_id string | text string | title string |
|---|---|---|
150756 | من روی یک برنامه اندروید کار می کنم. ما شنونده هایی برای داده های موقعیت و ضبط دوربین داریم که در یک رشته پس زمینه (نه یک سرویس) زمان بندی می شوند. رشته تایمر تعیین می کند که چه زمانی تصویر گرفته شود و همچنین چه زمانی داده ها در یک sqlite محلی db ذخیره شوند. بنابراین، سوال من این است که چگونه دادههای موقعیت مکانی را که بر اساس شنوندهها وارد میشود، به درستی ذخیره کنیم و آن دادهها را بهگونهای استخراج کنیم که بتوان با اجرای عکسبرداری دوربین، پایگاه داده را بهروزرسانی کرد. من نمیتوانم دادههای موقعیت مکانی را به هنگام رسیدن در پایگاه داده قرار دهم زیرا بیشتر از تصاویر دوربین پردازش میشوند و تصاویر دوربین همان چیزی است که در حال حاضر بر معماری غالب است. (اطلاعات مکان مکمل است). با این حال، من به داده های مکان نیاز دارم تا یک مکان تقریبی از جایی که تصویر گرفته شده است را بدست بیاورم. اولین فکر من این بود که singleton داده های مکان را ذخیره کند. و یک سمافور روی متد getInstance داشته باشید تا اگر به روز رسانی دیتابیس در حال انجام است (بعد از گرفتن تصویر) خطایی نداشته باشیم. داده های مکان می توانند منتظر به روز رسانی پایگاه داده باشند یا ممکن است برای آن رویداد خاص از بین بروند، واقعاً مهم نیست. شما چه افکاری دارید؟ آیا من در مسیر درست هستم؟ (و آیا این سایت فرعی مناسب است یا در stackoverflow بهتر است؟) | همزمانی با شنوندگان و آپلود: آیا این راه حل مناسب است؟ |
118130 | من اطلاعات دقیقی در مورد آخرین پیشرفت ها در برنامه نویسی تابعی دارم. من فکر می کنم haskell یک زبان برنامه نویسی کاملا پیشرفته و سطح بالا است. با coq و agda این حتی پیچیده تر و پیشرفته تر می شود. منظور من از پیشرفته و سطح بالا بسیاری از ویژگی های متمایز است که فقط در زبان های مربوطه یافت می شوند. مانند haskell * همه چیز به طور پیش فرض خالص و تنبل است * پشتیبانی از مفاهیم پیشرفته مانند GADTs، Monads، Functors، و غیره. 'مدرن'. با این حال من هیچ سرنخی ندارم که پیشرفت های قابل مقایسه در برنامه نویسی شی گرا چیست. برخی از آخرین پیشرفت ها در برنامه نویسی شی گرا چیست؟ همتای پیشرفته زبان OOP برای haskell / coq چه خواهد بود؟ (من حتی برای زبان برنامه نویسی پیشرفته در گوگل جستجو می کنم، اما بیشتر اطلاعات مربوط به haskell را پیدا کردم. تنها زبانی که می توانم به آن فکر کنم D 2.0 است. Scala برای من عمدتا یک نسخه سازگار با جاوا از haskell است.) | همتای شی گرا haskell/coq چیست |
234789 | من یک کلاس Container دارم که حاوی اشیایی از نوع Item است. آنها کلاس های متفاوتی هستند و به خصوص کلاس پایه مشترکی ندارند (مثلاً یک «Container» خودش «Container» ندارد). } } class Item { public Container Container { get { /* ... */ } } } من میخواهم اجباری کنم که هر «Item» باید دقیقاً یک مورد داشته باشد «کانتینر»، و من میخواهم مطمئن شوم که هرگز نمیتواند وضعیت ناسازگاری داشته باشد، به عنوان مثال. «i.Container.Items.Contains(i)» false را برمیگرداند. این را می توان به عنوان مثال انجام داد. افزودن روش «Container.AddItem» که ویژگی «Container» «Item» را مطابق با آن تنظیم میکند یا با داشتن روش «Item.SetContainer» که از «Container.Items» مراقبت میکند. مثال: class Item { private Container container; public Container Container { get { return container; } set { if (container != null) container.Items.Remove(this); ظرف = ارزش; if (value != null) value.Items.Add(this); } } } این کار را میتوان به راحتی با مفهوم «دوست» انجام داد، اما من از سی شارپ استفاده میکنم که دوستانی ندارد و بنابراین این کد نمونه کامپایل نمیشود. با این حال، اگر «Container.Items» یک تنظیم کننده عمومی داشته باشد، مطمئناً کامپایل می شود، اما این دوباره ناسازگاری ها را امکان پذیر می کند: «کاربر» کلاس ها باید بداند که از تنظیم کننده «Container.Items» استفاده نمی کند، بلکه « در عوض Item.Container. پس از مدتی جستجو، احساس می کنم هیچ راهی برای اعمال این محدودیت که به نظر می رسد بسیار پیش پا افتاده است وجود ندارد. (استفاده از «داخلی» ممکن است کارساز باشد، اما راه حلی ندارد.) آیا روشی زیبا برای اجرای این قانون یک ظرف در هر مورد بدون مفهوم «دوست» وجود دارد؟ | الگوی ظرف/مورد بدون «دوست». |
104459 | در توسعه وب، اصطلاحات _سرور_ و _مشتری_ اغلب در هنگام بحث درباره نحوه درخواست صفحات در وب به کار می روند. همچنین در هنگام صحبت در مورد رایانه شخصی، تلفن، تبلت و غیره به طور گسترده استفاده می شود. سوالی که به ذهن من خطور کرد این بود که یک رایانه چه صلاحیتی دارد که به عنوان مشتری در نظر گرفته شود؟ من نگاهی به این مقاله از ویکیپدیا انداختم و متوجه شدم که کلاینتها _ درخواست کننده خدمات_ در نظر گرفته می شوند در حالی که سرورها _ ارائه دهندگان خدمات_ در نظر گرفته می شوند. اگر این درست باشد، آیا نمیتوان همه رایانههایی را که به یک معنا درخواست سرویس میکنند، کلاینت در نظر گرفت؟ کلیشه ای که من متوجه شدم این است که یک رایانه مشتری معمولاً مترادف با یک رایانه «مصرف کننده» است، اما طبق ویکی پدیا این کاملاً دقیق نیست. آیا ایده ای در مورد نحوه ترسیم خط در این سناریوی رایج دارید؟ | چه چیزی تعیین می کند که یک کامپیوتر به عنوان کلاینت در نظر گرفته شود؟ |
167701 | برای چند دهه زبان برنامه نویسی انتخابی برای هوش مصنوعی Prolog یا LISP بود و چند زبان دیگر که چندان شناخته شده نیستند. بیشتر آنها قبل از دهه 70 طراحی شده بودند. تغییرات در بسیاری از زبانهای خاص دامنههای دیگر زیاد اتفاق میافتد، اما در حوزه هوش مصنوعی به اندازه زبانهای خاص وب یا برنامهنویسی و غیره ظاهر نشده بود. از نارسایی زبانهای سابق؟ | زبان برنامه نویسی اخیر برای هوش مصنوعی؟ |
101300 | تفاوت بین تست واحد و تست یکپارچه سازی در مورد توسعه وب چیست (که در آن 90-95٪ کد به پایگاه داده متکی است)؟ یک چیزی که من همیشه اینجا هستم این است که تست واحد نباید با پایگاه داده ها سر و کار داشته باشد و تست یکپارچه سازی باید انجام شود. مشکلی که من با این موضوع دارم این است که برای من این بدان معناست که تنها تفاوت بین تست واحد و تست یکپارچه سازی منبع داده است و اگر اینطور باشد، شما در حال آزمایش همان عملکرد هستید. اگر عملکردی که تست میشود یکسان است، چرا حتی آزمایش واحد را به زحمت بیندازید و همیشه روی یک پایگاه داده تست کنید؟ | تست واحد در مقابل تست ادغام |
112098 | افرادی که به آشفتگی زبان های جمع آوری شده عادت دارند، اغلب از مدیریت حافظه C++ می ترسند. ابزارهایی مانند «auto_ptr» و «shared_ptr» وجود دارند که بسیاری از وظایف مدیریت حافظه را برای شما انجام می دهند. بسیاری از کتابخانه های ++C از قبل از این ابزارها ساخته شده اند و راه خود را برای انجام وظایف مدیریت حافظه دارند. **چقدر برای کارهای مدیریت حافظه وقت می گذارید؟** من گمان می کنم که بستگی زیادی به مجموعه کتابخانه هایی دارد که استفاده می کنید، بنابراین لطفاً بگویید که پاسخ شما برای کدام یک صدق می کند و آیا آنها آن را بهتر یا بدتر می کنند. | در C++ چه مقدار از زمان برنامه نویس صرف انجام مدیریت حافظه می شود |
161283 | من اغلب پروژههایی را میبینم (در پروژههای جاوا و تیمهایی که از Eclipse استفاده میکنند) که پارامترهای تابع را با «p» پیشوند میدهند. به عنوان مثال فیلتر خالی عمومی (Result pResult) ... من شخصاً هیچ سودی در این نمی بینم، اما می خواهم بدانم دلیل آن چیست. بهترین توضیحی که تاکنون شنیده ام این است که تشخیص نام فیلدهای با نام یکسان است. من با این توضیح مشکل دارم اما می توانم موضوع را درک کنم. | مزایای پیشوند نام پارامترهای تابع با p* چیست؟ |
223523 | من باید یک پایگاه داده در این حالت ایجاد کنم: رستوران TABLE با فیلدهای کلاسیک یک مکان: آدرس، شماره خیابان، تلفن، وب سایت، و غیره و غیره. به عنوان مثال از دوشنبه تا چهارشنبه تعطیل، شنبه فقط عصر و یکشنبه ناهار + عصر. بنابراین، من در یک میز دیگر با 14 ردیف فکر کردم: ID_RESTAURANT MONDAY_LUNCH MONDAY_EVENING [...] SUNDAY_EVENING 12 0 0 1 و بالاخره هر رستورانی آشپزی مخصوص به خود را دارد (بین المللی، چینی، ژاپن) میز دیگری با یک ستون برای هر آشپزی؟ در نهایت چندین سرویس. هوای مطبوع، کارت اعتباری، حیوانات مجاز هستند کودکان معتاد و غیره. جدول دیگری با یک ستون برای هر خدمات؟ ID_RESTAURANT CONDITIONED CREDIT_CARD ANIMALS 12 1 1 0 13 0 1 1 امیدوارم که واضح باشم. خیلی ممنون! | راهنمایی برای ایجاد یک طرح db |
191201 | من برای رسیدن به یک قرارداد نامگذاری خوب برای متدهای کلاس های مشتق شده که همان هدف متدهای کلاس پایه را دارند، مشکل دارم. برای مثال، اگر هم کلاس پایه و هم کلاس مشتق شده نیاز به مقداردهی اولیه داشته باشند: public class Foo() { public void Initialize() { // کد اولیه کلاس پایه here InitializeDerived(); } // کلاس های مشتق شده را مجبور به پیاده سازی روش مقداردهی اولیه خود می کند. } public class Bar() : Foo { protected override void InitializeDerived() { // کد مقداردهی اولیه در اینجا } } InitializeDerived() بد به نظر می رسد. تنها گزینه دیگری که می توانم به آن فکر کنم این است که متد Initialize() کلاس پایه را مجازی کنیم. سپس کلاس مشتق شده می تواند با استفاده از همان نام، آن را لغو کرده و ابتدا متد Initialize() کلاس پایه را فراخوانی کند. آیا راه بهتری وجود دارد؟ نامگذاری بهتر؟ ** ویرایش ** این ممکن است مثال بهتری باشد، زیرا سازنده ها مشکل را در اینجا حل نمی کنند. در این مثال، ما یک موتور قوانین داریم که در آن کد کلاینت بهصورت چند شکلی Process() را روی هر قانون فراخوانی میکند: public class RuleBase() { public void Process() { // کد پردازش کلاس پایه اینجا ProcessDerived(); } // کلاسهای مشتق شده را مجبور به پیادهسازی روش فرآیند خود میکند و از void abstract ProcessDerived(); } کلاس عمومی RuleValidateHeight() : RuleBase { محافظت شده override void ProcessDerived() { // کد پردازش کلاس مشتق شده در اینجا } } کد مصرف کننده: foreach (قاعده قانون در قوانین) { rule.Process() } | نامگذاری روش کلاس مشتق شده |
199031 | فرض کنید 3 دنباله چرخه ای داریم که طول هر کدام n است و هر عدد از بازه 1..n را یک بار شامل می شود. هدف تراز کردن توالی ها به منظور به حداکثر رساندن تعداد تطابق بین دنباله ها است. منظور من از یک تطبیق ستونی است که شامل 3 مقدار یکسان است. از آنجایی که دنبالهها چرخهای هستند، میتوانیم هر دنباله را با هر تعداد موقعیت به صورت چرخهای حرکت دهیم (بنابراین 1->2->3 ممکن است 2->3->1 و 3->1->2 شود اما نه 1->3- >2). مثال: 1 5 4 3 2 1 3 2 4 5 2 1 5 4 3 پاسخ باید 3 باشد و تراز مربوطه در زیر نشان داده شده است (پنج، سه و دو با هم مطابقت دارند). 1 5 4 3 2 4 5 1 3 2 1 5 4 3 2 یک الگوریتم درجه دوم ساده که من به آن رسیدم این است: برای i در 1..n: دنباله ها را طوری تراز کنید که ستون (i, i, i) ایجاد شود. تعداد موارد منطبق اگر از حداکثر فعلی بزرگتر باشد، سپس حداکثر جدید را تنظیم کنید. به اندازه کافی سریع اگر کسی بتواند یک الگوریتم فرعی (خطی، خطی؟) را برای این مشکل پیشنهاد کند، خوشحال می شوم. | الگوریتم تراز چرخه ای توالی |
117318 | من باید بتوانم برنامه تولید خود را برای مشتریان احتمالی نمایش دهم. روشی که امروز آن را تنظیم کرده ام ساده است. برنامه آزمایشی یک نسخه تکراری دقیق از سیستم تولید است، با این تفاوت که داده های پایگاه داده برای محافظت از داده های مشتریان فعلی ما مبهم است. این عالی کار می کند زیرا نیازی به تغییر برنامه ندارد. رئیس امروز یک BOMBSHELL بالقوه را رها کرد و گفت که سیستم آزمایشی باید حاوی یک پیوند خاص باشد و **ONLY** در نسخه نمایشی نشان داده می شود. او در ادامه توضیح داد که در آینده ممکن است تفاوتهای بسیار بزرگتری بین برنامههای آزمایشی و تولیدی (مثلاً یک منطقه کامل از عملکرد) وجود داشته باشد. الان چیکار کنم؟ برخی از چیزهایی که در مورد انجام آنها فکر کرده ام: * یک شاخه متفاوت در براندازی مخصوص سیستم نمایشی را حفظ کنید * یک بسته نصبی ایجاد کنید که دارای تغییرات برای نسخه نمایشی باشد، سپس برگردانید و یک بسته نصب تولیدی بسازید * برنامه را مدولار کنید (نمی دانم چگونه) * بگو: لعنت کن! من این کار را نمی کنم! (LOL) * از نوعی منطق شرطی در برنامه استفاده کنید تا مشخص کنید که یک برنامه آزمایشی یا تولیدی است. به عنوان مثال (اگر URL حاوی «دمو» باشد، hide other را نشان دهید). اگر تا به حال حدس زده اید، این یک برنامه وب است، به هر حال، من هیچ تجربه ای در این سناریو ندارم که کدام یک بهتر است یا هیچ کدام از اینها خوب نیستند. کسی جواب، استراتژی، چیزی دارد!؟ | چگونه یک نسخه آزمایشی یک برنامه را نگهداری کنیم؟ |
117312 | ما در حال حاضر روی محصول/پروژه جدید خود کار می کنیم، این یک برنامه کاربردی سرویس دهنده-کلینت است که به سمت شرکت های خاص صنعتی/خدماتی خاص هدایت می شود. ما در حال ساخت یک سرور (فقط زبان C و لینوکس) هستیم که یک پروتکل سفارشی را در بالای TCP با یک Java front-end اجرا می کند. ما حدود 20 درصد در کار کدنویسی هستیم و با موقعیتی روبرو هستیم که باید بین معماری هسته میکرو یا یکپارچه یکی را انتخاب کنیم. من می دانم که Micro در مقابل یکپارچه معمولاً در رابطه با معماری هسته است، اما ما به طور خاص در مورد سرورها صحبت می کنیم. **چرا یک سرور سفارشی و چیزی موجود نیست؟** * نیازهای رابط کاربری ما قابل توجه و بسیار پویا هستند، بنابراین راه حل های مبتنی بر وب / مرورگر وب مناسب نیستند. * پردازش آماری در پایان مشتری قابل توجه است و بنابراین، باز هم مرورگرها کمک چندانی نکردند. (البته، ما میتوانیم پردازش را در انتهای سرور انجام دهیم و دادههای پردازش شده را به مشتری منتقل کنیم، اما این به معنای بار زیادی روی سرور و هدر رفتن منابع مشتری است). * علاوه بر این، با حداقل سه فناوری (JS/HTML/CSS) برای مدیریت حتی یک رویداد، کل تجربه را مانند جارو کردن خانه در میان یک طوفان صحرا می کند - شما آن را n بار جارو می کنید، گرد و غبار n+1 بار جمع می شود. . **در مورد سرور میکرو و یکپارچه چطور؟ چه صحبتی دارید؟** درخواست مشتری (فرضی) زیر را در نظر بگیرید: request-id: 123 request-service: HistoricDataSets درخواست-پیام: واکشی تمام رکوردها تا سال 2010 با دریافت چنین درخواستی، سرور معمولاً انجام می دهد (ما تکنیک های همزمانی مانند نخ و چنگال را برای سادگی نادیده می گیرند: * رشته درخواست را تجزیه کنید * عمل را شناسایی کنید («HistoricDataSets LIMIT Year (2010)» را در مورد ما واکشی کنید) * با لایه پایداری (مثلاً اوراکل) تعامل داشته باشید و داده ها را واکشی کنید. * داده ها را طبق پروتکل فرمت کنید. مثال: answer-id: 123 موفقیت: پاسخ واقعی: مجموعه داده ها * با داده های فرمت شده به مشتری پاسخ دهید. این همان چیزی است که ما آن را **سرور یکپارچه** می نامیم (شبیه به یک هسته یکپارچه که در آن تمام کارهای سیستم عامل در فضای هسته انجام می شود). مجدداً همان درخواست را در هنگام دریافت، این بار سرور در نظر بگیرید (برای سادگی، فقط حافظه مشترک را IPC فرض کردهایم): * درخواست را برای فرآیند «Parser» در حافظه مشترک قرار میدهد * «Parser» رشته را تجزیه میکند. ، وظیفه را شناسایی می کند و فرآیند Executioner را برای اجرای وظایف هدایت می کند. * Executioner سپس داده ها را به فرآیند Fomatter ارسال می کند که پس از قالب بندی داده ها به یک رشته پروتکل، به سرور باز می گردد. * سرور آن را به مشتری ارسال می کند (پاسخ). البته به جای «Parser»، «Executioner» و «Formatter» میتوانست یک فرآیند واحد اما مجزا باشد. این همان چیزی است که ما آن را **Micro Server** می نامیم (شبیه به یک هسته میکرو که به سختی حداقل مورد نیاز را انجام می دهد). سرور به طور مؤثر فقط گوش می دهد و پاسخ می دهد در حالی که تمام مراحل توسط فرآیند(های) مختلف انجام می شود. * * * کدام را انتخاب کنم؟ گیج شدیم! در حالی که سرورهای یکپارچه آزمایش و آزمایش می شوند (اکثر سرورهای HTTP-Web؟) و برنامه نویسی آنها آسان تر است و به خوبی می توانند همزمانی را مدیریت کنند. سرورهای میکرو، در ابتدا، به نظر سریع و مطابق با اصل یونیکس یک برنامه برای انجام یک کار هستند، اما توسعه آنها نیز پیچیده است، به ویژه. با در نظر گرفتن همزمانی **سوال(ها)** \- مزایا و معایب هر رویکرد (احتمالاً می تواند باشد) چیست؟ \- چه زمانی از کدام استفاده کنیم؟ (همچنین می توان آن را به عنوان یک سوال کلی تعبیر کرد: چه زمانی از IPC استفاده کنیم؟) \- اگر Micro kernel انتخاب شده باشد، چه توابعی باید بخشی از سرور اصلی باشد و چه مواردی نه؟ **سوالات مشابه/مرتبط** * خطرات برنامه یکپارچه بزرگ * مرورگر خارجی در مقابل تعبیه شده (Tangential) * توصیه هایی برای تبدیل برنامه Monolithic به چند رشته ای (Tangential) * * * **برخی اطلاعاتی که ممکن است مفید باشد:** * آینده نگر ما مشتریان را می توان به دو دسته تقسیم کرد: * بزرگ: حدود 1700 - 2000 درخواست در دقیقه * کوچک: حدود 650 - 700 درخواست در دقیقه * حجم داده در هر چرخه درخواست (درخواست و پاسخ بعدی) را می توان به طور معمول با میانگین ~ 1.20 مگابایت و حالت بدتر در حدود 250-300 مگابایت توزیع کرد. * مفهوم محصول نسبتاً جدید است اما قابلیت تأثیرگذاری بر عملیات اصلی را دارد، بنابراین ما انتظار داریم که بودجه مشتری فقط پس از یک تاخیر مشخص (9-12 ماه) پس از استقرار انعطاف پذیر باشد، این امر میزان سخت افزار مشتری را محدود می کند. مایل به ارتکاب به ویژه کوچک ها * هر مشتری پشته مشتری-سرور مخصوص به خود را خواهد داشت. سرور بر روی سختافزار مشتری که توسط تیم مشتری مدیریت میشود اجرا میشود، در حالی که کلاینتها روی ماشینهای کارمندان کاربردی مستقر میشوند * بهروزرسانیهای از راه دور برای برنامههای کلاینت و سرور ضروری است * سرویسهای «PUSH» در زمان واقعی توسط سرور ممکن است اگر محصول کلیک کند بسیار مورد نظر باشد! | معماری سرور میکرو در مقابل یکپارچه |
167700 | آیا کسی از مطالعه ای اطلاع دارد یا شخصا شاهد تغییر یا عدم تغییر در مهارت های فنی خواندن پس از صرف زمان زیادی برای خواندن داستان های تخیلی بوده است؟ | آیا خواندن داستان های تخیلی توانایی فرد در خواندن مطالب فنی را بهبود می بخشد؟ |
102143 | من در شرکتی کار می کنم که بارها اندازه تیم توسعه خود را کاهش داده است، تا جایی که تیم های 10 نفره قبلی اکنون به یک توسعه دهنده برای هر محصول کاهش یافته اند (و چند آزمایش کننده بین 5 محصول مشترک هستند). ما قبلاً فرآیند نسبتاً سنگینی داشتیم، زیرا ما از یک شرکت بزرگتر بودیم و فرآیند آبشار چند مرحله ای آن را به ارث بردیم. از تیم اجرایی دریافته است که ما نرمافزار را با سرعت کافی منتشر نمیکنیم، و این احتمالاً تقصیر این فرآیند است (که ممکن است یکی از عوامل باشد، اگرچه از دست دادن 90 درصد نیروی انسانی احتمالاً کمکی نکرده است). برای جلوگیری از صرف زمان برای نوشتن اسناد طراحی، و غیره، فشاری برای ما وجود داشت که به فرآیند Agile برویم. حدس میزنم فقط کنجکاو هستم که آیا تغییر به Agile به تیمهای تک نفره کمک میکند یا خیر. درک من این بود که بسیاری از منافع حاصل از دید بیشتر و ارتباط بیشتر بین اعضای تیم است، اما من می دانم که دارم چه کار می کنم و همینطور مدیرم. من قبلاً TDD را انجام می دهم زیرا به هر حال کسی را نداریم که محصول را آزمایش کند. **نسخه TL;DR:** حدس میزنم واقعاً میپرسم، آیا میتوانید Agile را با «تیمهای» تکنفره پیادهسازی کنید، و آیا مزایایی از آن میبینید، یا معمولاً چیزی است که برای بزرگترها مؤثرتر است. تیم ها؟ | آیا حداقل اندازه تیم برای مشاهده سود از Agile لازم است؟ |
211500 | بگویید من روشی دارم که رکوردی را در پایگاه داده وارد می کند. من نیازی به دانستن شناسه جدید درج شده یا چیز دیگری ندارم. من دو گزینه دارم: 1. 'public void Insert()' 2. 'public string Insert()' در گزینه اول: اگر یک درج موفقیت آمیز باشد، کد فراخوانی ادامه خواهد یافت. در صورت عدم موفقیت، یک استثنا با جزئیات بازگردانده میشود و کد فراخوانی آن را در catch کنترل میکند. در مورد دوم: کد فراخوان رشته بازگشتی را برای کلمات خاص مورد بررسی قرار می دهد تا ببیند آیا موفقیت آمیز بوده است یا خیر. کدام گزینه بهتر است و چرا؟ | عیب برگرداندن یک رشته به جای تابع void یا پرتاب یک استثنا چیست؟ |
242766 | فرض کنید ما در حال دریافت برخی آمار از یک مشتری هستیم که آن ها را تجزیه و تحلیل می کنیم و نظرات خود را برای مشتری ارسال می کنیم. حالا مشتری به ما می گوید که آماری که بین ژانویه تا مارس محاسبه کرده اند بر اساس یک روش اشتباه است و سری های اصلاح شده را برای ما ارسال می کند. ما می خواهیم تجزیه و تحلیل را با مجموعه داده های اشتباه و صحیح انجام دهیم، که بسیار زیاد هستند و فقط از ژانویه تا مارس متفاوت هستند، به طوری که می خواهیم از تکرار داده ها جلوگیری کنیم. بنابراین، ما به چیزی مانند _Synthetic database records_ نیاز داریم که منطق زیر را پیاده سازی کند: synthetic[1] = wrong_data synthetic[2] = correct_data بین ژانویه و مارس، wrong_data در غیر این صورت با این کار، ما به راحتی می توانیم تجزیه و تحلیل های خود را روی رکوردهای مصنوعی انجام دهیم. آیا چنین رکوردهای مصنوعی باید در منطق برنامه پیاده سازی شوند یا در کنار پایگاه داده؟ مشکلات رایج چنین اجرایی چیست؟ | سوابق پایگاه داده مصنوعی |
196987 | بنابراین امروز به یک مصاحبه شغلی رفتم. در خلاصه داستان، مصاحبهکنندگان از دانش و تجربه من خوشحال بودند، آنها عملاً مرا به میز جدیدم نشان میدادند. نیازی به گفتن نیست، آنچه آنها را به وجد آورد، توصیف واقعی و اغراق آمیز از چیزهایی بود که من واقعاً روی آنها کار کرده ام. اما ناگهان، در حالی که آماده رفتن میشدم، یکی از مصاحبهکنندگان به من میگوید: «خب، میدانم که این برای کسی که تجربه شما را دارد احتمالاً خیلی آسان است، اما به دلیل پروتکل، ما باید یک آزمایش ساده را انجام دهید. . مشکلی نیست فکر کردم... بعد از این یک تکه کاغذ، یک مداد (به طور جدی wtf؟ کی دیگر از این دستگاه های ابتدایی استفاده می کند؟) و دستورالعمل هایی به من می دهند که به من می گوید تابعی را کدنویسی کنم که یک عدد فیبوناچی را برمی گرداند و دیگری که این کار را با بازگشت انجام می دهد. خدایا از ریاضی متنفرم من به طور مشخص به یاد دارم که این تمرین دقیق را در ترم 3 کالج انجام دادم. احتمالاً آن موقع آن را میخکوب کردم، اما امروز نه چندان. حدود 40 دقیقه طول کشید و نزدیک شدم، اما عملکردها کار نکردند. از قضا، من دقیقا می دانستم که چرا آنها اشتباه می کنند و چه نتیجه اشتباهی در حال برگشت است، اما نمی توانستم بفهمم چگونه آنها را برطرف کنم. چیزی در مورد خراشیدن گرافیت روی کاغذ، من را واقعاً بسیار عصبی کرد. یا شاید به این دلیل است که من نسبت به ارزیابی مهارت های ریاضی خود آگاه هستم. من نمی توانم انعام را با یک پیشخدمت محاسبه کنم، زیرا در اعداد کند هستم، و این باعث می شود احساس خجالت کنم. همه اینها باعث شد به این مقاله ترسناک کدنویسی فکر کنم. ظاهراً 199 نفر از 200 متقاضی وانمود می کنند که کدنویسی را می دانند، اما در واقع نمی توانند. من فکر می کنم اینجا چیز دیگری در جریان است. منظورم این است که هیچ یک از شما من را استخدام نمی کند، من دلیلی ندارم که به شما دروغ بگویم وقتی به شما می گویم که چیزهای بسیار پیچیده تری را رمزگذاری کرده ام. و با این حال من نتوانستم یک تابع ساده را کدنویسی کنم، نه در آن شرایط. آیا کسی دیگر این را تجربه کرده است؟ | لطفا به من بگویید من تنها نیستم (نمی توانم روی کاغذ برنامه ریزی کنم) |
63459 | من اخیراً با برنامه نویسی تابعی آشنا شده ام. من در سال گذشته بیشتر در اسکالا کدنویسی می کردم و اکنون شروع به درک کامل قدرت یک زبان کاربردی کرده ام. من می خواهم یک وب سایت داده محور از ابتدا با استفاده از تکنیک های کاربردی بسازم. من در پیچیدن سرم در مورد چگونگی شروع به فکر کردن در مورد این مشکل دارم. من این کار را بارها با استفاده از تکنیک های استاندارد Java OO انجام داده ام. من معمولاً به محصول نهایی فکر میکنم، مدل شیء خود را بر اساس آن میسازم، سپس لایه DB CRUD، سپس لایه خدماتم (منطق تجاری) و سپس لایه وب/UI خود را میسازم. سوال من این است: چگونه می توانم در مورد/طراحی یک برنامه وب بزرگ و مبتنی بر داده به شیوه ای کاربردی استدلال کنم؟ ویرایش: نکات خوبی که تاکنون بیان شده است. در مورد این چطور: در یک برنامه وب مبتنی بر داده (پایگاه داده، MVC، فرمهای HTML و غیره) استفاده از FP کجا منطقی است؟ من هنوز در حال کار بر روی درک درستی از FP هستم، بنابراین لطفاً در سؤالات من با من همراه باشید. | شروع به تفکر عملکردی |
216107 | من می توانم مزایای اجرای جاوا بر روی JVM را درک کنم. قابل حمل بودن یک دلیل ساده خوب اما من همیشه متحیر بودم که چرا مایکروسافت نسخه خود را از JVM - .NET ارائه کرد. C# قرار است زبان خوبی باشد (خودم از آن استفاده نکردم) اما آیا مایکروسافت می توانست محصولی را برای استفاده از بومی عرضه کند. یعنی برای تولید exe؟ همکار من در حال یادگیری F# است. دلیل اینکه باید زبانی باشد که روی دات نت اجرا شود، این است که Microsoft Lync API که استفاده خواهد شد فقط در دات نت موجود است. یعنی هیچ C API برای Lync وجود ندارد. یک دیدگاه بدبینانه ممکن است این باشد که دلیل آن قفل فروشنده است. F# فقط بر روی پلتفرم مایکروسافت (یا سی شارپ) اجرا می شود و بنابراین برنامه قفل شده است. | مزیت یک VM برنامه نویس به غیر از قابل حمل بودن چیست |
199684 | من روی پروژهای کار میکنم که از یک پایگاه داده SQL بهعنوان بکاند و از یک برنامه دسکتاپ بهعنوان بخش جلویی استفاده میکند. ما نسخهها را به طور منظم انجام میدهیم، و به عنوان بخشی از یک نسخه، مشتری ما باید سرور SQL خود را بهروزرسانی کند. کسبوکار ما مستلزم آن است که از نسخه 1.x به 1.y قابل ارتقا باشیم، و روشی که تاکنون انجام دادهایم، پیروی از یک الگوی ساده برای دهها/صدها جدول است: * اگر وجود ندارد (XXX) جدول ایجاد کنید. /نمایش YYY ... * تغییر جدول (XXX) افزودن ستون (WWW) ... * ایجاد INDEX (ZZZ) در جدول XXX (اگر مورد نیاز) * به همین ترتیب... مشکلی که من در این مورد می بینم این است که مراحل ارائه شده در بالا همه در یک رابطه یک به یک با جدولی که در حال ایجاد است نشان داده شده اند. این برای پایگاههای داده سادهتر که هیچ محدودیتی ندارند خوب است، اما زمانی که کلیدهای خارجی / محرکها / هر چیز پیچیدهای درگیر میشوند، دردسرساز میشود. می خواستم بدانم آیا الگویی وجود دارد که بتواند به من کمک کند تا این موضوع را پاک کنم و تغییراتی را در اسکریپت من انجام دهم. من در این فکر بودم که این مراحل را برای هر جدول در پایگاه داده دنبال کنم: * پاکسازی را از هر نسخه قدیمی انجام دهید * ایجاد/به روز رسانی همه جداول/ستون ها (بدون محدودیت) * ایجاد/به روز رسانی همه نماها بر اساس جداول * ایجاد /به روز رسانی همه کلیدهای خارجی / محدودیت ها * ایجاد/به روز رسانی همه ایندکس ها * ایجاد/به روز رسانی همه محرک ها * ... من از ابزاری برای ادغام همه فایل های SQL در مخزن من در یک مخزن است، اما قافیه/دلیلی که فایل در چه نقطه ای ادغام می شود نامشخص می شود - اغلب من فقط منصرف می شوم و چیزی را هک می کنم که می گوید فایل X را مستقیماً قبل/پس از فایل Y وارد کنید. در حال تبدیل شدن به غیر قابل نگهداری است (من هنوز می توانم مشکلات را برطرف کنم، اما می خواهم بتوانم این مسئولیت را از دست بدهم). این آخرین مزاحمت است که می خواهم بتوانم از آن اجتناب کنم. من میخواهم فقط با انداختن یک اسکریپت با محتوای CREATE TABLE X... در فهرست Tables یک جدول جدید ایجاد کنم و آن را انجام دهم. آیا الگوهایی وجود دارد که بتواند به من کمک کند؟ من واقعاً به دنبال نوعی مهمات هستم که وقتی این را به همکارانم پیشنهاد می کنم با گفتن ببینید - راه حلی برای این خوشه وجود دارد* و شرکت های دیگر چگونه به آن رسیدگی می کنند از آن استفاده کنم. | چگونه می توانم ارتقاء طرحواره SQL را حفظ کنم که به طور منظم در اختیار کاربران ما قرار می گیرد؟ |
191059 | درک معنای سوال از نام موضوع دشوار است. منظورم اینجاست. من دارم قسمت های کد پاک عمو باب رو میبینم. در بسیاری از قسمتهایی که او در مورد اصول SOLID صحبت میکند، او به مشکل بازسازی و استقرار مجدد ناشی از تغییر کد اشاره میکند. او می گوید که معماری بد باعث بازسازی و جابجایی مکرر می شود. اما من چند سوال دارم: 1. چرا بازسازی و جابجایی مکرر بد است؟ 2. آیا می توانید دلایل بازسازی و استقرار مجدد dll ها را برشمارید؟ 3. آیا با توجه به سوال دوم تفاوتی بین زبان های مختلف وجود دارد؟ 4. چه چیزی باعث بازسازی و استقرار مجدد dll ها در سی شارپ می شود؟ سوال دوم (و رایج ترین) بر اساس جفت dll است. چه چیزی را باید در یکی از دو dll جفت شده تغییر دهم، بنابراین باید دیگری را دوباره بسازم و مجدداً مستقر کنم؟ | دلایل بازسازی و استقرار مجدد کتابخانه ها چیست؟ |
199685 | سؤالات زیر به من محل فکر کردن را داد: * روشی کارآمد برای بهم ریختن اشیا * من می خواهم یک الگوریتم آزمایش نهایی بنویسم تا مجموعه mp3 خود را مرتب کنم وقتی فهرستی را مرتب می کنید - همیشه یک خط پایه (اعداد، الفبای) دارید. ، ...) که به شما می گوید چگونه لیست را سفارش دهید. **سوال**: وقتی یک مجموعه را به هم میزنید - درجه نظم را چگونه اندازه میگیرید؟ به عنوان مثال: 9 8 7 6 5 4 3 2 1 سفارش داده شده است، حتی اگر کاملاً متفاوت از 1 2 3 4 5 6 7 8 9 باشد. و 9 8 7 6 1 2 3 4 5 نیز مقداری ترتیب دارد (اگر به آن نگاه کنید به تکه ها: 9 8 7 6 و 1 2 3 4 5). مثال دیگر می تواند 9 2 3 4 5 6 7 8 1 باشد. چگونه می توانید تعیین کنید که آیا یک لیست **_less_** یا **_more_** از لیست دیگر سفارش داده شده است. **توجه**: از آنجایی که در مورد هدف این سوال سردرگمی وجود دارد - می خواهم مشخص کنم که من به دنبال روشی برای اندازه گیری تصادفی نیستم. 1234 فقط یک مجموعه تصادفی از 4 رقم به عنوان 4213 است، اما به نظر من 1234 از 4213 _بیشتر_ سفارش داده شده است. نظر درباره پیچیدگی کلموگروف توسط user61852، یا پاسخ متیو فوسکارینی که به اندازه گیری انحراف بین اعداد همسایه اشاره می کند. یک دنباله، انواع پاسخ هایی هستند که من به دنبال آنها هستم. من مطمئن نیستم که آیا رویکرد آنتروپی اندازه گیری در نظر MichaelT به شناسایی نظم در یک لیست کمک می کند یا خیر - آیا نظرات می توانند به طور مفصل به پاسخ هایی تبدیل شوند که عالی خواهد بود. | چگونه می توان درجه ترتیب در یک لیست را اندازه گیری کرد؟ |
