_id string | text string | title string |
|---|---|---|
195197 | ما در حال بحث و مناظره هستیم و من در حال تلاش برای تصمیم گیری در مورد کدام طرف هستم. اساساً ما یک نوع رویداد داریم که میتوان اینگونه بگوییم (مثال ساده). public class Event { public virtual int EventId { get; مجموعه؛ } عمومی مجازی DateTime DateTimeOccurred { get; مجموعه؛ } } بسیاری از رویدادهای مختلف در سیستم ما می توانند از این به ارث ببرند، بنابراین ما می توانیم داشته باشیم: کلاس عمومی UserUpdatedEvent : Event { public virtual User User { get; مجموعه؛ } } بنابراین اساساً هر رویدادی میتواند از رویداد پایه به ارث ببرد و سپس ما میتوانیم آنچه را که در سیستم ما اتفاق میافتد را ردیابی کنیم که باید آنها را به عنوان وظایفی که از این رویدادها رخ میدهند و غیره انجام دهیم. سؤال من این است که آیا برای هر یک جدول در DB داشته باشیم. رویداد بنابراین ما میتوانیم کلیدهای خارجی را در این مثال برای کاربر با استفاده از جدول در هر نوع با هر نوع فرعی به جدول رویدادهای پایه ارجاع دهیم. یا باید یک جدول و یک ستون داشته باشیم که ممکن است به یک enum پیوند داده شود که رویداد چیست و سپس ستون دیگری حاوی کلید اصلی آن شی باشد، اما نمی توانیم یکپارچگی ارجاعی را اعمال کنیم (شاید با یک ماشه اما نه ایده آل و نه اثبات کامل). مزایای یک جدول واحد سرعت، عدم اتصال، ساخت/نگهداری ساده تر، و غیره است. معایب آن عدم یکپارچگی ارجاعی است، ما از EF استفاده می کنیم و جدول به ازای هر نوع بسیار خوب کار می کند، از طرف دیگر ما گزارش های زیادی تولید می کنیم. و اینها sprocهای مستقیم SQL برای سرعت هستند و اتصالات بسیار سنگین خواهند شد. چگونه مردم به طور معمول در چنین موقعیتی پایین می آیند؟ با تشکر فراوان برای هرگونه بینشی در مورد سیستم های موجود با مشکلات مشابه و کمک به ما در حل این تصمیم. | آیا باید برای هر نوع مشتق شده یک جدول جداگانه ایجاد کنم؟ |
210710 | چرا برنامه هایی مانند مجموعه Trumph بسیار ضعیف طراحی شده اند و (بدون دیدن منبع واقعی، فقط می توانم حدس بزنم) بد نوشته شده اند؟ این سوال امروز بعد از ظهر بعد از یک تصادف در حین انجام شبیه سازی در نرم افزار Trumph's Punch مطرح شد، رئیسم به من گفت آنها در این نوع فناوری پیشرو هستند، بنابراین اگر مشکلی پیش بیاید احتمالاً عمدی است... سعی کردم توضیح دهم. به عنوان یک توسعه دهنده، این واقعیت که حتی شرکت های پیشرو نیز می توانند نرم افزارهای زشت (از نظر کارایی و طراحی) را منتشر کنند، به عنوان مثال، این واقعیت که حتی شرکت های بزرگ مانند توییتر/فیسبوک/گوگل/میکروسافت/سونی... اغلب با حفرههای امنیتی مشکل دارند، نمیتوان او را متوجه این موضوع کرد. **TL;DR: چرا چنین نرم افزارهای پرهزینه ای به خوبی طراحی نشده اند و به اندازه ای که می توانند کارآمد نیستند؟** | چرا نرم افزارهای مورد استفاده در کارخانه ها اینقدر ضعیف طراحی شده اند؟ |
175666 | **سلب مسئولیت:** من از سوالات آگاه هستم چگونه کد خود را بررسی کنم؟ و ابزارهای یکپارچه سازی مستمر چه مزایایی را در یک پروژه انفرادی ارائه می دهند؟ من احساس میکنم که هدف این سوال مجموعهای از پاسخها متفاوت است، زیرا در مورد یک نرمافزار خاص است، و نه در مورد تفکرات عمومی در مورد استفاده از این یا آن عمل یا پشته فناوری. من یک برنامه نویس انفرادی برای یک پروژه مبتنی بر RCP Eclipse هستم. برای اینکه بتوانم خودم و کیفیت نرم افزارم را کنترل کنم، در حال راه اندازی یک پشته CSI هستم. در این، من از دستورالعملهای زیرساخت ساخت مشترک Eclipse پیروی میکنم، با این استثنا که از جنکینز به جای هادسون استفاده خواهم کرد. امیدواریم که پایبندی به این دستورالعملها به من در عادت کردن به روش Eclipse برای انجام کارها کمک کند، و امیدوارم بتوانم در آینده کدی را به Eclipse ارائه دهم. با این حال، CBI شامل Gerrit، یک نرم افزار بررسی کد است. در حالی که فکر میکنم واقعا برای تیمها مفید است، و به محض اینکه تیم به حداقل دو توسعهدهنده رسید، از آن استفاده خواهم کرد، اما در تعجب هستم که چگونه میتوانم از آن استفاده کنم در حالی که هنوز انفرادی هستم. _سوال:_ آیا مورد استفاده ای برای Gerrit وجود دارد که توسعه دهندگان انفرادی را در نظر بگیرد؟ نکات: من می توانم تصور کنم که بعد از مدت زمان مشخصی کد را مرور کنم تا کمی از آن فاصله بگیرم. اگرچه این روند کار را پیچیده می کند، زیرا کد تنها زمانی ساخته می شود که از طریق بررسی کد ارسال شود. ممکن است ثابت شود که این یک تله است زیرا ممکن است وسوسه شوم که به سرعت کدهای بد را از طریق Gerrit فقط برای ساختن آن وارد کنم. من بسیار علاقه مند به شنیدن نحوه استفاده سایر توسعه دهندگان انفرادی از Gerrit هستم. | به عنوان یک برنامه نویس انفرادی، گریت چه کاربردی می تواند داشته باشد؟ |
255272 | من یک توسعه دهنده وب هستم. من اغلب با این وضعیت بحرانی مواجه می شوم که طرح وب سایت با طراحی مطابق با ویندوز 7 یا 8 و سیستم عامل های موبایل (اندروید، iOS، ویندوز 8) اجرا می شود. اما هنگامی که وب سایت توسط سیستم عامل های قدیمی مانند Windows XP و Windows 1998 بازدید می شود، کل طرح بندی به شدت خراب می شود. و به ویژه هنگامی که در سیستم عامل های قدیمی با اینترنت اکسپلورر بازدید می شود. اگر سیستم عامل های قدیمی (و/یا اینترنت اکسپلورر روی آنها) را در نظر بگیریم، برای ما خرابی ایجاد می کند. گاهی اوقات، حتی فریمورکهای فرانتاند که به خوبی پشتیبانی میشوند، مانند توییتر بوت استرپ، تسلیم میشوند و از مرورگرهای قدیمیتر پشتیبانی نمیکنند. وقتی مشتریان یا مدیریت درخواست میکنند تا وبسایت را با تمام سیستمعاملهای موجود از جمله Win XP سازگار کنند، چگونه به این موضوع رسیدگی کنیم؟ | سازگاری وب سایت با سیستم عامل های قدیمی |
65216 | وقتی با یکی از دوستان غیر برنامه نویس صحبت می کردم، به طور اتفاقی مفهوم کد زیبا را ذکر کردم و او می خواست معنی آن را بفهمد، اما من در مورد چگونگی توضیح آن برای کسی که این کار را انجام نمی دهد کمی متعجب بودم. هر زمینه ای وقتی همه کدها به هر حال برای کسی شبیه به ابهام به نظر می رسند، چگونه می توانید توضیح دهید که چه چیزی یک کد را زیباتر از دیگری می کند؟ قیاس ها نیز می توانند مفید باشند. | چگونه می توانید کد زیبا را برای یک غیر برنامه نویس توضیح دهید؟ |
151614 | در قرارداد IP IP به صورت زیر تعریف می شود > مالکیت معنوی (اعم از اینکه قابل ثبت اختراع باشد یا نباشد و چه در ساعات کاری ساخته شده باشد یا نباشد) به این صورت تعریف می شود اما محدود به این موارد نیست: همه محصول > مشخصات، پیشرفت ها، اختراعات، آثار تالیفی، مشتقات > آثار ، فناوری ها، برنامه ها، سیستم ها، نرم افزارها، برنامه های کاربردی تلفن همراه و > سایر رابط های برنامه نویسی تلفن همراه، طرح ها، روش ها، رمزگذاری ها، > ایده ها، تکنیک ها، پتنت ها، فرمول ها، فرآیندها، مفاهیم، دانش و تاریخ > ساخته شده یا تصور یا کاهش یافته یا به عمل یا توسعه یافته در طول دوره استخدام > در مالکیت XXXXXXX[COMPANY_NAME]XXXX یا شرکت های وابسته به آن باقی می ماند. این اولین بار است که من توافق نامه IP را می بینم. خیلی سختگیرانه نیست؟ یا رویه استاندارد آن در سراسر صنعت؟ | درباره قرارداد مالکیت فکری با کارفرما |
160655 | من چند کلاس بزرگ با بیش از 2 هزار خط کد دارم (و در حال رشد) که میخواهم در صورت امکان آنها را اصلاح کنم تا طراحی سبک و تمیزتری داشته باشم. دلیل بزرگ بودن آن عمدتاً به این دلیل است که این کلاسها مجموعهای از نقشهها را مدیریت میکنند که اکثر روشها نیاز به دسترسی به آنها دارند و متدها بسیار به یکدیگر متصل هستند. من یک مثال بسیار ملموس می زنم: من کلاسی به نام _Server_ دارم که پیام های دریافتی را مدیریت می کند. این روشهایی مانند _joinChatroom_، _searchUsers_، _sendPrivateMessage_، و غیره دارد. همه این روشها نقشههایی مانند _users_، _chatrooms_، _servers_، ... را دستکاری میکنند. کاربران و غیره اما مشکل اصلی اینجاست که باید از همه آنها استفاده کنم نقشه ها در اکثر روش ها. به همین دلیل است که در حال حاضر همه آنها در کلاس _Server_ قرار دارند زیرا همه آنها به این نقشه های رایج متکی هستند و روش ها بسیار به یکدیگر متصل هستند. من باید یک کلاس چت روم ایجاد کنم، اما با ارجاع به هر یک از اشیاء دیگر. کاربران کلاس دوباره با ارجاع به همه اشیاء دیگر و غیره. احساس میکنم کار اشتباهی انجام میدهم. ممنون میشم راهنمایی کنید | چگونه کلاس های بزرگ و محکم را تقسیم کنیم؟ |
139382 | XAML در اصل زیرمجموعه ای از XML است. یکی از مزایای اصلی پایه گذاری XAML بر روی XML این است که می توان آن را با ابزارهای موجود تجزیه کرد. و تا حد زیادی می تواند، اگرچه مقادیر ویژگی (از لحاظ نحوی غیر پیش پا افتاده) در فرم متن باقی می مانند و نیاز به تجزیه بیشتر دارند. دو گزینه اصلی برای توصیف رابط کاربری گرافیکی در یک زبان مشتق شده از XML وجود دارد. یکی این است که کاری را که WinForms انجام داد انجام دهید و آن را با کد واقعی توصیف کنید. مشکلات متعددی در این مورد وجود دارد، اگرچه کاملاً بدون مزیت نیست (سوالی برای مقایسه XAML با این رویکرد). جایگزین اصلی دیگر طراحی یک نحو کاملاً _جدید است که به طور خاص برای کار در دست طراحی شده است. این به طور کلی به عنوان یک زبان دامنه خاص شناخته می شود. بنابراین، در آینده نگری، و به عنوان درسی برای نسلهای آینده، آیا این ایده خوبی بود که XAML را بر پایه XML قرار دهیم یا بهتر بود به عنوان یک زبان طراحی شده سفارشی برای دامنه خاص؟ **اگر ما یک چارچوب رابط کاربری حتی بهتر طراحی میکردیم، آیا باید XML یا یک DSL سفارشی را انتخاب کنیم؟** از آنجایی که فکر کردن مثبت در مورد وضعیت موجود بسیار آسانتر است، مخصوصاً چارچوبی که جامعه کاملاً آن را دوست دارد، من برخی از آنها را ارائه میدهم. دلایل مثالی برای اینکه چرا ساختن در بالای XML _ممکن است یک اشتباه در نظر گرفته شود. پایه گذاری یک زبان خارج از XML یک چیز دارد: تجزیه آن بسیار ساده تر است (تجزیه کننده اصلی در حال حاضر موجود است)، به کار طراحی بسیار، بسیار کمتر نیاز دارد، و تجزیه کننده های جایگزین نیز برای توسعه دهندگان شخص ثالث بسیار آسان تر است. اما زبان حاصل می تواند از طرق مختلف رضایت بخش نباشد. نسبتاً پرحرف است. اگر نوع چیزی را تغییر دادید، باید آن را در تگ بسته شدن تغییر دهید. پشتیبانی بسیار ضعیفی از نظرات دارد. اظهار نظر در مورد یک ویژگی غیرممکن است. محدودیت هایی برای محتوای ویژگی ها توسط XML وجود دارد. پسوندهای نشانه گذاری باید در بالای نحو XML ساخته شوند، نه اینکه عمیقاً و به خوبی در آن ادغام شوند. و، مورد دلخواه شخصی من، اگر چیزی را از طریق یک ویژگی تنظیم کنید، از _syntax کاملا متفاوت_ استفاده می کنید تا زمانی که _دقیقاً یکسان_ را به عنوان ویژگی محتوا تنظیم کنید. همچنین گفته شده است که از آنجایی که همه XML را می دانند، XAML به یادگیری کمتری نیاز دارد. به طور دقیق این درست است، اما یادگیری _syntax_ بخش کوچکی از زمانی است که صرف یادگیری یک چارچوب جدید UI می شود. این مفاهیم چارچوب است که منحنی را شیب دار می کند. علاوه بر این، ویژگی های خاص یک زبان مبتنی بر XML ممکن است در واقع به سبد نیازهای یادگیری اضافه شود. آیا این معایب به دلیل سهولت تجزیه بیشتر است؟ آیا چارچوب جالب بعدی باید سنت را ادامه دهد یا برای طراحی یک DSL عالی که توسط ابزارهای موجود قابل تجزیه نیست و نحو آن باید توسط همه یاد شود، زمان صرف کند؟ P.S. همه **XAML** و **WPF** را اشتباه نمی گیرند، اما برخی این کار را می کنند. XAML چیزی شبیه به XML است. WPF چارچوبی با پشتیبانی از اتصالها، قالببندی، شتاب سختافزاری و کلی چیزهای جالب دیگر است. | در گذشته، آیا پایه گذاری XAML بر روی XML اشتباه است یا رویکرد خوبی؟ |
199988 | من یک مبتدی در برنامه نویسی هستم و بر توسعه وب با PHP تمرکز می کنم. من چندین IDE Nusphere، PHP storm را امتحان کردهام، همه IDEهایی که امتحان کردم سریع بار نمیشوند (البته به دلیل همه ویژگیهای اضافی) من همیشه Notepad++ را سریع دوست داشتم، حتی اگر ویژگیهایی نداشته باشد. آیا notepad++ تمام الزامات توسعه حرفه ای PHP را برآورده می کند؟ آیا باید برای یادگیری IDE ها وقت بگذارم؟ آیا باید IDE های PHP را یاد بگیرم تا یک توسعه دهنده حرفه ای PHP باشم؟ | آیا Notepad++ در توسعه نرم افزار حرفه ای استفاده می شود؟ |
112889 | من در حال توسعه یک به روز رسانی وب سایت هستم. قسمت جلویی از HTML، CSS و جاوا اسکریپت استفاده میکند و قسمت پشتی از پایتون استفاده میکند. روش کار به این صورت است که «<p/>»، «<b/>» و برخی دیگر از عناصر HTML می توانند توسط کاربر به روز شوند. برای فعال کردن این کار، صفحه وب را بارگیری می کنم و با JQuery، همه آن عناصر را به عناصر «<textarea/>» تبدیل می کنم. هنگامی که محتوای ناحیه متن تغییر کرد، من این تغییر را روی عناصر اصلی اعمال می کنم و آن را به یک اسکریپت پایتون ارسال می کنم تا محتوای جدید ذخیره شود. مشکل این است که می بینم مرورگرهای مختلف HTML اصلی را تغییر می دهند. * چگونه از این موضوع عبور می کنید؟ * از چه کتابخانه های پایتون استفاده می کنید؟ * از چه تکنیک ها یا طرح های کاربردی برای جلوگیری یا غلبه بر این موضوع استفاده می کنید؟ مشکلاتی که من پیدا کردم عبارتند از: * اینترنت اکسپلورر نقل قول های مربوط به ویژگی های class و id را حذف می کند. برای مثال، «<img class='abc'/>» به «<img class=abc/>» تبدیل میشود. * فایرفاکس بک اسلش را از خطوط شکسته حذف می کند: «<br \>» به «<br>» تبدیل می شود. * برخی از وب سایت ها دارای ویژگی های فنی بسیار خاصی برای نمایش هستند، بنابراین درج یک \n ساده (که IE انجام می دهد) می تواند نمایش یک وب سایت را تحت تاثیر قرار دهد. مثال: تغییر «<img class='headingpic' /><div id=maincontent>` به <img class='headingpic'/>\n <div id=maincontent>` یک شکاف عمودی در IE وارد می کند . چیزهایی که من برای غلبه بر این مشکلات ناموفق تلاش کرده ام: * استفاده از JQuery یا Python برای حذف همه «>\n<» رخدادها، «<br>» و غیره. اما این کار با شکست مواجه می شود زیرا من الگوهای مختلفی در IE دریافت می کنم، گاهی اوقات یک «∙» \n`، گاهی اوقات یک `\n∙∙∙`. * در پایتون، HTML جدید را تجزیه کنید، متن/محتوای جدید را استخراج کنید، آن را در HTML قدیمی وارد کنید تا عناصر و قالب هرگز تغییر نکند، فقط محتوا. این بسیار دشوار است و به نظر می رسد بیش از حد است. | تکنیک های رایج برای مدیریت HTML تولید شده توسط کاربر که توسط مرورگرهای مختلف به طور متفاوتی اصلاح شده است چیست؟ |
