر و کلیتر وجود دارد که چرا داشتن سوئیچ در اجاره ایده بدی است؟ به عبارت دیگر، مارتین از کجا میداند که دستور switch روی شی اشتباه است؟ او این بینش را از کجا می آورد؟ روند فکری او چیست؟ 
|
کتاب Refactoring مارتین فاولر: دستور سوئیچ از دادههای شی دیگر استفاده میکند، چرا بد است؟ به دنبال توضیح عمیق تر است.
|
171565
|
بخشی از یک فایل اجرایی که حاوی کد است، گاهی اوقات بخش «.text» نامیده می شود. در معماری های حافظه قطعه بندی شده، بخشی که به صورت کد نگاشت شده است، گاهی اوقات قطعه متن نامیده می شود. پیغام خطای یونیکس Text file busy (ETXTBSY) به معنای این فایل برنامه ای است که در حال اجرا است. چگونه _text_ به معنای کد قابل اجرا (ماشین) شد؟ یک پاسخ ایده آل این است: ارتباط بین کلمه و معنای آن را توضیح دهد. یک استناد برای منشا یا حداقل تاریخچه این اصطلاح ارائه دهید. درباره اینکه کدام جوامع از آن استفاده می کنند، ایده ای ارائه دهید.
|
چرا قسمت کد را بخش متن می نامند؟
|
44994
|
من این مقاله در مورد برنامه نویسی زبان گرا را خواندم. او به برخی نقاط ضعف در رویکردهای رویهای/OOP مدرن برای برنامهنویسی اشاره میکند و یک الگوی برنامهنویسی جدید را پیشنهاد میکند که آنها را حل میکند. که شما از چند چیز بزرگ استفاده خواهید کرد که فقط از تکههای آن استفاده میکنید. با خواندن مقاله، این تصور را پیدا کردم که نویسنده یکی از دو چیز را تبلیغ می کند: * تعداد زیادی زبان برنامه نویسی که به راحتی قابل ایجاد هستند * یک زبان واحد و به راحتی قابل گسترش است که می تواند خود را بازنویسی کند تا نیازهای برنامه نویس را برآورده کند، اگر او دومی را پیشنهاد کند، من با در حال حاضر انجام شده! و Lisp را مثال بزنید. همانطور که پل گراهام پیشنهاد میکند، به نظر میرسد که زبانها پیوسته به این سمت حرکت میکنند. تا جایی که به اولی مربوط می شود، فکر می کنم این ایده خوبی است، اگر زبان زیربنایی وجود داشته باشد که همه آنها را به هم پیوند دهد. به نظر من این نقطه ضعف است: ارتباط بین زبان ها. آیا از تماسها استفاده میکنید که یک مفهوم رویهای یا ارسال پیام است که مرا به یاد ارتباطات بین فرآیندی میاندازد؟ من از فرصت کار با زبان های خاص دامنه کوچک استقبال می کنم، اگر استفاده همزمان از همه آنها آسان باشد. آیا این رویکرد (LOP) عملی خواهد بود؟
|
آیا برنامه نویسی زبان گرا عملی است؟
|
63549
|
در دنیای واقعی، چرا باید امنیت سطح روش را پیاده سازی کنیم؟ ما یا یک برنامه وب یا یک برنامه دسکتاپ داریم که در آن کاربر به رابط کاربری دسترسی دارد (و بنابراین مستقیماً نمی تواند به روش دسترسی پیدا کند). بنابراین، دسترسی مستقیم به روشها از کجا وارد تصویر میشود؟ ویرایش : من این سوال را میپرسم زیرا در حال آزمایش امنیت فنری هستم و میبینم که کاربران مجاز به دسترسی به روشها هستند. چیزی شبیه به : @ROLE_ADMIN public void update() { //update }
|
چرا به امنیت سطح روش نیاز داریم؟
|
37624
|
من نزدیک به 3 سال است که یک توسعه دهنده وب جاوا هستم. همیشه سعی میکنم بیشتر یاد بگیرم و بهتر باشم، اما هنوز احساس میکنم میزان دانش آنقدر که میخواهم نیست. دانش در برخی جاها هنوز غیرسیستماتیک به نظر می رسد و پایگاه خیلی قوی برای حل مشکلات به خوبی که من می خواهم ارائه نمی دهد. مثالی که من دارم توسعه دهنده ارشد من است که راه حل های او همیشه کارآمدتر و زیباتر هستند. بنابراین، سوال نسبتاً ساده و در عین حال سخت است. راه درست برای به دست آوردن دانش من سیستماتیک تر و در نتیجه بهبود کیفیت آن چیست. من می دانم که هیچ پاسخ عملاً خوبی برای برنامه نویسی تمام جاوا وجود ندارد، بنابراین بیایید روی وب مدرن جاوا یا فناوری های تقریباً وب تمرکز کنیم: 1. JSF 2.0 2. JPA2 و Hibernate به عنوان ارائه دهنده پایداری 3. خدمات وب 4. و Java SE به عنوان یک هسته کدام روشها یا کتابها یا تکنیکهای یادگیری منجر به پایگاه دانش قوی در حوزه دانش میشوند؟
|
ارتقاء در توسعه وب جاوا
|
207881
|
