_id string | text string | title string |
|---|---|---|
101092 | من فرض میکنم این سوال بلافاصله به عنوان موضوعی علامتگذاری میشود، اما به نظر شما کدام بهتر است: حجم دو برابر (فشار مضاعف، دو برابر n_moles، دمای دو برابر) { بازگشت n_moles * BOLTZMANN_CONSTANT * دما / فشار; } or double volume(double P, double n, double T) { return n*R*T/P; } **به عبارت دیگر، آیا توابعی که معادلهای را پیادهسازی میکنند، باید از نماد آن معادله پیروی کنند یا باید از نامهای پرمخاطب تری استفاده کنند؟** | آیا توابع «ریاضی» باید از نمادهای ریاضی پیروی کنند؟ |
200652 | این سوال در مورد ماندگاری متغیرها در ماژول های مختلف در nodej است، زمانی که آنها مستقیماً به یکدیگر نیاز ندارند، اما به یک جد مشترک نیاز دارند. همچنین نسخه تعمیم یافته این سوال stackoverflow است. در حالی که من پاسخی را در آنجا دریافت کردم که به من کمک کرد پرونده خاص خود را حل کنم، هنوز در مورد پاسخ به مشکل معماری که مطرح کردم نامشخص هستم. امیدوارم مشکل کلی برای یک سوال programmers.stackexchange مناسب باشد. فرض کنید یک برنامه nodejs داریم که ساختار آن به این صورت است: * ماژول آلفا - متغیر صادراتی a. * ماژول بتا - به ماژول آلفا نیاز دارد، متغیر a را می خواند -> آن را به صورت دوره ای روی کنسول چاپ می کند * ماژول گاما - به ماژول آلفا نیاز دارد، به صورت دوره ای روی متغیر a می نویسد آیا نمونه ماژول آلفا است و بنابراین متغیر a در هر سه ماژول مشترک است. به عنوان مثال می تواند ماژول گاما تغییراتی در متغیر a ایجاد کند که با موفقیت توسط ماژول بتا در کنسول چاپ شده است. اگر این درست است، چرا این درست است **با وجود اینکه هیچ رابطه مستقیم نیاز بین ماژول های گاما و بتا وجود ندارد؟** اگر این درست نیست، **می توانید بهترین راه برای اشتراک گذاری یک متغیر را توضیح دهید. در زمان اجرا بین چندین ماژول گره اصلاح شود؟** آیا می توانید مدل داده زیربنایی را که باعث این رفتار در ماژول های nodejs می شود، توضیح دهید؟ | لطفاً در مورد ورژن شیء در سیستم ماژول nodejs توضیح دهید |
76814 | Visual Studio 2010 به طور خودکار تورفتگی کد من را از این :: public void fetchWebserviceCounters() { csv = new StringBuilder(); سعی کنید { Category = new PerformanceCounterCategory (Web Service); foreach (نمونه رشته در Category.GetInstanceNames()) { counters = Category.GetCounters(instance); foreach (شمارنده PerformanceCounter در شمارنده ها) { if (counter.CounterName == Total Bytes Sent | counter.CounterName == Total Bytes Recieved) { csv.Append(counter.CounterName + ,); csv.Append(counter.NextValue().ToString() + , ); } } } } catch (Exception e) { Console.WriteLine(e.Message); } Console.Write(csv.ToString()); } به این خالی عمومی fetchWebserviceCounters() { csv = new StringBuilder(); سعی کنید { Category = new PerformanceCounterCategory (Web Service); foreach (نمونه رشته در Category.GetInstanceNames()) { counters = Category.GetCounters(instance); foreach (شمارنده PerformanceCounter در شمارنده ها) { if (counter.CounterName == Total Bytes Sent | counter.CounterName == Total Bytes Recieved) { csv.Append(counter.CounterName + ,); csv.Append(counter.NextValue().ToString() + , ); } } } } catch (Exception e) { Console.WriteLine(e.Message); } Console.Write(csv.ToString()); } **چگونه می توانم از انجام این کار ویژوال استودیو با کد من جلوگیری کنم** | چگونه می توان از استودیو ویژوال با شناسایی کد من جلوگیری کرد؟ |
246482 | به طور کلی من نسبت به هر کسی که از الگوی طراحی تکی در نرم افزار انتقاد می کند بسیار شک دارم. در الگوی طراحی MVC (model-view-controller)، نماها و کنترلکنندهها معمولاً تکتن هستند و تنها موارد نمونههای چندگانه یک کلاس، کلاسهای مدل هستند (معمولاً یک جدول پایگاه داده را مدلسازی میکنند). در تجربه من، تنها نوع نرم افزاری که به طور مداوم از برنامه نویسی شی گرا به طور کامل استفاده می کند (نمونه های متعدد از چندین نوع کلاس) نرم افزار شبیه سازی است که با توجه به اینکه نرم افزار شی گرا برای این منظور اختراع شده است جای تعجب نیست. بنابراین سوال من این است که، علاوه بر شبیه سازی: * چه نوع نرم افزار دیگری نیاز به داشتن چندین نمونه از یک کلاس دارد؟ | آیا واقعاً به چندین نمونه از یک کلاس نیاز است؟ |
225197 | من احتمالا مشکل بهینه سازی میکرو دارم. دکمههای **شماره سابقه**، **شماره بعدی**، **بازنشانی** و همچنین **برچسب** را برای متن دریافت کردم. هر بار که روی دکمه **شماره بعدی** کلیک می کنم، می خواهم عدد تصادفی را در **برچسب** نشان دهم، و این عدد را به **آرایه تاریخچه** اضافه کنم، جایی که من شماره گذشته را پیگیری می کنم. هر بار که روی **شماره سابقه** کلیک می کنم، به طور تصادفی یکی از اعداد تصادفی ** آرایه تاریخچه** را نشان می دهد. هر بار که روی دکمه **Reset** کلیک می کنم، فقط **آرایه تاریخچه** را پاک می کند. و میتوانید ببینید که کلیک کردن روی **شماره سابقه** فقط زمانی معنی دارد که **آرایه تاریخ** خالی نباشد. و من تعجب میکنم که چگونه این کار را بدون دستور **اگر** اضافی انجام دهم. در کلید **شماره سابقه** یا غیرفعال کردن **شماره سابقه** در شروع برنامه، آن را فعال کنید **هر*******شماره بعدی** را کلیک کنید (که خیلی بد است و غیرفعال کردن دوباره این دکمه روی دکمه **Reset** منظور من را نشان می دهد: ! .com/GOwQB.jpg) و من کد جاوا اسکریپت را دارم که در آن یکی از راه حل های زشت را پیاده سازی کردم (مورد دوم، با غیرفعال کردن و فعال کردن در تماس های مناسب). http://jsbin.com/aJESAYu/17/edit ص: من به طور تصادفی با این مشکل در نوشتن در Objective-C برخورد کردم، اما فکر میکنم که انتشار مخزن با کد iOS Objective-C احمقانه است، در حالی که همه مجبور نیستند این کار را انجام دهند. Xcode داشته باشید بنابراین من به عنوان مثال Javascript را انجام دادم. PS2: من در مورد داشتن دو عملکرد **شماره بعدی** فکر می کنم. 1) یکی که دارای خط کدی است که دکمه **شماره تاریخچه** را فعال می کند و 2) دوم بدون آن. در ابتدا تابع 1) کنترل کننده خواهد بود. و در پایان آن تابع 1)، کنترل کننده خود را به تابع 2) جایگزین می کند. همچنین کنترل کننده **تنظیم مجدد** دوباره کنترل کننده را در تابع 1 قرار می دهد. PS3: می دانم، این می تواند بیش از حد باشد. اما من فقط چندین بار با این نوع شرایط دست و پنجه نرم کردم. و من نمی دانم که آیا راه حل بهتری وجود دارد؟ پیشاپیش از شما بسیار سپاسگزارم. | نحوه حذف کد اضافی که دکمه را فعال می کند. یا عبارت اگر. |
136212 | من یک بچه اسکریپت کوچک هستم، اما میخواهم از انجام بازیهای کنسول استاندارد در C++ به بازیهای ویدیویی کامل گرافیکی جهش کنم. من فقط می دانم که آیا آموزش های خوب Directx 11 وجود دارد که بتوانم با آن شروع کنم. | پرش از کنسول 16 بیتی به برنامه نویسی بازی در حالت محافظت شده. |
101673 | کتاب های زیادی در مورد زبان های خاص دامنه (DSL) وجود دارد. چنین کتابهایی در مورد کامپایلرها، مفسرها، تجزیه، واژگان، تحلیل معنایی و سایر بیتهای مختلفی که کسی برای پیادهسازی DSL نیاز دارد صحبت میکند. من قبلاً می دانم که چگونه یک DSL را پیاده سازی کنم. من چندین اجرا کردم با این حال، چندین DSL از این دست هیولاهایی برای کار با آنها بوده است. شخص با هر ویژگی که میخواهد در DSL پشتیبانی کند شروع میکند، اما متوجه میشود که بعداً ویژگیهای بیشتری اضافه میشود و در نتیجه قراردادهای عجیب و غریب و ناسازگاری ایجاد میشود. من در اینجا قصد دارم یک DSL جدید طراحی کنم و میخواهم با پای درست شروع کنم، این بار با چشماندازی برای گسترش زبان در آینده. به نظر میرسد چند کتابی که در زمینه طراحی زبان پیدا کردهام، بر طراحی زبان با هدف کلی (و مشتق از C) متمرکز شدهاند، که مسیری منطقی برای دامنه من نیست. چه نوع منابع یا کتاب هایی در این زمینه موجود است؟ | کدام کتاب ها یا مراجع طراحی زبان های خاص دامنه را پوشش می دهند؟ |
185837 | استاد برنامه نویسی من به من گفته است که این یک تمرین خوب برنامه نویسی (حداقل در C/C++) است که هنگام تودرتو کردن حلقه ها (نه حلقه های _for_) یک تابع را با حلقه داخلی اعلام کنیم، از زمانی که، یعنی حلقه زدن از طریق یک آرایه چند بعدی، این بسیار بصری است. ). به عنوان مثال، اگر من بنویسم int main() { while (cond1) { // ...(1)... while (cond2) { // ...(2)... } } } پس بهتر است : نوع inner_loop(param) { // ...(1)... while (cond2) { // ...(2)... } } int main() { while (cond1) {inner_loop(param) ; } } چه پیشرفت هایی بر این روش دلالت دارد؟ آیا موردی وجود دارد که در آن این روش برنامه نویسی حلقه های تودرتو می تواند نتیجه معکوس داشته باشد؟ پیشاپیش ممنون | اعلان توابع به منظور جلوگیری از حلقه های تودرتوی صریح |
128965 | در برنامه نویسی OO، روش ترجیحی برای مدیریت چندین نمونه (اشیاء) از یک کلاس چیست؟ فرض کنید میخواهید برنامهای بنویسید که در آن تعداد دایرههای تصادفی روی صفحه رسم میشوند، جایی که هر دایره نمونهای از کلاس Circle است و وقتی روی یک دکمه کلیک میکنید، رنگ هر دایره تغییر میکند. چگونه این کار را انجام می دهید؟ من دو راه می بینم، یا استفاده از یک متغیر استاتیک (آرایه) در کلاسی که همه نمونه ها را نگه می دارد، همراه با یک تابع استاتیک که در آن آرایه حلقه می زند و یک متد رنگ آمیزی مجدد را در هر نمونه فراخوانی می کند. یا اینکه از همان متغیر و متد استفاده کنید، اما در عوض آن را در یک کلاس جداگانه قرار دهید، شاید CircleManager نامیده شود. | OOP - چگونه چندین نمونه از یک کلاس را مدیریت کنیم |
140073 | ابتدا به من اجازه دهید یک اصطلاح ایجاد کنم: > _**code-gode-tding:** بررسی کد در صبح، سپس بی سر و صدا > بررسی تمام تغییرات ایجاد شده توسط سایر توسعه دهندگان در روز قبل > فایل به فایل، (به خصوص کد فایلهایی که در ابتدا ایجاد کردهاید)، و اصلاح > قالببندی، منطق، تغییر نام متغیرها، تغییر شکل متدهای طولانی و غیره، و > سپس انجام تغییرات در VCS._ این عمل تمایل دارد چند مزایا و معایب که من شناسایی کرده ام: * **Pro**: کیفیت/خوانایی/سازگاری کد اغلب حفظ می شود * **Pro**: برخی از اشکالات به دلیل آشنا نبودن توسعه دهنده دیگر با کد اصلی رفع می شوند. . * **Con**: اغلب اتلاف وقت توسعه دهنده هدفمند است. * **Con**: _گاهی_ اشکالاتی را معرفی می کند که باعث عصبانیت موها توسط توسعه دهندگانی می شود که فکر می کردند روز قبل کدهای بدون اشکال نوشته اند. * **Con**: سایر توسعه دهندگان با هشیاری بیش از حد بدتر می شوند و از مشارکت در کد مناقصه بیزار می شوند. سلب مسئولیت: منصفانه بگویم، من در واقع یک مدیر توسعه نیستم، من توسعه دهنده ای هستم که در واقع اهداف را انجام می دهد. در دفاع از خود، فکر میکنم که این کار را به دلایل خوبی انجام میدهم (برای اینکه پایگاه کد بسیار بزرگ ما یک ماشین خوب روغنکاری شده باشد)، اما بسیار نگران هستم که این کار باعث ایجاد یک فضای منفی نیز میشود. من همچنین مطمئناً نگران هستم که مدیرم باید به این موضوع رسیدگی کند. **بنابراین، اگر شما جای مدیر بودید، چگونه به این مشکل رسیدگی می کردید؟** به روز رسانی: منظور من این نیست که این موضوع خیلی محلی باشد، اما برخی پرسیده اند، بنابراین شاید پیشینه ای روشن کننده باشد. سه سال پیش یک پروژه غول پیکر (200K LoC) به من محول شد و اخیراً (1 سال پیش) توسعه دهندگان دیگری به پروژه اضافه شدند که برخی از آنها با معماری آشنا نیستند و برخی دیگر هنوز در حال یادگیری زبان (C#) هستند. من معمولاً باید پاسخگوی پایداری کلی محصول باشم، و به خصوص وقتی تغییراتی در بخشهای اصلی معماری پایه کد ایجاد میشود، بهویژه عصبی میشوم. این عادت به این دلیل به وجود آمد که من در ابتدا به مشارکت های توسعه دهندگان دیگر خوش بین بودم، اما آنها اشتباهات زیادی مرتکب شدند که باعث مشکلات جدی شد که تا هفته ها بعد کشف نشد، جایی که انگشت برای نوشتن کد ناپایدار به سمت من نشانه می رفت. اغلب این غافلگیری ها توسط یک مدیر مشتاق یا یک همکار که هنوز در مرحله یادگیری است انجام می شود. و، احتمالاً این پاسخ احتمالاً منجر به این خواهد شد: ما اصلاً خط مشی بررسی کد نداریم. | چگونه باید کد Goal Tending توسط مدیر توسعه مدیریت شود؟ |
141389 | بنابراین، یک سرویس RESTful دارای مجموعه ای ثابت از افعال در واژگان خود است. یک وب سرویس RESTful اینها را از روش های HTTP می گیرد. برخی از مزایای فرضی برای تعریف یک واژگان ثابت وجود دارد، اما من واقعاً این موضوع را درک نمی کنم. شاید یکی توضیح بده چرا یک واژگان ثابت همانطور که توسط REST مشخص شده است بهتر از تعریف پویا یک واژگان برای هر حالت است؟ به عنوان مثال، برنامه نویسی شی گرا یک پارادایم محبوب است. RPC برای تعریف رابط های ثابت توصیف شده است، اما من نمی دانم چرا مردم تصور می کنند که RPC توسط این محدودیت ها محدود شده است. همانطور که یک سرویس RESTful ساختار محتوای خود را به صورت پویا توصیف می کند، می توانیم رابط را به صورت پویا مشخص کنیم. قرار است REST از این نظر مفید باشد که می تواند بدون گسترش واژگان رشد کند. خدمات RESTful با افزودن منابع بیشتر به صورت پویا رشد می کنند. چه مشکلی در مورد گسترش یک سرویس با مشخص کردن داینامیک واژگان هر شیء وجود دارد؟ چرا ما فقط از روش هایی استفاده نمی کنیم که روی اشیاء ما به عنوان واژگان تعریف شده است و خدمات ما به مشتری توضیح می دهد که این روش ها چیست و آیا عوارض جانبی دارند یا خیر؟ اساساً من این احساس را دارم که توصیف ساختار منبع سمت سرور معادل تعریف واژگان است، اما پس از آن مجبوریم از واژگان محدود برای تعامل با این منابع استفاده کنیم. آیا یک واژگان ثابت واقعاً نگرانی های مشتری را از نگرانی های سرور جدا می کند؟ من مطمئناً باید نگران پیکربندی سرور باشم، معمولاً این مکان منبع در خدمات RESTful است. شکایت از استفاده از واژگان پویا ناعادلانه به نظر می رسد زیرا ما باید به صورت پویا استدلال کنیم که چگونه این پیکربندی را به نوعی درک کنیم. یک سرویس RESTful انتقال هایی را که می توانید با شناسایی ساختار شی از طریق هایپر مدیا انجام دهید، توصیف می کند. من فقط نمی دانم چه چیزی یک واژگان ثابت را بهتر از هر واژگان پویا خود توصیفی می کند، که به راحتی می تواند در یک سرویس RPC مانند بسیار خوب کار کند. آیا این فقط یک دلیل ضعیف برای واژگان محدود کننده پروتکل HTTP است؟ # بازتاب فقط برای اینکه افکارم را کمی بهتر از آنچه انجام دادهام روشن کنم. فرض کنید شما در حال طراحی یک API با هدف عمومی هستید، حتی ممکن است حتی با وب نباشد. آیا خوشحال میشوید اگر کسی بگوید شما فقط میتوانید از این نامهای روش بر روی اشیاء خود استفاده کنید؟ REST محدود به HTTP نیست، اما وضعیتی را در نظر بگیرید که در آن هر API که مینویسید، رو به روی وب یا موارد دیگر به سادگی شامل اشیایی است که شامل روشهای GET POST PUT و DELETE است. بنابراین روش object.foo که می خواستید تعریف کنید امکان پذیر نیست. شما باید یک شی جدید به نام foo تعریف کنید و متد GET آن را فراخوانی کنید. اساساً REST اینگونه کار می کند و فکر کردن به آن کمی برای من ناراحت کننده است. شما هیچ درک عمومی بهتری از کاری که foo انجام می دهد ندارید، فقط مجبور شدید یک شی جدید برای چیزی که اساساً یک متد روی یک شی والد است ایجاد کنید. علاوه بر این API شما کمتر پیچیده نیست، شما فقط با ایجاد اشیاء بیشتر، پیچیدگی رابط را پنهان کرده اید. سرویسهای وب RESTful ما را مجبور میکنند تا رابطی را اتخاذ کنیم که ممکن است در زمینه API که در حال ارائه آن هستیم کافی باشد یا نباشد. شاید دلیل خوبی برای انجام این کار با API های رو به روی وب وجود داشته باشد، اما دلیل خوبی برای عدم استفاده از رابط های استاندارد برای هر شی در هر API با هدف عمومی است. یک مثال عملی قابل قدردانی خواهد بود. | چرا یک واژگان ثابت کوچک به عنوان یک مزیت برای خدمات RESTful تلقی می شود؟ |