209872 | اخیراً به نظر نمیرسد از الگوی شگفتانگیز async-await C# 5.0 کافی نیست. تمام عمر من کجا بودی؟ من از نحو ساده کاملاً هیجان زده هستم، اما یک مشکل کوچک دارم. مشکل من این است که توابع async دارای اعلان کاملاً متفاوت از توابع معمولی هستند. از آنجایی که فقط توابع async میتوانند منتظر سایر توابع async باشند، وقتی میخواهم برخی از کدهای مسدودکننده قدیمی را به async منتقل کنم، یک اثر دومینویی از توابعی که باید تبدیل کنم را دارم. مردم از این به عنوان هجوم زامبی ها یاد می کنند. زمانی که async در کد شما تاثیر می گذارد، همچنان بزرگتر و بزرگتر می شود. فرآیند انتقال سخت نیست، فقط «async» را در اعلان ریخته و مقدار بازگشتی را با «Task<>» بسته بندی می کند. اما انجام این کار بارها و بارها هنگام انتقال کدهای سنکرون قدیمی آزاردهنده است. به نظر من بسیار طبیعی تر خواهد بود اگر هر دو نوع تابع (async و همگام سازی ساده قدیمی) دقیقاً یک نحو داشته باشند. اگر اینطور بود، انتقال هیچ تلاشی نمیبرد و میتوانستم بدون دردسر بین دو فرم جابجا شوم. من فکر میکنم اگر این قوانین را دنبال کنیم، میتواند کار کند: 1. توابع Async دیگر به اعلان «async» نیاز ندارند. انواع برگشت آنها نباید در Task<> پیچیده شود. کامپایلر یک تابع async را در طول کامپایل به تنهایی شناسایی می کند و بسته بندی Task<> را به صورت خودکار در صورت نیاز انجام می دهد. 2. دیگر برای توابع ناهمگام، تماسهای آتش و فراموشی وجود ندارد. اگر می خواهید یک تابع async را فراخوانی کنید، باید منتظر آن باشید. به هر حال من به سختی از آتش و فراموش کردن استفاده می کنم، و به نظر می رسد همه نمونه هایی از شرایط مسابقه یا بن بست دیوانه کننده همیشه بر اساس آنها باشد. من فکر می کنم که آنها با ذهنیت همزمانی که ما سعی می کنیم از آن استفاده کنیم، بسیار گیج کننده و خارج از ارتباط هستند. 3. اگر واقعاً نمی توانید بدون آتش و فراموش کردن زندگی کنید، نحو خاصی برای آن وجود خواهد داشت. در هر صورت، بخشی از نحو ساده و یکپارچه ای که من در مورد آن صحبت می کنم، نخواهد بود. 4. تنها کلمه کلیدی که برای نشان دادن تماس ناهمزمان نیاز دارید، «انتظار» است. اگر انتظار دارید، تماس ناهمزمان است. اگر این کار را نکنید، تماس کاملاً همزمان قدیمی است (به یاد داشته باشید، ما دیگر آتش و فراموشی نداریم). 5. کامپایلر توابع async را به طور خودکار شناسایی می کند (زیرا آنها دیگر اعلان خاصی ندارند). قانون 4 انجام این کار را بسیار ساده می کند - اگر تابعی دارای یک فراخوانی «انتظار» در داخل باشد، ناهمگام است. آیا این می تواند کار کند؟ یا چیزی را از دست داده ام؟ این نحو یکپارچه بسیار روان تر است و می تواند هجوم زامبی ها را به طور کلی حل کند. **چند مثال:** // فرض کنید این یک تابع async است (دارای تماس های انتظاری در داخل است) int CalcRemoteBalanceAsync() { ... } // فرض کنید این یک تابع همگام سازی معمولی است (در داخل هیچ تماس انتظاری ندارد) int CalcRemoteBalance() { ... } // حالا بیایید همه ترکیب ها را امتحان کنیم و ببینیم چه کار می کنند: // این مورد رایج همزمان است - int b1 = CalcRemoteBalance(); // این مورد معمول ناهمزمان است - int b2 = await CalcRemoteBalanceAsync(); // انتخاب فراخوانی یک تابع ناهمزمان به صورت همزمان - مسدود می شود // این نحو قبلاً برای آتش و فراموش کردن غیر همگام استفاده می شد، اما اکنون فقط int b3 = CalcRemoteBalanceAsync(); // ترکیب عجیب - مسدود می شود زیرا در حال فراخوانی یک تابع همزمان است // احتمالاً باید یک هشدار کامپایل را نشان دهد هرچند int b4 = منتظر CalcRemoteBalance(); توجه: این ادامه یک بحث جالب مرتبط در SO است | محو کردن خطوط بین توابع غیر همگام و معمولی در C# 5.0 |
28547 | در حال حاضر ما این موارد را داریم: * آیفون * اندروید * J2me تاچ * J2me غیر لمسی * J2me تاچ برای بلک بری * J2me غیر لمسی برای بلک بری ما در فکر ساختن * J2me غیر لمسی دیگری برای دستگاه های نامرتب بودیم (زیرا غیر لمسی معمولی لمس بسیار سنگین است) سوال این است که آیا می توانید نسخه دیگری از برنامه ما را که برای هدف قرار دادن همه تلفن های همراه ارائه کنیم فکر کنید. | چند برنامه باید ارائه دهید تا انواع تلفن های همراه را پوشش دهد |
51414 | من میخواهم کد هسته لینوکس را بفهمم، و آن را مرور کردهام، اما نمیتوانم احساس کاملی از آنچه اتفاق میافتد را درک کنم (من روی بخش شبکه از هسته لینوکس تمرکز میکنم)، بنابراین میتواند پیشنهاد خوبی بدهد. روش های خواندن کد C (یا هر زبان دیگر) به طور کلی و خاص برای بخش شبکه از هسته لینوکس. پیشاپیش ممنون | خواندن و درک کد c |
209691 | وقتی از برخی سایتها با پسوند «aspx» در انتهای URLهایشان بازدید کردم، شگفتزده شدم و وقتی به منبع html آنها نگاه کردم، هیچ حالت نمایشی مانند حالت زیر ندیدم: <input type=hidden name= __VIEWSTATE id=__VIEWSTATE value=SNIKalxBOk0/lp+SgXklgi/0/IUoRXTjEjp6NrL2ColFXGht1bTDit5V+wHdkcuM3YVmVNKG1jpM6zAg+MQCnvPDvlEvK8RNwHblq8NN1Y چگونه از این اتفاق جلوگیری کردند؟ حتی اگر حالت view را خاموش کنید، حداقل ورودی بالا را در خروجی HTML خود دریافت خواهید کرد. در اینجا یکی از نمونه هایی است که من به آن نگاه کردم: http://www.ada.org/index.aspx | ASP.NET بدون ورودی viewstate، چگونه می شود؟ |
27299 | من روی یک سری برنامه های کاربردی وب مرتبط اما مجزا کار می کنم که همه بر روی یک میزبان قرار دارند: Super Admin | ---ادمین شبکه سایت | | | ---سایت | | | ---سایت | | | ---سایت | ---ادمین شبکه سایت | ---سایت | ---سایت | ---سایت هر سه به یک کتابخانه اصلی (Zend Framework) و کتابخانه های برنامه جداگانه برای هر لایه در شبکه دسترسی خواهند داشت - بنابراین 3 برنامه کاربردی و یک کتابخانه - اما پیکربندی های مختلف برای پشتیبانی از نمونه های منحصر به فرد. من علاقه مند به شنیدن نظر مردم در مورد بهترین استراتژی پایگاه داده برای پشتیبانی از این برنامه ها هستم. از یک طرف، من می توانم یک پایگاه داده، یا شاید برای هر سطح برنامه (یعنی 3) مستقر کنم. این مزیت اجرای آسان تغییرات را دارد، اما ضرر این است که کاربران بار دسترسی را به اشتراک میگذارند - یعنی اگر یک کاربر واقعاً پایگاه داده را چکش کند، عملکرد سایر برنامههایی که پایگاه داده را به اشتراک میگذارند آسیب خواهد دید. یکی دیگر از معایب این است که هر گونه خرابی داده می تواند به طور بالقوه بر همه کاربران نهایی تأثیر بگذارد. از سوی دیگر، من میتوانم از یک سری پایگاهداده استفاده کنم - یکی برای دو سطح اول برای به اشتراک گذاشتن دادههای مدیریتی - اما نمونههای جداگانه برای هر سایت مستقر در شبکه. این مزیت را دارد که کاربران نهایی منزوی هستند و بنابراین کنترل خرابی داده ها آسان تر است. بدیهی است که نقطه ضعف برعکس مثال قبلی است - به این دلیل که اعمال تغییرات در شبکه دشوارتر است. فکر من این است که استفاده در مقابل جمعیت کاربر دیکته می شود. اگر تعداد کمی از کاربران دارید، اما آنها با پایگاه داده تعامل زیادی دارند - برنامه B بهترین است. اگر اولی است، که بازدهی بالایی از کاربران با نرخ تعامل پایین دارید - برنامه A بهترین است. من علاقه مند به شنیدن افکار دیگران در مورد بهترین رویکرد برای مقابله با این وضعیت هستم. | استراتژی پایگاه داده برای برنامه های کاربردی متصل اما متفاوت |
198616 | من یک پلاگین منبع باز jQuery را منتشر می کنم که تا زمانی که شما به طور مستقیم یا غیرمستقیم هزینه ای از مشتریان خود دریافت نکنید، برای استفاده، تغییر و توزیع مجدد رایگان است. لازم نیست نرم افزار شما منبع باز باشد، فقط باید رایگان باشد. اگر مشتریان خود را شارژ می کنید، به مجوز تجاری نیاز دارید. من در مورد مجوز مطمئن نیستم. http://www.turnjs.com/ یک افزونه است که دارای مجوز مشابه است و مجوز BSD غیر تجاری است. اما من نمی توانم تعریف این مجوز را به صورت آنلاین پیدا کنم. آیا کسی می تواند به من کمک کند تا بر اساس توضیحاتم بهترین مجوز را برای من تعیین کنم؟ با تشکر | چه مجوزی برای این کار بهتر است: نرم افزار منبع باز و رایگان است تا زمانی که هزینه ای از مشتریان خود دریافت نکنید |
213825 | من به دنبال الگوریتمی برای استنتاج یک سلسله مراتب از مجموعه ای از موارد برچسب گذاری شده هستم. به عنوان مثال اگر موارد زیر دارای برچسبها باشند: 1 a 2 a,b 3 a,c 4 a,c,e 5 a,b 6 a,c 7 d 8 d,f سپس می توانم یک گراف (یا نمودارها) بدون جهت بسازم محاسبه وزن گره و وزن لبه: وزن گره وزن لبه a 6 a-b 2 b 2 a-c 3 c 3 c-e 1 d 2 a-e 1 <-- این یال موازی با a-c و c-e است و مورد نظر نیست e 1 d-f 1 f 1 اولین مشکل این است که چگونه هر یال اضافی را رها کنیم تا به نمودار ساده شده برسیم؟ توجه داشته باشید که در این مورد فقط حذف آن لبه a-e اضافی مناسب است زیرا چیزی به عنوان a-c-e برچسب گذاری شده است، اگر اینطور نبود و تگ a-e بود، آن لبه باید باقی می ماند. من گمان میکنم که این بدان معناست که حذف لبهها فقط در طول ساخت نمودار اتفاق میافتد، نه پس از جمعآوری همه چیز. کاری که من می خواهم انجام دهم این است که جهت یال ها را برای ایجاد یک گراف جهت دار (یا نمودارها) شناسایی کرده و گره های ریشه را برای ایجاد درخت (یا درختان) انتخاب کنم: درختان a d // \\ | b c f \ e به نظر میرسد که میتواند یک الگوریتم رشتهای باشد - طولانیترین دنبالهها/پیشوندهای رایج - یا یک الگوریتم درخت/گراف، اما من کمی گیر کردهام زیرا اصطلاحات درستی را برای جستجوی آن نمیدانم. | الگوریتم برای استنتاج سلسله مراتب برچسب |
45594 | هسته اصلی این سوال را دوست داشتم، و میخواستم آن را به گونهای بپرسم که کمتر درباره «سرگرمکننده» باشد و بیشتر درباره «این اشتباهات گذشته به ما در مورد اینکه چگونه میتوانیم نرمافزار را بهتر بنویسیم و آزمایش کنیم، چه چیزی به ما میگویند؟» بپرسم؟ به عنوان یک SDET، من همیشه به دنبال حکایت هایی در مورد راه های جدید و جالبی هستم که برنامه ها ممکن است شکست بخورند. من در گذشته از این داستانها چیزهای زیادی یاد گرفتهام، و دوست دارم آن را از افراد باهوش این جامعه نیز دریافت کنم. اگر فکر میکنید کاری میتوانست انجام دهد تا زودتر به آن مبتلا شود یا از همان مشکل در پروژههای بعدی جلوگیری شود، و هر درس جالب دیگری که برداشتهاید، میخواهم بشنوم موضوع چیست، چگونه گرفتار شد. از این اشکال لطفاً فقط در مورد اشکالاتی بنویسید که _شخصا_ با آنها درگیر بودید، ایدهآل در پروژهای که روی آن کار میکردید (به عنوان مثال، پاسخهای «10 سال قبل از تولد من، این اتفاق افتاد و خندهدار بود!»). لطفاً به پاسخهایی رأی دهید که قابل تأمل هستند یا میتوانند نحوه توسعه یا آزمایش شما را به نحوی تغییر دهند، بنابراین این فقط «مفرح اجتماعی» نیست. سعی کنید از رأی دادن به چیزی صرفاً به دلیل خنده دار بودن آن اجتناب کنید. ویرایش: لطفاً روی نمونههای مشخصی از اشکالات یا کلاسهای باگ نیز تمرکز کنید، نه بحث کلی درباره آنچه که به طور کلی آموختهاید. آنها نباید فوق العاده دشوار یا بسیار عجیب باشند، فقط چیزی که شما را وادار به رفتن کرده است، ها. | |
178056 | من فقط NDepend را در برابر کدهایی که نوشته ام اجرا می کنم و یکی از اخطارها این است که «Overrides of Method() باید base.Method()» را فراخوانی کند. مکانهایی که این اتفاق میافتد، جایی است که من یک کلاس پایه دارم که دارای ویژگیها و متدهای مجازی با رفتار _default_ است، اما میتواند توسط کلاسی که از کلاس پایه ارث میبرد و متد overridden را فراخوانی نمیکند، بازنویسی شود. به عنوان مثال، در کلاس پایه من یک ویژگی دارم که به این صورت تعریف شده است: حفاظت شده مجازی char CloseQuote { get { return ''; } } و سپس در یک کلاس ارث بری که از یک نقل قول بسته متفاوت استفاده می کند: محافظت شده override char CloseQuote { get { return ']' } } همه کلاس هایی که از کلاس پایه به ارث می برند از کاراکترهای نقل قول مختلف استفاده نمی کنند خواص در کلاس پایه با پیش فرض های تنظیم شده در سازنده: protected BaseClass() { this.CloseQuote = ''; } char محافظت شده CloseQuote { get; مجموعه؛ } public InheritingClass() { this.CloseQuote = ']'; } یا کاری کنید که کلاس پایه به مقادیر به عنوان آرگ های سازنده نیاز داشته باشد: BaseClass protected(char closeQuote, ...) { this.CloseQuote = ''; } char محافظت شده CloseQuote { get; private set; } public InheritingClass() base (closeQuote : ']'، ...) { } آیا باید از «مجازی» در سناریویی استفاده کنم که در آن پیاده سازی پایه ممکن است به جای جایگزین شود تمدید شده یا باید یکی از گزینه هایی را که فکر کردم انتخاب کنم، کدام یک ارجحیت دارد؟ | روش های لغو باید متد پایه را فراخوانی کند؟ |
49963 | من در مراحل اولیه ایجاد یک کتابخانه C# منبع باز هستم که به توسعه دهندگان اجازه می دهد SRD باز (http://www.d20srd.org/) را در یک پروژه موجود رها کنند. چکیده این مجموعه پیچیده ای از قوانین تجاری است که به طور محکم همراه هستند. که قبلاً روی یک پروژه مدل شی تطبیقی برای مدیریت ریسک مراقبت های بهداشتی کار کرده بودم، با این الگو شروع کردم. با توجه به انطباق زیاد قوانین، آشکار می شود که پروژه ممکن است به نوعی برنامه نویسی نیاز داشته باشد. شروع به تحقیق در مورد پیاده سازی DSL کرده ام، اکنون در حال بررسی حذف مدل شی تطبیقی برای یک زبان خاص دامنه هستم. من با زبان های خاص دامنه کار نکرده ام، بنابراین سؤال من منطقی است که فرض کنم یک زبان خاص دامنه می تواند برای نشان دادن SRD باز استفاده شود؟ | آیا می توان از یک زبان خاص دامنه برای نشان دادن Open SRD استفاده کرد |
59870 | هر چه بیشتر Github را کشف می کنم، بیشتر آن را دوست دارم. من واقعاً از اجتماعی شدن کدنویسی لذت می برم. من کنجکاو هستم که آیا _هیچ شیوه بدی_ وجود دارد که برنامه نویسان باید از به اشتراک گذاری کد خود با یکدیگر اجتناب کنند. و در نامگذاری رویههای بد، **بهترین روشها برای اشتراکگذاری کد چیست**؟ به عنوان مثال: آیا داشتن چندین اسکریپت/پروژه با نام **«MiscProjects» برای یک مخزن، عمل بدی است؟ جایی که این مخزن، همانطور که از نامش پیداست، مجموعه ای از اسکریپت ها و پروژه های کوچک متفرقه است. این ممکن است شبیه این باشد که چگونه یک برنامه نویس پروژه ها را در فضای ذخیره سازی محلی خود سازماندهی می کند، اما احتمالاً برای به اشتراک گذاری کد مطلوب نیست؟ شاید اگر یک README/documentation خوب انجام شود، بهتر باشد؟ یا تا زمانی که به خوبی مستند شده باشد، چیزی پیش میرود؟ | بهترین/بد روش برای به اشتراک گذاری کد؟ |
144078 | **اطلاعات پس زمینه** من از 1 سال گذشته به صورت حرفه ای وارد برنامه نویسی شده ام، کار روزانه من شامل نوشتن گزارش های BIRT، طراحی و اعتبارسنجی فرم ها با استفاده از JEE (استراتس/فشار، خواب زمستانی) است. من مدرک 4 ساله Comp Sci (الکترونیک) ندارم، بنابراین تجربه بسیار محدودی در comp Sci دارم. **سوال** فریمورک های JEE (struts1/2، بهار، خواب زمستانی و غیره) امروزه داغ هستند، با این حال دنیای جاوا تمایل به ساختن A4j، B4J... mayway4J دارد (و من از آن خسته شده ام). AFAIK، فریمورکها چیزی نیست جز دستهای از فایلهای پیکربندی XML و صدها کلاس که برای فشرده سازی (توسط توسعهدهنده) ساخته شدهاند. و خیلی زود یک چارچوب جدید ظاهر می شود که می گوید **من در بین همه بهترین هستم**. بنابراین سوال من این است - 1. برای یادگیری یک فریم ورک (بسیاری از فریم ورک ها) با توجه به اینکه می تواند منسوخ شود تا زمانی که در آن مسلط شوید (فریم ورک های یادگیری می تواند زمان قابل توجهی را ببرد) چه کاری انجام خواهید داد؟ 2. با در نظر گرفتن اوایل کار خود، آیا می دانید که یک نفر چقدر چارچوب را می شناسد (دانستن فریم ورک مهم است اما هنوز...) و چرا/چگونه باید یک فریم ورک را یاد بگیرم با دانستن اینکه باید به ترتیب آن را (از) یاد بگیرم. برای یادگیری یکی دیگر (مقدار زیادی از 4J ....)؟ من فقط سعی میکنم یک تصویر بزرگ به دست بیاورم، که اگر شما به جای من باشید، استراتژی یادگیری/تحریک کردن شما (نقشه راه) چیست؟ من قصد ندارم جنگ مقدسی را بین A و B آغاز کنم (چارچوب ها کم و بیش ضروری هستند). | چارچوب های JEE، نقشه راه برای یادگیری؟ و آیا باید آنها را یاد بگیرم؟ |
130297 | من مطمئن نیستم که دقیقاً در اینجا به دنبال چه چیزی هستم، اما در اینجا حقایق وجود دارد: من یک نرم افزار رایگان برای استفاده را ارائه خواهم کرد، رایگان فقط با هزینه 0 دلار (نه OSS). من به متنی با موافقت/مخالف در نصب کننده نیاز دارم که از حقوق من محافظت کند. به طور خاص که من چیزی را تضمین نمی کنم و نباید در قبال خسارات آنها که ممکن است نرم افزار ایجاد کند، مسئول باشم. من میخواهم به آنها اجازه دهم از نرمافزار برای هر چیزی که دوست دارند استفاده کنند، اما اجازه توزیع مجدد، فروش یا مهندسی معکوس آن را ندهم. من حتی مطمئن نیستم که آیا این متن از نظر فنی مجوز، سلب مسئولیت یا قرارداد مجوز کاربر نهایی است. من شک دارم که یک الگوی آماده برای چیزی که به دنبال آن هستم وجود داشته باشد، اما هر اشارهای بسیار قدردانی خواهد شد. | برای استفاده از نرم افزار به چه مجوز/EULA به صورت رایگان نیاز دارم؟ |
198025 | چرا از یک RTOS با معماری میکروکرنل برای سرورهای وب استفاده نمی کنید؟ زمانبندی قطعی است و همه درخواستها به سرعت رسیدگی میشوند که منجر به زمان پاسخگویی سریعتر میشود؟ گسترش یک سیستم عامل مبتنی بر معماری میکروکرنل آسان است، زیرا همه چیز مانند ارتباط مشتری-سرور از طریق ارسال پیام است. همچنین، سرور بسیار سبک خواهد بود و به منابع کمتری نیاز دارد. بگویید که در حال توسعه وب سرویس با استفاده از C++ هستید. من به QNX برای سیستم عامل فکر می کنم. آیا ایده بدی است یا مهم نیست؟ | چرا از یک RTOS با معماری میکروکرنل برای سرورهای وب بسیار همزمان استفاده نمی کنید؟ |
