_id string | text string | title string |
|---|---|---|
77174 | مدتی بود به این موضوع فکر می کردم. آیا واقعاً به خاطر سپردن توابع فقط برای موارد اولیه است؟ من در حال حاضر این قطعه کد را دارم: عملکرد مشترک عمومی Mize(از TArg1 به عنوان ساختار، TResult)(ByVal input_f به عنوان System.Func(از TArg1، TResult)) به عنوان System.Func(از TArg1، TResult) نقشه کم نور = سیستم جدید. Collections.Generic.Dictionary(از TArg1، TResult) تابع (arg1 به عنوان TArg1) را برگردانید. TArg1 را طوری ارتقا دهید که بتواند هر کلاس دلخواه را بپذیرد؟ | آیا واقعاً به خاطر سپردن توابع فقط برای موارد اولیه است؟ |
200083 | من کارهای Entity Framework را با استفاده از الگوهای مخزن انجام میدهم که به کنترلر ارسال میشوند تا توسط کلاینت با استفاده از jquery AJAX فراخوانی شوند. آیا قوانین اساسی وجود دارد که در چه قالبی باید این لیستها را ارسال کنم؟ در کد سرور فکر میکنم من فقط میتوانم از یک Iqueryable عبور کنم؟ بله و من می توانم یک نسخه لیست را به مشتری منتقل کنم؟ این اولین حدس من است.. ایده ای دارید؟ | قانون عبور از مجموعه ها چیست؟ لیست در مقابل Iennumerable در مقابل IQueryable |
136440 | من نمیپرسم اگر میخواستم یک وب سرویس مبتنی بر جاوا پیادهسازی کنم که تجزیه و تحلیل وب را انجام میدهد، از چه نوع معماری باید استفاده کنم. پردازش واقعی داده های بزرگ توسط Hadoop انجام می شود. با این حال، مطمئن نیستم که برای ناهمزمان کردن آن باید چه کاری انجام دهم، یا اینکه Hadoop از قبل ناهمزمان است؟ آیا می توانم کاری با JMS انجام دهم؟ اگر چنین است، چگونه در کل موضوع قرار می گیرد؟ آیا ممکن است به محض دریافت درخواست وب سرویس، از JMS برای ارسال پیامی به Hadoop برای مدیریت یک داده خاص استفاده کنم و سپس منتظر بمانم تا به من برگردد؟ من خیلی با جاوا ناهمزمان آشنا نیستم بنابراین مطمئن نیستم از کجا شروع کنم. | جاوا ناهمزمان |
241081 | من به عنوان یک سرگرمی روی پروژه بزرگی به صورت انفرادی کار می کنم و در همان ابتدا اشتباه کردم: بدون اینکه لحظه ای برای طراحی وقت بگذارم، مستقیماً وارد برنامه نویسی شدم. اکنون تقریباً 6 ماهه هستم و همه چیز در حال از هم پاشیدن است: نمی توانم کاری انجام دهم، کد بسیار ناسازگار است و همه چیز به هم ریخته است. من قطعاً اهمیت طراحی در توسعه نرم افزار را آموخته ام، اما نمی دانم چگونه نرم افزار را برای شروع طراحی کنیم. آیا برنامه ای وجود دارد که بتواند در این زمینه کمک کند؟ یا آیا باید برای چند هفته آینده با قلم و کاغذ بنشینم و سعی کنم همه چیز را حل کنم؟ | چگونه نرم افزارهای بد طراحی شده را تعمیر کنیم؟ |
70510 | من در دوراهی بزرگی هستم که چه کار کنم یا نه... فردا یک مصاحبه در TeamViewer و Skype برای موقعیت توسعه دهنده وب در PHP داشته باشید. آنها می خواهند مصاحبه فنی من را آنجا ببرند، بنابراین فکر می کنم یک برنامه PHP به من بدهند تا بنویسم. مسئله این است که PHP دارای توابع بسیار متنوعی است، بنابراین نمیتوان همه توابع را در ذهن داشت یا روی انگشت گذاشت: Google واقعاً مورد نیاز است. من در مورد چگونگی حل مشکلات آگاه هستم، اما ممکن است این مورد باشد که نحو دقیق سؤالاتی را که می پرسند نمی دانم. پس در این مورد چه کاری باید انجام دهم؟ چگونه می توانم آنها را متقاعد کنم که می دانم چگونه می توان این کار را انجام داد اما نحو دقیق آن بلافاصله به ذهنم نمی رسد؟ همچنین، چه نوع سوالی ممکن است بپرسند؟ _چند نکته در مورد من تا شاید شما بتوانید بر اساس آن راهنمایی خود را بدهید_ یک توسعه دهنده وب جوان هستم که 14 ماه تجربه در PHP دارم. مهارت های من: PHP، Mysql، Magento، Wordpress، CSS، HTML، Javascript... | چگونه می توانم برای مصاحبه از طریق TeamViewer و Skype آماده شوم؟ |
231381 | فرض کنید من کد زیر را دارم // JS $(function(){ $('[data-mc=logout]'). کلیک کنید(function(){ if (!confirm(myconfig.msg['asklogout'])) { return false } } $('[data-mc=ajax]').click(function(){ var target=$(this).data('target' //retrieve data-target of the tag return }); که برخی از عناصر HTML را هدف قرار می دهد // HTML <a class='menulink' data-mc='logout' data-target='main-content-div' href='page/'>خروج</a> <a class=' menulink' data-mc='ajax' data-target='main-content-div' href='page/'>صفحه شروع</a> 1. آیا من درست می گویم که این کد آیا باید در هر بارگذاری کامل صفحه فراخوانی شود؟ 2. الف: اگر چنین است، اگر یکی از عناصر در صفحه انتخاب شده وجود نداشته باشد، چه؟ ب: برای جلوگیری از خطا، بررسی در صورت وجود ضروری است، درست است؟ ج: jQuery قبل از اضافه کردن کنترل کننده این کار را انجام می دهد؟ 3. اگر برخی از محتواها با استفاده از Ajax درخواست شده و در DOM درج شود، چه می شود. سپس این کد باید دوباره فراخوانی شود، درست است؟ 4. آیا این بهترین روش است یا باید کد را تقسیم کرد و در هر بار بارگذاری صفحه فراخوانی کرد، جایی که فقط کنترلکنندههای رویداد عنصر موجود متصل میشوند؟ | زمان/کجا برای ایجاد/تخصیص کنترلکنندههای رویداد به عناصر آن |