254623 | مشکلات احتمالی ترکیب اشیاء مانند کلاس مرتبط (رابط ها، صفات، استثناهای سفارشی) در یک فایل منبع چیست؟ برای استفاده مجدد از کد و فقط بارگذاری آنچه نیاز دارم، همیشه کلاس های کامل را در فایل های جداگانه جدا می کنم. اما به نظر نمیرسد رابطها، ویژگیها و استثناهای توسعهیافته به آن سطح از جزئیات نیاز داشته باشند. من آموزش دیده ام که به همه کلاس ها و اشیاء مشابه کلاس (رابط ها، استثناهای توسعه یافته و غیره) باید فایل های منبع خودشان را داده شود. اما اکنون کار با صفات را شروع کردهام و پس از دریافت مشاوره در مورد ترکیب صفات و رابطها، برای داشتن توانایی داشتن چیزی در راستای وراثت چندگانه، رابط و صفت را در همان فایل منبع ترکیب میکنم. به این ترتیب تنها راه برای دسترسی به صفات، پیاده سازی رابط مربوطه است. هنگامی که کلاس با خودکار بارگذاری کننده تماس می گیرد تا منبع رابط را دریافت کند، ویژگی را نیز بارگذاری می کند. همه کلاسهایی که اینترفیس را پیادهسازی میکنند از این ویژگی برای عملکرد استفاده نمیکنند، اما بیشتر آنها از این ویژگی استفاده میکنند و آنهایی که این کار را نمیکنند فقط از این ویژگی استفاده نمیکنند. من همچنین از Exception های توسعه یافته برای یک رابط در امتداد خطوط PDOException استفاده خواهم کرد. اینها استثناهایی هستند که فقط توسط کلاس هایی که یک کلاس را گسترش یا پیاده سازی می کنند، ایجاد می شوند. بنابراین اکنون فایل رابط **Stackable.php** من شبیه این است: interface Stackable{ function public add($content); تابع عمومی _registerParent($parent); تابع عمومی _checkLoop($child); } صفت StackableTrait{ private $containter_contents = array(); خصوصی $container_parent = NULL; تابع عمومی add($content){ if(is_a($content، Stackable)){ $content->_registerParent($this); //از افزودن دوبار و ایجاد حلقه جلوگیری می کند. }elseif(!is_string($content)){ $this->_checkLoop($content); } return $this->container_contents[] = $content; } عملکرد عمومی _registerParent($parent){ if(empty($this->container_parent)){ $this->container_parent = $parent; بازگشت؛ } throw new StackableException(شیء قبلاً به والد اضافه شده است); } عملکرد عمومی _checkLoop($child){ if(in_array($child,$this->container_contents,TRUE){ hedh جدید StackableException(شی از قبل به یک والد اضافه شده است)؛ }elseif(!empty($this- >container_parent)){ $this->container_parent->_checkLoop($child }); } } class StackableException Exception را گسترش می دهد{} همانطور که می بینید همه محتویات فایل به هم مرتبط هستند، هر کلاسی که بخواهد از StackableTrait استفاده کند باید رابط را نیز پیاده سازی کند تا بررسی کلاس در توابع صفت و فقط کار کند چیزهایی که از _StackableTrait_ یا پیاده سازی _Stackable_ استفاده می کنند، به پرتاب _StackableException_ دسترسی خواهند داشت. | مشکلات ترکیب صفات وابسته و استثناها در همان فایل به عنوان رابط در php |
131933 | من از جاوا اسکریپت و برخی از فریم ورک ها (jQuery، Prototype، برخی از node.js) برای برنامه نویسی وب سمت سرویس گیرنده استفاده کرده ام، اما هرگز روی دسکتاپ، جایی که بیشتر کارهای اسکریپت نویسی خود را در پایتون یا باش انجام می دهم، استفاده کرده ام. اما IMHO، جاوا اسکریپت اگر خارج از مرورگر استفاده شود، یک زبان برنامه نویسی عالی خواهد بود. کسی اینو امتحان کرده؟ آیا جاوا اسکریپت می تواند جایگزین مناسبی برای Python/Perl/Bash برای کارهای اسکریپت نویسی سریع و کثیف باشد؟ | آیا می توان از جاوا اسکریپت به عنوان یک زبان برنامه نویسی عمومی استفاده کرد؟ |
251747 | بیایید بگوییم که من یک سایت مشابه این یا Quora (یا یک سایت دلخواه مانند وبلاگ) می سازم. من به یک مؤلفه بلادرنگ نیاز دارم که از سوکتهای وب/نظرسنجی طولانی استفاده کند تا کاربر را از پستها، سؤالات و غیره جدید، بسته به صفحهای که کاربر مشاهده میکند، مطلع کند. این مؤلفه زمان واقعی اساساً API سایت است که در چیزی مانند Twisted یا Java NIO پیاده سازی شده است و وب سرور سایت در مقابل فلاسک یا Pyramid قرار خواهد گرفت. آیا API و صفحات وب باید توسط یک مؤلفه ارائه شوند یا بهتر است آنها را جدا نگه دارید؟ (من هم منطقی و هم فیزیکی می پرسم) | آیا باید api وب را از وب سرور جدا کنم؟ |
79251 | من به دنبال چیزی هستم که بهترین روشها را در طراحی برنامههای کاربردی سازمانی با تمرکز بر استفاده مجدد از کد و مقیاسپذیری نشان دهد. احتمالاً با استفاده از روش DDD یا CQRS. واقعاً به UI اهمیت ندهید، زیرا قبلاً به خوبی درک شده است. | کدام پروژه های C# منبع باز نمونه ای از جداسازی نگرانی ها و ساختار راه حل خوب است؟ |
251742 | من مدتی است که شروع به یادگیری c++ کرده ام. موضوع بزرگی است و من هنوز زیاد به آن عادت نکرده ام. بنابراین این سوال بیشتر از روی کنجکاوی پرسیده می شود تا چیز دیگری. در کتابی که مطالعه کردم تا الان یاد بگیرم بحثی در مورد قابلیت حمل وجود دارد. موافقم که این بحث برای کسی در ابتدای دوره یادگیری خود بسیار دشوار است، اما هنگام خواندن به چیزی فکر کردم. چیزی که من تعجب می کنم این است: آیا تا به حال دلیلی وجود دارد که به جای انواع داخلی اصلی، نوع سفارشی را تعریف کنیم؟ به عنوان مثال، آیا تعریف یک نوع «int_c» در «int custom» مفید است؟ دلیلی که من در مورد این فکر می کنم این است که ممکن است برخی از کدها برای مثال یک کامپایلر 32 بیتی و یک کامپایلر 64 بیتی کامپایل شوند. به نظر می رسد آسان تر باشد زیرا اگر پلتفرم را تغییر دهید و همه اعداد صحیح به جای «int» به عنوان 'int_c' تعریف شوند، زیرا دومی نیاز به تغییر نوع در هر مکانی دارد که یک int استفاده می شود؟ با این حال، من همچنین می دانم که «<cstdint>» شامل تعاریف اعداد صحیح مختلف به عنوان «int64_t» است. با این حال من در مورد هدر با انواع پوینت شناور نشنیده ام. بنابراین برای نتیجه گیری: آیا دلیلی برای تعریف اعداد صحیح یا شناورهای سفارشی مانند «int_c» یا «double_c» وجود دارد یا در موارد دیگر بهترین روش چیست؟ | آیا دلیلی برای تعریف نام مستعار نوع در هر برنامه ای وجود دارد؟ |
211149 | من در حال شروع یک پروژه جدید هستم، بنابراین وقت آن است که نحوه انجام کارها را دوباره ارزیابی کنم. در گذشته اخیر من یک پروژه 3 لایه/لایه (UI، دامنه، داده) با هر لایه با مدل جداگانه خود ایجاد کرده ام. DAL دارای موجودیتهای دادهای است که توسط لایه Domain مصرف میشوند، که آنها را به مدلهای دامنهای که توسط UI مصرف میشد و آنها را به ViewModels نگاشت میکردند. این امر باعث ایجاد تمایز در هر سطح (مخصوصا UI) شد، اما نقشه برداری بسیار خسته کننده بود (Automapper کمی کمک کرد) و لایه های Domain و Data اساساً 1:1 بودند و مدل های نمای UI مفیدترین بودند. من سعی می کنم بفهمم چگونه برای پروژه بعدی خود ساده کنم و می توانم از برخی پیشنهادات استفاده کنم. | کپسوله سازی لایه بدون اضافه بار مدل؟ |
191058 | من در جاوا کار می کنم بنابراین اساساً از پارادایم OOP در هنگام کدنویسی استفاده می کنم. من در شرف شروع کار در پرل هستم و در این فکر بودم که الگوی توسعه دهندگان پرل چیست. در ویکی اشاره میکند که از بسیاری از پارادایمها پشتیبانی میکند، اما مطمئن نیستم که این را بفهمم زیرا یک زبان برنامهنویسی است. بنابراین سوال من این است: آیا الگوهای شی گرا که در جاوا با آنها آشنا هستم در Perl اصطلاحی هستند یا برای نوشتن Perl موثر نیاز به تغییر قابل توجهی در سبک طراحی خود دارم؟ توجه: این سوالی نیست که بتوان پرل را نقد کرد. من در واقع باید در پرل کار کنم و می خواهم بدانم که چگونه روش فعلی برنامه نویسی من تغییر خواهد کرد. | سبک برنامه نویسی در پرل |
198481 | من در حال اعمال نظرات علامت گذاری در نظرات xml یک فایل پیکربندی بودم که XmlParser گزارش داد که دو خط فاصله (`--`) در نظرات xml مجاز نیستند. با بررسی مشخصات XML، به نظر میرسد که نظر xml به دلایل سازگاری با تجزیهکنندههای SGML طوری طراحی نشده است که حاوی دو خط فاصله باشد. چرا تجزیه کننده های SGML استفاده از خط فاصله در نظرات را ممنوع می کند؟ | چرا یک نظر xml نمی تواند حاوی دو خط فاصله باشد |
108019 | یک توسعه دهنده جدید در تیم ما وجود دارد. یک روش چابک در شرکت ما در حال استفاده است. اما توسعهدهنده تجربه دیگری دارد: او معتقد است که بخشهای خاصی از کد باید به توسعهدهندگان خاصی اختصاص داده شود. بنابراین اگر یک توسعه دهنده یک رویه یا ماژول برنامه ایجاد کرده باشد، طبیعی تلقی می شود که تمام تغییرات رویه/ماژول فقط توسط او انجام شود. از جنبه مثبت، ظاهراً با رویکرد پیشنهادی، در زمان توسعه معمول صرفهجویی میکنیم، زیرا هر توسعهدهنده بخشی از کد خود را به خوبی میداند و سریعاً اصلاح میکند. نکته منفی این است که توسعه دهندگان سیستم را به طور کامل نمی شناسند. آیا فکر می کنید این رویکرد برای یک سیستم با اندازه متوسط (توسعه یک سایت شبکه اجتماعی) به خوبی کار خواهد کرد؟ | سیستم *مالک کد*: آیا این یک راه کارآمد است؟ |
243227 | من می بینم که برنامه های Google App Engine بر روی یک جعبه ایمنی به اصطلاح امن JRE اجرا می شوند. یعنی یک JRE که گوگل آن را اصلاح کرده و در انواع خاصی از JRE تغییراتی ایجاد می کند. اینگونه است که GAE مانع از نوشتن برنامههایی میشود که میتوانند کارهایی مانند: * دسترسی به سیستم فایل محلی از طریق File * برقراری تماسهای JDBC از راه دور * استفاده از JNDI * بسیاری از محدودیتهای دیگر. قادر به نوشتن پلاگین برای. این افزونه ها باید از یک API (یک JAR) استفاده کنند که ما با برنامه خود توزیع می کنیم. ما نمی توانیم برای پلاگین ها کارهای خاصی را انجام دهیم، به ویژه در سیستم فایل کاربر نهایی، و باید کلاس «File» را به روشی مشابه که GAE انجام می دهد، تغییر دهیم. **خلاصه داستان طولانی، این بدان معناست که ما باید برنامه خود را با یک JRE سفارشی و اصلاح شده ارسال کنیم.** سوال من: **آیا این کار قانونی است**، یا احتمالاً Google برای اصلاح مبلغی به Oracle پرداخت کرده است. / توزیع JRE خود را برای موتور برنامه؟ | قانونی بودن اصلاح و توزیع JRE |
109947 | من یک ویژگی ردیابی کلیک را در وب سایت خود اضافه می کنم تا میزان کلیک را برای تبلیغ کنندگان خود ردیابی کنم. بنابراین، در سایت من، به جای داشتن یک _direct_link، به _re-direct page_ خود لینک می دهم و آدرس مقصد را به عنوان آرگومان ارسال می کنم. این صفحه هدایت مجدد سپس کلیک را از طریق ردیابی می کند و سپس 301 کاربر را به آدرس اینترنتی صحیح خارجی هدایت می کند. من میخواهم از استفاده شخص ثالث از این سیستم برای هدایت مجدد آن به آدرسهای اینترنتی دلخواه جلوگیری کنم. من کدی را میخواهم که پیوندها را ایجاد کند: «نشانی خاص» را با استفاده از ( «نشانی اینترنتی مقصد» \+ «مخفی») ایجاد کنید سپس، آرگومانهای «url مقصد» \+ «نشانی خاص» را به عنوان پارامترهای رشته جستجو به من منتقل کنید. _دایرکت مجدد صفحه_ به صورت عمومی. پس از دریافت آرگومانها، صفحه هدایت مجدد یک بررسی را انجام میدهد: با توجه به ( URL مقصد \+ نشانی خاص \+ مخفی)، url مقصد یکی است: * خوب - آن را دوباره به مقصد هدایت کنید * بد - آن را مجدداً به مقصد هدایت نکنید و دکتر ایول نباید _نه_ ممکن باشد: «مخفی» با استفاده از ( «نشانی اینترنتی مقصد معتبر شناخته شده» \+ «توکن ویژه آن») ایجاد کند. * * * در حالت ایدهآل، صفحه «مستقیم مجدد» نیازی به جستجوی خاص url در دادهها برای تأیید پارامترها ندارد - فقط باید بتواند از «دو پارامتر دادهشده + رمز و الگوریتم شناختهشده» تشخیص دهد. '. من در مورد رمزگذاری اطلاعات زیادی ندارم، بنابراین فکر میکردم از چه نوع روشی برای ایجاد و اعتبارسنجی پارامترها با توجه به راز مشترک استفاده میشود. من مطمئن هستم که این یک تکنیک رایج است، اما نمی دانم نام آن چیست - بنابراین یادگیری بیشتر در مورد آن دشوار است. هر کمکی قابل تقدیر است. | آیا تکنیک های رمزگذاری مورد استفاده برای اعتبارسنجی تغییر مسیر URL را می شناسید؟ |
82502 | من سعی می کنم شروع به یادگیری بخش J2EE از جاوا کنم. اما نمی دانم از کجا شروع کنم. من با Core Java آشنا هستم و عمدتاً می خواهم JPA و اصول Hibernate و Spring Framework را یاد بگیرم. دلیل اصلی این کار این است که من روی پروژه ای کار می کنم که از همه این موارد استفاده می کند. و بیشتر کدها توسط برخی از افراد ارشد در حال توسعه است و من باید تغییراتی در آن ایجاد کنم. بنابراین اساساً باید کد آنها را درک کنم. آیا کسی می تواند به من یک نوع نقشه راه بدهد، مثلاً چه چیزهایی را باید از قبل بدانم و در چه ترتیبی باید بروم؟ آیا مطالب مرجعی مانند پیوندها، کتابها وجود دارد؟ | نحوه شروع یادگیری J2EE به خصوص JPA |
234437 | من اغلب متوجه می شوم که می خواهم از یک تابع کوچک از یک کتابخانه دیگر استفاده کنم اما در نهایت این کار را نمی کنم زیرا ارزش وابستگی دیگری را ندارد. با توجه به مجوزهای BSD/MIT، اگر من فقط یک تابع را از یک بسته دیگر کپی/پیست کنم، الزام قانونی هنگام صدور مجوز کد من چیست؟ همچنین، به عنوان موضوع _netiquette_، بهترین راه برای اعتبار بخشیدن به نویسنده اصلی چیست؟ من می دانم که این بستگی به شرایط خاص هر موقعیت دارد. راه مطمئن این است که همیشه از نویسنده بالادستی بپرسید که چه میخواهد، اما گاهی اوقات این اتفاق به قدری مکرر میافتد که داشتن یک پیشنهاد پیشفرض برای نویسنده بالادستی میتواند تعامل را روانتر کند. | مجوز BSD/MIT هنگام کپی/پیست کردن یک تابع از بسته دارای مجوز BSD/MIT تغییر می کند |
165701 | من قصد دارم یک برنامه گرافیکی دو بعدی بنویسم که به کاربر اجازه می دهد چند ضلعی ایجاد کند و آنها را از طریق تبدیل مانند چرخش و غیره تبدیل کند. من امیدوار بودم که کسی بتواند استدلال های موافق و مخالف برای انتخاب های مختلفی که در ذهنم داشتم ارائه دهد. (همه آن در جاوا btw!) a). بردارها را با پر کردن ماتریس ها با اعداد واقعی نمایش دهید. این به معنای ساخت یک ساختار داده ماتریسی است که از ضرب، انتقال و غیره پشتیبانی می کند. ب). یک کلاس برداری برای خود بسازید، به طوری که بتوانم یک کلاس ماتریسی بسازم که از آن بردارها پشتیبانی کند. | کار با بردارها و تبدیل ها |
199534 | **دلایل انتخاب یک نمایش همگن در مقابل یک نمایش AST ناهمگن برای پیاده سازی یک زبان برنامه نویسی پیچیده مختص دامنه چیست؟** فقط برای اینکه در مورد آنچه می خواهم کاملاً واضح باشد، در اینجا پیشینه اضافی وجود دارد: با همگن، I به معنای درختی است که از گره هایی ساخته شده است که یک نوع _عمومی_ هستند. به عنوان مثال، من فکر میکنم این سوال واقعاً مستقل از زبان است، اما با استفاده از ساختاری شبیه به C++ برای تصویر، آن را یک گره درخت نحوی انتزاعی همگن حداقلی در نظر میگیرم: struct Node { int tag; void *data; گره *first_child; گره *next_sibling; }; منظور من از ناهمگن، درختی است که از گره هایی ساخته شده است که چندین نوع _تک تکی_ هستند (مثلاً یکی برای هر تولید گرامر). برای مثال، من نمیخواهم زبان خاصی را فرض کنم، اما دوباره با استفاده از ساختارهای C++-مانند برای مثال، این نوع را بخشی از سلسله مراتبی در نظر میگیرم که برای ساختن درخت نحو انتزاعی ناهمگن استفاده میشود: struct Node {}; struct Integer_Node : Node { int value; }; struct Plus_Node : Node { Node *right; گره *چپ؛ }; struct If_Statement : Node { Node *Condition; گره *Then_Expression; گره *Else_Expression; }; // ... انواع بیشتر، بسته به زبان ... در طول سال ها، من چندین کامپایلر کوچک و با هدف خاص، معمولاً به صورت کاملاً موقتی، پیاده سازی کرده ام. من هرگز از یک AST واقعی استفاده نکرده ام زیرا معمولاً ترجمه مستقیم نحوی به اندازه کافی خوب بوده است. اکنون در حال طراحی و پیادهسازی یک زبان جدید و بسیار پیچیدهتر هستم، که در آن یک AST میسازم و سپس با چندین گذر از آن برای تأیید، تحلیل معنایی و غیره عبور میکنم. به عنوان مثال، به نظر میرسد که استفاده از یک طرح همگن، مقدار کد را کاهش میدهد، اما نمیدانم که آیا یک طرح ناهمگن به دلایلی که در نظر نمیگیرم در درازمدت نتیجه بهتری خواهد داشت. از سوی دیگر، به نظر میرسد که طرح ناهمگن امکان بهرهمندی از بررسی نوع استاتیک کامپایلر، ارسال روش مجازی و غیره را میدهد، اما نمیدانم که آیا هر یک از این موارد واقعاً هنگام توسعه پاسهای معنایی و غیره بسیار مفید است. _اصولاً، من امیدوارم که از کسانی که ممکن است تجربه واقعی در اینجا داشته باشند، بینشی کسب کنم. من کتابهای کامپایلر زیادی خواندهام و تجربه متوسطی در نوشتن کامپایلر دارم، اما ندیدهام که این دوگانگی خاص در هیچ ادبیاتی که به دستم بیاید پرداخته شود._ | نمایش AST همگن در مقابل ناهمگن |
