_id string | text string | title string |
|---|---|---|
230428 | از آنچه در ترم گذشته در دوره های SWE یاد گرفتم، بخش بزرگی از آن نوشتن اسناد است، بنابراین به نظر می رسد که مشخصات مورد نیاز نرم افزار (SRS) باید برای پروژه پایان دوره من امتیاز کسب کند. با این حال، اگر از نمونه سازی استفاده کنم، راحت تر خواهم بود، یعنی یک چیز کوچک بسازم که برای پیش پا افتاده ترین موقعیت ها کار کند و به تدریج ویژگی ها و پیشرفت ها را اضافه کنم. LVS 68:1996 ظاهراً ترکیب این دو چیز را با هم توصیه نمی کند. آیا ممکن است همچنان رویکرد ترجیحی خود را برای توسعه حفظ کنم و برخی از اسناد مشخصات مورد نیاز قابل استفاده را داشته باشم؟ | آیا نمونه سازی سریع با مشخصات مورد نیاز نرم افزار ناسازگار است؟ |
177003 | اگر من به تنهایی کار کنم، قبلاً اگر بخواهم، فوق العاده کار می کردم. اجرای نمونه های اولیه در عرض یک روز، چیزی که می توانید ظرف چند روز آن را مستقر کرده و از آن استفاده کنید. کامل نیست، اما به اندازه کافی خوب است. من همچنین چند بار این تجربه را هنگام کار مستقیم با شخص دیگری داشتم. همه می توانستند کل کار را انجام دهند، اما انجام ندادن آن به تنهایی و همچنین سریعتر لذت بخش تر بود. دو نفر مناسب میتوانند پروژهای را که مسلماً خیلی بزرگ نیست وارد سطوح جدیدی کنند. در حال حاضر در محل کار ما یک تیم هفت نفره داریم و من احساس نمیکنم که کارآمد باشم. نه حتی نزدیک. برخی چیزها باید در مقابل چیز دیگری بررسی شوند، که پس از آن باید به برخی از نیازهای جدید نیز رسیدگی شود، که همین سه روز پیش آمده است. انواع و اقسام چیزها، بیشتر مهم، اما اغلب فقط یک بدهی فنی مربوط به مدتها قبل یا تصور اشتباه یا واژگان متفاوت برای یک چیز یا گاهی اوقات فقط یک ایده عالی از نظر فنی از کسی که میخواهد نظر خود را بگوید و غیره. با کندن سوراخ خرگوش، با خودم فکر میکنم، میتوانم بخشهای بزرگتری از این کار را سریعتر به تنهایی انجام دهم (و تا حدودی بهتر)، اما این مسئولیت من نیست (کس دیگری برای آن پول میگیرد)، بنابراین از نظر طراحی نباید به من اهمیت بدهد. . اما من این کار را می کنم، زیرا برخی چیزها دست به دست هم می دهند (همانطور که ممکن است تجربه کنید، زمانی که پروژه های جانبی را به تنهایی انجام می دهید). من می دانم که این چیزی است که فرد بروکس در مورد آن نوشته است، اما با این حال، استراتژی شما برای ماندن به همان اندازه ای که می دانید می توانید در اتاقک باشید، سازنده باشید؟ یا به دلایل مرتبطی استعفا دادید. و اگر هست کجا رفتی؟ | به تنهایی سازنده تر از یک تیم؟ |
201940 | وقتی توزیع کننده بیش از یک انتخاب را به مصرف کننده می دهد، چگونه می توانید یک مجوز نرم افزار را انتخاب کنید و دیگری را انتخاب نکنید؟ به عنوان مثال من می خواهم از کتابخانه جاوا اسکریپت DataTables در برنامه وب خود استفاده کنم. طبق وب سایت آنها، DataTables دارای مجوز دوگانه تحت مجوز GPL v2 یا مجوز BSD (3 امتیازی) است. علاوه بر این، کد منبع کتابخانه جاوا اسکریپت دارای این متن است **که هر دو مجوز را فراخوانی میکند:** /** * @summary DataTables * @description صفحهبندی، جستجو و مرتبسازی جداول HTML * @version 1.9.4 * @file jquery. dataTables.js * @author Allan Jardine (www.sprymedia.co.uk) * @contact www.sprymedia.co.uk/contact * * @copyright حق چاپ 2008-2012 Allan Jardine، کلیه حقوق محفوظ است. * * این فایل منبع نرم افزار رایگان است، تحت مجوز GPL v2 یا مجوز سبک * BSD، موجود در: * http://datatables.net/license_gpl2 * http://datatables.net/license_bsd * * این فایل منبع توزیع می شود به این امید که مفید باشد، اما * بدون هیچ گونه ضمانت. بدون حتی ضمانت ضمنی تجارت * یا تناسب برای یک هدف خاص. برای جزئیات بیشتر به فایل های مجوز مراجعه کنید. * * برای جزئیات لطفاً به: http://www.datatables.net مراجعه کنید */ در نهایت، صفحات وب با متن مجوز (به عنوان مثال صفحه مجوز DataTables BSD) این عبارت را دارند: DataTables تحت هر دو نسخه GPL v2 در دسترس است. مجوز و یک مجوز سبک BSD (3 نقطه ای) **شما می توانید انتخاب کنید که کدامیک را می خواهید از کد DataTables استفاده کنید. سوال خاص من این است که چگونه میخواهید از کدام یک استفاده کنید؟ در مورد من، من فقط می خواهم از مجوز BSD استفاده کنم و می خواهم به صراحت بگویم که به هیچ وجه مجوز GPL v2 را انتخاب نمی کنم. چگونه این کار را انجام می دهید **و آیا آن را با چالش قانونی مواجه می کنید؟** | الزامات مجوز برای شامل نرم افزار منبع باز با مجوز دوگانه |
100383 | شرکتهای کوچک با بودجههای کم ممکن است پولی برای سرمایهگذاری در مجوزهای نرمافزاری گرانقیمتی که ممکن است برای یک پروژه توسعه خاص به آن نیاز داشته باشند، نداشته باشند. این امر حتی بیشتر از این میشود که پروژه یک پیشروی زیانآور برای ایجاد تجارت بیشتر باشد و قیمت محصول توسعهای را نمیتوان بدون آسیب رساندن به روابط مجدداً مورد مذاکره قرار داد، زمانی که بعداً مشخص شد که مجوز نرمافزار گرانقیمت اختصاصی برای یک نرمافزار بسیار کوچک مورد نیاز است. هنوز بخش مهمی از برنامه است. من در گذشته با استفاده هوشمندانه از نسخههای آزمایشی نرمافزار به روشهای بالقوه غیراخلاقی و فقط تلاش برای به تاخیر انداختن یا جلوگیری از خرید مجوز، با این موضوع برخورد کردهام. مهندسین نرمافزار هوشمند چه روشهای خلاقانهای را برای حل این مشکل کار میکنند، در حالی که کسب پول برای سرمایهگذاری بدون نقض قوانین یا دزدی دشوار است؟ **به روز رسانی:** برای مشخص کردن شرایطی که در آن منبع آزاد یا منبع باز در دسترس نیست، یک دستگاه جانبی پد امضا دارید که با یک افزونه یکپارچه سازی برای Adobe Acrobat Professional ارائه می شود. برای استفاده صحیح از این دستگاه باید یک PDF با Acrobat و افزونه همراه آن ایجاد شود. آزمایشی برای ایجاد PDF خوب کار می کند، اما اگر مشتری بخواهد یک سال دیگر PDF را تغییر دهد چه اتفاقی می افتد؟ شما اساساً آن مشکل را در این مسیر حل کردید. | شرکت های کوچک و مجوز نرم افزار |
180980 | من یک کتابخانه فایل C++ منبع باز و کراس پلتفرم نوشته ام که دارای کدهای استثنا و خطا است. استثناها را می توان زمانی که برنامه در حال اجرا است غیرفعال کرد. در این صورت کاربر باید کدهای خطا را بررسی کند. البته، زمانی که پرتاب استثنا فعال باشد، کد خطا برگردانده نمی شود زیرا استثنا قبل از بازگشت تابع فراخوانده شده پرتاب می شود. در حال حاضر، در صورت غیرفعال شدن (اشکال) همچنان میتوان استثناهایی ایجاد کرد. به زودی درستش میکنم یکی به من نظر داد که طراحی بدی است که هم کدهای استثنا و هم خطا داشته باشد. من با او موافقم و در شرف حذف کدهای خطا هستم و از کتابخانه می خواهم استثناهای مشتق شده سفارشی را با اطلاعات خطای بیشتر پرتاب کند. اما من مردد هستم. من دوست دارم این رویکرد ترکیبی را به دلایل عملکردی داشته باشم. این چیزی است که من به انجام آن فکر میکنم: حفظ کردن کدهای استثنا و خطا، اما پرتاب استثنا از طریق ماکرو در زمان کامپایل به جای زمان اجرا غیرفعال میشود. اگر کاربر موارد زیر را در یک فایل کانفیگ مشترک تعریف کند #define ELMAX_EXCEPTION 1 کد زیر را وارد کنید Write(std::wstring str) ELMAX_THROW_OR_NOT; به یکی از 2. // زیر کامپایلر C++11 int Write(std::wstring str) noexcept; // تحت کامپایلر C++98 int Write(std::wstring str) throw(); اگر «ELMAX_EXCEPTION» تعریف نشده باشد یا صفر باشد، ماکرو به چیزی گسترش مییابد. int Write(std::wstring) ; دلیلی که من میخواهم این کار را انجام دهم، برای کاربر کتابخانهای است که میخواهد بهرهوری را از نداشتن کامپایلر تولید کننده کد باز کردن پشته (به استثنای) و کامپایلر بهتر میتواند چنین توابعی را بهینه کند. کتابخانه فایل C++ من از API فایل C استفاده میکند و تنها چیزی که میتواند استثنا ایجاد کند، کلمه کلیدی «جدید» است که قصد دارم «nothrow» را اضافه کنم. کد UTF-8 همچنین میتواند استثناهایی ایجاد کند (نیاز به تغییر نیز دارد) char *parr = new (nothrow) char[num]; if(parr==NULL) // آن را از طریق کد خطا یا استثناء پرتاب (در صورت فعال بودن) مدیریت کنید. | داشتن گزینه کدهای خطا در کتابخانه ++C برای عملکرد |
196517 | ما در حال حاضر در حال طراحی یک REST API برای دسترسی به داده های کلاسیک مشتری هستیم. یکی از عناصر موجود در API دارایی های یک کاربر است. دارایی ها تحت یک سرویس داده شده اضافه می شوند. API پشتیبان فقط یک دارایی را تحت یک سرویس خاص به کاربر اضافه می کند. بنابراین، هیچ رابطه User--Asset وجود ندارد، اما یک رابطه User--[Service]--Asset وجود دارد. URI ما به این صورت خواهد بود: /users/{id}/assets/{id}/services/{id} استفادههای API شناسه دارایی و شناسه سرویس را برای ایجاد ورودی جدید میشناسند. چیزی که ما با آن دست و پنجه نرم می کنیم، ایجاد این رابطه است. یکی از راههای ساده، پست کردن کل رابطه با `/users/{id}/assets/` POST /users/{id}/assets {asset:${id}, service:{id}, feature1:{var }, attribute2:{var}} اما ما در واقع یک دارایی را همانطور که URI نشان می دهد ایجاد نمی کنیم، بلکه یک رابطه دارایی-سرویس را ایجاد می کنیم. به عنوان یک جایگزین، ما POST به URI آدرسدهی رابطه را در نظر میگیریم، مانند این: POST /users/{id}/assets/{id}/service/{id} {attribute1:{var}، ویژگی2: {var}} اما در این مورد، مسیر منبع `/users/{id}/assets/{id}` قبل از POST وجود نخواهد داشت و به عنوان یک اثر جانبی ایجاد می شود. آیا POST به مسیر منبعی که هنوز وجود ندارد اصلاً مجاز است؟ با تشکر از افکار شما، جرارد. | ایجاد رابطه موجودیت در REST: آیا می توانم با ارسال به شناسه فرزند، والد را ایجاد کنم؟ |
201945 | من اخیراً شروع به یادگیری زبان اول خود کرده ام، پایتون، و به تفاوت آن با هزاران زبان برنامه نویسی دیگر علاقه مند شدم. من توانستم بیشتر آن را با کمی جستجو پیدا کنم: زبان تفسیری، کامپایل شده و اسمبلی وجود دارد. سپس کد ماشین عددی وجود دارد (که من متوجه شدم فقط باینری است؟) که توسط سخت افزار مستقیما خوانده می شود. بنابراین پایتون یک زبان تفسیر شده است زیرا به طور صریح در کد ماشین کامپایل نشده است (اگرچه از آنجایی که من درک می کنم این یک تمایز نادرست است زیرا اکثر کدها هم کامپایل و هم تفسیر می شوند، البته در پشت صحنه). من هنوز یک سوال دارم که نتونستم بفهمم چطور جوابش را جستجو کنم. من فرض می کنم کد پایتون نیاز به خواندن پلت فرم پایتون دارد زیرا حاوی مفسر است. اما چگونه می توانید آن برنامه های مستقل .exe را که می توانید روی اکثر رایانه ها اجرا کنید، دریافت کنید؟ آیا این فایلها فقط از پلتفرمی استفاده میکنند که هر کامپیوتر بهطور پیشفرض دارد، یا اینکه این فایلها از قبل به طور کامل در کد ماشین کامپایل شدهاند؟ (مثل C++؟) دلیل اصلی تعجب من این است که میخواستم برنامههای پایتون سادهام را بدون نصب پلتفرم برای کسی بفرستم. من در اینترنت جستجو کردم و چند کامپایلر؟ پیدا کردم. که این کار را انجام خواهد داد، اما به نظر می رسد که آنها خیلی خوب کار نمی کنند و کار با آنها بسیار دشوار است. | فایل های اجرایی و پایتون |
244687 | ایجاد یک رابط برای کتابخانه استاندارد یک زبان؟ | |
86982 | صدور مجوز SUN Java و GPL V2 برای برنامه های مرتبط | |
86983 | آیا ایجاد یک برنامه کامل در Silverlight توصیه می شود؟ | |
238897 | مجوز نرم افزار برای پروژه با استفاده از دات نت و Sql Server Express | |
141052 | من یک جدول با حدود 37 نمایه دارم. آیا این خیلی زیاد در نظر گرفته می شود؟ بهترین روش ها در مورد نمایه سازی چیست؟ ویرایش: داده های انبارداری است که روزانه با تراکنش های جدید به روز می شود. 47 میلیون ردیف وجود دارد. 3 مورد از شاخص ها بسیار ضروری است. 34~ دیگر ایندکس های عبارت «where» هستند که برای سرعت بخشیدن به پرس و جوها در نظر گرفته شده است. | شاخص های بیش از حد چند شاخص است؟ |
157841 | من در حال حاضر در حال توسعه برخی از تبدیل های M2M با زبان تبدیل اطلس (ATL) هستم. در طول مطالعه ساختارها و ویژگی های زبان، اغلب خوانده ام که ATL یک نمونه اولیه برای QVT است، اما برای QVT استفاده نشده است. این من را به این سوال هدایت می کند که آیا ATL یک زبان منسوخ است؟ من شخصاً ادعا می کنم که ATL منسوخ نشده است زیرا نشانه هایی برای این وجود دارد: 1. اگر به وب سایت ATL نگاه کنم آخرین به روز رسانی در 26 آگوست 2011 بود. اولین مشخصات QVT در سال 2008 بود. بنابراین فکر می کنم توسعه به نظر می رسد ATL ادامه دارد. 2. همچنین مقالاتی از سال 2011 در google scholar وجود دارد: http://scholar.google.de/scholar?q=atl+m2m&btnG=&hl=de&as_sdt=0&as_ylo=2011 3. هنوز بخشی از چارچوب M2M از کسوف چه می گویید؟ آیا بهتر است از زبان M2M دیگری استفاده کنید یا ATL اثبات آینده است؟ اگر نه، آیا امکاناتی برای تبدیل ATL به سایر زبانهای M2M میدانید؟ | آیا ATL یک زبان منسوخ شده است؟ |
198552 | بهترین راه برای پیاده سازی به روز رسانی خودکار چیست؟ من تا libcurl پیش رفته ام، تصور می کنم باید هر از چند گاهی با نسخه فعلی نرم افزار سرور را پینگ کنم. اما بعد باید چیکار کنم؟ چه فناوری سروری باید پاسخ دهد و چگونه؟ | پیاده سازی به روز رسانی های خودکار |
205242 | بهترین راه برای به روز نگه داشتن کد منبع شخص ثالث چیست؟ به عنوان مثال در برنامه خود، من از کد منبع شخص ثالث از یک مخزن باز GitHub استفاده می کنم. کاری که من انجام دادهام این است که فایل فشرده کد منبع را دانلود کرده، بستهبندی آن را باز کرده و در برنامه iOS خود وارد کردهام و سپس شروع به تغییر این کد منبع به محتوای قلبم کردهام. بنابراین این کد منبع شخص ثالث برای من عالی کار می کند، اما اکنون چند ماه بعد توسعه دهنده کد منبع شخص ثالث به روز رسانی کد خود را از `1.0 -> 2.0` منتشر کرد. اکنون البته من می خواهم این به روز رسانی را نیز در برنامه iOS خود داشته باشم. ساده ترین راه برای انتقال کد منبع شخص ثالث «1.0» (همراه با تمام موارد اضافه شده من به کد) به «2.0» چیست؟ | به روز نگه داشتن کد منبع شخص ثالث |
185072 | من با یک افزونه جدید (flexbox) کار می کنم و با مجوز MS-PL مواجه شدم که قبلاً با آن برخورد نکرده بودم. در گذشته، من عمدتاً از پروژههای دارای مجوز MIT و Apache استفاده میکردم، بنابراین نمیدانم تفاوت اصلی با این پروژه چیست. این یک پیوند به آن است: http://opensource.org/licenses/MS-PL آیا کسی می تواند کمک کند تفاوت ها را برای من توضیح دهد؟ من معمولاً مراقب مایکروسافت هستم، بنابراین این واقعیت که این محصول به همراه این محصول ارائه می شود، من را عصبی می کند. | مجوز عمومی مایکروسافت در مقابل MIT؟ |
115745 | تیم من سالهاست که از اسکرام استفاده میکند و هدفش این است که در هر اسپرینت یک ساخت بالقوه قابل انتشار ارائه کند. ما اخیراً شروع به استفاده از یک برد Kanban کرده ایم که از تحویل با جعبه زمانی به تحویل با جعبه ویژگی فاصله می گیرد. تا اینجای کار، به نظر میرسد که این روش بهتر با روش طبیعی کار تیم مطابقت داشته باشد. با ارائه جعبهای از ویژگیها، وقتی فردی احساس میکند که برای شروع کار بر روی آن به راحتی آماده است، داستانها از فهرست عقبنشینی خارج میشوند. میانگین زمان نمایش داستان تیم ها سه هفته است. بنابراین، از نظر تئوری، در لحظه ای که صاحب محصول درخواست عرضه می کند، تیم باید بتواند آن را سه هفته بعد تحویل دهد. زمانی که PO محرک توقف توسعه را تنظیم می کند، افرادی که زمان دارند قرار است شروع به کمک به داستان هایی کنند که قبلاً در حال انجام است تا شروع به پاک کردن هیئت مدیره کنند. افرادی که ابتدا آزاد می شوند، معمولاً افراد «جلو» هستند... کسانی که در تحلیل و توسعه مهارت بیشتری دارند. معمولاً از آنها خواسته میشود که در کارهای back-end، مانند تست سیستم، کمک کنند. هر بار که ماشه توقف تنظیم می شود، جریان کار تیم ها یا آهنگ تغییر می کند. چه کاری انجام می دهید تا این تغییر را به حداقل برسانید و تیم را تا حد امکان کارآمد نگه دارید؟ چگونه از اختلال ناشی از درخواست انتشار مالک محصول جلوگیری می کنید؟ | هنگامی که مالک محصول درخواست انتشار می کند، چگونه از ایجاد اختلال در جریان کار جلوگیری می کنید؟ |