من از EF Code First استفاده می کنم و مدلی مانند زیر داشتم. public class Account { [ضروری] public string AccountNo { get; مجموعه؛ } [لازم] تراز اعشاری عمومی { get; مجموعه؛ } } من از کلاس Service برای برداشت و واریز مبلغ به حساب استفاده کردم. بعد با این برخورد کردم و متوجه شدم که اکانت کم خون است. بنابراین من با خوشحالی روش های برداشت و سپرده را به حساب اضافه کردم. public class Account { [ضروری] public string AccountNo { get; مجموعه؛ } [لازم] تراز اعشاری عمومی { get; مجموعه؛ } public void Draw(مبلغ اعشاری) { // TODO: بررسی کنید که آیا موجودی کافی موجود است یا خیر تعادل -= مقدار; } سپرده باطل عمومی (مبلغ اعشاری) { موجودی += مبلغ; } } من از این موضوع بسیار خوشحال بودم تا اینکه متوجه شدم که این کپسولاسیون را به درستی پیاده سازی نمی کند. شما نباید بتوانید مستقیماً موجودی را تغییر دهید - باید از روش های برداشت و سپرده استفاده کنید. اما در راه حل من می توانید تعادل را مستقیماً تغییر دهید. اما من نمی توانم Balance را به یک ویژگی فقط خواندنی تبدیل کنم زیرا از روش اول کد EF استفاده می کنم و ویژگی های فقط خواندنی منجر به ایجاد ستون در جدول پایگاه داده نمی شود. من فکر کردم که حساب را به عنوان کمخون ترک کنم و یک کلاس حساب سطح بالاتری ایجاد کنم که روشهای encapsulation و Draw/Deposit را پیادهسازی میکند. اما در آن صورت کلاس سطح بالاتر دارای حاشیه نویسی داده های اعتبار سنجی نخواهد بود و من عملکرد رایگان ارائه شده توسط چارچوب را دریافت نخواهم کرد. راه حل چیست؟
|
کپسوله سازی در مدل های طراحی دامنه محور؟
|
208062
|
پس از خواندن پاسخ gnat به چرا یک متد اصلی ثابت در جاوا و سی شارپ، به جای سازنده؟ من پاسخ او را به این معنا میدانم که هدف یک کلاس جاوا با متد اصلی ثابت، «تعریف نقطه ورودی برنامه» است و قرار نیست خود برنامه باشد. ممکن است راه بهتری برای انجام این کار وجود داشته باشد، اما من معمولاً کلاسی را با متد static main دارم تا کاری ساده مانند این انجام دهم: public class MenuLauncher { public static void main(String[] args) { Menu menu = new Menu() ; menu.run(); } } آیا کد بالا بهترین روش برای OOP است که در آن کلاس با main static بیشتر از راهاندازی یا شروع منطق برنامه موجود در یک شی غیر استاتیک جداگانه انجام نمیدهد؟ پس از همه main ثابت است، پس آیا خود کلاس MenuLauncher بسیار محدود نخواهد بود؟ از آنجایی که main یک نقطه شروع است، من هیچ هدف دیگری برای کلاس نمی بینم جز اینکه یک نقطه ورود باشد. **آیا یک قرارداد نامگذاری جاوا معمولاً برای کلاس هایی استفاده می شود که حاوی یک متد اصلی هستند و هدفشان این است که نقطه ورودی برنامه باشند؟**
|
قراردادهای نامگذاری برای کلاس های جاوا که دارای متد اصلی ثابت هستند؟
|
196673
|
هنگامی که من برای اولین بار پس از سال ها کار در C و VB به OOP (ابتدا در جاوا و سپس C++) آمدم، شگفت انگیز بود. ایده گسترش رفتار موجود و عملکرد کلی بر روی چیزهایی از انواع مرتبط بسیار جذاب بود، و من تقریباً بلافاصله متوجه شدم که چرا این را میخواهم. یعنی انگیزه من برای OOP زیرتایپ چندشکلی و وراثت بود. به سرعت به امروز رسیدم، و من مرتباً از راه حلهای چندشکلی موقت (تایپ کلاسها و تایپ اردک) استفاده میکنم که مشکلاتی را که زیرتایپ کردن در ابتدا برای من جذاب بود به روشهای بسیار ظریفی حل میکند. من در بیشتر محیط هایم به چندشکلی پارامتریک دسترسی دارم. برنامه نویسی به طور کلی با این انواع مختلف چندشکلی به من تمام قابلیت گسترش و استفاده مجدد را که تا به حال انجام داده ام و بیشتر می دهد. بنابراین، سوال من این است: چرا هنوز باید به OOP اهمیت بدهم؟ چه کاربردهایی از OOP پیدا کرده اید که علاوه بر وراثت و تایپ فرعی واقعاً عالی هستند؟ همچنین، چون محبوب است و باید از آن استفاده کنید حساب نمی شود. من قبلاً با OOP کاملاً آشنا هستم و از آن در کار روزانه خود استفاده می کنم زیرا پایه کد از آن استفاده می کند. برای یک پروژه جدید یا برای خودم، این چیزی است که من در مورد آن می پرسم.
