_id string | text string | title string |
|---|---|---|
249959 | من یک روش نسبتاً پیچیده دارم که می تواند در دو سناریو ممکن فراخوانی شود. یکی مورد خاص دیگری است که در آن همه حلقههای تودرتوی «foreach» فقط یک بار اجرا میشوند و چندین دستور «if» نادرست هستند، به طوری که اساساً تنها دو خط کد تو در تو در اعماق متد اجرا میشوند. حال سوال این است: آیا باید یک مسیر کد جداگانه (سادهتر) برای مورد خاص ارائه کنم، حتی اگر کد پیچیده آن مورد را به خوبی مدیریت کند؟ فکر میکنم به این ترتیب کد خوانا/قابل درکتر خواهد بود، اما نمیخواهم این تصور را ایجاد کنم که این دو مورد به طور متفاوتی مدیریت میشوند. عملکرد در اینجا مشکلی نیست، بنابراین این واقعیت که یک مسیر کد ساده تر نیز ممکن است سریعتر اجرا شود ناچیز است. کد مثال: foreach(...) { foreach(...) { ... if(...) { ... } Something(); } } در مقایسه با if(SpecialCase) { Something(); } else { foreach(...) { foreach(...) { ... if(...) { ... } Something(); } } | آیا موارد خاص (ساده تر) باید مسیرهای کد جداگانه ای داشته باشند؟ |
132844 | من یک نوع فرآیند خط لوله دارم که اساساً فقط مجموعه ای از ابزارهای موجود را به هم متصل می کند تا گردش کار را خودکار کند. برای یکی از مراحل، یک ابزار خط فرمان موجود وجود دارد که قبلاً آنچه را که آن مرحله باید انجام دهد، انجام می دهد. ابزار خارجی CLI مبتنی بر جاوا است، و خط لوله من نیز، بنابراین میتوان ابزار را مستقیماً در مرحله خط لوله ادغام کرد، اما این ابزار بسیار پیچیده است و در حال حاضر با داشتن ورودی خط فرمان (چیزی شبیه به 37 گزینه پرچم پیکربندی). سوال این است: آیا این ایده بهتر است که به سادگی فرآیند خارجی را فراخوانی و فراخوانی کنم یا بهتر است کد خارجی را در برنامه خود ادغام کنم؟ مزایا / معایب ادغام در مقابل فراخوانی فرآیند خارجی چیست؟ | آیا بهتر است یک برنامه کاربردی خط فرمان خارجی را فراخوانی کنیم یا منطق آن برنامه را درونی کنیم؟ |
182368 | من در 16 سال 7 شغل داشتم. این چیزی است که در هر شغل اتفاق می افتد: * سال اول: افراد جدید! مکان جدید! تکنولوژی جدید! * سال 2: مولد. * سال 3: بی علاقه. آیا می توانم شغل دیگری پیدا کنم، همان کار را انجام دهم، اما درآمد بیشتری داشته باشم؟ حالا من در سال 5 از شغل فعلی ام هستم و هنوز بی علاقه هستم. اما، من به عنوان یک مشاور 99 هزار درآمد دارم و دیگر نمیتوانم در هیچ جای دیگری، فقط برای برنامهنویسی، درآمد کسب کنم. همچنین، من هرگز در شغلم دوست پیدا نمی کنم. من در اوقات فراغت کد نمی نویسم. من MIS را انتخاب کردم زیرا میدانستم با این کار شغلی با درآمد خوب برایم به ارمغان میآورد و مجبور نیستم برای پول به شخص دیگری تکیه کنم. من توسط افرادی احاطه شده ام که اشتیاق به توسعه دارند، که این وضعیت را حتی بدتر می کند. من باید داروهای ضد افسردگی مصرف کنم و یادداشتی دارم که روی آن نوشته شده قدردانی که باید هر روز به آن نگاه کنم تا به خودم یادآوری کنم که آن را عالی دارم. آیا کس دیگری از این طریق عبور می کند؟ آیا برای برنامه نویسان طبیعی است؟ | من در 16 سال 7 شغل داشتم. خوبه؟ |
140603 | من در حال توسعه یک بازی مستقل ایکسباکس هستم و به عنوان آخرین راهحل، یک «تلاش... بگیر» دارم که همه چیز را در بر میگیرد. در این مرحله اگر یک استثنا مطرح شود، میتوانم از کاربر بخواهم از طریق xbox برای من پیام ارسال کند، اما محدودیت آن 250 کاراکتر است. ** چگونه می توانم بیشترین ارزش را از 250 کاراکتر خود دریافت کنم؟ ** حداقل در ابتدا نمی خواهم کدگذاری / فشرده سازی انجام دهم. هر راه حلی برای این مشکل می تواند در صورت نیاز به عنوان مرحله دوم فشرده شود. من به انجام کارهایی مانند تبدیل کردن این موارد فکر می کنم: > در EasyStorage.SaveDevice.VerifyIsReady() > در EasyStorage.SaveDevice.Save(String containerName, String fileName) در این قسمت (نام های تکرار شده فضای نام/کلاس و پارامترهای متد را رها کنید): > در EasyStorage.SaveDevice.VerifyIsReady() > در ..ذخیره (رشته، رشته) یا حتی شاید فقط شامل متد inner-most باشد، سپس فقط اعداد خط در پشته و غیره. اشکال زدایی اطلاعات از 250 کاراکتر؟** (این یک استثنا/stacktrace .net خواهد بود) | من یک stacktrace و محدودیت 250 کاراکتری برای گزارش اشکال دارم |
187907 | ما در حال حاضر به دنبال استفاده از دستگاه مولد اعداد تصادفی idquantique برای ارائه اعداد تصادفی هستیم. اگرچه برخی مسائل وجود دارد. ما فقط از یک دستگاه استفاده خواهیم کرد و حداقل 5 سرور داریم که باید از آن استفاده کنند و احتمالاً در آینده این تعداد افزایش خواهد یافت. این بدان معناست که بلوک های اعداد تصادفی باید به طریقی به سرورها ارسال شوند. همه سرورها لینوکس دارند. همه سرورهای ما مبتنی بر اینتل هستند و دستورالعمل اعداد تصادفی RD و در دسترس هستند. استفاده از RDRand آسانتر خواهد بود، زیرا نیازی به برقراری تماس شبکه نیست و همچنین به نظر میرسد که RDRand بسیار سریعتر است. اما سوالی که میخواهم پاسخ داده شود این است که آیا بین کیفیت اعداد تصادفی تولید شده توسط RDRand و اعداد تولید شده توسط idquantique تفاوتی وجود دارد؟ آیا کسی تا به حال اندازه گیری کرده است یا سعی کرده است اندازه گیری کند که این دو دستگاه اعداد تصادفی در برابر یکدیگر چقدر خوب عمل می کنند؟ | idquantique .vs. راندند |
185636 | آیا ایجاد یک رابط برای اشیاء انتقال داده ایده خوبی است یا بد؟ با فرض اینکه شی معمولاً قابل تغییر است. اگرچه مثال من در جاوا است، اما باید برای هر زبان دیگری که مفاهیم مشابهی دارد قابل اجرا باشد. رابط DataTransferObject { رشته getName(); void setName (نام رشته)؛ } class RealDataTransferObject پیاده سازی DataTransferObject { نام رشته; رشته getName() { return name; } void setName(نام رشته) { this.name = name; } } البته، این یک مثال ساده است، در زندگی واقعی ممکن است فیلدهای بیشتری وجود داشته باشد. | آیا باید برای اشیاء انتقال داده رابط ایجاد کنم؟ |
99930 | در یک برنامه وب نسبتاً پیچیده، تقریباً صدها مورد تغییر مسیر به صفحه دیگر، یا پیوند دادن به صفحه دیگر و غیره وجود دارد. تصور کنید که صفحه ای به نام «/services/users/register-new-user» دارید و در بسیاری از مکان ها می خواهید. برای هدایت کاربران به این صفحه، یا می خواهید پیوندهایی به این صفحه ارائه دهید. با این حال، اگر به هر دلیلی در آینده، این آدرس را به چیزی مانند '/users/register' تغییر دهید، باید همه پیوندها را به روز کنید، در غیر این صورت حل نمی شوند. من می بینم که همیشه با این مشکل مواجه می شوم، زیرا هر جا که بخواهم به «/services/users/register-new-user» تغییر مسیر بدهم یا پیوند بدهم، کل آدرس نسبی را رمزگذاری می کنم. چگونه می توانم این الگو را بهبود بخشم؟ | چگونه از کدگذاری آدرس ها در پروژه وب جلوگیری کنیم؟ |
233788 | چندی پیش، من در SO سوالی در مورد چیزی که در C++ نوشته شده بود پرسیدم، اما به جای دریافت پاسخ برای مشکل موجود، نظرات در مورد سبک کدنویسی من دیوانه شدند، حتی وقتی نشان دادم که یک قطعه کد WIP است. و اینکه می خواستم بعداً وقتی کیس پایه کار می کرد، آن را تمیز کنم. (من آنقدر رای منفی آوردم که تصمیم گرفتم این سوال را مطرح کنم، زیرا نماینده من در SO در حال حاضر تقریباً افتضاح است) این باعث شد که تعجب کنم که چرا مردم چنین نگرش سختگیرانه ای را اتخاذ می کنند که تو یک نوبت هستی، برو به خودت لعنتی بزن. من را متهم می کردند که C++ را طوری می نویسم که انگار جاوا است. چیزی که نمی توانم درک کنم و هنوز هم من را گیج می کند. من چندین سال است که به چندین زبان OOP برنامه نویسی می کنم، البته در فواصل زمانی. من زبانی را برای استفاده از نظر کتابخانه های موجود و محیط های اجرای بهینه برای کار در دست انتخاب می کنم. من از الگوهای طراحی در کد OOP استفاده می کنم و کاملاً مطمئن هستم که استفاده من از الگوها صحیح است و OO عاقلانه می توانم خودم را حفظ کنم. من جعبه ابزار OOP را درک میکنم، اما استفاده از ابزارها را فقط زمانی انتخاب میکنم که فکر میکنم واقعاً مورد نیاز است، نه اینکه فقط از یک ترفند ساده برای نشان دادن هوش برنامهنویسی خود استفاده کنم. (که می دانم درجه بالایی نیستند، اما فکر می کنم در سطح n00b هم نیستند). من کدم را قبل از نوشتن یک خط طراحی می کنم. برای تعریف آزمون ها، من اهداف یک کلاس خاص و معیارهای آزمونی را که باید به آن پایبند باشد فهرست می کنم. از آنجا که ایجاد نمودارهای توالی و سپس نوشتن کد برای من آسان تر است، تصمیم گرفتم تست های خود را بعد از آشکار شدن رابط بنویسم. باید اعتراف کنم که در قطعه کدی که در سوال ارسال کردم، به جای استفاده از اشاره گرهای هوشمند، همچنان از اشاره گر استفاده می کردم. من هر وقت بتوانم از RAII استفاده می کنم. من می دانم که RAII مناسب به معنای محافظت در برابر پوینتگرهای پوچ است، اما من به صورت تدریجی کار می کنم. کار در حال انجام بود و قصد داشتم بعداً آن را تمیز کنم. این شیوه کار به شدت محکوم شد. به نظر من، ابتدا باید یک مثال کاربردی داشته باشم تا بتوانم ببینم که آیا مورد پایه روش فکری قابل قبولی است یا خیر. من همچنین فکر می کنم که پاک کردن کد چیزی است که در مرحله بازسازی چابک، پس از اثبات مورد پایه، معمول است. باید اعتراف کنم که اگرچه به آهستگی استاندارد Cxx را دریافت میکنم، اما ترجیح میدهم از آنچه میفهمم استفاده کنم، به جای ریسک استفاده از مفاهیمی که هنوز در کد تولید به آنها مسلط نشدهام. من هر چند وقت یکبار چیزهای جدید را امتحان می کنم، اما معمولاً در پروژه های بازی که در کنار آنها هستم، فقط برای این منظور. [ویرایش] میخواهم توضیح دهم که پیشنهاد gnat [1] در جستجویی که قبل از شروع به پرسیدن سؤالم انجام دادم نشان داده نشد. با این حال، اگرچه پیشنهاد او یک جنبه از سؤال را پوشش می دهد، سؤالی که او به آن پیوند داد، پاسخی به بخش اصلی سؤال من نمی دهد. سوال من بیشتر در مورد پاسخی است که به سبک کدنویسی خود و جنبه های حرفه ای مدیریت سبک های مختلف کدنویسی و سطوح (ظاهری) مهارت دریافت کردم. با سوال قبلی من در مورد SO و پاسخ آن به عنوان نمونه. [/edit] سؤال این است: چرا کسی را که از سبک کدنویسی شما استفاده نمی کند، مسخره کنید؟ موضوعات/بخشهای فرعی که برای من در دست است عبارتند از: * چرا استفاده از کدهای مستعد خطا در موقعیتهای نمونه اولیه، یک روش برنامهنویسی بد است، اگر بازسازی مجدد آن را پس از آن قویتر میکند؟ * برنامه نوشته شده در C++ چگونه می تواند مانند برنامه های جاوا باشد؟ چه چیزی آن را به یک برنامه بد تبدیل می کند، (با توجه به اینکه من قصد سبک فعلی و کار برنامه ریزی شده را برای بهبود نشان دادم؟) * اگر بخواهم از ساختاری استفاده کنم که در یک پارادایم برنامه نویسی خاص استفاده می شود، چگونه یک حرفه ای بد خواهم بود ( به عنوان مثال OOP/DP) [1] سریع و باگ توسعه دهید، سپس خطاها را تصحیح کنید یا آهسته باشید، مراقب هر خط کد باشید؟ | چرا بد است که چیزی به زبان X بنویسید، انگار در حال نوشتن برنامه ای به زبان Y از نظر استفاده از یک الگوی کدگذاری مشترک هستید؟ |
202089 | من میپرسم هدف کروم با استفاده از چندین پردازش برای هر تب چیست؟ من این را به اتاق چت ++C پرسیدم و یکی پاسخ داد این محصول تنبلی است. من شخصاً معتقدم که این نمونه ای از پردازش توزیع شده مانند زبان برنامه نویسی Erlang است. دقیقا چیه؟ | فرآیند چندگانه Chrome در هر برگه |
40590 | بسیاری از برنامه نویسانی که من ملاقات کرده ام همیشه می گویند که او یک پسر UI نیست. واقعیت این است که امروزه توسعه، اعم از وب، ویندوز، لینوکس، OSX یا هر نوع توسعه دیگری، اکنون شامل نرمافزاری با رابط کاربری زیبا میشود. چرا به نظر می رسد که بسیاری از توسعه دهندگان کار UI را دوست ندارند؟ | چرا برخی از برنامه نویسان از بخش UI توسعه متنفرند؟ |
202088 | من توسعه رفتار محور (BDD) را تمرین کرده ام. میدانم که باید تستهایی بنویسید که رفتار کد را آزمایش کند، و این به طراحی کد شما امکان میدهد تکامل پیدا کند و شکل بگیرد. وقتی BDD را انجام میدهم و متوجه میشوم که باید کد خود را به یک طراحی بهتر تبدیل کنم، و این refactor اتفاقاً شامل استخراج کد در یک کلاس جدید میشود، چه زمانی شروع به نوشتن تستهای آن کلاس جدید میکنم؟ یا اصلاً تست هایی برای آن کلاس لازم نیست زیرا این یک جزئیات پیاده سازی است و رفتار آن باید قبلاً با پوشش تست موجود آزمایش شود؟ | چه زمانی برای یک کلاس جدید با استفاده از BDD تست بنویسیم؟ |
122954 | کتابخانه ما کتابخانه دیگری (شخص ثالث) را گسترش می دهد. هنگامی که ما یک کلاس فرزند در کتابخانه خود ایجاد می کنیم و می خواهیم استثناهایی ایجاد کنیم، آیا این استثناها باید استثناها را از کلاس والد یا فضای نام خودمان گسترش دهند؟ به عنوان مثال: class Our_Exception Exception را گسترش می دهد {} class their_Class {} class Their_Class_Exception Exception را گسترش می دهد {} class Our_Exception Exception را گسترش می دهد {} class Our_Class Exception را گسترش می دهد {} class Our_Class_Exception را گسترش می دهد Our_Exception {} // یا Their_Class_Exception؟ آیا بهتر است کد خود را مانند بالا نگه داریم و فضای نام خود را گسترش دهیم؟ همانطور که من می بینم، ما این گزینه ها را داریم: 1. فضای نام خودمان را گسترش دهیم، همه موارد ممکن Their_Class_Exception را بگیریم و Our_Class_Exceptions را به جای آنها پرتاب کنیم (کپسوله سازی کامل، اما به طور کلی می تواند مقدار مناسبی از دوباره کاری باشد) 2. فضای نام خودمان را گسترش دهیم، اما فقط «Their_Class_Exception» را در «Our_Class» نگیریم (احتمالاً به معنای بلوکهای چندگانه است) 3. «Their_Class_Exception» را گسترش دهید (بهنظر میرسد خلاف شهود است، میتواند با گرفتن استثنائات اشتباه، اشکالاتی را ایجاد کند) به طور کلی کدام یک از اینها بهترین رویکرد است تا کد ما سازگار باشد؟ | آیا استثناهای یک زیر کلاس باید استثناهای سوپرکلاس را گسترش دهند یا فضای نام خود من؟ |