208151 | من یک کلاس دارم که 3 وابستگی دارد. WritabbleDBConnection، ReadOnlyDBConnection و یک آبجکت ابزار QueryFilter. من می خواهم Injection سازنده را انجام دهم تا کلاس من چیزی شبیه به این باشد. class PersonDataAccessObject { public function __construct($dbWrite, $dbRead, $queryFilter) { // sets to local vars } public function A() {} // using $dbRead public function B() {} // using $dbWrite } This شی به احتمال زیاد در یک کارخانه استاتیک، که می داند چگونه اتصالات DB را بازیابی کند، نمونه سازی می شود. مشکلی که می بینم این است که هر بار که این شی را می سازم باید هر 3 وابستگی را پاس کنم، اگرچه احتمالاً فقط یکی از آنها برای عملیاتی که باید انجام دهم استفاده می شود. من دوست ندارم وابستگیهایم را در کلاس یاب سرویس پنهان کنم، زیرا میخواهم وابستگیهایم را صریح نگه دارم. آیا راهکارهایی برای این موضوع وجود دارد؟ یا باید با نمونه های استفاده نشده زندگی کنم؟ | وابستگی های استفاده نشده و تزریق سازنده |
103434 | من سعی می کنم Rails را بردارم، اما کارهای زیادی وجود دارد که تحت کنترل من نیست و این ترسناک است (http://blog.zawodny.com/2011/06/13/i-actually-tried- یادگیری ریل/). آیا آموزشی وجود دارد که در آن فقط موارد دقیقی را که باید انجام دهید تا فریم ورک را انتخاب کنید توضیح دهد؟ (مشخصات، کنترلرها و نماها) | آموزش شروع کار با ریل های استخوانی برهنه |
82507 | در یک پروژه، ما به دنبال این هستیم که کجا باید گردش کار را پیاده سازی کنیم. آیا کسی تجربه ای با FileNet و WPS دارد (یا از مطالعاتی اطلاع دارد)، که بتواند چیزی در مورد میزان تلاش لازم برای ایجاد یک گردش کار در 2 محصول بگوید؟ | مقایسه بهره وری FileNet در مقابل WebSphere Process Server |
189231 | من به طور سنتی یک توسعه دهنده MsSQL یا MySQL هستم - من یک برنامه کاربردی جدید را نمونه سازی کرده ام که شامل ذخیره داده ها از اهداف بسیاری است. من دیده ام که به نظر می رسد برنامه پس از مقیاس دهی به 10 هزار هدف، پس از وارد کردن حدود 300 هزار نتیجه برای هر یک (64 بیتی) کند می شود - به خصوص زمانی که شروع به تلاش برای میانگین و/یا نمودار کردن چند هدف در یک زمان کردم. پس از استقرار برنامه، باید حدود 100 هدف در ماه اضافه کنم و یک نقطه داده از هر یک را برای هر دقیقه و به مدت تقریبا 2 سال ذخیره کنم. من هرگز از NoSql استفاده نکردهام، اما از خواندن، به نظر میرسد که مناسب است - برای هر هدف یک سند ایجاد کنید و فیلدهایی را برای هر هدف اضافه کنید. بنابراین، من فقط میپرسیدم، آیا NoSQL راهی برای این پروژه است یا باید به SQL سنتی پایبند باشم - و/یا کسی میتواند توصیهای ارائه دهد؟ و بخش دوم - اگر NoSQL یک راه حل است، آیا کسی می تواند مقایسه ای منصفانه را توصیه کند زیرا من در بررسی های مغرضانه گم می شوم که به نظر می رسد هر راه حل برتر است!؟ | |
196884 | هدف من این است که یک برنامه پایتون داشته باشم که یک وب سرور را اجرا کند که رابط کاربری را میزبانی کند و بر اساس تعاملات یک کاربر در مرورگر آنها، کارهای طولانی در حال اجرا شروع شده و از طریق برخی فرآیندها، اطلاعات وضعیت به وب سرور بازگردانده می شود و پس از آن به مرورگر بازگشت. این برنامه نیازی به استفاده همزمان بیش از 1 نفر نخواهد داشت و اگر 2 کاربر یا بیشتر به URL دسترسی داشته باشند، وضعیت اساساً باید در همه موارد به اشتراک گذاشته شود. یعنی هر کاربر جلسه ورود منحصر به فردی ندارد. هدف اصلی برنامه حفظ لیستی از دستگاه هایی است که به طور خودکار در شبکه کشف می کند و هر 30 تا 60 ثانیه یک بار نظرسنجی از آن دستگاه ها انجام می دهد و در صورت استفاده از آن رابط کاربری را به روز می کند. علاوه بر این، کاربر می تواند یک یا چند دستگاه از آن دستگاه ها را انتخاب کرده و دستوراتی صادر کند یا نرم افزار خود را ارتقا دهد. در نمونه بهروزرسانی نرمافزار، من میخواهم آن را به اندازه کافی پاسخگو داشته باشم تا بتوانم نوارهای پیشرفت زمان واقعی را برای هر دستگاه نشان دهم که نشان میدهد چند درصد از میانافزار آپلود شده است. فکر اولیه من چیزی شبیه web.py یا Cherrypy برای رابط کاربری گرافیکی است، اکنون من فقط به بهترین روش برای شروع این فرآیندها از وب سرور و نحوه بازگرداندن اطلاعات گیر کرده ام. من به این فکر میکردم که برخی از دیمونها به دستورات روی سوکتی گوش دهند که برنامه وب میفرستد، و از سوکتها برای عبور وضعیت بین دیمون و وب استفاده میکند. سپس من هنوز باید آن اطلاعات را به راحتی از وب به مشتری دریافت کنم، بنابراین به فکر سوکت های وب برای آن بودم. من فقط به دنبال توصیه هایی در مورد برخی از روش های خوب برای برقراری ارتباط رابط وب بین کارگران واقعی و سپس نحوه دریافت داده ها از کارگر به سرور وب به مرورگر مشتری هستم. نیروی محرکه استفاده از رویکرد مبتنی بر مرورگر این است که خود سیستم باید روی سختافزار کمهزینهای اجرا شود که لینوکس را روی x86 (نه بازو) با مقدار کمی حافظه اجرا میکند. این می تواند یک برنامه رابط کاربری گرافیکی باشد که برای استفاده از آن به یک دستگاه VNC تبدیل می کنیم، اما روش هدلس برای من بهتر به نظر می رسید. اگر کسی می تواند جایگزین های بهتری را پیشنهاد کند، من 100٪ به این ایده وابسته نیستم. | برنامه کاربردی وب پایتون برای تشخیص و تعامل تجهیزات |
247060 | من در مرحله ای هستم که در حال توسعه مستقل برخی از برنامه های وب پیچیده هستم و می خواهم یک چارچوب سبک وزن برای استفاده شخصی خود ایجاد کنم، اما می خواهم ابتدا از برنامه نویسان با تجربه تر مشاوره بگیرم. در مورد یک جنبه از طراحی تصویر بزرگ من برای چارچوب. این به شدت بر اساس نمونه اولیه / OOP است. چارچوب تنظیم شده است تا بداند چگونه هر نمونه اولیه را مدیریت کند، و بداند که اشیاء خاصی برای مثال، یک ساختار «socketIO»، میتوانند از اشیاء خاص دیگر، برای مثال «IP» یک «سرور» و همچنین «سرور» استفاده کنند. socketPort آن «سرور». این عمل را با عملکرد خود برنامه نویس نیز تسهیل می کند و کمک می کند تا همه کدها جدا، شی گرا و بی سیم نگه داشته شوند. نتیجه این کدی است که به نظر بی سیم می رسد -- منظور من از آن این است که به جای ارسال داده به عنوان پارامترهای تابع، اشیاء چارچوب می دانند که کدام اشیاء را باید جستجو و از آنها بخوانند. توسعه دهنده می تواند یک شی را به عنوان پارامتر ارسال کند، اما اگر این کار را انجام ندهد، فریم ورک آن را جستجو می کند و اگر در محدوده مناسب وجود داشته باشد، آن را پیدا می کند. **آیا آنچه من توضیح دادم یک تمرین/طراحی برنامه نویسی خوب است؟** ساختار کد را دوست دارم که به من کمک می کند سریعتر به آن برسم، اما برای من مهم است که برای چیزی که خراب است وقت نگذارم (یک بد) مدل). _میخواهم بدانم که آیا این روش که در آن دادهها بهصورت بصری منتقل نمیشوند یا منتقل نمیشوند، رویکرد قابل قبولی برای توسعه است. نگرانی من این است که ارتباط بین اشیاء مرتبط در پشت صحنه ممکن است برنامهنویسانی را که از آن مطلع نیستند گیج کند. طراحی چارچوب * * * در اینجا برخی از کدهای موتور سمت مشتری ساختگی وجود دارد که پس از تکمیل این چارچوب که من در حال حاضر Air JS می نامم، کار می کند. برای توضیح توضیح داده شده است، زیرا طرح اولیه من است، بنابراین بدون زحمت در مورد جزئیات آن را مرور کنید. App.Engine = موتور جدید ({ /* مدل موتور JS Air JS ----------------------- هنگام تهیه برنامه های وب ، موتور به سرعت پیچیده می شود ، هر دو در مشتری و سمت سرور بدون چارچوبی که استفاده از الگوهای کدگذاری خوب JS OOP را ترویج می کند، کد می تواند به سرعت با استفاده از نمونه های اولیه اشیاء به اشیاء مرتبط دسترسی پیدا کند IP ها، پورت ها، برنامه های افزودنی و سایر اطلاعات مربوط به یک کار خاص، بدون نیاز به توسعه دهنده به اتصال دستی چیزها، برای مثال، هنگام ایجاد یک اتصال socket.IO، اگر یک شی سرور وجود داشته باشد که دارای یک شیء سوکت پورت باشد، Air آن را پیدا می کند. درگاه هیچ رشته ای پیوست نشده است. اشیاء Sky JS مانند: socketIO شیء AJAX که از اطلاعات سرور استفاده می کند، به صورت پویا اطلاعات را بی سیم، بدون نیاز به ارسال، مکان یابی و استفاده می کند. */ location : new location({ url : new URL(www.website com)، IP: IP جدید (1.2.3.4.5)، پورت ها: new portList({ پیش فرض: جدید defaultPort(8080), socket : new socketPort(4545) }), paths : new pathList({ app : App, login : Login, register : Register, getData : Get }) ; } , auth : new authentication({ username : new username(app.Client.Username), password : new رمز عبور (App.Client.Password) }), }), Socket : new socketIO({ open : new socketListener(open, function(){ // handle event }), }), /* شی socketIO انتظار دارد یک شی حاوی socketListeners به عنوان اولین پارامتر آن باشد. شی SocketIO یک شی سرور، portList، socketPort، یا رشته پورت / int را به عنوان پارامتر دوم خود می پذیرد: App Server App.Engine App.Engine.Server App.Engine.Server.ports App.Engine.Server.ports.socket 4545 4545 این نمونه ای از نحوه عملکرد Air.JS بی سیم است -- اگر شی مربوطه در همان وجود داشته باشد موتور، بدون اینکه توسعهدهنده شی یا اطلاعات را به عنوان پارامتر ارسال کند، پیدا میشود. این ارتباط بی سیم در هوا نامیده می شود | آیا این نحو بی سیم برای چارچوب من ساختار / طراحی کد خوبی را ایجاد می کند؟ |
141958 | # مشکل من روی یک پروژه پایتون کار می کنم که کلاس اصلی آن کمی God Object است. _so_ friggin’ ویژگی ها و روش های زیادی وجود دارد! من می خواهم کلاس را بازسازی کنم. ## تا اینجا… برای اولین قدم، میخواهم کاری نسبتاً ساده انجام دهم. اما زمانی که من ساده ترین رویکرد را امتحان کردم، برخی از آزمون ها و نمونه های موجود را شکست. اساساً، کلاس فهرست بسیار زیادی از ویژگی ها دارد - اما من می توانم به وضوح به آنها نگاه کنم و فکر کنم، _این 5 ویژگی به هم مرتبط هستند... این 8 ویژگی نیز مرتبط هستند... و سپس بقیه هستند._ ### **getattr* * من اساساً فقط میخواستم ویژگیهای مرتبط را در یک کلاس کمکی مانند dict گروهبندی کنم. احساس می کردم «__getattr__» برای این کار ایده آل است. بنابراین من ویژگیها را به یک کلاس جداگانه منتقل کردم، و مطمئناً، «__getattr__» به خوبی جادوی خود را انجام داد... در _اول_. اما بعد سعی کردم یکی از نمونه ها را اجرا کنم. زیر کلاس مثال سعی می کند یکی از این ویژگی ها را مستقیماً (در سطح _class_) تنظیم کند. اما از آنجایی که این ویژگی دیگر در کلاس والد به صورت فیزیکی قرار نداشت، با خطا مواجه شدم که میگوید این ویژگی وجود ندارد. ### @property سپس درباره دکوراتور «@property» مطالبی خواندم. اما سپس خواندم که برای زیر کلاسهایی که میخواهند «self.x = blah» را انجام دهند، وقتی «x» یک ویژگی کلاس والد است، مشکلاتی ایجاد میکند. # Desired * از همه کدهای کلاینت بخواهید با استفاده از self.whatever به کار خود ادامه دهند، حتی اگر ویژگی whatever والدین در خود کلاس (یا نمونه) به صورت فیزیکی واقع نشده باشد. * صفات مرتبط را در ظروف دیکت مانند گروه بندی کنید. * نویز شدید کد را در کلاس اصلی کاهش دهید. برای مثال، من **نمیخواهم** به سادگی این را تغییر دهم: larry = 2 curly = 'abcd' moe = self.doh() در این: larry = something_else('larry') curly = something_else('curly' ) moe = yet_another_thing.moe() ... چون هنوز نویز دارد. اگرچه این ویژگی با موفقیت یک ویژگی ساده را به چیزی تبدیل میکند که میتواند دادهها را مدیریت کند، نسخه اصلی ۳ متغیر داشت و نسخه بهینهسازیشده هنوز ۳ متغیر دارد. با این حال، من با چیزی شبیه به این مشکل دارم: stooges = Stooges() و اگر جستجوی «self.larry» با شکست مواجه شود، چیزی «stooges» را بررسی می کند و می بیند که «larry» وجود دارد یا خیر. (اما اگر یک کلاس فرعی سعی کند larry = blah را در سطح کلاس انجام دهد، باید کار کند.) # خلاصه * می خواهید گروه های مرتبط از ویژگی ها را در یک کلاس والد با یک ویژگی واحد جایگزین کنید که همه داده ها را در جای دیگری ذخیره می کند * میخواهید با کد مشتری موجود کار کنید که از (بهعنوان مثال) «larry = «blah» در سطح کلاس استفاده میکند * میخواهید ادامه دهید تا به کلاسهای فرعی اجازه گسترش، لغو و تغییر این موارد را بدهید. ویژگی های refactored بدون دانستن چیزی تغییر کرده است آیا این امکان پذیر است؟ یا من از درخت اشتباهی پارس می کنم؟ | چگونه یک «کلاس خدا» پایتون را بازسازی کنیم؟ |
197820 | چند روزی است که در حال مبارزه با پیاده سازی برنامه نویسی حسابی هستم. من یک منبع واقعا عالی از اطلاعات پیدا کردم که به من کمک کرد تا بفهمم چگونه باید کار کند. به طور خلاصه، کدگذاری حسابی را بر روی اعداد صحیح با استفاده از دو رجیستر پیاده سازی می کند: HIGH و LOW. کسانی که ثبت نام می کنند کسری را ذخیره می کنند، مثلا. HIGH = 98765 //means 0.98765(9) LOW = 91234 // به معنی 0.91234(0) سپس جادو می آید، زمانی که مهم ترین اعداد مطابقت دارند (در این مورد 9s خواهد بود) آنها چاپ می شوند. همه چیز برای من روشن است. با این حال، وقتی مثال زیر را در نظر میگیریم خروجی تجمعی محدوده پایین بالا وضعیت اولیه 99999 00000 100000 رمزگذاری B (0.2-0.3) 29999 20000 Shift out 2 99999 00000 100000 000000 000000. 59999 50000 .2 Shift out 5 99999 00000 100000 .25 Encode L (0.6-0.8) 79999 60000 20000 .25 //اینجا مشکلات شروع می شود. Encode L (0.7-0.9/0.9) Shift out 7 59999 20000 40000 .257 Encode SPACE (0.0-0.1) 23999 20000.257 Shift out 2 39999 00000 40000 .2572 Encode SPACE (0.0-0.1) 0.2572 Shift out 1 99999 60000 40000 .25721 Encode A (0.1-0.2) 67999 64000 .25721 Shift out 6 79999 40000 40000 40000 40000 .2579 .2579 76000 .257216 Shift out 7 99999 60000 40000 .2572167 Encode E (0.3-0.4) 75999 72000 .2572167 Shift out 7 59996 Encode 7 59999 420000. (0.8-0.9) 55999 52000 .25721677 Shift out 5 59999 20000 .257216775 Shift out 2 .2572167752 Shift out 0 آسان، زیرا: /* محدوده، بالا، پایین - نماد عدد صحیح-> زیاد، نماد-> کم - واقعی */ بالا = بالا - (محدوده - نماد->بالا*محدوده) LOW = LOW + محدوده*نماد-> پایین اما در کامپیوتر؟ عدم دقت اعداد واقعی وارد می شود و فواصل زمانی من بسیار متفاوت است. [0; 99999) 100000 b [0.2; 0.3) [20000; 29999) 100000 ===> 2 [0; 99999) 100000 من [0.5; 0.6) [50000; 59998) 100000 ===> 5 //عدم دقت [0; 99989) 99990 لیتر [0.6; 0.8) [59993; 79990) 19998 l [0.6; 0.8) [71991; 75990) 19998 ===> 7 [19910; 59909) 40000 [0; 0.1) [19910; 23908) 3999 گرم [0.4; 0.5) [21509; 21908) 3999 ===> 2 [15090; 19089) 3999 ===> 1 [50900; 90899) 40000 a [0.1; 0.2) [54900; 58898) 40000 ===> 5 [49000; 88989) 39990 t [0.9; 1) [84991; 88988) 39990 ===> 8 [49910; 89889) 39980 e [0.3; 0.4) [61904; 65900) 39980 ===> 6 [19040; 59009) 39970 s [0.8; 0.9) [51016; 55011) 39970 ===> 5 zakodowano: 257215865 من از هر کمکی ممنونم. | مشکل کدگذاری حسابی |
72280 | آیا در ساخت یک زبان برنامه نویسی کپی کردن ویژگی ها و ایده ها از سایر زبان های برنامه نویسی اشتباه است؟ اگر مشکلی نیست چرا که نه؟ آیا امکان صدور مجوز و کپی رایت برای این موارد وجود دارد؟ | آیا کپی کردن ایده ها از زبان های دیگر اشتباه است؟ |