163035 | من در حال ایجاد پروژه ای در کدپلکس هستم که از خدمات وب آمازون و AWS SDK برای دات نت استفاده می کند. از کدام مجوزها می توانم استفاده کنم؟ SDK تحت مجوز Apache 2.0 منتشر شده است، بنابراین من فرض می کنم پروژه من می تواند یا باید از همان استفاده کند. اگر کتابخانه منبع باز دیگری را که تحت مجوز دیگری منتشر شده است اضافه کنم، آیا باید مجوزی پیدا کنم که با هر دو سازگار باشد. یکی که شرایط یکسانی برای کارهای مشتق دارد؟ * * * نیاز من مجوزی است که به من اجازه می دهد یک اثر مشتق شده از AWS.NET SDK را منتشر کنم. من می توانم از هر یک از مجوزهایی که codeplex پشتیبانی می کند استفاده کنم، که شامل: * Apache 2.0 * GNU GPLv2 * MIT * Mozilla Public License 2.0 * Microsoft Public License | از کدام مجوز می توانم برای پروژه منبع باز AWS خود استفاده کنم |
136452 | وقتی یک برنامه جدید ایجاد میکنم، و نامی را انتخاب میکنم، به نظر میرسد که اکثر کلمات فرهنگ لغت رایج در دسترس نیستند، بهعلاوه برخی از کلمات باطنیتر از جمله aaaaaa (طول متغیر و حروف مختلف را امتحان کردهام). با این حال، به نظر می رسد اکثر این برنامه ها در واقع وجود ندارند. بنابراین، یا همه این نامها گرفته شدهاند، اما هیچکدام از این افراد به خود زحمت ندادهاند که حتی یک برنامه hello world بر روی آن بسازند، یا قوانین نامگذاری دیگری وجود دارد که موتور برنامه فراتر از > Application Identifier باید بین 6 تا 30 کاراکتر باشد. حروف کوچک > اعداد و خط فاصله کاراکترهای قابل قبولی هستند. خط تیره و پیشروی > ممنوع است. میخواهم موارد بعدی را رد کنم -- آیا قوانین نامگذاری دیگری وجود دارد که GAE اعمال میکند؟ | قوانین نام های مجاز در موتور برنامه گوگل چیست؟ |
218146 | اخیراً ما به دنبال راههایی برای بهبود تست خودکار و ابزارهای مرتبط برنامه وب GWT در سطح سازمانی خود بودهایم. من متوجه شده ام که از برخی جهات، GWT کمی با آزمایش خودکار مخالف است، عمدتاً به دلیل ماهیت زمان طولانی کامپایل GWT از جاوا به JS. این امر تست واحد را تا حدودی چالش برانگیز می کند، اما همچنین موانعی را برای آزمایش در محیط CI ایجاد می کند. من همچنین متوجه شده ام که برخی از فرآیندهای ساخت و استقرار ما به دلیل ماهیت فرآیند کامپایل GWT تا حدودی پیچیده است. آیا این یک مشکل کلی برای چارچوب های کامپایل به JS برای برنامه های وب است؟ من تجربه زیادی با آنها ندارم، اما می توانم برخی از مشکلات احتمالی را برای آزمایش خودکار و یکپارچه سازی و استقرار مداوم ببینم. برخی از مشکلاتی که می بینم: * زمان طولانی ساخت و کامپایل که مانع از استقرار سریع می شود * زبان برنامه به زبان != JS توسعه داده شده است، مانع از تست واحد خوب * JS مبهم در برنامه واقعی آن را بیشتر شبیه به یک برنامه اجرایی می کند تا یک برنامه وب آیا این مشکلات وجود دارند؟ در سایر چارچوب های مشابه، یا این بیشتر یک مسئله GWT است؟ | آیا چارچوبهای «کامپایل به جاوا اسکریپت» با یکپارچگی مستمر دشمن هستند؟ |
176665 | ژنریک ها در جاوا با استفاده از نوع پاک کردن پیاده سازی می شوند. JLS می گوید که الهام بخش سازگاری با عقب بوده است. جایی که از طرف دیگر ژنریک های سی شارپ قابل اصلاح هستند. از نظر تئوری مزایا و معایب داشتن Generics به عنوان پاک شده یا تجدید پذیر چیست؟ آیا جاوا چیزی را از دست داده است؟ | Generics و Type-Erasure |
238895 | من فقط در حال جستجو در اطراف بودم تا تعریف خوبی از توسعه دهنده front-end پیدا کنم و تعاریفی که پیدا کردم تقریباً مردی که HTML/CSS/JavaScript (jQuery) را انجام می دهد بود. اما فکر میکنم دیگر اینطور نیست. امروزه ما رابطهای بسیار پیچیدهای داریم، مثلاً یک برنامه BackboneJS تک صفحهای که به چیزهای بیشتری از «کسی که HTML/CSS/JavaScript کار میکند» نیاز دارد و هیچ پیشزمینهای در علوم رایانه ندارد. من استدلال می کنم که شخصی که برنامه فرانت اند (Backbone، Angular و غیره) را مهندسی می کند، باید به همان اندازه (اگر نه بیشتر) برنامه نویس ماهر باشد تا کسی که بک اند را مهندسی می کند. بنابراین در سناریوی من (وباپ تک صفحهای - مثلاً با Backbone)، من 3 نفر دارم: 1. یک برنامهنویس Back-end - کسی که مسئول همه تماسهای API است که برنامه Backbone انجام میدهد. 2. یک برنامهنویس front-end - آنها مسئول دریافت کار از طراح (اگر بخواهید قاب سیمی) و تبدیل آن به HTML/CSS بین پلتفرمی و پاسخگو هستند. کد 3. توسعه دهنده جاوا اسکریپت که همه چیز را روشن می کند، HTML/CSS را به API متصل می کند و برنامه را زنده می کند. سوال من این است: معمول ترین ساختار مدرن تیم توسعه دهنده چیست؟ معمولاً کار بین توسعه دهندگان جلویی و بک اند چگونه تقسیم می شود. البته اگر فقط توسعه دهندگان فول استک دارید که می توانند جاوا اسکریپت تولید کنند و PHP را به همان اندازه خوب بگویند، مشکل کمتری خواهید داشت. اما هنوز هم، توسعهدهنده فرانتاند کیست و چگونه «توسعهدهنده جاوا اسکریپت» نامیده میشود؟ ببخشید زبان ساده ام، سعی کردم تا حد امکان از اصطلاحات دور باشم. | توسعه دهندگان فرانت اند در مقابل کدگذارهای HTML/CSS به اضافه «توسعه دهنده جاوا اسکریپت» |
121411 | من این سوال را در SO پرسیدم اما پیشنهاد شد اینجا را امتحان کنید. بنابراین این کار ادامه دارد: درک من از جاوا اسکریپت تا کنون این بوده است که این یک زبان سمت کلاینت است که رویدادها را ثبت می کند و یک صفحه وب را پویا می کند. اما با خواندن مقایسه بین MongoDB و CouchDB متوجه شدم که هر دو از جاوا اسکریپت استفاده می کنند. این باعث میشود به دلیل انتخاب جاوا اسکریپت نسبت به سایر زبانهای معمولی تعجب کنم. حدس میزنم سعی میکنم نقش جاوا اسکریپت و مزایای آن را نسبت به زبانهای دیگر درک کنم. به روز رسانی: من در مورد زبان ها / درایورهای پشتیبانی شده توسط دو پایگاه داده نمی پرسم. مقایسه می گوید: > هر دو CouchDB و MongoDB از جاوا اسکریپت استفاده می کنند. CouchDB از جاوا اسکریپت > به طور گسترده از جمله در ساخت نماها استفاده می کند. > > MongoDB همچنین از اجرای توابع دلخواه جاوا اسکریپت در سمت سرور پشتیبانی می کند و > از جاوا اسکریپت برای عملیات نقشه/کاهش استفاده می کند. عدم درک من به این موضوع مربوط می شود که چرا اصلاً از جاوا اسکریپت برای کار باطن استفاده می شود. چرا برای ساخت نماها در CouchDB یا برای استفاده از عملیات نقشه/کاهش ترجیح داده می شود؟ چرا C/C++ یا جاوا استفاده نشد؟ مزایای استفاده از جاوا اسکریپت برای چنین کارهای back-end چیست؟ | چرا جاوا اسکریپت در MongoDB و CouchDB به جای زبان های دیگر مانند جاوا، C++ استفاده می شود؟ |
15207 | آیا توصیههایی برای کتاب(هایی) وجود دارد که تا حد زیادی آگنوستیک باشد (با مثالهایی از پیادهسازی MQ خوب است) در فروشنده اما به جزئیات عالی در مورد معماری، مدیریت، نامگذاری، اتمی بودن، دوام، الگوها و استقرارهای منطقی در سیستمهای Message Queue میپردازد. ? مطمئناً به اندازه کافی مفاهیم مشترک بین MQ Series، MSMQ، SysV IPC (خوب، که ممکن است گسترش یابد)، RabbitMQ، و غیره وجود دارد؟ | کتاب آگنوستیک محصول در صف های پیام؟ |
246791 | من hg4j را ارزیابی می کنم تا ببینم آیا در پروژه فعلی من قابل استفاده است یا خیر. من به یک کتابخانه خالص جاوا hg (ترجیحاً) نیاز دارم که بتواند: 1. یک نسخه کارآمد از مخزن _remote_ hg را در مثلاً http://myhg01.example.com/myapp بررسی کنید. 2. یک مخزن جدید در همان hg ایجاد کنید. سرور؛ شاید یک مخزن جدید به نام fizzbuzz که سپس از http://myhg01.example.com/fizzbuzz 3 میزبانی می شود. کد را در آن مخزن جدید بررسی کنید (push) سوال من: آیا hg4j در حال حاضر این کار را انجام می دهد؟ اگر نه، کسی پیشنهادی برای من دارد؟ | محدودیت های راه دور hg4j؟ |
100567 | آیا درست است که حلقهای را که در زمان کامپایل محدودیت آن را نمیدانید غیر پیش پا افتاده بخوانیم؟ اگر می دانید که از یک مقدار از کلاسی استفاده می کنید که در محدوده ای قرار دارد، به عنوان مثال. بین 0 تا 1000، آیا هنوز هم بی اهمیت است؟ به عنوان مثال جایی که ISomeInterface.MAX_LIMIT همیشه بین 1-1000 است: public bool someMethod(Type someType, int someId, int someVariable) { bool returnFlag = false; int maxLimit = (Activator.CreateInstance(someType) به عنوان ISomeInterface).MAX_LIMIT; برای (int i = 0; i <maxLimit; i++) //آیا این یک حلقه غیر ضروری است؟ { if (_someSerivce.SomeOtherMethod(someType, someId, someVariable, i)) { returnFlag= true; } } return returnFlag; } * * * **ویرایش:** مطمئن نبودم که آیا این یک قطعه از اصطلاحات معنی دار است یا خیر. من ابتدا آن را در یکی از قطعات جان اسکیت از yoda.arachsys خواندم: http://www.yoda.arachsys.com/csharp/stringbuilder.html (به بخش با عنوان _Rules Of Thumb_ مراجعه کنید). آیا اصلاً از این به عنوان اصطلاحات فنی استفاده می کنید؟ | چه زمانی یک حلقه غیر بی اهمیت است؟ |
238899 | فرض کنید ما سرویس زیر را داریم که مسئولیت آن تولید گزارشهای اکسل است: class ExcelReportService{ Public String generateReport(String fileFormatFilePath, ResultSet data){ ReportFormat reportFormat = new ReportFormat(fileFormatFilePath); ExcelDataFormatterService excelDataFormatterService = جدید ExcelDataFormatterService(); FormattedData formattedData = excelDataFormatterService.format(data); ExcelFileService excelFileService = new ExcelFileService(); رشته reportPath= excelFileService.generateReport(reportFormat,formattedData); بازگشت گزارش مسیر؛ } } این شبه کد برای سرویسی است که میخواهم در آن طراحی کنم: * `fileFormatFilePath`: مسیر یک فایل پیکربندی که در آن فرمت فایل اکسل خود را نگه میدارم (هدر، عرض ستون، تعداد ستونها و...) * `داده`: رکوردهای واقعی که از پایگاه داده بازگردانده شده است. این دادهها را نمیتوان مستقیماً مورد استفاده قرار داد، زیرا ممکن است لازم باشد قبل از درج آنها در فایل اکسل، محاسبات بیشتری روی دادهها انجام دهم. * `ReportFormat`: آبجکت مقدار برای نگهداری فرمت گزارش، دارای متدهایی مانند «getHeaders()»، «getColumnWidth()»، و غیره است. * ExcelDataFormatterService: سرویسی برای نگهداری هرگونه منطقی که باید قبل از درج آن در فایل، روی داده های بازگردانده شده از پایگاه داده اعمال شود. * FormattedData: شی مقدار نشان دهنده داده های قالب بندی شده برای درج است. ExcelFileService: یک بسته بندی در بالای کتابخانه شخص ثالث که فایل اکسل را تولید می کند. حال چگونه می توان تشخیص داد که یک سرویس یک سرویس زیرساخت یا دامنه است؟ من 3 سرویس زیر را در اینجا دارم: «ExcelReportService»، «ExcelDataFormatterService» و «ExcelFileService»؟ | از منظر DDD آیا یک سرویس تولید کننده گزارش یک سرویس دامنه است یا یک سرویس زیرساخت؟ |
238898 | من می خواهم ویژگی را به ترمینال jQuery اضافه کنم که به شما امکان می دهد دستورات را از سرور اجرا کنید. در حال حاضر فقط دستور قالب بندی دارد که به این صورت است: [[<list of one letter styles> ; <رنگ> <پس زمینه> ; <class>] TEXT ] و اگر میخواهید متن سفید پررنگ نمایش داده شود، میتوانید از: «[[b;#fff;]متن متنی]» استفاده کنید. از چه نحوی برای اجرای دستوراتی استفاده کنم که با قالب بندی تداخلی نداشته باشد اما مشابه باشد؟ ممکن است چیزی مانند «[{name}(param1, param2, param3)]» یا «[[exec:name(param1, param2, param3)]]» از هر پیشنهادی استقبال شود. | برای اجرای توابع در ترمینال جی کوئری از چه نحوی باید استفاده کنم؟ |
254955 | من با ساختن موزاییک های تصویری بازی کرده ام. اسکریپت من تعداد زیادی عکس می گیرد، آنها را به اندازه تصویر کوچک کوچک می کند و سپس از آنها به عنوان کاشی برای تقریب تصویر هدف استفاده می کند. این رویکرد در واقع کاملاً خوشایند است:  من میانگین مربعات خطا را برای هر انگشت شست در هر موقعیت کاشی محاسبه می کنم. در ابتدا فقط از یک قرار دادن حریصانه استفاده کردم: انگشت شست را با کمترین خطا روی کاشی قرار دهید که بهترین جا را دارد، و سپس بعدی و غیره. مشکل حریص این است که باعث میشود در نهایت متفاوتترین شستها را روی کاشیهای کمطرفدار قرار دهید، خواه نزدیک باشند یا نباشند. من نمونههایی را در اینجا نشان میدهم: http://williamedwardscoder.tumblr.com/post/84505278488/making-image-mosaics، بنابراین، تا زمانی که اسکریپت قطع شود، مبادلههای تصادفی انجام میدهم. نتایج کاملاً خوب است. تعویض تصادفی دو کاشی همیشه یک بهبود نیست، اما گاهی اوقات چرخش سه یا چند کاشی منجر به بهبود کلی میشود، یعنی «A <-> B» ممکن است بهبود نیابد، اما «A -> B -> C -> A» «1» ممکن است.. به همین دلیل، پس از انتخاب دو کاشی تصادفی و کشف اینکه آنها بهبود نمی یابند، دسته ای از کاشی ها را انتخاب می کنم تا ارزیابی کنم که آیا آنها می توانند سومین کاشی در چنین چرخشی باشند. من بررسی نمی کنم که آیا مجموعه ای از چهار کاشی را می توان به طور سودآوری چرخاند یا خیر. که به زودی واقعاً گران می شود. اما این زمان می برد.. زمان زیادی! آیا رویکرد بهتر و سریع تری وجود دارد؟ * * * **_Bounty Update_** من پیاده سازی های مختلف پایتون و اتصالات متد مجارستانی را آزمایش کردم. تا حد زیادی سریعترین Python خالص بود https://github.com/xtof- durr/makeSimple/blob/master/Munkres/kuhnMunkres.py تصور من این است که این تقریباً پاسخ بهینه است. وقتی روی یک تصویر آزمایشی اجرا میشد، همه کتابخانههای دیگر روی نتیجه توافق داشتند، اما این kuhnMunkres.py، در حالی که مرتبهای سریعتر بود، فقط به امتیازی که سایر پیادهسازیها روی آن توافق داشتند، بسیار بسیار نزدیک بود. سرعت بسیار وابسته به داده است. مونالیزا در 13 دقیقه از طریق kuhnMunkres.py هجوم آورد، اما Scarlet Chested Parakeet 16 دقیقه طول کشید. نتایج تقریباً مشابه تعویضها و چرخشهای تصادفی برای Parakeet بود:  (kuhnMunkres.py در سمت چپ، تعویض تصادفی در سمت راست؛ تصویر اصلی برای مقایسه) با این حال، برای تصویر مونالیزا که با آن آزمایش کردم، نتایج بهطور محسوسی بهبود یافت و او در واقع «لبخند» تعریفشدهاش را درخشید:  (kuhnMunkres.py در سمت چپ، تعویضهای تصادفی در درست) | الگوریتمهای ساخت موزاییک تصویر - آیا راه سریعتری از این وجود دارد؟ |