242678 | پلی مورفیسم تنها زمانی امکان پذیر است که سناریوی وراثت وجود داشته باشد یا اجرای چندشکلی به وراثت وابسته نباشد. یا اینکه پلی مورفیسم عمدتاً زمانی مفید است که وراثت وجود داشته باشد؟ | شرایط استفاده از پلی مورفیسم |
123872 | میدونم سوال خیلی بزرگیه :)، فقط از روی کنجکاوی میپرسم. آیا ممکن است کسی یک سیستم عامل تلفن بسازد؟ کسی میتونه در این مورد منو راهنمایی کنه لطفا به عنوان مثال، چگونه یک H/W را انتخاب کنیم و چگونه باید کد خود را تست کنید، آیا امکان خرید دستگاه (مثلا HTC) وجود دارد و فقط کد را با آن امتحان کنید؟ خوبی اینجا این است که هسته لینوکس وجود دارد، بنابراین از صفر شروع نمی شود. | چگونه سیستم عامل تلفن خود را توسعه دهم |
92016 | من دارم روی اولین بازی ام کار می کنم. یک برج دفاعی تا اینجای کار به خوبی پیش می رود. تنها مشکلی که (تاکنون) دارم این است که نمیتوانم راهی پیدا کنم که بتوانم به طور موثر کشف کنم که آیا موجودی وارد خط دید برج شده است یا خیر. تا به حال به این فکر کرده ام که هر موجودیتی با هر موجودیت شناخته شده اجرا شود و LOS را محاسبه کند، اما این کار بسیار سریع از بین می رود. سپس به این فکر کردم که برای هر برج یک جعبه مرزی و هر مرحله بازی یک جعبه داشته باشم تا ببینم آیا چیزی در جعبه مرزی وجود دارد یا خیر. من با آن مشکل عملکرد مشابهی دارم. آیا کسی می تواند راهنمایی هایی برای من ارائه دهد تا من را در مسیر درست قرار دهد؟ | کارآمدترین راه برای یافتن موجودیت ها در یک شبکه؟ |
211708 | آیا بنا به تعریف معماری سیستم اجزای نهاد شی گرا است؟ به نظر من بیشتر رویه ای یا کاربردی است. نظر من این است که شما را از پیادهسازی آن در یک زبان OO باز نمیدارد، اما انجام این کار به روشی قاطعانه OO اصطلاحی نیست. به نظر می رسد ECS داده ها (E & C) را از رفتار (S) جدا می کند. به عنوان مدرک: > ایده این است که هیچ روش بازی در موجودیت تعبیه نشده باشد. و: > کامپوننت شامل حداقل مجموعه ای از داده های مورد نیاز برای یک هدف خاص است > > سیستم ها توابع تک منظوره ای هستند که مجموعه ای از موجودیت ها را می گیرند که دارای > یک جزء خاص هستند * * * من فکر می کنم این شی گرا نیست زیرا یک بزرگ بخشی از شی گرا بودن ترکیب داده ها و رفتار شما با هم است. به عنوان شواهد: > در مقابل، رویکرد شی گرا برنامه نویس را تشویق می کند تا داده ها را در جایی قرار دهد که به طور مستقیم توسط بقیه برنامه قابل دسترسی نیست. در عوض، داده ها با فراخوانی توابع نوشته شده ویژه، > متدهایی که معمولاً نامیده می شوند، که با داده ها همراه هستند، قابل دسترسی است. از طرف دیگر، ECS به نظر می رسد همه چیز در مورد جدا کردن داده های شما از رفتار شما باشد. | آیا معماری Entity Component System طبق تعریف شی گرا است؟ |
254837 | من در حال حل مشکلی در برنامه نویسی Pearls هستم -- به طور خاص، اجرای برنامه ای که فایلی را که حداکثر شامل 10,000,000 عدد صحیح است، که هر کدام 7 رقم است، مرتب می کند (ستون 1، مسئله 3). این مشکل در مورد حافظه محدودیتهای بسیار سختی دارد، بنابراین من خواندن و نوشتن اعداد صحیح در ASCII -- 7 بایت در یک زمان را در نظر دارم. من باید بدانم که آیا ASCII سرصفحه یا پاورقی یا هر چیز مشابهی دارد که باید در نظر بگیرم (من همه چیز را در یک خط بدون جداکننده قرار می دهم، بنابراین خطوط جدید مشکلی ندارند). | آیا ASCII سرصفحه یا پاورقی یا چیزی مشابه دارد؟ |
140925 | اخیراً به من محول شد که از بحث های Tanenbaum-Torvalds در کلاس OS خود بخوانم. در بحثها، Tanenbaum پیشبینیهایی انجام میدهد: 1. میکروکرنلها آینده هستند. 2. x86 از بین میرود و معماریهای RISC بر بازار تسلط خواهند یافت. وقتی بحث ها اتفاق افتاد، بنابراین من فاقد شهود تاریخی هستم. چرا این پیشبینیها محقق نشده است؟ به نظر من، از دیدگاه تاننباوم، آنها پیش بینی های بسیار معقولی از آینده هستند. چه شد که نشدند؟ | چرا Tanenbaum در بحث های Tanenbaum-Torvalds اشتباه می کرد؟ |
242673 | من تجربه ای با OOP و RDB دارم، اما در معرض برنامه نویسی وب بسیار کمی هستم. من سعی می کنم بفهمم چه مشکلاتی **غیر پیش پا افتاده** توسط ORM حل می شوند. البته، من با نیاز به پایداری **داده** آشنا هستم، اما هرگز با نیاز به ادامه **روابط بین اشیا** مواجه نشده ام، وضعیتی که در بسیاری از مقالات آنلاین در مورد ORM نشان داده شده است. من در مورد **فرآیند** تداوم یک POJO در پایگاه داده و بازیابی آن بعداً نمیپرسم. همچنین نمیپرسم که چرا **فریمورکهای** ORM برای انجام این کار مفید هستند - یا دردناک هستند. من به ویژه علاقه مندم که چگونه نیاز به تداوم و بازیابی **روابط بین اشیاء** بوجود می آید. در مستندات مختلف، نمونههای زیادی از POJOهای ماندگار در پایگاه داده دیدهام، اما نمونهها همه فقط برای اشیاء بسیار سادهای بودهاند که به هر حال اساساً چیزی بیش از رکورد نیستند: یک سازنده، برخی از فیلدهای خصوصی، و روشهای گیرنده/تنظیم کننده. انگیزه تداوم چنین «شی ـ رکورد» بدیهی و پیش پا افتاده به نظر می رسد. این مثال: Hibernate ORM Tutorial چنین مثالی را ارائه میکند، اما در ادامه به بحث در مورد مسائل عدم تطابق مربوط به جزئیات، وراثت، هویت، تداعیها و مسیریابی میپردازد که با این مثال انگیزه ندارند. اگر کسی میتواند نمونهای از اسباببازی را ارائه دهد که مثلاً نیاز به تداوم یک رابطه ارثی وجود دارد، سپاسگزار خواهم بود. این ممکن است کورکورانه برای هر کسی که قبلاً با این وضعیت روبرو شده است واضح باشد، اما من با این وضعیت روبرو نشده ام و با جستجو و مطالعه زیاد هیچ نمونه ای پیدا نکرده ام. | مثالی از تداوم یک رابطه ارثی با استفاده از ORM |
252748 | این چیزی است که مدتی است مرا آزار می دهد. آیا واقعا ارزش تست واحد یک کلاینت API را دارد؟ فرض کنید در حال ایجاد یک کلاس کوچک برای حذف انتزاعی از تماسهای یک petshop REST API هستید. petshop یک API بسیار ساده است و دارای مجموعهای از روشها است: * «listProducts()» * «getProductDetails(ProductID)» * «addProduct(...)» * «removeProduct(ProductID)» در آزمایش این، ما باید یا یک سرویس ساختگی ایجاد کنیم یا پاسخ ها را مسخره کنیم. اما این بیش از حد به نظر می رسد. میدانم که میخواهیم مطمئن شویم که روشهای ما از طریق خطاهای تایپی/ نحوی کار نمیکنند، اما از آنجایی که ما در حال نوشتن توابعی هستیم که متدهای راه دور را فراخوانی میکنند و سپس پاسخهای جعلی را از آن روشهای راه دور ایجاد میکنیم، به نظر میرسد. هدر دادن تلاش و اینکه ما در حال آزمایش چیزی هستیم که واقعاً نمی تواند شکست بخورد. بدتر از آن، اگر روش از راه دور تغییر کند، تست های واحد ما در حالی که استفاده از تولید ناموفق است، با موفقیت انجام می شود. من تقریباً مطمئن هستم که چیزی را گم کرده ام، یا انتهای چوب را اشتباه گرفته ام، یا چوب درختان را نمی بینم. آیا کسی می تواند مرا در مسیر درست قرار دهد؟ | آیا واقعا ارزش تست واحد یک کلاینت API را دارد؟ |
219257 | من این بیانیه را خوانده ام: یک پارامتر به عنوان نوعی پیام رسان موقت استفاده می شود که داده هایی را که از خارج سازنده یا متد نشات می گیرد و در داخل آن در دسترس قرار می دهد، حمل می کند. بنابراین، آیا این بدان معناست که مقادیر پارامترها ابتدا در سازنده ها ذخیره می شوند و سپس به فیلدها منتقل می شوند؟ من هنوز معنی آن را نفهمیدم. توضیح خوبی دارید؟ | درک پارامترها |
145605 | من چند تعریف و بحث در مورد برنامه های REST و/یا RESTful خوانده ام، اما هنوز معنای واقعی آن را درک نکرده ام. من معمولاً با برنامههایی کار میکنم که دادهها را از طریق GET واکشی میکنند یا دادهها را از طریق POST به برخی از سرویسهای وب (معمولاً یک اسکریپت PHP) میفرستند که سپس دادهها را از پایگاه داده دریافت میکنند یا در پایگاه داده مینویسند. حالا، آیا این یک برنامه RESTful است؟ اگر نه، برنامه RESTful چیست؟ تفاوت بین مفهوم RESTful و مفهومی که من تاکنون با آن کار کردم چیست؟ لطفا از طریق مثال توضیح دهید. همچنین، شخصی در مورد REST صحبت می کند و کسی در مورد برنامه های RESTful. متوجه شدم که اصطلاح REST به مفهوم نظری اشاره دارد، در حالی که RESTful زمانی استفاده می شود که در مورد برنامه خاصی صحبت می کنیم. آیا این درست است یا تفاوت های واقعی بین برنامه های REST و RESTful وجود دارد؟ | REST در مقابل RESTful در مقابل سرویس وب عادی - یکسان است یا نه؟ |
5120 | اجازه دهید این را کمی توضیح دهم. در کار قبلی، یک همکار داشتم که در مدیریت شهرت خوبی داشت. او همیشه به موقع تمام می کرد. و روسا از پیشرفت او راضی بودند، بنابراین او امتیازات خاصی را به دست آورد. مشکل این بود که برنامه نویسان دیگر راز او را می دانستند. او قانون 80/20 را بهینه کرده است، بنابراین 20 درصد زمان خود را به کار انداخت تا 80 درصد کد را تمام کند. 20% دیگر (سخت) به برنامه نویسان تعمیر و نگهداری سپرده شد. چه کسی (جای تعجب نیست) به دلیل عدم پیشرفت خود جریمه شد. اما از آنجایی که این برنامه نویس در مدیریت شهرت خوبی داشت، تقریباً غیرممکن بود که تقصیر را به گردن او انداخت. (خوشبختانه او شرکت را ترک کرد). سوال من این است که اگر چنین برنامه نویسی در تیم خود دارید، به عنوان تیم برنامه نویسی چه کاری باید انجام دهید. آیا سعی می کنید با خطر از بین بردن شانس خود به مدیریت هشدار دهید؟ آیا واقعیت را قبول دارید؟ یا گزینه های دیگری وجود دارد. | چگونه با برنامه نویسان خود محور رفتار کنیم؟ |
136216 | من آموزش و مستندات NetworkX را خواندم، اما نتوانستم پاسخ دنیای واقعی برای این سوال پیدا کنم. معمولاً هنگام استفاده از NetworkX، ممکن است از رشته ها برای تعریف گره ها استفاده کنم، سپس چندین ویژگی را تنظیم کنم. به عنوان مثال G = nx.Graph() G.add_node('John Doe', haircolor = 'brown') G.node['John Doe'][age] = 22 با این حال، به نظر می رسد که اعلام یک کلاس با اعضا به جای ویژگی ها در عمل بهتر است، به خصوص زمانی که ویژگی های زیادی وجود دارد و خوانایی ممکن است یک مشکل باشد. کلاس شخص: نام = هیچ سن = هیچ فرد p.name = 'جان دو' p.age = 22 G.add_node(p) آیا کسی می تواند به اندازه کافی مهربان باشد که استدلال من را تأیید کند؟ من فاقد آینده نگری هستم که ببینم آیا ویژگی های گره/لبه Networkx ارجحیت دارند یا خیر. | Networkx / Python: آیا استفاده از یک کلاس برای یک گره تمرین بهتری از تعریف چندین ویژگی است؟ |
139798 | اول از همه، من توسعه دهنده وب نیستم اما می توانم بگویم که به طور کلی تفاوت بین PHP، ASP.NET و غیره را درک می کنم. من کمی با ASP.NET و C# نیز بازی کرده ام، اما این کار را نکردم. ادامه مسیر یادگیری حالا من می خواهم ASP.NET MVC یاد بگیرم اما کتابی برای مبتدیان در ASP.NET MVC وجود ندارد بنابراین نگاهی به آموزش ها انداختم اما به نظر می رسد که ابتدا باید C# و SQL Server و HTML را یاد بگیرم. من درسته؟ بنابراین لطفاً به من بگویید چگونه می توانم ASP.NET MVC را مستقیماً یاد بگیرم (منظورم بدون یادگیری فرم های وب ASP.NET است). چه چیزی باید یاد بگیرم (شما می توانید فرض کنید که من یک مبتدی مطلق هستم). **بهروزرسانی:** درست است که میتوانم آموزش ASP.NET MVC را پیدا کنم که ASP.NET MVC را توضیح میدهد، اما قبلاً کتابهای فرمهای وب ASP.NET را پیدا میکردم که SQL و C# را همزمان توضیح میدادند و شما را قدم به قدم راهنمایی میکردم. گام در ASP.NET MVC من نمی دانم چگونه می توانم شروع کنم! چگونه می توانم SQL را به تنهایی و C# را به تنهایی یاد بگیرم و سپس آنها را با ASP.NET MVC ترکیب کنم! | نحوه یادگیری ASP.NET MVC بدون یادگیری فرم های وب ASP.NET |
207028 | من سالهاست که روی یک چارچوب کار می کنم. جامد، گسترده و آزمایش شده است. این دقیقا همان چیزی است که کارفرما برای پایه گذاری پروژه جدید خود به آن نیاز دارد. هیچ فایده ای در بازنویسی کل مطلب از ابتدا یا استفاده از یک جایگزین متن باز رقیب وجود ندارد. آرزوی من این است که یک مجوز رایگان، غیر انحصاری و غیرقابل توزیع به کارفرما برای دسترسی به باینری ها و منابع بدهم تا کارفرما بتواند کد را تغییر دهد. من می دانم که کارفرما نمی تواند به کد منبع بسته وابسته باشد، بنابراین مایلم منابع خود را به صورت رایگان در اختیار کارفرما قرار دهم (معادل دو سال کار من به صورت رایگان). من فقط می خواهم از کپی رایت خود محافظت کنم و از دادن کد به شخص دیگری توسط کارفرما جلوگیری کنم. من معتقدم که بسیاری از برنامه نویسان هنگام شروع یک کار جدید در این وضعیت قرار خواهند گرفت. با این حال، تبدیل آن به منبع باز به دلایل مختلفی که برای هدف این سوال مهم نیست، قابل بحث نیست. من میخواهم منبع را بسته نگه دارم، اما یک نسخه رایگان تحت یک مجوز غیر انحصاری و غیرقابل توزیع مجدد ارائه کنم. بنابراین سؤالات من این است: * چه زمانی آن را مطرح کنم که چارچوبی دارم که می خواهم از آن استفاده کنم؟ احتمالاً قبل از اینکه کار را شروع کنم، زیرا اگر آنها نمی خواهند از آن استفاده کنند یا مجوز من را نپذیرند، من کار را قبول نمی کنم. * برای انجام این معامله با کارفرما باید از چه نوع مجوزی استفاده کنم؟ * ملاحظات یا نظر دیگری دارید؟ **به روز رسانی ها:** 1. یک چیزی که می توانم بگویم این است که شرکت های دیگری نیز از نرم افزار استفاده می کنند (با مجوز) بنابراین من نمی توانم آن را منبع باز کنم یا به سادگی حق نسخه برداری را به کارفرمای جدیدم منتقل کنم، این همان چیزی است که در واقع اتفاق می افتد اگر شما بدون این که این بحث را داشته باشید از آن در کار خود استفاده می کنید. | چگونه از چارچوب اختصاصی خود در یک کار جدید استفاده کنم بدون اینکه آن را منبع باز کنم؟ |