238128 | من از حافظه داخلی اندروید برای نگهداری داده ها برای برنامه خود استفاده می کنم و سعی می کنم راه خوبی برای مدیریت خواندن داده های یک طرحواره قدیمی پیدا کنم. به عنوان مثال، فرض کنید چندین نمونه از class Data را به صورت سریالی و در یک فایل public class Data{ private String text; Public Data(text){ this.text = text; } } و بعداً آن داده های رشته ای را خواندم و به (داده) فرستادم. اما سپس بگویید من داده ها را تغییر می دهم تا شبیه به این کلاس عمومی Data{ private String name; Public Data(name){ this.name = name; } } اکنون که ویژگی متفاوت است، وقتی دادههایی را که در طرح اصلی ذخیره شدهاند را میخوانم، به راحتی به نوع جدید ارسال نمیشود. چه راهحلهایی برای نسخهسازی دادهها وجود دارد تا بتوانم دادههای قدیمی را بخوانم و آنها را به نوع جدیدی ارسال کنم؟ | نسخه سازی طرح داده ها در حافظه داخلی اندروید |
241089 | من در چند پروژه دیده ام که توسعه دهندگان ترجیح می دهند اطلاعات ضروری کاربر را در یک جدول (ایمیل/ورود به سیستم، هش رمز عبور، نام صفحه) و بقیه مشخصات کاربر غیر ضروری را در جدول دیگر (تاریخ ایجاد، کشور و غیره) نگه دارند. منظور من از غیر ضروری این است که این داده ها فقط گاهی اوقات مورد نیاز هستند. مزیت آشکار این است که اگر از ORM استفاده می کنید، فیلدهای کمتری به وضوح خوب است. اما پس از آن می توانید دو نهاد را در یک جدول نگاشت کنید و این شما را از پرس و جو کردن مواردی که به آن نیاز ندارید نجات می دهد (در حالی که راحت تر است). آیا کسی مزیت دیگری از نگهداری این موارد در دو جدول می داند؟ | مشخصات کاربر و کاربر در جداول مختلف حفظ شود؟ |
253979 | دو راه برای استفاده از CopyOnWriteArraySet وجود دارد: // A Set<Object> set = new CopyOnWriteArraySet<>(); و // B CopyOnWriteArraySet<Object> set = new CopyOnWriteArraySet<>(); با مجموعههای عادی مانند HashSet و TreeSet، مورد A ترجیح داده میشود، زیرا امکان تعویض آسان اجرای Set را فراهم میکند. با این حال، در این مورد، یک انتخاب آگاهانه برای اجرای یک مجموعه ایمن رشته خاص انجام می شود. آیا باید از حالت B برای نشان دادن این قصد استفاده کنم؟ | آیا باید از رابط Set به CopyOnWriteArraySet اشاره کنم؟ |
70251 | یک شرکت مهندسان نرم افزار ++C را استخدام می کند. وقتی به وب سایت شرکت می روم، آنها یک برنامه وب را ارائه می دهند که با پایتون نوشته شده است. (حداقل این چیزی است که من از بیرون می بینم.) چه نوع مسئولیت هایی می توانم انتظار داشته باشم؟ آیا این شبیه کدنویسی سرور و بکاند است؟ دیگه چی؟ در کدام نقطه یک برنامه وب پایتون به احتمال زیاد به C++ تغییر می کند؟ | من به عنوان یک مهندس نرم افزار ++C در شرکتی که برنامه های کاربردی وب پایتون را توسعه می دهد چه انتظاری باید داشته باشم؟ |
171363 | بنابراین فکر میکنم کاربرد اصلی ارائهدهندههای نوع F# 3.0، i. ه. هنگام کار با فروشگاه های داده ای که از آنها استفاده می کنند، هوش بهتری داشته باشید. آیا موارد استفاده دیگری برای Type Provider وجود دارد یا تقریباً همینطور است؟ | آیا موارد استفاده دیگری برای ارائه دهندگان نوع F# وجود دارد؟ |
224356 | آیا ایجاد فهرستهای بررسی اشکالزدایی باید بخشی ضروری از فرآیند توسعه باشد؟ چگونه می توان آن را با _unit-tests_ ادغام کرد؟ **به روز رسانی** چک لیست اشکال زدایی: به آن به عنوان چک لیست عیب یابی فکر کنید -- مانند کاری که برای اتصال شبکه خود انجام می دهید، این بار برای توسعه دهندگان و کد منبع خود. برای مثال اگر میخواهید از طریق مرورگر وب خود به وب دسترسی پیدا کنید و نمیتوانید، احتمالاً میروید و بررسی میکنید که آیا میتوانید وبسایتهای دیگر را بارگیری کنید یا نه، اگر نه، سپس اتصال اینترنت/شبکه خود را بررسی کنید. ، و غیره. در اینجا، اگر تیمی متشکل از چندین توسعهدهنده دارید و با یک باگ مواجه شدید، فقط به کد منبع نمیپرید و سعی نمیکنید آن را در آنجا اشکالزدایی کنید، زیرا ممکن است شخص دیگری کد را تغییر دهد و ممکن است مشکل ایجاد شود. برای تشخیص اشکال واقعی بدون چک لیست، همه باید زمان زیادی را صرف نگاه کردن به چیزهای مختلف کنند، احتمالاً به روشی سازماندهی نشده نیز. به عنوان مثال ما یک ماژول Map در نرم افزار خود داریم. اگر میخواهید از آن ماژول در جایی از برنامه استفاده کنید و کار نمیکند، یک چک لیست کوچک وجود دارد که به شما کمک میکند آن را سریعتر اشکالزدایی کنید: 1. بررسی کنید آیا مجوز در داشبورد/تنظیمات/نقشه یا در پایگاه داده وجود دارد یا خیر. . آیا این مجوز معتبر است؟ 2. MapCenter چیست؟ آیا این یک LatLng معتبر است؟ 3. MapProjection چیست؟ 4. آیا می توانید به MapServer دسترسی پیدا کنید؟ بنابراین، بهویژه اگر در تیم/کد جدید هستید، میتوانید خیلی سریعتر با دیگران تماس بگیرید بدون اینکه ساعتها تلاش کنید تا علت خطاها را پیدا کنید. راههایی برای مدیریت بهتر خطا وجود دارد - مانند پرتاب یک _exception_ برای مثال اگر MapServer غیرقابل دسترسی باشد، با این حال شرایطی نیز وجود دارد که هنوز باید عناصر مختلف را بررسی کنید تا مطمئن شوید دقیقاً چه چیزی باعث خطا میشود. سوال این است: اگر من دارم یک تابع _sort_ می نویسم و می دانم که باید _encoding_ صحیح را مشخص کنید تا به نتیجه صحیح برسید، آیا باید یک چک لیست به سادگی بنویسم: 1. مطمئن شوید که تنظیمات مناسب را تنظیم کرده اید. _encoding_ در فایل پیکربندی. اگر مثال بالا میتواند 10 تا 15 دقیقه برای خود یا توسعهدهنده دیگری صرفهجویی کند تا مشکل را پیدا کنم، آیا نوشتن این نوع چک لیستها را برای هر توسعهدهندهای اجباری میکنیم که وقتی چیزی را پیدا میکند که میتواند منبع مشکل باشد. بخش خاصی از برنامه بعدا؟ | چک لیست های اشکال زدایی: چه مقدار لازم است؟ |
241542 | _اصل پست atstackoverflow.com/q/23961260_ * * * با کد زیر با فرکانس زیاد مواجه شدم: if (myArray.length == Constants.ZERO_INT) یا if (myString != null && !myString.equals(Constants. EMPTY_STRING)) هیچ کدام از اینها برای من چندان منطقی نیست. آیا هدف از داشتن یک استخر ثابت برای سهولت ظاهر کد و اجازه دادن به ماژولار بودن نیست؟ در هر دو مورد فوق، فقط به نظر می رسد صدایی بی مورد که هیچ یک از اهداف را محقق نمی کند. سوال من: هدف از استفاده از یک مخزن ثابت برای متغیرهایی مانند این که هرگز تغییر نخواهند کرد چیست؟ یا این فقط برنامه نویسی فرقه بار است؟ اگر چنین است، پس چرا به نظر می رسد که در صنعت رواج دارد؟ (من حداقل با دو کارفرمای مختلف که با آنها کار کرده ام متوجه آن شده ام). | هدف از استفاده از یک مخزن ثابت برای ثابت های تغییرناپذیر |
202349 | من یک فایل (یا بهتر است بگوییم، لیستی از حدود 100 فایل) در مخزن وبسایت خود دارم که همچنان به استفاده از register_globals و سایر موارد بد (مانند گزارش خطای سفارشی و غیره) نیاز دارد، زیرا کد بسیار بد است، اعلانها را ارسال میکند و 100٪ رویه ای با تعداد کمی زیر روال. ما میخواهیم امسال به PHP 5.4 (و نهایتاً 5.5) برویم، اما تا زمانی که نتوانیم این فایلها را پورت کنیم، آنها را تمیز کنیم و غیره نمیتوانیم. طول متوسط فایل حدود 1000 خط است. من قبلاً تعدادی از میوه های کم آویزان را تمیز کرده ام، با این حال کار برای 2 300-500 فایل خط تقریباً یک روز کامل طول کشید. من اینجا در باتلاق هستم (گیگیتی). به هر حال، آیا شخص دیگری در گذشته با این موضوع برخورد کرده است؟ آیا استراتژی هایی به جز ردیابی به عقب از طریق کد وجود دارد؟ اکثر ابزارهای تحلیل استاتیک به کدهای خارج از توابع نگاه نمی کنند - آیا ابزاری وجود دارد که به کد رویه ای نگاه کند و حداقل به یافتن برخی از مشکلات کمک کند؟ | استراتژی های حذف register_globals از یک فایل |
70254 | من یک تابع long(ish) از الگوی زیر دارم: bool func(some_type_t *p1, other_t *p2) { bool a = false, b = false, c = false, etc = false; a = (بعضی از && طولانی && \ (که سزاوار | آن_خط_خود است)); b = (یکی دیگر || طولانی_عبارت && \ (که سزاوار | خط_خودش است)); c = and_so && on; یک && b && c && غیره را برگردانید } همانطور که می بینید، مقدار بازگشتی «true» است اگر و فقط اگر همه پرچم ها درست باشند. از این رو می توانم به محض اینکه یکی از آنها نادرست است برگردم. ممکن است بهتر از نسخه فعلی باشد یا نباشد، اما من می خواهم این کار را انجام دهم تا OCPD خود را برآورده کنم. من فکر کردم همه چیز را در یک do{}while(0); قرار دهم و روی false اعلام کنم، اما عجیب به نظر می رسد (و به یاد دارم که چیزی شبیه به آن را در tdwtf دیدم). من دستور بازگشت چندگانه یا بلوکهای عمیق تو در تو را نمیخواهم، و مطمئناً نمیخواهم خوانایی را در صورتی که متکی بر اتصال کوتاه است، به خطر بیاندازم. در این مورد میتوانم با «goto» زندگی کنم، اما میخواهم بدانم آیا الگوها/ساختارهای دیگری در سناریوهای مشابه استفاده میشوند یا خیر. | بازگشت از یک تابع طولانی در اولین شرط نادرست |