144070 | من در حال توسعه نرم افزاری هستم که از تماس های زیادی با یک سرور استفاده می کند. در سمت مشتری، این یک برنامه Silverlight است. تقریباً هر بار که کاربر روی دکمه ای در آن کلیک می کند، 1-5 تماس WCF را به سرور ارسال می کند. در هر زمان ممکن است تا ده ها کاربر وجود داشته باشد. سرور یک سرور پایگاه داده است که داده ها را به مشتری ارائه می دهد. من یک توسعه دهنده سطح متوسط هستم و در فکر ذخیره برخی از داده ها و همگام سازی تغییراتم هر از گاهی هستم. آیا راه حل ها یا فناوری های رسمی برای آن وجود دارد، مانند الگوها و مواردی از این دست؟ | راه حل هایی برای نرم افزار با استفاده از تماس های زیادی به یک سرور |
106903 | چند سال پیش به کشور دیگری مهاجرت کردم و اوایل سال گذشته موفق به اخذ مدرک فوق لیسانس شدم. در آن زمان من به شدت به دنبال کار بودم و خوش شانس بودم که در یک شرکت توسعه نرم افزار کوچک به من پیشنهاد شد. برای سابقه، در شرکت خانگی خود، من یک توسعه دهنده معروف با سابقه بسیار خوب بودم و به عنوان توسعه دهنده ارشد و رهبر تیم برای یک شرکت توسعه نرم افزار کار می کردم. اکنون پس از گذشت بیش از 1 سال به دلایل فنی و غیر فنی می خواهم شغل فعلی خود را ترک کنم. من می توانم برخی از مشکلات فنی را که داریم تحمل کنم، اما مدیر و سرپرست تیم ما دائماً به من بی احترامی می کنند و به صورت توهین آمیز و تحقیرآمیز با من ارتباط برقرار می کنند و بارها و مواقع این باعث شده است که من احساس افسردگی، اضطراب، استرس و چه چیز دیگری کنم. حال سوال من این است که یک فرد در شرایط من چگونه باید به چرا شغل فعلی خود را ترک می کنید؟ پاسخ دهد. بدیهی است که نمی توانم بگویم چون مدیرم یک روانی است که مدام به من بی احترامی می کند و به من توهین می کند و من به اندازه کافی نوش جان کرده ام. به نظر شما من چگونه باید به سوالاتی از این دست پاسخ دهم؟ | شغل فعلی من را دوست ندارید، می خواهم ترک کنم، چگونه این را در مصاحبه شغلی توضیح دهم؟ |
2806 | حدود یک میلیارد فریم ورک پی اچ پی وجود دارد. و اکثر آنها خود را به عنوان _پیروی_ از الگوی MVC در نظر می گیرند. در حالی که غلبه بر سبک کدنویسی osCommerce (منطق پردازش به شدت با SQL و HTML آمیخته شده است) خوش آمدید، مطمئناً روشهای سادهتر و آسانتری برای به دست آوردن یک طراحی برنامه قابل نگهداری وجود دارد. مفهوم اصلی MVC در برنامههای رابط کاربری گرافیکی مورد هدف قرار گرفت. و برای Gtk/Python پیروی از آن بر این اساس امکان پذیر به نظر می رسد. اما برنامههای وب PHP روی Views زنده (عناصر GUI) و زمان اجرا مداوم Controller کار نمیکنند. اگر فقط کد استفاده شده + گروه بندی دایرکتوری یا نامگذاری کلاس را توصیف کند، مطمئناً یک نام اشتباه است. به نظر می رسد که MVC مانند یک کلمه کلیدی برای چارچوب های PHP استفاده می شود. و من در واقع دیدهام که یک یا دو فریمورک بالغ PHP به آن اعتراف کردهاند، اما به هر حال این عبارت را برای مطابقت با داخلی تعریف میکنند. پس آیا به طور کلی روغن مار است؟ چرا از اصطلاحات بهتر استفاده نمی شود و مفهوم معقول تری برای PHP قابل نگهداری منتشر نمی شود؟ **برخی استدلال مفصل** چرا من گمان میکنم که پیادهسازیهای PHP از الگوی واقعی MVC پیروی نمیکنند: **مدلها**: در تئوری، مدلها باید چاق و حاوی منطق تجاری باشند و کنترلکنندهها باید کنترلکنندههای نازکی باشند (ورودی-> خروجی). در واقع چارچوب های PHP از مدل های **کم عمق** حمایت می کنند. برای مثال CI و Symfony مدل == ORM را معادل میکنند. حتی ورودی HTTP توسط کنترلر مدیریت می شود، به عنوان مدل در نظر گرفته نمی شود. **نمایش**: راه حل هایی با تخفیف AJAX، نمی توان در صفحات وب بازدید داشت. فریمورک های PHP هنوز صفحات را پمپاژ می کنند. رابط همچنان به طور موثر از مدل معمولی HTTP پیروی می کند، هیچ مزیتی نسبت به برنامه های غیر MVC وجود ندارد. (و در آخر، هیچ یک از فریمورک های گسترده php نمی توانند به جای HTML به نمای GUI خروجی بدهند. من یک کتابخانه PHP دیده ام که می تواند Gtk/Console/Web را اجرا کند، اما فریم ورک ها این کار را نمی کنند.) **کنترل کننده**: من مطمئن نیستم. کنترلرها احتمالاً نیازی به فعالیت طولانی مدت و مداوم در مدل MVC ندارند. با این حال، در چارچوب PHP، آنها عمدتاً کنترل کننده درخواست هستند. واقعاً چیزی نیست که بتوان در مورد آن بحث و جدل کرد، اما فقط کمی سر و صدا به نظر می رسد. **آیا توصیفگرهای بهتری وجود خواهد داشت؟** من کلمات اختصاری مانند PMVC یا HMVC را دیده ام. اگرچه توضیحات در آنجا مبهمتر میشوند، شاید اینها چارچوبهای وب کنونی را کمتر توصیف کنند؟ | آیا MVC فقط سئو برنامه نویسی PHP است؟ |
129505 | با توجه به اصل کلی انتزاع داده ها، من معمولاً داده ها را در قالب سریالی (JSON) انتزاع می کنم و آن را به عنوان یک پارامتر به ماژول های Business Logic (BL) منتقل می کنم به طوری که ماژول BL همیشه یک قالب ثابت از داده ها را بدون در نظر گرفتن نوع آن ببیند. لایه ذخیره سازی داده های زیرین حتی اگر از یک ORM استفاده کنم، از فرمت سریالی آن ORM استفاده می کنم. من احساس می کنم مزایای زیر را دارم. * با سریالسازی دادهها، کنترل بهتری بر دادهها و پارامترها وجود خواهد داشت. به JSON) * تست را می توان بی رحمانه و بدون پایگاه داده انجام داد (از آنجایی که قالب داده سریالی است) * درک عملکردی آسان تر و ادغام OLAP، OLTP بهتر من همچنین متوجه معایب زیر هستم * یک لایه جدید بین پایگاه داده و ماژول BL اضافه شود (اکنون اکثر ORM ها با فرمت JSON از پیش تعیین شده ارائه می شوند) * فراخوانی تابع اضافی باعث کاهش سرعت برنامه می شود (اما فکر می کنم این مبادله زمانی خوب است در مقایسه با آزمایش بهتر و تعمیر و نگهداری آسان) * افزایش سطح انتزاع ممکن است توسعه دهنده را گیج کند. مشاهدات فوق را بیشتر در زمینه برنامه های تجاری انجام می دهم برای دنبال کردن این بحث، اجازه دهید مثالی داشته باشید تا بتوان در چارچوب آن مسائل را مورد بحث قرار داد. فرض کنید یک پایگاه داده محصول دارای ستونهای: محصول، نرخ، مالیات است و باید یک فاکتور ایجاد کنیم **کد بدون انتزاع پایگاه داده** نرخ دریافت کنید، مالیات محصول X از پایگاه داده تعداد را با نرخ ضرب می کند و مالیات را اضافه می کند نمایش فاکتور ** کد با انتزاع پایگاه داده** دریافت نرخ، مالیات برای محصول X از پایگاه داده تبدیل آن به فراخوانی JSON تابع create_invoice //این همه محاسبات فاکتور را در مثال دوم، من آرگومان ها را به شکل (Product=X، Qty=5، Rate=5، Taxes=0.05) ارسال می کنم. اگر قرار باشد مالیات ها به بیش از یک دسته تقسیم شوند (مالیات دولتی = 0.03، مالیات مرکزی = 0.02) یا یک عامل تخفیف اضافه شود، فقط تعداد پارامترها را در توابع BL افزایش می دهم به طوری که فیلدهای پایگاه داده، کلیدهای JSON و پارامترهای تابع مطابقت دارند (این کار به طور خودکار در حین سریال سازی انجام می شود و اکثر ORM ها آن را انجام می دهند). این امر، در رویکرد من، گسترش توابع و همچنین مستقل کردن ماژولها از دادهها را آسان میکند، زیرا ماژولها همیشه دادههایی را که میتوانند دریافت کنند، میدانند و حتی اگر پارامتر جدیدی دریافت کنند، میتوانند آن را به شرط هوشمند بودن کد زیربنایی، تطبیق دهند. سوالات کلی من 1 است. آیا این الگوی خوبی است و اسمش چیست (انتزاع داده به ذهن من می رسد)؟ 2. مزایا/معایب این الگو (به غیر از موارد ذکر شده در بالا) در زمینه کاربرد تجاری، برنامههای دستگاههای جاسازی شده، دادههای بزرگ wrapper برای دریافت داده ها از یک پایگاه داده در حالی که این الگو بیشتر به سمت ساختار داده جهت گیری می کند. | سریال سازی داده ها برای پردازش منطق تجاری |
230029 | من با این سوال توسط رهبر تیمم مواجه شدم. بیانیه 1 (نوشته شده توسط من): lnkbtn1.visible = lnkbtn2.visible = lnkbtn.visible = false; بیانیه 2 (نوشته شده توسط رهبر تیم من): lnkbtn1.visible = false; lnkbtn2.visible = false; lnkbtn3.visible = false; کدام عبارت بهتر است و چرا؟ | کدام عبارت بهتر عمل می کند؟ |
100993 | جاوا وراثت چندگانه را به این دلیل حذف می کند که هدف طراحی ساده نگه داشتن زبان را نادیده می گیرد. من تعجب می کنم که آیا جاوا (با اکوسیستم خود) واقعاً ساده است؟ پایتون پیچیده نیست و چندین وراثت دارد. بنابراین بدون اینکه خیلی ذهنی باشم، سوال من این است... **_الگوهای مشکل معمولی که از کد طراحی شده برای استفاده زیاد از وراثت چندگانه سود می برند کدامند_** | موارد استفاده ارثی چندگانه |
143799 | من بیشتر روی برنامه های جاوا ساده کار کرده ام و آنها را با Eclipse در ویندوز کامپایل و اجرا کرده ام. بنابراین، من هیچ تجربه ای از استفاده از خط فرمان برای کامپایل پروژه های جاوا ندارم و اطلاعات زیادی در مورد آنچه در زیر دکمه پخش در Eclipse اتفاق می افتد ندارم. اکنون باید یک برنامه جاوا را ارسال کنم که عملیات اصلی روی XML خواهد داشت. پروژه من همچنین دارای آزمون واحد (JUnit) خواهد بود. سوال من مربوط به ارسال این پروژه است. 1. کدام فایل برای ارسال کد لازم است. بنابراین، آن را به درستی اجرا می کند؟ 2. آیا انتخاب Eclipse بهعنوان یک IDE یا junit بهعنوان چارچوب آزمایش واحد، وابستگیهایی ایجاد میکند، یعنی مجری برنامه باید eclipse/libraries برای اجرای برنامه در دستگاه خود داشته باشد؟ | ارسال کد جاوا با آزمون واحد جونیت |
199989 | همانطور که Semantic Versioning (و عقل سلیم) اعلام می کند - نسخه اصلی در صورتی که تغییر غیر سازگار با عقب معرفی شود افزایش می یابد. حال فرض می کنیم پروژه ای به نام «پروژه» داریم که دارای نسخه فعلی «1.0.42» است و یک کتابخانه «Lib» بستگی به این دارد که در حال حاضر نسخه «2.1.3» باشد. آیا این بدان معناست که با پیروی از ایدئولوژی semver، باید وابستگی پروژه را به وابسته: Lib (<3) محدود کنیم؟ از تجربه من - هیچ کس این کار را نمی کند، اما من آن را از نظر معنایی درست و بسیار خود توصیفی می دانم. نظر شما در مورد این چیست؟ | استفاده از <= برای هر وابستگی در صورت پیروی از ایده نسخهسازی معنایی |
221778 | به عنوان مثال، اگر من می خواستم مقداری HTML بر اساس ورودی تولید کنم. کدام راه ترجیح داده شده است: <?php function generate_html($type, $input){ switch($type){ case 'paragraph': //تولید و بازگرداندن کد HTML برای شکست پاراگراف; case 'ul': //تولید و بازگرداندن کد HTML برای شکست لیست نامرتب. پیش فرض: error('نوع نامعتبر مشخص شده'); شکستن } }gene_html('paragraph', 'This is a paragraph'); gene_html('ul', [ 'این اولین مورد در لیست است', 'این دومین مورد در لیست است' ]); یا: <?php تابع generate_paragraph($input){ //تولید و برگرداندن HTML برای یک پاراگراف } تابع generate_ul($input){ //تولید و بازگشت HTML برای یک لیست }gene_paragraph('This is a paragraph'); gene_ul([ 'این اولین مورد در یک لیست است', 'این دومین مورد در یک لیست است' ]); من درباره ایده عملکردی که فقط یک چیز را انجام می دهد، می دانم، اما مطمئن نیستم که آن چیز چقدر باید خاص باشد. نوع اول فقط می تواند یک کار را انجام دهد (تولید HTML)، یا می تواند انجام دو کار باشد (تولید لیست ها، پاراگراف ها). بستگی داره چطوری بهش نگاه کنی روش ترجیحی برای انجام چنین کاری چیست؟ | آیا زمانی که کارهای مشابه انجام می دهند، اما نه یکسان، باید از بیش از یک تابع استفاده شود؟ |
149092 | من تازه وارد برنامه نویس هستم و به دنبال افزایش دانش خود در زمینه برنامه نویسی هستم. اخیراً، یکی از کاربران در Stack Overflow به من گفت که استفاده از تکتنها ایده بدی است، که آنها اتصال محکم را تشویق میکنند و آزمایش را سختتر میکنند. چیزی که این بحث را برانگیخت این بود که هر کلاسی که من تا به حال نوشتهام به هر نوع دادهای از طریق یک تکتون دسترسی پیدا میکردند. به عنوان مثال، کلاسی که داده های حالت یک بازی را مدیریت می کند. اگر هر کلاس دیگری بخواهد به این دادهها دسترسی داشته باشد، تنها کاری که باید انجام میداد این است که نمونه singletons را دریافت کند. به طور خاص، نمونه سازی یک کلاس در AppDelegate، سپس دسترسی به آن از طریق: [[[[UIApplication sharedApplication] delegate] gameObject] getScore]. کاربر SO به من گفت که باید «gameObject» را در هر جایی که ابتدا به آن نیاز دارم، نمونهسازی کنم، سپس آن شی را از طریق یک متد به عنوان آرگومان یا از طریق یک ویژگی به هر کلاس دیگری که به آن نیاز دارد منتقل کنم. داشتم در مورد این نکات بحث می کردم که یکی دیگر به این نکته اشاره کرد که این اطلاعات کاملاً اشتباه است، تک تن ها به جفت شدن ارتباطی ندارند و اصلاً روی تست تأثیر نمی گذارند. من الان کاملاً گیج شدم که کدام شخص درست می گوید. لطفاً کسی میتواند توضیح دهد که کدام تکنیک برای یک شیء برای ماندگاری در طول عمر برنامه و قابل دسترس بودن برای کلاسهای دیگر و همچنین حفظ اتصال شل بهتر است. به نظر من، شیئی که با متد یا ویژگی به هر کلاس منتقل می شود، منطقی ترین به نظر می رسد، اما نمی دانم! پیشاپیش برای هر کمکی متشکرم! | الگوهای طراحی: ارجاعات شیء متحرک در اطراف یک برنامه کاربردی |
106904 | باید از تقویم روی گوشیم نسخه پشتیبان بگیرم. ما نیاز داریم که باید از کل داده های تقویم نسخه پشتیبان تهیه کنیم. اکنون، تلفن همیشه از رویدادهای تکرارشونده پشتیبانی می کند. بنابراین، رویداد ممکن است از 01-01-1601 تا 31-12-3000 وجود داشته باشد. منطقاً بک آپ گرفتن از 01-01-1601 به 31-12-3000 هیچ فایده ای ندارد. من فقط می خواهم نظرات شما را در مورد محدوده ایده آل برای همین بدانم. | محدوده ایده آل (حداقل و حداکثر تاریخ) برای پشتیبان گیری از تقویم چیست؟ |
204500 | هنگام بازبینی کد من در اینجا، مشکل استفاده از کلمه کلیدی Const پیش آمد. من می دانم که برای اجرای رفتار فقط خواندنی روی متغیرها استفاده می شود. من در مورد موقعیت های مختلف که می تواند مفید باشد گیج شده ام. * آیا برای وضوح در نمونه های اولیه عملکرد باید از آن استفاده کرد؟ * آیا باید از آن به عنوان یک اقدام امنیتی در طول توسعه کد استفاده شود؟ * آیا باید در محدوده توابع مختلف برای اعلام ثابت های زمان اجرا استفاده شود؟ * اصلاً باید از آن استفاده کرد؟ این سوالات فقط نمونه هایی از سردرگمی است که من با آن مواجه هستم. سردرگمی کلی این است که * چه زمانی باید از کلمه کلیدی Const در برنامه نویسی C استفاده شود؟ * انواع مختلفی از مزایایی که می توان با استفاده از این کلمه کلیدی در C به دست آورد چیست؟ * آیا استفاده از کلمه کلیدی 'const' معایبی دارد؟ * * * اشاره شده است که این سؤال ممکن است بسیار گسترده باشد به دلیل همه این سؤالات در جزئیات سؤال من. فقط خواستم روشن کنم که این سوالات فقط برای روشن شدن ابهام در مورد سوال اصلی است. > چه زمانی و برای چه اهدافی باید کلمه کلیدی const در C برای متغیرهای > استفاده شود؟ همچنین می توان آن را به صورت > استفاده صحیح از کلمه کلیدی «const» در C با مزایا و معایب آن بازنویسی کرد. | چه زمانی و برای چه اهدافی باید از کلمه کلیدی const در C برای متغیرها استفاده کرد؟ |
9881 | من به دنبال قالب مستند کلاس آموزنده برای کلاس های Entity، Business Logic و Data Access هستم. من دو قالب زیر را از اینجا پیدا کردم **فرمت 1** ///---------------------------------- ------------------------------ /// فضای نام: <فضای نام کلاس> /// کلاس: <نام کلاس> / // توضیحات: <توضیحات> /// نویسنده: <نویسنده> تاریخ: <DateTime> /// یادداشت ها: <یادداشت ها> /// تاریخچه ویرایش: /// نام: تاریخ: توضیحات: ///--------------------------------------------- ------------------ **فرمت 2** // ======================== ======= // نویسنده : // تاریخ ایجاد: // هدف: // یادداشت های ویژه: // ==============================// تاریخچه تغییر: // //================================= احساس می کنم عناصر اصلی زیر هستند * نویسنده * تاریخ ایجاد * توضیحات * تاریخچه ویرایش به عنوان فضای نام و نام کلاس در هر حال وجود خواهد داشت. لطفاً نظرات خود را به من بگویید، چه فرمتی توصیه می شود و آیا روش استانداردی برای نوشتن تاریخچه بازبینی وجود دارد؟ | چه چیزی را باید در سرفصل مستندات کلاس خود قرار دهم |