252508 | من سعی می کنم چندین ویژگی را در مورد یک کاربر در یک کلاس جمع بندی کنم. اگرچه استفاده اصلی برای این کلاس این است که یک بار آن را مقداردهی اولیه کند و دیگر نیازی به فراخوانی متغیرهای set نباشد، من دوست دارم این کلاس مقیاس پذیر باشد تا بارها فراخوانی شود. اگرچه با قرار دادن این در یک کلاس احساس می کنم یا بیش از حد آن را پیچیده می کنم یا استانداردهای OOP را زیر پا می گذارم. در حال حاضر من در حال حاضر از این نوع تماسهای فعلی در سراسر کد VBA استفاده میکنم: نام کاربری = GetUsername() یا اگر userHasSecurity(GetUsername()، WhatUserHasAccessTo) = درست است. UserID = نام کاربری جدید UserID.GetUserName یا IF را تنظیم کنید UserID.HasModuleAccess(WhatUserHasAccessTo) = true THEN علاوه بر این تغییر، من تابعی دارم که اطلاعات Active Directory را برمی گرداند و همچنین بررسی می کند که آیا ورودی نام کاربری در Active Directory وجود دارد یا خیر. Private FirstName As String Private MiddleInitial As String Private LastName As رشته خصوصی Sub class_Initialize() تابع خصوصی findCurrentUsername() به عنوان رشته تابع خصوصی doesUsernameExist(usernameToCheck به عنوان رشته) به عنوان دارایی عمومی بولی GetUserName() به عنوان خصوصیت عمومی رشته اجازه دهید setUsername(newUsername به عنوان String Property)Public get اجازه دهید setFirstName(newFirstName به عنوان رشته) دارایی عمومی دریافت getLastName() به عنوان ویژگی خصوصی رشته باشد. دارایی عمومی دریافت getFullName() به عنوان تابع عمومی رشته HasModuleAccess(moduleName به عنوان رشته، نام برنامه اختیاری به عنوان رشته) به عنوان تابع عمومی بولی getUserActiveDirectoryGroups() به عنوان DAO.Recordset آیا این بیشتر یک اجرای مبتنی بر عقیده است یا یک عملکرد مستقل وجود دارد. چیزی برای به دست آوردن؟ آیا این استانداردهای OOP را زیر پا می گذارد و آیا من از کلاس ها به اشتباه استفاده می کنم؟ | پیاده سازی کلاس نام کاربری |
173722 | من در شرف استخدام پیمانکاران آزاد هستم تا قطعات کوچکی از پروژه های وب خود را انجام دهند. آیا اجازه دادن به آنها برای قرار دادن پروژه در مجموعه خود استاندارد است؟ یک کار اشکال زدایی ساده را بگویید که یک مشکل خاص تلفن همراه را در کمتر از 5 ساعت برطرف می کند. من فقط نگران هستم زیرا می تواند به طور بالقوه پورتفولیوی شرکت من را با فهرست کردن آن توسط هر پیمانکار کاهش دهد در حالی که در واقع اکثر کار توسط من انجام می شود. من در حال تلاش برای ایجاد یک نمونه کار در اینجا به عنوان یک آژانس هستم. فکر میکنم این برای شرکت من یک ریسک است، زیرا من سخت کار میکنم تا مشتریها را به دست بیاورم و هدف اصلی قرار دادن پروژهها در پورتفولیوی _my_ است. من اینجا اشتباه می کنم؟ آیا سیاست استانداردی برای این کار وجود دارد؟ شاید یک خط مشی محدود که به موجب آن اسناد به آژانس مورد نیاز است؟ دقیقا X را برای آژانس Y انجام داد (لینک). | پیمانکاران مستقل پروژه ها را در مجموعه خود ارسال می کنند |
249762 | من روی یک برنامه با استفاده از سوکت کار می کنم. اساساً من می خواهم داده ها را بین دو مشتری پخش کنم. از آنجایی که من نمی توانم این دو کلاینت را مستقیماً به یکدیگر متصل کنم (آنها در یک شبکه نیستند)، باید این دو را از طریق یک سرور متصل کنم.  سمت کلاینت من در جاوا نوشته شده است اما سمت سرور را می توان به هر زبانی نوشت. من قبلاً با استفاده از socket.io و غیره کاوش کرده ام، اما مشکلی که به آن برخورد کردم این است که جاوا راه حل خوبی برای وب سوکت ندارد. چه گزینه های دیگری برای رسیدن به همان اثر وجود دارد؟ راه حلی که من در حال حاضر در ذهن دارم، اساساً انتقال جریان از یک مشتری به مشتری دیگر از طریق سرور است، اما می تواند راه بهتری وجود داشته باشد... | اتصال سوکت به IP خارجی از طریق سرور |
186511 | بگو من دارم: رابط Thing { GetThing(); } class FastThing : Thing { public int GetThing() { return 1; } } class SlowThing : Thing { public int GetThing() { return GetThingFromDatabase(); } } آیا این نقض اصل جایگزینی لیسکوف است؟ | آیا تغییرات در عملکرد، اصل جایگزینی لیسکوف را نقض می کند؟ |
44177 | با نگاهی به دوران حرفه ای و زندگی خود به عنوان یک برنامه نویس، راه های مختلفی برای بهبود مهارت های برنامه نویسی ام وجود داشت - خواندن کد، نوشتن کد، خواندن کتاب، گوش دادن به پادکست، تماشای اسکرین کست و موارد دیگر. سوال من این است: موثرترین کاری که انجام داده اید و مهارت های برنامه نویسی شما را بهبود بخشیده است چیست؟ چه چیزی را به دیگرانی که می خواهند پیشرفت کنند توصیه می کنید؟ من انتظار پاسخهای متنوعی را در اینجا دارم و هیچ پاسخی «یک اندازه برای همه» وجود ندارد - میخواهم بدانم چه چیزی برای افراد مختلف کار میکند. | موثرترین کاری که برای بهبود مهارت های برنامه نویسی خود انجام دادید چیست؟ |
252505 | من روی برنامه ای کار می کنم که در آن کاربر باید یک پازل را تکمیل کند و در یک محدودیت زمانی مشخص بررسی کند. این یک بازی مبتنی بر HTML5 است، من نمی توانم راه حل را در سمت مشتری نگه دارم. اما من همچنین می خواهم از تاخیری که هنگام بررسی صحت تلاش بازیکن ایجاد می شود جلوگیری کنم. آیا راهی وجود دارد که بتوانم صحت راه حل را در سمت مشتری با خیال راحت بررسی کنم؟ یکی از پیادهسازیهایی که در نظر داشتم این بود که هش راهحل را بگیرم و آن را با هش راهحل کاربر در سمت کلاینت مقایسه کنم و هنگامی که در نهایت آن را ارسال کرد، دوباره آن را در سمت سرور بررسی کنید. هر گونه نقص بالقوه ای در اینجا وجود دارد یا راه های پاک تر آنها نیز همین است؟ | آیا بررسی صحت برنامه بازی پازل با محدودیت زمانی باید در سمت سرور انجام شود؟ |
232965 | من پروژه های زیادی دارم که اساساً همان نیاز سطح بالا را دارند: تست تمام سخت افزار روی یک دستگاه. هر دستگاه میتواند پروتکل ارتباطی متفاوتی داشته باشد، به تجهیزات تست متفاوتی برای تمرین دستگاه نیاز دارد، و غیره. بنابراین، در سطح بالا، یک آزمایش اساساً به شرح زیر است: 1. دستگیرههایی برای آزمایش تجهیزات 2. اعمال محرک بر روی دستگاه 3. اندازهگیری/ شناسایی/ثبت چیزی قابل اندازه گیری 4. حذف محرک 5. ذخیره نتایج 6. رسیدگی به خطاها بنابراین یک کلاس رابط (CTestEquipment) ایجاد کردم زیرا هر قطعه از تجهیزات آزمایشی می تواند یک کلاس مشخص باشد. یک پیاده سازی منحصر به فرد دستگاه تحت آزمایش را می توان یک قطعه از تجهیزات آزمایشی نیز در نظر گرفت. من از Dependency Injection برای راننده تجهیزات تست استفاده می کنم. این امر به منظور امکان تغییر آسان از یک درایور به درایور دیگر و جدا نگه داشتن راننده و تجهیزات تا حدودی است. به عنوان مثال، منبع تغذیه ممکن است از یک درایور GPIB، یک درایور VISA یا دستورات سریال خام استفاده کند. هر پروژه می تواند انتخاب کند که کدام یک قابل اجرا است و یک خط (نمونه درایور) را تغییر دهد. بعد، کلاس هایی را برای پیاده سازی الگوی Command برای تجهیزات/دستگاه آزمایشی ایجاد کردم. بنابراین، CTestEquipment از CCmdReceiver به ارث می برد. یک کلاس فرمان مشخص، متد execute را فراخوانی می کند که از طریق گیرنده، متدهای tx/rx تجهیزات تست را فراخوانی می کند. این روشها به محرک اصلی میگویند. سوالات/مشکلات: چگونه داده های دریافتی را از دستور استخراج کنم؟ در حال حاضر execute هیچ آرگومانی ندارد و چیزی برمی گرداند. یک فرمان بتن ممکن است فقط ارسال کند، فقط دریافت کند، یا هر دو را انجام دهد، بنابراین رابط اجرا باید مقداری را حتی زمانی که هیچ داده دریافتی وجود ندارد برگرداند یا به روش دیگری که من نیاز دارم به آن دسترسی داشته باشم. CSetSerialNumber هیچ داده دریافتی ندارد. CGetMode انجام می دهد. از آنجایی که فرمان tx/rx را فراخوانی میکند که در نهایت tx/rx راننده را فراخوانی میکند، چگونه میتوانم دادهها را به آن تماسها بستهبندی کنم زیرا هر راننده میتواند چیز متفاوتی بگیرد؟ من یک رابط CPpacket و پیاده سازی های بتن مختلف را در نظر گرفته ام، اما چگونه می توانم مطمئن شوم که یک کلاس بتنی که با درایور مطابقت ندارد رد شده است؟ //---------------------------------------------- ------------------------------------- // CCommand // واسط انتزاعی که متد اجرا را تعریف می کند //---------------------------------------------- -------------------------------------- class CCommand { محافظت شده: CCmdReceiver * _rcvr_p; // رابط گیرنده // Default Constructor CCommand() {} public: // Constructor CCommand ( CCmdReceiver * r // receiver interface ) : _rcvr_p (r ) {} // Virtual Destructor ~CCommand() {} // Method to Execute Command virtual void execute() = 0; }; //---------------------------------------------- ------------------------------------- // CCmdReceiver // رابط انتزاعی که عمل فرمان را تعریف می کند //---------------------------------------------- -------------------------------------- class CCmdReceiver { public: virtual void flush() = 0 ; virtual void rx( std::vector< char unsigned > & v ) = 0; //خلاء مجازی tx( std::string const & s ) = 0; virtual void tx( CPpacket * p ) = 0; }; /*----------------------------------------------- ------------------------------ کلاس پایه انتزاعی راننده تجهیزات تست ------------------------------------------------ ----------------------------*/ class CDriver { public: /*----------------------------------------------- -------------------------- سازنده ------------------------------------------------ ------------------------*/ CDriver() : _is_open ( false ) {} /*----------------------------------------------- -------------------------- ویرانگر ------------------------------------------------ ------------------------*/ مجازی ~CDriver() {} //محافظت شده: /*----------------------------------------------- -------------------------- بستن درایور باید در یک کلاس مشتق شده پیاده سازی شود ------------------------------------------------ ------------------------*/ virtual void close() = 0; /*----------------------------------------------- --------------------------- دریافت داده های دریافتی ------------------------------------------------ ------------------------*/ الگو< typename tVal > tVal getRxData(); /*----------------------------------------------- -------------------------- تعیین کنید که درایور باز است یا خیر ------------------------------------------------ ------------------------*/ virtual bool isOpen() { return( _is_open ); } /*---------------------------------------------- --------------------------- باز کردن درایور باید در یک کلاس مشتق شده پیاده سازی شود ------------- ------- | سوالات رابط برای استفاده از Command Pattern و Dependency Injection با هم |
41616 | استاندارد فعلی برای راه اندازی یک محیط توسعه که از همکاری از راه دور و همچنین کنترل نسخه ایمن پشتیبانی می کند چیست؟ در نظر گرفتن یک راه حل اختصاصی مجازی با vm برای یک لایه وب و یک لایه داده، استفاده از VPN برای هر برنامه نویس. ما یک استارت آپ کوچک هستیم که هم مایکروسافت و هم توسعه منبع باز را انجام می دهیم. آیا مجموعه ای از ابزارها یا بسته های نرم افزاری وجود دارد که برای یک فروشگاه کوچک مناسب باشد و در عین حال مقیاس پذیر باشد؟ | استاندارد فعلی برای راه اندازی یک محیط توسعه که از همکاری از راه دور و همچنین کنترل نسخه ایمن پشتیبانی می کند چیست؟ |
175959 | همه زبانها از حاشیهنویسیهای جاوا یا ویژگیهای شبیه به سی شارپ یا ابردادههای کد بهطور کلی پشتیبانی نمیکنند، اما این بدان معنا نیست که در زبانهایی که این را ندارند، امکان وجود ندارد. یک مثال PHP با Stubbles و کتابخانه حاشیه نویسی Doctrine است. سوال من این است که آیا چیزی شبیه به این برای C وجود دارد؟، یا آیا روش های قابل اعتمادی برای انجام بازتاب با ابرداده کد توسعه یافته در C وجود دارد؟ در حالت ایده آل، من به دنبال چیزی هستم که کامنت های جاوادوک مانند را بخواند. ویرایش: دلیل ***نیاز*** من بر خلاف خواستن، این است که باید کد C و فراداده کد را از پایگاه داده تولید کنم و همچنین بتوانم آن متادادا را ویرایش کنم و پایگاه داده را به روز کنم. حجم کار (~15000 متغیر/ساختار/توابع برای تولید از این پایگاه داده) راه حل را توجیه می کند. | آیا راه حل های قابل اعتمادی برای حاشیه نویسی / بازتاب / فراداده کد در C وجود دارد؟ |
175958 | من در حال حاضر روی پروژهای کار میکنم که بین بانکهای مختلف ارتباط برقرار میکند و اطلاعاتی را برای ما ارسال میکنند که آن پروژه به آنها پاسخ میدهد. بخشی از آن پروژه پروتکل های مختلف مورد استفاده را پیکربندی می کند (هر بانکی از یک پروتکل استفاده نمی کند)، این پروتکل روی یک سرور جداگانه اجرا می شود. این فرآیندها همه دارای شناسه های منحصر به فرد هستند که در یک پایگاه داده ذخیره می شوند. اما برای صرفه جویی در زمان و هزینه در تنظیمات و فرآیندهای جدید، می خواهیم یک پروتکل عمومی ایجاد کنیم که بانک ها بتوانند از آن استفاده کنند. به دلیل الزامات PCI، ما باید برای هر بانکی که به آن وصل میشویم، یک فرآیند جداگانه ایجاد کنیم. اما فرآیندهای عمومی فقط 1 شناسه منحصر به فرد دارند و بنابراین ما نمی توانیم آنها را جدا نگه داریم. به نظر من دادن شناسه متفاوت به هر کپی از آن فرآیند غیرممکن است زیرا آنها کاملاً مجزا اجرا می شوند. بنابراین چگونه می توانم فرآیند عمومی خود را منحصر به فرد نگه دارم؟ | چگونه یک فرآیند عمومی را منحصر به فرد نگه داریم؟ |
207688 | هنگام نوشتن یک EJB (مستقر در WAS) که به db متصل می شود، هرگز نیازی به استفاده از JCA نداشتم. اما ظاهرا JCA استاندارد اتصال به EIS شخص ثالث (که شامل پایگاه داده می باشد) است. بنابراین آیا WAS JCA را در داخل اجرا می کند؟ در چه شرایطی توسعهدهنده برنامه باید از کلاسهای مرتبط با JCA استفاده کند؟ | آیا باید از JCA هنگام اتصال به db از داخل EJB استفاده کنیم؟ |
215180 | من کنجکاو هستم که بدانم گوگل چگونه ماتریسی را که در الگوریتم PageRank استفاده می شود ذخیره می کند. و به دنبال یک ساختار داده برای ذخیره یک ماتریس پراکنده بسیار بزرگ (که در حافظه هیچ کامپیوتری قرار نمی گیرد) و به طور موثر (هنوز مطمئن نیستم که این به چه معناست) عملیات روی آن را انجام دهد. اگر کاغذ سفید موجود است، لطفاً یک پیوند یا عنوان ارسال کنید (من کمی تحقیق کردم، و نتوانستم آن را پیدا کنم)، و اگر نه، اگر بتوانید پیوندها یا فقط نام مقالات یا کتاب ها را پست کنید، عالی خواهد بود. که به من کمک می کند تا شروع کنم. در تحقیقات اولیهام، قالب پراکنده ردیفی [1] را یافتم و شروع به خواندن فناوری ماتریس پراکنده [2] کردم. پس لطفا اگر در مسیر درستی هستم به من اجازه دهید. * [1] چانگ، 1969 کورتیس و رید، 1971 گوستاوسون، 1972 * [2] پیسانتزکی، 1984 | گوگل چگونه ماتریس PageRank خود را ذخیره می کند؟ |