219227 | **پس زمینه:** من روی یک برنامه Adobe AIR کار می کنم که جنبه های زیادی دارد. من به دنبال استراتژی هایی برای یافتن نشت حافظه هستم. به طور کلی، EXE شامل یک JVM تعبیه شده و یک برنامه افزودنی بومی AIR برای ویندوز (با استفاده از C) است. بنابراین قطعات متحرک زیادی وجود دارد. به عنوان یک مثال، من از MonsterDebugger استفاده می کنم که زمان اجرای AIR (یا Flash Player... مطمئن نیستم کدام) را ردیابی می کند. ما از آن برای یافتن یک نشت (در مورد شنوندگان در ActionScript) استفاده کرده ایم. من همچنین EXE را از طریق PowerShell نظارت می کنم و سعی می کنم پرش های حافظه را با فایل های گزارش مطابقت دهم. **سوالات:** * چگونه می توانم یک JVM تعبیه شده را که از طریق C در AIR ANE راه اندازی می شود نظارت کنم؟ * استراتژی دیگری دارید؟ من با این به عنوان یک سوال تخته سفید برخورد می کنم. به همین دلیل است که در Stack Overflow نیست. | استراتژیهایی برای یافتن نشت حافظه در برنامه AIR با پسوند بومی |
231387 | پایتون به طور گسترده ای از روش های داخلی (یا تابع ماژول) و نه از متدهای کلاس استفاده می کند. بنابراین * «len([])» به جای «[].length()» * «filter(f, [])» به جای «[].filter(f)» * «str(2)» به جای « 2.to_str» * برای «نقشه»، «foreach» و غیره یکسان است. my_list.map(f).filter(g).length() در پایتون باید به چند خط تقسیم شود: list_of_something_else = map(f, my_list) list_of_something_else_without_blah = filter(g, list_of_something_else) length = len_swithing_out یک بیان واحد به نظر خوانا نمی رسد: len(filter(g, map(f, my_list)) آیا این روش غیر پایتونیک به روش های زنجیره ای در نظر گرفته می شود؟ یا مردم معمولاً کلاس ها را با ده ها تابع کمکی گسترش می دهند تا آن را آسان تر کنند؟ | روش های پایتون در مقابل توابع داخلی |
57491 | > **تکراری احتمالی:** > چرا به متغیرهای خصوصی نیاز داریم؟ من میدانم که این بهترین تمرین برای ایمن ماندن است، و همیشه باید از دسترسی مستقیم _دیگران_ به ویژگیهای کلاس جلوگیری کنیم. من همیشه این را از اساتید دانشگاه میشنوم، و همچنین همیشه این را در بسیاری از کدهای منبع منتشر شده در App Hub میبینم. در واقع، استادان می گویند که آنها در واقع برای هر متغیری که عمومی اعلام می شود، نمره را حذف می کنند. حالا، این باعث میشود که همیشه متغیرها را خصوصی اعلام کنم. مهم نیست چه. حتی اگر قرار باشد هر کدام از این متغیرها هم گیرنده و هم تنظیم کننده داشته باشند. اما مشکل اینجاست: کار خسته کننده ای است. من تمایل دارم هر بار که نیاز به داشتن متغیری در کلاسی داشته باشم که میتوانست بهجای خصوصی با دریافتکننده و تنظیمکننده عمومی اعلام شود، به سرعت علاقهام را به پروژه از دست میدهم. بنابراین سوال من این است که آیا واقعاً باید _all_ متغیرهایم را خصوصی اعلام کنم؟ یا میتوانم متغیرهای _some_ را هر زمان که به گیرنده و تنظیمکننده نیاز دارند عمومی اعلام کنم؟ | آیا همه متغیرهای شما باید خصوصی اعلام شوند؟ |
70252 | آیا افزودن ترفندها به یک وب سایت همیشه ایده خوبی است؟ منظور من از حیله اضافه کردن ویژگیهای «باحال» است که هیچ مشکل واقعی را حل نمیکند. ما در حال حاضر در حال بررسی اضافه کردن یک برنامه مشاهده محصول سبک مجله به سایت هستیم. شما مانند یک برنامه مبتنی بر فلش می دانید که صفحات مجله را نشان می دهد که می توانید روی آنها کلیک کنید و صفحات را با ماوس خود ورق بزنید. من شخصا فکر می کنم این ایده وحشتناک است. ما قبلاً یک صفحه دسته بندی داریم که در آن روی یک دسته کلیک می کنید و محصولات را لیست می کند. بنابراین این نمای کاتالوگ هیچ مشکلی را که قبلاً حل نشده است حل نمی کند. آنها می خواهند از آن به دلیل عامل سرد آن استفاده کنند. من شخصا فکر نمی کنم جالب باشد، به نظر من دست و پا گیر است، اما این علاوه بر نکته است. من همه طرفدار اضافه کردن ویژگیهای پیچیده هستم، اما فقط زمانی که آن ویژگیهای پیچیده مشکلات واقعی را حل کنند. من فکر میکنم بدترین بخش این است که اکنون 2 مسیر برای کاربر وجود دارد، یک مسیر دستهبندی و یک مسیر مجله. من فکر میکنم مسیر خرید باید خطی باشد و معتقدم گزینههای زیاد مانند این حواسپرتی و گیجکننده است. ایندیزاین افزونه ای دارد که می تواند چنین چیزی را خیلی راحت بسازد. بنابراین زمان زیادی برای آن تلف نخواهد شد، اما هنوز فکر می کنم ایده بسیار بدی است. درست میگم یا خیلی عقیده دارم؟ آیا کسی می تواند برای هر دو طرف استدلال خوبی به من بدهد؟ | آیا ترفندها همیشه ایده خوبی هستند؟ |