31536 | من می دانم که برخی از افراد در مورد بازگشت به برنامه نویسی پس از وقفه پرسیده اند و این یک تکرار احتمالی است. من فقط در موقعیتی هستم که می توانم برای تحصیلات تکمیلی در ریاضیات آماری/کاربردی به مدرسه برگردم. اما من بسیار نگران تأثیر آن بر شغل و توانایی من برای یافتن شغل پس از آن هستم. من 3 سال تجربه در دات نت دارم و چند سال در PHP. در حال حاضر، من یک مهندس ارشد نرم افزار هستم. آیا فکر میکنید دو سال مرخصی برای انجام ریاضیات به شدت به بازارپسندی من آسیب میزند؟ | آیا گرفتن دو سال مرخصی برای مدرسه در یک رشته مرتبط باعث از بین رفتن حرفه توسعه متوسط می شود؟ |
158340 | تنها چیزی که می توانم به صورت آنلاین پیدا کنم مواردی در مورد رتبه بندی نتایج جستجو است که در حال حاضر به آنها توجهی ندارم. ما یک پایگاه داده آنلاین مبتنی بر ابر خواهیم داشت و میخواهیم نتایج جستجوی Google برای چیزی مرتبط با سایت ما نمایش داده شود تا نتایج جستجوی وبسایت ما را برای همان جستجو نمایش دهد. به عنوان مثال، اگر شخصی در lunchbox در گوگل تایپ کند، ممکن است نتیجه ای وجود داشته باشد که می گوید Amazon search results for lunchbox و سپس روی آن کلیک می کنید و شما را به amazon می برد و قبلاً lunchbox برای شما جستجو شده است. . برای فعال کردن این قابلیت برای سایت خود چه کنیم؟ | چگونه می توانم نتایج جستجوی وب سایت خود را در نتایج جستجوی گوگل قرار دهم؟ |
170393 | همانطور که میدانم، اصطلاح Backporting برای توصیف اصلاحی استفاده میشود که در نسخه بعدی که به نسخه قبلی نیز منتقل میشود، اعمال میشود. تعریف ویکیپدیا به شرح زیر است: > **Backporting** عبارت است از انجام یک تغییر نرمافزار خاص > (پچ) و اعمال آن بر روی نسخهای قدیمیتر از نرمافزار که در ابتدا برای آن ایجاد شده بود. این بخشی از مرحله تعمیر و نگهداری در یک فرآیند توسعه نرم افزار است... به عنوان مثال: * یک مشکل در V2.0 کشف و برطرف شده است. همان اصلاح پورت شده و برای V1.5 اعمال می شود. وقتی این کار در جهت مخالف انجام می شود اصطلاح چیست؟ * مشکل در نسخه 1.5 کشف و رفع شده است. همان اصلاح پورت شده و برای V2.0 اعمال می شود. آیا اصطلاح Backporting همچنان کاربرد دارد؟ یا اصطلاحی مانند Forwardporting (که بسیار شبیه پورت فورواردینگ است) وجود دارد؟ | آیا نقطه مقابلی برای عبارت Backporting وجود دارد؟ |
202082 | پس از پذیرش کل SOA، متوجه شدم که به تدریج در دریایی از فایل های web.config و app.config غرق می شوم. به عنوان مثال، یک سیستم دارای 2 سرویس است که با آنها تعامل دارد. هر سرویس دارای 3 فایل پیکربندی است - یکی برای توسعه دهنده، یکی برای مرحله بندی و دیگری برای تولید. این 6 فایل کانفیگ است. سپس هر برنامه (3 برنامه مختلف) که از این سرویس ها استفاده می کند دوباره به سه فایل پیکربندی نیاز دارد، این 9 فایل دیگر است. بنابراین این 15 فایل پیکربندی فقط برای یک سیستم نسبتا ساده است. چگونه می توانم پیکربندی خود را ساده کنم؟ آیا راه بهتری برای این کار وجود دارد؟ آیا باید سعی کنم محیط فایل های پیکربندی خود را آگنوستیک کنم؟ آیا باید کل WCF Discovery را بررسی کنم؟ آیا باید از نحو تبدیل web.config استفاده کنم؟ | چگونه می توانم تعداد فایل های پیکربندی WCF را در یک SOA کاهش دهم؟ |
168361 | من در مورد معماری شش ضلعی Alistair Cockburn http://alistair.cockburn.us/Hexagonal+architecture با علاقه می خوانم. یکی از ادعاهایی که او مطرح می کند این است: در نهایت، تست های رگرسیون تابع خودکار، هر گونه نقض تعهد را برای دور نگه داشتن منطق تجاری از لایه ارائه شناسایی می کنند. سازمان می تواند نشت منطق را شناسایی و سپس تصحیح کند. من این نکته را درک نمی کنم. آیا او میگوید که چون تست بدون هد است، پس فراخوانی به لایه رابط کاربری استثناهایی را ایجاد میکند؟ به نظر نمی رسد که این یک تست خیلی خوب باشد! | نیاز به توضیح در مورد معماری شش ضلعی |
228385 | توجه: این سوال به طور کلی در مورد الگوی MVVM است و به هیچ چارچوب خاصی مربوط به MVVM نیست. من نمی دانم که بهترین رویکرد طراحی برای الزامات زیر چیست (مثال فرضی). من همچنین تمام رابط ها، تزریق وابستگی و غیره را برای ساده نگه داشتن آن کنار می گذارم. الزامات: * مشاهده A: کاربر یک رمز عبور وارد می کند و باید آن را تأیید کند. سپس مقدار هش رمز عبور در یک پایگاه داده ذخیره می شود. هر بار که کاربر برنامه را شروع می کند رمز عبور از او خواسته می شود. * نمای B: کاربر باید نام کاربری خود را وارد کند. نام کاربری قرار است با رمز عبور وارد شده در View A رمزگذاری شود. از نظر MVVM، من دو مدل view ایجاد می کنم: **ViewModelA:** * `string Password` * `void SaveHash()` **ViewModelB:* * * نام کاربری رشته * void SaveEncrypted() با این حال برای ذخیره نام کاربری، **ViewModelB** باید این را بداند رمز عبور، بنابراین می تواند یک کلید از آن استخراج کند و رمزگذاری را انجام دهد. و اینجاست که من شروع به پرسیدن از خودم می کنم که آیا راه حل درست (اگر چیزی شبیه به آن وجود داشته باشد) این است: * **ViewModelA** را در سازنده به **ViewModelB** منتقل کنید تا ذخیره سازی بتواند از اطلاعات مورد نیاز استفاده کند؟ * برای تغییر void SaveEncrypted() به void SaveEncrypted (رمز عبور رشته) و فقط اطلاعات مربوطه را ارسال کنید؟ * برای تغییر void SaveEncrypted() به SaveEncrypted(ViewModelA passwordViewModel) باطل و مدل نمای کامل که حاوی اطلاعات مورد نیاز است را ارسال کنید؟ این از سوء استفاده از روش با اعمال برخی رمزهای عبور دیگر جلوگیری می کند. * برای حذف متد «void SaveEncrypted()» از ViewModelB و ایجاد رابط دیگری که مسئول ذخیره اطلاعات است، مانند: رابط مسئول ذخیره **ViewModelB** interface IViewModelBSaver { void SaveEncrypted(ViewModelB usernameViewModel, ViewModelA passwordViewModel); } من می توانم سوالات مشابهی را برای ViewModelA بپرسم زیرا هش رمز عبور در آنجا ذخیره می شود. | طراحی MVVM / API: چه کسی در مثال داخل مسئول چه چیزی است؟ |
249956 | من از یک پلاگین نمودار (Morris.js) در برنامه AngularJS خود استفاده می کنم. من در حال ساخت یک دستورالعمل برای هر نوع نمودار هستم. این افزونه به این صورت نامیده می شود: new Morris.Line({ // شناسه عنصری که در آن نمودار ترسیم می شود. عنصر: 'myfirstchart', // رکوردهای داده نمودار -- هر ورودی در این آرایه مربوط به یک نقطه در / است. / داده های نمودار: [ { سال: '2008'، مقدار: 20 }، { سال: '2009'، مقدار: 10 }، { سال: '2010'، مقدار: 5. }, { year: '2011', value: 5 }, { year: '2012', value: 20 } ], // نام ویژگی رکورد داده که حاوی x-values است: 'year', //. فهرستی از نام ویژگیهای رکورد داده که حاوی مقادیر y هستند: ['value']، // برچسبها برای کلیدهای y -- هنگامی که ماوس را بر روی کلید قرار میدهید نمایش داده میشود. // برچسب ها: ['Value'] }); اولین قدم این است که این کد را در تابع link من قرار دهید: angular.module('app') .directive('donutchart', function () { return { link: function (scope, element, attrs) { new Morris.Bar({ element: element[0].id, data: [ { Age: '20', value: 20 }, { Age: '25', value: 10 }, { Age: '30', value: 5 }, { Age: '40', value: 5 }, { Age: '50', value: 20 } ], xkey: 'Age', ykeys: ['Amount'] , labels: ['views'] }); اما من دوست ندارم وقتی میخواهم دادهها را تغییر دهم، دستورالعمل را دستکاری کند. بنابراین من هر ویژگی را در داخل محدوده در داخل کنترلر ذخیره می کنم. اما آیا این روش درست برای انجام آن است؟ یا باید از یک متغیر پیکربندی برای ذخیره ویژگی خیلی استفاده کنم؟ مانند: var CONFIG = { bar_labels: ['views'] } و سپس در داخل کنترلر: $scope.bar_labels = bar_labels | معماری دستورالعمل AngularJS: پارامترها را کجا قرار دهیم؟ |
58372 | مدت ها پیش، من (به عنوان مشتری) با نرم افزاری کار کردم که از یک جدول متمرکز برای عنصر رمزگذاری شده آن استفاده می کند. در اینجا، تا جایی که من به یاد دارم، جدول چگونه به نظر می رسد: Table_Name (PK) Field_Name (PK) Code (PK) Sort_Order Description بنابراین، به جای ایجاد یک جدول هر بار که به یک فیلد مدون نیاز دارند، فقط ردیفی را در این اضافه می کنند. جدول با Table_Name و Field_Name جدید. من گاهی وسوسه میشوم که از این الگو در پایگاه دادهای که طراحی میکنم استفاده کنم، اما از هم اکنون در برابر آن مقاومت کردهام، فکر میکنم مشکلی در این کار وجود دارد، اما نمیتوانم انگشت روی آن بگذارم. فقط به این دلیل است که شما با برخی از منطق ساختار درون داده یا چیز دیگری فرود می آیید؟ | آیا رویکرد یک جدول توصیف برای حکومت بر همه آنها خوب است؟ |
182360 | آشکارترین اشکالات این ایده برای مدل سازمانی (ish) با استفاده از فناوریهای زیر چیست؟ 1. رابط کاربری گرافیکی مبتنی بر مرورگر و بومی توسعه یافته با استفاده از دلفی برای اتصال به 2. سرور Datasnap (بدیهی است که دلفی) از طریق Rest که اسناد را در 1 ذخیره می کند. یک سرور CouchDB اما ساختار آن اسناد را از یک درخت متمرکز 3 دریافت می کند. سرورهای JBoss در حال اتصال به 1. پایگاه داده MySQL که اطلاعاتی در مورد انواع موارد خاص دامنه دارد. 4. که به سرور JBoss دیگر متصل می شود، همه تا یک مخزن میزبان متمرکز برای حفظ نوعی کنترل بر مجوز و ساختار برنامه. من می دانم که این یک جور مبهم است، اما من را تحمل کنید. من واقعاً می پرسم: 1. آیا استفاده از مخلوطی از NoSQL و SQL DB و 2 معقول است یا خیر. اگر به همان سرویس Backend متصل نباشند، مخلوط کردن آنها آسان تر است یا خیر. 3. اگر این فقط دیوانه است. من در مسیر کار به آن فکر کردم و به نظر می رسد همه مشکلاتی را که ما داریم حل می کند. مطمئن نیستم که datasnap به اندازه کافی قوی باشد، اما میتوانیم به جای آن از node.js یا سرور jboss دیگری استفاده کنیم. من فقط می خواستم با دلفی بروم زیرا آن را دریافت کرده ایم و آن را می شناسیم. من فکر می کنم این یک مدل نسبتاً معمولی است، تفاوت آن در وب سرور (یا سرور داده اسنپ) در چیزی است که یک پایگاه داده به آن و همچنین سرور داده متصل است. فکر میکنم اینطوری بهتر است، و احتمالاً منطقی خواهد بود که بگویم این در درجه اول برای سوابق پزشکی است و بهتر است اسناد از چیزهایی که باید بهروزرسانی شوند جدا بمانند، اما به عنوان یک راهحل با هدف کلی برای ذخیره اطلاعات در یک روش ساختار یافته | طراحی چند پلتفرمی با دلفی، جاوا، MySQL و CouchDB |
170394 | اولاً، من این قرارداد را دنبال میکنم که یک بافت محدود مترادف با یک بخش است، یا احتمالاً یک بخش دارای 1 تا بسیاری زمینههای محدود است. ما یک بخش مشاوره مشتری داریم که خدمات اسناد و مدارک دارد. اسناد در Document Store Service ذخیره میشوند (که جایی است که تمام اسناد شرکت ذخیره میشوند - این یک سرویس کاربردی است) و Documentation Service اطلاعات مربوط به آن سند (یک سرویس تجاری) را ذخیره میکند. همانطور که برای مشاوره مشتری طراحی شده است، اطلاعات مربوط به آنها است. اکنون بهداشت و ایمنی به جایی برای ذخیره اطلاعات مربوط به یک سند نیاز دارد. این اطلاعات با مشاوره مشتری متفاوت است، اما به من دستور داده شده است که خدمات موجود را برای در نظر گرفتن این اطلاعات اضافی گسترش دهم. من احساس می کنم این سرویس اکنون از یک زمینه محدود عبور می کند. نگرانی من این است که همه بخش ها در نهایت اطلاعات آنجا را در اینجا ذخیره کنند و سرویس متورم شود و سعی کند همه چیز برای همه بخش ها باشد. هر رکورد سند فقط زیر مجموعه ای از اطلاعات را ذخیره می کند زیرا فقط به یک بخش تعلق دارد. زمانی بدتر می شود که بخش های مختلف بخواهند اطلاعات یکسانی را ذخیره کنند اما به روش های مختلف به آن مراجعه کنند، یا زمانی که دو بخش بخواهند اطلاعات متفاوتی را که به روشی مشابه به آن ارجاع می دهند ذخیره کنند. در درک من، این دقیقاً دلیل زمینه های محدود است. من احساس می کنم که هر بخش باید خدمات تجاری خود را برای اطلاعات در مورد یک سند داشته باشد، اما از همان سرویس ابزاری برای ذخیره واقعی سند استفاده کنید. رویکرد صحیح چه خواهد بود؟ | آیا خدمات تجاری باید از زمینه های محدود عبور کنند؟ |
228384 | من از طرفداران بزرگ DI/IOC هستم. برای مدیریت/انتزاع کردن وابستگیهای سخت عالی است و زندگی را کمی آسانتر میکند. با این حال من یک مشکل کوچک با آن دارم که مطمئن نیستم چگونه آن را حل کنم. ایده اصلی در DI/IOC این است که وقتی یک شیء نمونه سازی می شود، تمام وابستگی های آن از قبل در سازنده پر می شود. با این حال IMHO انواع مختلفی از پارامترها برای سازنده ها وجود دارد (مخصوصاً زمانی که اشیاء شما تغییرناپذیر هستند). 1. وابستگی ها (اشیاء مورد نیاز برای شیء شما برای انجام کار) 2. پیکربندی (اطلاعات در مورد محیط مورد نیاز برای انجام کار) 3. پارامترها (داده هایی که کار روی آنها انجام می شود) من متوجه شدم که IOC با وابستگی ها به خوبی کار می کند. اما من همچنان در تلاش هستم تا بهترین راه را برای مقابله با دو مورد دیگر پیدا کنم. با این حال، از آنجایی که سازنده قرار است توسط کانتینر IOC اجرا شود، به نظر می رسد که باید این موارد را در کانتینر IOC قرار دهم. میخواهم بدانم مردم از چه استراتژیها/الگوهایی استفاده میکنند و چه مزایا و معایبی پیدا کردهاند. NB. من می دانم که این یک سوال بسیار ذهنی است، و سعی کرده ام آن را به یک سوال ذهنی خوب بر اساس دستورالعمل های SE تبدیل کنم. | چگونه پیکربندی را با تزریق وابستگی مدیریت می کنید؟ |
150645 | اگر بیش از یک سرویس داریم که از پایگاه داده یکسانی استفاده می کنند - آیا خوب است که احراز هویت کاربر را در سرور جداگانه حذف کنیم و از تماس های RPC به جای جستجوی پایگاه داده سنتی استفاده کنیم؟ | احراز هویت کاربر جستجوی پایگاه داده در مقابل تماس RPC |
39829 | من روی یک پروژه شخصی (برنامه دسکتاپ ویندوز) کار می کنم و شروع کردم به فکر کردن به تلاش برای کسب درآمد از برنامه (نه منبع). من انتظار ندارم یک میلیارد دلار درآمد داشته باشم، اما چه کسی درست می داند؟ ساده ترین راهی که من می بینم این است که آن را به صورت رایگان در اختیار مردم بگذارم و به مردم اجازه بدهم که کمک مالی کنند، اما مطمئن نیستم که چقدر خوب کار می کند یا ساده ترین/بهترین سیستم پرداخت (Paypal) کدام است؟ اگر بخواهم آن را بفروشم چطور پیش می رود؟ توزیع شخص ثالث؟ آن را از وب سایت خودم با پی پال بفروشم و رسیدها را تأیید کنم؟ فروشگاه خود را برای برنامه بسازم؟ اساساً: از چه روشی برای کسب درآمد از یک پروژه شخصی (اهدا، فروش و غیره؟) استفاده کردید و چگونه آن را انجام دادید؟ نکات؟ با تشکر از پاسخ شما. | چگونه نرم افزار خود را بفروشم/توزیع کنم؟ |