187166 | من یک کلاینت دارم که از من خواست تا برنامه ویندوز خود را توسعه دهم و به جای پایگاه داده SQL از MS Access استفاده کنم. من این کار را کردم و اکنون او از من خواست که برنامه را از طریق چندین دفاتر خود مستقر کرده است. اکنون او آرزو داشت که یک سرور اصلی با تمام اطلاعات از برنامه های مشتری برای اهداف گزارش و همچنین به روز رسانی اطلاعات در هر برنامه مشتری داشته باشد. من ایده EDI را از طریق FTP ارائه کردم، همچنین برنامه فعلی را برای اتصال از طریق SQL از طریق WAN تبدیل کردم، اما او به نوعی گفت که FTP یک گزینه نیست و همچنین اتصال WAN غیرممکن است زیرا اینترنت در کشور آنها آنقدر کند است که mp3 باید 20 دقیقه یا همینطوری دانلود شود. آیا راه دیگری برای ارتباط با دیگر DB (MS Access) و گرفتن داده یا به روز رسانی داده ها در صورت لزوم بدون استفاده از تبادل FTP EDI وجود دارد؟ | WAN اتصال بین چندین MS ACCESS DB |
250574 | طبق درک اولیه من، مجوزهای نرم افزار فقط در هنگام توزیع مجدد نرم افزار اعمال می شود. حتی اگر من در این مورد به طور کلی اشتباه می کنم، GPL بیان می کند که برای دریافت یا اجرای یک برنامه تحت پوشش GPL نیازی به موافقت با GPL ندارید. بگویید برنامه X وجود دارد. برنامه X برای اجرا به کتابخانه L نیاز دارد. برنامه X تحت پوشش یک مجوز ناسازگار با GPL است (مثلاً مجوز عمومی Eclipse یا مجوز اختصاصی). کتابخانه L توسط GPLv3 پوشش داده شده است. برنامه X را نمی توان در کنار کتابخانه L توزیع کرد - این ترکیب باید توسط GPL پوشش داده شود، که EPL را نقض می کند. 1. چه چیزی باعث می شود که کاربران نتوانند به طور جداگانه برنامه X و Library L را نصب کنند و سپس از برنامه X استفاده کنند؟ 2. شاید در دنیای مدرن بهروزرسانی خودکار، چه چیزی مانع از اضافه کردن پوششی که Library L را از اینترنت (مثلاً از وبسایت رسمی کتابخانه L) دانلود میکند و سپس برنامه X را اجرا میکند، برنامه X را در بر نمیگیرد؟ در هر دوی این موارد، هیچ چیزی از کتابخانه L توسط نویسندگان برنامه X توزیع نشده است، بنابراین مجوز کتابخانه L نباید اعمال شود. 3. اگر برنامه X به جای آن به Library L' نیاز داشته باشد، چه چیزی تغییر می کند، یک شاخه کتابخانه L توسط نویسندگان برنامه X، که فقط از همان وب سایت برنامه X در دسترس است و فقط با برنامه X قابل استفاده است، اما هرگز در همان بسته برنامه X توزیع نشده است؟ 4. اگر همه اینها در یک زبان پویا باشد و هیچ بخشی از Library L برای کامپایل برنامه X مورد نیاز نباشد، چه؟ 5. اگر برنامه X به شکل کد منبع توزیع شود، به طوری که توزیع از سربرگ های Library L کامپایل نشده باشد، چه؟ | واقعاً محدودیت های پیوند GPL چقدر محدود کننده است؟ |
154403 | اخیراً مجبور شدم برنامه ای برای ارسال پیام بین دو فرمت اجرایی winform ایجاد کنم. من از ابزاری با قابلیتهای داخلی ساده استفاده کردم تا مجبور نباشم تمام جزئیات و نکات این حجم عظیم از پروتکلهای موجود را بفهمم. اما اکنون، من آماده هستم تا در مورد تفاوت داخلی بین هر یک از این پروتکل ها اطلاعات بیشتری کسب کنم. من چند تا از آنها را در گوگل جستجو کردم، اما داشتن یک کتاب مرجع خوب که به من یک ایده واضح از نحوه عملکرد هر پروتکل و مزایا و معایب آن در چند زمینه را به من بدهد، بسیار قدردانی خواهد شد. در اینجا لیستی از پروتکلهای خوبی وجود دارد که پیدا کردم: * حافظه مشترک * TCP * آیتم فهرست * Pipe نامیده * نقشهبرداری فایل * شکافهای ایمیل * MSMQ (راهحل صف مایکروسافت) * WCF من میدانم که همه این پروتکلها مختص یک زبان نیستند. خوب است اگر نمونه در نت باشد. خیلی ممنون. | فن آوری های پیام رسانی بین برنامه ها؟ |
55913 | ما اخیراً از کاربران ویکی گسترده شرکت خود نظرسنجی کردهایم و متوجه شدهایم که دو گروه بزرگ از کاربران وجود دارد: * افرادی با **دانش زیاد** اما (که ادعا میکنند) زمانی برای مستندسازی ندارند * افرادی با **زمان** اما (کسانی که ادعا می کنند دارند) دانش کافی برای مستندسازی نیست. هر گروه تقریباً 50٪ از کاربران را پوشش می دهد! شرکت های شما چگونه با این موضوع برخورد می کنند؟ یعنی **چگونه پرمشغله ترین/آگاه ترین افراد خود را تشویق می کنید تا دانش خود را به اشتراک بگذارند؟** | پرمشغله ترین افراد شما چگونه دانش خود را منتقل می کنند؟ |
67724 | من نسبتاً از درک خود از مدل رویداد دات نت خوشحالم. فکر میکنم ممکن است یک نکته کوچک از سیستم را اشتباه متوجه شده باشم. وقتی شروع به قرار دادن رویدادها در کلاسهایم کردم، از روش استاندارد مانند این استفاده میکردم: رویداد عمومی EventHandler<MyEventArgs> MyEvent; این بدان معنی است که هر چیزی که در رویداد مشترک شود به روشی مانند: void HandleThatEvent (فرستنده شیء، MyEventArgs args){...} نیاز دارد که خوب است، اما من متوجه شدم که به ندرت به فرستنده اهمیت می دهم، بنابراین بسیاری از موارد را انجام داد. امضای روش نفخ کرد. بنابراین من به اعلان انواع نماینده خودم تغییر نام دادم public delegate void MyEventHandler (Argument SomeClass). که درهم ریختگی را کاهش داد، اما وقتی نوبت به نوشتن گردانندگان رسید، من را با یک مشکل کوچک مواجه کرد: eventImplmentor.MyEvent += HandleThatEvent; . . . void HandleThatEvent(/*اوه، اوم، چه آرگومان هایی نیاز دارد؟ Intellisense به من نمی گوید*/) بنابراین باید به بیانیه نماینده برگردم و نگاه کنم و سپس برگردم و آنها را بنویسم یا کامپایل کنم آن را و صبر کنید تا به شما گفته شود. بنابراین اکنون در عوض، من فقط از «Action»، «Action<T>» یا هر الگوی مناسب استفاده میکنم. رویداد عمومی Action<SomeClass> MyEvent; به طوری که بتوانم روی رویداد شناور شوم و به من گفته شود که چه پارامترهایی را انتظار دارد. سوال من، بعد از همه اینها: آیا بهترین روش برای اعلام رویدادها در سی شارپ وجود دارد؟ آیا باید به روش «EventHandler<T>» برگردم یا «Action<T>» قابل قبول است؟ | روش ترجیحی برای اعلام رویدادها |
145302 | برای REST API که دارم روی آن کار میکنم، میخواهم JSON را در یک طرحبندی ثابت برگردانم: { Data : { Id : 123, Email : charlie@somewhere.com Firstname : Charlie , Surname : Brown, }, Error : null } محموله همیشه حاوی Data و Error خواهد بود. جایی که یکی یا دیگری می تواند تهی باشد. سوال من مربوط به داده و نقاط پایانی است که واقعاً فقط یک شی را برمی گرداند. برای مثال، فرض کنید من یک API «users/current» دارم، که کاربر تأیید شده فعلی را برمی گرداند. من آن کاربر را همانطور که در بالا نشان داده شده است برگرداندم. یک شیء واحد JSON به نام داده. برای نقاط پایانی که میتوانند صفر، یک یا چند شی را برگردانند، (البته) «داده» را یک آرایه میکنم: { «داده» : [ { (اول شیء) }، { (شیء دوم) } ]، «خطا» : null } من دیدگاهی را شنیده ام که برای ثبات، داده باید _همیشه_ یک آرایه باشد. حتی زمانی که یک نقطه پایانی به طور منطقی فقط یک شی واحد (یا تهی) را برمی گرداند. دیگران چه فکری می کنند؟ من فکر می کنم که اگر هرگز بیش از یک شی برگردانده نشود، نیازی به ایجاد داده و آرایه نیست. | همیشه اشیاء منفرد در یک آرایه برای بارهای REST API JSON برگردانده شوند؟ |
142828 | من اخیراً در ساخت مترجم پیشرفت قابل توجهی داشته ام. من آن را از کد اسمبلی NASM (برای موتور اصلی) و C (کامپایلر مایکروسافت برای تجزیه کننده cl.exe) می سازم. من واقعا وقت زیادی ندارم، اما ایده های خوبی در مورد چگونگی ساخت آن دارم، بنابراین برای یک بازار خاص جذاب است. من دوست دارم این کار را تمام کنم، اما باید با واقعیت روبرو شوم... مگر اینکه بتوانم بازده پولی خوبی از سرمایه خود داشته باشم، زمان زیادی برای سرمایه گذاری وجود ندارد. بنابراین من سوالات زیر را از هر کسی که در آنجا وجود دارد، به خصوص کسانی که تجربه کسب درآمد از برنامه های خود را دارند، می پرسم: 1) برای یک برنامه نویس چقدر آسان است که از یک طرح درآمد خوبی کسب کند؟ (می دانم که این مبهم است اما شنیدن از کسانی که تجربه دارند یا از تجربیات دیگران اطلاع دارند جالب خواهد بود). 2) بزرگترین موانع برای کسب درآمد از طراحی برنامه نویسی چیست؟ 3) برای تجزیه کننده، من از کامپایلر مایکروسافت (بدون IDE) استفاده می کنم که از ویژوال اکسپرس دریافت کردم، آیا این مشکل ایجاد می کند؟ آیا باید حق امتیاز یا هزینه مجوز پرداخت کنم؟ 4) تا آنجا که من می دانم NASM یک برنامه دارای مجوز BSD 2 بند است. بنابراین این باید به من اجازه دهد تا از NASM برای توسعه تجاری استفاده کنم مگر اینکه چیزی را از دست بدهم؟ خوب است قبل از شروع به کار در مورد گوشت و سیب زمینی پروژه، این موارد را بدانید. | کسب درآمد از یک مترجم ساخته شده سفارشی؟ |
250615 | **Tl;Dr** با توجه به زبانی بدون چندشکلی چگونه می توان رفتار یک برگ را در ساختار داده درختی به زیبایی تغییر داد. **زمینه** من در حال برنامه نویسی یک برنامه به زبان C برای یک میکروکنترلر هستم و به این فکر می کنم که بهترین راه برای طراحی منوهای بدون رابط کاربری گرافیکی انعطاف پذیر چیست. اساساً ورودی ها ممکن است از 2 منبع مختلف باشد: دکمه های داخلی روی برد که توسط کاربر استفاده می شود و یک پورت Uart که توسط تیم تولید برای کالیبره کردن دستگاه قبل از ارسال استفاده می شود. من قبلاً مکانیزمی دارم که از یک رشته برای گوش دادن به ورودی ها (هم از دکمه ها و هم از پورت سریال) استفاده می کند که آنها را به یک تجزیه کننده خام ارسال می کند. سپس تجزیه کننده بسته به تماس ثبت شده فعلی برای ورودی دریافتی اقدام می کند. همچنین می داند که آیا منو باید روی صفحه LCD چاپ شود یا از طریق پورت سریال. من همچنین از یک درخت k-ary برای نشان دادن سلسله مراتب بین زیر منوها و گزینه های مختلف استفاده می کنم. از آنجایی که منوها هنوز تعریف نشدهاند، به من این امکان را میدهد که به سادگی گرهها را زمانی که سرپرست من به ویژگیهای پشتیبانیشده فکر میکند اضافه/حذف کنم. اکنون وقتی منوی نمایش داده شده در حال حاضر یک برگ نیست، رفتار کاملاً ساده است. چپ و راست بین خواهر و برادر حرکت می کند، Back والدین را انتخاب می کند و Enter اولین فرزند را انتخاب می کند. اگر برگ است، Enter تغییرات را فعال/غیرفعال میکند، چپ و راست مقدار را افزایش/کاهش میدهد و Back تغییر را لغو میکند. **نگرانی های دیگر** * آیا من کارهایی را که می توان با دسته ای از جعبه های سوئیچ انجام داد، بیش از حد ابتکاری می کنم؟ * آیا منابعی وجود دارند که منوهای تمیز بدون رابط کاربری گرافیکی را مثال میزنند، وقتی نمیدانید ورودیها از کجا میآیند، اقداماتی که باید انجام دهید، منوهایی که باید ارائه دهید و کجا آن منوها را نمایش دهید؟ * از آنجایی که اساساً 2 گزینه وجود دارد (برگ یا نه) آیا باید همه کارها را با if/elses انجام دهم و ادامه دهم؟ | استفاده از برگ ها در منوهای درختی |
115356 | در این سوال OP سایتی را ارائه کرده است که برخی از پازل ها در آن موجود است. وی مشکل حل آنها را تشریح کرد. کنجکاو بودم که واقعا مشکل ساز است. اولین مورد واقعاً آسان بود، بنابراین من این بار بعدی را از آخر امتحان کردم که باید سخت ترین (پازل) باشد. و در اینجا من با درک نکردن آن مشکل دارم یا احتمالاً دارم چیزی را خراب می کنم. اجازه دهید روی مثال تمرکز کنیم: داده ها: M1 C1 C2 277317 M2 C2 C1 26247 M3 C1 C3 478726 M4 C3 C1 930382 M5 C2 C3 370287 M6 C3 C2 112344 نتیجه: 6173317 نتیجه من این است که هر مشکلی در این مورد یک ترکیب می تواند در یک واکنش شیمیایی برای ایجاد هر ترکیب دیگری استفاده شود > محلول می تواند 508878 2 6 5 چرا؟ در محتوای تکلیف، ما هیچ چیز غم انگیزی نداریم که باید با ترکیب یک شروع کنیم، سپس از این دو، سپس از دو، سه و غیره دریافت کنیم. لازم نیست به نحوه ایجاد آن اهمیت دهید. بنابراین این مشکل ما را به ساختاری شبیه به این کاهش می دهد. M1 C2 277317 M2 C1 26247 M3 C3 478726 M4 C1 930382 M5 C3 370287 M6 C2 112344 و از این لیست باید کمترین هزینه را برای هر ترکیب انتخاب کنیم. * * * پس چگونه به آن راه حل، «2 3 6» دست یافت؟ توسط من آنها به منطق پیچیده برای آن استفاده کرده اند، فرض اصلی آنها این بود که C1 -> C2 همان C2 -> C1 است، بنابراین آنها از یک رتبه (کد هش) 17 * 37 * 1 * 2 == 17 * 37 استفاده کرده اند. * 2 * 1 (برای این پست من از نمایش ساده تر با استفاده از شیفت بیت و به صورت بیتی یا کمتر یکسان استفاده کرده ام) M1 001 | 010 = 011 277317 M2 010 | 001 = 011 26247 M3 001 | 100 = 101 478726 M4 100 | 001 = 101 930382 M5 010 | 100 = 110 370287 M6 100 | 010 = 110 112344 پس از چنین عملیاتی مجموعه محلول به این شکل کاهش می یابد. که راه حل را ارائه می دهند. ما در شروع سه ترکیب داشتیم، سه رتبه داریم، بنابراین درزها درست است، و نتیجه همان است که در مثال (هزینه 508878 ماشین 2 6 5). * * * نظر من این است که محتوای پازل بسیار خنده دار است اما حفره های زیادی در محدودیت در مورد روشی که برای رسیدن به نتیجه باید اعمال شود وجود دارد. بنابراین نتیجه گیری، چه چیزی را به هم می ریزم؟ | چرا مفروضات هنگام تعریف یک پازل مهم هستند؟ |
27749 | آیا موارد خاصی وجود دارد که قبل از وارد کردن تیم به برنامهنویسی زوجی به آنها توجه کنید؟ بدیهی است که جفت کردن شخصی که با C++ عالی است با دیگری که ASP.NET را بهترین می داند، من را به جایی نمی رساند، اما کسی که با C++ عالی است، با دیگری که جاوا را بهتر می داند اما می تواند C++ را به اندازه کافی سریع انتخاب کند، چطور؟ دیگه چی؟ سطوح تجربه؟ ویژگی های شخصیتی؟ | عوامل تعیین کننده در برنامه نویسی زوجی |
85556 | مسابقات برنامه نویسی خوب (یا مسابقات طراحی وب) برای دانش آموزان دبیرستانی در شمال شرقی (من به دنبال یک لیست بسیار طولانی/جامع هستم) - ایالات متحده چیست؟ مسابقات باید یا به شما اجازه دهند که زبان مورد استفاده را انتخاب کنید یا باید به زبان PHP یا C باشد. آنها می توانند مسابقات کدنویسی تکی یا گروهی باشند. از هرکسی که میتونه کمکم کنه ممنونم | مسابقات برنامه نویسی خوب برای دانش آموزان دبیرستانی |