198330 | هر چه بیشتر کد می نویسم بیشتر متوجه می شوم که نوشتن کد قسمت سختی نیست. بخش سخت این است که مطمئن شوید همه وابستگیها مرتب هستند، هیچ مسیر کدگذاری سختی وجود ندارد، که وابستگیهای ضمنی کتابخانهای عجیب و غریب ندارم، اینکه اسنادی در مورد نحوه راهاندازی و اجرای آن وجود دارد، و غیره. ابزارهایی مانند vagrant، rake، chef-solo و fpm قطعاً به من در رفع برخی از این مشکلات کمک می کند، اما تقریباً همیشه چیزی وجود دارد که من از آن غافل می شوم و زمانی که زمان اجرای کد فرا می رسد، تقریباً همیشه مشکلی پیش می آید. من همچنین از اینکه اکثر برنامه نویسان به اطمینان از اینکه کدشان به راحتی قابل اجرا است اهمیت نمی دهند، کمی ناامید شده ام. بنابراین مردم معمولاً چگونه مشکل آخرین مایل را حل می کنند؟ چگونه مطمئن می شوید که کد شما با کمترین سر و صدا قابل اجرا است؟ | حل مشکل آخرین مایل در مهندسی نرم افزار |
141046 | من در حال خواندن Python The Hard Way توسط Zed Shaw هستم. در این درس می نویسد: «هر «اگر» باید «دیگری» داشته باشد. مزایای پایان دادن به هر «اگر» با «دیگر» چیست؟ آیا دلایل قانونی برای پایان ندادن «اگر بیانیه» با «دیگر» وجود دارد؟ | مزایای بستن هر if-state با عبارت دیگری در پایتون چیست؟ |
139496 | در برنامه های کاربردی در مقیاس بزرگ (به عنوان مثال دامنه بانکی)، معیارهای ارتقاء یک پروژه موجود به نسخه جدیدتر فناوری که بر اساس آن ساخته شده است چیست؟ به عنوان مثال، یک برنامه دات نت که بر روی .NET Framework 3.5 ساخته شده است و از Oracle 9i back-end استفاده می کند. هیچ نیاز فوری خاصی وجود ندارد، اما آیا باید در آینده نزدیک به ارتقاء به .NET 4.5 و Oracle 11g فکر کنم؟ آیا همگام شدن با نسخه فناوری سودمند است؟ | پروژه های موجود چه مدت باید به نسخه جدیدتر فناوری هایی که آن را نیرو می دهد ارتقا دهند؟ |
235403 | جایی که من کار می کنم، کتابخانه سیستم خودمان را داریم، که تقریباً فقط در اطراف STL قرار دارد، مانند: template <typename T> class HVector { protected: std::vector<T> data; public: int size () const; //Only data.size() int custom(); //برخی از تابع های سفارشی عمومی که از بردار داده استفاده می کنند } بیشتر اعضای کلاس فقط اعلان مجدد اعضای کانتینر STL هستند، اما ما چند توابع سفارشی شده نیز داریم که برخی وظایف عمومی را با کانتینر انجام می دهند. آیا این طراحی خوبی است؟ اگر نه، بهترین راه برای اجرای توابع سفارشی شده در اطراف کانتینرها چیست؟ | دور C++ STL |
123803 | من در این فکر بودم که آیا هیچ مدل تخمینی برای پروژه هایی وجود دارد که از نتایج پروژه های قبلی استفاده می کند؟ به عنوان مثال، تصور کنید من میخواهم یک برنامه کاربردی برای یک گوشی بر اساس برنامه وب که ماه گذشته تکمیل کردم، توسعه دهم. بگویم برنامه وب 1000 ساعت طول کشید، اما من چیزی در مورد توسعه موبایل نمی دانم. اگر میخواهید عدد دیگری را به معادله اضافه کنید، میتوانید بگویید که 50 درصد از ویژگیهای پیادهسازی شده در برنامه وب باید برای برنامه تلفن همراه پیادهسازی شوند. از کجا شروع کنم تا برای پروژه جدید تخمین بزنم؟ پیشاپیش ممنون | چگونه می توان طول یک پروژه را بر اساس پروژه دیگر تخمین زد؟ |
140311 | هر توسعه دهنده دات نت که به زبان های برنامه نویسی مختلف علاقه دارد می داند که امروزه F# محبوب ترین زبان کاربردی برای پلتفرم دات نت است. تنها واقعیتی که محبوبیت F# را توصیف می کند، پشتیبانی عالی مایکروسافت است. اما ما اصلاً با F# محدود نیستیم. چند زبان کاربردی دیگر در پلتفرم دات نت وجود دارد. من از این واقعیت که Nemerle شناخته شده نیست بسیار ناامید هستم. این یک زبان عالی است که از سه پارادایم پشتیبانی می کند: شی گرا، تابعی و فرابرنامه نویسی. من سعی نمی کنم توضیح دهم که چرا آن را خیلی دوست دارم. مشکل این است که نمی توانم از آن در محل کار استفاده کنم. من فکر می کنم که فقط شرکت های واقعا شجاع می توانند به Nemerle تکیه کنند. تقریباً ناشناخته است، به همین دلیل یافتن توسعه دهندگان جدید برای این پروژه سخت است. اگر نمرل بتواند بر بودجه معقول تاثیر بگذارد، هیچکس نمیخواهد اولین قدم را با Nemerle بردارد. بنابراین، اینجا یک سوال وجود دارد: ** چه کاری می توانم انجام دهم تا Nemerle محبوب تر شود؟ ** در اینجا اولین ایده های من وجود دارد: * اجرای پروژه های منبع باز با استفاده از Nemerle. * ارائه در کنفرانس های مختلف. * مقاله بنویسید | چگونه Nemerle (یا زبان برنامه نویسی دیگر) را محبوب کنیم؟ |