|
علاوه بر چندشکلی، چه چیزی در مورد OOP قانع کننده است؟
|
138983
|
**سناریو:** نمای ثابت با نمونه های مهر زمانی متوالی در رنگ دو بعدی که مقایسه فقط بین یک جفت نمونه همسایه انجام می شود. **زمینه:** * قبلا هرگز از OpenCV استفاده نکرده ام، * درک محدودی از بینایی کامپیوتر، * برنامه های اسکریپت نویسی با تجربه متوسط. **سوالات:** * با توجه به اطلاعات ارائه شده، چه اطلاعات اضافی می تواند مفید باشد؟ * چه راهکارهای تحلیل و گزارش مرتبط موجود در OpenCV را باید بیشتر بررسی کنم؟ * * * **به روز رسانی ها:** * **منبع این تصاویر چیست؟** من هدف یک مسئله را تا حدی انتزاع کرده ام تا از انحراف در نحوه مفهوم سازی پاسخ ها از راه حل های مرتبط جلوگیری کنم. **Disclosure-of-Problem-Domain:** ممکن است در مورد ارزش انتزاعی دامنه مشکل اشتباه کرده باشم، و از آنجایی که قبلاً حدس زده شده است، تأیید می کنم که دامنه هر آزمایش رابط کاربری گرافیکی خودکار با ارزش بالا است. از پیچیدگی نسبتاً کم برخوردار است. در حال حاضر، به نظر می رسد آزمایش رگرسیون ساده بر اساس تغییر پیکسل به پیکسل که سپس بر اساس درصد تغییر پیکسل ها به صورت جفت به جفت مرتب می شود، سریع باشد و ارزش تولید کند، اما تطبیق الگوی پیشنهادی مارتین بکت ممکن است اجازه دهد. برای آزمایش بین پلتفرمی، اگرچه باز هم اطلاعات زیادی در مورد OpenCV یا حوزه بینایی کامپیوتری نداریم، نمیتوان گفت که چنین رویکردی در حال حاضر پیچیده یا ارزشمند است. * **همین چیست؟** بستگی به راه حل هایی دارد که OpenCV در زمینه تجزیه و تحلیل تفاوت تصویر و گزارش ارائه می دهد. هر گونه مصنوع مربوط به ضبط باید/باید در تحلیل مقایسه لحاظ شود. در حالت ایدهآل، گزارش تفاوت باید بهطور پیشفرض (یا کدنویسی پیشبینیکننده) فقط در حالت تغییرات قابل توجه مواد نمایه بهگونهای تغییر کند که امکان اولویتبندی پاسخ دستی به آنها را فراهم کند. * **شرایط ثبت تصویر چگونه است؟** همه جفت ها در یک محیط بسیار کنترل شده با نمای ثابت/زاویه ثابت، نور، نوردهی، فوکوس و غیره یکسان نمونه برداری می شوند.
|
گزینه هایی در OpenCV مربوط به تجزیه و تحلیل تفاوت تصویر و گزارش
|
76289
|
سبد خرید PHP منبع باز پلت فرم/چارچوب بیشترین لیست برتر را اشغال می کند. آنها داغ هستند و ما می خواهیم سریع شروع کنیم. بنابراین، ما بین Magento و Opencart تصمیم می گیریم، برنامه نویسان PHP از این امر خوشحال خواهند شد. در حالی که کالج های برنامه نویسی جاوا من چندان خوشحال نیستند، آنها تجارت Broadleaf یا JadaSite را می فروختند. اما مطالعه و بحث آنلاین بیشتر ما را به این راه سوق می دهد. سبدهای خرید PHP بیشتر مورد استفاده قرار می گیرند و بنابراین بیشتر تست می شوند و از چندین فروشگاه و چندین فروشنده پشتیبانی می شوند. مزیت جاوا در این زمینه منبع باز چیست؟ یا باید باور کنیم که جاوا می تواند زیرساخت مناسبی را در دراز مدت ارائه دهد؟
|
مزیت جاوا در بستر سبد خرید
|
229201
|
من یک پلاتر قدیمی دارم که نمی تواند مارپیچ واقعی را چاپ کند. من برای ایجاد یک الگوریتم برای تقریب یک مارپیچ به کمک نیاز دارم. در اینجا یک زیر اسکریپت LISP است که من نوشته ام که از نیم دایره هایی با شعاع های مختلف برای رسم مارپیچ استفاده می کند: (setq inner_radius 1e3) ; مارپیچ از شعاع داخلی به شعاع بیرونی رشد می کند (ضخامت سیم پیچ setq 35). این نیمه گام مارپیچ است، گام 70 است (Setq outer_radius (+ 2.4e3 (* 2 coil_thickness))) (< inner_radius outer_radius) (setq P1 (list 0 inner_radius)) (setq P2 (list inner_radius) )) (setq P3 (لیست 0 (* -1 inner_radius))) (setq P4 (list (- (- inner_radius) coil_thickness) coil_thickness)) (setq P5 (list 0 (+ inner_radius (* coil_thickness 2)))) (فرمان ARC P1 P2 P3) ; نقطه قوس از طریق P1، P2 و P3 (فرمان ARC P3 P4 P5) یک قوس 3 نقطه ای را از طریق P3، P4 و P5 ترسیم می کند (شعاع_داخلی (+ شعاع_داخلی (* ضخامت سیم پیچ 2))) من از «AutoCAD» برای پیاده سازی اسکریپت استفاده می کنم. کد اینجا یک cop-out است - من میتوانم یک مارپیچ واقعی را در «AutoCAD» پیادهسازی کنم، اما پلاتری که این را ترسیم میکند، دارای تاریخ است و قادر به مدیریت یک مارپیچ واقعی نیست. فقط میتواند قوسهای دایرهای و بخشهای خط را اداره کند. من به دنبال روشی هستم که بتواند تقریب بهتری از مارپیچ را اجرا کند. به عنوان مثال، من سعی کردم به چهار دایره فکر کنم (به جای نیم دایره هایی که در زیر اسکریپت بالا استفاده کرده ام) اما نتوانستم به یک طرح قابل اجرا برسم.