183979 | من روی یک سیستم رابط کاربری ساده برای یک بازی کار می کنم. بلوکهای ساختمان اشیاء «ویجت» هستند که میتوانند همدیگر را داشته باشند. چندین زیر کلاس از «ویجت» وجود دارد، به عنوان مثال. LabelWidget، ImageWidget و ButtonWidget. از آنجایی که تودرتو امکان پذیر است، «ButtonWidget» در واقع چیزی جز محفظه ای برای «LabelWidget» و «ImageWidget» نیست. من از این بابت خیلی خوشحالم. مشکل این است: من اکنون باید از «AssetLoader» برای بارگذاری تصاویر استفاده کنم، نمیتوانم آنها را مستقیماً از دیسک دریافت کنم. چندین پیاده سازی «AssetLoader» وجود دارد، یکی برای هر پلتفرمی که بازی روی آن اجرا می شود، و تنها یک نمونه وجود دارد که در اوایل ایجاد شده است. و حالت دارد. بنابراین اکنون باید یک شی «AssetLoader» را به «ImageWidget» منتقل کنم. و به ButtonWidget، زیرا حاوی ImageWidget است. و غیره. من کد را بهروزرسانی کردهام و اکنون باید تقریباً در هر ویجت یک بارگذار دارایی ارسال کنم و واقعاً چیزی را که میبینم دوست ندارم. من برخی از پایههای کد چارچوبهای UI را که دوست دارم بررسی کردهام، و متوجه شدم که Android چیزی مشابه دارد: یک شی «Context» وجود دارد که به هر نما منتقل میشود، که میتوان از آن برای بارگیری منابع استفاده کرد. اما از آنجایی که نماها معمولاً به صورت جادویی از XML نمونهسازی میشوند، استفاده از آن به اندازه آنچه من دارم آزاردهنده نیست. من فقط می توانم به یک راه برون از آن فکر کنم: یک تکی بسازید که کاری جز ارجاع به بارگذار دارایی انجام نمی دهد، به عنوان مثال. AssetLoaderHolder. اما من متقاعد نیستم که این در واقع بدتر از چیزی نیست که من دارم. آیا می توانید راه حل ظریفی برای این موضوع فکر کنید؟ توجه داشته باشید که استفاده از چارچوب تزریق وابستگی برای من یک گزینه نیست. | چگونه می توان به یک AssetLoader مرکزی در هر ویجت اشاره کرد؟ |
234838 | الکساندر استپانوف در گفتگوها و مصاحبه ها اظهار داشت که درک او که در نهایت او را به برنامه نویسی عمومی و کتابخانه الگوی استاندارد هدایت می کند، از الگوریتم کاهش موازی بود. چرا parallel_reduction (begin, end,associativeop) در STL وجود ندارد؟ یا چیزی که به راحتی می تواند با اضافه بار اپراتور به آن تبدیل شود (inner_product تنها یک پاس انجام می دهد و انباشته، عملیات را به صورت نامتقارن انجام می دهد). من حتی نتوانستم چنین چیزی را در نسخه SGI یا در بخش عددی پیدا کنم. نمونه هایی از آنچه من فکر می کنم: کاهش موازی [a,b,c,d,e,f,g,h] با عملگر باینری ~ است ((a ~ b) ~ (c ~ d)) ~ ((e ~ f) ~ (g ~ h)) بر خلاف انباشت (((((((a+b)+c)+d)+e)+f)+g)+h) و با inner_product اگر اشتباه نکنم می توانید فقط (a*e)+(b*f)+(c*g)+(d*h) را دریافت کنید. | چرا کاهش موازی در کتابخانه الگوی استاندارد وجود ندارد؟ |
233784 | اگر یک بلوک پایه حاوی دستورالعمل شاخه باشد چه نامیده می شود؟ در مورد بلوکی که حاوی دستورالعمل شاخه نیست چطور؟ با تشکر | اگر یک بلوک پایه حاوی دستورالعمل شاخه باشد چه نامیده می شود؟ |
47063 | آیا اپ استور اساساً فقط Steam نیست بلکه برای برنامه های عمومی است؟ | چرا بسیاری از مردم فکر می کنند که مک به دلیل اپ استور به یک پلتفرم بسته تبدیل می شود؟ |
189637 | آیا باید انتظار داشت که bash در آینده (نزدیک/<5 سال) به گونهای تغییر کند که مقادیر غیر ضروری اسکریپتهای موجود را بشکند؟ در ده سال گذشته چقدر تغییر کرده است، مثلاً، پایتون یا پرل؟ | آیا bash تمام شد؟ |
18357 | این یک سوال خاص در رابطه با سی شارپ است. با این حال، می توان آن را به زبان های دیگر نیز تعمیم داد. در حالی که فرد در حال آماده شدن برای مصاحبه با یک توسعه دهنده C# (ASP.NET یا WinForms یا ) است، چه چیزی می تواند مرجع معمولی باشد که باید به آن نگاه کرد؟ آیا مجموعه سوالات کتاب/مصاحبه خوبی وجود دارد که باید به آنها نگاه کرد تا بهتر آماده شوند؟ این فقط برای دانستن سناریوهای مختلف است. به عنوان مثال، من ممکن است در حال نوشتن رویهها و پرس و جوهای ذخیره شده SQL باشم، اما ممکن است وقتی از شما خواسته شود ناگهان با یک جدول کارمند با ستون(های زیر) مواجه شوم. EmployeeId، EmployeeName، ManagerId یک پرس و جوی SQL بنویسید که نام کارمند و نام مدیر را برای من دریافت کند؟ توجه: من یک بانک سؤال نمیخواهم تا بتوانم به طور خلاصه یاد بگیرم سؤالات چیست و آنها را بازتولید کنم (که بدیهی است که کار نخواهد کرد!) | آماده سازی مصاحبه سی شارپ - منابع؟ |
145212 | من در مورد مشکل نامگذاری زحمت می کشم. با توجه به اینکه من یک رابط به نام Extension دریافت کردم، و پیاده سازی های زیادی مانند پسوند رادیو، پسوند ویدئو، پسوند موسیقی و غیره وجود خواهد داشت. و غیره. لحظهای بعد متوجه شدم که پسوند اضافی است زیرا همه آنها به یک افزونه رابط واحد پی بردهاند، و من باید آنها را به صورت تحت اللفظیتر توصیف کنم. بنابراین تمام پسوندها را حذف کردم. با این حال، بحث هایی در میان همکاران من وجود داشت، برخی استدلال می کردند که پسوند واضح تر و قابل خواندن تر است. در واقع به نظر من تا حدودی درست است. بنابراین من گیج شده ام که کدام نام گذاری بهتر است. هر نظری؟ **به روز رسانی** من اندروید و iOS را هدف قرار می دهم. همانطور که شما گفتید، پشتیبانی زبان ترجیح داده می شود. این واقعیت که obj-c از فضای نام پشتیبانی نمی کند واقعاً دردناک است. علاوه بر این، به نظر میرسد که پیشوندها در برنامهنویسی iOS راه رسمیتری برای حل تصادم نام هستند، به هر حال باید این راهنما را برای تلاش برای ثابت نگه داشتن همه پورتهایم اعمال کنم. | قرارداد نامگذاری: آیا خوب است که همه زیر کلاسها پیشوند یا پسوند یکسانی داشته باشند یا خیر؟ |
206502 | من یک مقاله جالب در وب سایت با مقیاس پذیری بالا پیدا کردم که در آن در مورد مقیاس پذیری EBay صحبت می کند و به خصوص یک قسمت خاص مرا شگفت زده کرد: > (استراتژی های Ebay)... کار را از پایگاه داده به برنامه ها منتقل کنید > زیرا پایگاه داده تنگنا است. Ebay این کار را به شدت انجام می دهد. و موارد فوق اشتباه نیست زیرا دوباره در همان مقاله: > کار فشرده cpu را از لایه پایگاه داده به برنامه ها منتقل کنید > لایه برنامه ها: یکپارچگی ارجاعی، پیوستن، مرتب سازی انجام شده در لایه > برنامه! دلیل: سرورهای برنامه هستند ارزان، پایگاه های داده تنگنا هستند. توضیحی در این مورد هست؟ اگر موارد بالا درست بود، من باید فقط از پایگاه داده برای بازیابی داده ها استفاده کنم و همه عملیات های دیگر را در منطق برنامه نویسی انجام دهم. همیشه برعکس به من می گفتند: پایگاه های داده برای عملیات روی داده ها و انتخاب های پیچیده بهینه شده اند، بنابراین از آنها استفاده کنید. هر بینشی؟ | آیا پایگاه داده گلوگاه است یا خیر؟ بحث مقیاس پذیری بالا |
83170 | مقایسه این دو سرور با توجه به اینکه آنها برای چیزهای بسیار متفاوتی در نظر گرفته شده اند احمقانه به نظر می رسد. اما اگر در مورد آن فکر کنید، آنها میتوانند کارهای مشابه زیادی انجام دهند: دادههای پیکربندی ذخیره، قفل کردن توزیعشده، صفبندی و غیره. من نمونهای از Redis را دارم که برای برخی موارد مرتبط با تولید از آن استفاده میکنم، اما میخواهم همگام سازی ساده بین سرورها انجام دهید (عمدتاً تغییرات پیکربندی که نیازی به فشار دادن کد و قفل کردن ساده بین سرورها ندارند). Zookeeper چه چیزی به من می دهد که Redis نمی دهد؟ | ردیس در مقابل نگهبان باغ وحش |
159569 | می خواستم بدانم آیا کسی می تواند منابع خوبی را در رابطه با یادگیری اسمال تاک به من معرفی کند. مجموع newb اینجا :) بنابراین من به دنبال آموزش پایه هستم. من چند ویدیو در یوتیوب دیدم، اما به نظر می رسد اکثر آنها با موارد خاصی سروکار دارند. من به دنبال یک نمای کلی سطح بالا از زبان هستم، زیرا سعی می کنم اصول/بهترین شیوه های پشت OOP را یاد بگیرم. با خواندن اینجا، به نظر می رسد اسمال تاک پایه خوبی باشد. پیشاپیش از کمک شما متشکرم! | Smalltalk Beginner به کمک نیاز دارد |
181440 | مقالههای ویکیپدیا خیلی پیشرفتهتر از آن هستند که نمیتوانم بفهمم، لطفاً کسی میتواند توضیح سادهای به من بدهد؟ | تفاوت بین بازگشت و خود ارجاع چیست؟ |
89021 | من از Ruby on Rails 3.0.7 استفاده می کنم و می خواهم یاد بگیرم که پلاگین های پیشرفته را برای نسخه فعلی چارچوب بنویسم. برای انجام این کار من می خواهم چند کتاب بخرم اما آنچه در وب سایت آمازون دیده ام مربوط به دو یا سه سال قبل است... آیا شما کتاب هایی در این زمینه می شناسید و یا راهنمایی می کنید؟ P.S.: همچنین پیوند به راهنماهای آنلاین خوب در پاسخ ها پذیرفته می شود. | کتاب هایی برای یادگیری توسعه پلاگین های Rails |
249950 | فرض کنید من کلاسهای مجزایی دارم که رفتار یکسانی دارند، که میتوان آنها را به این صورت نشان داد: public interface Behavior { void operationA(); } public class ImplementerA Implements Behavior { public void operationA() { } } public class ImplementerB implements Behavior { public void operationA() { } } اما 'ImplementerA' و 'ImplementerB' توسط کلاینت های مجزا استفاده می شوند. ClientA فقط از ImplementerA و ClientB فقط از ImplementerB استفاده می کند. به غیر از اینها، هیچ کلاینت دیگری برای «ImplementerA» و «ImplementerB» وجود ندارد. در این سناریو، آیا رابط «رفتار» هدفی دارد؟ آیا باید ایجاد شود زیرا ممکن است نیازهای آینده تغییر کند ... | اگر چندشکلی ندارید استفاده از رابط ها منطقی است؟ |
208623 | در اینجا اصل مشکل وجود دارد: ارائه دهندگان خدمات متعددی وجود دارند که هر کدام برنامه زمانی خاص خود را برای در دسترس بودن دارند. مشتریان متعددی وجود دارند که به دنبال خدمات آنها هستند. مشتریان باید بتوانند زمان رزرو را برای این سرویس رزرو کنند، اما فقط باید بتوانند زمانهایی را رزرو کنند که ارائهدهنده خدمات _some_ در دسترس است (یعنی تا زمانی که ارائهدهنده دریافت میکنند واقعاً برایشان مهم نیست که کدام ارائهدهنده خاص را دریافت میکنند) . متأسفانه، ارائهدهندگان خدمات ممکن است زمانبندیها را بین زمانی که مشتری ثبت نام میکند و زمانی که خدمات ارائه میشود تغییر دهند، به این معنی که حتی با وجود پادمانهای رزرواسیون، ممکن است در نهایت برای یک زمان معین رزروهای زیادی وجود داشته باشد. من می خواهم بدانم که قبلاً چه کاری روی این نوع مشکل انجام شده است، و علاوه بر این: 1. آیا ارائه دهندگان واقعاً باید به طور مداوم به مشتریان تخصیص شوند، حتی اگر ارائه دهندگان قابل تعویض باشند؟ 2. بسته به پاسخ به سوال قبلی، چگونه می توانم تکلیف بعدی ارائه دهنده را بر اساس زمان فعلی، برنامه های سایر ارائه دهندگان و رزروهای برنامه ریزی شده تعیین کنم؟ من خیلی در مورد این مشکل فکر کرده ام، اما من گیج شده ام و با راه حل های رضایت بخش باقی مانده ام. بهعنوان فردی بدون پیشزمینه CS، از بینش و/یا راه بهتری برای فکر کردن در مورد مشکل قدردانی میکنم. | برخی از الگوریتمهایی که میتوانند به زمانبندی زمان رزرو کمک کنند چیست؟ |
219071 | من قصد دارم مقاله ای را در codeproject.com پست کنم که در آن کدهایی را به اشتراک بگذارم که احساس می کنم ارزش تلاش را دارم - بنابراین رفتم و دستورالعمل های ارسال را خواندم. به نظر می رسد که باید مجوز نرم افزاری را برای ارسال خود انتخاب کنم. من واقعاً به مطالبم و اینکه مردم با کدی که می دهم چه خواهند کرد اهمیتی نمی دهم. اگر آنها از آن سود ببرند، همه چیز برای من خوب است و خوشحالم که ایده هایم را به اشتراک گذاشته ام. نگرانی من واقعاً بیشتر در مورد محافظت شخصی خودم است که اگر کدی که به دلایل دورتر ارائه می کنم به آنها یا سیستم آنها آسیب وارد کند، من در قبال هیچ مسئولیتی نباید مسئولیتی داشته باشم. یا چیزی در این زمینه مطالب من در مورد الگوهای عملیات ASP.NET CRUD است. من از هر پروژه ای که دارم از این الگو استفاده می کنم. این کاملا بی ضرر است، اما هرگز نمی دانید که دیگران چگونه از آن استفاده خواهند کرد. من فقط می خواهم یک شبکه ایمنی داشته باشم. در این شرایط چه مجوزی برای من مناسب است؟ | انتخاب مجوز نرم افزار برای ارسال وبلاگ در CodeProject.com |
213085 | من میدانم که کلیدهای ssh یک راه امن رمزنگاری برای احراز هویت خود به یک سرویس یا شخص دیگر هستند، اما فراتر از آن، من صراحتاً کمی ضرر دارم. چیزی که من را گیج می کند این است که می بینم بسیاری از توسعه دهندگان کلید عمومی خود را در سایت خود ذکر می کنند، اما چگونه یک نفر فقط یک کلید داشته باشد؟ من چند تا برای چیزهای مختلف دارم. و اگر کامپیوتر من از کار بیفتد، باید کامپیوترهای جدیدی تولید کنم. واضح است که کلید را به خاطر نمی آورم. آیا افراد فقط آن را در جایی ذخیره می کنند، دنباله ای از اعداد/حروف، مانند ایمیل خود؟ و سپس از آن یک کلید برای همه چیز استفاده کنید؟ چگونه شخصی یک کلید _شخصی_ می گیرد؟ من فقط احساس می کنم چیزی را در مورد کل این تئاتر عملیات از دست داده ام. منظورم این است که ما از طریق RSA در دانشگاه قدم زدیم. من اصل را درک می کنم، اما هرگز در عمل از آن استفاده نکردم تا اینکه چند ماه پیش برای github و heroku ثبت نام کردم و آنها مجبورم کردند چند کلید تولید کنم، کاری که قبل از آن حتی نمی دانستم می توانم انجام دهم. | چگونه کلیدهای ssh شخصی خود را مدیریت کنیم؟ |