159454 | من یک فرد بسیار خوش شانس هستم که توانسته ام شغلی را که به عنوان یک توسعه دهنده جوان از آن لذت می برم پیش ببرم (من می گویم به عنوان یک تحلیلگر کسب و کار استخدام شدم، اما با اثبات اینکه می توانم کار را انجام دهم، به سمت توسعه رفتم). از حقوق و شرایط کارم راضی هستم. اما (به طور جدی، چرا یک اما وجود ندارد؟) افرادی که با آنها کار می کنم... در یک کلام... خودشان هستند. من دو توسعهدهنده ارشد دارم - ذهنهای درخشان، کار عالی، اما دانش کامل. احساس میکنم چیزهای زیادی میتوانم از آنها یاد بگیرم، اما خیلی کم به من اجازه میدهند یاد بگیرم. از آنجایی که من در اوایل کارم هستم و واقعاً میخواهم تا جایی که میتوانم در این کار عالی باشم - یادگیری از دیگران (خارج از اینترنت) در این مرحله از حرفه من چقدر مهم است؟ آیا با ماندن در اینجا و جستوجوی مکانی که مردمی بخواهند به من آموزش دهند و به من کمک کنند مهارتهایم را بیشتر کنم، به خودم بدی میکنم که بعداً در حرفهام پشیمان شوم؟ | افرادی که با آنها کار می کنم چقدر مهم هستند؟ |
240492 | برای مصاحبه آماده می شوم و سعی می کنم مسائل تمرینی کتاب را حل کنم. > 3-6. [5] نحوه تغییر ساختار داده درختی متعادل را توضیح دهید به طوری که > جستجو، درج، حذف، حداقل و حداکثر همچنان زمان O(log n) را برای هرکدام داشته باشد، > اما جانشین و سلف اکنون هرکدام زمان O(1) را می گیرند. کدام عملیات برای پشتیبانی از این باید > اصلاح شود؟ راه حل: نشانگرهای اضافی را به جانشین و سلف حفظ کنید. نشانگرها را در درج و حذف به روز کنید. هیچ چیز دیگری درست نیست؟ یا ترفند دیگری در کار است. با تشکر | تمرین 3.6: راهنمای طراحی الگوریتم Skiena |
209542 | من به عنوان توسعهدهنده نرمافزار برای شرکت مالی کار میکنم و از پشته استاندارد Java/Java EE با Oracle db به عنوان باطن و از چارچوب Spring/Hibernate با سرور برنامه JBOSS استفاده میکنیم. بنابراین این پشته تقریباً استاندارد است و یک برنامه قدیمی است. اکنون، وبلاگها را در Infoq.com و وبلاگهای مهندسی شرکتها میخوانم و میبینم که مردم در حال آزمایش فناوریهای جدید مانند NoSQL (Mongodb، Cassandra)، رایانش ابری (AWS)، Big Data (Hadoop و سیستمهای سازگار با محیط زیست مرتبط با آن) و چارچوبهای محاسباتی توزیع شده هستند. Zookeeper، cassandra مبتنی بر خوشه ... mongodb ... پیکربندی hadoop !!!) اما من نمی توانم از آن فناوری ها در پروژه فعلی من به عنوان یک برنامه قدیمی است و هیچ گستره و آشفتگی با اجزای اصلی وجود ندارد. بنابراین سوال من این است: 1. چگونه می توانم همه این فناوری های جدید را یاد بگیرم و به سرعت عمل کنم؟ 2. چه رویکردی باید در پیش بگیرم؟ (من مطالب زیادی از Infoq و HighScalability درباره معماری های مختلف می خوانم، اما هرگز تجربه ای به دست نمی آورم که در آن برنامه کامل خود را به نمونه ec2 منتقل کنم و تجزیه و تحلیل کنم که انجام آن چه مزایایی دارد یا همه سناریوها را باید در آن نوع پروژه در نظر بگیریم) افکار | چگونه می توان از آخرین فناوری ها به سرعت استفاده کرد؟ |
125234 | من در حال طراحی یک موتور انتخابگر جاوا اسکریپت هستم و در حال حاضر روی تجزیه رشته انتخابگر متمرکز هستم. به طور خاص، ترکیب کننده ها. ترکیبکنندههای CSS3 که من آنها را میشناسم عبارتند از: * `>` (فرزندان) * فضا (فرزندان) * `+` (خواهر و برادر بعدی) * `~` (همه خواهر و برادرهای بعدی) که برای نحوه عملکرد CSS (نحوه قوانین سبک) مناسب است اعمال می شوند). با این حال، اکنون متوجه می شوم (اکنون که این پارادایم را با دقت بیشتری بررسی می کنم) که این در تنظیمات جاوا اسکریپت کمی محدود کننده به نظر می رسد. در زیر من یک لیست جایگزین از ترکیب کننده ها ایجاد کرده ام. آنچه من می خواهم بدانم این است: 1. آیا هیچ یک از موتورهای انتخابگر فعلی از روش های استاندارد انتخاب CSS دور می شوند؟ (من با Sizzle و Sly آشنا هستم، اما هیچ یک از بقیه) 2. آیا دلیلی می بینید که چرا هر یک از ترکیباتی که لیست کردم خوب کار نکند؟ 