|
چگونه با استفاده از بخش هایی از دایره های مختلف یک مارپیچ رسم کنیم؟
|
71480
|
این یکی خیلی وقته منو آزار میده وقتی برنامه نویسی MVC را انجام می دهید، به نظر شما تمرین برنامه نویسی بهتر چیست؟ آیا باید از مدلهای کاملاً پر شده یا مدلهای نیمه پر استفاده کرد، به خصوص وقتی میدانم که برای این کار خاص فقط به ۲ فیلد از شی مدل نیاز دارم که ۵ فیلد دیگر دارد؟ گاهی اوقات پر کردن لیستی از 20 شی مدل با تمام مقادیر از پایگاه داده زمانی که می دانید که فقط به تعداد کمی از آنها نیاز دارید، به نظر جرم می رسد. البته مدل جزئی به این معنی است که شما باید یک روش دیگر را به غیر از روشی که همه چیز را واکشی می کند، در DAO خود بنویسید. کدام کد به معنای حفظ کد بیشتری است؟ از سوی دیگر، بیرون کشیدن همه چیز از DB با مدلهای کاملاً پرجمعیت به این معنی است که یک روش به همه کارها کمک میکند، اما این بدیهی است که مقداری کارایی بالا را به شما میدهد. میتوانم ببینم که ORM (مانند Hibernate یا ActiveRecord of Rails) گرایشها را در برنامهنویسی MVC ترجیح میدهد و پایگاههای داده مانند مدلهای کامل BigTable Google روند پذیرفته شده است. اما اگر هنوز از JDBC خوب قدیمی استفاده می کنید چه؟ سخت افزار ارزان است، توسعه هزینه بر است. آیا این واقعاً درست است حتی زمانی که برنامه باید به چند صد هزار درخواست در ساعت مقیاس شود؟
|
MVC: مدلهای پر جمعیت یا مدلهای نیمه پر؟
|
44998
|
من در حال ساخت یک برنامه LOB برای یک مشتری بسیار بزرگ و جدی هستم، خود برنامه بزرگ نیست اما مشتری من است بنابراین باید آن را درست انجام دهم. من به طور کلی وسوسه می شوم که همیشه از جدیدترین چیزهای موجود استفاده کنم و در حین پیشرفت یاد بگیرم، گاهی اوقات این کار به بهره وری خوب ختم می شود. مانند زمانی که بیشتر موارد را با WCF Data Services از طریق سرویسهای asmx نوشتم، و سپس از Silverlight از طریق ajax/asp.net استفاده کردم، این تصمیمها تصمیمهای خوبی بودند، اگرچه در ابتدای کار مشکلی وجود داشت. به طور خاص، من به استفاده از WPF بر روی فرمهای برنده فکر میکنم، من هرگز از WPF استفاده نکردهام، اما آیا منحنی یادگیری بیشتر از مزایای آن است؟ همچنین به طور کلی آیا این یک حرکت بد زمانی است که ما واقعاً به موقع هستیم؟ **دوم:** وقتی نوبت به اصول طراحی می رسد، مانند **مثال** با استفاده از MVVM در مورد من. آیا این دوباره برای یک برنامه کوچک یک مشکل بیش از حد است؟ (4000 خط به عنوان یک تخمین بد؟) مطمئناً کد من قابل آزمایش نخواهد بود، اما آیا حتی به یک برنامه کوچک برای آزمایش شدن نیاز دارم؟ به طور کلی من سعی می کنم کد پایه خود را مرتب و لایه رابط کاربری خود را نازک نگه دارم. **سوال من این است:** فقط به طور کلی، میخواهم بدانم چه تعداد از توسعهدهندهها/شرکتهای کوچک در آنجا به سمت فناوریهای جدیدتر یا الگوهای طراحی هسته سخت، شیوهها، چارچوبها (Prism، CAB) یا مدلها (MVVM) حرکت میکنند. برنامه های کوچکتر؟ چگونه می توان برای >> پیچیدگی + منحنی یادگیری _vs_ تماس برقرار کرد **ویرایش** * * * 1. من حدود 1-2 ماه تاپ دارم، تعداد زیادی کد پایه دارم و تقریباً تمام برنامه ریزی و طراحی انجام شده است. 2. این یک هزینه ثابت است که من در حال پرداخت آن هستم که بد است، اما آنها شروع به داشتن چند برنامه برای ایجاد قابلیت های بیشتر در بالا کرده اند. 3. من (تنها توسعه دهنده) آن را حفظ خواهم کرد. 4. تا حدی میخواهم WPF را انتخاب کنم تا ظاهر حرفهایتری را نیز ارائه کنم، تا آنها را وادار کنم که بهروزرسانیها/بهروزرسانیهای بیشتری را در مورد عملکرد از من بخرند. 5. من در واقع سعی کردم چارچوب MVC دیوانه ام را در فرم های win بنویسم، به هم ریخته بود، احساس می کنم کد من در WPF بهتر می شود؟ 6. نظری در مورد استفاده از MVVM Light دارید؟