231413 | این مشکل نسبتاً اساسی به نظر می رسد، اما من هرگز راه حل عالی را نمی شناسم. من به دنبال راهی هستم که کامپوننتها در یک برنامه به یکدیگر اطلاع دهند در حالی که تا حد ممکن جدا هستند (هم در زمان ساخت/کامپایل و هم در زمان اجرا)، اما همچنین **اجتناب از اعلانهای دایرهای** به گونهای که کامپوننتها نیازی ندارند. به خود تخفیف در برابر. من اتفاقاً در حال حاضر این مشکل را (برای صدمین بار) در جاوا اسکریپت انجام می دهم، اما این اتفاقی است. برخی از ابزارهای جداسازی عبارتند از: * ** تزریق وابستگی (DI) **. در این مورد، من از «require.js» استفاده میکنم که به عنوان مثال، با ایجاد تنظیمات «require.config()» جایگزین پیادهسازیهای ساختگی در تستهای واحد میشود. * **ارسال رویداد**. به عنوان مثال fooInstance.listen(رشته اقدام، barInstance.actionHandler) * **انتشار/اشتراک** (با نام مستعار pub/sub). دو مورد آخر اساساً انواعی از الگوی Observer با مزایا و معایب متفاوت هستند. مشکلی که میخواهم حل کنم بهطور خاص توسط این الگوها بررسی نمیشود، و مطمئن نیستم که آیا این جزییات پیادهسازی است یا الگویی برای اعمال وجود دارد: * `fooObj` پیامی میفرستد (رویدادی را اجرا میکند، هر چه باشد) که ویژگی `baz تغییر کرده است * `barObj.bazChanged()` این رویداد را با فراخوانی روش `setBaz()` خود مدیریت می کند * `barObj.setBaz()` یک رویداد را فعال می کند که baz تغییر کرده است * `fooObj.bazChanged()` این رویداد را مدیریت می کند... به عنوان یک مورد واقعی، تصور کنید fooObj یک جزء رابط کاربری گرافیکی است، با یک نوار لغزنده برای تمپو، و barObj یک جزء توالی موسیقی که یک موسیقی را پخش می کند. لغزنده باید روی سرعت ترتیبدهنده تأثیر بگذارد، اما امتیاز میتواند شامل تغییرات سرعت باشد، بنابراین هنگام پخش ترتیبدهنده باید روی موقعیت لغزنده تأثیر بگذارد. یک راه حل باید بی مدل باشد. یک روش اضافه کردن محافظ است، برای مثال: تابع handleTempoChanged(tempo) { if (this.tempo == tempo) return; ... } این کار می کند اما به نظر راه حل ضعیفی است زیرا به این معنی است که هر کنترل کننده رویداد باید فرض کند که به یک محافظ نیاز دارد، که صفحه دیگ بخار زشتی است و اغلب مورد نیاز نیست، یا باید از سایر اجزای سیستم آگاه باشد. یک چرخه را ممکن می کند مسلماً این نکته اشتباه است، همیشه باید از محافظ استفاده کرد _اگر_ کنترل کننده قرار است رویداد تغییر یافته را به طور مستقیم یا غیرمستقیم شلیک کند، اما این هنوز مانند منطق دیگ بخار است. این ممکن است تنها پاسخ به سوال من باشد... آیا الگوی موردی کلی برای مقابله با چرخه های بالقوه همانطور که توضیح داده شد وجود دارد؟ توجه داشته باشید که این _not_ در مورد همزمان در مقابل ناهمزمان است. در هر صورت چرخه ها می توانند رخ دهند. ویرایش شده تا بینش نظر دهندگان را منعکس کند: من متوجه شدم که می توان با استفاده از نوعی میکسین، دیگ بخار را از بین برد. در شبه کد: کلاس ObservablePropsMixin: // تنظیم کننده عمومی با مجموعه تابع گارد (propName، مقدار): اگر این [propName] = مقدار: این [propName] = ارزش _fire(propName، مقدار) // روش عمومی برای افزودن شنوندگان تابع observer(propName، handler): _observers[propName].add(handler) // تابع روش ارسال رویداد خصوصی _fire(propName, value): برای مشاهدهگر در _observers[propName]: observer.call(propName, value) ... این برای تمرکز بر روی سوال من ساده شده است، اما یک mixin واقعی میتواند سابهای دیگر را پیادهسازی کند. یا رویداد یا معنایی سیگنال، مشابه با اجرای هر رویداد توزیع کننده. مؤلفههایی که باید مشاهدهگر یا مشاهدهپذیر باشند، از ترکیب به ارث میبرند/بسط مییابند (در بالا فرض میشود که نوعی وراثت چندگانه یا انبوه در زبان امکانپذیر است. این میتواند برای کار با ترکیب به جای آن، بهعنوان مثال ObservableMixin.constructor (observedObject) اصلاح شود. با استفاده از این. | الگوی طراحی برای سیگنال ها/رویدادهای دو طرفه |
162813 | من به دنبال فرآیند بررسی کد سبک وزن هستم. چند شرط، بازبینی کننده باید بتواند در زمان انتخاب خود، به تنهایی بررسی را انجام دهد (به چک-این ها وابسته نیست)، داور باید بتواند به راحتی کد مورد نظر را پیدا کند، بررسی باید مقداری را ترک کند. سندی که نشان می دهد آنچه بررسی شده است. می دانم که ابزارهایی برای بررسی کد وجود دارد، اما من در یک محیط بسیار سخت کار می کنم و معرفی ابزارهای جدید گزینه ای نیست. یکی از ایده هایی که من در مورد آن فکر کرده ام این است که یک توکن جدید Visual Studio Task List به نام REVIEW ایجاد کنم و از آن برای علامت گذاری کدهایی که نیاز به بررسی دارد استفاده کنیم. چیزی مانند، // REVIEW doe_john: روش جدید، در مورد استثنا مطمئن نیستم. سپس یک آیتم کاری Review در TFS اضافه می کنیم (ما از الگوی CMM استفاده می کنیم). امکان دیگری که من در واقع ترجیح می دهم این است که توسعه دهندگان یک آیتم کاری TFS Review ایجاد کنند و پیوندهایی را به کد اضافه کنند، اما نمی دانم این امکان وجود دارد یا خیر. بدیهی است که می توانید پیوندی به یک فایل اضافه کنید، اما من می خواهم پیوندی به یک روش خاص داشته باشم. | فرآیند بررسی کد |
139488 | من در حال حاضر یک برنامه وب دارم و می خواهم یک ویژگی پیام رسانی به آن اضافه کنم. برای انجام این کار، من از JMS (در واقع OpenMQ، پیاده سازی ارائه شده با Glassfish 3) استفاده می کنم. مشکل این است که نمی دانم چگونه اعلان پیام را از پس زمینه (از شنونده) به پیش زمینه برسانم. من از JSF به عنوان یک چارچوب استفاده می کنم، اگر اهمیتی داشته باشد. لطفاً به من بگویید چگونه باید کاربر را در مورد یک پیام دریافتی (مانند یک چت) مطلع کنم. هر گونه پیشنهاد استقبال می شود. | چگونه JMS را به فرانت اند برسانیم |
135104 | در آزمونی از من پرسیده شد: > چه عناصری در شکل کلی میعادگاه در زبان > آدا وجود ندارد؟ از آنجایی که فکر میکردم آدا کاملاً از قرار ملاقات حمایت میکند، کمی گیج شدم. حالا به نظر نمی رسد. آیا کسی می تواند به من بگوید که آن عناصر چیست؟ | قرار ملاقات در آدا |
4391 | من مقداری از Haskell و Prolog را به عنوان بخشی از چند دوره دانشگاهی برنامهنویسی کردهام، اما همین حدود است. و من هرگز ندیدهام که در صنعت از آن استفاده شود (نه اینکه برای شروع تجربه کاری زیادی داشتهام، اما هرگز تبلیغی را ندیدهام که در آن لازم است آنها را بشناسید). بنابراین آیا باید بیشتر از زبان های برنامه نویسی کاربردی و/یا منطقی استفاده کنیم؟ آیا استفاده یا عدم استفاده از آنها مزایا یا معایبی دارد؟ | آیا باید بیشتر از زبان های برنامه نویسی تابعی و/یا منطقی استفاده کنیم؟ |
130886 | در _Compilers: Principles, Techniques, & Tools_، Aho _et al_ رویکردی را برای بهینه سازی برای موازی سازی توصیف می کنند (فصل 11 در ویرایش دوم). آیا کسی از کامپایلرهای موجود که از این رویکرد پیروی می کنند آگاه است؟ | آیا کسی از کامپایلرهای موازی کننده ای می شناسد که از رویکرد کتاب اژدها پیروی می کنند؟ |
201943 | SRS جزء اصلی هر کار قراردادی جدی است، و برای کسانی که هرگز این بدبختی را نداشته اند که نیاز به خواندن یکباره آن داشته باشند، می تواند بسیار کسل کننده باشد. من در حال نوشتن یک سری کلاس های سند با LaTeX هستم (زبان نشانه گذاری برای اسناد با کیفیت حرفه ای؛ این سوالات و این پاسخ را در TeX.SE ببینید) و برای انجام این کار، باید اصول اصلی و ساختارهای منطقی رایج را تعریف کنم. هر SRS معقولی من متأسفانه هرگز این فرصت را نداشتم که در ایجاد یک SRS از ابتدا به جز یک مثال ساده و تا حدی ساختگی در دوران کالج شرکت کنم، بنابراین فکر نمیکنم از وسعت آنچه در مشخصات نیازمندیهای نرمافزار (SRS) استفاده میشود، بدانم. من می دانم که حداقل شامل تغییرات و الزامات است، اما فراتر از آن...؟ بخش های ضروری سندی که هر SRS باید داشته باشد چیست؟ * * * من هنوز در اینجا کاملاً تازه کار هستم، اما در صورتی که Programmers.SE در مورد این نوع چیزها باشد، آماده ساخت این CW هستم. | آیا عناصر مشترک تقریباً برای هر SRS وجود دارد؟ |
176664 | چرا ژنریک ها در اسکالا انواع پاک شده دارند و قابل تجدید نیستند؟ آیا به دلیل عدم پشتیبانی از JVM یا سازگاری با کتابخانه های جاوا است؟ به طور کلی وجود ژنریک ها به عنوان قابل تجدیدپذیری چه مزایایی دارد؟ | چرا ژنریک ها در اسکالا انواع پاک شده دارند و قابل تجدید نیستند؟ |
247262 | من روشی را می نویسم و بسته به فیلد پیکربندی باید جایی را که اطلاعاتم را از آن دریافت می کنم تغییر دهم. این باعث می شود که من مجبور به نوشتن کدی به شکل زیر باشم: List<string> result = new List<string>(); if (configField) { result.Add(fieldA); } else { result.Add(...BusinessLogic...); } باید چندین بار بنویسم که اگر عبارت باشد، البته میخواهم آن را به یک متد تبدیل کنم تا بتوانم «result.Add(newMethod(configField, fieldA, dataForBusinessLogicToParse))» را بنویسم. این روش برای کسی که روش خاصی را که من می نویسم نمی نویسد بی فایده است، بنابراین آیا منطقی است که این روش را به عنوان یک روش خصوصی جداگانه اعلام کنیم یا می توانم آن را به صورت درون خطی به عنوان یک نماینده مانند این اعلام کنم: Func<Enum , int, int> newMethod = (configField, fieldA, dataForBusinessLogicToParse) => ...businessLogic... من نگران اعلام آن هستم ممکن است درون خطی درک کد را دشوارتر کند، اما فکر میکنم کلاس را تمیزتر میکند. | آیا بیان یک تابع به صورت درون خطی، تمرین خوبی است؟ |
5452 | من از تعدادی کتاب (داستانی/غیر داستانی) درباره فرهنگ هکرها و راه اندازی یک تجارت نرم افزاری در دهه 80 و 90 لذت برده ام. به دلایلی در آن زمان همه چیز بسیار هیجان انگیزتر به نظر می رسید. مثالها عبارتند از: * میکروسرفها (داگلاس کوپلند) * امپراتوریهای تصادفی (رابرت ایکس. کرینگلی * تقریباً پفکت (W.E. Peterson، آنلاین!) * کدنویسها در محل کار (پیتر سیبل) امروز من یک کارآفرین و برنامهنویس هستم. در دهه 80 یک من یک گیک جوان بود که DOS TSR را هک می کرد و GWBasic را کد می کرد / QBasic در دهه 90 من یک دانشجوی دانشگاه C.S بودم، زمانی که خواندن این کتابها در حال اجرای یک تجارت نرمافزاری بسیار سرگرمکنندهتر به نظر میرسید همه جا باشید و به نظر می رسید که استارتاپ ها با مشکلات بسیار واقعی تری کار می کنند (اختراع صفحات گسترده، نوشتن پردازنده های کلمه به صورت مونتاژ بر روی 6 پلت فرم مختلف) از تمام وب فعلی ما. 2.0 اسباب بازی های شبکه های اجتماعی آیا کسی این احساسات را به اشتراک می گذارد. | کتاب ها و داستان های فرهنگ برنامه نویسی، به ویژه در دهه 80 / اوایل دهه 90 |
197977 | در بسیاری از تجربههای توسعهدهندهام، هرگز مجبور نبودم با تنوع زیادی از معماریهای کنترل دسترسی سر و کار داشته باشم. همه آنها کاملاً مستقیم بوده اند: گروه [ایجاد، به روز رسانی، حذف] - کاربر 1 - گروه کاربر 2 [به روز رسانی، حذف] - کاربر 2 که برای همه اهداف و مقاصد، به خوبی کار می کند. مشکلی که من دارم اجرای واقعی آن است. همه راهحلهایی که من روی آنها کار کردهام، نمایان بودن پیوند منو را اعطا یا رد میکنند، یا یک دکمه را غیرفعال میکنند. همه اینها از طریق بالاترین لایه برنامه کنترل میشوند، چه یک WebApp یا WinForms UI. من در مراحل اولیه طراحی یک سیستم WinForms نسبتاً بزرگ هستم، بنابراین میخواهم معماری امنیتی را از همان ابتدا دریافت کنم. اگرچه من نمیبینم که از محدود کردن بصری کاربر برای انجام برخی اقدامات (با غیرفعال کردن کنترلهای محدود شده و غیره) دور میشوم، مطمئن هستم که راهحلهای بهتری پس از انجام بیشتر کارها در رابط کاربری وجود دارد. همانطور که متوجه شدم (و ممکن است به دلیل نادانی من محدود شود)، اینها گزینه های من هستند: * منطق بازگشت و تأیید حقوق کاربر را در لایه کسب و کار قرار دهید * در رویداد form_load، این قوانین را دریافت کنید و عناصر رابط کاربری را فعال/غیرفعال کنید * اگر کاربر مجوز عمل (کثیف!) را ندارد، عناصر UI را با درایت رها کنید و عملیات را از درون لایه تجاری متوقف کنید. مطمئناً باید راه حل های ظریف تر از این وجود داشته باشد. لطفاً کسی می تواند جایگزین یا بهبود ایده های فوق را به من ارائه دهد؟ آیا من به اشتباه به آن فکر می کنم؟ آیا باید طراحی پایگاه داده خود را در حالی که در آن هستم دوباره ارزیابی کنم؟ | آیا راه بهتری برای مدیریت منطق کنترل دسترسی به جای اینکه در UI باشد وجود دارد؟ |
70244 | من حدود شش ماه است که شروع به یادگیری و استفاده از جاوا اسکریپت کردم. ابتدا با دنبال کردن آموزش های مختلف در اینترنت شروع کردم. تست کردن آنها، بازی با آنها و آزمایش انواع مختلف. پس از آن چند کتاب جاوا اسکریپت متوسط را برداشتم و چیزهای ارزشمندی از آنها آموختم. و اکنون به موارد زیر علاقه مند هستم: * اگر کسی می تواند یک پروژه جاوا اسکریپت را توصیه کند که از آنجا می توانم ساختار یک برنامه کاربردی جاوا اسکریپت جدی و پروژه ای را بیاموزم که به من ایده دهد که برنامه جاوا اسکریپت چگونه باید نوشته شود. * مثال: استفاده در دنیای واقعی از نمونه سازی، توابع ناشناس (لامبدا)، ساختار کلی برنامه، نحوه نوشتن برنامه های کاربردی OO، کار مناسب برای استفاده از بسته شدن * و غیره. توضیح بیشتر: من در حال کار بر روی مقاله پایانی دانشگاه هستم، در موضوع تجسم نمودار بنابراین من به پروژه ای نگاه می کنم که به من کمک می کند تا الگوهای خوب را درک کنم، بنابراین می توانم آنها را در پروژه خود اعمال کنم و همچنین نمونه های قابل اجرا از الگوهای طراحی جاوا اسکریپت را با احترام، FJ ببینم. | پروژه جاوا اسکریپت برای تجزیه و تحلیل و یادگیری |
246793 | میتوانید فهرست بیپایانی از وبلاگها، مقالهها و وبسایتهایی که مزایای تست واحد کد منبع شما را تبلیغ میکنند، بیابید. تقریبا تضمین شده است که توسعه دهندگانی که کامپایلرها را برای جاوا، C++، C# و سایر زبان های تایپ شده برنامه ریزی کرده اند، از تست واحد برای تایید کار خود استفاده کرده اند. پس چرا با وجود محبوبیت آن، تست در نحو این زبان ها وجود ندارد؟ مایکروسافت LINQ را به سی شارپ معرفی کرد، پس چرا آنها نمی توانند تست را نیز اضافه کنند؟ من به دنبال این نیستم که این تغییرات زبانی را پیشبینی کنم، بلکه به دنبال این هستم که در ابتدا دلیل غیبت آنها را روشن کنم. به عنوان مثال: میدانیم که میتوانید یک حلقه «for» بدون نحو عبارت «for» بنویسید. می توانید از دستورات «while» یا «if»/»goto» استفاده کنید. شخصی تصمیم گرفت که عبارت «for» کارآمدتر باشد و آن را به یک زبان معرفی کرد. چرا آزمون همان تکامل زبان های برنامه نویسی را دنبال نکرده است؟ | چرا آزمایش یک زبان یک ویژگی پشتیبانی شده در سطح نحو نیست؟ |
162810 | بنابراین، فرض کنید برخی از فیلدها و متدها را دارید که به صورت محافظت شده (غیر مجازی) علامت گذاری شده اند. احتمالاً، شما این کار را به این دلیل انجام دادهاید که آنها را بهعنوان عمومی علامتگذاری نکردهاید، زیرا نمیخواهید برخی از nincompoop به طور تصادفی آنها را به ترتیب اشتباه فراخوانی کنند یا پارامترهای نامعتبر را ارسال کنند، یا نمیخواهید افراد به رفتاری که شما هستید تکیه کنند. بعدا تغییر خواهد کرد بنابراین، چرا برای آن nincompoop اشکالی ندارد که از آن فیلدها و متدهای یک زیر کلاس استفاده کند؟ تا آنجا که من می توانم بگویم، آنها هنوز هم می توانند به همان روش ها خراب شوند، و اگر پیاده سازی را تغییر دهید، همان مشکلات سازگاری همچنان وجود دارد. موارد محافظت شده که می توانم به آنها فکر کنم عبارتند از: تخریب کننده های غیر مجازی، بنابراین نمی توانید با حذف کلاس پایه، چیزها را خراب کنید. روشهای مجازی، بنابراین میتوانید روشهای خصوصی را که توسط کلاس پایه فراخوانی میشوند لغو کنید. سازنده ها در c++ در java/c# علامت گذاری کلاس به عنوان abstract اساساً همین کار را می کند. موارد استفاده دیگری؟ | آیا «محافظت» خارج از روشهای مجازی و مخربها معقول است؟ |