102807 | به چند دلیل در طول توسعه، من گاهی اوقات کد را نظر می دهم. از آنجایی که من هرج و مرج هستم و گاهی عجله دارم، برخی از اینها به کنترل منبع می رسند. من همچنین از نظرات برای شفاف سازی بلوک های کد استفاده می کنم. به عنوان مثال: MyClass MyFunction() { (...) // return null; // TODO: ساختگی در حال حاضر بازگشت obj; } حتی اگر کار می کند و بسیاری از مردم این کار را به این روش انجام می دهند، من را آزار می دهد که شما نمی توانید به طور خودکار کدهای نظر داده شده را از نظرات واقعی که کد را واضح می کنند تشخیص دهید: * هنگام تلاش برای خواندن کد نویز اضافه می کند * نمی توانید جستجو کنید. برای کدهای کامنتشده، بهعنوان مثال، یک قلاب در حال انجام در کنترل منبع. برخی از زبانها از چندین سبک کامنت تک خطی پشتیبانی میکنند - برای مثال در PHP میتوانید از «//» یا «#» برای یک نظر تکخطی استفاده کنید - و توسعهدهندگان میتوانند در مورد استفاده از یکی از اینها برای کدهای کامنتشده توافق کنند: # return تهی // TODO: ساختگی در حال حاضر بازگشت obj; زبان های دیگر - مانند سی شارپ که امروز از آن استفاده می کنم - یک سبک برای نظرات تک خطی دارند (درسته؟ ای کاش اشتباه می کردم). من همچنین نمونههایی از کدهای «کامنتگذاری» را با استفاده از دستورالعملهای کامپایلر دیدهام، که برای بلوکهای بزرگ کد عالی است، اما برای خطوط منفرد کمی بیش از حد زیاد است زیرا دو خط جدید برای دستورالعمل مورد نیاز است: // TODO: ساختگی فعلا #endif return obj; بنابراین، از آنجایی که کدهای ارسال نظر در هر زبان (؟) اتفاق میافتد، آیا «کد غیرفعال» نباید نحو خاص خود را در مشخصات زبان داشته باشد؟ آیا نکات حرفه ای (تفکیک نظرات / کد غیرفعال، ویرایشگرها / کنترل منبع بر اساس آنها) به اندازه کافی خوب هستند و معایب (به هر حال نباید اظهار نظر کرد، بخشی کاربردی از یک زبان نیست، تاخیر احتمالی IDE (با تشکر توماس )) ارزش فداکاری را دارد؟ **ویرایش** متوجه شدم مثالی که استفاده کردم احمقانه است. کد ساختگی می تواند به راحتی حذف شود زیرا با کد واقعی جایگزین می شود. | آیا سینتکس برای غیرفعال کردن کد باید با کامنت های معمولی متفاوت باشد؟ |
204039 | من در حال ساخت سیستمی هستم که در آن کارکنان باید پیام های متنی تأیید را به تلفن همراه ما ارسال کنند. آیا راه آسانی وجود دارد که شرکت ما بلافاصله هزینه پیامک را پرداخت کند؟ به جای جمع آوری تماس، جمع آوری پیامک را مرتب کنید. | پیام متنی (SMS) توسط گیرنده پرداخت می شود |
147520 | من روی پروژه ای کار می کنم (شامل برنامه های وب JavaEE و برنامه های JavaSE) که از یک توسعه دهنده به یک تیم سه نفره تبدیل شده است و مسائل مربوط به خوانایی و استحکام در حال ظهور است. یکی از حذف های آشکار در زبان جاوا، قراردادهای تنظیم شده است، و این که چقدر به راحتی در معرض سایر توسعه دهندگان قرار می گیرند. (منظورم از قراردادها بیشتر اعتبارسنجی پارامترهای روش و شرایط قبل/پس از شیء است). چند راه حل وجود دارد که من به آنها نگاه می کنم و می خواهم از دیگرانی که تجربه عملی دارند بازخورد بگیرم. به نظر می رسد که جاوا در حال حاضر دو روش پشتیبانی شده برای تعریف قراردادها دارد: 1. بیانیه assert 2. پرتاب استثناها (مانند IllegalArgumentException) به نظر می رسد ادعاها فقط به عنوان یک ابزار اشکال زدایی ارزش دارند. از آنجایی که ادعاها به طور پیشفرض فعال نمیشوند، انتظار میرود که توسعهدهندگان تنها در طول دورهی آزمایش رسمی به آنها تکیه کنند و پس از آن نادیده گرفته شوند. پرتاب استثناها به نظر یک گزینه قوی به نظر می رسد زیرا آنها تقریباً هر نوع بررسی را امکان پذیر می کنند. با این حال، به نظر می رسد طیف استثناهایی که توسط کتابخانه جاوا تعریف شده اند، برای تعریف قراردادها مناسب نیستند (به عنوان مثال، زیر کلاس های IllegalArgumentException به طور خاص با مسائل محدوده، بررسی های تهی و غیره نیستند، و به نظر می رسد زیر کلاس های IllegalStateException با اتصال شبکه و فایل مرتبط هستند. states)، که هر گروه را مجبور می کند تا محدوده کلاس های استثنای خود را تعریف کند. اما بزرگترین مشکل این است که نه ادعاها و نه استثناها به صراحت الزامات قرارداد را به پارامترها یا مفاهیمی مانند شرایط قبل و بعد ترسیم نمی کنند. انتظار میرود که توسعهدهنده بهصورت دستی نظرات JavaDoc را با کد حفظ کند تا مشخص کند در چه شرایطی یک ادعا شکست میخورد یا یک استثنا ایجاد میشود. برای من واضح است که کتابخانههای استاندارد جاوا به اندازه کافی از طراحی با قرارداد پشتیبانی نمیکنند، که من را به سؤالاتم میرساند: آیا مفروضات من در بالا درست است یا برخی از ویژگیها و استثناها را از دست دادهام که در واقع آنها را برای این کار کاملاً مفید میکند. نوعی مشکل؟ | گزینه هایی برای برنامه نویسی با قرارداد در جاوا |
6417 | شکست پروژه ها غیر معمول نیست. به عنوان یک برنامه نویس، چگونه با پروژه هایی که شکست می خورند برخورد می کنید؟ برخی از تعاریف شکست: * از دست دادن مهلت. * کد و عملکرد آنچه را که قرار است انجام نمی دهد. * نرم افزار تبدیل به بخار یا تعداد بی پایان فاز می شود که اساسا قابل تحویل نیستند. یا شاید شما تعریف(های) خود را از شکست دارید. آیا شروع به اشاره با انگشت می کنید؟ آیا خودتان، الزامات، فناوری، مدیریت، مشتری و غیره را سرزنش می کنید؟ آیا یک جلسه درس آموخته شده را به عنوان یک تیم انجام می دهید؟ | چگونه با پروژه های برنامه نویسی که شکست می خورند برخورد کنیم؟ |
225871 | من در حال ساخت یک جدول داده بزرگ و قابل ویرایش با angular هستم، و سعی می کنم بفهمم بهترین روش چیست. جدول چند صد سطر، با چند دوجین ستون، یعنی 2000 خانه به بالا خواهد بود. هر سلول باید به صورت درون خطی قابل ویرایش باشد. اولین فکر من این بود که دستورالعمل هایی در سطح سلول داشته باشم، بنابراین چیزی شبیه به این خواهد بود: <editablecell model=some model express></editablecell> اما من نگران عملکرد ایجاد هزاران نمونه دستورالعمل هستم، هر کدام با محدوده، کنترل کننده و شنوندگان رویداد خود. من نگران هستم که اگر جدول نیاز به ترسیم مجدد داشته باشد (مثلاً مرتب سازی را تغییر دهید) عملکرد آسیب ببیند. آیا بهتر است دستورالعملی در هر ردیف داشته باشیم که دارای کنترلکننده و الگوی بهتری باشد تا تمام اتصال دادهها و مدیریت رویداد را در سطح بالاتری مدیریت کند و در نتیجه دامنههای فرزند و شنوندگان رویداد کمتری ایجاد کند؟ | تعداد Angular Controller ها و/یا Directive ها چقدر زیاد است؟ |
231497 | من سعی می کنم یک الگوریتم کارآمد برای الگوریتم زیر پیدا کنم. من دنبالهای متشکل از فهرستهایی از شاخصها دارم که نشاندهنده شاخصهایی هستند که باید حذف شوند. معناشناسی به گونه ای است که هر دنباله باید به ترتیب اجرا شود. من می خواهم این دنباله ها را بگیرم و آنها را در یک دنباله از شاخص های مطلق صاف کنم تا حذف شوند. این را می توان با انجام یک سری غربال (تا حدودی شبیه غربال اراتوستن) به دست آورد. احتیاط این است که این تکنیک کند است (مربع). بنابراین این گروه از شاخص های نسبی: R0: 0 3 10 15 R1: 2 7 20 R2: 1 11 12 14 17 R3: 0 1 2 با این گروه از شاخص های مطلق مطابقت دارد: A0: 0 3 10 15 A1: 4 9 22 A2: 2 17 18 20 24 A3: 1 5 6 و هنگامی که در یک دنباله از شاخص های مطلق ادغام شوند، موارد زیر را خواهم داشت: A': 0 1 2 3 4 5 6 9 10 15 17 18 20 22 24 ممکن است تعدادی دنباله نسبی وجود داشته باشد که هر کدام ممکن است حاوی هر تعداد عنصر و ممکن است شکاف های زیادی بین شاخص ها داشته باشد. توالی های نسبی ورودی به ترتیب افزایشی مرتب می شوند که ممکن است حاوی موارد تکراری نباشند. به دست آوردن لیست های میانی «A#» ضروری نیست. من فقط به لیست A از ورودی های R# اهمیت می دهم. * * * شفاف سازی در مورد الگوریتم بیایید لیستی از اعداد صحیح غیر منفی را در نظر بگیریم 0 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 28 29 27 ... و حذف کنید شاخص های داده شده توسط R0 سپس ما 1 2 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 ... مقادیر حذف شده 01`0 1 را به دست می آورند. ) حالا شاخص های داده شده توسط را حذف کنید R1 1 2 5 6 7 8 10 11 12 13 14 16 17 18 19 20 21 23 24 25 26 27 28 29 30 ... مقادیر حذف شده A1 را به دست می آورند (`4 9 22`) اکنون شاخص های R2 را حذف کنید. 6 7 8 10 11 12 13 14 16 19 21 23 25 26 27 28 29 30 ... مقادیر حذف شده A2 را به دست می آورند (`2 17 18 20 24`) اکنون شاخص های داده شده توسط R3 7 8 10 11 12 13 13 14 14 را حذف کنید. 27 28 29 30 ... مقادیر حذف شده A3 را به دست می آورند ('1 5 6') | الگوریتم کارآمد برای اتصال الک |
213739 | من یک برنامه اندروید نوشته ام. این برنامه نیاز به اتصال بلوتوث به یک قطعه بسیار خاص از سخت افزار دارد که در حال حاضر یک نمونه اولیه است. تنها راهی که می توانم برنامه را در حال حاضر آزمایش کنم این است که صدها مایل رانندگی کنم تا ببینم آیا کار می کند یا خیر. اگر در نهایت با یک ANR مواجه شوم، در مقابل مشتری من می تواند بسیار شرم آور باشد. نوع اتصال و مکانیک این برنامه بسیار محکم با این سخت افزار طراحی شده است. من مجاز به آوردن لپ تاپ، روت کردن گوشی یا اتصال به هیچ دستگاه دیگری در محل نیستم. آیا راهی برای آزمایش این برنامه در خانه وجود دارد، یا از طریق فعالیت ها گام برداریم تا مطمئن شوم در فعالیت دوم ANR دیگری ندارم در حالی که مشتری با وحشت به من نگاه می کند؟ باید اشاره کنم که من یک برنامه نویس باتجربه نیستم و این یک ایده جدید است که در آن به کسی کمک می کنم، زیرا استخدام کارکنان در حال حاضر در کار نیست، بنابراین بدون شک برخی از مفاهیم اساسی توسعه این را از دست داده ام. | چگونه می توانم برنامه ای را آزمایش کنم که به سخت افزار خاصی بستگی دارد |
8734 | ساختن نرمافزار آسان است، اما ساختن آن به روشی که توسعهدهندگان فکر میکنند باید آسانتر باشد. در مورد کاربر نهایی چطور؟ چگونه می توان از آنها در مورد یک محصول جدید بازخورد دریافت کرد؟ به عنوان مثال: ما اخیراً یک برنامه جدید مبتنی بر وب را برای پشتیبانی فناوری اطلاعات منتشر کردیم و این همان چیزی است که کاربر برای دریافت پشتیبانی فناوری اطلاعات باید از آن استفاده کند. آنها چاره ای ندارند. چگونه می توانیم از آنها بازخورد بگیریم؟ ایدههای خارج از جعبه بیشتر مورد استقبال قرار میگیرند، زیرا میبینم که فرم بازخورد معمولی تعداد کمی ارسال میکند، بنابراین به دنبال راههای خلاقانه برای برقراری ارتباط با پایگاه کاربران خود هستم و به توسعه این برنامه (یا هر کدام در آینده) با در نظر گرفتن خواستههای آنها ادامه میدهم. . | چگونه برای یک پروژه بازخورد دریافت کنیم؟ |
239142 | از این پاسخ در مورد تأخیرها، ما تعدادی اعداد (بله، هشدار هشدار) برای تأخیر در هنگام کدنویسی داریم (کمی ویرایش شده): * مرجع حافظه نهان L1 0.5 ns * پیش بینی اشتباه شاخه 5 ns * مرجع حافظه نهان L2 7 ns * مرجع حافظه اصلی 100 ns * ارسال 2K بایت بیش از شبکه 1 گیگابیت بر ثانیه 20000 ns * خواندن 1 مگابایت متوالی از حافظه 250,000 ns * جستجوی دیسک 10,000,000 ns * خواندن 1 مگابایت متوالی از شبکه 10,000,000 ns * خواندن 1 مگابایت متوالی از دیسک 30,000,000 ns * ارسال بسته CA->00 you have a Netherlands CA->00 you have a Netherlands استعاره ای که این را در شرایط انسانی بیان می کند؟ به عنوان مثال، یک انسان ممکن است یک مقدار را در یک میز روی میز خود (L1) در 15 ثانیه بیابد، بنابراین زمان معادل برای یافتن همان مورد اگر صفحه هنوز در کتاب روی قفسه (L2) باشد، 14 برابر بیشتر است. یا 3.5 دقیقه میدانم که این شبیه ELI5 است، اما فکر میکنم اکثر برنامهنویسها (از جمله من) درک واقعی از نحوه تغییر مرتبههای بزرگی ندارند، و دلیل آن را سخت میکند که آیا برخی از عملکردها را به خاطر بسپارند یا برخی از دادهها را از قبل ذخیره کنند. من مثال را در پاسخ بسط می دهم. اگر به جای آن روی لولهگذاری و چرخههای CPU کنترل داشته باشید، برای درک پردازندهها یک امتیاز عالی خواهد بود. همچنین عملکرد mutex، موازی سازی SIMD، چند رشته ای، چند هسته ای ... | آیا استعاره ای برای تاخیرهای حافظه پنهان/داده دارید؟ |
182363 | من ساختار پروژه زیر را دارم که می خواهم اجرا کنم. میخواهم بدانم آیا اشکالی در ساختار کد من به این روش وجود دارد یا خیر. قرار است از WebAPI مایکروسافت، یک پروژه MVC 4 و اشیاء قدیمی C# (POCO) استفاده کند. توضیح در ادامه می آید. اول از همه، یک پروژه کتابخانه کلاسی وجود دارد که فقط شامل رابط ها و اشیایی مانند این است: رابط عمومی IBBookService { IEnumerable<Book> GetBooks(); } public class Book { public int ID { get; مجموعه؛ } نام رشته عمومی { get; مجموعه؛ } } این رابط و کلاس توسط سایر پروژه ها به اشتراک گذاشته خواهد شد. اولین پروژه اجرای پروژه است که شامل: کلاس عمومی BookService : IBookService {// پیاده سازی که کتاب ها را از جایی بیرون می کشد } پروژه سوم یک پروژه WebAPI است که IBookService را به عنوان یک uri در معرض نمایش می گذارد، مانند _http://mysite /کتاب_. **به روز رسانی:** این سایت WebAPI روی دستگاهی متفاوت از سایت MVC قرار خواهد گرفت. اکنون اینجا جایی است که من در مورد انتخاب پیاده سازی خود نگران هستم. چهارمین و آخرین پروژه یک اپلیکیشن MVC 4 است. فقط به رابطها و api وب (از طریق «HttpContent» و دوستان اشاره میکند. من می خواهم رابط 'IBookService' را در این پروژه نیز پیاده سازی کنم. به جز در این پیاده سازی که WebAPI را به این صورت می نامد. public class MvcBookService : IBookService { public IEnumerable<Book> GetBooks() { var client = new HttpClient(); client.BaseAddress = new Uri(http://mySite); // از پیکربندی client.DefaultRequestHeaders.Accept.Add( new MediaTypeWithQualityHeaderValue(application/json)) برداشته می شود. پاسخ HttpResponseMessage = client.GetAsync(کتاب).Result; // مسدود کردن تماس if (response.IsSuccessStatusCode) { // مسدود کردن تماس بازگشت پاسخ.Content.ReadAsAsync<IEnumerable<Book>>().Result; } else { // handle answer code return null; } } } من قصد دارم این ساختار پروژه را برای تمام تعاملات WebAPI در شرکت اجرا کنم. من هیچ مشکلی در نگهداری با طرح این پروژه نمی بینم. با این حال بسیاری از چشم ها همیشه کمک می کند. | طرح بندی پروژه با استفاده از webapi |