241278 | کد من روی یک رابطه کمپوست کار می کند که یک ساختار درختی ایجاد می کند، کلاس A دارای تعداد زیادی فرزندان از نوع B است، که دارای تعداد زیادی فرزندان از نوع C و غیره است. کلاس پایین ترین سطح، آن را bar می نامند، همچنین به یک کلاس نوار متصل اشاره می کند. این به طور مؤثر تقریباً هر شیء در دامنه من را به هم متصل می کند. اشیای تغییرناپذیر به دلیل هزینه بازسازی تقریباً تمام دامنه من برای ایجاد یک تغییر واحد در یک کلاس، مشکل ساز خواهند بود. من انتخاب کردم با رویکرد رابط. هر شی دارای یک رابط Immutable است که فقط متدهای دریافت کننده را منتشر می کند. من اشیاء کنترلکنندهای دارم که اشیاء دامنه را میسازد و بنابراین به اشیاء کامل ارجاع دارد، بنابراین میتواند متدهای تنظیم کننده را فراخوانی کند. اما فقط رابط غیرقابل تغییر را منتشر می کند. هر تغییر درخواستی از طریق کنترلر انجام می شود. بنابراین چیزی شبیه به این: رابط عمومی ImmutableFoo{ public Bar getBar(); مکان عمومی getLocation(); } public class Foo implements ImmutableFoo{ private Bar bar; موقعیت مکانی خصوصی؛ @Override Public Bar getBar(){ return Bar; } public void setBar(Bar bar){ this.bar=bar; } @Override public Location getLocation(){ return Location; } } public class Controller{ Private Map<Location, Foo> fooMap; public ImmutableFoo addBar(Bar bar){ Foo foo=fooMap.get(bar.getLocation()); if(foo!=null) foo.addBar(bar); بازگشت foo; } } من احساس کردم که رویکرد اصلی معقول به نظر میرسد، با این حال، وقتی با دیگران صحبت میکنم به نظر میرسد که آنها همیشه در تصور آنچه که من توصیف میکنم مشکل دارند، که باعث میشود من نگران این باشم که ممکن است مشکل طراحی بزرگتری نسبت به من داشته باشم. آیا داشتن اشیاء دامنه تا این حد محکم و یا استفاده از رویکرد شبه تغییرپذیر برای اصلاح آنها مشکل ساز است؟ با فرض اینکه خود رویکرد طراحی ذاتاً ناقص نیست، بحث خاصی که باعث شد در مورد رویکرد من تعجب کنم که مربوط به وجود منطق تجاری در اشیاء دامنه است. در حال حاضر، من متدهای تنظیم کننده خود را در اشیاء قابل تغییر، بررسی خطا و سایر منطق های مورد نیاز برای تأیید و ایجاد تغییر در شی را دارم. پیشنهاد شد که این باید به یک کلاس سرویس کشیده شود، که تمام منطق تجاری را اعمال می کند تا اشیاء دامنه من ساده شود. من مزیت تمسخر/آزمایش و تفکیک کلی منطق را به دو کلاس درک می کنم. با این حال، با روش/شیء سرویس، به نظر میرسد که برخی از مزیتهای چندشکلی را از دست میدهم، نمیتوانم یک کلاس پایه را نادیده بگیرم تا به بررسی خطا یا منطق تجاری جدید اضافه کنم. به نظر می رسد، اگر کلاس های چند شکلی من به اندازه کافی پیچیده بودند، در نهایت به یک روش خدماتی می رسیدم که باید ده ها پرچم را بررسی کند تا تصمیم بگیرد که چه بررسی خطا و منطق تجاری اعمال می شود. بنابراین، برای مثال، اگر من بخواهم یک childFoo داشته باشم که دارای یک فیلد اندازه باشد که باید قبل از اضافه کردن par با نوار مقایسه شود، رویکرد فعلی من چیزی شبیه به این خواهد بود. public class Foo Implements ImmutableFoo{ public void addBar(Bar bar){ if(!getLocation().equals(bar.getLocation()) new LocationException(); this.bar=bar; } } public interface ImmutableChildFoo گسترش ImmutableFoo{ public int getSize(); int size; } همکار من در عوض داشتن یک شیء سرویس را پیشنهاد می کرد که چیزی شبیه به این باشد (بیش از حد ساده شده، شیء سرویس احتمالاً پیچیده تر خواهد بود ImmutableFoo{ ///اینترفیس اصلی، احتمالاً در روشهای دیگر استفاده میشود public Location getLocation(); بولین عمومی isChildFoo(); } رابط عمومی ImmutableSizedFoo implements ImmutableFoo{ public int getSize(); } public class Foo implements ImmutableSizedFoo{ public Bar bar; @Override public void addBar(Bar bar){ this.bar=bar; } @Override public int getSize(){ //اندازه پیشفرض اگر اندازه مشخص نباشد بازگشت 0; } @Override بولین عمومی isChildFoo return false; } } public ChildFoo extends Foo{ private int size; @Override public int getSize(){ return size; } @Override public boolean isChildFoo(); | روشی پاک برای استفاده از پیاده سازی قابل تغییر رابط های Immutable برای کپسوله سازی |
197138 | من به عنوان یک مهندس نرم افزار که رهبر تیم در یک شرکت نرم افزاری بزرگ است کار می کنم. یکی از نقاط قوت من node.js است و ما در حال انتقال بسیاری از سرویس های خود به سمت سرویس های جداگانه node.js هستیم که تاکنون بسیار موفق بوده است. با این حال، من قرار است توسعه روزانه سرویسهای کوچک node.js را متوقف کنم و به سادگی یک مشخصات مناسب را تعیین کنم تا یکی از اعضای تیم من بتواند روی کد واقعی کار کند. من از ابزارهایی مانند UML آگاه هستم، اما فکر نمیکنم آنها برای سیستمی با apis ساخته شده با node.js/express اعمال شوند. من چند فلوچارت درست کردهام، اما سالمندانم میخواهند که من با مشخصات کامل، تا هر جزئیات پیادهسازی، کامل باشم. چگونه می توانم به این امر برسم؟ آیا باید اشیایی را در UML طراحی کنم و توسعه دهندگان خود را مجبور به ساخت اشیاء جاوا اسکریپت کنم که بتوان در مسیرهای سریع استفاده کرد؟ | جزئیات پیاده سازی پروژه در node.js |
187984 | من یک توسعه دهنده فرانت اند هستم... من هرگز هیچ باطنی انجام نداده ام، اگرچه یک بار دوره ای را در پایگاه داده گذرانده ام. (من مدرک علوم کامپیوتر دارم؛ من یک برنامه نویس ماهر هستم، فقط قبلاً هیچ چیز تحت وب را انجام نداده ام.) بنابراین سعی می کنم بفهمم چارچوب چگونه با پایگاه داده ارتباط دارد. احتمالاً آنها به طور جداگانه تنظیم شده اند، و فریم ورک درخواست ها را از وب سایت دریافت می کند و آنها را به پایگاه داده می فرستد، سپس پاسخ را دریافت می کند و آن را به طور مناسب مدیریت می کند تا محتوا را به درستی ارائه دهد؟ اساساً یک واسطه پیچیده برای همه منطق برنامه های وب است؟ آیا من دور هستم؟ نیاز به توضیح خوب در این مورد است. | رابطه بین چارچوبی مانند RoR و پایگاه داده چیست؟ |
165960 | من عادت دارم در اوقات فراغت خود اجزای کوچک و قابل استفاده مجدد بنویسم. من از این مؤلفهها با پایه کدهای مشتریانم استفاده مجدد میکنم. به نظرم می رسد که یک مشکل بالقوه وجود دارد که استفاده از کد یکسان برای چندین مشتری ممکن است در آینده من را به خطر بیندازد. برای من مهم نیست که چه کسی از کد استفاده می کند. من فقط نمیخواهم شرایطی ایجاد شود که یک شرکت به دلیل اقدامات من سعی کند از دیگری به دلیل نقض حق چاپ شکایت کند. من با طرح های رایج مجوز آشنایی ندارم. چه چیزی را باید در فایلهای کد خود مشخص کنم تا نشان دهم که این پروشنها برای من محفوظ است و توسط هر کسی قابل استفاده است، در حالی که آنها را از کدهایی که به طور خاص برای مشتری نوشته شده است متمایز کنم؟ کجا می توانم اطلاعات بیشتری در مورد این سناریو پیدا کنم؟ | نحوه کپی رایت و مجوز فایل های کد فردی |
220793 | آیا مجوزهای نرم افزاری وجود دارد که واگذاری مجدد مالکیت را خودکار کند؟ به عنوان مثال، در شرایط معمول، شما یک مجوز دارید، و سپس همه مشارکتکنندگان را مجبور میکنید که با مشارکت، مالکیت را به مالک پروژه مجدداً واگذار کنند. در مجوزی که من به دنبال آن هستم، فقط با _ویرایش **و** توزیع مجدد نتیجه (چه به صورت منبع یا باینری)، شخصی که تغییراتی را ایجاد کرده است نه تنها باید کد را مجددا توزیع کند، بلکه به طور خودکار میتواند مالکیت خود را دوباره به من واگذار کرد. از طرف دیگر، اگر این امکان وجود ندارد، آیا می توانم یک بند الزام آور به مجوز موجود اضافه کنم که آن را چنین می کند؟ | واگذاری مجدد مالکیت به صورت خودکار |
117466 | ما یک سرویس WCF ایجاد کرده ایم که به عنوان یک API برای سیستم ما عمل می کند. برخی از روش ها عملکردی را نشان می دهند که در نهایت داده ها را در DB می نویسد و به روز می کند. بیایید بگوییم که مشتری یکی از آن درخواست ها را ارسال کرد، سرویس عملیات مورد نیاز را انجام داد در حالی که مشتری به دلایلی قطع می شود و پاسخی دریافت نمی کند. پاسخ اطلاعاتی در مورد موفقیت/شکست تمام عملیات های فرعی دارد. نمونه ای از داده های مشکل در حال به روز رسانی - مقدار X را به موجودی عضو M اضافه کنید. بنابراین اگر مشتری پاسخ را دریافت نکرد - مشتری نمی داند که داده ها به روز شده اند. ** چگونه باید با این سناریو برخورد کنیم و در عین حال اجرای سمت مشتری را تا حد امکان تمیز نگه داریم؟** | وب سرویس - وقتی مشتری پاسخی دریافت نمی کند چه اتفاقی می افتد؟ |
100992 | من یک مشکل زیر را دارم که میخواهم آن را به طور مؤثر حل کنم: ورودی: مجموعهای از بردارهای {Pass,Fail}^k، m - حداقل درصد بردارها خروجی: مجموعهای از مجموعههای شاخص: جایی که هر مجموعه شامل شاخصهایی از کلمه عبور در بردارهای داده شده است. و تعداد بردارهایی که حاوی Pass در آن شاخص ها هستند بیش از m درصد از کل بردارها است. مثال: {(Pass,Fail,Pass,Fail),(Pass,Fail,Pass,Pass)} که در آن k 4 است و تعداد عناصر مجموعه 2 و m 60% است، خروجی {{0,2} خواهد بود،{ 0}،{2}} خروجی گروهی از مجموعهها است که در آن هر مجموعه حاوی شاخصهای برداری است که حداقل برای 60 درصد بردارها مقدار پاس است. | الگوریتم شمارش زیر مجموعه ها |
141552 | من به دنبال راهی برای بازگشت به جامعه بودم، اما هنوز مناسب خودم را پیدا نکردهام، بنابراین ایدهای به ذهنم خطور کرد: یک «شرکت» فناوری غیرانتفاعی که غیرانتفاعیها را هدف قرار میدهد. آیا اینها وجود دارند؟ من برخی از جستجوهای گوگل را انجام دادهام و فقط میتوانم نرمافزاری را بیابم که برای غیرانتفاعیها هدف گرفته شده است که توسط شرکتهای انتفاعی ایجاد شدهاند یا مبلغی را که به نظر من بهعنوان ظالمانه هزینه میکند، کنفرانسهایی که به سمت سازمانهای غیرانتفاعی هدایت میشوند و فناوری ممکن است را دریافت کنم. استفاده از -- یا مقالاتی که از شکاف دیجیتالی شکایت دارند و اینکه چگونه سازمان های غیرانتفاعی فناوری را کلیدی می دانند اما بودجه یا دانش لازم برای به کارگیری آن را ندارند. **شبه مدل کسب و کار** یک سازمان منبع باز 501(3)(c) که مستقیماً افراد غیرانتفاعی را هدف قرار می دهد تا شکاف دیجیتالی را پر کند. بیشتر خدمات رایگان خواهد بود و هزینه های مشاوره برای سفارشی سازی دریافت می شود. کمک های مالی پذیرفته می شود و کمک های مالی دولتی به دنبال خواهد بود. این امر به غیر انتفاعیها امکان میدهد تا همگام با سود انتفاعی در بخش فناوری باشند، اما بدون هزینه. شاید اولین «صنعتی» که مورد هدف قرار میگیرد، آنهایی باشد که نیازهای اجتماعی کلیدی مانند بیکاری یا بانکهای مواد غذایی را برآورده میکنند. | فناوری غیرانتفاعی برای غیر انتفاعی؟ |
168408 | کد من شبیه این import java.util.Scanner است. کلاس عمومی StudentGrades { public static void main(String[] argv) { Scanner Keyboard = new Scanner(System.in); بایت q1 = keyboard.nextByte() * 10; } } به من یک خطا می دهد 'عدم تطابق نوع: نمی تواند از int به بایت تبدیل شود.' چرا جاوا یک عملوند تحت اللفظی را که به اندازه کافی کوچک است که در یک بایت قرار بگیرد را در یک نوع int ذخیره می کند؟ آیا قبل از اینکه ALU عملیات حسابی را انجام دهد، لفظها در متغیرها/رجیسترها ذخیره میشوند؟ | مقدار عدد صحیح پیش فرض جاوا int است |
165967 | اجازه دهید با این جمله شروع کنم که من یک محقق امنیت کامپیوتر هستم. بخشی از کار من ایجاد بدافزار برای استقرار در یک محیط کنترل شده به منظور مطالعه یا ارزیابی چندین جنبه از امنیت رایانه است. اکنون، من شروع به فکر می کنم که استفاده از یک سرویس میزبانی کد آنلاین (مانند BitBucket، Github، و غیره) برای داشتن تمام کدهای من در یک مکان، به من این امکان را می دهد که روی پروژه هایم کارآمدتر کار کنم. سوال من این است: **آیا در این مورد مشکلی وجود دارد؟** من سیاست های حفظ حریم خصوصی آن شرکت ها را مطالعه کرده ام و آنها اعلام کرده اند که استفاده از خدمات خود را برای استفاده قانونی مجاز می دانند. از آنجایی که من بدافزار را توزیع نمیکنم، بلکه فقط از آن در ماشینها و ماشینهایی استفاده میکنم که مجاز به استفاده از آنها هستم، آیا اجازه استفاده از این سرویس را ندارم؟ برای استفاده ای که من انجام می دهم، بدافزار مانند هر نرم افزار دیگری است. **میدانم که باید بسیار مراقب میزبانی کد باشم**، زیرا هر اشتباهی از جانب من میتواند من را مسئول خسارات وارده کند و من را در برابر اقدامات قانونی باز بگذارد. به این ترتیب، من میدانم که باید از مخازن خصوصی استفاده کنم، بنابراین کد در دسترس عموم نیست. **اما یک مخزن خصوصی چقدر خصوصی است؟** چگونه می توانم اطمینان داشته باشم که شرکت هایی مانند آنها سلاح های ویروسی بالقوه (الکترونیکی) را که من ممکن است در آینده ایجاد کرده باشم به بیرون درز نخواهند داد یا نمی فروشند؟ | آیا می توانم از خدمات میزبانی کد برای میزبانی کد بدافزار استفاده کنم؟ |
110205 | از دیدگاه برنامه نویس دات نت، با وجود اینکه ویندوز ویستا، 7 و خیلی زود 8 وجود دارد، همچنان به ویندوز XP پایبند باشید؟ چگونه داشتن ویندوز XP توسعه برنامه نویسان را در پلت فرم دات نت محدود می کند؟ | عواقب ماندن ویندوز XP با وجود ویندوز ویستا، 7 و خیلی زود 8 چیست؟ |
180824 | دوستان برنامه نویس من همیشه به من می گویند که HTML یک زبان نشانه گذاری و C++ یک زبان برنامه نویسی است. وقتی از آنها می پرسم چه تفاوتی دارند، هرگز پاسخ منطقی به من نمی دهند. چه چیزی می تواند C++ را یک زبان برنامه نویسی بخواند و HTML را نه؟ | به من گفته اند HTML یک زبان نشانه گذاری است، C++ یک زبان برنامه نویسی است، چه چیزی می تواند این تفاوت را ایجاد کند؟ |
209596 | چندی پیش یک نمونه اولیه (یکی برای دور انداختن) ساختم و اکنون در حال بازسازی آن به عنوان آلفا هستم. خدای من، ارزشش را داشت. من از برخی از کدهای نمونه اولیه با کپی پیست و سپس اصلاح آن استفاده مجدد کردم، اما به الگوی نگاه کردن به نمونه اولیه برای راهنمایی افتادم، اما کد جدید را از ابتدا نوشتم. این برای من خیلی طول نمی کشد زیرا من یک تایپیست لمسی سریع هستم. در حال حاضر من در حال بازسازی یک تابع پیچیده هستم و در واقع آن را خط به خط می خوانم و کد معادل آن را در نسخه آلفا خود تایپ می کنم. به نظرم بهتر از copy-paste-refactor است چون دوباره با منطق آشنا میشوم و وقتی دارم آن را میخوانم قسمتهایی از کد را از دست نمیدهم. آیا نامی برای این نوع استفاده مجدد وجود دارد؟ آیا تفسیر معتبری در مورد مزایا / معایب آن وجود دارد؟ | آیا اصطلاحی برای استفاده مجدد از کد با تایپ مجدد آن وجود دارد؟ |
214867 | من معمولا یک برنامه نویس پایتون / پایگاه داده هستم و در حال بررسی استفاده از C برای یک مشکل هستم. من مجموعهای از سکانسها دارم، ۸ کاراکتر با ۴ کاراکتر ممکن. مشکل من شامل ترکیب مجموعههایی از این توالیها و فیلتر کردن مجموعههایی است که با یک معیار مطابقت دارند. ترکیب 5 به میلیاردها ردیف تبدیل می شود و حدود یک ساعت طول می کشد تا اجرا شود. بنابراین من می توانم هر دنباله را به عنوان 2 بایت نشان دهم. اگر من روی یک معماری 64 بیتی کار می کنم، آیا با نگه داشتن این ساختارهای داده به عنوان 2 بایت در هنگام تولید ترکیب ها، مزیتی به دست خواهم آورد یا آنها را به اندازه 8 بایت / دو برابر ذخیره خواهم کرد؟ (64 بیت = 8 x 8) اگر معماری 64 بیتی داشته باشم، همه رجیسترها 64 بیتی خواهند بود، بنابراین از نظر عملیات نباید سریعتر باشد (لطفاً اگر اشتباه می کنم اصلاح کنید). آیا از نیازهای ذخیرهسازی کوچکتر چیزی به دست خواهم آورد - آیا میتوانم ترکیبهای بیشتری را در حافظه جای دهم، یا به هر حال همه آنها 64 بیت را اشغال خواهند کرد؟ و در نهایت، آیا ممکن است هر چیزی را برای کدنویسی در C به دست بیاورم. من اولین نسخه را دارم که دنباله را به عنوان یک int کوچک در پایگاه داده MySQL ذخیره می کند. سپس چندین بار به خود برگه را به خود میپیوندد تا تمام ترکیبهای ممکن را ایجاد کند. بسته به تعداد ترکیبات تولید شده، عملکرد قابل قبول است. من فرض می کنم پایگاه داده باید شامل مقداری سربار باشد. | اجرای عملیات 8 بیتی در معماری 64 بیتی |
250616 | من با برنامه نویسی سی شارپ تازه کار هستم، در حال آزمایش مفهوم تکرارکننده در سی شارپ بودم. در اینجا، من سعی می کنم تمام اصطلاحات را در یک لیست نمایش دهم، برای این منظور، راه های مختلفی را برای به دست آوردن نتایج امتحان می کنم. در کد زیر، من از دو کلاس ListIterator و ImplementList استفاده می کنم. در «کلاس ListIterator»: من یک «HashSet» تعریف کردم و از «IEnumerator» برای ذخیره مقادیر استفاده میکند. در اینجا متد «GetEnumerator()» مقادیر موجود در لیست را برمی گرداند. GetEnumerator در «کلاس ImplementList» (کلاس دیگر) پیاده سازی شده است. در نهایت لیست در کنسول نمایش داده می شود. public class ListIterator { public void DisplayList() { HashSet<int> myhashSet = new HashSet<int> { 30, 4, 27, 35, 96, 34}; IEnumerator<int> IE = myhashSet.GetEnumerator(); while (IE.MoveNext()) { int x = IE.Current; Console.Write({0} , x); } Console.WriteLine(); Console.ReadKey(); } } در کلاس ImplementList: `GetEnumerator()` تعریف شده است و لیست را با استفاده از `بازده بازگشت x.` برمی گرداند. class public ImplementList : IList<int> { private List<int> Mylist = new List<int>(); public ImplementList() { } public void Add(int item) { Mylist.Add(item); } public IEnumerator<int> GetEnumerator() { foreach (int x در Mylist) yield return x; } } اکنون میخواهم «GetEnumerator()» را بدون استفاده از «بازگشت بازده» بازنویسی کنم. و باید تمام مقادیر یک لیست را برگرداند. من سعی کردم از حلقه for به عنوان «for(int x=0; x<Mylist.Count; x++)» استفاده کنم، اما همه مقادیر موجود در لیست را بر نمی گرداند. آیا می توان تمام مقادیر موجود در لیست را بدون استفاده از «بازده بازگشت» در IEnumerator به دست آورد؟ | پیاده سازی IEnumerator بدون استفاده از «بازده بازگشت» در سی شارپ |