163039 | بدیهی است که اصلاحات و رفع اشکالات کوچک قابلیت استفاده مستقیماً وارد محصول پایدار می شوند. در مورد ویژگی های کوچک جدید چطور؟ آیا می توانید پس از آزمایش داخلی آنها را آزاد کنید یا اینکه ابتدا باید توسط مشتریان آزمایش شوند؟ موقعیت: این یک پروژه تجاری جوان است که توسط یک شرکت تک نفره تولید شده است. این یک پایگاه کاربری موجود دارد و در دومین نسخه اصلی آن است. آزمایشهای بتای قبلی نتایجی را به همراه داشته است، با این حال بیشتر بازخوردها از محصول پایدار بود و نه از نسخههای بتا. | آیا همه ویژگیهای جدید باید از طریق آزمایش بتا بگذرند؟ |
133230 | من اخیراً با مهندسان نرمافزار مصاحبه کردهام و معمولاً سؤالات سختتر و سختتری میپرسم تا زمانی که مشکلی پیش بیاید، سپس به مسیر فناوری دیگری بروید و همین کار را انجام دهم. وقتی کاندیداها اشتباه می کنند، من همیشه جواب درست را به آنها می گویم ... عمدتاً به این دلیل که اگر مصاحبه می شدم این را می خواستم. فقط شنیدن نه این درست نیست و هیچ چیز دیگر بد است... دیروز یکی از کاندیداها وقتی جواب درست را پس از پاسخ نادرست به او دادم، اظهار نظر بدی کرد و گفت: خب مطمئن نیستم که هرگز از آن استفاده کنم. اطلاعات...». من هرگز با تحقیر یا انتقاد صحبت نمی کنم. من فقط با لحن واقعی می گویم: در واقع در زبان xyz، abc به این شکل اجرا می شود نه به آن صورت. آیا تمرین من در ارائه پاسخ های صحیح نامناسب است؟ آیا باید در این عمل تجدید نظر کنم؟ | آیا باید پاسخ های مصاحبه کاندیداها را تصحیح کنم؟ |
189805 | من با مشکل آزاردهندهای در رابطه با تستهای واحد خود که در تیم خود اجرا میکنیم، دست و پنجه نرم میکنم. ما در تلاش هستیم تا تستهای واحد را به کدهای قدیمی اضافه کنیم که به خوبی طراحی نشدهاند و در حالی که با افزودن واقعی تستها مشکلی نداشتهایم، شروع به مبارزه با نحوه انجام تستها کردهایم. به عنوان نمونه ای از مشکل، فرض کنید متدی دارید که 5 متد دیگر را به عنوان بخشی از اجرای آن فراخوانی می کند. یک آزمایش برای این روش ممکن است تأیید کند که یک رفتار در نتیجه فراخوانی یکی از این 5 روش دیگر رخ می دهد. بنابراین، از آنجایی که یک آزمون واحد باید تنها به یک دلیل و یک دلیل شکست بخورد، میخواهید مشکلات احتمالی ناشی از فراخوانی این 4 روش دیگر را از بین ببرید و آنها را مسخره کنید. عالیه تست واحد اجرا میشود، روشهای مسخره نادیده گرفته میشوند (و رفتار آنها را میتوان به عنوان بخشی از تستهای واحد دیگر تایید کرد)، و تأیید کار میکند. اما یک مشکل جدید وجود دارد - آزمون واحد اطلاعات دقیقی از _چگونه_ شما تایید کرد که رفتار و هرگونه تغییر امضا در هر یک از آن 4 روش دیگر در آینده، یا هر روش جدیدی که باید به روش والد اضافه شود، دارد. منجر به تغییر تست واحد برای جلوگیری از خرابی های احتمالی می شود. طبیعتاً با داشتن روشهای بیشتر که رفتارهای کمتری را انجام میدهند، میتوان تا حدودی مشکل را کاهش داد، اما من امیدوار بودم شاید راهحل ظریفتری در دسترس باشد. در اینجا یک نمونه تست واحد است که مشکل را نشان می دهد. **به عنوان یک یادداشت سریع، MergeTests یک کلاس تست واحد است که از کلاسی که ما آزمایش می کنیم به ارث می رسد و در صورت لزوم رفتار را نادیده می گیرد. این «الگویی» است که ما در آزمایشهای خود به کار میبریم تا به ما امکان میدهد تا تماسهای کلاسها/وابستگیهای خارجی را لغو کنیم.** [TestMethod] public void VerifyMergeStopsSpinner() { var mockViewModel = new Mock<MergeTests> { CallBase = true }; var mockMergeInfo = MergeInfo new(Mock.Of<IClaim>()، Mock.Of<IClaim>()، It.IsAny<bool>()); mockViewModel.Setup(m => m.ClaimView).Returns(Mock.Of<IClaimView>); mockViewModel.Setup( m => m.TryMergeClaims(It.IsAny<Func<bool>>()، It.IsAny<IClaim>()، It.IsAny<IClaim>()، It.IsAny<bool>()، It.IsAny<bool>())); mockViewModel.Setup(m => m.GetSourceClaimAndTargetClaimByMergeState(It.IsAny<MergeState>())).Returns(mockMergeInfo); mockViewModel.Setup(m => m.SwitchToOverviewTab()); mockViewModel.Setup(m => m.IncrementSaveRequiredNotification()); mockViewModel.Setup(m => m.OnValidateAndSaveAll(It.IsAny<object>())); mockViewModel.Setup(m => m.ProcessPendingActions(It.IsAny<string>())); mockViewModel.Object.OnMerge(It.IsAny<MergeState>()); mockViewModel.Verify(mvm => mvm.StopSpinner(), Times.Once()); } بقیه شما چگونه با این موضوع برخورد کرده اید یا هیچ راه ساده عالی برای مدیریت آن وجود ندارد؟ ** به روز رسانی - از بازخورد همه قدردانی می کنم. متأسفانه، و واقعاً جای تعجب نیست، به نظر نمیرسد راهحل، الگو یا تمرین خوبی وجود داشته باشد که بتوان آن را در تست واحد دنبال کرد، اگر کد مورد آزمایش ضعیف باشد. من پاسخی را علامت زدم که این حقیقت ساده را به بهترین شکل بیان می کرد.** | تست های واحد شکننده به دلیل نیاز به تمسخر بیش از حد |
219232 | من در حال برنامه ریزی یک طرح پایگاه داده هستم و بین دو طرح تردید دارم، کدام یک را انتخاب کنم؟ برای هدف سوال، فرض کنید میخواهیم یک طرح پایگاه داده برای برنامهای که اطلاعات دانشجویی را در یک دانشگاه مدیریت میکند، آماده کنیم. چندین ماژول در برنامه وجود دارد: * **رجیستری** که با اطلاعات عمومی مانند تاریخ تولد، شماره بیمه درمانی و موارد مشابه سروکار دارد. * **کتابخانه** که با ویژگی های مفید برای مدیریت کتابخانه سروکار دارد، مانند تعداد کتاب های برداشته شده، توقف یا جریمه ها. * **امتحانات،** رسیدگی به امتحانات گرفته شده و نمرات. ماژولهای Library و Exams ماژولهای Registry را میبینند، اما جدای از آن، مستقل هستند. در سناریوی برنامه، تعداد بسیار زیادی دانش آموز وجود دارد، داده ها یک بار نوشته می شوند، به ندرت به روز می شوند و اغلب خوانده می شوند. علاوه بر این، دانشگاه سیستم خود را هر سال گسترش می دهد، به طوری که ماژول ها اضافه می شوند: ورزش، پردیس، هر چیزی. ماژول ها کاملاً مستقل باقی می مانند. من بین دو طرح بندی پایگاه داده مردد هستم. ### طرح اول در طرح اول، یک جدول MODULE به هر ماژول مرتبط است و یک UID به عنوان کلید اصلی استفاده می شود. از آنجایی که هر ماژول به ویژگیهای تحت کنترل Registry نیاز دارد، ما همچنین نماهایی از پیوستن «REGISTRY» و «MODULE» را در «UID» آماده میکنیم تا پایگاه داده بداند که ما از این پیوستن بهطور گسترده استفاده خواهیم کرد. هنگامی که سیستم گسترش می یابد، یک جدول جدید و یک نمای جدید اضافه می کنیم تا این گسترش را منعکس کند. ### طرح دوم در طرح دوم، جدولی با تعداد زیادی ستون ایجاد می کنیم که ویژگی های ماژول های مختلف را در خود نگه می دارد. هنگامی که سیستم گسترش می یابد، ستون هایی را به جداول اضافه می کنیم. ### مقایسه این دو رویکرد چگونه با هم مقایسه می شوند؟ اگر مثلاً برخی از ارتقاء نرمافزار با یک اشکال بزرگ همراه باشد، که مستلزم کاهش سطح نرمافزار و انجام یک ارتقاء دوم است، به نظر میرسد طرح اول قویتر است. با توجه به عملکرد، طرح دوم تعداد زیادی از عملیات اتصال را ذخیره می کند، اما در طرح اول، نماهایی را برای عملیات اتصال تعریف کردیم، بنابراین تبلیغ می کنیم که کدام عملیات پیچیده احتمالا اتفاق می افتد تا سیستم پایگاه داده بتواند این کار را برنامه ریزی کند. من از یک متخصص پایگاه داده دور هستم، اما آیا اگر فکر کنم که اگر تمام اطلاعات مربوطه را در اختیار سیستم پایگاه داده قرار دهم، می تواند به درستی عملیات را انجام دهد، درست می گویم؟ اگر من آن را در کاربردهای صنعتی نمی دیدم، هرگز در طرح دوم 2 پنس نمی دادم. اما از آنجایی که این کار را انجام دادم، می خواهم توصیه های دیگری دریافت کنم. | کدام طرح پایگاه داده را باید انتخاب کنم؟ |
170840 | **توجه:** * من میدانم که ما «Django ORM» را داریم که پایگاه داده چیزها را مستقل نگه میدارد و به درخواستهای «SQL» خاص پایگاه داده تبدیل میکند. * هنگامی که همه چیز شروع به پیچیده شدن کرد، برای کارایی بهتر، ترجیح داده می شود که پرس و جوهای «SQL خام» بنویسید. * هنگامی که پرس و جوهای 'sql خام' را می نویسید کد شما در پایگاه داده ای که استفاده می کنید به دام می افتد. * همچنین میدانم که استفاده از قدرت کامل پایگاه دادهتان که نمیتوان به تنهایی با «django orm» به دست آورد، مهم است. سوال من: * تا زمانی که از هر ویژگی خاص پایگاه داده استفاده نکنم، چرا باید در دام پایگاه داده گرفتار شود. * به عنوان مثال: > ما یک پرس و جو با چندین اتصال داریم و تصمیم گرفتیم یک پرس و جو خام sql بنویسیم. > در حال حاضر، این وب سایت من را 'postgres' خاص می کند. حتی زمانی که از هیچ ویژگی خاص postgres استفاده نکرده ام. من احساس میکنم باید زبان «sql جعلی» وجود داشته باشد که بتواند به پرس و جوی sql هر پایگاه داده ترجمه شود. حتی ORM جنگو را می توان روی آن ساخت. بنابراین، اگر از ORM خارج شوید اما پایگاه داده خاصی ندارید - همچنان می توانید مستقل از پایگاه داده باقی بمانید. من همین سوال را از جکوب کاپلان ماس (شخصا) پرسیدم: * او به من توصیه کرد که در پایگاه داده ای که دوست دارم بمانم و تمام قدرت آن را تحمل کنم، که من با آن موافقم. اما منظور من این نبود که ما باید «مستقل از پایگاه داده» باشیم. * منظور من این است که تا زمانی که از یک ویژگی خاص پایگاه داده استفاده نکنیم، باید مستقل از پایگاه داده باشیم. لطفاً توضیح دهید، چرا باید یک لایه «sql جعلی» روی sql واقعی وجود داشته باشد؟ ================================ **به روز رسانی:** ============= ==================== **پیشنهاد من:** استقلال پایگاه داده را در سطح 'sql جعلی' حل کنید و سپس ORM را روی آن sql جعلی بسازید. بنابراین، اگر بخواهم یک پرس و جوی sql بنویسم - از «sql جعلی» استفاده خواهم کرد که روی همه پایگاههای داده و در عین حال SQL خام کار میکند. به این ترتیب، من مستقل از پایگاه داده باقی میمانم، مگر اینکه از یک ویژگی بسیار خاص برای پایگاه داده خود استفاده کنم. بنابراین، پرس و جوی مانند «انتخاب * از جدول 10؛» هم روی «postgres» و هم «MS-SQL Server» کار خواهد کرد. آیا این معقول است؟ **توجه:** * من در مورد 'ANSI SQL' صحبت نمی کنم، من یک 'sql جعلی' را پیشنهاد می کنم تا همه پایگاه های داده با 1 sql استاندارد کار کنند. **[ که ممکن است ویژگی های خاص db را پوشش ندهد ]** | آیا باید یک SQL مستقل از پایگاه داده مانند زبان پرس و جو در جنگو داشته باشیم؟ |
254854 | آنچه من می خواهم این است که به طور خودکار متدهایی را برای آزمایش عملکرد یک برنامه اجرا کنم. درست مانند تست های واحد، اما با هدف ارزیابی عملکرد و ایجاد گزارش در صورت امکان. آیا چارچوب یا ابزاری برای رسیدن به این هدف وجود دارد؟ | چگونه واحد ایجاد عملکرد یک برنامه کاربردی را آزمایش کند؟ |
164565 | اگر بخواهم فناوری/افزونه/کتابخانه ای را برای استفاده در پروژه به شرکت خود توصیه کنم، آیا روشی وجود دارد که بتوانم از آن استفاده کنم که نتایج قابل اطمینان تری و ارائه قانع کننده تری از نتایج گفته شده را نسبت به رویکرد عقل سلیم خودم ایجاد کند. ? | روشهایی برای تحقیق سیستماتیک فناوریها برای استفاده در یک پروژه؟ |
214601 | این سوال کمی باز است، اما میخواستم نظراتی داشته باشم، زیرا در دنیایی بزرگ شدم که اسکریپتهای SQL درون خطی معمول بود، سپس همه ما از مسائل مبتنی بر تزریق SQL آگاه بودیم، و اینکه sql چقدر شکننده بود انجام دستکاری رشته ها در همه جا. سپس شروع ORM رسید که در آن شما درخواست را برای ORM توضیح می دادید و به آن اجازه می دادید SQL خود را تولید کند، که در بسیاری از موارد _optimal_ نبود اما ایمن و آسان بود. یکی دیگر از چیزهای خوب در مورد ORM ها یا لایه های انتزاعی پایگاه داده این بود که SQL با موتور پایگاه داده آن در ذهن ایجاد شد، بنابراین من می توانستم از Hibernate/Nhibernate با MSSQL، MYSQL استفاده کنم و کد من هرگز تغییر نکرد و فقط یک جزئیات پیکربندی بود. اکنون به سرعت به روز فعلی، جایی که به نظر میرسد ORMهای Micro در حال جذب توسعهدهندگان بیشتری هستند، فکر میکردم چرا ظاهراً ما یک U-Turn روی کل موضوع sql درون خطی انجام دادهایم. باید اعتراف کنم که ایده عدم وجود فایل های پیکربندی ORM را دوست دارم و می توانم پرس و جوی خود را به شیوه ای بهینه تر بنویسم، اما به نظر می رسد که خودم را در برابر آسیب پذیری های قدیمی مانند تزریق SQL باز می کنم و همچنین خودم را به آن گره می زنم. یک موتور پایگاه داده، بنابراین اگر میخواهم نرمافزار من از چندین موتور پایگاه داده پشتیبانی کند، باید مقداری هکر رشتهای بیشتری انجام دهم که به نظر میرسد پس از آن شروع به غیرقابل خواندن و شکنندهتر کردن کد میکند. (درست قبل از اینکه کسی به آن اشاره کند، می دانم که شما می توانید از آرگومان های مبتنی بر پارامتر با اکثر میکرو ارم ها استفاده کنید که در بیشتر موارد از تزریق sql محافظت می کند) بنابراین نظرات مردم در مورد این نوع چیزها چیست؟ من از Dapper به عنوان Micro ORM خود در این نمونه و NHibernate به عنوان ORM معمولی خود در این سناریو استفاده می کنم، با این حال بیشتر در هر زمینه کاملاً مشابه هستند. آنچه من به عنوان _inline sql_ می نامم رشته های SQL در کد منبع است. قبلاً بحثهای طراحی در مورد رشتههای SQL در کد منبع وجود داشت که هدف اصلی منطق را از بین میبرد، به همین دلیل است که پرسوجوهای سبک linq تایپشده به صورت ایستا آنقدر محبوب شدند که هنوز فقط ۱ زبان است، اما فرض کنید C# و Sql در یک صفحه دارید. اکنون 2 زبان در کد منبع خام شما آمیخته شده است. فقط برای روشن شدن، تزریق SQL تنها یکی از مشکلات شناخته شده در استفاده از رشتههای sql است، قبلاً اشاره کردم که میتوانید با کوئریهای مبتنی بر پارامتر جلوی این اتفاق را بگیرید، با این حال، سایر مسائل مربوط به گنجاندن کوئریهای SQL در کد منبع شما را برجسته میکنم، مانند فقدان انتزاع فروشنده DB و همچنین از دست دادن هر سطحی از خطای زمان کامپایل در گرفتن جستجوهای مبتنی بر رشته، همه اینها مسائلی هستند که ما موفق به کنار زدن آنها شدیم. با عملکرد پرس و جوی سطح بالاتر آنها، مانند HQL یا LINQ و غیره (نه همه مسائل، بلکه بیشتر آنها) با ظهور ORM ها همراه شوید. بنابراین من کمتر بر روی موضوعات برجسته شده تک تک تمرکز می کنم و بیشتر تصویر بزرگتر از این است که اکنون دوباره رشته های SQL مستقیماً در کد منبع شما قابل قبول تر شده است، زیرا اکثر ORM های Micro از این مکانیسم استفاده می کنند. در اینجا یک سوال مشابه وجود دارد که دارای چند دیدگاه متفاوت است، اگرچه بیشتر در مورد sql درون خطی بدون زمینه میکرو orm است: http://stackoverflow.com/questions/5303746/is-inline-sql-hard-coding | آیا SQL درون خطی اکنون که ORM های Micro ORM داریم هنوز به عنوان یک عمل بد طبقه بندی می شود؟ |
40986 | روز پیش داشتم به یک دات نت راک گوش میدادم، جایی که آنها تقریباً به طور گذرا به یک ابزار واقعاً جذاب برای یادگیری زبانهای جدید اشاره کردند -- فکر میکنم آنها به طور خاص در مورد F# صحبت میکردند. این راه حلی است که شما آن را باز می کنید و تعداد زیادی تست واحد شکسته وجود دارد. رفع آنها شما را در مراحل یادگیری زبان راهنمایی می کند. میخواهم آن را بررسی کنم، اما من در ماشینم رانندگی میکردم و نمیدانم نام پروژه چیست یا کدام قسمت نقطهای راک بود. گوگل کمک زیادی نکرده است. هر ایده ای؟ | یادگیری زبان جدید با استفاده از تست های واحد شکسته |