233437 | من متوجه شدم که چگونه می توان یک مشتق BNF را انجام داد. کتابهای درسی من به خوبی آن را توضیح میدهند (بسیار بهتر از یادداشتهای سخنرانی آنلاین بسیاری از اساتید و غیره). مثال زیر و سپس سوالات من: <برنامه> => شروع <stmt_list> پایان <stmt_list> => <stmt> | <stmt>; <stmt_list> <stmt> => <var> = <expression> <var> => A | ب | ج <exression> => <var> + <var> |<var> - <var> |<var> ایجاد میکند: <proogam> => شروع<stmt_list> پایان => شروع<stmt>؛ <stmt_list> پایان => شروع <var> = <expression>;<stmt_list>پایان => شروع a = <expression>;<stmt_list>پایان => شروع a = <var> + <var>;<stmt_list>پایان => شروع a = b + <var> ; <stmt_list>end => شروع a = b + c ; <stmt_list> پایان => شروع a = b + c; <var> = <expression>; <stmt_list>پایان => شروع a = b + c; b = <بیان>; پایان => شروع a = b + c; b = <var> + <var>؛ <stmt_list> پایان => شروع a = b + c; b = c + <var>; <stmt_list> پایان => شروع a = b + c; b = c + a; <stmt_list> پایان => شروع a = b + c; b = c + a; <var> + <expression> => a = b + c; b = c + a; c = <expression>; => شروع a = b + c; b = c + a; c = <var>; => شروع a = b + c; b = c + a; c = b; من اکثراً چگونگی را دریافت می کنم و از مزایای BNF می دانم. اما در مورد مشتقات، چرا آنها را توکن به نشانه انجام می دهیم، در حالی که کاملاً واضح است که کد حاصل چیست؟ همچنین، با مشتق BNF، وقتی یک OR در نحو استفاده می شود، چگونه این را ترجمه کنیم؟ مانند: <if_stmt> if (<logic_expr>) <stmt>| اگر (<logic_expr>) <stmt> other <stmt> | مشتقات در BNF |
230642 | من در حال ساخت یک معماری مانند این هستم: اینها لایه های SW من هستند ______________ | | | بازدید | |______________| ______________ | | |منطق کسب و کار| |______________| ______________ | | | مخزن | |______________| نماهای من قصد دارند HTML من را تولید کنند تا به کاربر ارسال شود. منطق کسب و کار جایی است که همه منطق های کسب و کار در آن قرار دارند. مخزن یک لایه برای دسترسی به DB است ایده من این است که مخزن از موجودیت هایی استفاده می کند (که اساساً نمایش جداول هستند، در به منظور انجام پرس و جوهای DB، لایه ها با استفاده از اشیاء تجاری، اشیایی هستند که خود شیء دنیای واقعی را نشان می دهند views ساخت/استفاده از DTO، آنها اساساً اشیایی هستند که اطلاعات مورد نیاز برای نشان دادن روی نمایشگر را دارند و قبل از فراخوانی منطق تجاری، BO را ایجاد می کنند احساس کلی شما در مورد این معماری؟** من از معماری مشابه برای برخی از پروژه ها استفاده کرده ام و همیشه این مشکل را دارم: اگر نمای من این لیست را دارد: دانشجو1، سن، دوره، تاریخ ثبت نام، قبلاً پرداخت شده است؟ اطلاعاتی از BO های مختلف به نظر شما چگونه باید ساختار را ساخت؟ اینها گزینههایی بودند که میتوانستم به آنها فکر کنم: * **لایه view میتواند روشهایی را برای دریافت دانشآموز، سپس دورهای که مطالعه میکند، سپس اطلاعات پرداخت را فراخوانی کند**. این باعث دسترسی های زیادی به DB می شود و دیدگاه من در مورد چگونگی اقدام برای تولید این اطلاعات آگاهی دارد. این فقط برای من اشتباه به نظر می رسد. * **من میتوانم یک ابجکت آداپتور داشته باشم که اطلاعات مورد نیاز را داشته باشد (کلاسی که دارای ویژگی دانشجو، دوره و پرداخت باشد). برای پروژه های بزرگ بد است من هنوز آنها را دوست ندارم. ** آیا ایده ای دارید؟ چگونه معماری را تغییر میدهید تا از این نوع مشکلات جلوگیری کنید؟** @Rory: من CQRS را خواندم و فکر نمیکنم این با نیازهای من مطابقت داشته باشد. همانطور که از ارجاعات پیوند در پیوند شما گرفته شده است > قبل از توصیف جزئیات CQRS، باید دو نیروی محرکه اصلی پشت آن را درک کنیم: همکاری و کهنه بودن به این معنی: بسیاری از بازیگران مختلف از یک شی (همکاری) استفاده می کنند و زمانی که داده ها مورد استفاده قرار گرفته اند. به یک کاربر نشان داده می شود، همان داده ممکن است توسط بازیگر دیگری تغییر کرده باشد - کهنه است (کهنه بودن). مشکل من این است که می خواهم اطلاعات BO های مختلف را به کاربر نشان دهم، بنابراین باید آنها را از لایه سرویس دریافت کنم. چگونه لایه سرویس من می تواند این اطلاعات را جمع آوری و ارائه کند؟ ویرایش به @AndrewM: بله، شما آن را به درستی متوجه شدید، ایده اصلی این بود که لایه view برای ساخت BO ها وجود داشته باشد، اما شما یک نکته بسیار خوب در مورد ایجاد BO در لایه های تجاری دارید. با فرض اینکه از توصیه شما پیروی کنم و منطق ایجاد را به داخل لایه تجاری منتقل کنم، رابط لایه تجاری من حاوی DTOها خواهد بود، به عنوان مثال public void foo (شیء MyDTO). با نمای دوم قابل استفاده مجدد نخواهد بود. برای استفاده از آن، نمای دوم باید یک DTO خاص را از یک نمای خاص بسازد یا باید کد را در لایه تجاری کپی کنم. آیا این درست است یا چیزی را از دست داده ام؟ | معماری من با نماهایی که نیاز به اطلاعات از اشیاء مختلف دارند مشکل دارد. چگونه می توانم این را حل کنم؟ |
200908 | به منظور لاغر نگه داشتن کنترلر خود، یک روش «headline» را در یک مدل قرار دادم. # My Model class Property سرفصل #{name} | #{address} پایان پایان _(سپس، Property Controller برای متن...)_ # My Controller class PropertyController def show @property = Property.find(params[: id]) end end سوال: در مورد MVC، آیا درست است که متد Model را از View من فراخوانی کنیم؟ # نمای من <h1><%= @property.headline %></h1> | آیا فراخوانی یک متد مدل از نظر من اشکالی ندارد؟ |
61270 | من اغلب با این دو گزینه مواجه می شوم. از نقطه نظر طراحی، کدام یک از اینها از نظر ذهنی بهتر است و چرا؟ گزینه A class foo { private boolean bar() { //Stuff } private void A() { if(bar()) B(); } private void B() { // more stuff } } Option B class foo { private boolean bar() { //Stuff } private void A() { B(); } private void B() { if(!bar()) return; // more stuff } } بیایید فرض کنیم که تکرار کد در اینجا مشکلی نیست، و این تقسیم بندی فقط برای تفکیک، منطقی، کد برای خوانایی/فهم بهتر است (A، B، و bar دارای نام های معنی دار در زمینه هستند). آیا خوانایی تر است که خواننده بداند که B ممکن است وقتی فقط به A نگاه می کند کاری انجام ندهد؟ یا اینکه کپسوله کردن حالت در B بهتر است؟ بدیهی است که این را می توان برای جدا کردن B و bar() به یک کلاس جداگانه به طور کامل تغییر داد، که نگرانی ها را حتی بیشتر از هم جدا می کند، اما با فرض حالت بیشتر مشترک، کدام بهتر است؟ | کدام طراحی بهتر است: تعیین اینکه آیا یک تابع باید از بیرون اجرا شود یا از داخل آن؟ |
31532 | به طور کلی، دو نوع مجوز FOSS وجود دارد که به استفاده تجاری از کد مربوط می شود - مثلاً نوع GPL و نوع BSD. اولی، به طور گسترده، در مورد استفاده تجاری محدود کننده است (منظورم از استفاده، اصلاح و توزیع مجدد، و همچنین ایجاد آثار مشتق شده و غیره است) کد تحت مجوز، و دومی بسیار مجاز تر است. همانطور که میدانم، ایده پشت مجوزهای نوع GPL تشویق افراد به کنار گذاشتن مدل نرمافزار اختصاصی و تبدیل به کد FOSS است، و مجوز ابزاری است برای ترغیب آنها به این کار - یعنی میتوانید از این نرمافزار خوب استفاده کنید. ، اما به شرطی که موافقت کنید به کمپ ما بیایید و طبق قوانین ما بازی کنید. چیزی که می خواهم بپرسم این است که آیا این استراتژی تاکنون موفق بوده است؟ یعنی آیا دستاوردهای بزرگی در قالب پروژه های بزرگی وجود دارد که به دلیل GPL از بسته به افتتاح می روند یا برخی نرم افزارها در فضای باز فقط به این دلیل که GPL آن را ساخته است؟ تأثیر این استراتژی چقدر بزرگ است - مثلاً در مقایسه با جهانی که در آن همه مجوزهای نوع BSD دارند یا همه کدهای منبع باز را تحت مالکیت عمومی منتشر می کنند؟ توجه داشته باشید که من نمیپرسم که آیا مدل FOSS موفق است یا خیر - این قابل بحث نیست. چیزی که من میپرسم این است که آیا روش خاصی برای ترغیب افراد برای تبدیل از اختصاصی به FOSS که توسط GPL-type استفاده میشود و توسط مجوزهای نوع BSD استفاده نمیشود، موفقیتآمیز بوده است؟ من همچنین در مورد شایستگی های خود GPL به عنوان مجوز نمی پرسم - فقط در مورد این واقعیت که اثربخشی آن است. | GPL چقدر در رسیدن به اهداف خود موفق است؟ |
127983 | اگر بخواهم نسخه هایی از آن را بفروشم، چه تعهدات قانونی برای ارائه مدارک مبنی بر متن باز بودن درخواست من (من نویسنده آن هستم) (به ویژه زمانی که مشتق شده است) چیست؟ منظورم این است که آیا میتوان برنامه منبع باز من را با همه موارد مجوز و کد منبع در داخل و پنهان نشد، اما بدون اینکه در تبلیغات برای برنامه در فروشگاه برنامه گفته شود، فروخته شود؟ | آیا نویسنده یک برنامه کاربردی منبع باز موظف است که منبع باز را قابل مشاهده کند؟ |
245323 | بنابراین شروع کردم به فکر کردن، بهترین روش برای انتشار اسناد تولید شده (مانند Doxygen، NaturalDocs و غیره) از نظر زیرساخت چیست؟ من میتوانم آن را از طریق یکپارچهسازی مداوم تولید کنم: * آیا باید در یک وب سرور معمولی قرار داده شود؟، یا باید از چیزی مانند Sharepoint یا نرمافزار انتشار محتوا دیگری استفاده کنم؟ * آیا باید مستندات برای هر بیلد در دسترس باشد؟، یا فقط نسخه های پایدار * آیا باید یک نسخه کامل از هر تکرار مستندات را قرار دهم؟، یا باید آن را در کنترل نسخه بازنویسی کنم؟ (البته یک مخزن جدا از کد پروژه) به دلایلی عجیب فکر نمی کنم که باید آن را فقط در یک سرور فعال وب قرار دهم، اما من می بینم که اکثر آنها این کار را انجام می دهند: http://docs.spring .io/spring/docs/ با این حال، چه اتفاقی میافتد زمانی که شرکت شما روی صدها یا نه صدها پروژه کار میکند؟، اکثر ابزارهای تولید اسناد AFAIK فقط خروجی نهایی HTML را به شما میدهند، اما مدیریت آن به عهده شماست. آن را بنابراین، چه چیزی می دهد؟، آیا تمرین/راه حل بهتری از قرار دادن آن در سرور doc وجود دارد؟ | آیا چیزی به نام مدیریت اسناد API وجود دارد؟ |
127985 | من با یک توسعهدهنده ارشد در مورد قراردادهای برنامهنویسی بحث میکردم تا در پروژههایمان (عمدتا پروژههای جاوا/JEE) اعمال شود. من با یک قرارداد پیشنهادی او مخالفت کردم: > نام متغیرهای نمونه باید با _، متغیرهای محلی با loc، > و پارامترهای روش با par شروع شوند، بنابراین شناسایی یک متغیر > مبدا و دامنه آسان خواهد بود. در حالی که او استدلالهایی را برای حافظه کوتاهمدت و خوانایی ارائه کرد، من با این واقعیت موافق نبودم که خوانایی را کاهش میدهد، IDEهایی مانند Eclipse بسته به نوعشان متغیرهای فرمت متفاوتی دارند و با طراحی کلاس و روش خوب از این مشکل جلوگیری میشود. آیا نظر، استدلال یا مطالعه ای دارید که نظر من را تأیید کند (یا مخالف آن)؟ | نامگذاری قراردادها برای مثال، متغیرهای محلی و پارامتری |
177625 | در حال حاضر تیم ما چالش بزرگی دارد، از ما خواسته شده است که یک رابط کاربری گرافیکی جدید برای یک کنترلر تعبیه شده ارائه کنیم. ضرب الاجل بسیار محدود است و در آوریل 2013 تعیین شده است. تیم ما بسیار متنوع است، برخی از افراد در سطح برنامه نویسی رویه ای/ساختار یافته هستند (عمدتاً C)، برخی دیگر (از جمله خود من) به برنامه نویسی شی گرا (C++، C#) تسلط دارند. ما یک نمونه اولیه برای آندروید ساختیم، اگرچه ویژگیهای خود را دارد، اما بیشتر فقط OO است. برای آینده مایل به پشتیبانی از چندین سیستم عامل (ویندوز، اندروید، iOS) وجود دارد. به نظر من یک برنامه HTML5 با پوسته برنامه بومی راهی برای رفتن است. هنگام جمعآوری اطلاعات بیشتر در مورد چارچوبهای مورد استفاده و غیره، برای من آشکار شد که یک تغییر پارادایم لازم است. هیچ یک از ما پیشینه وب نداریم، بنابراین باید از پایه یاد بگیریم. تغییر از عملکردی به OO حدود 6 ماه طول کشید تا ما تولیدی شویم (و برخی از زیرسیستم های اولیه بازنویسی شدند زیرا کاملاً به هم ریخته بودند). آیا می توانیم انتظار داشته باشیم که منحنی یادگیری مشابه باشد؟ آیا می توان این را با یک برنامه وب برطرف کرد؟ (احساس من می گوید که در حال حاضر سخت خواهد بود به عنوان یک برنامه بومی که در لبه منطقه راحتی ما است). | منحنی یادگیری برای توسعه وب |
177622 | من در یک تیم 2 توسعه دهنده کار می کنم، شریک من موسس شرکت است، در ابتدا او همه چیز را به تنهایی انجام می داد. او من را حدود 3 سال پیش استخدام کرد تا به او کمک کنم کارها را سریعتر انجام دهد و نیازهای مشتری ما را برآورده کند. اغلب پروژههای کوچکی به من داده میشود که همه را به تنهایی انجام دهم، تا زمانی که عالی کار میکند (و معمولاً این کار را میکند...) او اهمیت زیادی به کاری که انجام دادم یا اینکه چگونه آن را انجام دادم ندارد. اما اگر مشتری با او تماس بگیرد و بپرسد چرا چیزی آنطور که انتظار می رود کار نمی کند و من در اطراف نیستم تا تماس را به من فوروارد کنم، ممکن است از این که چرا ایده ای در مورد نحوه کار آن برنامه ندارد بسیار عصبانی شود. من چیزی را به عنوان راز نگه نمی دارم، اگر او در مورد چیزی از من بپرسد که چگونه این کار را انجام دادم، خوشحال می شوم توضیح دهم تا زمانی که او مایل به گوش دادن باشد (که طولانی نیست)، اما نمی دانم چرا نیاز دارم در وهله اول، در توسعه نرم افزار همه چیز به وضوح نوشته شده است. بیشتر وقتها روی پروژههایی کار میکنم که او نوشته است و نیازی نیست از او چیزی بپرسم (شاید هر ماه یک بار اتفاق میافتد که از او میپرسم چطور کار میکند، فقط به این دلیل که وقت لازم برای جستجوی آن را ندارم). من در آن سایت عالی در مورد تیم های کوچک که معمولاً 7-12 نفر هستند مطالب زیادی خوانده ام. من نتوانستم پیدا کنم که 2 نفر چگونه به عنوان یک تیم کار می کنند. ما مدیر پروژه، بازبین یا آزمایش کننده نداریم. من احساس میکنم این که او وقت ندارد به تنهایی کد را بررسی کند، مشکل من نیست، بنابراین سؤال اینجاست که آیا کار اشتباهی انجام میدهم؟ آیا لازم است پیش او بروم و در مورد کاری که انجام دادم حتی او از من نپرسید برایش سخنرانی کنم؟ | چگونه به عنوان یک تیم دو نفره کار کنیم |