22583 | من در مورد چیزی شبیه به این صحبت می کنم: echo $form->input('general_addresss', array('label' => 'امروز کجا خواهید رفت؟' 'format' => array('before', 'input', بعد، برچسب، بعد، خطا))). آیا با یک پارامتر آرایه شروع می کنید، سپس یک خط را می شکنید؟ اگر نتواند روی یک خط قرار بگیرد، آیا بلافاصله یک خط را می شکند؟ بعد از آن، آیا تعداد مشخصی از برگه ها را انجام می دهید؟ اگر یک آرایه در یک آرایه دارای خواص زیادی باشد چه اتفاقی می افتد؟ آیا راهنمای خاصی وجود دارد که از آن پیروی کنید؟ | چگونه آرایه ها را در پارامترها قالب بندی می کنید؟ |
61764 | من به تعقیب و گریز قطع می کنم. من به دنبال مشاوره در مورد اینکه چگونه یک توسعه دهنده با تجربه می تواند یک کارفرمای احتمالی را متقاعد کند که باید برای موقعیتی که از زبان دیگری استفاده می کند در نظر گرفته شود. این با سایر الزامات خاص غیر زبانی است که برآورده شده است (دانش کنترل نسخه، OO، مدرک، و غیره...). به عنوان مثال یک توسعه دهنده PHP با تجربه به دنبال انتقال به موقعیت Perl است. اصلا امکانش هست؟ چقدر سخت خواهد بود؟ آیا به زبان بستگی دارد؟ ویرایش: پاسخ هایی که من دریافت کردم دلیلی بر این است که آینده این انجمن واقعاً روشن است، اما متأسفانه فقط به من اجازه می دهد یک پاسخ را انتخاب کنم. با تشکر از همه کسانی که پاسخ دادند. | حرفه خود را به یک زبان برنامه نویسی دیگر منتقل کنید |
74770 | از پروژه ای که به دلیل چند رشته ای بد تقریباً/در واقع شکست خورد چه درس هایی آموختید؟ گاهی اوقات، چارچوب یک مدل رشته خاصی را تحمیل می کند که درست کردن چیزها را به مراتب دشوارتر می کند. در مورد من، من هنوز از آخرین شکست نجات پیدا نکردهام و احساس میکنم بهتر است در آن چارچوب روی چیزی که مربوط به Multithreading است کار نکنم. متوجه شدم که در مسائل چند رشته ای که فورک/پیوستن ساده دارند و داده ها فقط در یک جهت حرکت می کنند (در حالی که سیگنال ها می توانند در یک جهت دایره ای حرکت کنند) خوب هستم. من نمی توانم رابط کاربری گرافیکی را مدیریت کنم که در آن برخی از کارها را فقط می توان روی یک رشته کاملاً سریالی (رشته اصلی) انجام داد و کارهای دیگر را فقط می توان روی هر رشته ای انجام داد به جز رشته اصلی (رشته های کارگر)، و که در آن داده ها و پیام ها باید در تمام جهات بین N مؤلفه حرکت کنند (گراف کاملاً متصل). در زمانی که من آن پروژه را برای پروژه دیگری ترک کردم، همه جا مسائل بن بست وجود داشت. من شنیدم که 2-3 ماه بعد، چندین توسعهدهنده دیگر موفق شدند تمام مشکلات بن بست را برطرف کنند، تا جایی که میتوان آن را برای مشتریان ارسال کرد. من هرگز نتوانستم آن دانش گمشده ای را که کمبود دارم، پیدا کنم. چیزی در مورد پروژه: تعداد شناسههای پیام (مقادیر صحیح که معنای رویدادی را که میتوان به صف پیام یک شی دیگر ارسال کرد، بدون توجه به رشتهبندی) توصیف میکند) به چندین هزار میرسد. رشته های منحصر به فرد (پیام های کاربر) نیز به حدود هزار نفر می رسد. **اضافه شد** بهترین تشبیهی که من از تیم دیگری دریافت کردم (بی ارتباط با پروژه های گذشته یا حال من) قرار دادن داده ها در پایگاه داده بود. («پایگاه داده» به تمرکز و بهروزرسانیهای اتمی اشاره دارد.) در یک رابط کاربری گرافیکی که به چند نما تقسیم میشود و همگی روی یک «رشته اصلی» اجرا میشوند و تمام کارهای سنگین غیر GUI در رشتههای کارگری جداگانه انجام میشود، دادههای برنامه باید در یک مکان واحد که مانند یک پایگاه داده عمل می کند، ذخیره شود و به «پایگاه داده» اجازه دهید تمام «به روز رسانی های اتمی» را که شامل وابستگی های داده های غیر پیش پا افتاده تمام بخش های دیگر رابط کاربری گرافیکی فقط طراحی صفحه را انجام می دهند و هیچ چیز دیگری. بخشهای رابط کاربری میتوانند موارد را در حافظه پنهان ذخیره کنند و اگر به درستی طراحی شده باشد، کاربر متوجه نمیشود که در کسری از ثانیه کهنه شده است. این «پایگاه داده» در معماری Document-View با نام «سند» نیز شناخته میشود. متأسفانه - نه، برنامه من در واقع همه داده ها را در View ها ذخیره می کند. نمیدونم چرا اینطوری شد **همکاران:** (شرکت کنندگان نیازی به استفاده از مثال های واقعی/شخصی ندارند. درس هایی از مثال های حکایتی، اگر توسط خود شما معتبر است، قابل قبول است.) | از پروژه ای که به دلیل چند رشته ای بد تقریباً/در واقع شکست خورد چه درس هایی آموختید؟ |
119714 | من در حال حاضر یک برنامه نویس هستم، تقریباً 16 سال سن دارم و تقریباً حرفه ام را به چیزی محدود کرده ام که شامل مدرک علوم کامپیوتر یا مدرک مهندسی برق است (می دانم که آنها کاملاً متفاوت هستند اما این سؤال در مورد دوست من است) دوست خیلی مطمئن نیست او به ریاضیات بسیار علاقه مند است و در آن بسیار خوب است و فکر می کنم از برنامه نویسی لذت خواهد برد اما حاضر نیست آن را امتحان کند (*ویرایش** او _is_ حاضر است تلاش کند اما قبلاً هرگز انجام نداده است). آیا کسی میتواند به من پیشنهاد زبان یا ابزاری بدهد که بتواند در برنامهنویسی (در سطح منطقی پایهای که من فرض میکنم) برای حل مسائل ریاضی یا درگیر کردن نوعی از ریاضیات استفاده کند. همانطور که میگویم او از ریاضیات بسیار لذت میبرد، اما فکر میکنم از برنامهنویسی لذت میبرد، مشکل این است که نمیخواهم او را به خاطر چیزهایی که در سطوح مقدماتی مرتبط نیستند، مانند تخصیص حافظه و دیگران، ناامید کند. می دانم که خیلی مهم است، اما نکته اینجاست که من می خواهم او کمی برنامه نویسی را با ریاضیات یاد بگیرد، امیدوارم اگر به اندازه کافی علاقه مند باشد بتواند برنامه نویسی را به عنوان برنامه نویسی شروع کند. **ویرایش:** این نیست که او کاملاً بی علاقه است - بیشتر به این دلیل که قبلاً به طور فعال منطقه را کاوش نکرده است، شاید به این دلیل که در مورد آن مطلع نشده است. من نمی خواهم او را مجبور به انجام کاری کنم که نمی خواهد، من این را بیشتر یک فشار کوچک می دانم تا بتواند در مورد برنامه نویسی یاد بگیرد. اگر او آن را دوست نداشته باشد - به اندازه کافی منصفانه است، من نمی توانم آن را کنترل کنم و نمی خواهم، اما اگر معلوم شود که از آن لذت می برد - این فشار کار درستی بوده است. | معرفی برنامه نویسی به یک ریاضیدان |
117460 | من در حال حاضر در یک دوره کارآموزی با حقوق هستم، و وظیفه حفظ یک سیستم منسوخ که توسط چندین توسعه دهنده (در زمان های مختلف) در طول 5 سال گذشته ایجاد شده است، بر عهده من است. مدیریت موافقت میکند که «سیستم در پشتیبانی حیاتی است» و من گزارشهای نسبتاً منظمی از اشکالات را از کاربران نهایی که در حال حاضر از سیستم استفاده میکنند دریافت میکنم. مدیریت اکنون میخواهد پروژه را برای یک سال دیگر تمدید کند و در این روند تعداد کاربران را تقریباً سه برابر کند. به عنوان یک کارآموز (یا هر موقعیت سطح ورودی) چگونه می توانم پس بزنم؟ من قبلاً گزارشی در مورد نگرانی های خود نوشته ام، البته در یک سند باز. آیا پروتکل یا نوع سند برای پیشنهاد تغییرات وجود دارد؟ آیا من در موقعیتی هستم که بتوانم پیشنهاداتی ارائه دهم یا باید به حمایت از سیستم قدیمی ادامه دهم؟ * برای روشن شدن، توسعه نرم افزار تجارت اصلی شرکت من نیست. به این ترتیب هیچ پروتکل داخلی وجود ندارد. علاوه بر این، این پروژه به هیچ وجه مستندات رسمی و مدارک مورد نیاز ندارد. توسعه بسیار موردی است. | چگونه می توان با مدیریت سیستم های قدیمی مدیریت کرد؟ |
165382 | ابزارهای من در اینجا GTK و Haskell هستند. سؤالات من احتمالاً برای هر کسی که کار رابط کاربری گرافیکی قابل توجهی انجام داده است بسیار پیش پا افتاده است، اما من در تمام دوران حرفه ای خود در معادل برنامه های CGI کار کرده ام. من در حال ساخت برنامهای هستم که دادههای جدولی را نمایش میدهد، همان دادهها را به صورت نمودار نمایش میدهد، و دارای یک فیلد ویرایش هم برای وارد کردن دادههای جدید و هم برای ویرایش دادههای موجود است. پس از پرسیدن در مورد اشتراکگذاری منابع، تصمیم گرفتم که تمام دادههای درگیر در یک MVar ذخیره شوند تا هر جزء فقط بتواند وضعیت فعلی را از MVar بخواند. همه اینها کار می کند، اما اکنون زمان آن است که برنامه را دوباره تنظیم کنم تا بتواند تعاملی باشد. با در نظر گرفتن این موضوع، من سه ویجت دارم: یک TextView (برای ویرایش)، یک TreeView (برای نمایش داده ها)، و یک DrawingArea (برای نمایش داده ها به صورت نمودار). من _فکر می کنم_ باید دو کار انجام دهم، و هسته اصلی سوال من این است که آیا اینها چیزهای درستی هستند یا راه بهتری وجود دارد. اولین نکته: همه کنترلکنندههای رویداد، آن توابعی که هر زمان که نیاز به نمایش مجدد باشد فراخوانی میشوند، باید در سطح بالایی نوشته شوند و سپس به تابعی منتقل شوند که در واقع ویجت را میسازد. به عنوان مثال: drawStatData :: DrawingArea -> MVar Core.ST -> (Core.ST -> SetRepWorkout.WorkoutStore) -> IO () createStatView :: (DrawingArea -> IO ()) -> IO VBox createUI :: MVare .ST -> (Core.ST -> SetRepWorkout.WorkoutStore) -> IO HBox createUI storeMVar field = انجام نمودارها <- createStatView (\area -> drawStatData area storeMVar فیلد) hbox <- hBoxNew False 10 boxPackStart نمودارهای hbox را ایجاد کنید. شامل یک DrawingArea برای ترسیم نمودار داده ها و احتمالاً سایر ویجت ها. drawStatData را به رویدادهای reale و exposeEvent برای DrawingArea متصل می کند. من کار مشابهی را برای TreeView انجام خواهم داد، اما کاملاً مطمئن نیستم که از آنجایی که هنوز آن را انجام نداده ام و آنچه به آن فکر می کنم شامل جایگزینی TreeModel هر بار که TreeView نیاز به به روز رسانی دارد، چیست. جایگزین من برای موارد فوق این است... drawStatData :: DrawingArea -> MVar Core.ST -> (Core.ST -> SetRepWorkout.WorkoutStore) -> IO () createStatView :: IO (VBox, DrawingArea) ... اما در این مورد، من createUI را مانند این ترتیب می دهم: createUI :: MVar Core.ST -> (Core.ST -> SetRepWorkout.WorkoutStore) -> IO HBox createUI storeMVar field = do (graphbox, graph) <- createStatView (\area -> drawStatData area storeMVar field) hbox <- hBoxNew False 10 boxPackStart realized hbox graphs فیلد storeMVar) در گراف exposeEvent (liftIO $ drawStatData نمودار بازگشت فیلد storeMVar ()) برگرداندن hbox مطمئن نیستم که کدام بهتر است، اما این من را به... دومین نکته: برای من لازم است که ریگ کنم یک سیستم رویداد ایجاد کنید تا رویدادهای مختلف بتوانند سیگنالها را تا آخر به ویجتهای من ارسال کنند. برای انتقال رویدادها و ترجمه رویدادهای معنایی کاربردی به رویدادهای واقعی که ویجت های من به آنها پاسخ می دهند، به یک واسطه نیاز دارم. آیا بهتر است که ویجت های آدرس پذیر خود را در پشته تماس به سطحی که واسطه زندگی می کند منتقل کنم یا میانجی را از پشته تماس عبور دهم و ویجت ها را مستقیماً در آن ثبت کنم؟ بنابراین، به طور خلاصه، دو سوال من: 1) انتقال ویجت ها به پشته تماس به یک واسطه جهانی، یا انتقال میانجی جهانی به پایین و اینکه ویجت ها خودشان را در آن ثبت کنند؟ 2) توابع ترسیم مجدد من را به سازنده ها منتقل کنم و سازندگان توابع ترسیم مجدد را به ویجت های ساخته شده متصل کنند، یا ویجت های ساخته شده را به عقب برگردانند و سطح بالاتری توابع ترسیم مجدد را ضمیمه کنند (و احتمالاً برخی از ویجت ها را به هم پیوند دهند)؟ خوب، و... 3) کتاب ها یا ویکی ها در مورد معماری برنامه های رابط کاربری گرافیکی، ترجیحاً معماری های منسجمی که در آن مردم درباره جزئیات جزئی بحث نمی کنند؟ * * * برنامه به شکل فعلی خود (داده ها را نمایش می دهد اما داده ها را نمی نویسد یا امکان تعامل زیاد را فراهم نمی کند) در https://bitbucket.org/savannidgerinel/fitness موجود است. می توانید با رفتن به دایرکتوری ریشه و تایپ runhaskell -isrc src/Main.hs data/ یا... cabal build dist/build/fitness/fitness data/ برنامه را اجرا کنید، ممکن است نیاز به نصب کتابخانه ها داشته باشید، اما cabal باید به شما بگوید کدام ها | چگونه یک برنامه رابط کاربری گرافیکی را برای انتقال رویدادها و تنظیم خواندن از یک منبع مشترک سازماندهی کنم |
63859 | Python 3 در دسامبر 2008 منتشر شد. زمان زیادی از آن زمان گذشته است اما هنوز هم امروزه بسیاری از توسعه دهندگان در استفاده از Python 3 تردید دارند. حتی فریمورک های محبوبی مانند Django هنوز با Python 3 سازگار نیستند اما همچنان به Python 2 متکی هستند. مطمئناً Python 3 ناسازگاری هایی با پایتون 2 دارد و برخی از افراد باید به سازگاری با عقب تکیه کنند. اما آیا پایتون 3 به اندازه کافی در حال حاضر وجود نداشته است که اکثر پروژه ها با پایتون 3 تغییر کنند یا با آن شروع شوند؟ داشتن دو نسخه رقیب دارای اشکالات بسیاری است. دو شاخه باید حفظ شود، سردرگمی برای زبان آموزان و غیره. پس چرا در سراسر جامعه پایتون تردید زیادی در مورد تغییر به پایتون 3 وجود دارد؟ | چرا مردم در استفاده از پایتون 3 تردید دارند؟ |
25670 | بخش ما در طول سال گذشته با برخی اخراجها مواجه شده است و ما یک خدمه اسکلت را اداره میکنیم. آنها از شر اکثر کارکنان پشتیبانی ما خلاص شدند. بقیه اعضای تیم ترجیح می دهند به جای اینکه به عنوان یک تیم کار کنند و چگونگی بهبود موقعیت خود را بیابند، نگران کارهایی هستند که دیگران انجام می دهند. یک همکار (که مدیریت شبکه را انجام می دهد) ساعات زیادی را در دفتر می گذراند. بخشی از آن به خاطر حجم کاری است اما بخشی دیگر به دلیل مدیریت بد زمان (تقصیر و مدیریت خودش). از کنار میز من می گذرد و جملاتی مانند سخت کار کردن؟ و کاری بکن. اگر پیشنهاد کمک بدهم، طوری رفتار می کند که انگار به آن نیازی ندارد. او یک نوع ناامن است و دوست دارد همه کارها را خودش انجام دهد و بعد آن را روی بقیه نگه دارد. من می ترسم که او ممکن است در نهایت بسوزد. پسر دیگری در مورد حجم کاری خود متعجب است. او به همان اندازه زمان خود را صرف نگرانی در مورد کارهایی که دیگران می کنند می گذراند تا اینکه خودش کارها را انجام دهد. او فکر می کند که برای «کار غرغر» خیلی خوب است و می خواهد مدیر شود. وقتی بشقابش پر می شود، مطمئن می شود که بقیه وقتی باید کارها را انجام دهند، آن را می دانند. آنها آدم های بدی نیستند اما به نظر می رسد استرس به همه وارد شده است. من تنها کسی هستم که می دانم چگونه کدنویسی کند، بنابراین زمان زیادی صرف پروژه های برنامه نویسی می شود، اما وظایف پشتیبانی نیز دارم. به دلیل وقفه ها نمی توانم کار زیادی انجام دهم. بچه ها در دفتر کاری را که من انجام می دهم کار نمی دانند و به نظر می رسد فکر می کنند که باید با پشتیبانی به آنها کمک کنم نه برنامه نویسی. بنابراین اساساً آنها فکر میکنند که من باید روی پشتیبانی IT کار کنم و سپس به دفتر برگردم تا روی پروژههای برنامهنویسی کار کنم در حالی که آنها در اینترنت گشت و گذار میکنند. من مثل بقیه ناله نمیکنم، ناله نمیکنم و شکایت نمیکنم، بنابراین فکر میکنند که من کاری ندارم. بنابراین اکنون میتوانم به اظهارات ناخوشایند در مورد حجم کاری خود گوش دهم. مدیریت پروژه های من را دوست دارد زیرا آنها در هزینه شرکت صرفه جویی می کنند. بهترین راه برای مقابله با این وضعیت چیست؟ | برخورد با همکاران در یک محیط کاری پر استرس |