127245 | فرض کنید می خواهم فرمی را نشان دهم که نشان دهنده 10 شی مختلف در یک جعبه ترکیبی است. به عنوان مثال، من می خواهم کاربر از بین 10 همبرگر مختلف که حاوی گوجه فرنگی هستند، یک همبرگر را انتخاب کند. از آنجایی که میخواهم رابط کاربری و منطق را از هم جدا کنم، باید فرم یک نمایش رشتهای از همبرگرها را بفرستم تا آنها را روی جعبه ترکیبی نمایش دهم. در غیر این صورت، UI باید در فیلدهای اشیاء حفاری کند. سپس کاربر یک همبرگر را از جعبه ترکیبی انتخاب میکند و آن را به کنترلر ارسال میکند. اکنون کنترل کننده باید دوباره همبرگر مذکور را بر اساس نمایش رشته ای که در فرم استفاده می شود (شاید یک شناسه؟) پیدا کند. آیا این فوق العاده ناکارآمد نیست؟ شما قبلاً اشیایی را داشتید که می خواستید یکی از آنها را انتخاب کنید. اگر کل اشیاء را به فرم ارسال کردید، و سپس یک شی خاص را برگرداندید، دیگر لازم نیست آن را دوباره پیدا کنید، زیرا فرم قبلاً به آن شیء ارجاع داده است. علاوه بر این، اگر من اشتباه می کنم و شما باید کل شی را به فرم ارسال کنید، چگونه می توانم UI را از منطق جدا کنم؟ | چگونه می توانم رابط کاربری را از منطق تجاری جدا کنم و در عین حال کارایی را حفظ کنم؟ |
40981 | شاید این فقط تجربه شخصی من باشد، اما من با گروه ها و انواع مختلف افراد ارتباط دارم و به نظرم می رسد که درصد زیادی از برنامه نویسانی که با آنها روبرو شده ام خوب نیستند یا برای تلاش برای تعریف بهتر: * متواضع * Snarky * در نحوه صحبت آنها در مورد مردم منفی است. هر گونه پیشنهادی در مورد اینکه چگونه مودبانه یا نه چندان مودبانه به یکی از این برنامه نویسان اطلاع دهید که چگونه عمل می کنند و پیشنهاد می کنند اگر می خواهند حرفه ای تلقی شوند که می خواهند با او کار کنند، آن را اصلاح کنند؟ یا شاید من به تازگی با نمونه بدی مواجه شده ام و در هر گروهی از افراد که می توان نام برد دانه های بدی وجود دارد. | چرا تعداد به ظاهر نامتناسبی از برنامه نویسان خوب نیستند؟ |
178697 | در اینجا چند سوال اخیراً از مصاحبه شوندگانی که می گویند همزمانی جاوا را می دانند پرسیده ام: 1. خطر مشاهده حافظه را توضیح دهید - روشی که JVM می تواند عملیات خاصی را بر روی متغیرهایی که توسط مانیتور محافظت نمی شوند و فرار اعلام نشده اند، تغییر ترتیب دهد. ، به طوری که ممکن است یک رشته تغییرات ایجاد شده توسط رشته دیگر را نبیند. معمولاً با نشان دادن کدی که این خطر وجود دارد (مثلاً «NoVisibility» در فهرست 3.1 از «جاوا Concurrency in Practice» توسط Goetz و همکاران) و پرسیدن اینکه چه چیزی اشتباه است، این مورد را میپرسم. 2. توضیح دهید که چگونه «فرار» نه تنها بر متغیر واقعی اعلام شده «فرار»، بلکه بر هر تغییری در متغیرهای ایجاد شده توسط یک رشته قبل از تغییر متغیر «فرار» تأثیر میگذارد. 3. چرا ممکن است از «فرار» به جای «همگام» استفاده کنید؟ 4. یک متغیر شرط را با «wait()» و «notifyAll()» پیاده سازی کنید. توضیح دهید که چرا باید از «notifyAll()» استفاده کنید. توضیح دهید که چرا متغیر شرط باید با حلقه «while» آزمایش شود. سوال من این است که آیا اینها برای پرسیدن از کسی که میگوید همزمانی جاوا را میداند مناسب است یا خیلی پیشرفته است؟ و در حالی که ما در حال کار هستیم، آیا فکر میکنید که از فردی که در جاوا کار میکند باید انتظار داشت که دانش بالاتر از حد متوسط از جمعآوری زباله جاوا داشته باشد؟ | آیا این سوالات مصاحبه پیشرفته/ناعادلانه در مورد همزمانی جاوا هستند؟ |
83724 | من به دنبال نمونه هایی از تجربیات افرادی هستم که از برنامه نویس به رهبر تیم حرکت کرده اند. من به نوعی می خواهم بدانم که چرا مردم این کار را انجام داده اند. به طور خاص، اینها برخی از سؤالات و نگرانی هایی است که در ذهن من شناور است. * آیا تمایلی به نوشتن کد داشتید اما همچنان تمایل شدیدی به ایجاد برنامه داشتید؟ * آیا متوجه شدید که بیشتر مردمی هستید و می توانید از مهارت های ارتباطی خود بهتر استفاده کنید؟ * به این دلیل بود که مدیریت از شما پرسیده شد و فکر کردید چرا نه؟ * برای پول؟ * چند ماه اول پس از انتقال چگونه بود؟ * روابط با همکاران تحت تأثیر قرار گرفت؟ | حرکت به سمت رهبری تیم |
255077 | من در مورد زنده بودن یک زبان برنامه نویسی عادی با انواع وابسته تحقیق کرده ام. به عنوان مثال در جاوا فکر کنید و انواع وابسته را به آن اضافه کنید. یکی از مشکلاتی که من پیدا کردم این است که نوع یک متغیر ممکن است هنگام جهش تغییر کند، مانند کد شبه زیر: xs = [1, 2, 3]; // نوع xs List<int, 3> است اجازه دهید ys = [4, 5]; // نوع ys List<int, 2> xs.concat(ys) است. // ما لیست ها را به هم متصل می کنیم، بنابراین نوع xs اکنون List<int, 5> است که وقتی یک متغیر را در داخل عبارت «if» جهش می دهیم، مشکل ساز می شود: اجازه دهید xs = [1, 2, 3]; // نوع xs List<int, 3> if random_bool { xs.push(4); // نوع xs List<int, 4> } است // نوع xs ناشناخته است، زیرا random_bool در زمان اجرا تنظیم شده است آیا تحقیقی در مورد این موضوع انجام شده است؟ آیا می توان بدون چشم پوشی از تغییرپذیری به این موضوع پرداخت؟ | چگونه یک زبان برنامه نویسی وابسته به تایپ با تغییرپذیری مقابله می کند؟ |
137501 | AFAIK، کلاس من کلاسهای والد را «بسط میدهد» و رابطهای «پیادهسازی» را انجام میدهد. اما من در موقعیتی قرار میگیرم که نمیتوانم از SomeInterface استفاده کنم. این اعلامیه انواع عمومی است. به عنوان مثال: رابط عمومی CallsForGrow {...} کلاس عمومی GrowingArrayList <T پیاده سازی CallsForGrow> // بد، کار نخواهد کرد! گسترش ArrayList<T> در اینجا استفاده از Implements از نظر نحوی ممنوع است. من اول فکر کردم که استفاده از اینترفیس داخل <> اصلا ممنوع است، اما نه. ممکن است، من فقط باید از extends به جای Implements استفاده کنم. در نتیجه، من یک رابط را توسعه می کنم. این مثال دیگر کار می کند: رابط عمومی CallsForGrow {...} کلاس عمومی GrowingArrayList <T گسترش CallsForGrow> // این کار می کند! گسترش ArrayList<T> برای من به عنوان یک ناسازگاری نحوی به نظر می رسد. اما شاید من برخی از ظرافت های جاوا 6 را متوجه نمی شوم؟ آیا مکان های دیگری وجود دارد که باید رابط ها را گسترش دهم؟ آیا رابط، که منظور من از گسترش آن است، باید ویژگی های خاصی داشته باشد؟ | چه کسی رابط ها را گسترش می دهد؟ و چرا؟ |
254852 | من به تازگی استدلال های زیادی علیه استفاده از Mockito.reset خوانده ام و نمی توانم آن را درک کنم. به عبارت دیگر، من به طور کلی موافقم، اما همیشه موردی وجود دارد که به نظر می رسد استفاده از تنظیم مجدد مفید یا حتی ضروری است. بسیار ساده شده است، کلاس تحت آزمایش من یک نقشه محصور شده است مانند class Handler { private final Map<String, String> map; public void handle(RequestResponse rr) { if (rr.isPut()) { map.put(rr.key(), rr.value()); rr.response (OK); } else { rr.response(map.get(rr.key()); } } } برای آزمایش آن، «RequestResponse» را مسخره می کنم و کاری مانند when(rr.isPut()).thenReturn(true)؛ when( rr.key()).thenReturn(key); verify(rr).response(OK); thenReturn(false) (rr).response(value; when(rr.isPut()). when(rr.key()).thenReturn(antherKey); put * مقدار مناسب از get با همان کلید برگردانده شد * null از get با کلید دیگری برگردانده شد در آیا من ### به روز رسانی نمی کنم در این بین کلاس تحت آزمایش کمی پیچیده تر شده است و نیاز به تنظیم مجدد بیشتر شده است. این یک نوع ماشین حالت است و آزمایش به نظر می رسد * موارد زیر را در مسیرهای مختلف تکرار کنید * یک مرحله غیرقانونی را امتحان کنید و انتظار یک استثنا را داشته باشید * یک مرحله غیرقانونی دیگر را امتحان کنید و انتظار یک استثنا را داشته باشید * یک مرحله قانونی انجام دهید و خروجی را تأیید کنید من در واقع فقط به دو روش نیاز دارم. ، یکی تأیید یک استثنا برای یک مرحله غیرقانونی و دیگری تأیید خروجی صحیح برای یک مرحله قانونی است. اجرای یک مرحله غیرقانونی نباید حالت را تغییر دهد، بنابراین مخلوط کردن آن بیخطر است. این مثال را در نظر بگیرید: اگر تنها دنباله ورودی معتبر «A، B، C» (سه مرحله) و خروجیهای مربوطه «a، b» بود. ، c`، سپس یک تست شبیه checkException(B) checkException(C) checkOutput(A، a) checkException(A) checkException(C) checkOutput(B، b) checkException(A) checkException(B) checkOutput(C، c) checkException(A) checkException(B) checkException (C) کل مسیر را طی می کند و همه چیز را تأیید می کند. برای دستیابی به همین موضوع، آزمایشهای تأیید تک شرطی «عادی» زیادی لازم است، درست است؟ | با استفاده از Mockito.reset |
83725 | با وجود اینکه من به عنوان یک برنامه نویس کار می کنم، هرگز به عنوان یک برنامه نویس آموزش ندیده ام. هر چه می دانم خودآموز است. به عنوان بخشی از روند مداوم خودسازی، میخواهم عادات/تکنیکهای بهتری را توسعه دهم. من تعجب می کنم که بسیاری از شما قبل از اینکه واقعاً کدنویسی را شروع کنید، کد خود را چگونه طراحی می کنید؟ در حال حاضر، من یک برنامه خالی می نویسم که همه متدها و متغیرهایم کامنت شده اند و به جای بلوک های منطق، شبه کد می نویسم. آیا شما بچه ها ترفندها/تکنیک های دیگری دارید که بتوانید به اشتراک بگذارید؟ در حال حاضر، بیشتر کار من در توسعه جاوا اسکریپت سمت مشتری است، اما البته، این تکنیک ها باید جهانی باشند. | چگونه کد طراحی می کنید؟ |
254851 | #include <stdio.h> int main() { int k=5; if(++k < 5 && k++ / 5 || ++k <= 8) { printf(%d,k); } بازگشت 0; } چرا خروجی 7 است و نه 8؟ (من در برنامه نویسی مبتدی هستم، لطفا با من همراه باشید.) | سوال عملگر منطقی پایه |
107655 | در سال 1977 موریس هاوارد هالستد معیارهای پیچیدگی خود را برای سیستم های نرم افزاری معرفی کرد که شامل اندازه گیری واژگان برنامه، طول برنامه، حجم، سختی، تلاش و تعداد تخمینی باگ ها در یک ماژول بود. طبق ویکیپدیا، دشواری به دشواری درک برنامه در هنگام خواندن یا نوشتن آن مربوط میشود و تلاش میتواند به زمانی که برای کدنویسی یک برنامه طول میکشد تبدیل شود که زمان = (تلاش / 18) ثانیه است. اندازه گیری بی فایده است مگر اینکه داده ها و محاسبات مربوط به جنبه ای از توسعه نرم افزار باشد. با این حال، من هیچ اثری پیدا نکردم که بیان کند دشواری یک مقدار معین یا بالاتر به افزایش آماری قابل توجهی در عیوب یا رابطه بین دشواری و زمان خواندن کد تمایل دارد (مشکل N میانگین M ساعت صرف شده را به دست میدهد. درک پایه کد) یا هر تحلیلی از توانایی محاسبه زمان پس از این واقعیت که در تعیین کیفیت مفید است (مخصوصاً از آنجایی که زمان نوشتن باید قبلاً به عنوان اندازه گیری ثبت می شد). من به ویژه به برآورد اشکال Halstead علاقه مند هستم (که در ویکی پدیا ذکر نشده است) - تعداد اشکالات یک برنامه را می توان با Volume/3000 یا Effort^(2/3)/3000 تخمین زد. من به دنبال دو چیز هستم: * آیا کسی از معیارهای پیچیدگی نرم افزار Halstead در یک برنامه کاربردی واقعی برای ارزیابی کیفیت نرم افزار استفاده کرده است؟ اگر چنین است، چگونه آنها را به کار بردید و آیا آنها اندازه گیری مفید، معتبر و/یا قابل اعتمادی بودند؟ * آیا تحقیقات آکادمیک به شکل نظرسنجی، تجزیه و تحلیل، یا مطالعات موردی وجود دارد که در مورد اعتبار (یا عدم اعتبار) معیارهای پیچیدگی Halstead در هنگام اعمال کیفیت نرم افزار بحث کند؟ * آیا تحقیقات آکادمیک به شکل نظرسنجی، تحلیل یا مطالعات موردی وجود دارد که استفاده از خطوط منبع کد (SLOC) را برای محاسبه چیزی شبیه به معیارهای هالستد حجم، دشواری، تلاش، زمان و اشکالات نشان دهد؟ من شک دارم که حجم ممکن است فقط با تعداد SLOC مطابقت داشته باشد و دشواری ممکن است با پیچیدگی سیکلوماتیک (و احتمالاً سایر معیارها) مطابقت داشته باشد. من همچنین به خوبی می دانم که اندازه گیری تلاش، بهره وری یا زمان در SLOC به طور بالقوه گمراه کننده است. | آیا کار خاصی برای استفاده از معیارهای پیچیدگی Halstead برای تعیین کیفیت نرم افزار وجود دارد؟ |
101382 | با توجه به اینکه C++('11) در حال حاضر دارای لامبدا است، آیا هیچ گونه LINQ مانند کتابخانه تابع مرتبه بالاتر رسماً بعداً پشتیبانی می شود؟ آیا اکنون چنین کتابخانه ای در هر کد سطح تولید استفاده می شود؟ بدیهی است که من انتظار سینتکس پرس و جوی LINQ مبتنی بر درخت عبارات SQL مانند در C++ را ندارم. من در مورد یک مبتنی بر لامبدا صحبت می کنم. بنابراین، هیچ ویژگی زبان جدیدی در C++'11 مورد نیاز نیست، فقط یک کتابخانه این کار را انجام می دهد. | آیا هیچ گونه LINQ رسمی مانند کتابخانه مبتنی بر لامبدا برای C++ وجود خواهد داشت؟ |
134766 | جاوا تمایز واضحی بین «کلاس» و «اینترفیس» قائل است. (من معتقدم سی شارپ هم همینطور است، اما من هیچ تجربه ای با آن ندارم). با این حال، هنگام نوشتن C++، هیچ تفاوتی بین کلاس و رابط کاربری وجود ندارد. در نتیجه من همیشه رابط را به عنوان یک راه حل برای عدم ارث بری چندگانه در جاوا می دیدم. ایجاد چنین تمایزی در C++ خودسرانه و بی معنی است. من همیشه تمایل به استفاده از رویکرد نوشتن چیزها به واضح ترین روش را داشته ام، بنابراین اگر در C++ چیزی را داشته باشم که در جاوا می توان رابط نامید، به عنوان مثال: class Foo { public: virtual void doStuff() = 0; ~Foo() = 0; }; و سپس تصمیم گرفتم که اکثر پیادهکنندههای «Foo» میخواهند برخی از قابلیتهای مشترک را به اشتراک بگذارند که احتمالاً مینویسم: class Foo { public: virtual void doStuff() = 0; ~Foo() {} protected: // اگر برای انجام کار به این نیاز دارد: int interiorHelperThing(int); // یا اگر به این اشاره گر نیاز ندارد: static int someOtherHelper(int); }; که باعث می شود این دیگر یک رابط به معنای جاوا نباشد. در عوض ++C دو مفهوم مهم دارد که مربوط به همان مشکل وراثت اساسی است: 1. وراثت «مجازی» 2. کلاسهایی که هیچ متغیر عضوی ندارند وقتی بهعنوان پایه استفاده میشوند، نمیتوانند فضای اضافی را اشغال کنند > «اشیاء فرعی کلاس پایه ممکن است اندازه صفر داشته باشند» مرجع کسانی که سعی می کنم تا حد امکان از شماره 1 اجتناب کنم - به ندرت می توان با سناریویی روبرو شد که در آن واقعاً چنین باشد. تمیزترین طراحی با این حال، شماره 2 یک تفاوت ظریف، اما مهم بین درک من از اصطلاح رابط و ویژگی های زبان C++ است. در نتیجه من در حال حاضر (تقریبا) هرگز به چیزها به عنوان رابط در C++ اشاره نمی کنم و از نظر کلاس های پایه و اندازه آنها صحبت می کنم. من می گویم که در زمینه C ++ رابط یک نام اشتباه است. با این حال، توجه من را جلب کرده است که افراد زیادی چنین تمایزی قائل نیستند. 1. آیا با اجازه دادن به توابع غیر مجازی (مثلاً «محافظتشده») در یک «رابط» در C++ چیزی از دست میدهم؟ (احساس من دقیقاً برعکس است - مکانی طبیعی تر برای کدهای مشترک) 2. آیا اصطلاح رابط در C++ معنی دارد - آیا به معنای _فقط_ مجازی خالص است یا عادلانه است که کلاس های C++ بدون متغیرهای عضو را فراخوانی کنیم. یک رابط هنوز؟ | اصطلاح رابط در C++ |