67226 | من نتوانستم توجیه معقولی برای کار نکردن تیم مونو روی WPF پیدا کنم. دلیل احتمالی چی میتونه باشه؟ به خصوص زمانی که آنها قبلا Silverlight را پیاده سازی کرده اند. | چرا مونو WPF را پیاده سازی نمی کند؟ |
87817 | تفاوت اصلی بین ابزار توسعه سریع برنامه مانند MonoDev و ویژوال استودیو چیست، آیا RAD بیشتر روی یک چیز متمرکز است؟ من به دنبال ساخت یک برنامه تحت وب هستم، آیا استفاده از ابزار توسعه سریع برنامه مبتنی بر وب برخلاف ویژوال استودیو با پشتیبانی از .NET Framework 3.5 مزایایی دارد؟ | تفاوت بین ویژوال استودیو و RAD؟ |
37033 | من یک محصول اینترنتی خالص هستم، بنابراین مدرک یا آموزش آن را ندارم، بنابراین در مورد پهنای باند سردرگم هستم. آیا این سرور منبع حافظه است یا منبع پردازنده یا بار سرور پایگاه داده؟ اگر من از پایگاه داده sqlite به جای سرور mysql برای پروژه های کوچک استفاده کنم، آیا سرعت عملکرد سایت من افزایش می یابد (زیرا فایل sqlite فقط توسط من استفاده خواهد شد) | اصطلاح پهنای باند به چه معناست؟ |
156730 | سابقه و هدف: در حال حاضر یک کارآموز در یک شرکت هستم و در حال کار بر روی استفاده مجدد از برنامه های قدیمی (هنوز در حال استفاده، اما برای بخش های مختلف) برای استفاده در تست سخت افزار جدید. سخت افزار جدید از نظر طرح رجیستر و رابط میان افزار با نسخه های قدیمی سخت افزار متفاوت است. به من اجازه داده شده است که چگونه این پروژه را راهاندازی کنم زیرا قرار است منحصراً برای سختافزار جدید استفاده شود. در حال حاضر یک فایل .c و 5 فایل هدر مختلف برنامه را تشکیل می دهند. فایل .c در حال حاضر بیش از 10000 خط دارد و از هر تابع منفرد در استفاده از main() تشکیل شده است. سوال من این است که آیا باید کد را به تکه های قابل تشخیص تری از فایل های .c تقسیم کنم؟ در حال حاضر فقط یک آزاردهنده خفیف است که از طریق آن بگذرم و روش های مورد نیاز خود را پیدا کنم، اما زمان بر است و من مهلت هایی دارم. مزایا و معاوضه انجام این کار در حال حاضر، به جای بعد، چیست؟ من قصد دارم تا هفته آینده هدفگذاری مجدد برنامه را به پایان برسانم (این خوشبینی شدید است، به احتمال زیاد دو هفته طول میکشد)، بنابراین آیا شروع به حذف و جابجایی کد از هماکنون کارآمدتر است، یا از صرف تلاش برای من سود بیشتری میبرم. به زور راهم را همانطور که هست؟ | با شروع یک پروژه بزرگ، آیا باید آن را به بخش های مختصرتر تقسیم کنم؟ |
105494 | از من خواسته شده است که برای یک کار به عنوان یک توسعه دهنده جوان، به طور عمده با استفاده از C++، برای آزمون فنی/ارزیابی شرکت کنم. این اولین آزمون/ارزیابی من است و 2 ساعت طول می کشد. ++C من کمی زنگ زده است زیرا اخیراً پروژه هایی را روی PHP انجام داده ام. این یک شرکت بریتانیایی است، با این حال حدس می زنم تست فنی کاندیداها تقریباً در همه جا یکسان باشد. در یکی از این تست ها چه انتظاری باید داشته باشم؟ | از یک ارزیابی فنی برای C++ چه انتظاری باید داشته باشم؟ |
188626 | به عنوان مثال من کلاس ItemDownloader را دارم که دارای روش downloadItem است. این روش نمونه ای از کلاس دیگر را ایجاد می کند - «دانلود» برای انجام دانلود واقعی. سؤال این است: من میخواهم «ItemDownloader» را بهصورت مجزا آزمایش کنم، بنابراین احتمالاً «دانلود» را تقلید میکنم. چگونه باید آن را انجام دهم؟ P.S.: سوال بیشتر درباره طراحی است تا پیاده سازی، من مطمئناً می توانم شی کلاس را در زبان هایی مانند Smalltalk یا Objective-C تقلید کنم یا از الگوی Prototype در C++ استفاده کنم. اما همانطور که فهمیدم راه حل بهتری وجود دارد. | ماکت کردن شی کلاس |
120925 | ابتدا باید پیشینه را توضیح دهم. من به نقش های برنامه نویسی تجاری با فرکانس بالا علاقه مند هستم. پس از بررسی بسیاری از مشخصات شغلی، بسیار واضح است که تقاضای زیادی برای برنامه نویسانی وجود دارد که جاوا و C++ را بر روی یونیکس بر خلاف ویندوز برنامه ریزی کرده اند. سوال من این است که یک برنامه نویس High Freq با چه تفاوت هایی روبرو می شود؟ این نمی تواند چیزی در خود زبان باشد زیرا از نظر نحوی در سیستم عامل تفاوتی ندارند؟ بنابراین من فکر کردم که باید چیزی باشد که زبان برنامه نویسی باید رابط، منابع و غیره داشته باشد؟ آیا کسی می تواند به من کمک کند زیرا من سعی می کنم C ++/Java خود را در یونیکس بهبود بخشم تا این نوع حرفه را هدف قرار دهم؟ ps من حدس می زنم بخشی از این پاسخ مربوط به زیرساخت سوکت در یونیکس است؟ | |
155929 | من می خواهم از JTAPI (1.4 - آخرین) برای ایجاد برنامه ای استفاده کنم که هر زمان که نیاز داشته باشم با تلفن من تماس بگیرد. من JSR043 (مشخصات JTAPI) را دانلود کردم و داشتم اسناد API را میخواندم و با توجه به _چگونه JTAPI_ کدنویسی کنیم، به نظر کاملاً ساده است. با این حال، من به طور جدی شک دارم که دریافت یک برنامه جاوا در لپ تاپ من برای تماس با تلفن همراه من به ارائه دهنده خدمات شخص ثالث یا مرد میانی و احتمالاً نهادها/پیکربندی های دیگر نیز نیاز ندارد. بنابراین میپرسم: علاوه بر استفاده از JTAPI در کد جاوا، چه چیزی را باید نصب یا راهاندازی کنم تا یک برنامه جاوا داشته باشم که با تلفن من تماس بگیرد؟ پیشاپیش متشکرم | |
147445 | گوگل بهخاطر حجم مضحک C++ که در طول سالها کدگذاری کردهاند، شناخته شده است. اگر اشتباه می کنم، مرا تصحیح کنید، اما بخش بزرگی از موتور جستجوی اصلی گوگل به زبان C++ نوشته شده است، اینطور نیست؟ چگونه می توان یک برنامه نوشته شده در C++ را برداشت و با یک وب سایت ارتباط داد؟ توجه: من به دنبال این نیستم که گوگل به طور خاص چگونه این کار را انجام می دهد، فقط به دنبال این نیستم که چگونه ممکن است به طور کلی انجام شود. | چگونه یک C++ با وب (مثلاً در Google) ارتباط برقرار می کند؟ |
67220 | من یک فریلنسر هستم، بنابراین واقعاً نمی دانم وقتی می گویید کار در یک شرکت **کوچک** X با یک **متوسط** و Y با * متفاوت است) پشت این کلمات چه می گویید. *شرکت بزرگ** . ممکن است لطفاً به من بگویید (تقریباً) مرزهای بین این دسته ها چیست؟ من به طور خاص برای چند برنامه نویس ( _کارگران مرتبط با IT_ *) در یک شرکت به جای چند کارگر سوال می کنم زیرا: 1. برای جلوگیری از هرزنامه این یک سوال مربوط به برنامه نویسی نیست است. و 2. از آنجایی که من (به طور منطقی) به تفاوت های مربوط به برنامه نویسی اهمیت می دهم، یک شرکت با 100 کارگر، که تنها 2 نفر از آنها مربوط به فناوری اطلاعات هستند، محیط کاری چند برنامه نویس را به ارث می برد و به وضوح در مقایسه با یک شرکت کوچکتر است. از 10 کارگر که همه برنامه نویس هستند. با طبقه بندی ارائه شده در این سایت کوچکتر است، برای موقعیت های مختلف که به اندازه تیم(ها) وابسته است. * _فکر می کنم مدیران پروژه، QA، رهبران تیم و غیره هم زیر نظر افراد قابل شمارش می روند._ **با تشکر**. | چند برنامه نویس یک شرکت را کوچک / متوسط / بزرگ می کنند؟ |
199037 | سایت اینترانت من از LDAP و Active Directory برای احراز هویت کاربران استفاده می کند. 2 نوع کاربر وجود دارد: مدیران و کارکنان. آنها با عضویت در یک گروه خاص AD متمایز می شوند. در تلاش برای بهبود کد خود، سعی می کنم از الگوهای طراحی رسمی (امیدوارم به طور مناسب) استفاده کنم. فکر می کنم شاید یک ماشین حالت محدود در اینجا کار کند. اما من مطمئن نیستم که کدام یک از مدلهای زیر (یا برخی مدلهای دیگر) بهترین باشد: 1. 2 انتقال با شرایط ساده «Unlogged --- auth==TRUE---> Employee ---group==TRUE- --> مدیر` 2. 1 انتقال با یک شرط ترکیبی Unlogged --- auth==TRUE && group==FALSE---> Employee «لاگین نشده --- auth==TRUE && group==TRUE---> Manager» اولین احساس تمیزتر می کند. دومی به آنچه که واقعاً باید اتفاق بیفتد نزدیکتر است. آیا من در مسیر درست هستم؟ آیا یک الگوی طراحی متفاوت کاملاً بهتر است؟ | استفاده از ماشین حالت محدود برای مدیریت دسترسی؟ |
197599 | از آموزش پایه Angular، به نظر می رسد که تمام کاری که انجام می دهد این است که مقداری JSON را از یک API دریافت کرده و آن را نمایش دهد. همچنین، جادوی اتصال دوگانه آن نیز وجود دارد. اما چرا باید از آن به جای یک راه حل باطن (مانند Rails) استفاده کنم که نمای را در backend ایجاد می کند و به کاربر ارائه می دهد، با همه چیز در حال حاضر؟ موارد استفاده چیست؟ | چرا از Angular استفاده کنم؟ |
105496 | من روی یک نرم افزار LOB سازمانی کار می کنم. قطعه بعدی که به سیستم اضافه می شود مدیریت اسناد است. بیشتر نهادها در سراسر سیستم دارای اسنادی هستند که به آنها پیوست شده است. من به وضوح نیاز به سازماندهی، جستجو، اشتراک گذاری، آپلود و اسکن اسناد را می بینم. می خواستم بدانم که آیا یک سیستم مدیریت اسناد با الزامات زیر وجود دارد: 1. هیولا نیست (نه Sharepoint و غیره) 2. به راحتی قابل جاسازی است، محیط من .NET Silverlight است 3. بدون حق امتیاز. ترجیحاً فقط یک بار هزینه آن را پرداخت کنید و از آن به عنوان کنترل های سفارشی و غیره استفاده کنید. شرط می بندم که چنین حیوانی وجود دارد زیرا من نمی خواهم چرخ را دوباره اختراع کنم. با تشکر! | چارچوب های سیستم مدیریت اسناد؟ |
250432 | مدتی است که سعی می کنم این مشکل را حل کنم. این مربوط به توسعه وب جنگو است. من یک صفحه **HTML** دارم که دارای عملکرد **جاوا اسکریپت** برای آپلود فایل تصویری از رایانه محلی کاربران است. بعد از اینکه آن فایل در قالب HTML آپلود شد، می خواهم از فایل تصویری آپلود شده برای پردازش بیشتر استفاده کنم. من منطق پایتون خود را از «views.py» فرا میخوانم تا تصویر را قبل از رندر کردن اطلاعات پردازش شده در صفحه HTML دیگر پردازش کنم. مشکل من این است که میخواهم «تابع آپلود()» من منطق پایتون من را فراخوانی کند. (برای فراخوانی منطق پایتون نباید ماشه دیگری وجود داشته باشد. مثلاً «somefunction» () در «تابع آپلود()» که میتواند مستقیماً فراخوانی کند. منطق پایتون من بدون نیاز به استفاده از دکمه یا هر چیز دیگری. یا باید فایل آپلود شده را در رایانه محلی خود ذخیره کنم و از مسیر آن برای پردازش اطلاعات تصویر استفاده کنم؟ من در گوگل جستجو کردم و متوجه شدم که هر دوی اینها وظایف چالش برانگیزی هستند. هیچ روش مستقیمی برای انجام آن وجود ندارد زیرا یکی از آنها اسکریپت سمت مشتری است در حالی که دیگری سمت سرور است. همچنین، جاوا اسکریپت دارای امکانات خروجی ورودی نیست (برای نوشتن/ذخیره تصویر آپلود شده روی دیسک محلی بدون ماشه). در چنین حالتی چه باید کرد؟ آیا باید تابع آپلود خود را نیز در پایتون بنویسم؟ (من نمی خواهم این اتفاق بیفتد). لطفا کمک کنید. پیشاپیش ممنون :) | تابع جاوا اسکریپت باید منطق پایتون را در توسعه وب جنگو بدون تریگر اضافی فراخوانی کند |
206904 | من از سال 2009 توسعهدهنده هستم و از آن زمان تاکنون زبانهای زیادی یاد گرفتهام، اما همیشه میخواستم بفهمم و بتوانم به زبان پایینترین سطح کدنویسی کنم تا بتوانم مستقیماً (یا حداقل خیلی نزدیک به مستقیم) از طریق کد من با ماشین ها صحبت کنید. زمانی بود که کسی به من نشان داد که چگونه دستور if را در اسمبلی انجام دهم، اما از بین تمام کتابهایی که به دست آوردم، هرگز واقعاً نمیتوانستم بفهمم که از کجا/چگونه یادگیری کدنویسی در اسمبلر را شروع کنم. هر کمکی لطفا من در یادگیری این وسواس دارم! PS: اگر پیشنهاد نرم افزاری دارید، من از اوبونتو استفاده می کنم و به زودی به دنبال تبدیل به بک ترک هستم، بنابراین ترجیح می دهم چیزی به من بدهید که به راحتی روی لینوکس دبیان نصب شود، در غیر این صورت آن را خسته نکنید، به من بدهید. اسم نرم افزار ویندوز رو برام میزارم و خودم معادلش رو پیدا میکنم | آیا برای یادگیری اسمبلی از کتاب ها یا آموزش هایی خوب و آسان برای یادگیری وجود دارد؟ |
30889 | دوستم به من گفت IT یک تخصص علوم کامپیوتر است. گفتم این نیست آیا او درست است؟ آیا کسی می تواند تفاوت بین IT و CS را روشن کند؟ من می دانم که آنها به هم مرتبط هستند، اما به گفته من، IT نامیدن تخصص CS منطقی نیست. | فناوری اطلاعات -> تخصص علوم کامپیوتر؟ |
157465 | من در حال حاضر برخی از قابلیت ها را به یک پروژه منبع باز محبوب اضافه می کنم. به زبان C نوشته شده و در هر فایل متن مجوز GPL تعبیه شده است. عملکردی که اضافه می کنم توسط پروژه پشتیبانی نمی شود. بنابراین می توانید بگویید که این به نوعی گسترش است. کد من با کامپایل شدن پروژه اصلی کامپایل می شود. کد من داخل پروژه اصلی است و به شدت یکپارچه شده است. اجازه دهید کاملتر توضیح دهم. اساسا من دو نوع پیوند را می شناسم. 1. _program_ من از mysql c api استفاده می کند. بنابراین من کد c خود را با libmysqlclient پیوند می دهم. در اینجا من **از** «libmysqlclient» استفاده می کنم. 2. _code_ من عملکرد جدول هش را در «libmysqlclient» اضافه می کند تا کاربر بتواند به فیلدها بر اساس نام ستون دسترسی داشته باشد. پروژه من از نوع دوم است. آیا باید GPL باشد؟ در مورد سناریوی اول (من کنجکاو هستم) چطور؟ | گسترش کد GPL باعث ایجاد کد جدید GPL نیز می شود؟ |
99058 | ... از آنجایی که این ما را مجبور به ایجاد گیرنده ها و ستترها می کند که در عمل اغلب کاملاً بیگانه هستند؟ آیا دلیل خوبی برای طراحی زبان وجود دارد که چرا رابطها در اکثر (همه؟) زبانها به فیلدهای عضو اجازه نمیدهند تا مشخصات رابط را برآورده کنند؟ در بیشتر زبانهای موجود، با اعضا اساساً متفاوت از روشها رفتار میشود، اما آیا باید چنین باشد؟ در یک زبان نظری، آیا نمیتوانیم رابطی داشته باشیم که (الف) یک متد ارگ صفر را بهعنوان گیرنده مشخص کند، اما یک عضو قابل خواندن را به عنوان پیادهکننده آن بپذیرد، و (ب) یک متد تک آرگ را بهعنوان تنظیمکننده مشخص کند، اما پذیرفته شود. یک فیلد عضو قابل نوشتن به عنوان پیادهکننده آن، با توجه به زبانی که از مشخص کردن کنترل دسترسی مستقیم روی متغیرها هنگام اعلان پشتیبانی میکند؟ یک زبان نمونه اولیه که به ارث چندگانه اجازه می دهد (برای پرداختن به نکته بسیار معتبری که برخی از پاسخ دهندگان مطرح کرده اند)، برای چیزی مانند این ایده آل خواهد بود. لطفاً اگر چنین چیزی قبلاً وجود دارد به من اطلاع دهید. | چرا رابط ها به روش هایی روی اعضا نیاز دارند؟ |
186755 | من در حال کار بر روی بازسازی یک برنامه قدیمی هستم که در آن الگوی State را با موفقیت اجرا کردم همانطور که در نمودار زیر نشان داده شده است:  همانطور که در آنجا مشاهده می کنید یک رفتار مشترک بین 3 حالت است، بنابراین تصمیم گرفتم متد رایج «Refund()» را در یک کلاس انتزاعی والد «RefundableState» استخراج کنم، جایی که آن را پیادهسازی کردم:  اصلاح مجدد بیشتر متوجه شدم که روش «Ship()» بین دو حالت «لغو» و «NewOrder» مشترک است، بنابراین من به دنبال یک دور دیگر از استخراج رفتار رایج در کلاس والد دیگر «ShippableState» هستم:  اکنون من به حالت لغو خود برای گسترش 2 کلاس نیاز دارم و در همان زمان نمی توانم بازپرداخت() را گروه بندی کنم و Ship() با هم عمل می کنند زیرا همه حالت ها اجازه این 2 عمل را نمی دهند. چگونه می توانم این را برطرف کنم؟ **نکته:** * این سوال عمدتاً در مورد اعمال **DRY** و بازسازی مجدد است نه نحوه اجرای الگوی حالت. * من از PHP 5.3 استفاده می کنم، اما برای پاسخ به هر زبان دیگری آماده هستم. | اعمال DRY برای سلسله مراتب ارثی |