204744 | من در حال ایجاد یک چارچوب ساده برای توسعه بازی با روبی هستم. یک سیستم گره وجود دارد. گره یک موجودیت بازی است و موقعیت دارد. می تواند گره های فرزند (و یک گره والد) داشته باشد. کودکان همیشه نسبتاً به سمت والدین خود کشیده می شوند. گره ها یک فیلد «@position» دارند. هر کسی می تواند آن را اصلاح کند. هنگامی که چنین موقعیتی اصلاح می شود، گره باید فرزندان خود را متناسب با آن به روز کند تا آنها را به طور نسبی به سمت خود بکشاند. «@position» حاوی یک نمونه «نقطه» است (کلاسی با ویژگیهای x و y، به علاوه برخی روشهای مفید دیگر). من باید بدانم که وضعیت «@position» یک گره چه زمانی تغییر می کند، بنابراین می توانم به گره بگویم فرزندان خود را به روز کند. این کار آسان است اگر برنامه نویس چیزی شبیه به این انجام دهد: @node.position = Point.new(300,300) زیرا معادل فراخوانی این است: # کد در کلاس Node def position=(newValue) @position = newValue update_my_children # <- -- من می دانم که پایان موقعیت تغییر کرد اما وقتی این اتفاق می افتد گم می شوم: @node.position.x = 300 تنها موردی که _می داند که موقعیت تغییر یافته، نمونه «Point» است که در ویژگی «@position» گره ذخیره شده است. اما من باید به گره اطلاع رسانی شود! در این مرحله بود که الگوی Observer را در نظر گرفتم. اساسا، نقطه اکنون قابل مشاهده است. هنگامی که به ویژگی «موقعیت» یک گره یک نمونه «نقطه» جدید داده می شود (از طریق عملگر تخصیص)، مشاهده «نقطه» قبلی که داشت (در صورت وجود) متوقف می شود و شروع به مشاهده نقطه جدید می کند. هنگامی که یک نمونه «نقطه» تغییر حالت میدهد، به همه ناظران (گره صاحب آن) اطلاع داده میشود، بنابراین اکنون گره من میتواند فرزندان خود را در صورت تغییر موقعیت بهروزرسانی کند. یک مشکل زمانی است که این اتفاق می افتد: @someNode.position = @anotherNode.position این بدان معنی است که دو گره یک نقطه را مشاهده می کنند. اگر موقعیت یکی از گره ها را تغییر دهم، دیگری نیز تغییر می کند. برای رفع این مشکل، وقتی موقعیتی اختصاص داده میشود، قصد دارم یک نمونه Point جدید ایجاد کنم، «x» و «y» آرگومان پاسشده را کپی کنم، و بهجای ذخیرهسازی نقطه پاسشده، نقطه جدید ایجاد شدهام را ذخیره کنم. مشکل دیگری که از من می ترسم این است: somePoint = @node.position somePoint.x = 500 این، از نظر فنی، موقعیت «@node» را تغییر می دهد. من مطمئن نیستم که آیا کسی انتظار رفتار _آن_ را داشته باشد یا خیر. من تحت تأثیر این تصور هستم که مردم «نقطه» را نوعی شی بدوی میدانند تا یک شی واقعی. آیا این رویکرد حتی معقول است؟ دلایلی که من احساس تردید می کنم: * شنیده ام که الگوی Observer باید با بسیاری از ناظران استفاده شود. از نظر فنی، در این سناریو در هر زمان تنها یک ناظر وجود دارد. * وقتی موقعیت یک گره را به عنوان موقعیت دیگری اختصاص میدهیم (`@someNode.position = @anotherNode.position`)، جایی که من یک نمونه کاملاً جدید را به جای ذخیره نقطه عبور ایجاد میکنم، به نظر هک یا حتی ناکارآمد میرسد. | آیا الگوی Observer برای این نوع سناریوها کافی است؟ |
108944 | من مطمئن نیستم که آیا این یک دیدگاه شخصی است یا فقط یک احساس مشترک. فکر میکنم در بیشتر موارد، API پایتون بسیار شهودیتر از APIهای کتابخانه C++ STL است. اگر این یک قضاوت ذهنی نیست، کسی می تواند توضیح دهد که چرا؟ | چرا APIهای کتابخانه پایتون شهودی تر از APIهای کتابخانه C++ STL هستند؟ |
14124 | وضعیت اینجاست: شما روی کد پیچیده و پیشرفته خود کار می کنید و رئیس شما مدام از شما می پرسد که آیا کار تمام شده است یا خیر. اما پروژه همین دیروز شروع شد و شما دو هفته دیگر فرصت دارید. چه کاری می توانم انجام دهم؟ آیا می توانم به پاسخ دادن من در آن هستم! ادامه دهم؟ :) | اگر رئیسم هر ساعت در مورد برنامه من سوال می کند، چه کاری می توانم انجام دهم؟ |
26167 | بنابراین، من اینجا نشسته ام و در حال جویدن چند ساختار داده جدید هستم. من به کدنویسی آنها فکر می کنم، اما در حال حاضر هیچ استفاده حرفه ای از آنها ندارم. با این وجود، آنها مشکلات جالبی را حل می کنند و شایسته پیاده سازی مرجع هستند. بنابراین، من میخواهم آنها را، به طور ایدهآل، در مجلهای با بررسی همتایان منتشر کنم، بنابراین حداقل این احتمال وجود دارد که کسی با آنها برخورد کند و از آن استفاده کند. اما من تا آخر عمر نمیتوانم بفهمم که چگونه میتوانم چنین فرآیندی را پیش ببرم، و به نظر میرسد هیچ یک از اساتید قدیمی من در موقعیتی نیستند که کمک کنند. آیا می توانم مقدمه ای در مورد چگونگی انتشار مطلبی در یک مجله با اعتبار متوسط دریافت کنم؟ | انتشار: Hows and Whos of Peer Reviews |
165071 | برخی از برنامههای کاربردی مانند Readability و Pocket وجود دارند که به کاربران اجازه میدهند محتوای اصلی صفحات وب را در یک رابط کاربری تمیز یا مانند آن بخوانند. اما مقالات باید از یک برنامه دیگر یا مرورگر وب نشانه گذاری شوند. با این حال، من در حال ایجاد یک برنامه خبرخوان هستم (Zite و Flipboard برنامههای خبرخوان محبوب هستند)، و میخواهم یک تجربه تمیز برای کاربران ایجاد کنم، بنابراین میخواهم محتوای کامل مقالات را در برنامه خود نشان دهم. برخی از وب سایت ها فیدهای تمام متنی دارند و من از آن استفاده می کنم. اما در مورد برخی وبسایتهای دیگر که فید متن کامل ندارند: میخواهم بدانم آیا استفاده از Readability API (یا شاید نوشتن کد خودم برای این کار) برای نمایش متن کامل مقالهها در برنامهام، قانونی/اخلاقی است. ? | استخراج مقاله اصلی از صفحه وب/فید. آیا قانونی/اخلاقی است؟ |
222158 | من با تیمی کار می کنم که یک سرویس وب RESTful ایجاد می کند، و پیاده سازی فعلی ما از ایمیل کاربر به عنوان یک شناسه منحصر به فرد برای منبع کاربر استفاده می کند و URI هایی مانند موارد زیر را به دست می دهد: `https://www.domain.com/users/example @gmail.com/resource` ایمیلها در سیستم ما منحصربهفرد هستند و ما وقتی کاربر ایمیل خود را تغییر میدهد کنترل میکنیم، بنابراین مشکلی به نظر میرسد. اما آیا درست است؟ بحث این است که آیا باید به جای آن از یک شناسه کاربری غیرقابل تغییر استفاده کنیم، که در مورد ما بیشتر شبیه به: «https://www.domain.com/users/a36571b87be464728c8d/resource» یا شاید چیز دیگری است. به عنوان مثال، چندین API Google به سادگی از «/users/me/resource» استفاده میکنند و کاربر را از طریق دادههای auth شناسایی میکنند. به طور خلاصه، آیا استفاده از یک شناسه منحصر به فرد اما قابل تغییر در URI ما قابل قبول است یا باید از یک شناسه تغییرناپذیر استفاده کنیم؟ با تشکر | آیا استفاده از ایمیل به عنوان یک شناسه در یک URI RESTful اشکالی ندارد؟ |
79809 | من برنامه نویسانی را مشاهده کرده ام که در خواندن کدهای خارجی، نامرتب و غیرمستند عالی هستند. در عین حال، آنها تمایل دارند کدهای نامرتب را بدون مستندسازی بنویسند. آیا این شایع است یا فقط یک تصادف؟ تئوری من این است که از آنجایی که آنها تقریباً هر چیزی را درک می کنند، نیازی به کد با کیفیت نمی بینند. در حالی که من در تفسیر کدهای خارجی آنقدرها خوب نیستم، وقتی جدید می نویسم سعی می کنم هدف را در کد نشان دهم و از نظرات زیادی استفاده کنم تا بعداً خودم بتوانم آن را درک کنم. آیا این منطقی است؟ | آیا کدخوان های خوب کد بد می نویسند؟ |
33468 | ببخشید اگر این عنوان ساده لوحانه است. من سعی می کنم به توسعه وب نفوذ کنم. من چندین سال پیش به عنوان بخشی از مدرک لیسانس خود یک مقدمه اولیه برای سیستم عامل، مقدمه شبکه سازی را انجام داده ام. من نمی توانم بگویم که ما عمیقاً به مسائل پرداختیم، فراتر از تکالیف دانشگاهی. من مایلم در رابطه با این وظیفه خاص چیزها را خیلی بهتر درک کنم (مثلاً آنچه در سطح سیستم عامل، در سطح شبکه رخ می دهد، رایانه های دیگر درگیر چه چیزهایی هستند، سرورهای پراکسی و هکرها از کجا وارد می شوند). باز هم، در سطح بسیار ابتدایی به این موضوع پرداخته شده است، اما من می خواهم این مورد خاص را بهتر بررسی کنم. آیا فصل(های) کتاب خاصی، یا مطالعه مختصر خاصی وجود دارد که توصیه می کنید؟ من هیچ مخالفتی با لیست 20 کتاب مورد علاقه شما ندارم، اما می خواهم این یک چیز را در 2-3 هفته مطالعه بعد از کار / در تعطیلات آخر هفته (واقعاً 5-10 ساعت در هفته) بهتر درک کنم، بنابراین من به دنبال حدود 15 کتاب هستم. 20 ساعت مطالعه مطالب، نه بیشتر). من سریع خوان نیستم :) ممنون. | وقتی کاربر URL صفحه وب را وارد می کند، همه چیزهایی که انجام می دهند/می توانند اتفاق بیفتند چیست؟ |
113746 | من در حال نوشتن مشخصات کاربردی برای یک برنامه نرم افزاری هستم (دقیقاً برنامه Mac OS X). من می خواهم این را با نگاه کردن به سایر مشخصات عملکردی (خوب) بهبود بخشم، اما نمی توانم هیچ کدام را پیدا کنم. آیا پروژهای (متن باز) وجود دارد که مشخصات آنها در دسترس عموم باشد تا بتوانم از آنها یاد بگیرم و مهارتهای نوشتن مشخصات خود را بهبود بخشم؟ | از کجا می توانم نمونه هایی از مشخصات عملکردی را پیدا کنم؟ |
214866 | من یک جستجوگر محتوای توهین آمیز برای وب سایت خود ایجاد کردم و می خواهم آن را در GitHub منتشر کنم. با این حال، کد منبع حاوی بسیاری از محتوای توهین آمیز، نژادپرستانه و در غیر این صورت زننده است. منبع کاملا مستند است، اما نظر شما را میخواستم که آیا انتشار چنین آثاری در گیت هاب قابل قبول است یا اینکه مجموعه رشتهها را به خیال خواننده واگذار کنیم؟! | آیا آپلود محتوای توهین آمیز در GitHub قابل قبول است؟ |
199202 | می خواستم بدانم که آیا جامعه از تست های اتوماسیون در حد UI استفاده می کند؟ آیا بهترین روش های رایج برای آزمایش UI وجود دارد؟ همچنین - محصولی که من روی آن کار می کنم مبتنی بر انعطاف پذیری است. من دوست دارم ایده هایی برای آزمایش آن داشته باشم. عمدتاً میخواهم آزمایش کنم: 1. دادهها همانطور که انتظار میرود روی صفحه ظاهر میشوند. 2. اعتبارسنجی فیلد (مثلاً: فیلد یک عدد نیست) همانطور که انتظار میرود کار میکند. 3. تراز کردن فیلدها و غیره | تست اتوماسیون UI (به طور خاص FLEX). |
115355 | من در حال حاضر روی FLEX کار می کنم و باید با یک وب سرویس تماس بگیرم. وقتی نتیجه را دریافت کردم، باید دوباره با وب سرویس تماس بگیرم و نتیجه قبلی به عنوان ورودی باشد. یک مشکل ترکیبی، این است که سرویس ممکن است چندین نتیجه را برگرداند، و من باید دوباره سرویس را با هر یک از نتایج به عنوان ورودی فراخوانی کنم. در نهایت، من نیاز دارم که نتایج در یک مجموعه آرایه سلسله مراتبی باشد و هر نتیجه به عنوان فرزند ورودی به وب سرویس باشد. اگر این یک تابع همزمان بود، بسیار آسان بود، اما من نیمی از روز را صرف تلاش کردم تا چیزی زیبا برای وب سرویس ارائه کنم. من در نهایت دو آرایه داشتم، یکی برای ورودی و دیگری برای نتایج. هر بار که یک یا چند نتیجه داشتم، آن را در آرایه ورودی و نتایج قرار می دادم. سپس اولین مورد را از آرایه ورودی حذف میکردم و با آن سرویس وب را فراخوانی میکردم، و به همین ترتیب، تا زمانی که تمام ورودیها را تمام کنم. وقتی همه نتایج را بدست آوردم، یک تابع بازگشتی ساختم که درخت سلسله مراتبی مورد نیاز من را ایجاد می کند. این راه حل WTF بسیار هک به نظر می رسد. آیا راه حل ظریف و بهتری وجود دارد؟ من همه گوش هستم | چگونه با توابع Asynchronous به صورت بازگشتی کار می کنید؟ |
13782 | من در دو شرکت کار کردهام که هر کدام از روشهای متفاوتی در مورد بررسی کدها داشتند: در شرکت اول، بازبینی کد توسط رهبران تیم انجام شد و پس از تکمیل هر ماژول لازم بود. با این حال، در شرکت دوم، رهبران تیم نیازی به بررسی کد نداشتند و فقط مسائل مربوط به عملکرد و طراحی را بررسی کردند. بنابراین من گیج شده ام. آیا فرآیند بررسی کد واقعاً مورد نیاز است؟ اگر هست چرا؟ و اگر اینطور نیست، چرا که نه؟ | آیا بررسی کد برای توسعه دهندگان جوان ضروری است؟ |
106123 | من اخیراً در مصاحبه ای برای یک شرکت فناوری اطلاعات شرکت کردم. اگرچه فرآیند مصاحبه به خودی خود مناسب بود، اما از شرایط کاری نسبتاً بد و فضای داخلی دفتر شوکه شدم. چند چیز برجسته بود: 1. ساختمان در یک منطقه سایه دار از یک کلان شهر شلوغ واقع شده است. 2. فضای داخلی به خوبی مبله نشده است. بدون سقف کاذب با کانال های AC، سیم ها و خطوط لوله که به طور تصادفی در بالای سر پراکنده شده اند، بدون اتاقک / میز / پارتیشن، بدون اتاق جلسه مناسب. 3. محل کار بوی نامطبوعی داشت. 4. خود مصاحبه در یک اتاق موقت انجام شد - برای من تقریباً مانند قفسه امن یک بانک به نظر می رسید. وقتی پرسیدم که آیا آنها در حال بازسازی محل هستند، به من گفتند: نه، همیشه همین طور بوده است. در واقع اگر به گوشم ایمان بیاورم، او اشاره کرد که این ساختمان قبل از اینکه شرکت فناوری اطلاعات آن را اشغال کند انبار بوده است. آیا واقعاً باید نگران همه این جنبه های کارفرمای بعدی خود باشم؟ آیا این به وضوح نشان نمی دهد که آنها بودجه و علاقه کافی برای بهبود محل کار خود ندارند؟ | آیا باید یک شرکت فناوری اطلاعات را بر اساس ظاهر فضای داخلی اداری قضاوت کنم؟ |
228284 | من در مورد تفاوت در پیچیدگی فضا بین «نقشه» و «نقشه!» در یاقوت کنجکاوم. اگر متدها را داشته باشم: def mult_by_two(arr) arr.map {|i| i * 2 } end def mult_by_two!(arr) arr.map! {|i| i * 2 } end در حالی که در روش اول هیچ تخصیص صریحی وجود ندارد، به طور ضمنی نتیجه «نقشه» را در جایی جمعآوری میکند و مانند روش دوم در جای خود عمل نمیکند. آیا این درست است که بگوییم که اولی دارای پیچیدگی فضای کمکی O(n) است در حالی که دومی O(1) است؟ چگونه باید آنها را هنگام نگاه کردن به پیچیدگی فضای کمکی یک روش نشان دهم؟ | پیچیدگی فضای کمکی نقشه در مقابل نقشه! |
33460 | من در جریان بحثی با برخی از همکاران هستم که آیا مالکیت تیمی کل پایگاه کد بهتر از مالکیت فردی اجزای آن است یا خیر. من طرفدار بزرگ اختصاص دادن سهم تقریباً مساوی از پایگاه کد به هر عضو تیم هستم. این به مردم اجازه میدهد تا به خلق خود افتخار کنند، به بررسیکنندگان اشکال اولین مکان آشکاری برای اختصاص بلیطهای دریافتی میدهد، و به کاهش سندرم پنجره شکسته کمک میکند. همچنین دانش عملکردهای خاص را با یک (یا دو) عضو تیم متمرکز می کند که رفع اشکال را بسیار آسان تر می کند. بیشتر از همه، حرف آخر را در مورد تصمیمات مهم با یک نفر می زند که به جای یک کمیته، نظرات زیادی دارد. اگر شخص دیگری بخواهد کد شما را تغییر دهد، از نیاز به مجوز دفاع نمیکنم. شاید بررسی کد همیشه برای مالک باشد، مطمئنا. همچنین ساخت سیلوهای دانش را پیشنهاد نمیکنم: نباید چیزی منحصر به فرد در مورد این مالکیت وجود داشته باشد. اما زمانی که این را به همکارانم پیشنهاد دادم، با فشارهای زیادی مواجه شدم، مطمئناً بسیار بیشتر از آنچه انتظار داشتم. بنابراین از جامعه می پرسم: نظر شما در مورد کار با یک تیم در یک پایگاه بزرگ کد چیست؟ آیا چیزی وجود دارد که من در مورد حفظ هوشیارانه مالکیت جمعی گم کرده ام؟ | آیا مالکیت کد فردی مهم است؟ |
167523 | یک نمایه متنی مانند درخت پسوند یا آرایه پسوندی را در نظر بگیرید که از پرسوجوهای _Count_ (تعداد رخدادهای یک الگو) و پرسوجوهای _Locate_ (موقعیتهای همه رخدادهای یک الگو) پشتیبانی میکند، روی یک متن معین در نظر بگیرید. چگونه می خواهید چنین کلاسی را آزمایش کنید؟ آنچه من در ذهن دارم این است که یک رشته تصادفی بزرگ تولید کنم و سپس یک زیررشته تصادفی را از این رشته بزرگ استخراج کنم و نتایج هر دو پرس و جو را با پیاده سازی های ساده (مانند string::find) مقایسه کنیم. ایده دیگری که دارم این است که پرتکرارترین زیررشته با طول «l» را پیدا کنم که در رشته اصلی ظاهر میشود (شاید با استفاده از روش سادهای) و از این زیر رشتهها برای آزمایش شاخص استفاده کنم. این بهترین راه نیست، بنابراین طراحی خوب تست های واحد برای یک نمایه متنی چه خواهد بود؟ اگر مهم است، این در C ++ با استفاده از تست گوگل است. | واحد تست نمایه متنی |
100991 | صفحه قبلی «الزامات استفاده از علامت تجاری و نشانواره» در http://www.sun.com/policies/trademarks/ دیگر در دسترس نیست، آیا نسخه جدیدی وجود دارد که به نامگذاری مناسب محصولات (لوبیا، کتابخانهها) برای جاوا کمک میکند. ? من دستورالعملهای استفاده شخص ثالث برای علائم تجاری Oracle را در http://www.oracle.com/us/legal/third-party-trademarks/index.html پیدا کردهام، اما هیچ نام محصول مرتبط با جاوا وجود ندارد. دستورالعملهای قبلی میگفتند که (productname...) برای پلتفرم جاوا نام درستی است، و اکنون به نظر من باید به **(productname...) تغییر نام داده شود تا Oracle Java** مطابقت داشته باشد. با دستورالعمل های استفاده شخص ثالث برای علائم تجاری Oracle | دستورالعمل های علامت تجاری برای فناوری های جاوا چیست؟ |