219230 | من سعی میکردم یک API هندسی کوچک C++ برای اهداف یادگیری طراحی کنم، اما هنگام برخورد با تقاطع موجودیتهای هندسی با مشکلی مواجه شدم. به عنوان مثال، تقاطع یک خط و یک کره می تواند سه نوع مختلف داشته باشد: چند نقطه، یک نقطه یا اصلاً هیچ. راههای مختلفی برای مقابله با این مشکل پیدا کردم، اما نمیدانم کدام یک از آنها بهترین است: ## CGAL نوع بازگشت «شیء» ابتدا سعی کردم ببینم در کتابخانههای هندسی دیگر چه کار میشود. کامل ترین چیزی که من پیدا کردم CGAL بود. در CGAL، توابع تقاطع یک «Object» را برمیگردانند که یک نوع عمومی است که میتواند هر چیزی را نگه دارد (مانند «boost::any»). سپس، شما سعی می کنید Object را به مقداری از نوع دیگری اختصاص دهید، در اینجا یک مثال وجود دارد: void foo(CGAL::Segment_2<Kernel> seg, CGAL::Line_2<Kernel> line) { CGAL::Object result; CGAL::Point_2<Kernel> ipoint; CGAL::Segment_2<Kernel> iseg; نتیجه = CGAL::تقاطع (seg, line); if (CGAL::assign(ipoint, result)) { // handle the point intersection case. } else if (CGAL::assign(iseg, result)) { // handle the segment intersection case. } else {// handle مورد بدون تقاطع. } } به هر حال، تابع «assign» از «dynamic_cast» استفاده میکند تا بررسی کند که آیا دو متغیر قابل انتساب هستند (همه RTTI را دوست دارند). ## نوع بازگشت اتحادیه یک اتحادیه همچنین می تواند به عنوان یک نوع بازگشتی استفاده شود، اما به معنای استفاده از «id» برای هر نوع هندسی و داشتن نوعی نوع متغیر برای پوشش همه مشکلات است. struct Variant { int id; اتحاد { نقطه; std::pair<Point, Point> pair; }; }; int main() { point point; std::pair<Point, Point> pair; متغیر v = تقاطع(خط{}، کره{}); if (v.id == ID_POINT) { point = v.point; // با نقطه } کار دیگری انجام دهید if (v.id == ID_VARIANT) { pair = v.pair; // کاری با جفت } else { // بدون تقاطع } } ## اجتناب از مشکل بدون تقاطع برای جدا کردن حالت بدون تقاطع از مشکل اصلی، برخی از کتابخانه ها از کاربر می خواستند بررسی کند که آیا وجود دارد یا خیر. قبل از تلاش برای یافتن نوع برگشت تقاطع، یک تقاطع بود. به این صورت بود: خط خط; کره کره; if (تقاطع (خط، کره)) { auto ret = intersection(خط، کره); // کاری را با ret انجام دهید } راه دیگر برای جدا کردن حالت بدون تقاطع از بقیه مشکل، استفاده از نوع اختیاری است: std::optional<...> ret = intersection(Line{}, کره{})؛ if (ret) { // کاری با ret انجام دهید } ## استفاده از استثناها برای کنترل نوع بازگشت _من قبلاً میتوانم برخی از شما را در حال گریه کردن ببینم. راه دیگری برای رسیدگی به این مشکل در داشتن انواع مختلف بازگشتی، پرتاب کردن است. نتایج به جای بازگرداندن آنها. بازگشت بدون تقاطع همچنان می تواند از یکی از تکنیک های پاراگراف قبلی استفاده کند: { intersection(Line{}, Sphere{}); } catch (const Point& point) { // کاری را با نقطه انجام دهید } catch (const std::pair<Point, Point>& pair) { // کاری با جفت انجام دهید } // همچنان میتواند خطاها را بگیرد (یا بدون تقاطع نوع خاص؟) ## داشتن یک نوع بازگشتی اصلی، پرتاب کردن بقیه `std::pair<Point, Point>` و در نظر گرفتن سایر انواع بازگشت به عنوان استثنایی ; این به استفاده از استثناها معنی بیشتری می دهد در حالی که این هنوز کاملاً یک خطایی نیست. از سوی دیگر، ممکن است عجیب به نظر برسد که نوع اصلی را متفاوت از سایرین مدیریت کنیم... سعی کنید { auto pair = intersection(Line{}, Sphere{}); // کاری را با جفت } catch (const Point& point) انجام دهید { // شانس برخورد یک کره و یک خط در // یک نقطه آنقدر کوچک است که مورد می تواند // از قبل استثنایی در نظر گرفته شود. // ... } من عمداً حالت خطاها و مورد بدون تقاطع را از این مثال آخر کنار گذاشتم زیرا بسیاری از تکنیکهای قبلاً توضیح داده شده را میتوان برای رسیدگی به آن استفاده کرد و نمیخواهم تعداد نمونهها نمایی باشد. در اینجا یکی وجود دارد: سعی کنید { // res اختیاری است<pair<Point, Point>> if (auto res = intersection(Line{}, Sphere{})) { std::cout << تقاطع: دو نقطه < < '\n' << std::get<0>(*res).x() << << std::get<0>(*res).y() << '\n' < < std::get<1>(*res).x() << << std::get<1>(*res).y() << '\n'; } else { std::cout << no | تقاطع موجودات هندسی |
254857 | من یک اجرای سرور بازی مبتنی بر Netty دارم که 40 بسته متمایز را با ساختار سریال سازی خاص خود مدیریت می کند، برای اختصار آنها را به عنوان FooPacket، BarPacket، ... این نوع بسته ها به صورت عددی متوالی اختصاص داده شده اند. انواع بسته که بایت های بدون علامت هستند. به عنوان مثال، FooPacket نوع 0x01 است، BarPacket نوع 0x02 است، و غیره... همه این بسته ها یک کلاس انتزاعی، MyGameNetworkPacket را گسترش می دهند. رویکرد فعلی من با Netty این است که از یک لایه رمزگشایی اولیه برای تبدیل یک جریان TCP به یک سری از اشیاء بسته تجزیه نشده استفاده کنم که از نوع بسته، طول و بافر حاوی محتویات واقعی بسته تعریف میشوند. (بدون پر کردن بایت انجام نمی شود). سپس این بسته را در خط لوله به یکی از معدود «پردازندههای deserializing» میدهم، که هر کدام مجموعهای از انواع بستهها را مدیریت میکند که از نظر معنایی به یکدیگر مرتبط هستند (برای مثال، یکی از این پردازندهها ممکن است پیامهای وضعیت اتصال را مدیریت کند، در حالی که دیگری ممکن است مدیریت کند. بسته های مربوط به جنبه خاصی از خود بازی). بر اساس طراحی استفاده از Netty's MessageToMessageDecoder، رمزگشای من به صورت زیر پیادهسازی میشود: رمزگشایی خالی محافظتشده (ChannelHandlerContext ctx، پیامهای UnparsedPacket، List<Object> out) Exception { switch (msg.command) { case FooPacket:FooPacket.COMPacket.COMDo new. FooPacket(msg.frame); out.add(fooPacket); شکستن case BarPacket.COMMAND_ID: BarPacket barPacket = جدید BarPacket(msg.frame); out.add(barPacket); شکستن } } پس از تصمیم گیری در مورد ساختار، می توانم به راحتی آن را با یک تولید کننده کد ایجاد کنم. بعلاوه، من 'public boolean acceptInboundMessage(Object)' را لغو می کنم تا مشخص کنم که آیا بسته تجزیه نشده باید توسط این رمزگشا مدیریت شود یا خیر. این به مقداری از چیزی که برای من بوی رمز به نظر میرسد میرسد، بنابراین من به دنبال راهحلهای جایگزین بودم، مانند: * داشتن آرایهای که (کلیدهای عدد صحیح) آن به مقادیر یک لامبدا نگاشت که یک RawPacket را میگیرد و آن را برمیگرداند. بسته تجزیه شده به نظر می رسد این یک روش تا حدی عجیب برای استفاده از یک آرایه است و مستلزم آن است که من به صورت دستی تعریف آن آرایه را حفظ کنم تا نگاشت عنصر شاخص آن دقیقاً با نوع واقعی بسته به نگاشت ساختار بسته در حال استفاده مطابقت داشته باشد. * داشتن ساختار نقشه که همان کار آرایه را انجام می دهد. مشکلات مشابه، اما تا حدودی قابل نگهداری تر است. آیا این ها راه های جدیدی برای نزدیک شدن به این موضوع هستند که من هنوز به آن فکر نکرده ام؟ | مدیریت انواع بسته های مختلف در جاوا 8 |
164560 | مشکل من یه جورایی عجیبه پس لطفا من رو تحمل کنید. من از 2 سال پیش که فارغ التحصیل شدم، در یک استارت آپ کار می کنم که اساساً با توسعه موبایل مرتبط است. من برنامه هایی را برای iOS توسعه می دهم اما واقعاً مرتبط نیست. ساختار راه اندازی به سادگی بنیانگذار > توسعه دهندگان است، بدون هیچ گونه نظارت فنی یا مدیریت پروژه در سطح متوسط. یک چرخه معمولی پروژه ما به این صورت است: ملاقات با یک مشتری > ارسال الزامات بسیار مبهم به یک طراح گرافیک برون سپاری > توسعه را بلافاصله پس از دریافت طرح، بدون سوال > سپس بداهه بداهه بداهه بداهه! این طور نیست که ما از وجود مواردی مانند تجزیه و تحلیل نیازمندی ها، UML، الگوهای طراحی، کنترل کد منبع، آزمایش، متدولوژی های توسعه و غیره غافل باشیم، ما فقط از آنها استفاده نمی کنیم، و منظورم این است که هرگز. نتیجه معمولاً یک مشت کد است که به سختی قابل نگهداری و در عین حال کار می کند. علیرغم همه چیز، ما به معنای واقعی کلمه در حال شکوفایی با بسیاری از برنامه های موفق در همه سیستم عامل ها و مشتریان بزرگتر در هر پروژه هستیم. مسئله این است که ما می خواهیم هرج و مرج متوقف شود و به دنبال مشاوره هستیم. چگونه شرکت ما را از نظر فنی تعمیر می کنید؟ با توجه به اینکه نمیتوانید مدیران پروژه یا رهبران تیم را استخدام کنید، فقط به این دلیل که ما به سختی 5 توسعهدهنده هستیم، بنابراین هزینه موجهی برای بنیانگذاران نخواهد بود، اما موارد یکبار مصرف مانند دورهها، کتابها، آموزش خصوصی... یک گزینه در نهایت، اگر مرتبط باشد، ما در مصر مستقر هستیم. پیشاپیش از شما بسیار سپاسگزارم. | چگونه مهندس نرم افزار شویم؟ |
212769 | من یک درخت نحو انتزاعی دارم که می خواهم آن را به نمایش های مختلف کامپایل کنم. من اکنون در تلاش هستم تا کلاس ها را به گونه ای ترتیب دهم که نمایش های جدید به راحتی اضافه شوند. ساده ترین راه برای دستیابی به این امر اضافه کردن یک روش برای هر نمایش است، به عنوان مثال. کامپایل_به_فو، کامپایل_به_نوار. نمایش های اضافی را می توان با وصله میمون اضافه کرد. مشکل این است که پیاده سازی های کامپایل در همه جا پخش شده اند و این اصل مسئولیت واحد را نقض می کند. مزیت این است که کامپایل می تواند ارثی باشد. در حال حاضر، من همچنین می توانم یک تابع کامپایل حاوی یک سوئیچ غول پیکر که بر اساس نوع آرگومان ارسال می شود، تعریف کنم. اما این مزیت های چندشکلی را از دست می دهد و رفتار ارثی کامپایل را دشوارتر می کند. این گزینه مناسبی نیست. یک راه حل جالب می تواند از یک کارخانه انتزاعی استفاده کند:  این طراحی نسبتا امیدوارکننده به نظر می رسد، اما دارای معایبی است: * سلسله مراتب گره AST قابل گسترش نیست. بدون گسترش AbstractCompiler، و به نوبه خود همه کامپایلرهای بتن و سلسله مراتب موازی گره های بتنی آنها. * اطلاعات زیر تایپ گره های AST در کل سیستم پخش می شود. باید بین AbstractNode برای به اشتراک گذاشتن رفتار (من از نقشها استفاده خواهم کرد)، بین ConcreteNode برای به اشتراک گذاشتن پیادهسازیهای کامپایل و حداقل در AbstractCompiler برای ارائه مشخص شود. پیادهسازیهای پیشفرض (به عنوان مثال، روش NodeA() { return Node() }`). این می تواند تا حدی از طریق فرابرنامه نویسی حل شود. * هنگامی که یک AST ساخته می شود، این فقط می تواند به نمایش _one_ کامپایل شود. اگر بخواهم چندین خروجی داشته باشم، باید AST را با یک ConcreteCompiler دیگر بازسازی کنم. در حالت ایدهآل، من فقط یک نمونه کامپایلر بتن را به عنوان پارامتر به روش «کامپایل» میدهم:  … اما نمیدانم چگونه روش «کامپایل» میتواند پیادهسازی واقعی را از یک سلسله مراتب کلاس موازی (بدون استفاده مجدد از سوئیچ غولپیکر در نوع گره) به دست آورد. من الگوی Bridge را نیز بررسی کردم، اما به نظر نمیرسد که راهحل برای مشکل من بدون ایجاد هزار پل کوچک قابل اجرا باشد. من این سوال قبلی را با دقت خواندم: طراحی یک معماری قوی برای انواع صادرات چندگانه؟. تفاوت اصلی این است که داده های ورودی (در آنجا: بازنمایی داده های معادل، مستقل) اکنون گره های AST سلسله مراتبی هستند، بنابراین وراثت بین پیاده سازی های کامپایل بسیار مهم است. این سیستم در پرل پیادهسازی خواهد شد، بنابراین من محدود به OOP کلاسیک نیستم، اما میتوانم از فرابرنامهنویسی، نقشها (معروف به ویژگیها) و برنامهنویسی عملکردی نیز استفاده کنم. چه چیزی را از دست داده ام؟ آیا معماری وجود دارد که بتوانم از آن برای ساختار ظریف این سیستم استفاده کنم؟ چگونه می توانم کلاس مربوطه را از سلسله مراتب کلاس موازی به کلاس های گره قابل کشف کنم، بدون اینکه چندشکلی را قربانی کنم؟ | کشف عملکرد از سلسله مراتب کلاس موازی |
212760 | من برای شرکتی کار میکنم که میخواهد همه برنامههای .Net (برنامههای کاربردی وب، برنامههای کاربردی ویندوز و برنامههای کنسول) را در یک راهحل واحد ویژوال استودیو قرار دهد. من به دنبال تجربه توسعه دهندگانی هستم که یا برنامه های خود را به این شکل ساختار می دهند یا در شرکتی کار می کنند که این کار را انجام می دهد. آیا این ایده خوبی است؟ * مزایا و معایب قرار دادن همه برنامه های خود در یک راه حل واحد به جای داشتن راه حل های جداگانه برای هر برنامه چیست؟ * سرعت ویژوال استودیو با راه حل بیش از 20 پروژه چقدر است؟ * و فایل راه حل با توسعه همزمان با کنترل منبع چقدر پایدار است؟ | چندین برنامه در یک راه حل ویژوال استودیو |
134763 | من در حال توسعه برنامه ای هستم که با ASP.NET (C#) نوشته شده است که به شدت در صفحه اصلی و Session استفاده می شود. همانطور که در همان برنامه وب بهبود وجود خواهد داشت و توسط هم تیمی من انجام خواهد شد. آیا رویکرد خوبی وجود دارد که بتواند ما را قادر سازد روی همان راه حل کار کنیم و تغییر را به UAT / PDN به طور جداگانه تحویل دهیم؟ تیم کنترل تغییر شرکت من به ما اجازه نمی دهد 2 مجموعه کد در UAT ایجاد کنیم و آن را در یک مجموعه در PDN ادغام کنیم. هر ایده ای استقبال می شود با تشکر | توسعه موازی تیم در ASP.NET |
212765 | در اسکریپت های مبتنی بر ترمینال (Shell، Bash، Python و غیره)، اگر از کاربر بخواهید _آیا می خواهید ادامه دهید؟_ و کاربر _No_ را انتخاب کند، اسکریپت در حالت ایده آل چه کد خروجی را باید برگرداند؟ از یک طرف، اسکریپت همانطور که کاربر انتظار داشت اجرا میشود (کاربر میخواست از آن خارج شود، بنابراین آن را ترک کرد)، بنابراین باید یک کد خروجی «0» بدهد. از سوی دیگر، اسکریپت نتوانست وظیفه اصلی خود را که باید یک کد خروج غیر صفر باشد، انجام دهد. | اگر کاربر ادامه را رد کرد؟ اعلان، چه کد خروجی باید برگردانده شود؟ |
7690 | من این سوال را میپرسم زیرا اوراکل تصمیم گرفته است که گواهینامه هارد کپی را برای تمام گواهینامه های Sun ارائه ندهد آیا این خوب است یا بد؟ و آیا هیچ کارفرمایی خود گواهی نامه را می خواهد؟ | آیا گواهی های چاپی مهم هستند؟ |
127904 | به عنوان یک فارغ التحصیل تازه فارغ التحصیل از کالج با فهرست تمیز، چگونه می توان برنامه نویس خوبی بود که کدهای قابل نگهداری خوبی می نویسد؟ چگونه می توان شیوه های کدنویسی خوب را یاد گرفت و آنها را به کار گرفت؟ آیا می توان این مهارت ها را با خواندن کتاب های خاصی در زمینه توسعه نرم افزار به دست آورد یا این چیزی است که صرفاً از تجربه ناشی می شود؟ (من دوست ندارم باور کنم که این صرفاً مبتنی بر تجربه است، زیرا می بینم افرادی در اینجا از همکاران باهوش با سال ها تجربه در نوشتن کد بد شکایت می کنند). چند پیشنهاد برای خوب شدن در نوشتن کد پاک چیست؟ اشتیاق و توانایی فرض می شود. | چگونه یک تازهساز با لوح تمیز به یک برنامهنویس خوب تبدیل میشود؟ |
161049 | همانطور که عنوان می گوید، به نظر من این مفید است که بتوان اپراتورها را بیش از حد بارگذاری کرد. آیا می توان نحوه تجزیه عملگرها را با تعیین اولویت و ارتباط عملگرهای لغو شده نیز تغییر داد؟ | آیا می توانم اولویت و ارتباط عملگر را در C++ تغییر دهم؟ |
117667 | احتمالاً داشتن کلاسی که 23 رابط را پیادهسازی میکند، بوی کد یا حتی یک ضد الگو میدانم. اگر واقعاً یک ضد الگو باشد، آن را چه می نامید؟ یا صرفاً از اصل مسئولیت واحد پیروی نمی کند؟ | تعداد اینترفیس های یک کلاس چقدر زیاد است؟ |
178698 | بیایید فرض کنیم من می خواهم (برای سرگرمی در شروع) با یک ایده جدید DSL (زبان خاص دامنه) بازی کنم. و من واقعاً میخواهم کاربران آن (احتمالاً در ابتدا فقط من) از طریق یک رابط وب با هم تعامل داشته باشند. احتمالاً آن را در C++ پیادهسازی خواهم کرد (احتمالاً با استفاده از LLVM). آیا باید از کتابخانه سرور HTTP (مانند libonion یا microhttpd) برای صحبت مستقیم HTTP استفاده کنم یا باید از FastCGI استفاده کنم؟ من همچنین میتوانم از کتابخانههایی استفاده کنم که هر دو را مانند cppcms یا wt انجام میدهند... بهویژه، متوجه شدهام که چندین چارچوب وب اخیر (Opa، Ocsigen، ...) هیچ رابط FastCGI ندارند، بلکه فقط یک HTTP دارند... (اما به نظر می رسد Ur/Web هر دو را دارد) بنابراین احساس من این است که FastCGI واقعاً از مد افتاده است... نظری در مورد آن دارید؟ آیا می دانید پروژه اخیراً با استفاده از FastCGI شروع شده است؟ (و SCGI چطور؟) | رابط وب با FastCGI یا با HTTP مستقیم؟ |