173139 | برای اینکه در بازار مرتبط بمانم، در حال تحقیق در مورد مدل های کسب و کار جدید برای شرکت نرم افزاری خود هستم. به نظر می رسد مدل منبع باز با پشتیبانی پولی برای محصول ما مناسب است، اما من نگرانی هایی در مورد اینکه آیا یک مدل پشتیبانی پولی در دوره ای که کمک های درجه یک به صورت رایگان در سایت هایی مانند آنهایی که در Stack هستند قابل اجرا است یا نه، دارم. شبکه تبادل. نمونه موردی -- من کارمندانم را سال گذشته به اوبونتو منتقل کردم زیرا نمیخواستم برای مجوزهای Win 7 و سختافزار جدید هزینهای بپردازم (به علاوه، پلتفرم مونو بسیار جذاب بود). کارکنان من تجربه لینوکس نداشتند، اما با کمک AskUbuntu، Stack Overflow و چند کتاب For Dummies توانستند در حدود 120 روز به شایستگی نسبی دست یابند. ما یک مشاور اوبونتو را به مدت 7 روز برای ارائه آموزش و پشتیبانی استخدام کردیم، اما فراتر از آن 0.00 دلار برای هر نوع تخصص پولی هزینه کردیم. با توجه به بررسی دقیق خود، یک نسخه بتای 3 ماهه از مدل پشتیبانی پولی freemium را با یکی از مشتریان کوچکتر خود اجرا کردم و به نتایج متوسطی دست یافتم. من میخواهم فکر کنم چون نرمافزار ما آنقدر پایدار و آسان برای استفاده است که مشتری به پشتیبانی پولی زیادی نیاز ندارد، اما من گمان میکنم که آنها شرایط SLA ما را به همان روشی که ما با انتقال به اوبونتو آیا کسی در آنجا نظر، توصیه یا تجربه مرتبط با حرکتی که من در نظر دارم دارد؟ چه کار کرد، چه نشد و غیره؟ | آیا سایتهای پشتیبانی مانند Stack Overflow مدل منبع باز پشتیبانی پولی را ناراحت میکنند؟ |
40593 | من کنجکاو هستم که آیا Mathematica می تواند در توسعه نرم افزار به من کمک کند یا خیر. آیا برای آن استفاده می کنید و برای چه؟ به عنوان مثال، آیا از آن برای تجزیه و تحلیل الگوریتم ها استفاده می کنید یا برای انجام کار دیگری؟ من احتمالاً برای خودم مجوز (دانشجویی) خواهم خرید، اما کاملاً مطمئن نیستم (البته اگر برای توسعه نرم افزار خوب نباشد، ممکن است هنوز برای ریاضی از آن استفاده کنم). | آیا در طول فرآیند توسعه نرم افزار از Mathematica استفاده می کنید؟ |
227738 | من استفاده از ردیاب Pivotal را برای پروژه ای که دارم روی آن کار می کنم شروع کرده ام. از نظر مفهومی، این واقعا جالب به نظر می رسد و من علاقه مند به استفاده از مدل چابک هستم. با این حال، من با همه چیزهایی که در ویدیو صحبت می شود یک مشکل دارم. در ساعت 4:19 در ویدیوی مرتبط، درباره پذیرش داستان و نحوه انجام آن توسط صاحب پروژه صحبت می کنند. این مفهوم روی کاغذ عالی به نظر می رسد، اما مطمئن نیستم که واقعاً بتوانم صاحب پروژه را وادار کنم که بنشیند و حتی نیمی از ویژگی های جدیدی را که ایجاد می کنم، امتحان کند، چه رسد به همه آنها. سوال من این است: چگونه به صاحب محصول در مورد کاری که این طعم از مدل چابک از آنها می خواهد نزدیک می شوید؟ اگر از شرکت در آزمون قبولی امتناع کنند چه می کنید؟ | چگونه می توانم صاحب پروژه را در آزمون پذیرش شرکت کنم؟ |
87410 | من تقریباً سه سال است که به عنوان یک توسعه دهنده برنامه وب مشغول به کار هستم. این اولین کار برنامه نویسی واقعی من است. ما در فروشگاه خود از ASP.net استفاده می کنیم، اما من همواره تلاش کرده ام تا به سمت تسلط بر برنامه نویسی سمت مشتری تلاش کنم. نگرانی اصلی من در مورد توسعه برنامه های کاربردی وب، قطع ارتباط است. بین آنچه در سمت مشتری اتفاق می افتد و آنچه در سمت سرور اتفاق می افتد، البته، مسئله اصلی توسعه وب این است که در 20 سال گذشته، ما وب را بر اساس برنامه های افزودنی ساخته ایم. من یک همکار با تجربه تری دارم که به من می گوید که قبلاً توسعه دهنده برنامه های کاربردی وب نبوده است تا آنجا که امکان پذیر است، من موافقم که کاربران من نیز این کار را دوست دارند. امروز صبح، در مورد استفاده از CSS position:fixed value جدید برای ایستا نشان دادن عناصر در صفحه من به عنوان اسکرول کاربر یاد گرفتم. میخواهم بپرسم بهترین ابزارهایی که میتوانم برای پاسخگویی و تعاملیتر کردن برنامههای کاربردی وب خود استفاده کنم، چیست؟ از چه چیزی می توانم استفاده کنم تا برنامه وب خود را شبیه به یک برنامه کاربردی محلی در نظر بگیرم. | ویژگی های مرورگر مدرن که به یک برنامه وب اجازه می دهد مانند یک برنامه محلی رفتار کند؟ |
15839 | برنامه نویسی کاربر نهایی جایی است که کاربران نهایی معمولی، یعنی غیر برنامه نویسان، می توانند یک برنامه را سفارشی کنند، یا برنامه جدیدی را با حداقل آموزش یا دستورالعمل ایجاد کنند. App Inventor برای اندروید یکی از نمونه های اخیر است، اما شاید محبوب ترین نمونه برنامه نویسی کاربر نهایی صفحه گسترده باشد. چه نمونه هایی از برنامه نویسی کاربر نهایی استفاده شده است یا فکر می کنید مفید است؟ فلسفه نظام چیست؟ چه چالش هایی باقی مانده است؟ | چند راه حل خوب برنامه نویسی کاربر نهایی را دیده اید؟ |
184342 | در بسیاری از انواع بومی، پسوند رایج (و گاهی اوقات پیشوند) «t» یا «_t» برای نشان دادن انواع مستقل از پلتفرم (مانند «wchar_t»، «int32_t» و غیره استفاده میشود. منطق پشت حرف چه بود. «t» برخلاف حروف دیگر (یا اصلاً هیچ کدام، به خصوص در مورد «wchar_t»)؟ آیا برای چیزی ایستاده است؟ | T در wchar_t از کجا آمده است؟ |
186086 | من یک توسعه دهنده جاوا (وب) هستم. داشتن دانش در مورد c#، PHP و Ruby. من گیج می شوم که چگونه با تغییر سریع زبان برنامه نویسی و اجرای آنها، خود را به روز نگه دارم. مانند، در تلفن همراه، شما می توانید حدود 7-8 OS را ببینید. نمونه های بسیار دقیق تری از برنامه نویسی رویداد محور برای ایجاد برنامه های مقیاس پذیر مانند node.js، Ember، Require و غیره وجود دارد. سپس WebSockets، Socket.io، HTML5. پایتون و سی بار دیگر به قله صعود کردند. اسکالا و کلوژور در حال تبدیل شدن به زبان های بسیار محبوب هستند. Haskell و Erlang نیز زبانهای خوبی هستند. با این همه زبان برنامهنویسی و پلتفرم، گاهی اوقات احساس بدی میکنم که چیزهای خوبی را در حرفهام از دست میدهم. من فقط گیج شده ام که چه چیزی یاد بگیرم و چگونه با این دنیای به سرعت در حال تغییر همکاری کنم. لطفا پیشنهاد دهید. | چه چیزی و چگونه یاد بگیریم؟ |
244756 | من به دنبال راهی برای به اشتراک گذاری فایل های ایجاد شده برنامه خود از طریق Whatsapp بودم. متوجه شدم که می توانیم با استفاده از طرح URL سفارشی ارائه شده توسط whatsapp چت کنیم. اما، برای به اشتراک گذاری فایل های برنامه خود، خواندم که باید از «DocumentInteractionController» استفاده کنم. آیا نمونه ای موجود است؟ همچنین، وقتی در مورد این موضوع در Apple docs خواندم، میگوید: > برای هر فایلی که میخواهید با آن تعامل داشته باشید، یک نمونه از کلاس UIDocumentInteractionController ایجاد کنید. آیا ایجاد یک نمونه برای هر فایل ضروری است؟ من فقط میخواهم فایلها را به محض دریافت و از طریق سرویسم به برنامهام به اشتراک بگذارم. | UIDocumentInteractionController در iOS برای ادغام Whatsapp |
200902 | با توجه به این پاسخ، هر شی در جاوا به یک اندازه است؟ آیا پاسخ در مورد خود شی صحبت می کند یا اشاره به شی؟ در اینجا عبارت است: > هر اندازه شی در Hotspot به 16 بایت گرد می شود، بنابراین یک شی با یک قسمت > تک بایت، دقیقاً همان فضای یک شی منفرد را اشغال می کند > با یک فیلد طولانی یا دوتایی. من از ادعای این بیانیه کاملاً متحیر هستم. بسیاری از رأیهای موافق به این پاسخ، من را بیشتر گیج کردند. لطفاً یکی توضیح دهد که منظور از عبارت فوق چیست؟ | آیا هر شی در جاوا به یک اندازه گرد شده است؟ |
134442 | فکر میکنم محدودیتهای واقعی چندشکلی زمان کامپایل و چندشکلی زمان اجرا را درک میکنم. اما **تفاوت های مفهومی بین واسط های صریح (چند ریختی زمان اجرا. یعنی توابع مجازی و اشاره گرها/مرجعات) و رابط های ضمنی (چند شکلی زمان کامپایل. یعنی قالب ها) چیست.** فکر من این است که دو شیء که رابط صریح یکسان باید یک نوع شیء باشد (یا یک اجداد مشترک داشته باشد)، در حالی که دو شی که رابط ضمنی یکسانی ارائه می دهند، لازم نیست نوع یکسان باشند. شی، و، به استثنای رابط ضمنی که هر دو ارائه می دهند، می توانند عملکردهای کاملاً متفاوتی داشته باشند. نظری در این مورد دارید؟ و اگر دو شیء رابط ضمنی یکسانی ارائه دهند، چه دلایلی (علاوه بر مزیت فنی عدم نیاز به ارسال پویا با جدول جستجوی تابع مجازی و غیره) برای عدم ارث بردن این اشیاء از یک شی پایه که آن رابط را اعلام می کند وجود دارد، بنابراین تبدیل آن به یک رابط _explicit_؟ روش دیگری برای گفتن آن: آیا می توانید موردی را به من ارائه دهید که در آن دو شی که رابط ضمنی یکسانی ارائه می دهند (و بنابراین می توانند به عنوان انواع کلاس الگوی نمونه استفاده شوند) نباید از یک کلاس پایه که آن رابط را واضح می کند ارث ببرند؟ چند پست مرتبط: http://stackoverflow.com/a/7264550/635125 http://stackoverflow.com/a/7264689/635125 http://stackoverflow.com/a/8009872/635125 * * * در اینجا یک مثال برای این سوال را ملموس تر کنید: رابط ضمنی: class Class1 { public: void interfaceFunc(); void otherFunc1(); }; class Class2 { public: void interfaceFunc(); void otherFunc2(); }; الگوی کلاس UseClass { public: void run(T & obj) { obj.interfaceFunc(); } } واسط صریح: ` class InterfaceClass { public: virtual void interfaceFunc() = 0; }; } class Class1 : public InterfaceClass { public: virtual void interfaceFunc(); void otherFunc1(); }; class Class2 : public InterfaceClass { public: virtual void interfaceFunc(); void otherFunc2(); }; class UseClass { public: void run(InterfaceClass & obj) { obj.interfaceFunc(); } } * * * یک مثال عمیق تر و عینی تر: برخی از مسائل C++ را می توان با یکی از موارد زیر حل کرد: 1. یک کلاس قالبی که نوع قالب آن یک رابط ضمنی ارائه می کند. 2. یک کلاس غیر قالب که یک اشاره گر کلاس پایه می گیرد. که یک کد رابط صریح ارائه می کند که تغییر نمی کند: class CoolClass { public: virtual void doSomethingCool() = 0; virtual voidless() = 0; }; class CoolA : public CoolClass { public: virtual void doSomethingCool() { /* کارهای جالبی را انجام دهید که یک A انجام می دهد */ } virtual voidless() { /* Worthless, but must be implemented */ } }; class CoolB : public CoolClass { public: virtual void doSomethingCool() { /* کارهای جالبی را انجام دهید که یک B انجام می دهد */ } virtual voidless() { /* Worthless, but must be implemented */ } }; مورد 1: یک کلاس بدون قالب که یک اشاره گر کلاس پایه می گیرد که یک رابط صریح ارائه می دهد: class CoolClassUser { public: void useCoolClass(CoolClass * coolClass) { coolClass.doSomethingCool(); } } int main() { CoolA * c1 = new CoolClass; CoolB * c2 = جدید CoolClass; </br> کاربر CoolClassUser. user.useCoolClass(c1); user.useCoolClass(c2); </br> بازگشت 0; } مورد 2: یک کلاس الگو که نوع قالب آن یک رابط ضمنی ارائه می کند: template <typename T> class CoolClassUser { public: void useCoolClass(T * coolClass) { coolClass->doSomethingCool(); } } int main() { CoolA * c1 = new CoolClass; CoolB * c2 = جدید CoolClass; </br> کاربر CoolClassUser<CoolClass>; user.useCoolClass(c1); user.useCoolClass(c2); </br> بازگشت 0; } مورد 3: یک کلاس قالبی که نوع قالب آن یک رابط ضمنی ارائه میکند (این بار، نه مشتق از _CoolClass_ : class RandomClass { public: void doSomethingCool() { /* کارهای جالبی انجام دهید که RandomClass انجام میدهد */ } // من انجام نمیدهم 'باید بی ارزش() را پیاده سازی کرد useCoolClass(T *coolClass) { coolClass->doSomethingCool() { RandomClass * c2 = new RandomClass </br> User.useCoolClass; c1 user.useCoolClass(c2); | رابط های ضمنی در مقابل صریح |
205857 | میدانم که در روزهای اولیه محاسبات، نام روشهای کوتاهتر مانند «printf» منطقی بود، زیرا فضای ذخیرهسازی محدود بود. اما چرا زبانهای مدرن مانند Python و Go هنوز از نامهای کمتر خوانا از C API استفاده میکنند؟ چرا آنها به فرم خواناتری مانند print_format تغییر نمی دهند، در مورد نام های دیگر نیز همینطور است. بدم نمیآید که بجای «mkdir» در حال حرکت، «make_directory» بنویسم. | چرا نام روش های قدیمی به سبک C همچنان در زبان های مدرن استفاده می شود؟ |
230321 | در زمینه علوم کامپیوتر، من متوجه تغییر قابل توجهی در تفکر در مورد برنامه نویسی شده ام. توصیه ای که در حال حاضر وجود دارد این است که * کدهای کوچکتر و قابل آزمایش تر بنویسید * کدهای موجود را به تکه های کوچکتر و کوچکتر کد تغییر دهید تا زمانی که اکثر متدها/توابع شما فقط چند خط باشند * توابعی را بنویسید که فقط یک کار را انجام دهند (که باعث می شود آنها را انجام دهند. دوباره کوچکتر) این یک تغییر در مقایسه با شیوه های کد قدیمی یا بد است که در آن شما متدهایی دارید که 2500 خط را در بر می گیرند و کلاس های بزرگ همه کارها را انجام می دهند. سوال من این است: وقتی به کد ماشین، 1s و 0s، دستورات اسمبلی مربوط می شود، آیا اصلا باید نگران این باشم که کد جدا شده از کلاس من با انواع توابع کوچک به ریز سربار اضافی زیادی تولید می کند؟ در حالی که من دقیقاً با نحوه انجام فراخوانی کد OO و تابع در ASM در پایان آشنا نیستم، ایده ای دارم. من فرض میکنم که هر فراخوانی تابع اضافی، فراخوانی شی یا فراخوانی شامل (در برخی از زبانها)، مجموعهای از دستورالعملها را ایجاد میکند، در نتیجه حجم کد را افزایش میدهد و سربارهای مختلف را اضافه میکند، _ بدون افزودن کد مفید واقعی_. من همچنین تصور میکنم که بهینهسازیهای خوبی را میتوان برای ASM قبل از اجرای واقعی روی سختافزار انجام داد، اما این بهینهسازی فقط میتواند کارهای زیادی انجام دهد. از این رو، سوال من -- چه مقدار سربار (در فضا و سرعت) کدهای خوب جدا شده (تقسیم شده در صدها فایل، کلاس و متد) در مقایسه با داشتن یک متد بزرگ که شامل همه چیز است واقعاً معرفی می کند. سربار؟ بهروزرسانی برای وضوح: من فرض میکنم که افزودن توابع بیشتر و بیشتر و اشیاء و کلاسهای بیشتر و بیشتر در یک کد منجر به ارسال _parameter بیشتر و بیشتر بین قطعات کد کوچکتر میشود. در جایی گفته شد (به نقل از TBD) که تا 70٪ از همه کدها از دستورالعمل MOV ASM تشکیل شده است - بارگیری رجیسترهای CPU با متغیرهای مناسب، نه اینکه محاسبات واقعی انجام شود. در مورد من، شما زمان CPU را با دستورالعملهای PUSH/POP بارگذاری میکنید تا پیوند و انتقال پارامتر بین قطعات مختلف کد فراهم شود. هرچه قطعات کد خود را کوچکتر کنید، پیوند سربار بیشتری مورد نیاز است. من نگران این هستم که این پیوند به نفخ و کندی نرم افزار می افزاید و به این فکر می کنم که آیا باید در این مورد نگران باشم یا نه، چرا که نسل های فعلی و آینده برنامه نویسانی که در حال ساخت نرم افزار برای قرن آینده هستند. ، باید با نرم افزار ساخته شده با استفاده از این شیوه ها زندگی کرده و مصرف کند. **به روز رسانی: چندین فایل** اکنون در حال نوشتن کد جدیدی هستم که به آرامی جایگزین کدهای قدیمی می شود. به طور خاص اشاره کردم که یکی از کلاس های قدیمی یک فایل ~ 3000 خطی بود (همانطور که قبلا ذکر شد). اکنون به مجموعهای از 15 تا 20 فایل تبدیل شده است که در دایرکتوریهای مختلف، از جمله فایلهای آزمایشی و بدون چارچوب PHP که من برای اتصال برخی چیزها به یکدیگر استفاده میکنم، قرار دارد. فایل های بیشتری نیز در راه است. وقتی نوبت به ورودی/خروجی دیسک میرسد، بارگذاری چند فایل کندتر از بارگذاری یک فایل بزرگ است. البته همه فایلها بارگذاری نمیشوند، آنها در صورت نیاز بارگذاری میشوند، و گزینههای ذخیره دیسک و ذخیره حافظه وجود دارد، و با این حال هنوز معتقدم که «بارگیری چندین فایل» به پردازش بیشتری نسبت به «بارگیری یک فایل واحد» در حافظه نیاز دارد. من این را به نگرانی خود اضافه می کنم. | آیا OO، TDD، و Refactoring به توابع کوچکتر بر سرعت کد تأثیر می گذارد؟ |