206920 | آیا «مناطق» در ASP.NET MVC در نهایت یک کمک یا فقط کشیدن در پایان (به دلیل ساخت URL) هستند؟ آیا بهتر است زیر شاخه ها در پوشه اصلی Controllers وجود داشته باشد؟ یا گزینه های دیگری برای سازماندهی یک پروژه وجود دارد؟ _**EDIT_** به عنوان مثال، این لینک میانگین شما بدون ناحیه است: @Html.ActionLink(Home, Index, Home) و این لینک میانگین شما با مناطق است: @Html.ActionLink(Home Index, new { Area = , Controller = Home}) آیا موارد زیر می توانند کار کنند؟ (کنترل کننده اصلی با زیر شاخه ها)  من فقط سعی می کنم بفهمم آیا پیاده سازی Areas در یک پروژه ارزشمند است، زیرا من نیز بخوانید که هنگام استفاده از Dependency Injection می تواند مشکل ساز باشد. و آیا جایگزینی برای Areas وجود دارد؟ | آیا مناطق یک ویژگی سازمانی خوب است یا فقط کار اضافی؟ |
141033 | برخی از اقداماتی که باید در سیستم ثبت محصولی که می سازم استفاده کنم چیست؟ من احتمالاً نمی توانم جلوی همه هک های مخرب را بگیرم، اما می خواهم تا حد زیادی سرعت آنها را کاهش دهم. (توجه داشته باشید، من فقط PHP را می شناسم.) من در مورد چیزهایی مانند رمزگذاری ترافیک، آزمایش رمزگذاری از هک مانند یک حمله مرد میانی و غیره صحبت می کنم. نگرانی دیگری که دارم این است که این باید روی بیشتر کار کند. محیط های میزبانی وب مبتنی بر PHP5، که ممکن است mcrypt را نصب نکرده باشند. | بهترین روش ها برای ایجاد یک سیستم ثبت محصول؟ |
122691 | من برای اولین بار به طور جدی CSS را یاد میگیرم، اما متوجه شدهام که نحوه برخورد شما با چندین کلاس CSS در CSS و HTML کاملاً ناسازگار است. به عنوان مثال، من یاد گرفتم که اگر بخواهم چندین کلاس CSS را با یک استایل مشترک برای آنها اعلام کنم، می نویسم: .style1, .style2, .style3 { color: red; } سپس، اگر بخواهم یک تگ HTML را که چندین کلاس روی آن اعمال شده است، اعلام کنم، مینویسم: <div class=style1 style2 style3></div> و میپرسم چرا؟ از دیدگاه شخصی من اگر بتوان هر دو را با استفاده از کاما برای جدا کردن هر کلاس اعلان کرد، یا هر دو را با استفاده از یک فاصله اعلان کرد، سازگارتر خواهد بود. پس از همه IMHO ما هنوز در مورد چندین کلاس در CSS و HTML صحبت می کنیم. فکر میکنم اگر بتوانم این را بنویسم که یک «div» با چندین کلاس اعمال شده است، منطقیتر باشد: <div class=style1, style2, style3></div> آیا چیزی مهم را از دست میدهم؟ آیا می توانید به من توضیح دهید که آیا دلیل معتبری پشت این دو نحو مختلف وجود دارد؟ | CSS و HTML هنگام اعلان چندین کلاس ناسازگار هستند |
191164 | من در حال حاضر در حال توسعه وب هستم که همه از تصاویر (نسخه HTML یک وب فلش) ساخته شده است. مشتری یک PSD بزرگ به من ارائه داد که باید هر لایه را به عنوان یک PNG صادر می کردم تا شفافیت ها را حفظ کنم. لایههایی وجود دارند که از نظر جزئیات سنگین هستند و البته حجم آنها 5 مگابایت است (عمدتاً پسزمینه، 6 PNG، هر کدام 4-6 مگابایت). بارگیری آنها با CSS3 آنها را عالی نشان می دهد، اما من با مشکلات عملکردی در مرورگرها روبرو هستم (Chrome تاخیر دارد، اپرا هر بار که به پایین/بالا می روم تصاویر را دوباره بارگیری می کند، تاخیر فایرفاکس، تاخیر IE واضح است، و غیره) و در آینده زمانی که من را آپلود می کنم صفحه تمام شده به یک سرور، از بارگذاری سنگین تصویر رنج می برد، که مقدار زیادی از مشتری دانلود می شود. مشتری من این را می داند و من منتظر راه حل احتمالی آنها هستم (مثلاً رزولوشن PSD را پایین بیاورید)، اما در عین حال می خواهم این مشکل را ادامه دهید و چیز دیگری را امتحان کنید، آیا راهنمایی برای این وضعیت دارید؟ من در راه حل های اساسی برای این کار، مانند فشرده سازی و موارد دیگر، سخت گیری کردم، اما اگر نکات دیگری دارید، عالی خواهد بود. اوه، و یک جزئیات دیگر، این نسخه HTML در درجه اول بر روی دستگاه های iPad/iPhone متمرکز است. | عملکرد بهتر در وب با PNG های بزرگ |
246153 | اگر تمام یا بیشتر کدگذاری تا پایان اسپرینت انجام نشده باشد، آزمایش در همان اسپرینت کدگذاری چگونه انجام می شود؟ (منظورم توسعه و آزمایش یک PBI منفرد در یک اسپرینت سوپ به آجیل است.) بیشتر پاسخ هایی که به صورت آنلاین دیده ام شامل اتوماسیون QA هستند، اما حتی این واقعاً ممکن نیست زیرا شما عموماً به یک رابط کاربری کاربردی برای ضبط یا ایجاد تستهای خودکار از آن نیاز دارید. من فقط استوریبردهایی دارم که با توسعه ویژگیها و کشف نیازهای جدید به تکامل خود ادامه میدهند. در مورد من، من در حال توسعه یک برنامه دسکتاپ جدید هستم. برنامههای دسکتاپ معمولاً خود را به خوبی برای آزمایش خودکار آماده نمیکنند. من تعدادی تست واحد خودکار دارم، اما این تستهای عملکردی/ادغام دستی نیستند که یک متخصص QA انجام دهد. بنابراین، جایی که من در حال حاضر هستم این است که اسپرینت من فردا به پایان می رسد، من هنوز برنامه نویسی برای پایان دادن دارم، و افراد QA من هنوز چیزی برای آزمایش ندارند، و هیچ ایده ای ندارند که چگونه هر چیزی را که به آنها می دهم بدون اینکه دستشان را بگیرم آزمایش کنند. مطمئنم من اولین کسی نیستم که این دوراهی را دارم. در گذشته، من یک خط لوله انجام دادهام: در اسپرینت فعلی، تیم آزمایش ویژگیهایی را که در طول اسپرینت قبلی پیادهسازی شدهاند، آزمایش میکند. در شغل فعلی من، نخست وزیر از این رویکرد به عنوان آبشار یاد می کند و به این ترتیب غیرقابل قبول است. | کدنویسی و تست در همان سرعت |
180438 | من آرایه ای با ابعاد 5 دارم. اما، نمی توانم بفهمم چگونه آن آرایه را تجسم کنم؟ int[][][][][] آرایه = int[4][4][4][6][2] جدید. آیا راه خوبی برای تجسم آرایه هایی با تعداد ابعاد 3 یا بیشتر وجود دارد؟ | تجسم آرایه N>2-D؟ |
171019 | میدانم که میتوانید با استفاده از اطلاعات مالیاتی شخصی خود برنامهها را بفروشید، اما اگر چند نفر روی برنامه کار کنند، چه؟ برنامه ما این است که فقط یکی از ما برای حساب Google Merchant ثبت نام کند و سپس هر درآمدی که به حساب PayPal می رسد را به صورت خصوصی تقسیم می کنیم. آیا این کار قانونی است؟ یا اینکه واقعاً باید یک LLC ایجاد کنیم و یک لیست حقوق و دستمزد و غیره داشته باشیم؟ | آیا برای شروع یک کسب و کار برای فروش برنامه های اندروید (ایالات متحده) لازم است؟ |
137971 | من در حال اجرای برخی تستهای عملکردی خودکار در محیطی هستم که حدود 20 برنامه کاربردی دارد که با استفاده از صفها و/یا رابطهای آرامشبخش با یکدیگر صحبت میکنند. مشکلی که با آن روبرو هستم این است که آزمایشی را به یکی از برنامه ها اضافه کردم، اجازه دهید آن را Payments بنامیم، و همه آنها بسیار زیبا و سبز به نظر می رسیدند. یکی از تغییرات در برنامه Payments یک فیلد اضافی در پیامهایی اضافه کرد که به برنامه دیگری ارسال میشود، اجازه دهید آن را CRM بنامیم، و CRM پیام را کنار گذاشت، به این معنی که برنامهها شروع به همگام شدن کردند. برنامه Payments (مانند اکثر برنامه های کاربردی دیگر) پیام ها را به روشی آتش و فراموش می فرستد، به این معنی که تولید کننده هرگز نمی داند که آیا یک پیام پردازش شده یا دور انداخته شده است. من تعجب می کنم این است که چگونه می توان این وابستگی ها را بین سیستم ها آزمایش کرد. یکی از گزینهها (که من از آن خوشم نمیآید، اما نمیدانم چرا) این است که به سیستم دیگر متصل شوم و تأیید کنیم که رکورد بهروزرسانی شده است. اکثر برنامهها رابط کاربری آرامشبخشی دارند و به مشتریان نیز ارائه میدهند، بنابراین کار زیادی نیست. اما من این احساس قوی را دارم که انجام این کار تست را شکننده تر می کند. یکی از دلایلی که من این را دوست ندارم، این است که اکثر برنامه ها با 4-10 برنامه دیگر صحبت می کنند، بنابراین فقط بررسی یک برنامه دیگر نیست... و از آنجایی که بسیاری از چیزها ناهمزمان هستند، عدم قطعیت را حتی بیشتر می کند. به آزمون بنابراین، چگونه تست های عملکردی را برای این نوع محیط ایجاد می کنید؟ | نحوه نزدیک شدن به تست های عملکردی در سیستم های تفکیک شده |
207680 | من در پایتون مبتدی هستم و تا الان واقعا آن را دوست دارم. یکی از سوالاتی که اغلب به ذهن من می رسد این است که آیا نیاز به درک و در نتیجه یادگیری مفاهیم داخلی یک زبان برنامه نویسی دارم (مانند مورد من پایتون). همانطور که ممکن است بدانید، پایتون به زبان C نوشته شده است. بنابراین سوال من این است: چقدر باید در یک زبان برنامه نویسی فرو رفت تا به این زبان مسلط یا مسلط باشد. من این سوال را با زبان های طبیعی مقایسه می کنم. من تمام جزئیات گرامر را در زبان مادرم نمی دانم، اما می توانم خودم را بدون هیچ مشکلی در آن زبان بیان کنم. این زمانی است که می گویم به یک زبان مسلط هستم. آیا این برای زبان های برنامه نویسی هم صدق می کند؟ | آیا من نیاز به درک داخلی یک زبان برنامه نویسی دارم؟ |
137568 | ما یک سایت اینترانت PHP داریم که با اخطار/خطا در ورود به سیستم اجرا می کنیم (زیرا زیر بار سنگین نیست و تعدادی باگ/کد بد برای یافتن باقی مانده است). از آنجایی که سایت نسبتاً ناپایدار است و در حال توسعه فعال است، من گزارش های خطای تولید را هنگام انتشار هر نسخه جدید پاک می کنم تا به مشکلاتی که داریم نگاهی دقیق داشته باشم. ما _معمولا_ تا زمانی که همه مشکلات ثبت شده شناسایی شده در آخرین ساخت تولید برطرف نشده باشند، منتشر نمی کنیم. من هنوز گزارشهای خطای آپاچی را نگه میدارم زیرا کد ما نباید آپاچی را به هم بزند (و اگر این کار را انجام دهد کار بزرگی است)، بنابراین اگر مشکلی در آنجا وجود دارد، میخواهم بدانم. من تعجب می کنم که چه تمرین خوبی در اینجا وجود دارد. پایگاه کد قبلی ما به صورت _هیستریک_ به صورت پرمخاطب ثبت شده است، بنابراین من سعی کرده ام لاگ ها را محدود کنم تا در واقع اطلاعات قابل استفاده باشد، اما پاک کردن گزارش ها نیز مشکوک به نظر می رسد. برای مرجع، بیشتر گزارشها متغیرهای تعریفنشدهاند، زیرا یک برنامهنویس گذشته دوست داشت از «if (!$var)» به جای «if (خالی($var))» استفاده کند. من مشتاق حذف ورودیهای _آنها بودم، زیرا برنامه هیچ عملکرد غیرمنتظرهای انجام نمیدهد، اما تا زمانی که آن را رفع نکنیم، روزانه دهها هشدار مشابه دریافت میکنم. به همین دلیل است که من هشدار ورود به تولید را ترک کردم. **آیا باید تمام گزارش های خطای خود را برای مراجعات بعدی نگه دارم؟** آیا باید لاگ های قدیمی را به نحوی جدا کنم و آنها را برای ساخت اعداد برچسب گذاری کنم؟ | با گزارش های خطای تولید چه کنم؟ |
254830 | چگونه رویکرد اول کد خود را در چارچوب نهاد طراحی میکنید، در حالی که کد شما باید شامل دادههای کاربر (نام، رمز عبور...) باشد، بدون اینکه آنچه چارچوب MVC از نظر جداول کاربر، کلاسها، مجوزها و احراز هویت ایجاد میکند تکرار یا بازنویسی کند. به عنوان مثال، اگر برنامهای داشته باشم که پروژههای کاربر را مدیریت کند، مدلهای من شامل کلاسهای زیر هستند و رابطه زیر را دارند: - ممکن است به یک کاربر یک یا بسیاری از پروژهها اختصاص داده شود - یک پروژه ممکن است به آن اختصاص داده شود. یک یا بسیاری از کاربران (فقط برای نشان دادن ماهیت روابط ERD بسیار به بسیاری) کلاس کاربر{//پیاده سازی اعضای کلاس و // ویژگی های پیمایش برای اجازه دادن به Entity Framework برای ایجاد جداول DB } class Project{//Implementation of class اعضا و // ویژگی های ناوبری اجازه دهند Entity Framework برای ایجاد جداول DB } اکنون مشکلی که من با آن روبرو هستم این است که چارچوب EF و ASP.net MVC مراقبت می کند. از ایجاد جداول کاربر، نمایهها و موجودیتهای نقش... مطمئن نیستم که آیا میتوان کلاسهایم را بهگونهای طراحی کرد که یک رابطه خودکار (متعارف) با بقیه جداول ایجاد شده توسط MVC نشان دهد. در صورتی که این کار باید با نوشتن کلاسهای Authentication سفارشی انجام شود، لطفاً توضیح دهید که چگونه؟ زیرا من مقالات زیادی پیدا کرده ام که در مورد یک موضوع بحث می کنند، اما بدون اشاره به رابطه بین کلاس های پروژه و کلاس ها / جداول ایجاد شده MVC، به علاوه اگر توسعه دهنده استفاده از روش MVC را انتخاب کند، در نهایت با دو زمینه داده مواجه خواهد شد، حتی پس از آن. ادغام هر دو جدول در یک کاتالوگ سرور sql. | چگونه حساب های کاربران را در چارچوب ASP MVC با Entity Framework با استفاده از رویکرد کد اول مدل کنیم؟ |
178637 | Pash یک پیاده سازی مجدد منبع باز ویندوز PowerShell است. در سال 2008 منتشر شد و از آن زمان تاکنون بیکار بوده است. من می خواهم مانتو را بردارم. معلوم نیست مجوزش چیه هیچ فایل LICENSE یا جزئیات مجوز در کد وجود ندارد. تنها مرجع مجوزی که می توانم پیدا کنم در این صفحه است: http://sourceforge.net/projects/pash/ که در آن نوشته شده است: > License: BSD License, GNU General Public License (GPL) اما من نیستم مطمئن هستم که می توانم آن را معتبر بدانم. سعی کردم با نویسنده تماس بگیرم اما جواب نداد. من از ادامه این پروژه متنفرم و بعداً متوجه می شوم که مجوز را نقض می کنم و در نتیجه پروژه فلج می شود. | مجوز پاش چگونه است؟ |
64592 | یکسری هزینه در ارتباط با یکپارچه سازی مداوم وجود دارد، به عنوان مثال، راه اندازی، آموزش مجدد، فعالیت های آگاهی، توقف برای رفع اشکالات که به نظر می رسد مسائل مربوط به داده ها هستند، جداسازی اجباری سبک های برنامه نویسی نگرانی ها، و غیره. ادغام مداوم در چه مرحله ای انجام می شود. برای خودش بپردازد؟ **ویرایش: اینها یافته های من بود** راه اندازی CruiseControl.Net با Nant بود که از VSS یا TFS می خواند. در اینجا چند دلیل برای شکست وجود دارد که هیچ ارتباطی با راه اندازی ندارد: _هزینه بررسی_: زمان صرف شده برای بررسی اینکه آیا چراغ قرمز به دلیل ناهماهنگی منطقی واقعی در کد، کیفیت داده یا منبع دیگری مانند مشکل زیرساخت است یا خیر. (به عنوان مثال، یک مشکل شبکه، مهلت زمانی خواندن از کنترل منبع، سرور شخص ثالث از کار افتاده است، و غیره، و غیره) _ هزینه های سیاسی برای زیرساخت_ : من در نظر داشتم که یک بررسی زیرساخت برای هر روش در اجرای آزمایشی. من هیچ راه حلی برای تایم اوت نداشتم جز اینکه سرور ساخت را جایگزین کنم. تشریفات اداری مانع شد و هیچ سروری جایگزین نشد. _هزینه تعمیرات تست واحد_: چراغ قرمز به دلیل مشکل کیفیت داده ها می تواند نشانگر یک تست واحد بد نوشته شده باشد. بنابراین، آزمایشهای واحد وابسته به داده دوباره نوشته شد تا احتمال نور قرمز به دلیل دادههای بد کاهش یابد. در بسیاری از موارد، داده های لازم در محیط تست وارد می شد تا بتوان تست های واحد آن را به طور دقیق اجرا کرد. منطقی است که بگوییم با قویتر کردن دادهها، اگر به این دادهها وابسته باشد، آزمون قویتر میشود. البته این به خوبی جواب داد! _هزینه پوشش، یعنی نوشتن تست های واحد برای کدهای موجود _ : مشکل پوشش تست واحد وجود داشت. هزاران روش وجود داشت که هیچ آزمون واحدی نداشتند. بنابراین، مقدار قابل توجهی از روز انسان برای ایجاد آنها مورد نیاز است. از آنجایی که ارائه یک مورد تجاری بسیار دشوار است، تصمیم گرفته شد که از آزمون های واحد برای هر روش عمومی جدید در آینده استفاده شود. آنهایی که تست واحد نداشتند بالقوه مادون قرمز نامیده می شدند. یک نکته جالب در اینجا این است که روشهای ایستا در مورد اینکه چگونه میتوان بهطور منحصربهفرد تعیین کرد که چگونه یک روش استاتیک خاص شکست خورده است، موضوع بحثانگیز بود. _هزینه نسخه های سفارشی_: اسکریپت های Nant فقط تا این حد پیش می روند. برای مثال، ساختهای وابسته به CMS برای EPiServer، CMS یا هر استقرار پایگاه داده مبتنی بر UI چندان مفید نیستند. اینها انواع مشکلاتی هستند که برای اجرای آزمایشی ساعتی و ساختهای QA یک شبه روی سرور ساخت رخ میدهد. من فکر می کنم که اینها غیرضروری هستند زیرا یک استاد ساخت می تواند این وظایف را به صورت دستی در زمان انتشار انجام دهد، به عنوان مثال، با یک باند یک نفره و یک ساخت کوچک. بنابراین، ساخت های تک مرحله ای استفاده از CI را در تجربه من توجیه نکرده اند. در مورد ساختهای پیچیدهتر و چند مرحلهای چطور؟ ساختن اینها می تواند دردسرساز باشد، به خصوص بدون اسکریپت Nant. بنابراین، حتی با ایجاد یکی، اینها دیگر موفق نبودند. هزینه های رفع مشکلات چراغ قرمز بیشتر از مزایای آن بود. در نهایت، توسعه دهندگان علاقه خود را از دست دادند و اعتبار چراغ قرمز را زیر سوال بردند. پس از تلاش منصفانه، معتقدم که CI گران است و به جای انجام کار، در اطراف لبه ها کار زیادی وجود دارد. به کارگیری توسعه دهندگان با تجربه که پروژه های بزرگ را به هم نمی ریزند مقرون به صرفه تر از معرفی و نگهداری یک سیستم هشدار است. این مورد حتی اگر آن توسعه دهندگان را ترک کنند. مهم نیست که یک توسعهدهنده خوب آن را ترک کند، زیرا فرآیندهایی که او دنبال میکند تضمین میکند که مشخصات مورد نیاز، مشخصات طراحی را مینویسد، به دستورالعملهای کدنویسی پایبند است و کد خود را به گونهای که قابل خواندن باشد، نظر میدهد. همه اینها بررسی می شود. اگر این اتفاق نمی افتد، رهبر تیم او کار خود را انجام نمی دهد، که باید توسط مدیرش و غیره انتخاب شود. برای اینکه CI کار کند، فقط نوشتن تست های واحد، تلاش برای حفظ پوشش کامل و اطمینان از زیرساخت کار برای سیستم های قابل توجه کافی نیست. _**خط اصلی:_** ممکن است کسی سوال کند که آیا رفع بسیاری از اشکالات قبل از انتشار حتی از منظر تجاری مطلوب است یا خیر. CI مستلزم کار زیادی برای ثبت تعدادی از اشکالات است که مشتری می تواند آنها را در UAT شناسایی کند یا شرکت می تواند برای رفع آنها به عنوان بخشی از قرارداد خدمات مشتری در زمانی که دوره گارانتی به هر حال منقضی شود، پول دریافت کند. | چند توسعه دهنده قبل از اینکه یکپارچه سازی مداوم برای ما موثر باشد؟ |