200802 | من PKI را از نقطه نظر مفهومی به خوبی درک می کنم - یعنی کلیدهای خصوصی/کلیدهای عمومی - ریاضیات پشت آنها، استفاده از هش و رمزگذاری برای امضای گواهی، امضای دیجیتالی تراکنش ها یا اسناد و غیره. همچنین روی پروژه هایی کار کرده ام که openssl C کتابخانه ها با گواهی برای ایمن سازی ارتباطات و احراز هویت استفاده شدند. من همچنین با ابزارهای خط فرمان openssl آشنا هستم. با این حال، من تجربه بسیار کمی با پروژه های PKI مبتنی بر وب دارم و از این رو سعی می کنم یک پروژه شخصی برای این کار طراحی و کدنویسی کنم. ## الزامات (این یک پروژه آموزشی است - هرگز در بانک استفاده نمی شود) این وب سایت برای یک بانک است. همه کاربران بانکداری اینترنتی مجاز به استفاده از هر گونه گواهی امضای صادر شده توسط چند CA شناخته شده (verisign، Thawte، entrust و غیره) هستند. بانک مسئولیتی در قبال تهیه گواهی برای کاربر ندارد. کاربر با شناسه کاربری/رمز عبور و غیره وارد سایت بانک می شود. او به اکثر قسمت های حساب خود دسترسی دارد. با این حال، زمانی که کاربر می خواهد تراکنشی انجام دهد - مانند انتقال پول به حساب های مختلف - بانک از او می خواهد که تراکنش را با یک گواهی امضا کند. ## طراحی هنگامی که کاربر گزینه انتقال را انتخاب می کند - وب سایت فرمی را پرت می کند که در آن 3 ورودی وجود دارد - حساب انتقال به، مبلغ تراکنش و راهی برای انتخاب گواهی برای انجام امضای دیجیتال و انجام آن امضا کردن من شماره حساب انتقال به و مبلغ را به اضافه یک نونس به هم متصل می کنم و این رشته ای است که امضا می شود و به باطن ارسال می شود. من خیلی جستجو کرده ام اما نتوانسته ام بفهمم چگونه می توانم به آن برسم - اجازه دادن به کاربر برای انتخاب گواهی - امضا را انجام دهد. من می دانم که کاربر چگونه می تواند گواهی ها را به فروشگاه اعتماد شخصی خود در ویندوز اضافه کند. اما چگونه می توانم از مرورگر بخواهم که گواهی هایی را برای انتخاب به او نشان دهد؟ امضای چگونه انجام می شود - من واقعاً نمی خواهم کد رمزگذاری شده در جاوا اسکریپت بنویسم!!! بنابراین آیا جایگزین داشتن یک اکتیو ایکس یا یک اپلت جاوا است؟ آیا راه بهتری وجود دارد؟ آیا راهی وجود دارد که از مرورگر بخواهیم از گواهی استفاده کند و امضا را انجام دهد؟ من در حال حاضر در مورد یک پلت فرم / چارچوب / زبان تصمیم نگرفته ام - بنابراین این سوال نسبتاً عمومی است. من خیلی برای این نوع اطلاعات بدون شانس جستجو کردم - تنها چیزی که به دست میآورم آموزش امضای دیجیتال، آموزش نحوه فعال کردن PKI در آپاچی و غیره است. اگر کسی احساس میکند که کل رویکرد من اشتباه است و راه بهتری برای انجام امضای دیجیتال وجود دارد. در یک برنامه وب - در صورت تمایل آن گزینه های جایگزین را نیز پیشنهاد دهید. | پیاده سازی داده های امضا شده دیجیتال در یک برنامه وب |
151894 | اکنون که باید با فایلهای حجیم کار کنم، میخواهم بدانم که کتابخانههای جاوا چه زمانی شروع به تغییر حالت طولانی برای فهرستسازی در روشهای خود میکنند. از Inputstreams read(byte[] b، int off، int len) - جالب است که skip طولانی (طولانی) نیز وجود دارد - تا MappedByteBuffer گرفته تا نمایه سازی اولیه آرایه ها و لیست ها، همه چیز به صورت int نشان داده می شود. آیا برنامه رسمی برای ارتقای کتابخانه ها وجود دارد؟ آیا ابتکاراتی برای تحت فشار قرار دادن اوراکل برای تقویت کتابخانه ها وجود دارد، اگر هنوز برنامه رسمی وجود ندارد؟ | چه زمانی جاوا به آدرس دهی 64 بیتی تغییر می کند و چگونه می توانیم سریعتر به آنجا برسیم؟ |
122147 | من به دنبال ارائه روشی به کاربر برای تغییر ظاهر یک صفحه بر اساس برخی از jsps از پیش تعریف شده هستم. یعنی دو یا چند jsp حاوی اطلاعات مشابهی هستند و توسط یک روش کنترل کننده پشتیبانی می شوند. کنترل کننده تصمیم می گیرد که کدام نما را برگرداند. 1. آیا روش مشترکی برای دستیابی به این امر وجود دارد؟ در حال حاضر چند صفحه مدیریت دارم که در آن فهرستی از نماهای احتمالی را کنترل می کنم. سپس کاربر می تواند انتخاب کند که کدام یک را از یک منوی کشویی ببیند. مشکل فعلی من این است که نمیدانم چگونه (در صفحه مدیریت) معتبر بودن نما را تأیید کنم. 2. آیا راهی برای درخواست از فنر برای همه نماهای ممکن وجود دارد تا بتوانم آنها را فیلتر کنم و به جای یک فیلد متن آزاد، یک کشویی در صفحه مدیریت ارسال کنم؟ اگر نه، راهی برای پرسیدن از بهار وجود دارد که آیا یک دیدگاه واحد معتبر است؟ همه این نماها تحت یک فهرست مشترک قرار می گیرند، بنابراین احتمالاً می توان به صورت بازگشتی از آن نقطه اسکن کرد و لیستی از نماهای ممکن ساخت. این فراتر از تغییر ساده css است، زیرا محتوای صفحه ممکن است با وجود پشتیبانی از یک مدل متفاوت باشد. | چندین نمایش jsp ممکن برای یک درخواست |
133238 | مشکلی که من دائماً با آن روبرو هستم این است که چگونه با مقادیر محاسبه شده توسط منطق دامنه برخورد کنم در حالی که هنوز به طور مؤثر در برابر ذخیره داده کار می کند. مثال: من فهرستی از محصولات را از طریق یک سرویس از مخزن خود برمی گردانم. این لیست با اطلاعات صفحه بندی از درخواست DTO ارسال شده توسط مشتری محدود شده است. علاوه بر این، DTO یک پارامتر مرتب سازی (یک enum مشتری پسند) را مشخص می کند. در یک سناریوی ساده، همه چیز عالی کار میکند: سرویس عبارات صفحهبندی و مرتبسازی را به مخزن ارسال میکند و مخزن یک پرس و جوی کارآمد را به DB ارسال میکند. با این حال، زمانی که من نیاز به مرتب کردن مقادیر تولید شده در حافظه از مدل دامنه خود داشته باشم، همه چیز خراب می شود. به عنوان مثال کلاس Product دارای یک متد IsExpired() است که یک bool بر اساس منطق تجاری را برمی گرداند. اکنون نمیتوانم در سطح مخزن مرتبسازی و صفحهبندی کنم -- همه این کارها در حافظه انجام میشد (ناکارآمد) و سرویس من باید از پیچیدگیهای زمان صدور این پارامترها به مخزن و زمان انجام مرتبسازی/صفحهبندی مطلع باشد. خود تنها الگویی که به نظر من منطقی به نظر می رسد این است که وضعیت موجودیت را در db ذخیره کنم (IsExpired() را به یک فیلد فقط خواندنی تبدیل کنید و قبل از ذخیره آن را از طریق منطق دامنه به روز کنید). اگر من این منطق را به یک مخزن جداگانه read model/dto و reporting جدا کنم، مدل خود را بیشتر از آنچه می خواهم کم خون می کنم. BTW، هر مثالی که برای محاسباتی مانند این دیدهام، واقعاً به نظر میرسد بر روی پردازش درون حافظه تکیه میکند و این واقعیت را پنهان میکند که در درازمدت کارایی بسیار کمتری دارد. شاید من در حال بهینه سازی پیش از موعد هستم، اما این برای من خوب نیست. من دوست دارم بشنوم که دیگران چگونه با این موضوع برخورد کردهاند، زیرا مطمئن هستم که تقریباً در پروژهای که شامل DDD است، رایج است. | ارزشهای محاسبهشده و خواندنهای ساده - درد آزاردهندهای برای طرحهای مبتنی بر دامنه من! |
206026 | نمیدانم که آیا موارد مفیدی برای شبیهسازی کلیکهای ماوس با استفاده از event.initMouseEvent وجود دارد؟ متوجه شدم که برای ایجاد تبلیغات pop-under به روش زیر استفاده می شود: var e = document.createEvent('MouseEvents'); e.initMouseEvent('click', true, true, window, 0, 0, 0, 0, 0, true, false, false, true, 0, null); a.dispatchEvent(e); این کد یک کلیک روی پنجره باز شده مرورگر را شبیه سازی می کند تا پنجره تازه باز شده زیر آن را مجبور کند. شر. من به سادگی از طریق یک برنامه افزودنی مرورگر در مرورگر خود از همه کلیکهای شبیهسازیشده در مرورگرم جلوگیری میکنم، اما نمیدانم آیا ممکن است در این فرآیند وبسایتها و رفتار مفید را بشکنم. بنابراین نمیدانم که چه موقعیتهایی شبیهسازی کلیکهای ماوس را توجیه میکنند و آیا سایتهای بزرگی وجود دارند که از آن به روشهای غیر شیطانی استفاده میکنند. | چه زمانی از event.initMouseEvent برای شبیه سازی کلیک های ماوس استفاده کنیم؟ |
86980 | من می خواهم توسعه برنامه وب ASP.NET را با مثال یاد بگیرم. من می خواهم آن را از یک برنامه وب از قبل توسعه یافته یاد بگیرم که به عنوان یک آموزش برای تازه کارها خوب است. یک برنامه وب کاملاً کاربردی که کوچک است اما به اندازه کافی قدرتمند است تا به افراد تازه کار تلاش توسعه مورد نیاز برای توسعه برنامه های کاربردی وب را آموزش دهد. من به دنبال برنامه ای هستم که با استفاده از اصول مهندسی نرم افزار ساخته شده باشد و نه فقط یک کد که به طور تصادفی نوشته شده باشد. | نمونه برنامه وب ASP.NET برای مبتدیان |
70248 | در صفحه 242 Code Complete 2، استیو مک کانل **اصل نزدیکی** را تبلیغ می کند. به زبان ساده، آقای مک کانل به برنامه نویسان توصیه می کند ** اقدامات مرتبط را با هم نگه دارند**. در مورد من، تاکید قابل استفاده این است: * مقداردهی اولیه و تنظیم متغیرها (و اشیاء) نزدیک به جایی که استفاده می شود مهم است. هنگامی که در یک بلوک کد یا بدنه متد کار می کنید، معمولاً رعایت «اصل نزدیکی» آسان است. اما اگر با کدهای قدیمی کار می کنید و یک شی در بالای پشته در اعماق پشته تنظیم یا جهش یافته است، چه؟ برای پیچیدهتر کردن اوضاع، اگر آن شی در پشته تنظیم، جهش یا ارجاع داده شود، چه باید کرد؟ بنابراین سؤال من اینجاست: > مفیدترین راه برای مطابقت کدهای قدیمی با «اصل > نزدیکی» چیست؟ اتفاقاً من با Visual Studio 2010 و Resharper 5 کار می کنم. آیا ترفندهای IDE وجود دارد که بتواند به من کمک کند؟ | مصلحتترین راه برای مطابقت کدهای قدیمی با «اصل مجاورت» چیست؟ |
206020 | من مجموعهای از دادهها را دارم، مثلاً سؤال، رده اصلی سؤال، دنبالکنندگان رده اصلی، دستههای مرتبط سؤال، دنبالکنندگان هر دستههای مرتبط، آیا در عرض 24 ساعت پاسخ داده میشود [بله/خیر] حالا، من باید پایگاه دادهای را با هزاران مورد تجزیه و تحلیل کنم. مجموعه ای از داده ها مانند داده شده در بالا و پیش بینی اینکه آیا سوال جدید داده شده (با تمام جزئیات مانند اصلی دسته بندی، فالوورها... و غیره) در 24 ساعت پاسخ می گیرند یا خیر؟ من نمی دانم کدام الگوریتم برای حل این نوع مسائل مناسب تر است. | الگوریتم تجزیه و تحلیل و پیش بینی |
184847 | من در حال ایجاد یک برنامه پیتزا مکان هستم که در آن کارمندان می توانند برای مشتریان سفارش ایجاد کنند (پیتزا و هر تعداد تاپینگ). این برای یک پروژه مدرسه است اما الزامات ربطی به این سوال ندارد. در رابط کاربری گرافیکی تعدادی چک باکس دارم که کارمند از آنها برای تعیین اینکه پیتزا باید دارای چه موادی باشد استفاده می کند. من می خواهم از الگوی دکوراتور برای این کار استفاده کنم. **این کاری است که میخواهم انجام دهم (فقط مطمئن نیستم ایده خوبی است یا خیر):** میخواهم همه دکوراتورهایم را در یک فضای نام جداگانه قرار دهم و سپس با استفاده از بازتاب، همه نامهای دکوراتور را از آن فضای نام خارج کنیم. و از آنها برای ایجاد لیست چک باکس استفاده کنید. دلیل انجام این کار به این دلیل است که اگر بعداً تاپینگهای بیشتری اضافه شوند، من فکر میکنم که فقط قادر به اضافه کردن مجموعهها (تزیینکنندههای رویه) بدون نیاز به کامپایل/توزیع مجدد کل برنامه مفید خواهد بود. افکار؟ (من تازه بازتاب را یاد گرفتم و یک چکش دارم و فقط سعی می کنم همه چیز را طوری بکوبم که حتی از راه دور شبیه میخ به نظر برسد) | تعیین کلاس های دکوراتور از طریق بازتاب |
94832 | من در یک شرکت نرم افزاری کوچک کار می کنم که صاحبان آن نیز مدیران هستند. نگرانی من این است که هر پیشرفتی در فناوری با اهانت کامل مدیریت مواجه شود. برخی از نظرات به شرح زیر است: * LINQ، nHibernate و ORM برنامه نویسی بدی هستند، ما هرگز از آنها استفاده نخواهیم کرد. * اکثر برنامه های بزرگ هنوز در VB6 نوشته می شوند. * وب فقط اتلاف وقت است، برای برنامه ها در نظر گرفته نشده است. هر بار که نسخه جدیدی از نرم افزار توسعه منتشر می شود، باید ساعت ها به شکایت مدیریت در مورد آن گوش دهم. فناوری هایی مانند WPF، WCF، MVC و Entity کاملا نادیده گرفته می شوند. همه آنچه گفته شد، محل کار وحشتناکی نیست، دستمزد متوسط است و نزدیک به خانه است. نگرانی من این است که، اگرچه از نظر فنی از آخرین نسخه دات نت استفاده می کنیم، اما به سختی از آخرین فناوری ها استفاده می کنیم، ممکن است از دات نت 1 نیز استفاده کنیم. عاقل؟ من قبلاً چند سال است که اینجا هستم. ویرایش: من واقعاً از پاسخ عالی سپاسگزارم. من صادقانه فکر می کنم ممکن است به نفع خودم باشد که حرکتی انجام دهم. | آیا ماندن در این موقعیت روی شغل من تأثیر منفی خواهد گذاشت؟ |
176662 | من یک برنامه اندرویدی توسعه داده ام که در آن، معمولاً، هر نمای («layout.xml») که روی صفحه نمایش داده می شود، قطعه مربوط به خود را دارد (برای این سؤال، ممکن است به آن به عنوان «ViewController» اشاره کنم). این نماها و Fragments/ViewControllerها به گونه ای مناسب نامگذاری شده اند تا آنچه را که نمایش می دهند منعکس کنند. بنابراین این به برنامهنویس اجازه میدهد تا فایلهای مرتبط با آنچه را در هر صفحه میبیند به راحتی مشخص کند. موارد فوق به بخش یک به یک سوال من اشاره دارد. _لطفاً توجه داشته باشید که با موارد فوق، چند استثنا وجود دارد که در آنها بسیار مشابه در دو نما نمایش داده می شود، بنابراین «ViewController» برای دو نما استفاده می شود. (با استفاده از یک سوئیچ ساده (نوع) برای تعیین اینکه چه فایل layout.xml باید بارگیری شود)_ در سمت دیگر. من در حال حاضر روی نسخه iOS همان برنامه کار می کنم که آن را توسعه ندادم. به نظر می رسد که آنها بیشتر از رویکرد یک به چند ('ViewController':'View') استفاده می کنند. به نظر می رسد یک «ViewController» وجود دارد که منطق نمایش را برای انواع مختلف نماها کنترل می کند. در «ViewController» مجموعهای از پرچمهای بولی و آرایههایی از دادهها (برای نمایش) هستند که برای تعیین اینکه چه نمایی بارگیری شود و چگونه نمایش داده شود استفاده میشود. این برای من بسیار دست و پا گیر به نظر می رسد و همراه با بدون نظر / نام متغیر مبهم، برای من اجرای تغییرات در پروژه بسیار دشوار است. بچه ها نظر شما در مورد این دو رویکرد چیست؟ کدام یک را ترجیح می دهید؟ من واقعاً در نظر دارم زمان بیشتری را در کار بگذارم تا iOS را به یک رویکرد 1:1 گرا تر تبدیل کنم. استدلال من برای 1:1 نسبت به M:1 مدولار بودن و خوانایی است. از این گذشته، آیا برخی از افراد کیفیت کد را بر اساس این که چقدر آسان است برای توسعه دهنده دیگری انتخاب شود یا چقدر آسان است که یک کد را بکشید و از آن در جای دیگری استفاده کنید، اندازه گیری نمی کنند؟ | Views: ViewControllers، چند به یک، یا یک به یک؟ |
206395 | من روی پردازش تصویر کار می کنم و باید از تصاویر بزرگ در یک سیستم بحرانی استفاده کنم. یک روش خوب برای سیستمهای حیاتی اجتناب از تخصیص دینامیک حافظه است، اما طراحی/توصیههایی برای تخصیص حافظه استاتیک چیست؟ اگر یک تخصیص ایستا از یک ماتریس بزرگ انجام دهیم، سرریز پشته دریافت می کنیم. کلاس آزمون { public: test(){}; ~test(){}; خصوصی: float m_bigMatrix[3000000]; }; برای حل این مشکل میتوانیم ماتریس را ثابت تعریف کنیم، اما پس از آن این ماتریس برای تمام نمونههای این کلاس یکسان خواهد بود. استاتیک شناور m_bigMatrix[3000000]; راه حل دیگر داشتن یک شی ثابت است. تست استاتیک t; من یک راه حل از یک انجمن دیگر دریافت کرده ام که در آن پیشنهاد شده است که بهترین روش استفاده از یک کلاس خاص برای مدیریت حافظه است. تمام نمونه های کلاس ثابت هستند و توسط کلاس های دیگر در سراسر کد استفاده می شوند. در اینجا یک نسخه شلخته برای این راه حل است (این فقط یک مثال است): class MemManager { public: MemManager(){ m_counter = 0u; } ~MemManager(){ printf(Out of MemManager nbr %d\n, m_counter); } uint16_t getCounter() { return m_counter; } uint16_t getData(uint32_t pos) { return m_data[pos]; } void setCounter(uint16_t val) { m_counter = val; } void setData(uint16_t val, uint32_t pos) { m_data[pos] = val; } private: static const uint32_t MEM_SIZE_DATA = 100000000u; uint16_t m_counter; uint16_t m_data[MEM_SIZE_DATA]; محافظت شده: }; class MemUser { public: MemUser(){ m_memManager = NULL; } ~MemUser(){ printf(Out of MemUser\n); } void init(MemManager& memManager) { m_memManager = &memManager; }; uint16_t getCounter() { return m_memManager->getCounter(); } uint16_t getData(uint32_t pos) { return m_memManager->getData(pos); } void setCounter(uint16_t val) { m_memManager->setCounter(val); } void setData(uint16_t val, uint32_t pos) { m_memManager->setData(val, pos); } private: MemManager *m_memManager; محافظت شده: }; int main() { static MemManager mManager; mManager.setCounter(1); { MemUser mUser; mUser.init(mManager); printf(Exit Scope\n); } for(uint8_t i = 1u; i<5u; i++) { static MemManager mManager2; printf(توجه داشته باشید که mManager2 یکسان است: %d\n, mManager2.getCounter()); mManager2.setCounter(i); } printf(Exit process\n); بازگشت 0; } پس آیا این درست است؟ بهترین راه حل چیست؟ | بهترین راه حل برای تخصیص حافظه استاتیک چیست؟ |