181905 | من در حال ساخت یک برنامه هستم که پست های افراد را با کشیدن توییت ها و پست های فیس بوک آن ها تجزیه و تحلیل می کند. من باید همه پست ها را پردازش کنم و عبارات _مفید_ را پیدا کنم. منظور من از مفید این است که، هر کلمه یا عبارتی که یک اسم/صفت/فعل باشد که نمایانگر یک مفعول یا یک ایده مجزا باشد، یا به عبارت دیگر، من به دنبال کلمات کلیدی هستم. به عنوان مثال، اگر کسی آن سه پست (به معنای بسیار ساده) را ارسال کرده باشد: «من از طرفداران بزرگ موسیقی پراگرسیو متال هستم! فوق العاده است!» «ببین چه چیزی پیدا کردم: یک گروه پراگرسیو متال جدید!» «یک ژانر خوب در موسیقی، پراگرسیو متال است» با تجزیه و تحلیل این مثال های ساده، باید «پراگرسیو متال» و «موسیقی» را با بالاترین کیفیت استخراج کنم. رتبه وقوع اما اگر از تکرار کلمات به سادگی عبور کنم، کلمات a، is، I را به عنوان رایج ترین کلمات دریافت خواهم کرد. اگر از گزارهها خلاص شوم، کلمات تکی مانند «پیشرو»، «متال»، «موسیقی» را دریافت خواهم کرد. چیزی که من واقعاً نیاز دارم این است که عباراتی مانند «پرگرسیو متال» یا «موسیقی متال پیشرو» را دریافت کنم که با هم واقعاً معنی دارند. به عنوان یک کلمه، پرگرسیو و متال معانی دیگری دارند، اما عبارت پرگرسیو متال یک ژانر موسیقی را تعریف می کند که ربطی به خود تک کلمات ندارد. جستجوی تکراری هر عبارت ممکن در همه پستها (مثلاً ابتدا «i» را در همه پستها جستجو کنید، سپس «من هستم»، سپس «من یک هستم» و غیره) از نظر محاسباتی بسیار گران است و یک گزینه نیست. من به چند سوال مشابه نگاه کردم: گزینه های موجود برای طبقه بندی کلمات در متن؟ تجزیه زبان برای یافتن لغات مهم اما هر دوی اینها بیش از حد هستند و مسائل کلی تری را حل می کنند (یا تلاش می کنند). مشکل من مشخص تر است و به راه حل ساده تری فکر می کنم که شامل NLP نباشد. ایده ای که ممکن است به ذهنتان برسد این است که پست ها را با یک لیست کلمه/عبارت معتبر مقایسه کنید، اما ممکن است افراد در مورد یک نام مرتبط با برند یا رویداد خاصی صحبت کنند که در یک فرهنگ لغت در دسترس نیست، مانند 'Twitter API'. ، یا مرگ مایکل جکسون. من در حال حاضر در حال ارزیابی پستها در برابر لایکهای کاربر در فیسبوک هستم، که فرهنگ لغت خوبی از عبارات معتبر در مورد کاربر ایجاد میکند، اما وقتی در توییتر هستیم، بدون مفهوم «لایک»، شکست میخورد، بنابراین فرهنگ لغت معتبری وجود ندارد. آیا راه ساده ای برای بررسی وقوع اصطلاحات معتبر در مجموعه بزرگی از جملات وجود دارد؟ (لزوماً از نظر گرامری صحیح نیست) به روز رسانی: این یک برنامه iOS است، بنابراین من در Objective-C هستم تا توصیه های کتابخانه را در نظر داشته باشم. | یافتن موارد و عبارات مفید در رشته ها |
91300 | من حدود 2 سال است که برنامه نویسی می کنم و تا کنون جاوا تنها چیزی است که می دانم. وقتی از BlueJ به eclipse تغییر دادم، متوجه شدم پروژههای قدیمی من خیلی سریعتر اجرا میشوند. دلیل این امر چه خواهد بود، تا آنجا که من می دانستم اجرای کد بایت جاوا توسط JVM انجام می شود و من همچنان همان JVM را بعد از تعویض داشتم. غیر از این آیا eclipse کامپایلر متفاوتی داشته است؟ این تنها چیز دیگری است که می توانم به آن فکر کنم. **ویرایش:** من آن را زمان بندی کردم، میانگین زمان اجرا برای، ما آن را A(100) می نامیم، در blueJ 1 دقیقه بود. 8 ثانیه؛ 846 میلی ثانیه در کسوف A(100) فقط 8 ثانیه طول کشید. 459 میلی ثانیه من همچنین متوجه افزایش برای تمام برنامه های دیگر خود نیز شده ام. من هنوز آنها را اندازهگیری نکردهام اما قطعاً تفاوت قابل توجه است. A() تابعی است که محاسبات زیادی را نسبت به چاپ نمودار اطلاعات بر اساس آنچه پیدا کرده است انجام می دهد. | چرا برنامه های جاوا من در eclipse سریعتر از BlueJ اجرا می شوند؟ |
220950 | بگویید من می خواهم برخی از قسمت های نرم افزارم رمزگذاری شود. به عنوان مثال، اعتبار یک پایگاه داده، و غیره. من باید آن مقادیر را در جایی ذخیره کنم، اما انجام این کار در متن شفاف، دسترسی غیرمجاز را برای مهاجم آسان می کند. با این حال، اگر من مقداری متن شفاف را رمزگذاری کنم، پس کلید را کجا ذخیره کنم؟ هر چیزی که نرم افزار به آن دسترسی داشته باشد، یک مهاجم مصمم، بدون توجه به سطح مبهم، به آن دسترسی خواهد داشت: * بگویید کلید توسط مدل امنیتی سیستم فایل محافظت می شود. اما در مورد ابرکاربران (مخاطب) یا پلتفرمهایی که چنین وفاداری را ارائه نمیکنند چطور؟ * یا کلید به صورت باینری نرم افزاری کدگذاری شده است، اما همیشه می توان آن را دیکامپایل کرد و در مورد نرم افزار منبع باز یا کد تفسیر شده چطور؟ * اگر کلید تولید شود، چنین الگوریتمی باید قطعی باشد (احتمالاً) و سپس همان مشکل در مورد دانه صدق می کند. * و غیره. رمزنگاری تنها به عنوان ضعیف ترین حلقه در زنجیره خود قوی است و به نظر می رسد بسیار شل است! با فرض اینکه این ابزار مناسب برای کار است (با طنز صحبت کنید)، پس چگونه می توان چنین اطلاعاتی را به طور قوی ایمن کرد؟ * * * در مورد ابزار مناسب برای کار: احتمالاً، در -- برای مثال -- در مورد دسترسی به سرویس (DB ها، سرورهای احراز هویت، و غیره)، دسترسی در این سطح را با یک حساب سرویس، شاید با برخی محدود کنید. حسابرسی در سطح خدمات، و غیره و بنابراین داشتن اعتبارنامه در متن شفاف چندان نگران کننده نیست. با این حال، به نظر من، این هنوز ناکافی به نظر می رسد: من نمی خواهم کسی در جایی که نباید باشد، سرک بکشد! | کلید خصوصی را کجا ذخیره کنیم؟ |
210826 | واژهپرداز موجودی پیچیده از لایهها و تکههای متعدد است، اما مفهوم نسبتاً سادهای را نشان میدهد: یک تکه کاغذ که روی آن نوشته شده است. این منجر به مشکل داشتن بسیاری از انتزاعات بدون نامهای شهودی کافی برای توصیف آن انتزاعات می شود. همه چیز نمی تواند سند باشد. راه حل این نوع مشکلات معمولاً یافتن استعاره های قدرتمندی است که زندگی را آسان تر می کند. در اینجا برخی از انتزاعات برای یک سند که به نامهای شهودی نیاز دارد آورده شده است: 1. ساختار دادهای که متن ساده را به قطعات معنادار مانند فصلها، بخشها، سرفصلها و انواع مختلف تأکید تقسیم میکند. این انتزاعی ترین سند است زیرا از ارائه تمام اطلاعات مانند فونت ها، رنگ ها، زیر خط ها یا ترازها جلوگیری می کند. 2. ساختار داده ای که متن را با اطلاعات رندر مانند فونت ها، رنگ ها، اندازه ها، ترازها فراهم می کند. این نیز نشان دهنده یک سند است، اما در سطحی که به صفحه چاپ شده نزدیکتر است. احتمالاً از نمونه ای از اولین نوع سند برای کمک به تولید محتوا استفاده می کند. 3. ساختار داده ای که حروف نگارشی را در خطوط متن مرتب می کند. به این سند می توان تعداد یک پاراگراف مورد نظر، موقعیتی در آن پاراگراف و حداکثر عرض بر حسب پیکسل داده شود و یک ساختار داده ای تولید می کند که نشان دهنده خطی از متن آماده ترسیم است. منطقی است که این انتزاع سند را بر اساس نمونه ای از انتزاع سند قبلی قرار دهیم زیرا هر دو اسناد را در مراحل مختلف فرآیند رندر نمایش می دهند. 4. ساختار داده نهایی خطوط متن را در موقعیت های نسبی خود در صفحه یا صفحه ذخیره می کند. این می تواند یک صفحه کامل از متن را ترسیم کند، شکل ها را درج کند و ستون بسازد. می داند کدام قسمت از سند در حال حاضر قابل مشاهده است، اسکرول یا تقسیم سند به صفحات برای چاپ را انجام می دهد. این انتزاع سند بسیار نزدیک به مقاله است، اما آیا این امر باعث میشود که سند نامیده شود یا اینکه انتزاعیترین لایه سند واقعی است زیرا همان چیزی است که کاربر واقعاً در حال ویرایش آن است؟ هر چهار مفهوم در نوع خود سند هستند، اما من نمی توانم همه آنها را سند بنامم. که گیج کننده خواهد بود استعاره مناسب برای استفاده در اینجا چیست؟ چیزی که به طور شهودی پیچیدگی کار را بهتر از یک سند منعکس می کند؟ علاوه بر همه اینها، سه روش مختلف برای نشان دادن موقعیت در یک پاراگراف وجود دارد. 1. از ابتدای پاراگراف 2 برحسب کاراکتر اندازهگیری میشود. بهعنوان یک شماره خط که از خط اول پاراگراف شروع میشود و سپس با نویسههایی از ابتدای خط 3 اندازهگیری میشود. با پیکسل اندازهگیری میشود که پاراگراف روی صفحه نمایش داده میشود. این سه نمایش همه موقعیتها هستند، اما اگر همه آنها را موقعیت بنامم همه چیز گیجکننده میشود. من به یک راه ساده برای متمایز کردن آنها نیاز دارم، چیزی که به خوبی با استعاره بهبود یافته ای که برای متمایز کردن چهار نوع سند استفاده خواهم کرد، مطابقت داشته باشد. من در جستجوی استعاره های خوب به تایپوگرافی نگاه کرده ام، اما چیزی به من نمی رسد. استعاره ای هم از ساختن ساختمان در نظر گرفته ام. نوع اول سند می تواند یک طرح اولیه باشد، نوع دوم می تواند یک بنیاد باشد. متأسفانه شماره 3 و 4 واضح نیستند، و به نظر نمی رسد که در مورد موقعیت های پاراگراف کمکی کند. | استعاره های مناسب برای قطعات یک واژه پرداز چیست؟ |
188623 | من در حال شروع یک پروژه جدید هستم و می خواهم الگوی تفکیک نگرانی ها را دنبال کنم و در مورد موضوع مطالعه کرده ام و اکنون در تردید هستم که چگونه باید در این زمینه اقدام کنم. * * * ** در اینجا فکر کردم که چگونه باید در مورد آن اقدام کنم: ** * لایه برنامه / ارائه از لایه تجاری استفاده می کند. با موجودیت _interfaces_ کار می کند. * لایه تجاری از لایه دسترسی به داده ها (مخزن ها، مدل ها / موجودیت ها) استفاده می کند. با موجودیت _interfaces_ کار می کند. * لایه دسترسی به داده با پایگاه داده کار می کند و از راه حل OR/M استفاده می کند - خود راه حل ممکن است تغییر کند. با پیاده سازی موجودیت کار می کند، اما _interfaces_ را به لایه تجاری برمی گرداند. لایه کسب و کار یک پیاده سازی مخزن خاص را تزریق می کند. مخزن موجودیت ها را به شکل واسط برمی گرداند، بنابراین لایه تجاری اهمیتی نمی دهد که ما از چه نوع OR/M استفاده می کنیم. اگر تصمیم می گرفتیم از استفاده به عنوان مثال LLBLGen به NHibernate تغییر دهیم، کارهای زیر را انجام می دهیم: 1. مجموعه جدیدی از کلاس های موجودیت را کدنویسی کنید تا با NHibernate استفاده شود، زیرا موجودیت هایی که ما داریم توسط LLBLGen تولید شده اند. 2. یک پیاده سازی مخزن جدید ایجاد کنید که با موجودیت های جدید + چارچوب کار کند. 3. اجرای مخزن در حال تزریق به لایه تجاری را با لایه جدید خاموش کنید - مخزن با رابط ها کار می کند، بنابراین لایه تجاری می تواند بدون تغییر باقی بماند. نکته اصلی مورد علاقه _(درد)_ در اینجا، جدا از اینکه باید موجودیت های تولید شده را برای پیاده سازی رابط های مدل خود تغییر دهیم، این است که ما باید **موجودات کاملاً جدید** را فقط به این دلیل که در حال تغییر چارچوب ها هستیم، ایجاد کنیم. اگر منبع داده را به چیزی که OR/M پشتیبانی نمیکند تغییر دهیم، همین امر ضروری است. این روشی است که من این کار را انجام داده ام (چون هی، _تولید خودکار موجودیت های شما به این صورت است که همه خانم ها را به دست می آورید، درست است؟)_، اما بعد با این مقاله عالی مواجه شدم! * * * **من فکر میکنم اکنون چگونه باید این کار را انجام دهم ** * موجودیتها در یک فضای نام/پروژه جداگانه ذخیره میشوند - MyProject.Model. چیزهای از لایه Business برای بازیابی/ذخیره آنها استفاده می کند. * لایه کسب و کار همچنین از موجودیت ها در «MyProject.Model» استفاده می کند. از یک مخزن از لایه دسترسی به داده استفاده می کند که بسته به OR/M مورد استفاده ما تزریق می شود * لایه دسترسی داده از چارچوب های OR/M با **code-first** استفاده می کند، بنابراین می توانیم بدون در نظر گرفتن «MyProject.Model» با «MyProject.Model» کار کنیم. از آنچه OR/M یا حتی منبع داده استفاده می کنیم. * * * نکات مثبت و منفی راه حل 1: * Pro: می تواند از Database-First برای تولید خودکار موجودیت ها استفاده کند. صرفه جویی در زمان! * Pro: با اینترفیس ها برای موجودیت ها کار می کند * Con: با رابط ها برای موجودیت ها کار می کند (ممکن است انتزاعی بیش از حد باشد؟) * Con: باید از مجموعه ای کاملاً جدید از موجودیت ها برای پیاده سازی یک OR/M یا منبع داده جدید استفاده کرد. آنها باید اصلاح شوند تا با رابط های من مطابقت داشته باشند، به احتمال زیاد به دلیل نحوه مدیریت روابط نتوانند. جوانب مثبت و منفی راه حل 2: * Pro: یکبار موجودیت ها/مدل ها را بنویسید، برای هر پیاده سازی DAL استفاده کنید * Pro: بدون نیاز به استفاده از رابط ها برای موجودیت ها * Con/Pro: برای هر OR/M ابتدا کد گیر کرده است. از سوی دیگر، به شما کاملاً منعطف می دهد که چگونه می خواهید آنها به نظر برسند. * معایب: برخی از فریم ورک ها (مثلاً EF) هنگام استفاده از DB First آسان تر است. من قبلاً موافقان و مخالفان بیشتری داشتم، اما دوباره آنها را از دست دادم. * * * نتیجه گیری: چه راه حلی را انتخاب می کنید و چرا؟ یا راه حل بهتری دارید؟ لطفاً به عنوان نه یک سوال نبندید، زیرا من واقعاً به پاسخ نیاز دارم. متشکرم. | در اینجا از چه نوع انتزاعی/SoC باید استفاده کنم؟ |
42 | همه ما آنها را داشته ایم، مدیرانی که یا از فروش آمده اند یا آخرین بار 10 سال یا بیشتر به کد نگاه کرده اند اما فکر می کنند که می دانند چگونه کد بنویسند. چه کاری می توانم انجام دهم تا این احساس را ایجاد کنم که از مداخله او سپاسگزارم، اما آن را تا حد امکان کوتاه نگه دارم تا بتوانم به کارم ادامه دهم؟ یا آیا باید بیشتر با مدیر درگیر باشم تا او را با تکنیک ها و شیوه های کدنویسی مدرن آموزش دهم؟ از این گذشته، مدیری که این موارد را درک کند، میتواند هنگام بحث درباره پروژه و زمانبندی آن با مشتریان و مدیریت ارشد بیشتر صحبت کند. | چگونه می توانم با مدیری کنار بیایم که همیشه در کاری که من انجام می دهم دخالت می کند، اما واقعاً آن را درک نمی کند؟ |
234438 | من مدلی دارم که دادههای خود را از پایگاه داده MySQL با استفاده از روش عمومی «load()» منبع میگیرد. اگر مجموعهای از مدلها داشته باشم، باید هر مدل را حلقه بزنم و متد «load()» آن را بهصورت جداگانه فراخوانی کنم. به این معنی که چندین پرس و جو اجرا می شود که کند و ناکارآمد است. آیا باید چیزی مانند یک متد «populate()» در مدل خود داشته باشم که از یک کنترلر (MVC) فراخوانی شود و مدل را با داده پر کند تا پرس و جوهای MySQL تا حد امکان کم و کارآمد باشد؟ یا راه بهتری برای این کار وجود دارد؟ من نگران هستم که اگر دادههای مدل را از خارج از مدل بارگیری کنم، کپسولهسازی مناسب را پشت سر بگذارم و کدم را با تقریباً مشابه، اما نه کاملاً کپیپاستا، پر کنم. | چگونه باید لیستی از مدل های منبع پایگاه داده را پر کنم؟ |
79226 | ما در حال حاضر 5 توسعه دهنده داریم که بر روی برنامه بسیار بزرگ Silverlight کار می کنند. ما 3 سرور داریم: * تست * سرور پذیرش کاربر * تولید هر شخص روی چیزی کاملاً متفاوت کار می کند و به ندرت با کد یکدیگر برخورد می کند. هنگامی که آنها این کار را انجام می دهند، در حالی که تغییرات خود را بررسی می کنند، آن را ادغام می کنند. بزرگترین مشکل ما در حال حاضر این سناریو است: 1. یک نفر روی یک ماژول کار می کند و تمام شده است اما ما نمی خواهیم هنوز منتشر شود. 2. شخص دوم در برخی از رفع اشکال و غیره کار می کند که باید منتشر شود. هر دو نفر کد خود را بررسی کردند. حال چگونه تغییراتی را که میخواهیم در یک بیلد خاص حفظ کنیم، انتخاب/انتخاب کنیم. ** آیا راهی برای ایجاد ساخت سفارشی بر اساس بررسیهای خاص وجود دارد؟ آیا میتوانیم برخی تغییرات را برگردانیم؟** من تجربه قبلی در git/hg دارم و تازه استفاده از TFS را برای این پروژه شروع کردهام. کاری که من در Git انجام میدادم این بود که برای هر ویژگی یک شاخه جدید ایجاد میکردم و هر فرد روی شاخه خود کار میکرد. اگر شخصی روی باگ عمومی کار میکرد، آن را به شعبه اصلی بررسی میکرد و سایر افراد فقط آن را میکشیدند تا مطمئن شوند که بهروز هستند. هنگامی که ویژگی به پایان رسید، سپس شاخه را در شاخه اصلی ادغام می کنیم. به نظر می رسد TFS بسیار شکننده است و هر بار که سعی کردم کاری با آن انجام دهم یا در نهایت برخی از تغییراتی را که ایجاد کرده بودم از دست می دادم یا در نهایت ساعت ها تلاش می کردم تا برخی از مشکلات تصادفی را که با انجام کارهای ساده ای مانند بررسی آن یا دریافت آخرین ایجاد کرده ام برطرف کنم. **آیا آموزش هایی (دستی بیشتر) در دسترس است؟** | سرور بنیاد تیم - استقرارها |