3. آیا فکر میکنید داشتن گزینههای رشته انتخابگر بیشتر (ترکیبکنندههای بیشتر، فیلترهای بیشتر، و غیره) مفید است یا صرفاً هدر دادن/گیجکننده/گنگ/غیره هستند؟ پیشاپیش از همه برای افکار شما متشکرم! * `>` (فرزندان) * `>>` (فرزندان) (همچنین، فضا همچنان کار می کند) * `+` (خواهر و برادر بعدی) * `++` (همه خواهر و برادرهای بعدی) (همچنین، tilde همچنان کار می کند) * `-` (خواهر و برادر قبلی) * `--` (همه خواهر و برادرهای قبلی) * `*` (خواهر و برادر قبلی و بعدی) * `**` (همه خواهر و برادرها) * `^` (والد) مثال 1: `div ^ span` \- دریافت همه دهانه ها با یک فرزند div مثال 2: `div ** span` \- دریافت همه span خواهر و برادرهای div مثال 3: `.lastListItem -- li` \- همه li قبل از li با کلاس `.lastListItem` مثال 4: `#thing ^ div ** .error` \- همه موارد دارای کلاس `.error` که خواهر و برادر والد #چیز هستند (با فرض اینکه والد #چیز یک div باشد) p.s. اوه، و من همچنین به داشتن یک شخصیت نگهدارنده فکر کردم که بتواند جایگزین هر انتخابگر ساده ای باشد. بنابراین، مثال 4 ممکن است به این شکل باشد (با یک زیرخط به عنوان یک مکان نگهدار): مثال 4 alt: `#thing ^ _ ** .error` \- همه موارد با کلاس .error که خواهر و برادر والد #چیز هستند (خیر مهم است که والد #چیز چه نوع عنصری است) | آیا دور شدن از نحو انتخابگر CSS در موتور انتخابگر جاوا اسکریپت ایده بدی است؟ |
247272 | من عمدتا یک برنامه نویس C هستم. در دنیای من، نوشتن مثل این یا مثل_این فقط یک موضوع سبک است. با این حال، در Haskell، به نظر می رسد که camelCase انتخاب قطعی است. من شخصاً آخری را خواناتر می دانم. به «pthread_mutexattr_init» در مقابل «PthreadMutexAttrInit» فکر کنید. علاوه بر این، من vim را برای تعویض اعداد و نمادهای جایگزین آنها (در C) پیکربندی کرده ام، زیرا اعداد بسیار کمتر از نمادهایی مانند پرانتز، ستاره، علامت و غیره نوشته می شوند، که زندگی را روی مچ دست من آسان تر می کند. به عنوان یک امتیاز، این به من اجازه میدهد بدون استفاده از کلید shift، «این_نوع_چیز» را بنویسم. سوال من از برنامه نویسان Haskell این است که آیا استفاده از خط زیر در نام ها برای جامعه Haskell قابل قبول است یا خیر؟ آیا camelCase یک قانون نانوشته یا قرارداد رایج است؟ آیا خوب است که توابع عمومی را likeThis کنیم اما در داخل like_this بنویسیم؟ | استفاده از خط زیر در نام ها چقدر بد است؟ |
252593 | من سعی می کنم معقول ترین راه را برای طراحی معماری یک سیستم تولید داده با چندین مرحله بیاندیشم. داده ها در سیستم چندین تغییر را طی می کنند که می توان آنها را به مراحل جداگانه (از دیدگاه منطق تجاری) تقسیم کرد. من مایلم سیستم این طراحی مدولار را حفظ کند، به گونه ای که هر ماژول نشان دهنده یک مرحله در تبدیل داده باشد. ورودی یک ماژول باید خروجی ماژول قبلی باشد. 1. چند راه خوب برای هماهنگ کردن این جریان چیست؟ 2. ماژول ها چگونه باید با یکدیگر ارتباط برقرار کنند؟ 3. در هر مرحله، ورودی باید از کجا باشد و خروجی باید به کجا برسد؟ 4. آیا استفاده از پایگاه داده به عنوان منبع و هدف مصرف / تولید داده برای هر ماژول ایده خوبی است؟ 5. آیا ماژول ها باید به عنوان اسکریپت ها / اجرایی مجزا ساخته شوند که فقط مستقیماً با پایگاه داده ارتباط برقرار کنند؟ **ویرایش:** سیستم توسط چند نفر پیاده سازی خواهد شد. به هر توسعه دهنده یک ماژول اختصاص داده می شود. من می خواهم که معماری گردش کار را با اجازه دادن به هر توسعه دهنده برای کار مستقل ساده کند. و فقط در مورد داده هایی که ماژول خاص آنها مصرف می کند، مفروضاتی ایجاد کنند. **ویرایش 2**: رابطه ماژول ها در زیر نشان داده شده است. ماژول ها به صورت جعبه های آبی نشان داده می شوند. برخی از ماژول ها به داده های تولید شده توسط ماژول های دیگر (فلش های سیاه) بستگی دارند. برخی از ماژول ها باید داده ها را در DB (فلش های خاکستری نقطه چین) نگه دارند.  | طراحی مدولار سیستم تولید داده |
252591 | من در حال پیاده سازی الگوریتم Douglas, Peucker's Line Simplification در پایتون هستم. من با این پیاده سازی شروع کردم. با این حال، به دلیل ضربه زدن به حداکثر عمق بازگشت، در پایتون اجرا نمی شود. چگونه می توانم این الگوریتم را به یک الگوریتم تکراری تبدیل کنم؟ من نمی توانم این مشکل را در یک دیدگاه تکراری تصور کنم. انتظار من این است که رویکرد / اشاره ای را دریافت کنم که بتوان از آن به جای کد واقعی استفاده کرد. آیا می توان از چند پشته داخلی برای رفع سرریز پشته (یا اجتناب از حداکثر عمق بازگشت) استفاده کرد؟ **به روز رسانی:** اجرای تکراری الگوریتم را در اینجا پیدا کردید. | چگونه این مشکل بازگشتی را به تکراری تبدیل کنیم؟ به دلیل ضربه زدن به حداکثر عمق بازگشت، الگوریتم ساده سازی خط اجرا نمی شود |