249767 | این ماکرو را می توان در برخی از هدرهای سراسری یا بهتر به عنوان پارامتر خط فرمان کامپایلر تعریف کرد: #define me (*this) و چند مثال استفاده: **some_header.h:** inline void Update() { /* .. */ } **main.cpp:** #include some_header.h class A { public: void SetX(int x) { me.x = x; me.Update(); } void SomeOtherFunction() { ::Update(); } /* 100 خط یا بیشتر ... */ void Update() { // ... } int x; }; بنابراین در یک متد کلاس، زمانی که به عضوی از کلاس دسترسی پیدا میکنم، همیشه از «me» استفاده میکنم، و هنگام دسترسی به یک شناسه سراسری همیشه از «::» استفاده میکنم. این به خواننده ای می دهد که با کد آشنا نیست (احتمالاً خودم بعد از چند ماه) اطلاعات محلی از آنچه که بدون نیاز به جستجو در جای دیگری به آن دسترسی پیدا کرده است. من می خواهم «من» را تعریف کنم زیرا استفاده از «this->» را در همه جا بسیار پر سر و صدا و زشت می دانم. اما آیا میتوان «#define me (*this)» را یک تمرین C++ خوب در نظر گرفت؟ آیا برخی از نکات مشکل ساز عملی در ماکرو 'me' وجود دارد؟ و اگر شما به عنوان برنامه نویس C++ با استفاده از ماکرو 'me' خواننده برخی از کدها باشید، آیا آن را دوست دارید یا نه؟ **ویرایش:** زیرا بسیاری از مردم با استفاده از من به طور خاص مخالف نیستند، اما به طور کلی مخالف این موضوع هستند. من فکر میکنم ممکن است مشخص نباشد که این را در همه جا صریح بگویم چه مزایایی دارد. ** فواید این همه جا واضح باشد چیست؟** * به عنوان یک خواننده کد، مطمئن هستید که به چه چیزی دسترسی دارید و می توانید روی چیزهای مختلفی تمرکز کنید تا تأیید کنید - در برخی از کدهای دور - که واقعاً به آنچه فکر می کنید قابل دسترسی است. دسترسی پیدا کرد. * می توانید به طور خاص از عملکرد جستجو استفاده کنید. جستجوی `this->x` می تواند نتایج بیشتری را نسبت به جستجوی `x به شما بدهد. (بعضی از تابع های سراسری می توانند نام یکسانی داشته باشند و در صورت عدم استفاده صریح از این امکان خطا ایجاد کنید). * هنگامی که در حال تغییر دادن کد هستید و تابع غیرعضو را از عضو می سازید (برای کپسوله سازی بهتر) این مکان را به شما نشان می دهد که باید آن را ویرایش کنید و به راحتی می توانید آن را با اشاره گر به نمونه کلاسی که به عنوان پارامتر تابع غیر عضو داده شده است جایگزین کنید * به طور کلی هنگامی که در حال تغییر کد هستید، در زمانی که از این واضح استفاده نمی کنید، احتمال خطاهای بیشتری وجود دارد تا زمانی که از این واضح در همه جا استفاده می کنید. * هنگامی که شما از خارج به عضوی دسترسی دارید (`object.member” در مقابل “object.m_member”) واضح تر از m_ واضح است (با تشکر از @Kaz به این نکته) * واضح این مشکل را به طور جهانی برای همه اعضا حل می کند. - ویژگی ها و روش ها، در حالی که m_ یا پیشوند دیگر عملا فقط برای ویژگی ها قابل استفاده است. من می خواهم این لیست را صیقل دهم و گسترش دهم، اگر در مورد مزیت های دیگر می دانید و موارد استفاده را برای **این همه جا صریح ** به من بگویید. | آیا ایده خوبی است که #من را (*این) تعریف کنید؟ |
206374 | همه می گویند که باید کدم را ماژولار کنم، اما آیا اگر از روش های فراخوانی بیشتر به جای روش های کمتر، اما بزرگتر استفاده کنم، کارایی کمتری ندارد؟ تفاوت جاوا، C یا C++ برای این موضوع چیست؟ من دریافتم که ویرایش، خواندن و درک آن آسان تر است، به خصوص در یک گروه. بنابراین آیا از دست دادن زمان محاسبه در مقایسه با مزایای مرتب بودن کد ناچیز است؟ | آیا برنامه نویسی مدولار بر زمان محاسبات تأثیر می گذارد؟ |
206378 | من در مورد استفاده از کلمه کلیدی ثبت نام در C سردرگم هستم. معمولاً گفته می شود که استفاده از آن مانند این سوال در stackoverflow مورد نیاز نیست. آیا این کلمه کلیدی در C به دلیل کامپایلرهای مدرن کاملاً اضافی است یا شرایطی وجود دارد که هنوز می تواند مفید باشد؟ اگر بله، در چه شرایطی استفاده از کلمه کلیدی «ثبت نام» واقعا مفید است؟ | چه زمانی کلمه کلیدی register واقعا در C مفید است؟ |
80997 | من در حال نوشتن یک سرویس ویندوز هستم (با استفاده از C# .NET 3.5 VS2008) و نیاز من این است: * هنگامی که سرویس ویندوز شروع می شود - عملیات بررسی رکورد (در پایگاه داده) @ هر بازه 30 ثانیه را انجام می دهد (من برای این کار از تایمر استفاده کرده ام) * اگر رکورد مناسب در پایگاه داده پیدا شد - سپس چندین رشته را شروع می کند و عملیات مورد نیاز را انجام می دهد (که ممکن است عملیات شبکه یا عملیات پایگاه داده باشد). تعداد رشتههای چندگانه نیز به میزان رکوردهای یافت شده بستگی دارد (مثلاً اگر 10 رکورد پیدا شد، 5 رشته شروع میشود و برای 20 رکورد، 10 موضوع شروع میشود و غیره...) چگونه برای این رشتههای متعدد طراحی/کد کنیم؟ به عنوان مثال: 10 رکورد در پایگاه داده یافت می شود، من می خواهم 5 رشته را برای 5 رکورد اول شروع کنم که ممکن است عملیات شبکه را انجام دهد... از 5 رشته، هر رشته ای که کارش را کامل کند - پردازش برای رکورد بعدی شروع می شود (یعنی رکورد شماره 6، 7 ... 10) لطفا بهترین راه حل ممکن را برای مورد فوق پیشنهاد کنید. | Multi-threading در C# .NET Windows Service |
207026 | من در حال برنامه ریزی برنامه وب با پیروی از بهترین روش ها و رویکردهای توسعه نرم افزار هستم. من در حال ساخت این برنامه با استفاده از فریم ورک zend 2 هستم و مستندات آن و بهترین شیوه های ساخت برنامه های کاربردی را از طریق الگوهای zend Framework 2 و MVC مرور می کنم. در حال حاضر من در مورد اینکه لایه های مدل خود را کجا نگه دارم گیج هستم. تا کنون تمام برنامههایی که با استفاده از Zend توسعه دادهام، برای نگه داشتن لایههای مدل خود در ماژول برنامه استفاده میکردم، زیرا فکر میکنم مدلها به ماژول واحد مرتبط نیستند و یک ماژول ممکن است با چندین مدل ارتباط برقرار کند. همچنین در ماژولهای Zf2 فقط زمانی که درخواست شود بارگذاری میشود، به جز ماژول Application که با هر درخواستی با وجود هر ماژول درخواستی بارگذاری میشود. اگر مدل های خود را در ماژول های خاص قرار دهم و آنها را در تنظیمات سرویس ماژول های مربوطه بارگذاری کنم. من نمی توانم از آنها در ماژول های دیگر استفاده کنم. پس باید چکار کنم؟ | Zend Framework 2 - آیا تمام مدل ها و نقشه نگارها در ماژول برنامه نگهداری می شوند؟ |
170824 | من در حال حاضر قصد دارم یک برنامه نقاشی کوچک با استفاده از OpenGL ES 1.1 پیاده سازی کنم. من معتقدم این سوال برای هر پروژه OpenGL ES صدق می کند. من در حال شروع توسعه بر روی اندروید هستم و میخواهم بدانم آیا نوشتن منطق ترسیم (با استفاده از OpenGL) در C++ با NDK را توصیه میکنید تا انتقال آن به iOS آسانتر شود یا از Java API و قفل شدن در اندروید استفاده کنید. دلیلی که من این را میپرسم این است که نظرات متفاوتی را در وب در مورد استفاده از NDK دیدهام (برخی افراد میگویند که این یک سطح پیچیدگی اضافی است). با توجه به آنچه قبلاً دیدهام، معتقدم که باید از Java API استفاده کنم، زیرا در حال راهاندازی در اندروید هستم و سپس، اگر تصمیم گرفتم روی iOS بروم، منطق OpenGL را در Objective-C یا C++ بازنویسی کنم. این باید کاملاً ساده باشد زیرا به نظر می رسد تماس ها در هر دو زبان یکسان است. نظر شما چیست؟ درست میگم؟ | از Android NDK برای قابلیت حمل با iOS استفاده کنید؟ |
223964 | ## سوال راه خوبی برای تجسم یک برنامه نرم افزاری پیچیده چیست؟ آیا نرم افزارهای کاربردی پیشنهادی برای این منظور قابل استفاده هستند؟ ## پیشینه حدود 3 سال پیش، من شروع به ساخت یک برنامه داده کاوی وب کردم. به عنوان من شروع به کار کردم، اما از آن زمان به پروژه ای با 5 توسعه دهنده تبدیل شده است. من قبلاً میتوانستم تمام بخشهای برنامه را در ذهنم پیگیری کنم، اما اکنون پیچیدگی آن چنان افزایش یافته است که نیاز به نوعی مستندات تصویری از ساختار برنامه را احساس میکنم. من واقعاً مطمئن نیستم از اینجا به کجا بروم. من به چیزی فکر می کنم که شبیه نمودار جریان است. اما من هیچ سابقه، تجربه یا آموزش رسمی در زمینه توسعه نرم افزار در این مقیاس ندارم. من همچنین هرگز در تیم دیگری خدمت نکرده ام که بتوانم مشاهده کنم که شخص دیگری در حال طراحی یک برنامه پیچیده یا مدیریت یک تیم است. هر گونه اشاره در جهت درست مانند کتاب یا منابع در مورد موضوع بسیار قدردانی می شود! | تجسم یک برنامه نرم افزاری پیچیده |
175950 | من استدلال های مختلفی را علیه DAO که مستقیماً از کلاس Controller فراخوانی می شود و همچنین DAO از کلاس Model دیده ام. در واقع من شخصاً احساس می کنم که اگر از الگوی MVC پیروی کنیم، کنترلر نباید با DAO جفت شود، بلکه باید با کلاس Model همراه شود. باید DAO را از داخل فراخوانی کند و کنترلر باید کلاس مدل را فراخوانی کند. راه های مختلفی مانند سرویس REST برای استفاده از کلاس مدل ما. اگر فراخوانی DAO را در کنترلر بنویسیم، برای یک سرویس REST امکان استفاده مجدد از عملکرد وجود ندارد درست است؟ من هر دو رویکرد را در زیر خلاصه کرده ام. **رویکرد #1** کلاس عمومی CustomerController گسترش HttpServlet { proctected void doPost(...) { Customer customer = new Customer(xxxxx,23,1); new CustomerDAO().save(customer); } } **رویکرد شماره 2** کلاس عمومی CustomerController گسترش HttpServlet { proctected void doPost(....) { Customer customer = new Customer(xxxxx,23,1); customer.save(مشتری); } } public class Customer { ........... private void save(Customer customer){ new CustomerDAO().save(customer); } } **نکته** \- تعریف مدل به شرح زیر است: مدل: مدل رفتار و داده های دامنه برنامه را مدیریت می کند، به درخواست ها برای اطلاعات در مورد وضعیت آن (معمولاً از دید) پاسخ می دهد و به آن پاسخ می دهد. دستورالعمل تغییر حالت (معمولاً از کنترلر). در سیستم های رویداد محور، مدل به ناظران (معمولاً نماها) هنگام تغییر اطلاعات اطلاع می دهد تا آنها بتوانند واکنش نشان دهند. من به نظر متخصص در این مورد نیاز دارم زیرا می بینم که تعداد زیادی از شماره 1 یا 2 استفاده می کنند، بنابراین کدام یک است؟ | در MVC، DAO باید از Controller یا Model فراخوانی شود |
146564 | من می خواهم یک نرم افزار توسعه یافته توسط خودم را به عنوان یک نرم افزار رایگان منتشر کنم و پس از اینکه سود قابل توجهی (از نسخه تجاری آن) به دست آوردم، آن را به عنوان منبع باز منتشر می کنم. بنابراین، لطفاً کسی به من پیشنهاد دهد که چگونه می توانم برنامه خود را تحت مجوز نرم افزار رایگان منتشر کنم، از کجا می توانم آن مجوز را دریافت کنم، بهترین راه را به من پیشنهاد دهد. (من چیز زیادی در مورد این قوانین حاکم نمی دانم). امیدوارم مجوز نرم افزار رایگان بتوانیم آن را بدون هزینه بسازیم. لطفاً با دادن مجموعه ای از لیست فروشندگان من را ترک نکنید، به من پیشنهاد دهید که کدام یک با نسخه من مناسب است. من هیچ شرایط یا شرایط خاصی ندارم که کاربر هنگام استفاده از آن برنامه از آن پیروی کند. توجه: تا به حال آن را منتشر نکرده ام یا در جای دیگری درباره آن بحث نکرده ام. | چگونه به درخواست خود مجوز بدهم |
206086 | من با این پست مارک سیمن گیج شدم. و نظر او در مورد IInitializable در زیر: > مشکل یک متد Initialize مانند Property Injection است > (A.K.A. Setter Injection): یک جفت موقت بین متد > Initialize و همه اعضای دیگر کلاس ایجاد می کند. مگر اینکه واقعاً بتوانید هر عضو دیگری از کلاس را بدون فراخوانی روش Initialize > فراخوانی کنید، چنین طراحی API فریبنده است و منجر به استثناهای زمان اجرا می شود. > همچنین اطمینان از اینکه شی همیشه در وضعیت > سازگار است، بسیار دشوارتر می شود. در همان زمان می نویسد: > این موضوع شبیه به موضوع فراخوانی اعضای مجازی از سازنده > است. از نظر مفهومی، یک وابستگی تزریقی معادل یک عضو > مجازی است. من فکر میکنم این عبارت فقط در صورتی درست است که بپذیریم که != اولیه ساخته شده است. آنچه اکنون به دست می آوریم: Dependecnies در سازنده تزریق می شوند اما استفاده از آنها توصیه نمی شود. مرحله اولیه پیچیدگی به همراه دارد و باید از آن اجتناب کرد. متناقض نیست؟ تصور کنید کلاس باید وضعیت خود را با استفاده از وابستگی های ارائه شده تنظیم کند. بارگیری تنظیمات ذخیره شده برای مثال. Init بد است، سازنده بد است، پس کجا این عملیات را انجام دهیم؟ و نکته دیگر: آیا متدهایی مانند Connection.Open() نام دیگری برای Initialize نیستند؟ سوال: _پس آیا کسی می تواند یک الگوی اولیه سازی خوب را در زمینه تزریق وابستگی که به نگرانی هایی که مارک سیمن مطرح می کند، توضیح دهد؟_ | جداسازی ساخت و ساز و مقداردهی اولیه |