185219 | من واقعاً تازه شروع به یادگیری OOP کرده ام. من حدود یک سال پیش شروع کردم و احتمالاً 15000 خط از آن را نوشته ام. اما من همه آن را با هیچ تجربهای که به OOP دیگران نگاه کردم نوشتم. اکثر توابع کلاس من مقداری را برمیگردانند یا تغییری در خصوصیات کلاس ایجاد میکنند و true/false را برمیگردانند. برخی از مواردی که مقداری را برمیگردانند، آن مقدار را در یک ویژگی کلاس نیز ذخیره میکنند (پس از بررسی اینکه آیا ویژگی کلاس از قبل تنظیم شده است، که میتواند از فراخوانی پایگاه داده جلوگیری کند). اکنون من در Magento/Zend حفاری های زیادی انجام می دهم و متوجه شدم که بسیاری از متدهای کلاس آنها $this را برمی گرداند. همانطور که من متوجه شدم، بر خلاف توابع معمولی، متدهای کلاس که $this را برمی گرداند با مرجع عمل می کنند نه بر اساس مقدار، به طوری که شما به جای کپی، همان شی را که با آن شروع کرده اید، برمی گردانید. آیا بازگرداندن «$this» کاری است که من باید خیلی بیشتر آن را انجام دهم؟ آیا نگهداری و استفاده از کد را آسان تر می کند؟ آیا برگرداندن `$this` برای زنجیره بندی متدهای کلاس ضروری است؟ | آیا داشتن متدهای کلاسی که به جای مقدار، $this را برمی گرداند، یک اصل اساسی است یا بسیار مطلوب است؟ |
177225 | بنابراین ما یک تیم با 2 توسعه دهنده یک مدیر داریم. سرور توسعه دهنده در یک دفتر خانگی قرار دارد و سرور زنده در یک قفسه جایی که توسط بخش بزرگتر شرکت من اداره می شود. ما آزادی عمل داریم تا هر کاری که میخواهیم انجام دهیم، اما من میخواهم Kiln DSVC و FogBugz را با برخی از رویههای استاندارد برای درک تصمیمها/طراحیها/اهدافمان برای خودمان بگنجانم. محصول اصلی ما آموزش مبتنی بر وب از طریق سایت دات نت ما با ویدیوهای زیاد و غیره است و همچنین برنامه های تلفن همراه را برای چندین پلتفرم انجام می دهیم. اساس کد ما یک آشفتگی تکه تکه شده 15 ساله است. این رویکرد صفحات سرکش .asp/.aspx با مدیریت کلاسی است که در 6 سال گذشته اجرا شده است. وقتی یک ویژگی/صفحه را به سایت خود اضافه می کنیم، هنوز هم html/vb/js خود را در یک فایل ترکیب می کنیم. ما منطق تجاری را از بقیه کدها جدا نمی کنیم. سیمکشی هر چیزی در VS برای Intelli-sense یا تست یا هر مزیت دیگری خستهکنندهتر از ارزش آن است، زیرا باید بهطور دستی همه چیز را به یک فایل برگردانید. تیم های دیگر چگونه به این موضوع برخورد می کنند؟ متوجه شدم وقتی همه چیز را برای VS سیم کشی کردم، می خواهد یک کلاس برای همه توابع ایجاد کند. آیا افراد معمولاً DLL هایی را برای توابع خاص صفحه که قابل استفاده مجدد نیستند، کامپایل می کنند؟ چه رویکردهایی برای تحت کنترل گرفتن شیوه های ما منطقی است، در حالی که همچنان قادر به اصلاح ضدالگوهای قدیمی و کدهای قدیمی هستیم و همچنان به سمت ساختاری منطقی برای توسعه توسعه دهندگان آینده حرکت می کنیم؟ | بهترین راهاندازی/گردش کاری برای تیم توزیعشده به DSVC یکپارچه با سایت بزرگ داتنت چندپاره؟ |
128588 | ما در حال معرفی یک طرح تکرار master / slave در برنامه وب خود هستیم. در سناریوهای خاصی ترجیح میدهیم خواندن را به صراحت به یک برده و نوشتن به استاد هدایت کنیم، که برای من مزیت آشکار طرحواره است. به طور غریزی، ترجیح میدهم سوئیچ در جایی در ORM اتفاق بیفتد، ما از Doctrine استفاده میکنیم و یک راهحل منظم ارائه میدهد. اما این واقعاً یک راه حل برای ما نیست، زیرا ما روش چندان عملی برای تشخیص اینکه خواندن در واقع یک نوشتن است (مانند سناریوهای به روز رسانی) نداریم. بهترین کار بعدی این است که مسئولیت سوئیچ را به کنترل کننده و / یا برخی از کتابخانه های سفارشی که در یک رویکرد کلیشه ای MVC می توانند به عنوان مدل های سوپرشارژ در نظر گرفته شوند، واگذار کنیم. اگرچه این یک راه حل بسیار عملی است و احتمالاً راه حلی است که به زمان کمتری نیاز دارد، به نوعی می ترسم چیزی بسیار مهم وجود داشته باشد که از دست داده ام و دوباره برگردد و مرا به شدت گاز بگیرد. محدودیتهای زمانی مبهم و پشتیبانی مدیریتی برای بازگرداندن شدید وجود دارد، اما برای این سناریوی خاص ما عمدتاً موافق هستیم که باید با رویکرد عملی پیش برویم، حتی اگر به این معنی باشد که خود را فقط در جایی که پایگاه داده را به عنوان یک گلوگاه اصلی شناسایی کردهایم محدود کنیم. برای اضافه کردن به سردرگمی، نمی توانم واقعاً بگویم که در طرح های تکراری تجربه دارم، زمانی که این موضوع برای اولین بار مورد بحث قرار گرفت، فکر می کردم راه حل بهتر این است که یک طرح چندمستر را اتخاذ کنم، اما وقتی شروع به تحقیق کردم که چقدر آسان این طرح ها شکست می خورند. و اینکه اجرای آنها چقدر باید قوی باشد، دیگر منطقی نبود. کمک؟ | چه کسی مسئول سوئیچ master / slave است؟ |
107396 | من در حال ساخت یک وب سایت عکاسی هستم و می خواهم به کاربر این امکان را بدهم که برای جستجوی آسان روی عکس های خود برچسب بگذارد. اما مطمئن نیستم که میخواهم تگها در هر تصویر یک فیلد nvarchar باشند و سپس آن تگ را در هر رکورد جستجو کنم یا میخواهم آنها را بیرون بکشم و یک جدول جداگانه از برچسبها و برچسبها ایجاد کنم و سپس نگاهی بیندازم. جدول بالا، بنابراین من فقط می توانم پایگاه داده را برای آن شناسه جستجو کنم. بنابراین، آنچه من میپرسم این است که کدامیک از نظر کارایی و مقیاسپذیری بهتر است. پایگاه داده بیش از 3-4000 عکس خواهد داشت. | آیا برچسب ها باید یک فیلد nvarchar در یک جدول باشد یا در کل باید جدول دیگری باشد؟ |
247041 | «shelve» یک ماژول پایتون است که ماندگاری فرهنگ لغت پایتون را روی دیسک (در شرایط مناسب) آسان میکند. مستندات برای shelve این مثال را برای نشان دادن یکی از مشکلات استفاده از قفسه آورده است: import shelve d = shelve.open(filename) # ...snip... # as d was open WITHOUT writeback=True، مراقب باشید: d[ 'xx'] = range(4) # این همانطور که انتظار می رود کار می کند، اما... d['xx'].append(5) # *این نمی شود!* -- d['xx'] همچنان محدوده (4) است! مستندات توضیح میدهند: > به دلیل معنایی پایتون، یک قفسه نمیتواند بداند چه زمانی یک مدخل فرهنگ لغت دائمی تغییرپذیر اصلاح میشود. بهطور پیشفرض، اشیاء اصلاحشده فقط زمانی نوشته میشوند که به قفسه اختصاص داده شوند (به مثال مراجعه کنید). گفتن اینکه قفسهها به این شکل رفتار میکنند «به دلیل معنایی پایتون» به نظر من پایتون را از طریق یک نوار بالا اندازهگیری میکند! برای shelve دشوار است که بداند آیا هر شیء موجود در یک قفسه اشاره ای به چیزی دارد که جهش یافته است (یا اشاره به چیزی که اشاره به چیزی دارد که جهش یافته است). آیا این کار با هر زبان برنامه نویسی قابل انجام است؟ | آیا نسخهای از ماژول قفسه پایتون که میداند چه زمانی مدخلهای آن تغییر کردهاند، میتواند به هر زبان برنامهنویسی نوشته شود؟ |
109941 | در یک سناریوی معمولی، یک شی که باید در پایگاه داده باقی بماند، در کد برنامه بدون شناسه ایجاد میشود و بعداً در جدولی در پایگاه داده ذخیره میشود. برخی از ساختارهای پایگاه داده، مانند ستون هویت، یک شناسه جدید، معمولاً یک عدد صحیح که برای همه ردیفهای آن جدول منحصر به فرد است، تولید میکند. سپس این شناسه می تواند به کد برنامه بازگردانده شود و سپس به عنوان یک کلید رفتار شود. کاربران جدول ایجاد کنید ( شناسه کاربری int IDENTITY(1,1) NOT NULL، DisplayName nvarchar(max)، نام کاربری nvarchar(50)، [Password] nvarchar(50)) GO INSERT INTO Users (DisplayName, User Name, [VALUES]) جو شمو، 'jshmo', 'pw1') SELECT @@IDENTITY یکی دیگر از سناریوهای رایج این است که شناسه GUID باشد: CREATE TABLE Users (UserId uniqueidentifier NOT NULL, DisplayName nvarchar(max), UserName nvarchar(50), [Password] nvarchar(50 )) GO DECLARE @id uniqueidentifier = NEWID() INSERT INTO Users (UserId، DisplayName، User Name، [Password]) VALUES (@id، 'Joe Shmo'، 'jshmo', 'pw1') SELECT @id این راه دوم مزیت زیر را فراهم می کند: GUID را می توان در برنامه تولید کرد کد، که سپس می تواند به عنوان کلیدی برای اهداف کش/ارجاع برنامه قبل از ذخیره شدن شی مورد استفاده قرار گیرد. با این حال، استفاده از GUID ها در اندازه و به ویژه هزینه های جستجو، هزینه ای دارد. اینها ممکن است زمانی که میز کوچک است بی اهمیت باشند، اما زمانی که میز حجیم است می توانند به یک عامل اصلی تبدیل شوند. آیا بهترین روش ها یا تکنیک ها برای مواردی وجود دارد که یک شناسه منحصر به فرد برای نوع شیء باید در کد برنامه ایجاد شود، اما به هر دلیلی نمی تواند یک GUID باشد؟ یک فکر این بود که یک شناسه تولید کننده جدول دیگری که توسط یک سرویس شناسه پیچیده شده بود و کد برنامه بتواند آن را فراخوانی کند. | بهترین روش ها برای تولید شناسه های جدید برای اشیاء پایدار؟ |
188620 | من یک برنامه وب دارم که می خواهم RESTful را بسازم. ساختار برنامه به شرح زیر است: 1. سطح بالا دارای دسته ای از صفحه های جستجو است، آنها اساساً تب هایی هستند که قسمت های مختلف پایگاه داده را با پارامترهای مختلف جستجو می کنند. 2. پس از انجام جستجو نتایج جستجو را در یک تب جدید نمایش می دهیم، در داخل این تب جدولی با لیستی از نتایج وجود دارد. 3. از لیست نتایج، میتوانیم به جزئیات جداگانه برای هر ردیف (آنها همچنین در یک برگه جدید باز میشوند) را بررسی کنیم. این جزئیات اضافی نیز در یک برگه جدید باز می شوند. بنابراین، اکنون میخواهم این برنامه را RESTful کنم - هدف این است که افراد جستجوها و صفحههای نمایش خود را به راحتی به اشتراک بگذارند، URLهای سادهتری داشته باشند، از شر برخی از اطلاعات ذخیره شده در جلسه خلاص شوند. * آیا این برای طراحی که باید آن را RESTful کنیم امکان پذیر است؟ * مشکل اصلی من این است که ما چندین برگه با جستجوها و جزئیات مختلف داریم، چگونه آن را در URL منعکس کنم؟ * همچنین، جستجو میتواند کاملاً پیچیده باشد - کاربران میتوانند 50 فیلتر مختلف را وارد کنند و میتوانند چندین شناسه را وارد کنند - تا هزار نفر به طور همزمان. راه حل ارجح در این مورد چه خواهد بود؟ اگر این کاملاً کار نمی کند، آیا راهی وجود دارد که چندین تب که با URL های مختلف مطابقت دارند در یک URL وجود داشته باشد؟ | چگونه برنامه وب خود را آرام کنم |
107395 | من برنامه های کاربردی (مبدل، ابزار فشرده سازی و غیره) را با رابط کاربری ساده می نویسم که برای دانلود رایگان در فروشگاه Mac App قرار داده ام. من این برنامه ها را به زبان انگلیسی می نویسم و معمولاً محلی سازی فرانسوی را اضافه می کنم (که خودم انجام می دهم). با مقایسه توزیع فروش در هر کشور بین یک برنامه بومی سازی شده و یک برنامه غیربومی، می توانم تخمین بزنم که بومی سازی فرانسوی چقدر فروش من را افزایش می دهد. (خود برنامه ها کاملاً عمومی هستند و مختص کشور نیستند، که مقایسه را ممکن می کند.) برای مثال، در برنامه غیربومی A، فروش من در فرانسه 2.5٪ از کل فروش است، در حالی که در برنامه محلی B، فروش در فرانسه برابر است با 10 درصد این به این معنی است که _localization درآمد کلی من را 8.4٪ افزایش داد.[1] سوال من این است: **آیا کسی تخمینی از ارزش بومی سازی برای هر زبان دارد؟** (با توجه به این معیار، یعنی درآمد اضافه شده بالقوه) این کمک بزرگی برای اولویت بندی بومی سازی های جدید است (که خودم نمی توانم انجام دهم) ). * * * [1] و نه، این 8.5٪ نیست. | تخمین چشم انداز هر محلی سازی در فروشگاه App Mac |
240610 | من مدل های زیادی در پروژه خود دارم، و برخی از کلاس های دیگر فقط به **اعلان کلاس** و نام مستعار نوع اشاره گر نیاز دارند. نیازی به دانستن **تعریف کلاس** نیست، بنابراین نمیخواهم فایل هدر مدل را اضافه کنم. من تمام اعلان مدل را در یک فایل استخراج می کنم تا به هر کلاس اجازه داده شود به یک فایل اشاره کند. model_forward.h class Cat; typedef std::shared_ptr<Cat> CatPointerType; typedef std::shared_ptr<const Cat> CatConstPointerType; سگ کلاس; typedef std::shared_ptr<Dog> DogPointerType; typedef std::shared_ptr<const Dog> DogConstPointerType; کلاس ماهی; typedef std::shared_ptr<Fish> FishPointerType; typedef std::shared_ptr<const Fish> FishConstPointerType; enum CatType{RED_CAT، YELLOW_CAT، GREEN_CAT، PURPLE_CAT} enum DogType{HATE_CAT_DOG، HUSKY، GOLDEN_RETRIEVER} enum FishType{SHARK، OCTOPUS، SALMON} آیا این عمل قابل قبول است؟ آیا باید کاری کنم که هر واحدی که نیاز به **اعلام کلاس** دارد، به یک فایل وابسته باشد؟ باعث جفت شدن زیاد میشه؟ یا باید این نوع اشاره گر و تعریف enum را داخل کلاس برگردانم؟ `cat.h` class Cat { typedef std::shared_ptr<Cat> PointerType; typedef std::shared_ptr<const Cat> ConstPointerType; enum نوع{RED_CAT، YELLOW_CAT، GREEN_CAT، PURPLE_CAT} ... }; `dog.h` class Dog { typedef std::shared_ptr<Dog> PointerType; typedef std::shared_ptr<const Dog> ConstPointerType; enum نوع{HATE_CAT_DOG، HUSKY، GOLDEN_RETRIEVER} ... } fish.h class Fish { ... }; هر پیشنهادی مفید خواهد بود. | همه نوع کلاس های مرتبط با نام مستعار و enum را در یک فایل استخراج کنید یا خیر |
240613 | مشکل زیر را در نظر بگیرید: * * * **توضیح**: n کار J1...Jn با زمان چرخه C1...Cn وجود دارد. یک _time quanta_ و یک جدول زمانبندی را با در نظر گرفتن اینکه: * هر عنصر جدول حاوی حداکثر یک کار است پیدا کنید * job handler یک عنصر را در یک زمان پردازش می کند، یعنی کار را اجرا می کند (در صورت وجود) سپس، پس از گذشت _time quanta_، حرکت می کند. به عنصر بعدی * Job handler Loop-back می کند، یعنی بعد از آخرین عنصر با عنصر اول ادامه می دهد. * دایره مداری باید حفظ شود، یعنی فاصله بین هر دو رخداد متوالی (از جمله حلقه برگشتی) کار Jk (k = 1,n) باید برابر با Ck / _time quanta_ باشد. * جدول باید تا حد امکان کوتاه باشد. **نمونه** : * J1 \- 4 ثانیه دایره ای * J2 \- 6 ثانیه دایره ای * J3 \- 8 ثانیه دایره ای ** راه حل مثال ** : زمان کوانتا = 1s 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 ثانیه +--+--+-----+-------------------------------- +--+--+--+--+--+--+--+--+--+ |J1|J2|J3| |J1| | |J2|J1| |J3| |J1|J2| | |J1| |J3|J2|J1| | | | +--+--+-----+----------------------------------- -+--+--+-----+--+--+--+ * * * احساس من این است که این به خانواده مشکلات زمانبندی تعلق دارد و ممکن است یک مورد خاص از مشکلات عمومی تر باشد. مشکل **آیا اینطور است؟** سعی کردم آن را به صورت آنلاین جستجو کنم اما چیزی شبیه به آن پیدا نکردم. از آنجایی که من هیچ تجربه ای در مورد مشکلات زمان بندی ندارم، حتی مطمئن نیستم که چه چیزی را جستجو کنم. از آنچه من می بینم: * مدت زمان کل جدول زمانبندی باید کوچکترین مضرب مشترک C1...Cn باشد. * کوانتای زمانی باید حداقل GCD(C1,...,Cn)/n باشد. - این لزوما راه حل بهینه نیست. این من را به این باور می رساند که یک راه حل مستقیم وجود دارد و نه راه حلی که شامل برنامه نویسی پویا باشد. **آیا اینطور است؟** آیا کسی می تواند به من به منابعی، شاید حتی یک الگوریتم، برای این مشکل اشاره کند؟ من همچنین کنجکاو در مورد تغییراتی هستم که در آن مشاغل می توانند بین بیش از یک جدول زمان بندی توزیع شوند. * * * GCD = بزرگترین تقسیمکننده مشترک **ویرایش**: من نمیپرسم چگونه N کار را با زمانهای چرخه مشخص زمانبندی کنم. من مطمئن هستم که راه های پویا تری برای انجام این کار همانطور که برخی پیشنهاد کردند وجود دارد. مشکل من این است که _با توجه به اینکه:[...]_ یک کوانتای زمانی و یک جدول زمانبندی پیدا کنید. حتی ممکن است که ریشه آن در برخی از بخشهای ریاضیات باشد. | آیا کسی این مشکل زمان بندی را می شناسد؟ آیا الگوریتمی برای آن وجود دارد؟ |