|
چه زمانی از فناوری جدید و اصول طراحی پیچیده در یک برنامه LOB (با استفاده از WPF) استفاده می کنید؟
|
204225
|
من یک برنامه لینوکس c جاسازی شده دارم که با یک CLI ساده اجرا می شود. اکنون وظیفه من ایجاد یک رابط کاربری گرافیکی است که عملکردی مشابه برنامه خط فرمان را دارد. من یک طراح رابط کاربری حرفه ای نیستم و اکثراً اگر تجربه من در کدنویسی c عمیقاً جاسازی شده باشد، هستم. فکر اولیه من این است که از qtcreator برای ایجاد رابط کاربری گرافیکی استفاده کنم، اما چندین مشکل وجود دارد که در مورد آنها فکر می کنم. * در حرکت رو به جلو، میخواهم هم برنامه CL و هم برنامه رابط کاربری گرافیکی را حفظ کنم، و ترجیحاً حتی یک فایل اجرایی باشند که میتوانند در هر حالت راهاندازی شوند. مگر اینکه این ایده بدی باشد؟ * کد من تا به حال به زبان C است و qt به طور طبیعی c++ است * من میخواهم یک همبستگی مستقیم داشته باشم که در آن فشار دادن دکمهها در رابط کاربری گرافیکی، همان عملکردهایی را که از CLI فراخوانی میکنم، فراخوانی میکند * چگونه میتوانم این کار را به طور تمیز و کارآمد انجام دهم؟ آیا علم یا کتابخانه دیگری وجود دارد که این موضوع را ساده کند؟ اگر چیز بهتری وجود دارد، مجبور نیستم از qt استفاده کنم.
|
چند روش طراحی استاندارد برای افزودن رابط کاربری گرافیکی به برنامه خط فرمان چیست؟
|
84098
|
من برنامه نویسان جوان جدید (فارغ التحصیلان جدید) دارم که به تازگی به تیم من ملحق شده اند، برخی از آنها چیز زیادی در مورد الگوریتم ها و الگوهای طراحی نمی دانند. من مطمئن نیستم که کدام یک را اول باید به آنها آموزش دهم؟
|
یک برنامه نویس ابتدا باید چه چیزی یاد بگیرد: الگوریتم ها یا الگوهای طراحی؟
|
30076
|
آیا ورود ثبت نام با استفاده از ایمیل ایده بهتری نسبت به نام کاربری برای شناسایی کاربر است؟
|
با استفاده از ایمیل یا نام کاربری وارد شوید؟
|
77886
|
الان 5 سال است که در همان شرکت کار می کنم. میخوام برم یه کار جدید پیدا کنم. یافتن شغل یا گرفتن تماس های مصاحبه دشوار بوده است، تعداد بسیار کمی وجود دارد. و برای مرکب کردن مشکل، برای کار به مجوز کار (H1b) نیاز دارم. سوال من این است که چگونه با برنامه نویسان دیگر ارتباط برقرار کنم و شانس من برای گرفتن شغل/مصاحبه را افزایش دهد. و دوم اینکه چطوری شبکه ام رو زیاد کنم؟؟ با تشکر
|
چگونه برای به دست آوردن شغل به طور موثر شبکه سازی کنیم
|
128238
|
من می دانم که بسیاری از فروشگاه های نرم افزار، فایل های باینری را تحت کنترل منبع نگه می دارند. با این حال، فروشگاه ما آمده بود تا کل فریمورکها را در مخزن ذخیره کند: زمان اجرا DirectX، CUDA، nVidia Optix، هر چه باشد. گفته میشود که راهاندازی دستگاه توسعهدهنده را آسانتر میکند (ظاهراً، آخرین نسخه را دریافت کنید و کدنویسی را شروع کنید). با این حال، به طور قابل توجهی مخزن را پر می کند و آن را با تاریخچه نامربوط بار می کند. من هرگز چنین الگوی استفاده ای ندیده بودم. آیا آن را تمرین خوبی می دانید؟ [ویرایش:] من هیچ مشکلی با منبع کنترل باینری های شخص ثالث ایزوله ندارم. این سوال به کل زمانهای اجرای فریمورک اشاره دارد که معمولاً از 10+ باینری تشکیل شده است. به عنوان یک مثال افراطی، Windows SDK را در نظر بگیرید (که خدا را شکر در مخزن نگه نمی داریم، اما در اصل تفاوتی نمی بینم).