12073 | این اولین سوال من در اینجا است، بنابراین آن را مختصر و دقیق بیان می کنم. هنگام نوشتن آزمونهای واحد، باید آنها را قبل یا بعد از ساختن چارچوب زیربنایی برای آنها بنویسید؟ این در بحثی بین مدیر عامل و رئیس جمهور من مطرح شد و من نظر شما را در این مورد می خواستم. من شخصا همیشه ابتدا کد را نوشتم، سپس تست های واحد را نوشتم، اما شما چطور؟ | تست های واحد، آنها را قبل یا بعد از فریم ورک بنویسید؟ |
228037 | من یک برنامه وب دارم که از Google App Engine و Google Cloud Datastore استفاده می کند. اما با خواندن شرایط خدمات جدید Google Cloud متوجه این بخش شدم: > علاوه بر این، مشتری به کاربران نهایی خود اطلاع می دهد که هر گونه داده مشتری ارائه شده > به عنوان بخشی از سرویس ها در دسترس شخص ثالث (به عنوان مثال > Google) قرار می گیرد. Google خدمات را ارائه می دهد. و این: > داده های مشتری به معنای محتوای ارائه شده، انتقال یا نمایش داده شده از طریق > خدمات توسط مشتری یا کاربران نهایی آن است. اما بدون در نظر گرفتن هر گونه داده ارائه شده به عنوان بخشی از حساب. آیا این بدان معناست که Google می تواند به داده های ذخیره شده در Datastore کاربران نهایی من دسترسی پیدا کند تا مثلاً سیستم تبلیغاتی آنها را بهبود بخشد؟ آیا شرایط آمازون AWS هم همینطور است؟ و در مورد Windows Azure چطور؟ | آیا گوگل می تواند از داده های کاربران من استفاده کند؟ |
134448 | من روی یک پروژه ++C کار می کنم که در آن تعدادی توابع ریاضی دارم که در ابتدا نوشتم تا به عنوان بخشی از یک کلاس از آنها استفاده کنم. با نوشتن کدهای بیشتر، متوجه شدم که به این توابع ریاضی در همه جا نیاز دارم. بهترین مکان برای قرار دادن آنها کجاست؟ فرض کنید من این را دارم: class A{ public: int math_function1(int); ... } و وقتی کلاس دیگری می نویسم، نمی توانم (یا حداقل نمی دانم چگونه) از آن math_function1 در آن کلاس دیگر استفاده کنم. بعلاوه، متوجه شده ام که برخی از این توابع واقعاً به کلاس A مرتبط نیستند. به نظر می رسید در ابتدا بودند، اما اکنون می توانم ببینم که چگونه آنها فقط توابع ریاضی هستند. تمرین خوب در این شرایط چیست؟ در حال حاضر آنها را در کلاس های جدید کپی پیست کرده ام که مطمئنم بدترین عمل است. | توابع غیر مرتبط با کلاس را کجا باید قرار دهم؟ |
154126 | من این واقعیت را دوست دارم که زبان C به شما امکان می دهد از محاسبات باینری به روشی صریح در کد خود استفاده کنید، گاهی اوقات استفاده از محاسبات باینری نیز می تواند از نظر عملکرد کمی برتری به شما بدهد. اما از زمانی که مطالعه C++ را شروع کردم، واقعاً نمیتوانم بگویم که چقدر استفاده صریح از چیزی شبیه به آن را در یک کد C++ دیدهام، چیزی مانند ساختار اشارهگر به نشانگر یا دستورالعملی برای پرش به یک مقدار شاخص خاص از طریق حساب باینری. . آیا حساب باینری هنوز در دنیای ++C مهم و مرتبط است؟ چگونه می توانم حساب و/یا دسترسی به یک شاخص خاص را بهینه کنم؟ در مورد C++ و نحوه چیدمان بیت ها بر اساس استاندارد چطور؟ ... یا من نگاهی به قراردادهای کدگذاری اشتباه انداخته ام ...؟ | آیا استفاده از محاسبات باینری در یک کد ++C مانند سبک C خوب است؟ |
229928 | من در حال حاضر در حال یادگیری برنامه نویسی تابعی با استفاده از Underscore.js هستم. کاری که من می خواهم انجام دهم این است که دو مختصات را با هم اضافه کنم. فرض کنید P1 = (0، 0) و P2 = (1، 1). بنابراین، P1 + P2 = (1، 1) من یک راه حل دارم، اما آنقدر پیچیده به نظر می رسد که مطمئن هستم کار اشتباهی انجام می دهم: // Base 2D Cartesian Point var Point = function(x, y) { this .x = x; this.y = y; } Point.prototype.add = function(delta) { return _.object(_.keys(this), _.map( _.zip( _.values(this), _.values(delta)), function(point ) { return _.reduce(point, function(memo, num) { return memo + num; }, 0 ) ); } آیا این اجرای صحیح تابع add برای نقاط با استفاده از Underscore.js است یا راه حل بهتری وجود دارد؟ | افزودن خصوصیات شی با استفاده از برنامه نویسی تابعی |
170392 | با انجام کارهای تحقیق و توسعه، اغلب متوجه میشوم که برنامههایی مینویسم که درجات زیادی از تصادفی بودن رفتارشان دارند. به عنوان مثال، زمانی که من در برنامه نویسی ژنتیک کار می کنم، اغلب برنامه هایی می نویسم که کد منبع تصادفی دلخواه را تولید و اجرا می کنند. یک مشکل در آزمایش چنین کدهایی این است که اشکالات اغلب متناوب هستند و بازتولید آنها بسیار سخت است. این فراتر از تنظیم یک دانه تصادفی روی همان مقدار و شروع مجدد اجرا است. به عنوان مثال، کد ممکن است پیامی را از بافر حلقه هسته بخواند و سپس روی محتویات پیام جهش های شرطی ایجاد کند. به طور طبیعی، هنگامی که یکی بعداً سعی در بازتولید مشکل کند، وضعیت بافر حلقه تغییر خواهد کرد. حتی اگر این رفتار یک _ویژگی_ است، میتواند کدهای دیگری را به روشهای غیرمنتظره راهاندازی کند، و بنابراین اغلب اشکالاتی را آشکار میکند که تستهای واحد (یا آزمایشکنندههای انسانی) آنها را پیدا نمیکنند. آیا بهترین شیوه های تثبیت شده برای سیستم های آزمایشی از این نوع وجود دارد؟ اگر چنین است، برخی از مراجع بسیار مفید خواهد بود. اگر نه، هر گونه پیشنهاد دیگری استقبال می شود! | بهترین روش ها برای آزمایش برنامه های با رفتار تصادفی چیست؟ |
231146 | **TL;DR** آیا ساختار داده ای وجود دارد که به سرعت به من اجازه دهد کلمات را در هر نقطه ای مطابقت دهم (مثلاً 'foo' مطابق 'foobar' و 'zoofoo') و در حالت ایده آل، لیستی از شخصیت هایی را که بعد از سوزن ظاهر شوید (به عنوان مثال، 'foo' باید ['b'، $] برگردد). * * * من در حال پیاده سازی الگوریتمی هستم که کلمات تصادفی را از مجموعه آموزشی از کلمات دیگر تولید می کند. به زبان ساده، اساساً به این صورت است: 1. یک نقطه شروع دلخواه را انتخاب کنید. 2. طولانی ترین پسوند کلمه فعلی را که حداقل در 2 کلمه دیگر موجود است انتخاب کنید. 3. یکی از آن کلمات را به طور تصادفی انتخاب کنید و کاراکتر بعدی را به wor فعلی اضافه کنید. 4. GOTO 2 تا زمانی که «نویسه بعدی» EOW باشد، به عنوان مثال، اگر کلمه فعلی «tat» باشد، برخی از گزینههای معتبر «سیبزمینی» و «خالکوبی» خواهند بود. اگر کلمه فعلی افتالمی باشد، تنها گزینه افتالمیک است، بنابراین جستجو می کنیم که آیا کلمه ای حاوی فتالمی، هتلمی، تلمی و غیره باشد. من چند پیادهسازی را امتحان کردهام: در یکی، از یک trie پر شده با هر پسوند هر کلمه استفاده کردهام. این در تولید کلمات بسیار سریع است، اما پر کردن آزمون بسیار کند است (حدود 4 میلیون کلمه در بیش از 10 ساعت تمام نشده است). در دیگری، من یک هش از: برای کلمه در کلمات ایجاد کرده ام: برای پسوند در دم (کلمات): برای پیشوند، پسوند در پیشوندها (کلمات): # پیشوندها(foo) = [(f,oo ),(fo,o),(foo)] ngrams[پیشوند].add(پسوند) # این مجموعه است و در خواندن بسیار سریعتر است مجموعه آموزشی، و در تولید بسیار سریع است، اما رم زیادی مصرف می کند. و در نهایت، گزینه گنگ، جستجوی ساده کاندیداها = [کلمه به کلمه در کلمات اگر رشته در کلمات باشد] که حافظه بسیار کمی می گیرد، اما بسیار کندتر است. آیا ساختار داده ای با رفتار مورد نیاز من وجود دارد؟ | ساختار داده دسترسی سریع n-gram |
180459 | من یک مشکل مفهومی با پیادهسازی صحیح کد دارم که به نظر میرسد به ارث بری چندگانه نیاز دارد، که در بسیاری از زبانهای OO مشکلی ایجاد نمیکند، اما از آنجایی که این پروژه برای اندروید است، چیزی مانند extends متعدد وجود ندارد. من مجموعهای از فعالیتها دارم که از کلاسهای پایه مختلف مشتق شدهاند، مانند «Activity»، «TabActivity»، «ListActivity»، «ExpandableListActivity» و غیره. همچنین چند قطعه کد دارم که باید آنها را در «onStart» قرار دهم. «onStop»، «onSaveInstanceState»، «onRestoreInstanceState» و سایر کنترلکنندههای رویداد استاندارد در همه فعالیتها. اگر من یک کلاس پایه برای همه فعالیتها داشته باشم، کد را در یک کلاس مشتق شده متوسط قرار میدهم و سپس همه فعالیتها را ایجاد میکنم که آن را گسترش دهند. متأسفانه اینطور نیست، زیرا چندین کلاس پایه وجود دارد. اما قرار دادن همان بخش های کد در چندین کلاس متوسط راهی نیست، imho. روش دیگر می تواند ایجاد یک شی کمک کننده و واگذاری تمام فراخوانی های رویدادهای فوق به کمک کننده باشد. اما این مستلزم آن است که شی helper گنجانده شود و همه handler ها در تمام کلاس های متوسط دوباره تعریف شوند. بنابراین تفاوت زیادی با رویکرد اول در اینجا وجود ندارد - هنوز هم تعداد زیادی کد تکراری. اگر وضعیت مشابهی در ویندوز رخ میداد، کلاس پایه (چیزی که مطابق با کلاس «Activity» در اندروید است) را زیر کلاس میگذارم و پیامهای مناسب را در آنجا (در یک مکان واحد) به دام میاندازم. برای این کار در جاوا/اندروید چه کاری می توان انجام داد؟ من می دانم که ابزارهای جالبی مانند ابزار دقیق جاوا (با چند نمونه واقعی) وجود دارد، اما من یک گورو جاوا نیستم و مطمئن نیستم که آیا ارزش امتحان کردن در این مورد خاص را دارد یا خیر. اگر راه حل های مناسب دیگری را از دست دادم، لطفاً آنها را ذکر کنید. **به روز رسانی:** برای کسانی که ممکن است علاقه مند به حل مشکل مشابه در اندروید باشند، یک راه حل ساده پیدا کرده ام. کلاس Application وجود دارد که در میان چیزهای دیگر، واسط ActivityLifecycleCallbacks را ارائه می دهد. دقیقاً همان کاری را که من نیاز دارم انجام می دهد و به ما امکان می دهد رویدادهای مهم را برای همه فعالیت ها رهگیری کنیم و مقداری ارزش اضافه کنیم. تنها اشکال این روش این است که از سطح API 14 در دسترس است که در بسیاری از موارد کافی نیست (پشتیبانی از سطح API 10 یک نیاز معمولی امروزی است). | راه حل مناسب برای وراثت چندگانه در جاوا (اندروید) |
12070 | اگر برای یک شغل جدید درخواست می دهید، آیا پیوند پروفایل stackoverflow خود را در رزومه خود قرار می دهید؟ این به کارفرما نشان میدهد که شما عضو فعال جامعه توسعه هستید و همچنین بینشی از دانش شما + اینکه چقدر ایدههای خود را به خوبی منتقل میکنید، ارائه میدهد. با این حال برای من کمی حیله گر است؟ | آیا پیوند پروفایل stackoverflow خود را در CV / رزومه خود قرار می دهید؟ |
69227 | من در حال حاضر C++ را از Stroustrup یاد میگیرم. همزمان با انجام چند پروژه کوچک (پروژه اویلر، کمی SDL با تتریس و غیره) C++ را تمرین می کنم. اما زمان سختی برای ایجاد تعادل دارم. یک تعادل خوب باید چه باشد، پنجاه و پنجاه؟ کمی تئوری بیشتر، کمی عمل کمتر؟ | ایجاد تعادل بین نظریه یادگیری زمان و تمرین زمان |
123513 | بازی بعدی ما بر روی بوم Javascript/HTML5 به جای ActionScript/Flash ساخته خواهد شد. واضح است که توسعه دهندگان HTML5 با تجربه کافی در بازار وجود ندارند (هنوز)، بنابراین ما باید در تلاش های خود برای استخدام خلاق باشیم. بنابراین سؤال این است که نمایه برای آن توسعهدهنده مدل که میتواند مهارتهای لازم را در محل کار به بهترین نحو ممکن بیاموزد، چگونه به نظر میرسد. در اینجا گزینه هایی است که ما در نظر گرفته ایم - در واقع فقط دو مدل واضح و متضاد. **1\. توسعه دهندگان فلش را استخدام کنید** * _مضرات:_ آنها باید نه تنها یک زبان جدید بلکه یک محیط توسعه جدید را نیز یاد بگیرند، زیرا به دلیل ماهیت خاص Flash Builder، هر مؤلفه یک محیط توسعه دهنده HTML 5 احتمالاً جدید و ناآشنا به نظر می رسد * _advantage_: در حال حاضر به توسعه سمت مشتری مسلط است - وظایف ثابت می مانند فقط زبان تغییر کرده است. **2\. بااستعدادترین توسعه دهندگان موجود را استخدام کنید ** * _معایب_ : تأخیر - بیشتر یا تمام وقت آنها برای (8 تا 12؟) هفته باید در حالت یادگیری خالص و بدون نیاز به زمان دیگر صرف شود. * _مزیت_: آنها به سرعت یاد می گیرند و به یادگیری ادامه می دهند. برنامه نویسان برجسته به برنامه نویسان برجسته جاوا اسکریپت تبدیل خواهند شد. فقط کمی زمان می برد. بهترین پاسخ به این سوال ممکن است مدل استخدام سومی را ارائه دهد، یا ممکن است تجزیه و تحلیل دقیق تری از دو ارائه شده در زیر ارائه دهد. به عبارت دیگر، من قصد نداشتم از بحث قبلی به هیچ وجه پاسخ ها را محدود کند. | برنامه نویس ایده آل برای توسعه بازی HTML5 سمت مشتری |