182077 | اخیراً من به «shutil» و «subprocess» و غیره پایتون نگاه میکردم و شروع به تعجب کردم: آیا استفاده از python به جای مثال خوب نیست. ضربه شدید؟ چه چیزی را از دست داده ام؟ | آیا می توان از پایتون به عنوان جایگزین پوسته استفاده کرد؟ |
180367 | با تاریخ YYYY-MM-DD HH:MM:SS من همیشه زمان UTC را ذخیره می کنم. وقتی برای نمایش می کشم، مناطق زمانی را با توابع و کلاس های داخلی PHP ترجمه می کنم. من معتقدم که این یک راه صحیح برای انجام آن است و برای من منطقی است. آیا می توانم YYYY-MM-DD را به همین ترتیب مدیریت کنم؟ | چگونه منطقه زمانی را برای تاریخ ها مدیریت کنیم؟ |
10614 | من اغلب این مشکل را می بینم. من پیشنهاد ارزش مشخصی از یک پروژه منبع باز را دوست دارم. من آموزش های اولیه را امتحان می کنم. عالیه کار می کند! اما اگر به سمت مسائل پیچیدهتر حرکت کنم، ساعتها به تحقیق، رفع اشکال، ناامیدی و غیره میپردازم. استراتژیهای شما برای حفظ انگیزه در منبع باز چیست؟ پاداش منبع باز پس از موفقیت در آموزش های پایه چیست؟ چه موفقیت منبع باز را تجربه کردید؟ | چگونه از منبع باز یاد بگیریم |
247046 | من سعی می کنم ادامه ها را یاد بگیرم و از آنها برای پیاده سازی کوروتین ها در Scheme استفاده کنم. من دو رویه (کوروتین) 'a' و 'b' دارم و به روش زیر بین آنها جابجا می شوم: ;; c ادامه است. (تعریف (a c) ... ؛؛ تغییر به کار روتین دیگر. (تماس / سی سی ج) ... (تعریف (ب ج) ... ؛؛ تغییر به کار روتین دیگر. (تماس/سی سی ج) ... اجرا را با (b) شروع میکنم، یک مثال کوچک را آزمایش کردهام و در واقع، اجرا بین دو رویه به جلو و عقب سوئیچ میکند تا زمانی که یکی از این دو بدون فراخوانی Continuation خاتمه یابد. به عنوان یک استدلال ارائه شد: 1. آیا مثال من یک اجرای مناسب / اصطلاحی از continues است در صورتی که Scheme TCO را ارائه ندهد، ممکن است باعث سرریز شدن پشته شود برای پاسخ به سوال من کافی باشد. | ادامه، برنامه های مشترک و بهینه سازی tail-call |
138603 | اگر می خواهید مجموعه ای از برنامه ها را برای نگهداری داده های تولید بنویسید، چگونه می توانید مطمئن شوید که برنامه شما به درستی کار می کند؟ ما نمی توانیم داده ها را بر اساس زمان ایجاد آنها نگهداری کنیم. ما داده ها را فقط در صورتی حذف می کنیم که تاریخ تولید آنها بیشتر از 6 ماه باشد. اما تاریخ تولید برابر با مهر زمانی فایل نیست، در عوض از پایگاه داده تاریخ تولید مربوطه را پرس و جو می کنیم. اگر منطقی را برای مقایسه تاریخ تولید و تاریخ امروز پیاده کنیم، چه کسی می تواند مطمئن باشد که منطق در یک موقعیت خاص شکست نمی خورد؟ شاید من بیش از حد در این مورد ابراز نگرانی می کنم، اما وقتی صحبت از حذف داده های تولید می شود، باید محتاط بود. | رویکرد داده های تولید خانه داری |
109056 | چند استراتژی که می تواند برای ایجاد خودکار موارد تست واحد مورد استفاده قرار گیرد چیست؟ چه جنبه هایی را باید در هر کلاس بررسی کنید تا بتوانید حداقل یک اسکلت آزمایشی مناسب ایجاد کنید؟ من متوجه شدم که یک راه حل خودکار جامع عملی نیست، اما می خواهم حداقل با ایجاد یک اسکلت، سرعت ایجاد آزمایش را کمی افزایش دهم. من به دنبال نمونههای کد نیستم، فقط شاید چند پیشنهاد برای اینکه از کجا شروع کنم یا نمونههایی از جایی که چنین چیزی انجام شده است، تا ببینم آنها چگونه به آن نزدیک شدهاند و چه چیزی ممکن است امکان پذیر باشد. من به خصوص به روشهایی برای ایجاد اسکلتهای تست واحد در PHP علاقهمندم، که همه ابزارهایی را که زبانهای دیگر میتوانند فراهم نمیکنند، مانند تایپ کامل، برای مثال، ارائه نمیدهند. | خودکارسازی ایجاد آزمون واحد |
204880 | من روی یک تابع جدید برای یک وب سایت ASP.NET MVC کار می کنم. زمان اجرا در حال حاضر بسیار طولانی است بنابراین من در حال بررسی گزینه ها هستم. این تابع یک صفحه گسترده اکسل می گیرد و آن را در سرور وب آپلود می کند. سپس باید تمام سطرها را انتخاب کرده و با استفاده از Entity Framework سطرها را در یک پایگاه داده وارد کند. هر ردیف با مدل موجود مورد نیاز مطابقت دارد. در حال حاضر فقط در 50000 ردیف، این فرآیند کمی طول می کشد و من فرض می کنم تعداد ردیف ها در آینده افزایش می یابد. من چند گزینه برای پردازش در اینجا دارم و میپرسم آیا راه بهتری برای رسیدگی به آن وجود دارد. دو ایده ای که من در حال حاضر دارم این است: 1) کار را به یک سرویس منتقل کنم، که پس از تکمیل به کاربر ایمیل می فرستد. نکته مثبت این است که کاربر نیازی به باز نگه داشتن پنجره مرورگر ندارد. 2) یک نوار پیشرفت اضافه کنید و بهروزرسانیهای سرویس را به jquery/javacript بازگردانید تا بهروزرسانیهای بصری انجام شود. من سعی خواهم کرد زمان را کاهش دهم و احتمالاً سؤالات را از تکیه بر Entity Framework دور کنم. گاهی اوقات رویههای ذخیرهشده بسیار سریعتر از Linq To Entities هستند، اما با این وجود، این فرآیند ممکن است بیش از چند ثانیه طول بکشد، که من واقعاً نمیخواهم کاربر را با آن سنگین کنم. آیا کسی می تواند راه های دیگری/بهتر برای مدیریت فرآیندهای طولانی در حال اجرا در یک برنامه وب بیاندیشد؟ آیا بهترین مکاتب فکری برای مدیریت این موقعیت ها وجود دارد؟ | مدیریت فرآیندهای بزرگ مبتنی بر وب |
139558 | من عاشق برنامه نویسی هستم. اونجا گفتم با این حال، با این گفته، اخیراً متوجه شده ام که واقعاً نمی توانم رفع اشکال را تحمل کنم. اصلا در واقع، در حالی که من در حال توسعه چیزی هستم، بهره وری من بسیار بالا است. حتی زمانی که تستهای واحد مینویسم و خودآزمایی رشد خود را انجام میدهم، عموماً واقعاً سازنده هستم. من می توانم به خوبی تمرکز کنم و می توانم وظایف را انجام دهم. با این حال، زمانی که زمان QA فرا می رسد و من روی رفع اشکالات کار می کنم، الهام من به شدت احساس می شود. من باید خودم را با اقدامات بسیار شدید (می دانید، موسیقی BPM بالا، مقادیر بیش از حد کافئین، و غیره) مجبور کنم تا هر کاری را انجام دهم. کار من معمولاً با وارد شدن به یک پروژه عظیم موجود و افزودن ویژگیهای جدید یا رفع اشکال است، بنابراین نمیتوانم دقیقاً به کارفرمای خود بگویم که برای نوشتن تستهای واحد برای همه کدهای آنها به چند هفته زمان نیاز دارم :) علاوه بر این، فناوری سروری که ما اغلب از آن استفاده میکنیم، هم برای تست واحد و هم برای تست یکپارچهسازی بسیار ممانعت کننده است، زیرا دارای چندین مشکل کلاسلودر جاوا است. من کاملاً با رفع اشکال مخالف نیستم، گاهی اوقات ممکن است سرگرم کننده باشد، اما زمانی که باید تغییرات جزئی ایجاد کنید و 30 ثانیه تا 3 دقیقه منتظر بمانید تا بتوانید ببینید که آیا آنها کار می کنند یا نه، اصلا جالب نیست. روش کار سیستم). چگونه می توانم بهره وری و انگیزه خود را هنگام رفع اشکال افزایش دهم؟ آیا این چیزی است که اکثر برنامه نویسان با آن سروکار دارند؟ | تبدیل شدن به یک رفع کننده بهتر اشکال |
249478 | من در حال نوشتن انتساب خودکار وظایف به کاربران هستم. هر کاربر دارای یک وزن (عدد صحیح) است و وظایف باید بر اساس وزن آنها بین کاربران توزیع شود. برای مثال من 10 کار و کاربر A با وزن 5، کاربر B با وزن 3 و کاربر C با وزن 2 دارم. تابع نقشه برداری باید به کاربر A با 5 کار، B با 3 کار، C با 2 اختصاص دهد. اما به عنوان مثال وقتی صحبت از 34 کاربر و 230 کار می شود، به همین راحتی نیست. آیا الگوریتم شناخته شده ای وجود دارد که باید به دنبال آن باشم؟ | الگوریتم نقشه برداری مبتنی بر وزن |
128586 | آیا توصیه های مستدلی وجود دارد که یک تیم باید چه تعداد آزمایش کننده برای هر برنامه نویس داشته باشد؟ من بیشتر به نظرات مربوط به رویکرد توسعه مدرسه قدیمی (بدون چیزهای چابک) و پروژه های بزرگتر علاقه مند هستم. از منابع استقبال می شود. | نسبت برنامه نویس-تستر |
206908 | من می خواهم یک برنامه نسبتا ساده با استفاده از سبک مترو ویندوز 8 برای رابط کاربری گرافیکی توسعه دهم. اما من به این برنامه نیاز دارم که ظاهر یکسانی داشته باشد، رابط کاربری گرافیکی، برای هر دو پلتفرم، به طوری که کاربران نهایی که از آن در رایانه شخصی و دستگاه تلفن همراه استفاده می کنند، تجربه بصری یکسان و ناوبری بی عیب و نقصی داشته باشند. بنابراین، آیا کسی از چارچوب یا کتابخانه جاوا برای برآورده کردن این نیازها آگاهی دارد؟ یا شاید روشی برای ایجاد یک برنامه مبتنی بر وب با استفاده از HTML، PHP، JScript و غیره (ممکن است چیزی با استفاده از یک سرور محلی، در همان دستگاه، زیرا یک وب سرور حداقل در حال حاضر مورد بحث نیست)؟ هر ایده، روش، فناوری مرتبط با موضوع نیز مفید است. و اگر چیزی که به آن فکر می کنید می تواند برای IOS نیز استفاده شود، بهتر است. | سبک مترو در ویندوز و اندروید |
231262 | «gcc» و «clang» هر دو به عنوان درایورهای کامپایلر شناخته می شوند. به این ترتیب، فایل اجرایی «gcc» خودش چیزی را کامپایل نمیکند. در عوض، کامپایلر (`cc1`)، اسمبلر (`as`) و پیوند دهنده (`ld`) را با پرچم های مناسب در صورت نیاز فراخوانی می کند. آیا این تنظیم برای کامپایلر مایکروسافت C، «cl.exe» نیز صادق است؟ آیا واقعاً فایل اجرایی دیگری وجود دارد که کامپایل را انجام دهد؟ من فرض میکنم که حداقل مونتاژ و پیوند توسط فایلهای اجرایی جداگانه انجام میشود، زیرا میدانم «ml.exe» (معروف به MASM) و «link.exe» بهعنوان فایلهای اجرایی جداگانه وجود دارند، بنابراین «cl.exe» احتمالاً آنها را فراخوانی میکند. | آیا کامپایلر مایکروسافت C (cl.exe) یک درایور کامپایلر است یا یک کامپایلر؟ |
119668 | اگر پرتاب System.Exception بسیار بد در نظر گرفته می شود، چرا Exception در وهله اول انتزاعی ساخته نشده است؟ به این ترتیب، فراخوانی امکان پذیر نخواهد بود: throw new Exception(خطا رخ داد.); این امر استفاده از استثناهای مشتق شده را برای ارائه جزئیات بیشتر در مورد خطای رخ داده اعمال می کند. برای مثال، وقتی میخواهم یک سلسلهمراتب استثنای سفارشی برای یک کتابخانه ارائه کنم، معمولاً یک کلاس پایه انتزاعی برای استثناهای خود اعلام میکنم: کلاس انتزاعی عمومی CustomExceptionBase : Exception { /* some stuff here */ } و سپس یک استثنا مشتق شده با یک بیشتر هدف خاص: کلاس عمومی DerivedCustomException : CustomExceptionBase { /* برخی موارد خاص در اینجا */ } سپس هنگام فراخوانی هر روش کتابخانه ای، می توان این را داشت بلوک عمومی try/catch برای دریافت مستقیم هر خطایی که از کتابخانه میآید: { /* تماسهای کتابخانه در اینجا */ } catch (CustomExceptionBase ex) { /* رسیدگی به استثنا */} را امتحان کنید آیا این کار خوبی است؟ آیا خوب است که «استثنا» انتزاعی باشد؟ ویرایش: منظور من در اینجا این است که حتی اگر یک کلاس استثنایی abstract علامت گذاری شده باشد، همچنان می توانید آن را در یک بلوک catch-all بگیرید. انتزاعی کردن آن تنها راهی است که برنامه نویسان را از ایجاد یک استثنای فوق گسترده منع می کند. معمولاً وقتی به طور داوطلبانه یک استثنا را پرتاب می کنید، باید بدانید که چه نوع است و چرا اتفاق افتاده است. بنابراین اعمال یک نوع استثنای خاص تر. | استثنای انتزاعی فوق العاده |
38431 | در یک دانشکده فنی تحصیل کردم و برنامه نویسی را از جمله دروس مرتبط با فناوری اطلاعات آموختم و عنوان تکنسین فناوری اطلاعات را کسب کردم. تصمیم گرفتم برنامه نویسی را به عنوان انتخاب شغلی خود دنبال کنم و در یک شرکت محلی شروع به کار کردم تا بیشتر بیاموزم و حرفه برنامه نویسی را دنبال کنم. بنابراین در این مرحله من در C#، VB.NET و VB6 توسعه میدادم، اما بیشتر در حال توسعه در VB.NET بودم. من این مرحله را 1 سال بعد به پایان رساندم و با وجود اینکه از نظر فنی بهتر بودم، در مبانی و تئوری برنامه نویسی کمی گم شدم. میتوانستم چیزهای ساده را برنامهریزی کنم، برخی از صفحات را انجام دهم و به تنهایی یاد بگیرم، اما هنوز احساس میکردم آنچه میدانستم به دلیل فقدان برخی الگوریتمها پشتیبانی ضعیفی دارد. من در یک شرکت مشاوره شغلی پیدا کردم و برنامه های کاربردی وب را در ASP.NET MVC 1 توسعه می دهم. احساس می کنم در حین کار در اینجا چیزهای زیادی یاد گرفته ام اما دوست دارم چیزهای بیشتری در برنامه نویسی صحیح بیاموزم و توانایی خود را ارتقا دهم. در حال توسعه الگوریتم ها من مهندسی نرم افزار می خوانم اما فقط در طول سال آینده می توانم در این دوره شرکت کنم. در طول این سال، من دوست دارم کاری در خانه انجام دهم، مانند انجام پروژه هایی که می تواند مرا در برنامه نویسی و منطق بهتر کند و چند کتاب خوب در این زمینه بخوانم. چه تمرینها، پروژهها و/یا کتابهایی را توصیه میکنید؟ من همه برای مشاوره خوب هستم. | برای پیشرفت دانش خود به عنوان مکمل دوره مهندسی نرم افزار چه کاری می توانم انجام دهم؟ |
128585 | من برنامه ای دارم که دارای رابط کاربری گرافیکی است و محاسبات ریاضی بسیار سنگین را برای چند دقیقه انجام می دهد و سپس یک نتیجه را خروجی می دهد. وقتی میخواهم مستقیماً آن را از طریق DLLهایش رابط کنم، خوب اجرا میشود، اما مانند GUI با 100% استفاده از CPU اجرا نمیشود. چرا این است؟ من میدانم که چرا برنامه سنگین محاسباتی ممکن است در 100٪ اجرا نشود، به دلیل I/O است که ممکن است انجام دهد، اما این برنامه هیچ، حتی یک printf() را انجام نمیدهد. فایل ها در پایان اجرا در هر دو نسخه GUI و DLL برنامه تولید می شوند. برنامه رابط چندین تماس را با DLL در حین اجرا نیز برقرار می کند. این به زبان C نوشته شده است که با استفاده از کامپایلر VS2008 CL در حال اجرا در حالت انتشار است. قابل اجرا بر روی پردازنده Intel i5 با 4 گیگابایت رم (متوسط استفاده 60٪، هرگز بالاتر از 70٪). هنگامی که من تمایل به پردازش را روی یک CPU تنظیم می کنم (در این مورد، 1/4 CPU، 2 هسته با 2 رشته هر کدام)، رابط کاربری گرافیکی 100٪ از آن CPU اختصاصی را برای حدود 2 دقیقه استفاده می کند. برنامه واسط من از 60 تا 80 درصد CPU حدود 5 دقیقه استفاده می کند. من از تب عملکرد پنجره هنگام اجرای «CTRL»+`SHFT`+`ESC استفاده می کنم. \---ویرایش--- متوجه شدم که تماسهای پایگاه داده (چند مورد خاص وجود دارد) برای مدت زمان طولانی (معمولاً 5 برابر کندتر) از پیش گرفته میشوند. با استفاده از Process Explorer توانستم متوجه شوم که هر برنامه دقیقاً از همان مقدار زمان CPU استفاده می کند -> که منجر به نتیجه گیری من در مورد preemption شد. برای هر کسی که در مورد این ابزار نمیداند، Process Explorer را از SysInternals دانلود کنید، بسیار مفید است. \---EDIT--- متوجه شدم که رابط کاربری گرافیکی یک اتصال ثابت را به پایگاه داده باز می کند. در حالی که رابط کاربری من این کار را نمی کند و منجر به باز و بسته شدن اتصال هزاران بار می شود. یک بار باز کردن آن برای تمام عمر، CPU را تا 100٪ رساند. | برنامه محاسباتی با استفاده از 100٪ CPU اجرا نمی شود |
131938 | **مشکل**: به نظر می رسد تقریباً با هر تلاش توسعه ای که درگیر آن هستم، مهم نیست که چقدر زمان صرف برنامه ریزی قبل از شروع توسعه می شود، همیشه مقدار زیادی از تغییرات مورد نیاز چه در اواسط راه و چه در پایان پروژه وجود دارد. . اینها گاهی تغییرات بزرگی هستند که نیاز به توسعه زیادی دارند. من برای مشتریانی که پول می پردازند کار نمی کنم، این یک تیم توسعه داخلی در وب سایت های توسعه داخلی است. بنابراین، اینطور نیست که بتوانم برای آن یا هر چیز دیگری هزینه کنم. و در پایان روز، ما باید تلاش کنیم تا به ضرب الاجل ها برسیم. **سوالات**: برخی از بهترین راه هایی که شما بچه ها برای به حداقل رساندن و جلوگیری از ایجاد تغییرات مشخصات در اواسط راه یا بعد از توسعه پیدا کرده اید چیست؟ | چگونه می توان از تغییر مشخصات توسعه در اواسط توسعه جلوگیری کرد؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.