|
آیا ذخیره سازی زمان اجرا فریم ورک تحت کنترل منبع، تمرین خوبی است؟
|
138951
|
من از طرفداران استفاده از اظهارات در کد برای بررسی پیش شرط ها هستم. سوال این است که آیا استفاده از اظهارات در روش های عمومی برای بررسی پیش شرط عاقلانه است؟ نظر شخصی من این است که اگر روش من نمی تواند عدم وجود یک پارامتر (یا مقداری نامعتبر از آن) را مدیریت کند و بخشی از یک API است اما به ورودی کاربر متکی نیست، باید مشکل (پارامتر بد) حل شود. در طول فرآیند توسعه (حداقل توسط تست های یکپارچه سازی) و نه بعداً زمانی که نرم افزار در میدان استفاده می شود. به همین دلیل من از اظهارات حتی در روش های عمومی استفاده می کنم. منظور من چیزی شبیه به این است: کلاس عمومی SomeMagic پیاده سازی MagicAPI { public WoW doSomeMagic( منبع مطالب ) { assert source != null : استفاده نادرست از API; // اگر اظهارات غیرفعال شوند (باید در محیط تولید چنین باشد) // این خط یک NpEx را پرتاب می کند if ( source.isPlainStuff() ) { // مقداری جادو با یک چیز ساده } بازگشت Wow.beSurprised; } }
|
ادعا در روش های عمومی
|
47364
|
وقتی یک الگوریتم ثبت اختراع می شود به چه معناست؟ آیا تا زمانی که از آن درآمدی نداشته باشم، مجاز به استفاده از آن هستم؟ من می پرسم چون روی یک پروژه کار می کنم و اتفاقاً یک الگوریتم تشخیص ویژگی را کشف کردم که می خواهم پیاده سازی کنم، اما بعد توسط شخصی ثبت اختراع می شود. آیا می توانم از الگوریتم استفاده کنم؟ برای پروژه مدرسه است
|
الگوریتم ثبت اختراع
|
208074
|
وقتی یک جفت برنامه نویسی کد را چک می کند، چگونه کاربران را شناسایی می کنید؟ من شکایتی شنیدم که اغلب یک برنامهنویس جوان پشت صفحهکلید است و از حساب خود استفاده میکند، اما بهترین کسی نیست که درباره کدی که بررسی میشود سؤال بپرسد. بهترین پاسخ). آیا این واقعاً یک مشکل است؟ به نظر می رسد یک تیم برنامه نویسی می تواند راهی برای شناسایی جفت ها و دریافت اطلاعات لازم در نرم افزار کنترل نسخه خود بیاندیشد. من همچنین فکر می کنم اگر هر دو برنامه نویس ندانند کدشان چه می کند، آنها از این روند سود نمی برند.
|
چگونه می توان بررسی کد برنامه نویسی جفت در شناسایی کاربر را مدیریت کرد؟
|
207556
|
حدود یک سوم کد من در یک کلاس Facade پیچیده شده است. توجه داشته باشید که این یک کلاس خدا نیست، بلکه در واقع یک چیز واحد را نشان می دهد (به نام خط). طبیعتاً مسئولیت هایی را به زیرسیستم پشت سر خود محول می کند. آنچه در نهایت اتفاق میافتد این است که دو تا از کلاسهای زیرسیستم ('Output' و 'Timeline') همه متدهای خود را در کلاس 'Line' تکرار میکنند، که عملاً 'Line' را هم به 'Output' و هم 'Timeline' تبدیل میکند. به نظر می رسد ایجاد رابط های 'Output' و 'Timeline' منطقی باشد، به طوری که کلاس `Line` بتواند هر دو را پیاده سازی کند. در عین حال، من نگران ایجاد ساختارهای کلاس و رابط موازی هستم. ببینید، انواع مختلفی از خطوط «AudioLine»، «VideoLine» وجود دارد که همگی از یک نوع «Timeline» استفاده میکنند، اما از انواع مختلفی از «Output» استفاده میکنند (به ترتیب «AudioOutput» و «VideoOutput»). بنابراین این بدان معناست که من باید یک AudioOutputInterface و VideoOutputInterface نیز ایجاد کنم. بنابراین نه تنها باید سلسله مراتب کلاس موازی داشته باشم، بلکه یک سلسله مراتب رابط موازی نیز وجود خواهد داشت. آیا راه حلی برای این نقص طراحی وجود دارد؟ در اینجا تصویری از ساختار اصلی (منهای کلاس Timeline است، البته بدانید که هر خط دارای خط زمانی است):  توجه: من تازه متوجه شدم که کلمه line در Timeline ممکن است به نظر برسد که عملکردی مشابه کلاس Line دارد. آنها ندارند، فقط برای روشن شدن.