87611 | GMail دارای این ویژگی است که اگر بخواهید ایمیلی ارسال کنید به شما هشدار می دهد که _فکر می کند_ ممکن است یک پیوست داشته باشد.  چون GMail رشته «see the attached» را در ایمیل تشخیص داده است، اما پیوست واقعی وجود ندارد، به من هشدار میدهد. یک گفتگوی OK / Cancel وقتی روی دکمه ارسال کلیک می کنم. ما یک مشکل مرتبط در Stack Overflow داریم. یعنی وقتی کاربر پستی مانند این را وارد میکند: مشکل من این است که باید پایگاه داده را تغییر دهم اما برای ایجاد یک اتصال جدید این کار را نمیکنم. مثال: DataSet dsMasterInfo = new DataSet(); پایگاه داده db = DatabaseFactory.CreateDatabase(ConnectionString); DbCommand dbCommand = db.GetStoredProcCommand(uspGetMasterName); **این کاربر کد خود را به صورت _code قالب بندی نکرده است!_** یعنی در هر Markdown 4 فاصله ایجاد نکرده است، یا از دکمه کد (یا میانبر صفحه کلید ctrl`+`k) استفاده نکرده است که این کار را انجام می دهد. برای آنها بنابراین، سیستم ما ویرایشهای زیادی را ایجاد میکند که در آن افراد باید کد را وارد کرده و به صورت دستی برای افرادی که به نوعی قادر به کشف این موضوع نیستند، کد را قالببندی کنند. این منجر به شکم درد زیادی می شود. ما چندین بار کمک ویرایشگر را بهبود بخشیدهایم، اما با رفتن به خانه کاربر و فشار دادن دکمههای صحیح روی صفحهکلید برای آنها، ما درمورد کارهای بعدی خود دچار مشکل شدهایم. به همین دلیل است که ما یک هشدار به سبک Google Gmail را در نظر می گیریم: > آیا منظور شما ارسال کد بود؟ > > چیزهایی نوشتید که ما فکر می کنیم شبیه کد هستند، اما با استفاده از دکمه کد نوار ابزار یا دستور ctrl`+`k > کد قالب بندی کد، آن را به عنوان > کد قالب بندی نکردید. با این حال، ارائه این اخطار ما را ملزم میکند ** وجود کدی را که فکر میکنیم قالببندی نشده در یک سوال تشخیص دهیم**. یک راه ساده و نیمه مطمئن برای انجام این کار چیست؟ * به ازای Markdown، کد همیشه با 4 فاصله یا در بکتیک فرورفته می شود، بنابراین هر چیزی که به درستی قالب بندی شده باشد را می توان بلافاصله از چک حذف کرد. * این فقط یک _هشدار_ است و فقط برای کاربران کم شهرت اعمال میشود که اولین سؤالات خود را میپرسند (یا اولین پاسخهای خود را ارائه میدهند)، بنابراین برخی از مثبتهای نادرست تا زمانی که حدود 5 درصد یا کمتر باشند، خوب هستند. * سؤالات مربوط به Stack Overflow می توانند به هر زبانی باشند، اگرچه ما می توانیم به طور واقع بینانه بررسی خود را به مثلاً «ده زبان بزرگ» محدود کنیم. بر اساس صفحه برچسبها، C#، Java، PHP، JavaScript، Objective-C، C، C++، Python، Ruby. * برای بررسی راه حل بالقوه خود از مخزن اطلاعات عمومی Stack Overflow استفاده کنید (یا فقط چند سؤال را در 10 برچسب برتر Stack Overflow انتخاب کنید) و ببینید که چگونه انجام می شود. * کد شبه خوب است، اما اگر میخواهید دوستانه باشید، از c# استفاده میکنیم. * هر چه ساده تر بهتر (تا زمانی که کار کند). ببوس! اگر راه حل شما از ما می خواهد که سعی کنیم پست ها را در 10 کامپایلر مختلف جمع آوری کنیم، یا ارتشی از مردم برای آموزش دستی یک موتور استنتاج بیزی، ... دقیقاً آن چیزی نیست که در ذهن داشتیم. | روش ساده برای تشخیص مطمئن کد در متن؟ |
238890 | من رابط زیر را دارم. واسط عمومی ValueInterface { long getValue(); } و کلاس: public class ValueCreator implements ValueInterface { private static long value = 0; public void setValue(long valueInDollar) { value= valueInDollar; } @Override public long getValue() { return value; } } Findbugs تحلیلگر کد ایستا به من هشدار داد که فیلد ایستا را در روش غیراستاتیک تنظیم نکنم. اگر متد set را ثابت کنم، نمیتوانم گیرنده را ثابت کنم، زیرا این یک متد رد شده رابط است. بنابراین، آیا داشتن یک ستر استاتیک و گیرنده غیر استاتیک اشکالی ندارد یا چه روشی می تواند بهتر باشد؟ | مجموعه ایستا و روش دریافت غیراستاتیک |
214088 | من و یک همکار در تلاش بودیم تا راههای مختلفی را که یک توسعهدهنده برنامه میتواند برنامهای بنویسد که کاربر را در یک رایانه قادر میسازد از راه دور روی رایانه دیگری اجرا شود و در حالی که در رایانه شخصی خود نمایش داده میشود، بنویسیم و فهرست کنیم. او پیشنهاد کرد که همه احتمالات فقط در سه دسته قرار می گیرند: * نرم افزار دسکتاپ از راه دور * سرویس میزبانی شده * دستگاه من فکر می کنم می دانم که چگونه یک توسعه دهنده برنامه ممکن است با استفاده از مدل اول (مثلاً با نوشتن برنامه ای که از یک سرویس در سرور استفاده می کند) به این موضوع نزدیک شود. از طریق یک پروتکل). آنچه من می خواهم بدانم این است که چگونه یک توسعه دهنده برنامه باید این گزینه ها را هنگام طراحی استراتژی برای یک برنامه جدید - که از راه دور استفاده می شود - مقایسه کند؟ | مدل های جایگزین نرم افزار دسکتاپ از راه دور چیست؟ |
88636 | میخواهم بگویم که برنامه من میتواند برخی از کارها را در چند هسته CPU در یک سیستم تقسیم کند. اصطلاح ساده برای این چیست؟ این چند رشته ای نیست، زیرا به طور خودکار به این معنی نیست که رشته ها به صورت موازی اجرا می شوند. این چند فرآیندی نیست، زیرا به نظر میرسد که پردازش چندگانه ویژگی یک سیستم کامپیوتری است، نه یک برنامه. قابلیت عملیات موازی بیش از حد لفظی به نظر می رسد، و با تمام سردرگمی اصطلاحات، من حتی مطمئن نیستم که دقیق باشد. پس آیا یک اصطلاح ساده برای این وجود دارد؟ ویرایش: چارچوب موازی سازی که توسط برنامه من استفاده می شود، موازی سازی را با انشعاب چندین فرآیند و برقراری ارتباط بین آنها پیاده سازی می کند. ویرایش 2: من در مقاله ویکی پدیا در مورد Concurrency موارد زیر را یافتم: برنامه نویسی همزمان معمولاً کلی تر از برنامه نویسی موازی در نظر گرفته می شود ... بر این اساس، هر دو همزمان و موازی توصیف های مناسبی از برنامه من هستند. موازی دقیق تر است. با این حال، متوجه شدم که ویکیپدیا، مانند هر دایرهالمعارفی، برای دریافت یک دید کلی از یک موضوع مناسب است، اما ممکن است بهترین منبع برای حل چنین نکات ظریفی نباشد. بنابراین اگر کسی بتواند به منبع معتبرتری اشاره کند که تفاوت بین این دو را نشان دهد، یا اینکه آیا واقعاً تفاوتی وجود دارد، خوشحال خواهم شد. | اصطلاح *درست* برای برنامه ای که از چندین هسته پردازشگر سخت افزاری استفاده می کند چیست؟ |
175318 | اگر به درستی متوجه شده باشم، تمام کاری که ARC انجام می دهد این است که به طور خودکار عبارات مدیریت حافظه مانند retain و autorelease را در مکان های مناسب در یک برنامه اضافه می کند. آیا راهی برای مشاهده تمام عبارات مدیریت حافظه که ARC به طور خودکار به یک برنامه اضافه می کند وجود دارد؟ | ببینید ARC چه می کند؟ |
214084 | من یک پی دی اف بزرگ با مستندات یک پروژه دارم و باید آن را به doxygen رندر کنم (بنابراین هر تابع را از pdf بگیرید و آن را در doxygen بنویسید). آیا پیشنهادی در مورد چگونگی انجام سریع و مؤثر این کار (به غیر از انجام آن با دست) دارید؟ | PDF به داکسیژن - چگونه این کار را انجام دهیم؟ |
65467 | وقتی «XXX» را در نظر میبینید، عموماً چه معنایی دارند. گاهی اوقات، نظری مانند این را می بینم: # XXX - این ویجت واقعاً باید whatsit را مخدوش کند البته، می توانم بگویم که نظر به چه معناست، اما XXX به طور کلی به چه معناست؟ آیا میگوید این یک هک است یا شاید شاید باید بعداً دوباره به آن مراجعه کنیم؟ یا کلا چیز دیگری می گوید؟ | XXX در نظر به چه معناست؟ |
156812 | من روی نرمافزاری کار میکنم که فایلهای منبع یک بازی را تغییر میدهد، و در حال برنامهریزی برای انتشار آن به صورت متن باز هستم. من با انتشار کد خود تحت gpl v3 کاملاً خوب هستم. با این حال، می ترسم دیگران را از نوشتن برنامه های افزودنی برای نرم افزار من منصرف کند، همانطور که دیگران پیشنهاد داده اند که این کار را انجام دهند - جامعه ای که من با آن کار می کنم بسیار از زالوهای منبع باز می ترسد، و در نتیجه، اکثر پروژه های منتشر شده محبوب منبع بسته هستند. به این ترتیب، من با چیزی مانند BSD یا MIT راحت تر هستم. پایگاه کد بسیار ماژولار است و یک پنجره ممکن است از محصولات نهایی پلاگین های مختلف تشکیل شده باشد. یکی از پلاگین هایی که من با آن کار می کنم کار شخصی (مجوز gpl v3) است که با او ارتباط برقرار کرده ام و او مشتاق استفاده از نرم افزار او بود. از آنجایی که یک شخص دیگر در آن نرم افزار مشارکت کرده است، فکر نمی کنم بتواند به سادگی منبع خود را تحت مجوز دیگری برای من منتشر کند. در آینده، من میخواهم پلاگینهای بیشتری برای کارهای مختلفی داشته باشم که پیادهسازی دستی آنها دشوار است (زیرا انجام این کار به مقدار زیادی مهندسی معکوس نیاز دارد). Tl;dr: از آنجایی که با این افراد رابطه خوبی دارم، آیا راهی وجود دارد که بتوانم از کد آنها به عنوان افزونه استفاده کنم؟ من اجازه خواهم داشت، اما موضوع صدور مجوز است، زیرا دیگران به پایگاه های کد کمک کرده اند. اگر چنین است، آیا اگر پلاگین های آنها را با نرم افزار ساخته شده خود (در یک پوشه افزونه ها) توزیع کنم، مشکلی ندارد؟ در مورد قرار دادن آنها در مخزن کد و راه حل ویژوال استودیو چطور؟ هر توصیه دیگری قابل قدردانی خواهد بود. با تشکر | OSS - پلاگین های GPL v3 در پایگاه کد غیر کپی لفت. |
120736 | من می دانم که این سایت برای برنامه نویسان است و من باید یک سوال برنامه نویسی خاص بپرسم. من مدرک مهندسی نرم افزار را می گذرانم و از من خواسته شده است که حداقل به 7 کتاب در تعریف نمونه سازی اولیه مراجعه کنم. بهترین مکان برای پرسیدن اینجاست زیرا احتمالاً اکثر شما کتاب هایی در این زمینه خوانده اید و می توانید کتاب هایی را به من توصیه کنید. من مشکلی ندارم که آنها را از آمازون بخرم، بنابراین اگر می توانید چند کتاب برای من داشته باشید که نمونه سازی یا نمونه اولیه را تعریف کند، واقعاً از آن متشکر می شوم. | نمونه اولیه نرم افزار چیست؟ |
154794 | من در حال کار بر روی یک کد رابط کاربری هستم که در آن یک کلاس «Action» دارم، چیزی شبیه به این - کلاس عمومی MyAction گسترش Action { public MyAction() { setText(My Action Text); setToolTip (نکته ابزار اقدام من); setImage (چند تصویر); } } وقتی این کلاس Action ایجاد شد، تقریباً فرض بر این بود که کلاس «Action» قابل تنظیم نیست (به یک معنا - متن، راهنمای ابزار یا تصویر آن در هیچ کجای کد تغییر نخواهد کرد). اخیراً، اکنون ما نیاز به تغییر متن عمل در مکانی در کد داریم. بنابراین من به همکارم پیشنهاد دادم که متن اکشن سخت کد شده را از سازنده حذف کند و آن را به عنوان یک استدلال بپذیرد تا همه مجبور شوند متن اکشن را پاس کنند. چیزی شبیه این کد زیر - کلاس عمومی MyAction گسترش Action { public MyAction(String actionText) { setText(actionText); setTooltip (نکته ابزار اقدام من); setImage (تصویر من); } } او فکر میکند که از آنجایی که متد «setText()» به کلاس پایه تعلق دارد، میتوان آن را بهطور انعطافپذیر برای ارسال متن اقدام در هر کجا که نمونه اکشن ایجاد میشود، استفاده کرد. به این ترتیب، نیازی به تغییر کلاس «MyAction» موجود نیست. بنابراین کد او چیزی شبیه به این خواهد بود. MyAction action = new MyAction(); //این نمونه اکشن را با متن کدگذاری شده ایجاد می کند action.setText(User need new action text); // متن موجود را بازنویسی کنید. من مطمئن نیستم که آیا این راه درستی برای مقابله با مشکل است یا خیر. من فکر می کنم در مورد فوق کاربر به هر حال قصد دارد متن را تغییر دهد، پس چرا هنگام ساخت اکشن او را مجبور نکنیم؟ تنها مزیتی که من با کد اصلی می بینم این است که کاربر می تواند کلاس Action را بدون فکر زیاد در مورد تنظیم متن ایجاد کند. | از روش سازنده یا تنظیم کننده استفاده کنید؟ |
150766 | من به دنبال استفاده از کد منبع باز در برنامه وب ASP.NET خود هستم (مخصوصاً dapper). مدیریت طرفدار نیست، زیرا منبع باز به عنوان خطری تلقی می شود که قبلاً ما را گاز گرفته است. ظاهراً توسعهدهندگان قبلی مجبور بودهاند بعد از خرابی مؤلفههای منبع باز، چیزها را بازنویسی کنند. به نظر می رسد مزایا این باشد: * این کار کارهای زیادی را برای من انجام می دهد که در غیر این صورت شامل تعداد زیادی کد دیگ بخار یا راه حل توصیه شده اما کندتر مایکروسافت (Entity Framework) می شود. معایب: * به اندازه کافی پیچیده است که اگر به طور ناگهانی در تولید شکست بخورد، به سختی می توانم آن را برطرف کنم. با این حال، از آن در سایتهایی با ترافیک بسیار بالاتر از سایت من استفاده میشود، بنابراین فکر نمیکنم در نهایت به بخش ریسک بالایی از پروژه تبدیل شود. اجماع در اینجا چیست؟ آیا استفاده از کد منبع باز در پروژه خود که من نمی دانم/درک آن را به خوبی کد خودم انجام می دهم، عاقلانه نیست؟ | حکمت استفاده از کد منبع باز در یک محصول نرم افزاری تجاری |
183725 | من مدتی است که گیر کرده ام که سریع ترین الگوریتم جستجوی رشته ای کدام است، نظرات زیادی شنیده ام، اما در پایان مطمئن نیستم. من شنیده ام که برخی می گویند سریع ترین الگوریتم Boyer-Moore است و برخی می گویند که Knuth-Morris-Pratt در واقع سریعتر است. من به دنبال پیچیدگی هر دوی آنها بودهام، اما آنها بیشتر شبیه O(n+m) هستند. من دریافتهام که در بدترین حالت، بویر مور در مقایسه با Knuth-Morris-Pratt که O(m+2*n) دارد، پیچیدگی O(nm) دارد. جایی که n=طول متن و m=طول الگو. تا آنجا که من می دانم اگر من از قانون گالیل استفاده کنم، بویر مور یک زمان خطی-بدترین حالت دارد. سوال من این است که در واقع سریعترین الگوریتم جستجوی رشته است (این سوال شامل همه الگوریتمهای احتمالی استینگ میشود، نه فقط Boyer-Moore و Knuth-Morris-Pratt). **ویرایش:** با توجه به این پاسخ، چیزی که من دقیقاً به دنبال آن هستم این است: با توجه به یک متن T و یک الگوی P، باید تمام ظاهر P را در T پیدا کنم. همچنین طول P و T از «[1,2 000 000]» است و برنامه باید کمتر از 0.15 ثانیه اجرا شود. من میدانم که KMP و Rabin-Karp برای کسب امتیاز 100 درصدی مشکل کافی هستند، اما من میخواستم سعی کنم Boyer-Moore را پیادهسازی کنم. کدام یک برای این نوع جستجوی الگو بهتر است؟ | کدام الگوریتم جستجوی رشته ای در واقع سریع ترین است؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.