173284 | من روی سیستمی کار می کنم که به چندین کاربر اجازه می دهد در یک پروژه آنلاین با یکدیگر همکاری کنند. همه چیز نسبتاً ساده است، به جز برای همگام نگه داشتن کاربران. هر کاربر کپی محلی خود را از پایگاه داده پروژه دارد که به آنها اجازه می دهد تغییراتی ایجاد کنند و موارد را آزمایش کنند و سپس به روز رسانی ها را به سرور مرکزی ارسال کنند. اما این به سوال همگام سازی کلاسیک می رسد: چگونه می توانید دو کاربر را از ویرایش یک چیز و ضربه زدن به کار یکدیگر بازدارید؟ من ایده ای دارم که باید کار کند، اما نمی دانم آیا راه ساده تری برای انجام آن وجود دارد. مفهوم اصلی اینجاست: * تمام داده های پروژه در یک پایگاه داده رابطه ای ذخیره می شود. * هر ردیف در پایگاه داده یک مالک دارد. اگر کاربر فعلی مالک نباشد، می تواند آن سطر را بخواند اما نمی تواند بنویسد. (این در سمت کلاینت اجباری می شود.) * کاربر می تواند درخواستی را به سرور ارسال کند تا مالکیت یک ردیف را در اختیار بگیرد، که اگر کپی سرور بگوید که مالک فعلی NULL است، اعطا خواهد شد، یا زمانی که مالکیت آن را آزاد کند، اعطا می شود. با آن تمام شد * امکان آزادسازی مالکیت بدون انجام تغییرات در سرور وجود ندارد. * امکان انجام تغییرات در سرور بدون دانلود همه تغییرات برجسته در سرور وجود ندارد. * هنگامی که هر تغییری در ردیف های شما ایجاد می شود، یک ماشه آن ردیف را به عنوان کثیف علامت گذاری می کند. هنگامی که تغییرات را انجام می دهید، پایگاه داده برای تمام ردیف های Dirty در تمام جداول اسکن می شود و داده ها به صورت سریال در یک فایل به روز رسانی می شوند که به سرور ارسال می شود و همه ردیف ها با علامت Clean مشخص می شوند. سرور به روز رسانی ها را در انتهای خود اعمال می کند و فایل را در اطراف نگه می دارد. هنگامی که سایر کاربران تغییرات را دانلود می کنند، سرور فایل های به روز رسانی را که قبلاً دریافت نکرده اند برای آنها ارسال می کند. بنابراین، اساساً این یک اختراع مجدد از کنترل نسخه در یک پایگاه داده رابطهای است. (نوعی.) تا زمانی که مالکیت و اعمال به روز رسانی در سرور تغییرات اتمی تضمین شده باشد، و سرور تأیید می کند که برخی از کاربران smart aleck پایگاه داده محلی خود را ویرایش نکرده اند تا بتوانند یک به روز رسانی را برای یک ردیف ارسال کنند. اگر مالکیت آن را داشته باشید، باید تضمین شود که درست است، و بدون نیاز به نگرانی در مورد ادغام و تضادهای ادغام. (من فکر می کنم.) آیا کسی می تواند در مورد این طرح مشکلی یا راه هایی برای انجام بهتر آن فکر کند؟ (و نه، ساخت [VCS در اینجا] در پروژه خود چیزی نیست که من به دنبال آن هستم. قبلاً به آن فکر کرده ام. VCSها با متن خوب کار می کنند و با فرمت های فایل دیگر، مانند رابطه ای، چندان خوب کار نمی کنند. پایگاه های داده.) | یک طرح خوب برای همگام سازی پایگاه داده چند کاربره چیست؟ |
229923 | اگر چند ستتر را به هم زنجیر کنم و یکی از آنها $this را برنگرداند، یک خطای مرگبار دریافت می کنم. اما شاید این چیز خوبی باشد. $object = new object(); $object->set('name','foo')->set('number',12)->set('color'=>'brown'); کلاس شی { محافظت شده $name; محافظت شده $number; محافظت شده $color; محافظت شده $allowed_to_set = آرایه ('name','color'); مجموعه تابع عمومی ($property,$value) { if(!in_array((string)$property,$this->allowed_to_set)) { return false; } else { $this->$property = $value; بازگشت $this; } } | اگر آرگومان بدی تصویب شود، شکستن رابط سیال منطقی است؟ |
158640 | پس از تماشای مجموعه MegaStructures National Geographic، شگفت زده شدم که پروژه های بزرگ با چه سرعتی تکمیل می شوند. هنگامی که کارهای اولیه (طراحی، مشخصات و غیره) روی کاغذ انجام شد، **تحقق پروژه های عظیم فقط چند سال یا گاهی چند ماه طول می کشد**. به عنوان مثال، ایرباس A380 به طور رسمی در 19 دسامبر 2000 راه اندازی شد و در اوایل مارس 2005، هواپیما قبلاً آزمایش شده بود. همین امر در مورد نفتکشهای عظیم، آسمانخراشها و غیره نیز صدق میکند. با مقایسه این موضوع با تاخیر در صنعت نرمافزار، نمیتوانم تعجب نکنم که چرا اکثر پروژههای فناوری اطلاعات اینقدر کند هستند، یا به طور دقیقتر، چرا نمیتوانند به این سرعت و بیعیب باشند. همان مقیاس، با توجه به افراد کافی؟ * * * پروژه هایی مانند ایرباس A380 هر دو را نشان می دهد: * خطرات پیش بینی نشده عمده: در حالی که این اولین هواپیمای ساخته شده نیست، اما اگر فناوری و چیزهایی که برای هواپیماهای کوچکتر به خوبی کار می کند ممکن است برای هواپیماهای بزرگتر کارساز نباشد، همچنان محدودیت ها را برطرف می کند. به محدودیت های فیزیکی؛ به همین ترتیب، از فناوریهای جدیدی استفاده میشود که هنوز مورد استفاده قرار نگرفتهاند، زیرا برای مثال در سال 1969 که بوئینگ 747 ساخته شد، در دسترس نبودند. * خطرات مربوط به منابع انسانی و مدیریت به طور کلی: افرادی که در میانه پروژه ترک می کنند، ناتوانی در رسیدن به یک فرد به دلیل تعطیلات، خطاهای انسانی معمولی و غیره. در مدت زمان بسیار کوتاه** و با وجود تأخیر در تحویل، آن پروژه ها همچنان بسیار موفق و با کیفیت هستند. وقتی صحبت از توسعه نرم افزار می شود، پروژه ها به سختی به اندازه یک هواپیمای مسافربری بزرگ و پیچیده هستند (هم از نظر فنی و هم از نظر مدیریت)، و خطرات پیش بینی نشده کمی کمتر از دنیای واقعی دارند. با این حال، **بیشتر پروژههای فناوری اطلاعات کند و دیر انجام میشوند**، و افزودن برنامهنویسهای بیشتر به پروژه راهحلی نیست (تبدیل شدن از یک تیم ده نفره به دو هزار نفر گاهی باعث میشود پروژه سریعتر ارائه شود، گاهی نه، و گاهی اوقات فقط به پروژه آسیب می رساند و خطر عدم اتمام آن را افزایش می دهد). مواردی که هنوز تحویل میشوند ممکن است اغلب **حاوی اشکالات زیادی باشند، که نیازمند بستههای خدمات متوالی و بهروزرسانیهای منظم هستند** (تصور کنید «بهروزرسانیها» را روی هر ایرباس A380 دو بار در هفته نصب کنید تا باگهای محصول اصلی برطرف شود و از هواپیما جلوگیری شود. سقوط). چگونه می توان چنین تفاوت هایی را توضیح داد؟ آیا صرفاً به این دلیل است که صنعت توسعه نرم افزار بسیار جوان است تا بتواند هزاران نفر را در یک پروژه واحد مدیریت کند تا محصولاتی در مقیاس بزرگ و تقریباً بدون عیب بسیار سریع ارائه کند؟ | چرا صنعت IT نمی تواند مانند سایر صنایع پروژه های بزرگ و بدون نقص را به سرعت ارائه دهد؟ |
170539 | آیا کسی می تواند به من منابعی در مورد الگوریتم برش اشاره کند؟ مشکل: * میله هایی با طول «L» متر داشته باشید، به عنوان مثال. 6 متر * نیاز به برش قطعات کوچکتر با طول های مختلف، به عنوان مثال. نیاز: * 4 * 1.2 متر * 8 * 0.9 متر * و غیره ... (بسیاری طول و تعداد دیگر) چگونه برش بهینه را تعیین کنیم، چه چیزی حداقل مواد هدر رفته را تولید می کند؟ من قادر به نوشتن یک برنامه perl هستم، اما هیچ ایده ای در مورد _الگوریتم_ ندارم. (اگر در اینجا ماژول CPAN وجود دارد که می تواند کمک کند، خوب خواهد بود). از طرف دیگر، اگر کسی بتواند به من راه حلی برای صفحه گسترده یا هر چیزی که کمک می کند اشاره کند. Ps: علاوه بر این، به عرض خط برش نیز نیاز دارید، یعنی از میله 6 متری نمی توان 6 × 1 متر را برش داد، زیرا خود برش عرض 3 میلی متر می گیرد، بنابراین می توان فقط 5 x برش داد. 1 متر و آخرین قطعه فقط 98.5 سانتی متر خواهد بود (1 متر منهای 5 x 3 میلی متر عرض برش) ;(. | الگوریتم برش یک بعدی با حداقل ضایعات |
135188 | گوگل یک کامپایلر متقابل از جاوا به جاوا اسکریپت توسعه داد. چرا این کار را کردند؟ آیا این بدان معناست که جاوا اسکریپت برای توسعه برنامه های وب پیشرفته به اندازه کافی خوب نیست؟ | چرا گوگل یک کامپایلر متقابل از جاوا به جاوا اسکریپت توسعه داد؟ |
200018 | gnu parallel یک ابزار کوچک است که به شما امکان می دهد دستورات bash را به صورت موازی اجرا کنید. میخواستم بدونم که آیا چیزی مشابه برای ویندوز وجود دارد؟ | آیا معادلی برای gnu parallel برای ویندوز وجود دارد؟ |
73954 | من _خیلی،_ خیلی دور نیستم (امیدوارم) تا یک سایت را تمام کنم. من می خواهم آن را با توجه به دسترسی آن بررسی کنم. وظیفه این سایت نمایش داده های استریم، تا 10 ثانیه است. آیا کسی گروه یا انجمنی سراغ دارد که بتوانم درخواستی برای بررسی دسترسی سایت ارسال کنم؟ با تشکر | از کجا می توانم برای یک سایت درخواست بررسی دسترسی داشته باشم؟ |
16760 | من باید خیلی سریع یک ارزیابی سریع از ده ها دانش آموز تازه وارد انجام دهم. من 30 دقیقه با هر یک از آنها ملاقات دارم (دو یا سه روز دیگر). من می خواهم از بیشتر اوقات برای بحث در مورد جنبه های غیر فنی استفاده کنم. بنابراین قصد دارم از 10 دقیقه برای سوالات فنی استفاده کنم. سوالات یکسان برای همه آنها. همه آنها قبلاً _استخدام_ شده اند (دانشجو هستند)، چیزی که من باید بدانم سطح متوسط برای آماده کردن یک آموزش است. در حالت ایدهآل، برای تعیین سطح برای هر یک، دشواری «باید پیشرونده» باشد. سطح I را معدل خواهم کرد و در هر سؤال نیز میانگینی را انجام خواهم داد. **اگر فقط 10 دقیقه و 10 سوال از یک نامزد بپرسید، 10 سوال برتر شما کدام خواهد بود؟** | مصاحبه فنی 10 دقیقه ای |
135450 | چگونه می توان از نظر قانونی پروژه ای را که در ابتدا به عنوان منبع باز منتشر شده بود به منبع بسته بازگرداند؟ به خصوص نسخه دارای مجوز GPL در هر نسخه. | تبدیل پروژه منبع باز به منبع بسته |
135454 | گاهی اوقات ما فهرست کدهای _بزرگ_ را برای مقابله با آن داریم، و من کنجکاو هستم که برنامه نویسان پیشرفته و بسیار ماهر چگونه کدها را می خوانند. و من با تاکید بر اشکال زدایی و یافتن مسائل می گویم. | آیا می توان کدها را به خوبی تندخوان کرد؟ |
200014 | بعد از هر commit، گفتگوی Log Messages را باز می کنم و ورودی گزارش را در کلیپ بورد کپی می کنم تا بتوانم آن را در سیستم ردیابی مشکل قرار دهم. در نهایت امیدوارم بتوانم SVN را با سیستم یکپارچه کنم، بنابراین این کار ضروری نیست، اما در حال حاضر این یک راه عالی برای متصل نگه داشتن این دو است. آیا راهی برای کپی خودکار آخرین ورودی گزارش در کلیپ بورد یا حتی یک فایل متنی در commit بدون نیاز به نمایش دستی گفتگوی Log Messages وجود دارد؟ | چگونه به طور خودکار Tortoise svn آخرین log را در کلیپ بورد در commit کپی کنیم؟ |
45425 | من به طور اتفاقی به این نقل قول از بیل گیتس رسیدم: اگر می توانید کل مطلب را بخوانید، قطعاً باید یک رزومه برای من ارسال کنید. داشت از کتاب های هنر برنامه نویسی می گفت. بنابراین من بسیار کنجکاو بودم و می خواهم همه آن را بخوانم. ولی راستش من نمیفهممش من واقعاً آنقدر روشنفکر نیستم. بنابراین این باید دلیلی باشد که من نمی توانم آن را درک کنم، اما مشتاق یادگیری هستم. من در حال حاضر جلد 1 را در مورد الگوریتم های بنیادی می خوانم. آیا کتابی وجود دارد که برای افراد تازه کار/آهسته ای مانند من مناسب باشد، که به تقویت دانش من کمک کند تا بتوانم کتاب کنوت را به راحتی در آینده بخوانم؟ | من دانشجوی CS هستم و راستش کتاب های کنوت را نمی فهمم |
16769 | همانطور که متوجه شدم، **داشتن یک خطا (حتی یک اشتباه تایپی مانند یا از دست دادن ;) در کد تخته سفید شما اغلب برای شما امتیاز مصاحبه هزینه خواهد داشت**. اجتناب از آن بهطور اجتنابناپذیر باعث میشود که یک کد تصحیحخوانی بارها و بارها (از دست دادن زمان و احتمالاً انرژی عصبی / تمرکز) یا حتی استفاده از یک الگوریتم سادهتر (و در نتیجه کمتر مؤثر) - و هر دو این راهها دوباره «پرهزینه» هستند! بنابراین، **چرا فقط کد را سریع و سریع بنویسید** آنقدر زیبا و مؤثر که یک چارچوب آزمایشی (واحد) در اختیار دارید ** و سپس به طور معمول آن را آزمایش نکنید (فقط روی تخته سفید)**؟ آیا کسی این روش را امتحان کرده / دیده است؟ آیا کل ایده ارزش دارد؟ **[البته این در مورد قلم و کاغذ نیز صدق می کند]** | تست تخته سفید در طول مصاحبه: راه قانونی برای پشتیبان گیری از کد (تبرد سفید) خود؟ |
21676 | من در مورد اثرات مثبت مالی خرد در کشورهای در حال توسعه مطالب زیادی خوانده ام. سازمانهایی وجود دارند که از کمکهای مالی تقاضای سرمایه میکنند و سپس به منظور راهاندازی نوعی کسبوکار به مردم وامهای خرد میدهند. وام ها معمولاً بسیار کوچک هستند، با بهره اندک یا بدون بهره و بسیار کمتر از ده هزار دلار آمریکا هستند و معمولاً تنها به صدها دلار می رسند. نرخ بازپرداخت نیز عالی است. به نظر میرسد برنامههایی که وجود دارند بر فعالیتهای خردهفروشی و کشاورزی تمرکز دارند، من هنوز سازمانی را با تمرکز بر بخشهای فناوری مانند توسعه نرمافزار ندیدهام. آیا سازمانهای مالی خرد تاسیس/معتبری را میشناسید که به افراد برای راهاندازی کسبوکارهای مرتبط با نرمافزار وامهای خرد ارائه میکنند؟ آیا وام ها مانند سایر بخش ها مانند کشاورزی و خرده فروشی بازپرداخت شده است؟ من به دنبال جهانی هستم، بنابراین سازمان ها در هر کشوری قابل قدردانی هستند. | مالی خرد در صنعت برنامه نویسی |
219814 | فرض کنید یک rest api این json را برمی گرداند: { status : fail, data : { title: A title is مورد نیاز } } از آنجایی که برنامه مشتری همیشه پیام خطا را تطبیق می دهد، بهتر است یک کلید i18n صریح را که کلاینت به جای «عنوان مورد نیاز است» نقشه برداری می کرد، برگرداند؟ : { status : fail, data: { title: error.creation.title.required } } در واقع، نکته این است که انتظار داشته باشیم مصرف کننده درخواست (مثلاً برنامه وب) به راحتی آن را ترجمه کند. پیام در مورد بومی سازی آن | آیا باید مستقیماً یک پیام رشته ای یا بهتر بگوییم یک کلید i18n را هنگام کار با JSON api برگردانم؟ |
93299 | من اخیرا یک تست IKM Java انجام دادم و نمره بسیار کمی گرفتم. من فقط یک سال پیش فارغ التحصیل شدم و تجربه تجاری در جاوا ندارم (من در شغل فعلی خود توسعه وب انجام می دهم). فکر میکردم خواندن زیاد در جاوا به من کمک میکند آماده شوم، اما وقتی در آزمون IKM شرکت کردم، تکه تکه شدم. من چیز زیادی در مورد نحوه عملکرد مجموعه زباله، نام سایر کامپایلرهای جاوا (در مورد javac می دانم؟)، استفاده از .dll با جاوا و غیره نمی دانستم. من طیف گسترده ای از اصول اولیه را می دانم، اما در حد آب و هوا. int(5L)' یک عدد صحیح تولید می کند یا نه، من واقعا نمی دانستم. سؤال من این است که بسیاری از سؤالات IKM هرگز با آنها برخورد نکردهام، با این حال بسیاری از کتابهای برنامهنویسی جاوای معروف (Deitel، O'Reilly و غیره) را خواندهام. آیا کتابهای اشتباهی میخوانم؟؟؟ آیا کسی می تواند یک برنامه عمل خوب را به من پیشنهاد دهد که به من اجازه دهد تا خودم را مطالعه کنم و بتوانم این سؤالات واقعاً سخت جاوا را بدانم؟ | آیا در آزمون Java IKM خیلی خوب عمل نکردید، توصیه؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.