|
سلسله مراتب کلاس/رابط موازی با الگوی طراحی نما؟
|
117179
|
> **تکراری احتمالی:** > پسوند بعد از عناوین شغلی مهندس نرم افزار/توسعه دهنده به چه معناست؟ > (یعنی توسعه دهنده نرم افزار III) > عناوین پیشرفت کاری من برای درک سلسله مراتب شغلی در مهندسی نرم افزار مشکل داشتم. این سیستم به دلیل عدم وجود قراردادهای نامگذاری ثابت در هنگام تخصیص نقشها، پیچیدهتر است: برای مثال، برخی از شرکتها فقط یک موقعیت توسعهدهنده ارشد نرمافزار دارند در حالی که برخی دیگر دارای مهندس نرمافزار I، مهندس نرمافزار II، مهندس نرمافزار III و غیره هستند. حتی در پست های سطح بالا، ما چیزهایی مانند مهندس نرم افزار اصلی در مقابل مهندس نرم افزار کارکنان داریم. سلسله مراتب استاندارد برای مهندسان نرم افزار چیست؟ آیا یک دستور نوک زدن به طور کلی پذیرفته شده وجود دارد؟
|
سلسله مراتب عنوان شغلی در میان مهندسان نرم افزار چیست؟
|
132945
|
من به دنبال خرید Rubymine هستم زیرا مقدار کمی روبی انجام می دهم، اما مقدار زیادی html5/javascript. من قصد داشتم Webstorm را دریافت کنم زیرا فریمورکها/برنامههای مبتنی بر html5/js خالص زیادی دارم که روی آنها کار میکنم، اما سپس خواندم که WebStorm/PhpStorm/Rubymine و غیره همگی بر اساس چارچوب IDEA خود هستند و مانند آن ساخته شدهاند. به هر حال هر فریم ورک دارای قابلیت WebStorm بود، به غیر از چند ویژگی که خارج از جعبه نبود اما میتوانست از طریق افزونهها اضافه شود. ویژگی های اصلی که در مورد WebStorm برای من جالب است عبارتند از: * تست واحد JS از IDE * پوشش JS Lint/Hint در UI * DOM/JS Refactoring/Intellisense * پشتیبانی از Coffeescript * یکپارچه سازی SVN/Git * FTP و همگام سازی از راه دور (البته نه به اندازه بقیه) بنابراین با توجه به موارد فوق، آیا Rubymine عملکرد فوق را نیز ارائه می دهد؟ چون ترجیح میدهم 1 IDE داشته باشم که بتوانم هر دو را در آن انجام دهم، به جای داشتن 2 IDE که عملکردهای همپوشانی زیادی دارند. آیا عملکرد خاصی وجود دارد که فقط در Webstorm باشد اما در هیچ یک از IDE های دیگر وجود ندارد؟
|
WebStorm شامل چه عملکردی است که RubyMine ندارد؟
|
212674
|
**زمینه:** تیم ما راه حلی را توسعه می دهد و شامل تعدادی پروژه می شود. اکثر پروژه ها به صورت DLL ساخته می شوند و آن DLL توسط بقیه پروژه ها استفاده می شود. در حال حاضر ما از Subversion برای مدیریت کد خود استفاده می کنیم و از دیگران می خواهم که DLL ها را از Subversion حذف کنند زیرا ما نیازی به حفظ تاریخچه DLL ها نداریم. بنابراین از تیمم میخواهم هر روز صبح منبع خود را از Subversion بهروزرسانی کنند و هر پروژه را برای دریافت DLL با تغییرات ارسال شده دیروز بسازند. **مساله:** این رویه در ابتدای پروژه بسیار خوب بود. اما اکنون هر پروژه از راه حل بزرگ و بزرگتر می شود. همچنین زمان بیشتری برای کامپایل می گیرد. اکنون هر توسعه دهنده هر روز صبح حدود 20 دقیقه را برای ساخت راه حل در رایانه محلی خود تلف می کند. اکنون دوباره به این فکر می کنم که از هر توسعه دهنده بخواهم تا DLL های ساخته شده خود را در پایان روز به Subversion ارسال کند و صبح روز بعد بقیه کاربران می توانند این DLL ها را مستقیماً از Subversion دانلود کنند. اما من احساس می کنم چیزی در این روش اشتباه است. زیرا براندازی فضای هدر می دهد که سوابق تاریخ هر DLL را نگه می دارد. اکنون به دنبال راه حل بهتری هستم. بچه ها نظری در مورد تجربه خود دارید؟
|
رویکرد مناسب Subversion هنگام استفاده از DLL چیست
|
218245
|