86106 | من یک آرایه از n رشته دارم. من می خواهم تمام عناصر آرایه ای که با رشته داده شده شروع می شود را انتخاب کنم. ببخشید اگر واضح نیست من یک مثال می زنم. input = as array = [abas، aras، as، ask, asi، aso, atas ] output = [as، ask، asi , aso] برای انجام این انتخاب به کدام الگوریتم نیاز دارم. من به سریعترین الگوریتمی نیاز دارم که این عملیات را انجام دهد زیرا از آن برای تکمیل خودکار در جاوا اسکریپت استفاده می کنم. بنابراین جستجو باید سریعتر از سرعت تایپ کاربر باشد. **ویرایش**: من فقط به داده هایی فکر می کردم که در صورت استفاده از ساختار داده باید پیش پردازش کنم. داده ها پویا خواهند بود و من باید چندین بار عملیات درج را انجام دهم. من با استفاده از درخواست های AJAX داده ها را به صورت پویا واکشی می کنم. **ویرایش 2**: آرایه ممکن است شامل 1 میلیون ورودی باشد و جستجو باید در دو مکان انجام شود. یکی در سمت سرور، برای انتخاب همه عناصر مطابق با شرایط. این می تواند به 10000 ورودی محدود شود، و دیگری در سمت مشتری ... اندازه جستجو آن 10000 ورودی خواهد بود، و این می تواند به 250 ورودی اول محدود شود. با عرض پوزش بابت تاخیر در ویرایش سوال | یک رشته فرعی را در یک آرایه معین از رشته ها جستجو کنید |
239165 | من در مورد طراحی برنامه وب خود تردید جدی دارم. من میخواستم منطق تجاری را از رابط جدا کنم، بنابراین یک Web API ساختم که تمام درخواستهای پایگاه داده را مدیریت میکند. این یک API وب ASP.NET با چارچوب Entity و یک واحد کار و الگوی مخزن عمومی است. تا اینجا همه چیز خوب است. **مشکل** جایی که به کمک نیاز دارم این است که نمی توانم راه کارآمدی برای اشتراک گذاری اشیا بین API و برنامه پیدا کنم. من نمیخواهم مستقیماً شی موجودیت را سریالسازی کنم، فکر میکردم این کار بدی است زیرا اگر مدل موجودیت تغییر کند، میتوانم بدون دلیل اشیاء بزرگ را سریالسازی کنم. **چگونه اکنون پیاده سازی می شود** چون رابط کاربری من برنامه وب ASP.NET در سی شارپ است و API من در سی شارپ است، من یک کتابخانه مشترک با تعریف تمام کلاس هایم ایجاد کردم که می خواهم بین آنها به اشتراک بگذارم. من می دانم که وقتی یک برنامه اندرویدی توسعه می دهم، این راه حل کار نمی کند، باید دوباره کلاس های خود را در جاوا ایجاد کنم، اما این بزرگترین مشکل من نیست. مشکل این است که احساس می کنم همیشه در حال تبدیل اشیاء خود هستم. **مثال** مثالی از جریان کار من در اینجا آمده است: من با یک مدل با تمام اشیاء و حاشیه نویسی های داده برای فرم خود شروع می کنم، سپس کاربر آن مدل را به یک کنترل کننده پست می کند. در کنترلر باید این مدل را به یک کلاس در کتابخانه مشترک خود تبدیل کنم و سپس آن شی را به API خود بفرستم. سپس یک کنترلر در API من تماس را دریافت می کند و آن شی را به یک شیء موجود برای به روز رسانی پایگاه داده تبدیل می کند. بنابراین من 3 کلاس دارم 1. مدل برای view با تمام حاشیه نویسی داده ها برای اعتبارسنجی (Client) 2. کلاس های کتابخانه مشترک برای اشتراک گذاری اشیاء (DLL) 3. کلاس های Entity (API) من احساس می کنم که من یک کار واقعا اشتباه انجام دهید آیا چیزی ظریف تر وجود دارد؟ من می خواهم مطمئن شوم که قبل از اینکه پروژه خیلی بزرگ شود، راه حل خوبی برای این مشکل دارم. | الگوی به اشتراک گذاری اشیاء بین API و برنامه |
41617 | من در حال توسعه یک برنامه جاوا اسکریپت هستم که از چندین پروژه جاوا اسکریپت منبع باز استفاده می کند. همه مجوزهای آنها عبارتی مانند شما باید به سایر گیرندگان اثر یا آثار مشتق شده یک کپی از این مجوز بدهید دارند. آیا این بدان معناست که من باید یک نظر HTML عظیم در بالای صفحه وب خود با تمام مجوزهای نرم افزاری که استفاده می کنم ایجاد کنم؟ من این سوال را می پرسم زیرا هرگز کد منبع یک صفحه وب را ندیده ام که این کار را انجام دهد. | آیا باید اطلاعات مجوز منبع باز را در بالای صفحه وب خود جایگذاری کنم؟ |
195863 | در کتاب عالی داستانهای کاربر کاربردی، نویسنده فرآیند زیر را برای الزامات ترولینگ در قالب داستانهای کاربر مشخص کرده است: ایجاد نقشهای کاربر (شخصیتها) **\-->** طوفان فکری برای اهداف کاربر برای هر نقش **\-->* * نوشتن داستان های کاربر **\-->** تخمین همه داستان های کاربر **\-->** داستان ها را اولویت بندی می کند **\-->** چند داستان کاربر را برای اولین نسخه انتخاب کنید **\-->** معیارهای پذیرش را بنویسید هر داستان **\-->** هر داستان را به وظایف تقسیم کنید **\-->** تخمین وظایف با این حال، من نمی فهمم چرا **همه** داستان ها باید ابتدا تخمین زده شوند و آیا باید تخمین زده شوند چرا معیارهای پذیرش را از داستان کنار بگذارید تا زمان کار بر روی آن فرا برسد؟ نکته بعدی در مورد خود معیارهای پذیرش است، در معیارهای پذیرش کتاب که عبارت های ساده ای مانند: * تست با مستر کارت برای پرداخت. * برای پرداخت با ویزا تست کنید. فرمت **با توجه به...وقتی...پس...** برای نوشتن تست های قبولی بهتر نیست؟ آخرین مورد در مورد تقسیم داستان های کاربر به وظایف است، چرا وقتی خود وظیفه در نقطه داستان تخمین زده می شود، به فکر برآورد مجدد وظایف باشیم؟ | جمع آوری نیازمندی ها در یک روش چابک |
154264 | برنامه وب که من روی آن کار می کنم یک سال است که فعال است، اما زمان آن فرا رسیده است که تکامل یابد و یکی از راه هایی که در آن در حال تکامل است، تبدیل به یک برنامه چند برند است - در این مورد چندین شرکت مختلف از برنامه استفاده می کنند، متفاوت قالب ها/محتوا و برخی تغییرات جزئی منطق تجاری بین آنها. مشکلی که من با آن روبرو هستم اجرای بهترین روش در سراسر سایت است که در آن منطق تجاری برای هر برند تفاوت هایی وجود دارد. اینها عمدتاً بسیار سطحی خواهند بود، با استفاده از یک ارائه دهنده لیست پستی جایگزین یا گرفتن برخی از داده های اضافی در یک فرم. من نمیخواهم if(brand === x) { ... } else { ... } را در سرتاسر سایت داشته باشم، بهخصوص که بیشتر مواردی که باید تغییر کنند را میتوان با گسترش کلاس موجود مدیریت کرد. من به چندین روش فکر کردهام که میتوان از آنها برای نمونهسازی کلاس درست استفاده کرد، اما مطمئن نیستم که کدام بهترین باشد، بهخصوص که به نظر میرسد برخی از آنها منجر به تکرار کدهای بیش از آنچه لازم است میشوند. این چیزی است که من در نظر گرفتهام: 1) از یک بارگذار ثابت مشابه Zend_Loader استفاده کنید که میتواند کلاس درخواستی را بگیرد، و از برند اطلاعاتی دارد و سپس میتواند شی درست را برگرداند. $class = App_Loader::getObject('User', $brand); 2) کلاس های کارخانه. ما از اینها در برنامه قبلاً برای محصولات استفاده می کنیم، اما می توانیم از آنها در اینجا نیز برای ارائه یک رابط شفاف به کلاس استفاده کنیم. 3) مسیریابی درخواست صفحه به یک کنترلر برند خاص. با این حال به نظر میرسد که این کد/منطق زیادی را کپی میکند. آیا الگو یا چیز دیگری وجود دارد که باید برای حل این مشکل در نظر بگیرم؟ 4) چگونه یک پروژه در حال رشد را که دارای چندین نمونه سفارشی در تولید است مدیریت کنیم؟ _Update_ این یک برنامه PHP است، بنابراین تصمیم گیری در مورد اینکه کدام کلاس برای بارگیری در هر درخواست انجام می شود. ممکن است بیش از 100 نام تجاری مختلف در حال اجرا باشد. | تکامل یک برنامه: چگونه موتور اصلی را مدیریت و بهبود دهیم؟ |
198535 | خوب، بنابراین من باید یک دسته از کلاس های کاربردی در پایتون ایجاد کنم. به طور معمول من فقط از یک ماژول ساده برای این کار استفاده می کنم، اما باید بتوانم ارث بری داشته باشم تا بتوانم کدهای مشترک را بین آنها به اشتراک بگذارم. کد رایج باید به وضعیت ماژول با استفاده از آن اشاره کند، بنابراین واردات ساده به خوبی کار نمی کند. من تکتونها را دوست ندارم، و کلاسهایی که از دکوراتور کلاس متد استفاده میکنند، پشتیبانی مناسبی از ویژگیهای پایتون ندارند. یکی از الگوهایی که می بینم زیاد استفاده می شود، ایجاد یک کلاس پایتون داخلی با پیشوند با خط زیر و ایجاد یک نمونه واحد است که سپس به صراحت وارد شده یا به عنوان خود ماژول تنظیم می شود. این همچنین توسط پارچه برای ایجاد یک شی محیط مشترک (fabric.api.env) استفاده می شود. من متوجه شده ام که راه دیگری برای انجام این کار با متاکلاس است. به عنوان مثال: #util.py class MetaFooBase(type): @property def file_path(cls): raise NotImplementedError def inherited_method(cls): print cls.file_path #foo.py from util import * import env class MetaFoo(MetaFooBase): @ ویژگی def file_path(cls): return env.base_path + relative/path def Another_class_method(cls): عبور از کلاس Foo(object): __metaclass__ = MetaFoo #client.py from foo import Foo file_path = Foo.file_path من این رویکرد را بهتر از الگوی اول دوست دارم به چند دلیل: اول، نمونه سازی Foo بی معنی خواهد بود. از آنجایی که هیچ ویژگی یا روشی ندارد، که تضمین می کند این کلاس برخلاف الگوی اول که متکی است، مانند یک ابزار واسط واقعی عمل می کند. بر اساس قرارداد زیر خط برای منصرف کردن کد مشتری از ایجاد نمونه های بیشتری از کلاس داخلی. دوم اینکه، طبقهبندی فرعی MetaFoo در یک ماژول دیگر آنقدر ناخوشایند نیست، زیرا من کلاسی را با خط زیر وارد نمیکنم که ذاتاً برخلاف قرارداد نامگذاری خصوصی آن باشد. سوم، به نظر میرسد که این نزدیکترین تقریب به یک کلاس استاتیک است که در پایتون وجود دارد، زیرا تمام کدهای متا فقط برای کلاس اعمال میشود و نه برای نمونههای آن. این با قرارداد رایج استفاده از cls به جای self در متدهای کلاس نشان داده می شود. همچنین، کلاس پایه به جای شی، از نوع به ارث می برد که از تلاش کاربران برای استفاده از آن به عنوان پایه برای سایر کلاس های غیر استاتیک جلوگیری می کند. پیادهسازی آن بهعنوان یک کلاس استاتیک نیز هنگام استفاده از آن با نامگذاری Foo آشکار میشود، برخلاف foo، که نشاندهنده استفاده از روش کلاس استاتیک است. همانقدر که فکر میکنم این مناسب است، من احساس میکنم که دیگران ممکن است احساس کنند که پایتونیک نیست، زیرا استفاده از آن برای متاکلاسها مجاز نیست و باید در 99٪ مواقع از آن اجتناب کرد. من همچنین متوجه شدم که اکثر توسعه دهندگان پایتون تمایل دارند از متاکلاس ها دوری کنند که ممکن است بر استفاده مجدد / نگهداری کد تأثیر بگذارد. آیا این کد در جامعه پایتون بوی کد در نظر گرفته می شود؟ من میپرسم زیرا در حال ایجاد یک بسته pypi هستم و میخواهم هر کاری که میتوانم برای افزایش پذیرش انجام دهم. | بهترین راه برای ایجاد یک کلاس ابزار ثابت در پایتون چیست؟ آیا استفاده از متاکلاس بوی کد دارد؟ |
236224 | هر توسعه دهنده ای از توسعه مبتنی بر تست حمایت می کند، اما من یک وب سایت را در NodeJS کدنویسی می کنم و برنامه خود را آزمایش نمی کنم. این **نه** است زیرا دلیلی نمی بینم. می دانم که به من اجازه می دهد در هر commit درست بودن کدم را بررسی کنم، بنابراین از نقص های امنیتی جلوگیری می کنم. من هیچ آزمایشی انجام نمی دهم زیرا نمی دانم چگونه و چه چیزی را تست کنم. من یک برنامه MVC را با express + mongoose + passport کدنویسی کردم و نمی دانم چه چیزی را تست کنم یا چگونه آزمایش کنم. می دانم که می توان درخواست های اکسپرس یا mongodb را مسخره کرد، اما من آن را تمیز و انعطاف پذیر نمی دانم. بنابراین، چه چیزی و چگونه تست کنیم؟ | در این پروژه چه چیزی را تست کنیم؟ |
206088 | عنوان اساساً آن را بیان می کند. اگر من یک ستون bigint با کلید اصلی و autonumber داشته باشم و یک رکورد حذف شود، آیا SQL Server هرگز از آن مقدار موجود استفاده مجدد خواهد کرد؟ مشکل اساسی این است که من یک محیط چند کاربره دارم، و اگر رکوردی را از پایگاه داده به حافظه بازیابی کنم، کاربر دیگری تغییراتی را انجام می دهد (مانند حذف و/یا اضافه کردن مجدد)، اگر من بر اساس آن به روز رسانی یا حذف کنم. شناسه در حافظه، آیا شانسی وجود دارد که بتوانم رکوردی را که در پسزمینه اضافه شده است ویرایش کنم که واقعاً نشان دهنده رکوردی نیست که باید ویرایش کنم؟ می دانم که می توانم از Guids استفاده کنم، اما واقعاً دوست دارم بدانم آیا BigInt/Autonumber در این سناریو ایمن است یا خیر. با تشکر | آیا SQL Server autonumber از یک مقدار مجدداً در صورت حذف یک رکورد استفاده می کند؟ |
180212 | من در حال کار بر روی فاکتورگیری مجدد جنبه های خاصی از یک وب سرویس موجود هستم. روشی که APIهای سرویس پیادهسازی میشوند با داشتن نوعی «خط لوله پردازش» است که در آن وظایفی وجود دارد که به ترتیب انجام میشوند. جای تعجب نیست که کارهای بعدی ممکن است به اطلاعات محاسبه شده توسط وظایف قبلی نیاز داشته باشند، و در حال حاضر روشی که این کار انجام می شود با افزودن فیلدها به یک کلاس pipeline state است. من فکر میکردم (و امیدوار بودم؟) که راه بهتری برای به اشتراک گذاشتن اطلاعات بین مراحل خط لوله نسبت به داشتن یک شی داده با هزاران فیلد وجود دارد، که برخی از آنها برای برخی از مراحل پردازش منطقی هستند و برای برخی دیگر نه. مشکل بزرگی است که این کلاس را به صورت نخی ایمن کنیم (نمیدانم ممکن است یا نه)، هیچ راهی برای استدلال در مورد متغیرهای آن وجود ندارد (و احتمالاً هیچکدام را ندارد). داشتم کتاب الگوهای طراحی باند چهار را ورق می زدم تا الهام بگیرم، اما احساس نمی کردم راه حلی در آن وجود داشته باشد (Memento تا حدودی در همان روحیه بود، اما نه کاملا). من همچنین آنلاین را جستجو کردم، اما در ثانیهای که «خط لوله» یا «جریان کاری» را جستجو میکنید، با اطلاعات لولههای یونیکس یا موتورها و چارچوبهای گردش کار اختصاصی مواجه میشوید. سوال من این است - چگونه به موضوع ثبت وضعیت اجرای خط لوله پردازش نرم افزار نگاه می کنید تا کارهای بعدی بتوانند از اطلاعات محاسبه شده توسط کارهای قبلی استفاده کنند؟ من حدس میزنم تفاوت عمده با لولههای یونیکس این است که شما فقط به خروجی کار بلافاصله قبل اهمیت نمیدهید. ======== همانطور که درخواست شد، مقداری شبه کد برای نشان دادن مورد استفاده من: شی pipeline context دارای یک دسته فیلد است که مراحل مختلف خط لوله می توانند آنها را پر کنند/بخوانند: فیلدهای کلاس عمومی PipelineCtx { ... // public Foo getFoo() { return this.foo; } public void setFoo(Foo aFoo) { this.foo = aFoo; } public Bar getBar() { return this.bar; } public void setBar(Bar aBar) { this.bar = aBar; } ... // more method } هر یک از مراحل خط لوله نیز یک شی است: public abstract class PipelineStep { public abstract PipelineCtx doWork(PipelineCtx ctx); } public class BarStep گسترش PipelineStep { @Override public PipelineCtx doWork(PipelieCtx ctx) { // انجام کار بر اساس موارد موجود در ctx Bar theBar = ...; // محاسبه آن ctx.setBar(theBar); بازگشت ctx; } } به طور مشابه برای یک FooStep فرضی، که ممکن است به نوار محاسبه شده توسط BarStep قبل از آن، همراه با سایر داده ها نیاز داشته باشد. و سپس فراخوانی واقعی API را داریم: کلاس عمومی BlahOperation extends ProprietaryWebServiceApiBase { public BlahResponse handle(BlahRequest request) { PipelineCtx ctx = PipelineCtx.from(request); // برخی از مراحل در اینجا اتفاق می افتد // ... BarStep barStep = new BarStep(); barStep.doWork(crx); // چند قدم دیگر شاید // ... FooStep fooStep = new FooStep(); fooStep.doWork(ctx); // مراحل نهایی ... بازگشت BlahResponse.from(ctx); } } | استراتژی های پیاده سازی خوب برای کپسوله کردن داده های مشترک در خط لوله نرم افزار |