138857 | در یک سوال stackOverflow خواندهام که استفاده از یک برنامه طراح رابط کاربری گرافیکی میتواند کدهای نامرتب زیادی تولید کند و عمل بدی محسوب میشود مگر اینکه برنامههای کوچکتری بسازید. سوال من این است که چرا و چگونه. آیا استفاده از برنامه طراح رابط کاربری گرافیکی بد است؟ چرا؟ جزئیات بیشتر: * برنامه نویسی بر روی پلت فرم ویندوز. * فقط برنامه نویسی به زبان C++/Java برای برنامه های ویندوز. * برای IDE من از ویژوال استودیو 2010 (نه نسخه اکسپرس) استفاده کرده ام زیرا با طراح رابط کاربری گرافیکی همراه است. | آیا استفاده از ابزارهای طراح رابط کاربری گرافیکی با تولید کد برای برنامه نویسی کاربردی در Java/C++ کار بدی است؟ |
194240 | من شروع به مطالعه الگوهای طراحی با استفاده از یک دوره آموزشی در کتاب جمعبینی و گروه چهار کردهام. در حالی که احساس میکنم آنچه را که تاکنون مطالعه کردهام درک کردهام، فکر میکنم اگر راهی برای تمرین آنها داشته باشم بسیار مفید خواهد بود. می دانم که به مرور زمان این فرصت را به دست خواهم آورد، اما احساس می کنم اگر تمرین هایی را برای هر یک از آنها انجام دهم، درک بهتری از هر الگوی طراحی پیدا می کنم. آنچه من می خواهم این است که اگر کسی وب سایت یا اسنادی را می شناسد که تمرین هایی برای پیاده سازی الگوهای طراحی ارائه می دهد. من به ویژه به مواردی علاقه مند هستم که نویسنده مقداری کد منبع و مشکلی را که باید حل شود ارائه می دهد و من باید یک الگوی طراحی را برای حل آن پیاده سازی کنم. من به مثال ها و نظریه ها علاقه ای ندارم. من قبلاً از آنچه می خوانم متوجه شدم. | تمرین برای اجرای الگوهای طراحی |
199209 | برای یکی از برنامههایم، میخواهم کد منبع را «منبع باز» کنم تا دیگران ممکن است کد را با نیازهای شخصی خود تطبیق دهند یا حتی به بهبودها کمک کنند، اما نمیخواهم کسی «برنامه من» را منتشر کند. علاوه بر این، هنوز هم میخواهم در آینده بتوانم برنامه را بفروشم. آیا مجوز معمولی برای این کار وجود دارد، مانند GPL یا مشابه؟ من سوالات مشابهی از سال 2010 پیدا کردم که چیزی در مورد مجوز دوگانه می گوید، اما شاید مجوزی وجود داشته باشد که با نیازهای من مطابقت داشته باشد؟ * یک نرم افزار تجاری اما باز و رایگان برای شخصی/آموزشی. چگونه مجوز بگیریم؟ * مجوز برای استفاده شخصی رایگان؟ * منبع باز اما نه نرم افزار آزاد (یا برعکس) * مجوز نرم افزار: منبع باز، بدون تجاری، بدون مشتقات | مجوز کد منبع: رایگان برای استفاده شخصی و تغییر اما بدون توزیع عمومی |
146021 | من تئوری CS خود را تازه می کنم و می خواهم بدانم چگونه می توانم پیچیدگی الگوریتم O (log n) را شناسایی کنم. به طور خاص، آیا راه آسانی برای شناسایی آن وجود دارد؟ من می دانم که با O(n)، شما معمولا یک حلقه دارید. O(n^2) یک حلقه دوتایی است. O(n^3) یک حلقه سه گانه است و غیره. O (log n) چطور؟ | تعیین اینکه آیا یک الگوریتم O است (log n) |
138145 | من در حال کار بر روی یک بازی آنلاین هستم که به طور جدی به نوشتن یک اپلت جاوا برای آن فکر می کنم. این بازی از نظر ویژگی ها بیش از حد پیچیده نیست. من در برخی مواقع به داشتن حداقل 3 نسخه از بازی فکر می کنم که شامل یک جاوا به تنهایی، اپلت و بازی اندروید می شود. من از Design Patterns می دانم که بهترین راه برای استفاده از چیزهای مختلف مانند دکمه ها و موارد مشابه استفاده از رابط Bridge است، جایی که من یک الگوی مشترک برای دکمه های رایج دارم. با این حال، من در درک اینکه در مورد موارد زیر چه کار کنم کمی مشکل دارم. من می دانم که برنامه های اندروید از ساختار Activity استفاده می کنند که من به خوبی با آن آشنا هستم و اپلت ها رابط اپلت را گسترش می دهند که من با آن آشنا نیستم. همچنین می دانم که یک برنامه جاوا به تنهایی از یک تابع main() استفاده می کند که ساختار چندانی ندارد. من متقاعد شدهام که باید راهی برای طراحی یک الگوی طراحی مشترک بین این دو وجود داشته باشد، اما به نوعی من دقیقاً چیزی را از دست دادهام. چه کاری می توانم انجام دهم تا فریمورک های مختلف تا حد امکان با کدهای رایج کار کنند؟ | بهترین تمرین برای ترکیب رابط جاوا اپلت/اندروید؟ |
209878 | به عنوان مثالی از آنچه من نیاز دارم و چرا آن را می خواهم، سعی می کنم تعیین کنم که چگونه یک مقدار مشخص (CurTotal) تنظیم می شود (به اشتباه). من این یادداشت ها را برای خودم آورده ام تا سعی کنم بفهمم دقیقاً چه اتفاقی دارد می افتد: ** CurTotal در frmEntry.SetTotalControlsProperties() اعلام شده است. CurTotal مقدار خود را در آن متد از wrkFile.getAmount() دریافت می کند و txtCurTot در نهایت به آن مقدار اختصاص می یابد. SetTotalControlsProperties() فراخوانی می شود:** 0) از روش openfrmUPC() فرم اصلی (frmCentral)، 1) از سازنده سربارگذاری شده frmEntry: public frmEntry (رشته DSDtablename، string recType، int QOne، int sDesallyt)sDsc در داخل DoSave() که از btnSave_Click() و PrepareForPrinting() فراخوانی می شود. 3) از saveDSD() frmEntry که از DoSave() فراخوانی می شود که توسط btnSave_Click و PrepareForPrinting() فراخوانی می شود 4) از saveINV() frmEntry است که از DoSave()، که توسط btnSave_Click فراخوانی می شود و PrepareForPrinting() 5) از frmEntry's btnClear_Click() **بنابراین جالب ترین آنها 0، 2 و 3 هستند (فکر نمی کنم فعالیت جعلی مشاهده شده در saveINV() انجام شود، من تقریباً مثبت هستم که در سازنده نیست، و می دانم که در btnclearclick() نیست.** بنابراین سر من این است شنا کردن بهتر از مارک اشپیتز (یا برای شما جوانان شلاق زن در آنجا، مایکل فلپس) تا به حال رویای بریدن پوسته پوسته از میان آبهای کلردار را داشته است. با بدتر شدن اوضاع برای من، نمی توانم از این کد عبور کنم (ویندوز CE، در حال اجرا در حالت ویندوز XP، بدون شبیه ساز)، مگر در مغز پر آب*. بنابراین می پرسم: آیا ابزاری وجود دارد که به صورت بصری تمام مسیرهای بالقوه ای را که SetTotalControlsProperties() نامیده می شود/CurTotal تنظیم می شود را نشان دهد؟ بهترین از همه ابزاری است که فهرستی از مسیری که کد برای رسیدن به یک نقطه تعیین شده طی کرده است را ارائه دهد. سوال جانبی: چرا برچسب اسپاگتی وجود ندارد؟ مردم برای کمتر از این در روسیه کمونیستی دستگیر شدند. * Cue (یا صف است؟) TYA's Over the Hill در اینجا. ## UPDATE شواهد تازه مبنی بر اینکه واقعاً به چنین ابزاری نیاز وجود دارد: روشی که مقدار CurTot را تعیین می کند، یعنی _wrkFile.getAmount()_، این کار را انجام می دهد: public double getAmount() { if (tAmount < 0) { SetTotalItemsAndTotalAmt( ) } بازگشت tAmount; } SetTotalItemsAndTotalAmt() val ها را بر اساس این پرس و جو اختصاص می دهد: string dynSQL = SELECT * FROM workTables WHERE name = ' + name + '; ..and name در اینجا به SetTotalItemsAndTotalAmt منتقل نمی شود، و همچنین یک var محلی نیست. ارگخخخخخخ!!! | آیا ابزاری وجود دارد که به صورت بصری تمام مسیرهای بالقوه یک قطعه کد خاص را نشان دهد؟ |
36524 | چگونه می توانید به طور عینی در طول زمان تعیین کنید که در تولید کد بهتر می شوید؟ به عنوان مثال، من ممکن است اینجا بنشینم و احساس کنم که من اکنون <زبان> را می دانم، و اکنون از تکنیک> استفاده می کنم، بنابراین باید بهتر باشم. اما این به دلیل تعصب خودم یا این واقعیت نیست که ممکن است با سرعت کمتری نسبت به آنچه در نظر گرفته شده بهتر شوم، یا ممکن است در واقع «<تکنیک» را بپذیرم و متوجه آن نباشم. چه روش هایی برای ارزیابی عینی** توانایی های خود وجود دارد؟ مقایسه عینی آنها با گروه همسالانشان چه می شود؟ | از چه نقاط عطف شخصی می توانید برای اندازه گیری رشد توانایی های برنامه نویسی خود استفاده کنید؟ |
209040 | من سعی می کنم بفهمم که MVP چگونه باید در سطح «UserControl» پیاده سازی شود. فکر میکردم آن را دارم، اما در نهایت یک پست وبلاگی را خواندم که تقریباً مرا خاموش کرد. اکنون به ابتدای کار برگشتهام و نمیدانم چگونه ادامه دهم. فرض کنید «UserControl» من چیزی ساده مانند دو «TextBox» و «ComboBox» است. این از یک فرم اصلی (که دارای View و Presenter خاص خود است) فراخوانی می شود. حال، روشی که من MVP را درک میکنم این است که Main Form Presenter قرار است یک ارائهدهنده دوم را فراخوانی کند تا تمام ارتباطات با UserControl را که در آنجا حذف میشود مدیریت کند. و اینجاست که من کاملاً گم می شوم. پیادهسازیهای گذشته من از «UserControl» (قبل از اینکه MVP را یاد بگیرم) همیشه منطق پشت کنترل را شامل میشد (به عنوان مثال انتخاب «ComboBox» برچسب متن مربوط به «TextBox1» را تغییر میدهد). به این ترتیب، پیاده سازی «UserControl» با کشیدن آن بر روی طراح، و سپس فراخوانی دستوراتی مانند «UserControl1.Update()» یا «UserControl1.DisplayData(داده)» انجام می شود. در هر UserControl شخص ثالث، همه دستورات به UserControl توسط دستورات به کنترل انجام می شود. برای مثال، وقتی یک «ComboBox» یا «ListView» یا هر کنترل WinForms دیگری را روی فرم خود میریزم، «ارائهکننده» وجود ندارد که لازم باشد فراخوانی شود. با این حال آنها منطق درونی دارند که نحوه نمایش آنها را دیکته می کند، و در اصل آزمایش، باید **جایی** یک جدایی ارائه کننده داشته باشد. من _فکر کردم_ راه حل خوب این است که ** سازنده** «UserControl» من یک ارائه کننده ایجاد کند. هر دستوری به UserControl مستقیماً به ارائه کننده محول می شود. این به UserControl من اجازه می دهد تا منطق ارائه خود را از نمایش خود جدا کند، به طوری که من بتوانم آن را آزمایش کنم، و به گونه ای که پیاده کننده (فرم اصلی) فقط باید در UserControl رها کند و داده ها را ارسال کند و انجام دهد. به عنوان بخشی از منطق ارائه محلی خود دریافت می کند. «UserControl» منطق ارائه خود را دارد که برای پیادهکننده نامرئی میماند. و درست زمانی که فکر کردم همه چیز را فهمیده ام، متوجه می شوم که تمرین بدی است (دیدگاه خودآگاه). بنابراین من از افرادی که این را بهتر از من میدانند خواهش میکنم: چگونه یک «UserControl» بسازم که منطق ارائهاش را برای کاربر نهایی نامرئی نگه دارد، به طوری که مجبور نباشم ارائهدهنده بسته بندی را در فرم اصلی خود بسازم، * *بدون ** نقض اصولی که مت وین در پست لینک شده بالا در مورد آنها صحبت می کند؟ یا من مفهوم MVP را در اینجا کاملاً اشتباه متوجه شده ام؟ | پیاده سازی MVP در سطح UserControl |
222484 | فرض کنید کلاس های زیر را دارم: شخص، ویجت، foo_bars. یک فرد می تواند چندین ویجت و فو_بار داشته باشد. وقتی یک ادمین شخصی را حذف میکند، من میخواهم کد من یک حذف آبشاری انجام دهد و تمام رکوردهای مرتبط در پایگاه داده را برای این شخص حذف کند. کلاس foo_bars اما برای تطبیق چیزی مانند تابع حذف شخص، احساس میکنم باید کلاس «Person Manager» را ایجاد کنم، که در واقع یک نسخه تمام منطق را در هر دو روش حذف در ویجتها تکرار میکند. کلاس های foo_bars. (بهجای فراخوانی روشهای موجود در کلاسها. در اینجا به چیزی فکر میکنم: ** مثال 1** کلاس عمومی PersonManager{ delete_person(personID به عنوان int) { // فرض کنید فهرست همه ویجتها را جستجو کردهام و شناسه های foobar //1 حذف همه ویجت ها برای موفقیت در personID = real dim obj_widget = حلقه جدید ابزارک نتیجه = obj_widget.delete(ویجت ID) اگر نتیجه نباشد، پس از آن موفقیت = خروج نادرست با پایان یافتن حلقه //2 حذف تمام میله های foo برای personID در صورتی که موفق باشد، سپس dim objfoobar = حلقه جدید foo_bars = objfoobar. حذف (foobarid) اگر نتیجه نگرفت پس موفقیت = خروج نادرست حلقه پایان پایان حلقه پایان //3. حذف رکورد شخص if success then result = databaseobj.deleteperson(personID) if not result سپس false را برگرداند، Delete person شکست زیرا.... else return true end end } } در مثال بالا، من سعی می کنم استفاده مجدد از موجود را نمایش دهم روش های حذف موجود در هر کلاس... و سپس اگر با موفقیت تمام ویجت ها و فوبارها را برای شخص حذف کرد، من خود رکورد شخص را حذف می کنم. مشکل این است که اگر ویجت ها به درستی حذف شوند، اما foo_bars حذف شوند، چگونه می توانم به عقب برگردم؟ هر روش حذف، تراکنش خاص خود را دارد که در آن تعریف شده است، زیرا حذف یک ویجت یا نوار فوم شامل 2 تا 3 مرحله است. بنابراین، به عبارت دیگر، روش حذف در کلاس ویجت در حال حاضر به این صورت است: ویجت کلاس عمومی{ delete_widget{ database.execute(BEGIN TRANSACTION) database.execute(DELETE FROM XYX...) اگر موفق بود، پایگاه داده execute (حذف از سال...) else database.execute (ROLL BACK) اگر پایان نادرست را برگرداند database.execute(COMMIT) return true } } برای هر ویجت، این متد را فراخوانی خواهم کرد... پس چه می شود اگر همه ویجت ها حذف شوند، اما با حذف اولین فووبار از بین برود چه؟ فکر میکنم باید کد را بازنویسی کنم تا همه چیز داخل کلاس Person manager حذف شود و آن را در یک تراکنش بپیچم، به جای فراخوانی روشهای حذف موجود در کلاسها. حداقل، این چیزی است که من فکر می کنم. اگر راه دیگری برای بررسی این مشکل وجود دارد، لطفاً به من اطلاع دهید. من فقط می توانم یک دستور حذف آبشاری SQL در کلاس PersonManager بنویسم و متدها را روی دو کلاس فراخوانی نکنم. اما نمی دانم استفاده از SQL cascading delete چیز خوبی است یا نه... ممنون! | راه مناسب برای سازماندهی کدی که چندین شی را در بر می گیرد چیست؟ |
232471 | من سعی میکنم اصول اولیه اتوماتای محدود را به خودم بیاموزم و در حال بررسی تفاوتهای بین اتوماتای محدود قطعی و اتوماتای محدود غیر قطعی هستم. یکی از مواردی که اغلب در نمونههای آنلاین، اسلایدهای سخنرانی و ویدیوهای مدرسان مختلف CS ظاهر میشود، انتقال اپسیلون است. مشکل این است که هیچ یک از آنها کار خیلی خوبی در توضیح انتقال اپسیلون انجام نمی دهند. آنها فقط به نوعی آنها را به عنوان این ویژگی مرموز بیرون می آورند که به شما امکان می دهد بدون خواندن یک کاراکتر ورودی از یک حالت به حالت دیگر بپرید. اوکی من متوجه شدم، اما اگر بخواهیم این خودکار را ایجاد کنیم، چگونه این پرشهای دلخواه از نظر معنایی تسهیل میشوند؟ به عنوان مثال تصویر زیر را در نظر بگیرید. فرض کنید در S0 هستیم، دو انتقال اپسیلون به s1 و s4 وجود دارد. چگونه تصمیم گرفته می شود که کدام یک پایین بیاید. اگر به S1 بروید و a ندارید، آیا می توانید به عقب برگردید و b را امتحان کنید؟ من این را می گویم زیرا به نظر نمی رسد فلش ها این را استنباط کنند. یا اینکه من این را اشتباه تصور کردهام، آیا میتواند در واقع خودکار در هر دو حالت S1 و S2 به طور همزمان باشد؟ همچنین s3 و s6 دارای انتقال اپسیلون به s7 هستند، پس چرا به جای آن دو حالت پذیرش S3 و s4 نداریم؟ در نهایت S2 دارای دو مسیر است که به a واکنش نشان می دهد، s5 دارای دو مسیر است که به b واکنش نشان می دهد. چگونه در عمل کار می کند. مسیری که باید طی شود چگونه تعیین می شود؟ هنگام پاسخ دادن، لطفاً سعی کنید استفاده از ریاضیات باطنی را محدود کنید، و اگر از عملگرها و نمادها استفاده می کنید، هر یک را به وضوح توضیح دهید. من اهل ریاضیات نیستم  | انتقال اپسیلون در NFA |
194244 | من به دنبال زبانی هستم که 1. توابع درجه یک داشته باشد 2. پویا باشد 3. وراثت اولیه داشته باشد 4. ویژگی های زیادی نداشته باشد (یعنی ورود به برنامه اول و نوشتن آن آسان باشد). من مدت زیادی است که در جاوا اسکریپت برنامه نویسی می کنم و کاملاً به آن علاقه مند شده ام. آیا زبان دیگری وجود دارد که طراحی مشابهی داشته باشد؟ ویرایش (فقط کمی توضیح) من کمی از c# می دانم. بعد از انجام برخی برنامه نویسی در node js من واقعاً از جاوا اسکریپت و سهولت استفاده از آن قدردانی کردم. اما در خارج از توسعه وب جاوا اسکریپت کوتاه است. مطمئناً کتابخانه هایی مانند app.js وجود دارند که به برنامه نویسی دسکتاپ اجازه می دهد، اما این در مورد آن است. به همین دلیل است که من به دنبال یک زبان اسکریپت با هدف عمومی تر بودم که ویژگی های ذکر شده در بالا را داشته باشد. ویژگی هایی برای هماهنگ کردن این سوال با سیاست های مبادله پشته، در غیر این صورت احتمالاً بسته می شد. | چه زبانی بیشتر شبیه جاوا اسکریپت است؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.