دفتر من مجموعهای از موتورهای گزارشدهی وب دارد که به زبان VB نوشته شدهاند. در مجموع حدود 300 گزارش با نمایشگرهای متفاوت بسته به داده هایی که به آنها وارد می شود وجود دارد. من سعی میکنم راهی کارآمد برای مقابله با چنین تنوع عمدهای ایجاد کنم، اما با ایجاد سیستمی که برای کدگذاری/نگهداری کابوس نباشد، درگیر هستم. کاری که من به انجام آن فکر کرده ام این است: 1. هنگام راه اندازی برنامه، مراحل مورد نیاز برای هر صفحه آزمایشی را بخوانید. این ممکن است چندین آزمایش برای یک صفحه با ورودی های متفاوت داشته باشد. 2. هر تکرار از آزمون را در فایل XML در زیر env:temp/testname $ بنویسید. مانع اصلی من این است که چگونه آن داده ها را به چارچوب Nunit برسانم. آیا نونیت واقعاً برای کاری که میخواهم انجام دهم مناسب است یا خیلی ثابت است؟
|
ساختار برنامه سلنیوم-نونیت
|
225583
|
سلام من سعی می کنم با استفاده از الگوریتم A* از مشکل alienTile که در www.alientiles.com توضیح داده شده است استفاده کنم، اما تاکنون هیچ تابع اکتشافی خوبی پیدا نکرده ام. در کاشیهای بیگانه شما یک تابلو با کاشیهای NxN دارید که همه به رنگ قرمز هستند. با کلیک کردن روی یک کاشی، همه کاشیهای یک ردیف و ستون با یک رنگ جلو میروند، ترتیب رنگ قرمز->سبز->آبی->بنفش است و بعد از بنفش به رنگ قرمز بازنشانی میشود. هدف این است که تمام کاشی ها را به رنگ های مشخص شده تغییر دهید. ساده ترین حالت هدف تمام کاشی ها از قرمز به سبز، آبی یا بنفش است. همانطور که سایت پیشنهاد می کند، لازم نیست تخته 7x7 باشد. آیا نقطه خوبی برای شروع وجود دارد زیرا من کاملاً از اینکه چگونه باید مشکل را مدیریت کنم ناامید هستم
|
تابع اکتشافی خوش بینانه AlienTiles
|
208855
|
من به طراحی رابط کاربری خود نگاه می کنم و در حال تلاش برای تصمیم گیری هستم که با توجه به یک کاربر و یک موضوع که کاربر مایل به دسترسی به آن است، صحیح ترین راه برای اجرای کنترل دسترسی مبتنی بر نقش است. * * * تا آنجا که من می بینم من سه گزینه اصلی دارم (که چهارمین آن حرام خواری سه مورد اول و پنجمی بهینه سازی گزینه چهارم است): 1. موضوع را با لیستی از مجوزهایی که «user» دارای - «subject.allowAccess(user.getPermissionSet)» است. 2. از «user» با فهرستی از مجوزهایی که «موضوع» نیاز به - «user.hasPermissionTo(subject.getRequiredPermissions())» دارد. یا «موضوع»/«کاربر»، در حالی که تفویض تصمیم به یک کلاس شخص ثالث_ 5. از کاربر بخواهید به موضوع دسترسی داشته باشد و اگر دسترسی مجاز نباشد، خطا بدهد * * * من به گزینه چهار متمایل هستم - موضوع حاوی موضوع باشد. یک فیلد «accessController»، که در آن فراخوانی به «subject.userMayAccess(کاربر کاربر)» عملیات a la را واگذار میکند: class Subject { عملکرد عمومی display(user) { if(!accessController.doPermissionSetsIntersect(this.permissionSet, user.getPermissionSet())) { display403(); //یا موارد دیگر.. به عنوان مثال، یک خطا پرتاب کنید.. } } } .. اما پس از آن این سؤالات دیگری را ایجاد می کند: * آیا «accessController» باید یک فیلد در مقابل یک کلاس ایستا باشد..؟ * آیا یک موضوع باید بداند که چه مجوزهایی لازم است تا بتواند آن را مشاهده کند؟ * با توجه به فراخوانی «subject.display()»، اصل کمترین دانش در اینجا به کار می رود؟ آیا تماس گیرندگان «subject.display()» باید بدانند که کنترل دسترسی در حال اجرا است؟ (که در آن subject.display() یک روش قالب نهایی است) * آیا subject.display() کنترل دسترسی را مدیریت می کند، در جایی که کاربر مجوز لازم را ندارد استثنا ایجاد می کند؟ * * * در این شرایط چه بهترین تمرین در نظر گرفته می شود؟ مسئولیت انجام بررسی ها واقعاً کجا باید باشد؟ از آنجایی که این تا حدودی یک تمرین آکادمیک است که سپس به مرحله اجرا می رسد، ارجاع به الگوهای طراحی قابل قدردانی است.
|
شیوه های استاندارد برای کنترل دسترسی (الگوی طراحی)
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.