82903 | من دوستی دارم که وب سایتی با web.com ایجاد کرد که قبلاً freewebs.com نام داشت. او همچنین نام دامنه خود را از طریق آنها نیز ثبت کرده است. آیا این پایان نامه ها یکی از آن سایت های خطرناکی است که باید از آن دوری کرد یا او فعلاً خوب است؟ | کسی در مورد webs.com میداند؟ |
82904 | من یک همکار دارم که احتمالاً به زودی شرکت را ترک خواهد کرد. یک اشتراک msdn (من معتقدم Premium) برای او خریداری شد - اما فکر می کنم بیش از 1 سال پیش بود. آیا این مجوز در هنگام خروج از شرکت به من قابل انتقال است؟ | آیا مجوزهای MSDN قابل انتقال هستند؟ اگر تاریخ مصرف آنها تمام شده باشد چطور؟ |
137970 | این اولین بار است که روی یک برنامه وب کار می کنم. داشتم این سوال را مطرح می کردم که هر برنامه نویسی باید در مورد توسعه وب بداند؟ و متوجه یک چیز شدم که من چیزی از آن نمی دانستم: > مطمئن شوید که اطلاعات اتصال پایگاه داده شما ایمن است. من در مورد آن گیج شده ام زیرا طبق دانش من اطلاعات پایگاه داده، رمز عبور و غیره روی سرور من خواهد بود که در برنامه نویسی من برای اتصال به db استفاده می شود. سپس این خط به طور خاص به چه معناست؟ | اطمینان از ایمن بودن اطلاعات اتصال پایگاه داده |
95899 | این صفحه دارای موارد زیر است: _اگر میخواهیم رویداد را متوقف کنیم (به عنوان مثال، از عملکرد پیشفرض آن جلوگیری کنیم و از حباب زدن آن جلوگیری کنیم)، میتوانیم این کار را با روش Event#stop شیء رویداد توسعه یافته انجام دهیم:_ $('foo').observe ('click', function(event) { event.stop(); }); | حباب در این زمینه به چه معناست؟ |
150252 | من در رشته مهندسی نرم افزار تحصیل می کنم و امسال یک انجمن جدید در دانشگاه من در حال افتتاح یک باشگاه زیردریایی روباتیک است. این یک باشگاه جدید است و آنها به نرم افزارهایی برای دستکاری میکروکنترلرها، خروجی رابط کاربری گرافیکی و سایر نیازهای نرم افزار گرا نیاز داشتند. من در باشگاه پذیرفته شده ام و در حال حاضر چیزی مشخص نیست. اگرچه ممکن است زبان در سطح بالاتر اهمیتی نداشته باشد، ما در C++ تحت یک سیستم یونیکس کار می کنیم. از آنجایی که باید پایگاهی را ایجاد کنم، میخواهم نظرات افراد با تجربه در راهاندازی پروژههای بزرگ را با در نظر گرفتن همکاری داشته باشم. بدیهی است که ما می خواهیم این در طول سال ها به خوبی مقیاس شود و یک API قوی برای دانش آموزان آینده داشته باشیم که جایگزین دانش آموزان قدیمی تر خواهند شد. بنابراین برای اینکه سوالم دقیق تر شود، به دنبال نکاتی در مورد تنظیم این هستم و شاید کتاب هایی که می توانند به من کمک کنند. من در پیاده سازی در C++ راحت هستم و برخی از دوره های تحلیل و مفهومی OO را نیز انجام داده ام. این واقعاً فقط این است که من هرگز این شانس را نداشته ام که چیزی بزرگتر از یک گروه 2-3 نفره با SVN راه اندازی کنم. من همچنین نمی دانم که آیا سیستم JUnit مشابه و شاید سیستم تعمیر و نگهداری وجود دارد که برای C++ به خوبی کار می کند و من بتوانم آن را برای تیم راه اندازی کنم (من از maven با trac در جاوا استفاده کرده ام). این یک فرصت برای من و دیگران است زیرا ما یک پرچم سبز در استفاده از آخرین فناوری و بهترین شیوه ها داریم، بنابراین من می خواهم از آن سوء استفاده کنم و یک یا دو چیز در مورد مدیریت نرم افزار یاد بگیرم که معمولاً در آن نمی آموزم. یک شرکت با یک سیستم در حال حاضر. | شروع توسعه یک پروژه ++C |
97801 | من قصد دارم در حوزه نرم افزار مالی شغلی پیدا کنم. من تجربه برنامه نویسی زیادی دارم (10 سال) اما در نرم افزار مالی هیچ کدام. من برخی از دانش های اولیه در مورد مفاهیم مالی دارم اما نمی دانم که شرکت های نرم افزار مالی هنگام انتخاب کارمندان به دنبال چه چیزی هستند. با تشکر | برنامه ریزی برای انتقال به بخش مالی |
154780 | من به تازگی دو داستان کاربری را از یک پروژه عقب مانده جدید که به تازگی ساخته ام تکمیل کرده ام (این یک اصطلاح خوب است؟). اینها ثبت نام کاربر و بازنشانی رمز عبور هستند که هر دو به ایمیل نیاز دارند. من باید یک مولفه ایمیل جایگزین را پیادهسازی کنم زیرا انتخاب اولیه من و معمولاً قابل اعتماد، کار نمیکند. از آنجا که من بر ارائه داستان های کاربر متمرکز بودم، نه اشکال زدایی مؤلفه نامه، آن را عوض کردم تا کد کار را در پایان اسپرینت ارائه کنم. آیا اکنون یک مشکل پشتیبانی جدید را برای ایمیلکننده ثبت میکنم، یا این داستانها را دوباره در بک لاگ وارد میکنم؟ اگر دومی را انجام دهم، آیا جزئیات فنی زیادی را در داستان های کاربران وارد نمی کنم؟ | چگونه می توانم یک داستان کاربری را که کامل می کنم، اما با مصالحه و نیاز به بازدید مجدد، مدیریت کنم؟ |
224446 | Stata یک برنامه آماری اختصاصی است که عمدتا توسط اقتصاددانان استفاده می شود. من میخواهم یک بسته رگرسیون چندگانه بنویسم که از همان دستورات Stata استفاده میکند، به عنوان مثال، «regress var1 var2 var3, rubust if var4[_n - 1] < .» آیا توزیع کد منبع قانونی (در ایالات متحده) قانونی است. این تحت یک مجوز منبع باز؟ به عبارت دیگر، آیا حفاظت IP برای دستور دستوری که توسط نرم افزار اختصاصی استفاده می شود اعمال می شود؟ | آیا می توانم نرم افزار منبع باز را که از نحو/رابط یک برنامه اختصاصی (Stata) استفاده می کند، توزیع کنم؟ |
192070 | من سعی می کنم یک الگوریتم کارآمد در جاوا پیدا کنم تا قسمت اعشاری تکراری دو عدد صحیح 'a' و 'b' را که در آن 'a/b' است، پیدا کنم. به عنوان مثال 5/7 = 0.714258 714258 .... من در حال حاضر فقط روش تقسیم طولانی را می دانم. | یک راه کارآمد برای یافتن اعشار تکرار شونده چیست |
124988 | من به دنبال راهی سبک وزن برای یادداشت تغییرات ایجاد شده در یک فایل هستم. پاسخ واضح به این یک سیستم کنترل نسخه است. اما این برای کاری که میخواهم انجام دهم، قویتر از آن چیزی است که لازم است. تنها چیزی که من می خواهم این است که بتوان یک فایل ویرایش شده را به روشی سبک با اصلی آن مقایسه کرد. | راه های علامت گذاری تغییرات ایجاد شده در یک فایل |
121347 | من سیستم های ردیابی مشکل را دوست ندارم زیرا: * توصیف مسائل در آن زمان زیادی می برد. این باعث دلسردی استفاده از آن می شود. * مکانی برای نگهداری اشکالات خود ایجاد می کنید. و اگر جایی برای آنها وجود داشته باشد، مردم معمولاً خیلی به رفع اشکال اهمیت نمی دهند زیرا می توانند آن را در آنجا قرار دهند تا روزی کسی بتواند آن را برطرف کند (یا نه). * با گذشت زمان، لیست اشکالات آنقدر طولانی می شود که دیگر هیچ کس نمی تواند با آن مقابله کند و زمان زیادی را از ما می گیرد. من ترجیح میدهم مسائل را با استفاده از پستهای آن روی تخته سفید، مکالمههای رو در رو و از بین بردن اشکالات مهم به محض ظاهر شدن، مدیریت کنم. من خیلی اهمیتی نمی دهم که تاریخچه باگ را پیگیری کنم زیرا فکر نمی کنم ارزش هزینه های اضافی را داشته باشد. من اینجا تنهام؟ آیا مطالعاتی (کتاب/مقاله/هرچیز دیگر) در مورد معایب (یا مزایای بزرگ) استفاده از سیستم های ردیابی مسئله وجود دارد؟ | آیا مطالعاتی در مورد مضرات استفاده از سیستم های ردیابی مسئله وجود دارد؟ |
229673 | من در حال توسعه مجدد یک وب سایت تجارت الکترونیک قدیمی هستم که در حال حاضر با C# ASP.NET 2.0 نوشته شده است. از آنجا که این یک وب سایت با حجم معقول بالا است و مشکلات عملکردی دارد، می خواهم به کارآمدترین شکل ممکن توسعه دهم. برای به حداقل رساندن سفرهای پایگاه داده (با استفاده از SQL Server 2012)، از آنجایی که عملکرد پایگاه داده گلوگاه معمول در سیستم فعلی است، من به دنبال ایجاد رویه های ذخیره شده ای هستم که همه موارد مورد نیاز برای صفحه فعلی را در یک کوئری به صورت مجموعه رکوردهای متعدد برمی گرداند. به عنوان مثال، درخواست صفحه اصلی ممکن است نام فایل تصویر بنر تبلیغاتی و متن، محصولات منتشر شده جدید، محصولات پرفروش، و غیره را برگرداند. صفحه محصول ممکن است جزئیات محصول، محصولات مرتبط و غیره را بازگرداند. اغلب استفاده می شود اگر اصلا استفاده شود. آیا بازگرداندن همه داده ها در یک درخواست پایگاه داده کارآمدتر از بازیابی داده های مشابه در چندین درخواست پایگاه داده است؟ آیا ایرادی در انجام این کار وجود دارد؟ | آیا استفاده از چندین رکورد در یک درخواست پایگاه داده کارآمدتر خواهد بود؟ |
69485 | سال ها پیش برای یکی از مشتریانم یک وب سایت در فلش ایجاد کردم. من مسئول کد / انیمیشن و همچنین حفظ هاست و دامنه بودم. من هم با موکلم قرارداد پایه دارم و در قرارداد ذکر نشده که مالک کد کیست. مشتری من (مشتری سابق) به طور ناگهانی تصمیم گرفت با شرکت دیگری کار کند، بنابراین آنها وب سایت را بدون درخواست اجازه من منتقل کردند و صورتحساب های پرداخت نشده برای میزبانی و ثبت دامنه را برای من گذاشتند. اکنون وب سایت با همین نام اجرا می شود اما با پسوند متفاوت، وب سایت توسط رقیب من مدیریت می شود. شرکت دیگر احتمالاً از مقداری SWF Decompiler استفاده کرده و کل وب سایت را در دامنه جدید آپلود کرده است. سوال من: * حتی اگر در قرارداد ما ذکر نشده باشد که صاحب کد/وبسایت کیست، میخواهم بدانم آیا حقی بر روی کد/وبسایتی که ایجاد کردهام دارم؟ * آیا در حال حاضر مقررات بین المللی در این مورد دارید (من در اروپا هستم)؟ اگر دوست دارید لطفا نظر یا داستان مشابه خود را در این مورد به اشتراک بگذارید، خوشحال می شوم. | کد و مالکیت معنوی |
215956 | من روی یک سیستم برای پیکربندی سخت افزار کار می کنم. متأسفانه، تنوع زیادی در سختافزار وجود دارد، به این معنی که بسته به سختافزار خاصی که نرمافزار به آن متصل میشود، قابلیتها و پیکربندیهای متنوعی وجود دارد. برای مقابله با این، ما از یک طراحی موجودیت مبتنی بر مؤلفه استفاده میکنیم که در آن کلاس «سختافزار» خود محفظهای بسیار نازک برای اجزایی است که در زمان اجرا بر اساس قابلیتها/پیکربندیهای موجود ساخته میشوند. این عالی کار می کند و خود طراحی در جاهای دیگر (مخصوصاً در بازی ها) به خوبی کار کرده است. مشکل این است که **تمام** این نرم افزار پیکربندی سخت افزار است. به این ترتیب، _تقریبا همه_ کد جزئی از نمونه سخت افزاری است. در حالی که مصرف کننده تنها بر خلاف رابط های تایپ شده قوی برای اجزا کار می کند، می توان استدلال کرد که کلاسی که نمونه ای از سخت افزار را نشان می دهد یک God Object است. اگر میخواهید کاری برای/با سختافزار انجام دهید، یک رابط را جستجو میکنید و با آن کار میکنید. بنابراین، حتی اگر اجزای یک جسم مدولار باشند و به خوبی از هم جدا شده باشند، آیا ظرف آنها یک God Object است و جنبه های منفی مربوط به ضد الگو است؟ | اگر موجودی تشکیل شده باشد، آیا هنوز یک شیء خداست؟ |
129767 | من به تازگی به شرکتی ملحق شده ام که در آن پروژه های بزرگ، از جمله پروژه ای که در آن فرود آمده ام، از Guice استفاده می کنند. من هرگز از Guice استفاده نکردم. من با تزریق وابستگی، به شکل CDI (کمی) و هسته مبهم اما مناسب (بخشی از ATG) آشنا هستم. ما به تازگی یک تکرار موفقیت آمیز را تکمیل کردیم، بنابراین فردا (جمعه سیزدهم!) روزی است که توسعه دهندگان باید برای چیزهایی که فکر می کنند ارزشمند هستند، خرج کنند. من در طول روز چند جلسه دارم، اما حدود چهار یا پنج ساعت برای انجام این کار وقت خواهم داشت. من یک دستگاه برای خودم دارم که Eclipse آن نصب و پیکربندی شده است. من می خواهم روز خود را صرف یادگیری در مورد Guice کنم. چگونه باید وقت خود را صرف کنم؟ (من کاملاً مطمئن نیستم که این سؤال مناسب برای برنامه نویسان باشد، اما فقط یک راه برای پیدا کردن وجود دارد) | بهترین راه برای صرف یک روز برای یادگیری Guice چیست؟ |
95894 | بهعنوان یک برنامهنویس جوان، چقدر باید برای تمرکز بر روی کتابخانههای جدید یا ویژگیهای زبانی صرف کنم، به جای اینکه یاد بگیرم قبل از پیدایش آن کتابخانهها چگونه کار میکردند؟ چقدر خطرناک است که این کتابخانه ها را یاد بگیرم قبل از اینکه بتوانم جزئیات اجرای آنها را بفهمم یا حتی از مشکلاتی که حل می کنند کاملاً قدردانی کنم؟ این موضوع زمانی مطرح شد که من در حال انجام کمی تحقیق در مورد پسوندهای واکنشی بودم. یکی از چیزهایی که در مورد رویدادهای دات نت و برنامه نویسی ناهمزمان می دانم این است که آنها به نوعی دردسر ساز هستند، بنابراین می توانم به نوعی به چیزهای هیجان انگیز در مورد فریم ورک و حتی برخی موارد که محصول خودمان احتمالاً از آن سود می برد، بشناسم. اما من هنوز زمان با کیفیت زیادی را با رویدادها یا برنامه نویسی ناهمزمان به طور کلی سپری نکرده ام. قبل از اینکه واقعاً بتوانم مفاهیم RX را بدست بیاورم، باید در مورد چیزهایی مانند delegates، lambdas، حتی اینکه رابط های IEnumberable و IEnumerator چه شکلی هستند به خودم یادآوری کنم. این باعث میشود من از صرف زمان برای یادگیری چارچوب نگران باشم، زیرا نگران این هستم که واقعاً آن را درک نکنم، یا در نهایت از آن بهطور نامناسب استفاده خواهم کرد. من احساسات مشابهی در مورد LINQ دارم، اگرچه در این مورد بیشتر به معنای عدم درک کامل نحوه اجرای آن است. من زمان کافی را با مجموعهها صرف کرده بودم تا بفهمم و دوست داشته باشم که LINQ چه کارهایی را میتواند انجام دهد، اما زمان کافی برای درک نحوه انجام آن یا بهترین راههای استفاده از آن را نداشتم. ندانستن آنچه در پشت صحنه می گذرد باعث می شود از انجام کاری به شدت ناکارآمد، یا فقط احمقانه، عصبی شوم. این باعث میشود فکر کنم با چیزهای اساسی که منجر به توسعه این کتابخانهها شد، به زمان بیشتری نیاز دارم - اما این باعث میشود فکر کنم که اگر زمان کمی را صرف کنم، احتمالاً بازگشت سرمایه بالاتری به دست میآورم و به تیمم کمک بیشتری میکنم. باید چیزهای جدیدی یاد بگیریم و با چیزهایی آشنا شویم که همه زندگی ما را آسان تر کند. اگرچه من از دیدگاه دات نت به این موضوع می پردازم، مطمئن هستم که آنالوگ هایی در پلتفرم های دیگر وجود دارد. حدس میزنم سوال اصلی این است که آیا میتوانید بدون اینکه زمان واقعی را صرف بررسی الگوی قدیمی کرده باشید، از ویژگی «تغییر پارادایم» بیشترین بهره را ببرید؟ | به عنوان یک برنامه نویس جدید، چقدر باید برای یادگیری کتابخانه های جدید وقت بگذارم؟ |
242672 | من قصد دارم از الگوی استراتژی در برنامه iOS خود استفاده کنم، اما احساس می کنم رویکرد من به نوعی الگوی اساسی MVC را نقض می کند. برنامه من «داستانهای» بصری را نمایش میدهد، و «داستان» شامل یک «عکس» و یک یا چند شی «VisualEvent» است (به عنوان مثال دارای «ویژگیهای@») برای مثال. دایره های متحرک یا فلش های متحرک روی عکس. بنابراین هر شی «VisualEvent» دارای یک «eventType» «@property» است که ممکن است به عنوان مثال باشد. «kEventTypeCircle» یا «kEventTypeArrow». همه رویدادها دارای چیزهای مشترکی هستند، مانند یک «startTime» «@property»، اما در نحوه ترسیم آنها در «StoryPlayerView» متفاوت است. در حال حاضر سعی میکنم از الگوی MVC پیروی کنم و یک شی «StoryPlayer» (کنترلکننده من) داشته باشم که هم در مورد آبجکتهای مدل (مانند «Story» و انواع رویدادهای بصری) و هم درباره شی view «StoryPlayerView» میداند. برای انتخاب کد طراحی مناسب برای هر یک از انواع مختلف رویدادهای بصری، «StoryPlayer» من از عبارت «switch» استفاده می کند. @implementation StoryPlayer // (...) - (void)showVisualEvent:(VisualEvent *)event onStoryPlayerView:storyPlayerView { switch (event.eventType) { case kEventTypeCircle: [self showCircleVisualVisual:event onStoryPlayer]Player شکستن case kEventTypeArrow: [self showArrowDrawingEvent:event onStoryPlayerView:storyPlayerView]; شکستن // (...) } اما دستورهای سوئیچ برای بررسی نوع طراحی بدی هستند، اینطور نیست؟ به گفته عمو باب، آنها منجر به اتصال محکم می شوند و تقریباً همیشه می توانند و باید با چند شکلی جایگزین شوند. پس از خواندن در مورد استراتژی-الگو در الگوهای طراحی اول سر، احساس کردم که این یک راه عالی برای خلاص شدن از دستور سوئیچ من است. بنابراین طراحی را به این صورت تغییر دادم: همه انواع رویدادهای ویژه بصری اکنون زیر کلاسهای یک کلاس «VisualEvent» انتزاعی هستند که دارای روش «showOnStoryPlayerView:» است. @interface VisualEvent: NSObject - (void)showOnStoryPlayerView:(StoryPlayerView *)storyPlayerView; // abstract هر زیر کلاس بتن یک نسخه تخصصی خاص از این روش رفتار ترسیمی را پیاده سازی می کند. @implementation CircleVisualEvent - (void)showOnStoryPlayerView:(StoryPlayerView *)storyPlayerView { [storyPlayerView drawCircleAtPoint:self.position color:self.color lineWidth:self.lineWidth شعاع:خود. } «StoryPlayer» اکنون به سادگی همان روش را در همه انواع رویدادها فراخوانی می کند. @implementation StoryPlayer - (void)showVisualEvent:(VisualEvent *)event onStoryPlayerView:storyPlayerView { [event showOnStoryPlayerView:storyPlayerView]; } نتیجه عالی به نظر می رسد: من از دستور switch خلاص شدم و اگر در آینده مجبور باشم انواع جدیدی از VisualEvents را اضافه کنم، به سادگی زیر کلاس های جدیدی از VisualEvent ایجاد می کنم. و من مجبور نیستم چیزی را در «StoryPlayer» تغییر دهم. اما به دلیل این رویکرد، الگوی MVC را نقض می کند، زیرا اکنون مدل من باید در مورد دیدگاه من بداند و به آن وابسته باشد! اکنون کنترلر من با مدل من صحبت می کند و مدل من با روش های فراخوانی view در «StoryPlayerView» مانند «drawCircleAtPoint:color:lineWidth:radius:» صحبت می کند. اما این نوع تماس ها باید کد کنترلر باشد نه کد مدل، درست است؟ به نظرم می رسد که اوضاع را بدتر کرده ام. من گیج شدم! آیا من نکته الگوی استراتژی را کاملا از دست داده ام؟ آیا راه بهتری برای خلاص شدن از دستور سوئیچ بدون شکستن جداسازی مدل-نما وجود دارد؟ | آیا استفاده من از الگوی استراتژی الگوی اساسی MVC در iOS را نقض می کند؟ |
137974 | من تیمی از توسعه دهندگان ماهر سی شارپ دارم که تجربه زیادی در ایجاد برنامه های ASP.NET MVC دارند. ما به زودی پروژه وب سایت بزرگ جدیدی را بر اساس پلتفرم دروپال آغاز خواهیم کرد. توسعهدهندگان من هیچ تجربهای در دروپال یا PHP ندارند و من میخواهم این انتقال را تا حد امکان سریع و مؤثر انجام دهم. ما بر اساس دو عامل تصمیم گرفتیم این تصمیم را بگیریم: 1. در سازمان من چند تیم برای انجام این پروژه با هم رقابت می کنند. هیچ یک از تیم های دیگر تجربه ای در PHP یا دروپال ندارند، و من واقعاً معتقدم که تیم من این کار را به بهترین شکل انجام خواهد داد، چه ASP.NET یا دروپال. 2. یکی از الزامات مدیریت بالاتر این بود که چیزی را از ابتدا نسازیم، بلکه از یک پایه موجود استفاده کنیم. بسیاری از الزامات در پلاگین ها/ماژول ها برای CMS های مختلف موجود است. می دانم که این یک محیط ایده آل نیست، اما یک وضعیت مشخص است و باید بهترین استفاده را از آن ببرم. هیچ یک از CMS های مبتنی بر دات نت فریم ورک از همه الزامات ما پشتیبانی نمی کند. از آنجایی که تیم من ماهیت پویا دارد، معتقدم که می تواند با دروپال کار کند. استخدام افراد دیگر یک گزینه نیست و فرستادن آنها به یک دوره زمان زیادی می برد. من به این فکر کردم که هفته ای را اختصاص دهم که در آن هر توسعه دهنده موضوع خاصی را مطالعه کند و سپس آن را به تیم منتقل کند. هر گونه پیشنهادی در مورد نحوه انجام آن دارید؟ | چگونه می توانم با استفاده از دروپال یک تیم را از توسعه C# ASP.NET به توسعه PHP منتقل کنم؟ |
137977 | من در شرف اتمام مدرک کاردانی خود در برنامه نویسی هستم و می خواهم بدانم آیا این ایده خوبی است که برای یک نفر در سن 45 سالگی خود در مقطع کارشناسی شرکت کنم؟ اگر پاسخ شما مثبت است، به نظر شما چه زبان یا مهارت هایی را باید کسب کنم تا بعد از پایان دانشگاه شغلی پیدا کنم؟ | چشم انداز شغلی برای یک مبتدی 45 ساله در برنامه نویسی |
201681 | فقط از روی کنجکاوی استانداردهای باز زیادی برای تبادل داده و همچنین استانداردهایی برای تبادل کد وجود دارد (به عنوان مثال jsonp). اما آیا استانداردهایی برای تبادل فرمول ها/قوانین وجود دارد که بتوان آنها را در پلتفرم های مختلف اجرا کرد؟ | آیا استانداردی برای تبادل قوانین به جای داده وجود دارد؟ |
160957 | من یاد گرفتم که توسعه آزمایش محور (TDD)، تزریق وابستگی (DI) و وارونگی کنترل (IoC) را به طور همزمان انجام دهم. وقتی من با استفاده از TDD کد می نویسم، همیشه از DI در سازنده های کلاسم استفاده می کنم. من نمیدانم که آیا این به این دلیل است که چگونه کار TDD را یاد گرفتم یا این یک عارضه جانبی طبیعی TDD است. بنابراین سوال من این است: آیا پیروی از اصول TDD و تست های واحد نوشتن که به سرویس های خارجی وابسته نیستند، به ناچار منجر به DI می شود؟ | آیا پیروی از TDD به ناچار منجر به DI می شود؟ |
162080 | من در حال تلاش برای یافتن یک قطعه سخت افزاری هستم که به برنامه سیگنال می دهد تا زمانی که یک تایمر در حال حرکت است شروع کند و وقتی متوقف شود متوقف شود. سخت افزار فقط می تواند یک توپ باشد که حرکت می کند و از طریق USB به کامپیوتر متصل می شود، من به چیزی شبیه به روشی که یک ماوس کار می کند فکر می کردم. برای برنامه نویسی می خواهم از c# یا احتمالاً ActionScript با adobe air استفاده کنم. من یک توسعه دهنده وب هستم و هیچ تجربه ای با سخت افزار یا درایورها نداشته ام و از هر ایده ای در مورد اینکه از کجا شروع کنم سپاسگزارم. شاید سختافزار سادهای وجود داشته باشد که بتوانم از آن برای ارسال سیگنالها به کامپیوتر یا برخی مقالات مقالات برای مبتدیان استفاده کنم که میتوانید به من اشاره کنید. پیشاپیش ممنون | چگونه می توانم سیگنال را از طریق سخت افزار خارجی به برنامه ارسال کنم |
219532 | همه ما با این موضوع روبرو بوده ایم. شما برای یک پروژه جالب درخواست می دهید و آنها از شما می خواهند که بخشی از کد خود را برای آنها ارسال کنید. در ظاهر، این ظاهر خوب است و من با آن خوب هستم. اما چی بفرستم براشون؟ ابزار جالب من؟ تصویری از سازه در پروژه پیچیده؟ چیز دیگری؟ تا کنون سعی کرده ام آنها را متقاعد کنم که از طریق اسکایپ اشتراک دسکتاپ داشته باشند و آنها را از طریق کد و ساختار هدایت کنم. اما به نوعی مشتریان این رویکرد را دوست ندارند. پس من دوست دارم نظرات شما را بشنوم. | وقتی مشتری نمونه ای از کد من را برای آزمایش کیفیت های من می خواهد چه چیزی ارسال شود؟ |
215957 | دسترسی به پایگاه های داده از طریق لایه های انتزاعی به من آموزش داده شده است. من تعجب می کردم که چرا دسترسی به سیستم فایل از طریق یک لایه انتزاعی نیز استاندارد نیست؟ به نظر من تست واحد بسیار ساده تر می شود، زیرا مسخره کردن سیستم فایل اغلب دردناک است و توسط برخی از زبان ها ضعیف پشتیبانی می شود. | چرا پیاده سازی لایه های انتزاعی برای سیستم فایل استاندارد نیست؟ |
17226 | ... و عملکرد را به صورت دستی کدگذاری کرد؟ به عنوان یک مثال نسبتاً استعاری، شما به سختی به کتابخانه ای برای حل معادلات درجه دوم نیاز دارید، اگرچه چنین کتابخانه هایی وجود دارند و کسی آنها را جدی می گیرد. به عنوان یک مورد مشکوک تر، بسته به شرایط ممکن است jQuery را کنار بگذارم (مثلاً زمانی که نیازی به پشتیبانی از برخی مرورگرهای عصر حجر ندارم): برخی چیزها را ساده می کند اما لایه دیگری از پیچیدگی و غیرقابل اعتماد بودن را به DOM اضافه می کند. و استفاده بیش از حد از jQuery منجر به مشکلات پوچ می شود، مانند یکی از مواردی که اخیراً در SO مشاهده شده است: چگونه یک href خالی را با jQuery به یک برچسب `a` اختصاص دهم؟ معلوم شد که این یک سوال HTML است، نه حتی جاوا اسکریپت. مورد پوچ دیگر و در عین حال برای بسیاری غیر واضح، استفاده از موتور/زبان قالب ساخته شده بر روی یک سیستم قالب دیگر: PHP است. سطح سوم قالب بندی کسی؟ و یکی دیگر: _گاهی_ فقط بیرون ریختن XML با (تقریبا) «printf» بسیار سادهتر از انجام آن با موتورهای هیولایی XML است. موارد دیگری از تجربه شما وجود دارد؟ | کدام کتابخانه/چارچوب را برای مشکلی که حل می کند بسیار پیچیده دانستید؟ |
215950 | من یک جدول پایگاه داده دارم که حاوی id، filename، userId است * شناسه یک شناسه منحصر به فرد است * نام فایل نیز باید منحصر به فرد باشد * جدول ممکن است حاوی >10000 رکورد باشد > وقتی کاربر فایلی را آپلود می کند باید با قوانین > داده شده در پایگاه داده وارد شود: 1. اگر رکوردی با همان نام فایل وجود ندارد، باید آن را به همان شکلی که هست _addd کرد (مثلاً **foobar.pdf**) 2. اگر _record با همان نام وجود دارد. filename_، باید به عنوان uploadedName(2).ext_ ( **foobar(2).pdf**) _added شود. .ext_ ( **foobar(20).pdf** ) 4. حالا اگر _foobar(2).pdf_ آپلود شد باید اضافه شود بهعنوان **foobar(2)(2).pdf** و غیره > این الگو باید دنبال شود، زیرا فایل قبلاً در حال بارگذاری است > در سمت مشتری با استفاده از ajax قبل از ارسال جزئیات به سرور و فایل > سرویس میزبانی دنبال میشود. قوانین بالا برای نامگذاری فایل ها. * * * _**راه حل من:_** 1. فایلی را حفظ کنید که شامل همه نام ها و تعداد دفعاتی باشد که رخ داده است. 2. اگر نام فایلی که در فایل وجود دارد وارد شود، تعداد رخدادها را افزایش دهید و نام جدیدی ایجاد شود، در غیر این صورت به فایل 3 اضافه کنید. اگر نام جدید تولید شده در پایگاه داده است، آن را به فایل اضافه کنید و نام جدید ایجاد کنید. | بهترین راه برای تغییر نام فیلدهای منحصر به فرد موجود در پایگاه داده؟ |
178636 | من یک پچ برای یک پروژه GPL'd ارسال کرده ام و اکنون یک شخص ثالث می خواهد این وصله را در یک محصول قرار دهد. آنها از من پرسیده اند که پچ من از چه مجوزی استفاده می کند. آیا پچ من باید مجوز GPL را بپذیرد؟ یا می توانم یک جایگزین انتخاب کنم؟ | آیا یک پچ برای یک پروژه منبع باز همان مجوز را به ارث می برد؟ |
65150 | با خواندن پاسخهای Python در مقابل Perl در مدت ده سال در اینجا در SE، به نظر میرسد اکثر مردم میگویند با پایتون بروید. موافقم (با عرض پوزش از طرفداران پرل ;-)). من قبلاً پایتون را میدانم، و فکر میکنم این زبان بسیار خوبی است، مطمئناً، مانند هر زبان برنامهنویسی، نقصهای خود را دارد، اما وقتی پرل را امتحان کردم، تقریباً آنقدر که پایتون را دوست داشتم، آن را دوست نداشتم. من C، Python، Java و Scheme را می شناسم و با چندین زبان دیگر بازی کرده ام. حالا، آیا دلیل خوبی برای یادگیری پرل وجود دارد؟ **پرل در چه چیزی بهتر از پایتون است؟** من توسعه برنامه (سرگرمی) انجام می دهم و همچنین در حال یادگیری برخی از توسعه سیستم ها هستم (بیشتر برنامه نویسی برای هسته لینوکس). من تقریباً مطمئن هستم که Perl اساساً به اندازه کافی با آنچه من می دانم متفاوت نیست تا ذهن من را بیش از حد گسترده تر کند (احتمالاً با تمرکز روی Haskell، Scala، Forth یا چیزی شبیه به آن برای این منظور، بهتر عمل می کنم). | آیا دلیل خوبی وجود دارد که کسی که پایتون می داند Perl را یاد بگیرد؟ |
19244 | من با ایده برنامه نویسی جنبه گرا مواجه شده ام و نگرانی هایی با آن دارم. به نظر می رسد ایده اصلی این است که ما می خواهیم نگرانی های مقطعی را که به خوبی با استفاده از آبجکت مدولار نشده اند، در نظر بگیریم و آنها را مدولار کنیم. این همه بسیار خوب و خوب است. اما به نظر می رسد پیاده سازی AOP تغییر کد از خارج از ماژول است. بنابراین، برای مثال، یک جنبه میتواند نوشته شود که وقتی یک شی خاص به عنوان پارامتر در یک تابع ارسال میشود، چه اتفاقی میافتد. به نظر می رسد که این به طور مستقیم با ایده ماژول ها مخالف است. من نباید بتوانم رفتار یک ماژول را از خارج از آن ماژول تغییر دهم، در غیر این صورت کل نقطه ماژول ها زیر و رو می شود. اما به نظر می رسد که جنبه ها دقیقاً همین کار را می کنند! اساساً به نظر می رسد که جنبه ها نوعی اصلاح کد هستند. ممکن است برای برخی از هک های سریع مفید باشد. اما، به عنوان یک اصل کلی، شاید چیزی نباشد که شما بخواهید انجام دهید. به نظر من برنامه نویسی جنبه گرا تمرین بدی دارد و به یک اصل طراحی کلی می رسد. آیا AOP تمرین خوبی است؟ آیا برخی از مشکلات برنامه نویسی با AOP زیباتر حل می شوند؟ | آیا مشکلات خاصی با AOP به زیبایی حل می شوند؟ |
82906 | بدیهی است که برخی از برنامههای کاربردی قدیمی به دلیل نحوه نگارش آن در ابتدا نمیتوانند یا بسیار دشوار است برای آزمایش واحد آزمایش شوند. اما در جاهایی، مانند برخی از روشهای کمکی که احتمالاً میتوانند واحد تست شوند، آیا باید برای آنها تستهای واحد بنویسم؟ منظورم این است که میتوان آنها را مانند یک سگ نوشت، اما منطق پیچیدهای که شکننده باشد، آزمون زمان ثابت کرده است که آنطور که باید کار میکند. آیا فقط در صورت فاکتورگیری مجدد باید برای تست واحد زحمت بکشم یا هر وقت فرصت داشتم برای آنها تست واحد بنویسم؟ آیا انجام این کار ارزشی دارد؟ این را نیز در نظر بگیرید که تعریف روش ممکن است مبهم باشد، و ممکن است لازم باشد تحقیق کنم که برخی از روش ها واقعاً در شرایط خاص چه کاری باید انجام دهند. | آیا ارزشی در نوشتن تست های واحد برای کدهایی که از قبل در هنگام ارث بردن برنامه ها کار می کنند وجود دارد؟ |
226117 | این یک سوال بسیار گسترده است، و من فقط به دنبال یک اشاره گر در جهت درست هستم تا یک پاسخ خاص، اما این چیزی است که من همیشه تعجب کرده ام و هرگز نمی دانم. فرض کنید من برنامه ای دارم که نوشتم و آن را روی سرور قرار دادم. سپس، من یک برنامه اندرویدی می نویسم که می خواهم از آن برای کنترل آن برنامه استفاده کنم (اصولاً به آن ورودی بدهم) تا آن را بیشتر خلاصه کنم، کاری که می خواهم انجام دهم این است که برنامه ای داشته باشم که روی یک سرور قرار گیرد و اساساً یک اندروید بسازم. برنامهای که فقط یک رابط کاربری برای آن برنامه است، و میتوان آن را از هر جایی کنترل کرد، حدس میزنم شبیه به چاپ از راه دور از طریق وایفای. من واقعاً چیزی در مورد این یا حتی از کجا شروع کنم نمی دانم. من حتی از برخی کلمات لغاتی که من را در مسیر درست راهنمایی می کنند قدردانی می کنم. | برنامه ای بسازید که با یک برنامه در سرور از طریق وای فای ارتباط برقرار کند |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.