176652 | من هفته آینده جلسه ای را در مورد اصل جایگزینی لیسکوف تسهیل می کنم و از خود می پرسیدم آیا کسی نمونه ای از نقض از سنگر دارد؟ من به دنبال چیزی غیر از مستطیل عمو باب هستم - مسئله مربع و مسئله مجموعه مداوم که او در مورد A-PPP صحبت می کند (اگرچه این یک مثال عالی است). تا کنون من از مثال یک List (بسیار ساده) و یک IndexedList به عنوان استفاده صحیح از وراثت استفاده می کنم. و افزودن یک مجموعه به این سلسله مراتب به عنوان نقض (به عنوان یک مجموعه متمایز است؛ تقویت پیش شرط متد Add). من این مثال عالی را نیز انتخاب کرده ام و راه حلی برای این سوال است. تا به حال من چیزی به ذهنم نرسیده است، بنابراین اگر یک مثال عالی و ظریف دارید، آن را منتشر کنید. همچنین، هر استعاره ای که به شما کمک کند LSP را درک کنید نیز بسیار مفید خواهد بود. | نمونه هایی از تعویض لیسکوف |
70255 | آیا کسی تجربه اجرای ویژوال استودیو در محیط VDI را دارد؟ * آیا آن را توصیه می کنید؟ * آیا توصیه ای برای جلوگیری از آن دارید؟ * * * **پیشینه ما** بخش ما یکی از معدود شرکت هایی است که از تین کلاینت ها استفاده نمی کند. رئیس بخش تحت فشار قرار می گیرد که ما نیز باید از تین کلاینت ها استفاده کنیم، به این امید که ادمین های میز و سرور پاسخگوی شکایات و مشکلات سایر بخش ها باشند. من با ایده پشت آن موافقم، اما از اجرای برنامه ای مانند ویژوال استودیو در داخل یک ماشین مجازی بسیار بدبین هستم. | توصیه هایی برای اجرای ویژوال استودیو در محیط VMWare VDI؟ |
176876 | در مدرسه، بارها به من گفته شده است که استفاده از «عمومی» را برای متغیرهایم متوقف کنم. من هنوز نپرسیدم چرا این سوال: آیا میدان های عمومی جاوا در این مرحله فقط یک نقص طراحی تاریخی غم انگیز است؟ به نظر می رسد تا حدودی با این موضوع مرتبط باشد با این حال، به نظر نمیرسد که آنها درباره «چرا» «اشتباه» است بحث کنند، اما در عوض روی _چگونه میتوانند از آنها استفاده کنند، تمرکز میکنند. به این کلاس (ناتمام) نگاه کنید: public class Reporte { public String rutaOriginal; رشته عمومی rutaNueva; عمومی int bytesOriginales; public int bytesFinales; عمومی شناور ganancia; /** * Constructor para objetos de la clase Reporte */ public Reporte() { } } نیازی به درک اسپانیایی نیست. تمام کاری که این کلاس انجام می دهد این است که برخی از آمارها (آن فیلدهای عمومی) را نگه می دارد و سپس برخی عملیات را با آنها انجام می دهد (بعدا). من همچنین باید آن متغیرها را اغلب تغییر دهم. اما خوب، از آنجایی که به من گفته شد از «عمومی» استفاده نکنم، این همان کاری است که من انجام دادم: public class Reporte { private String rutaOriginal; رشته خصوصی rutaNueva; خصوصی int bytesOriginales; خصوصی int bytesFinales; شناور خصوصی ganancia; /** * Constructor para objetos de la clase Reporte */ public Reporte() { } public String getRutaOriginal() { return rutaOriginal; } public String getRutaNueva() { return rutaNueva; } public int getBytesOriginales() { return bytesOriginales; } public int getBytesFinales() { return bytesFinales; } public float getGanancia() { return ganancia; } public void setRutaOriginal(String rutaOriginal) { this.rutaOriginal = rutaOriginal; } public void setRutaNueva(String rutaNueva) { this.rutaNueva = rutaNueva; } public void setBytesOriginales(int bytesOriginales) { this.bytesOriginales = bytesOriginales; } public void setBytesFinales(int bytesFinales) { this.bytesFinales = bytesFinales; } public void setGanancia(float ganancia) { this.ganancia = ganancia; } } کمی زیبا به نظر می رسد. اما به نظر اتلاف وقت است. به نظر می رسد جستجوهای گوگل در مورد «زمان استفاده از عمومی در جاوا» و «چرا نباید از عمومی در جاوا استفاده کنم» درباره مفهوم **تغییرپذیری** بحث می کند، اگرچه من واقعاً مطمئن نیستم که چگونه چنین بحث هایی را تفسیر کنم. من می خواهم کلاس من قابل تغییر باشد - همیشه. | چرا نباید از متغیرهای عمومی در کلاس جاوا استفاده کنم؟ |
218171 | بسیاری از کارهایی که در حال حاضر انجام میدهم در دنیای OPOS/UPOS است. شرکت من دستگاهی دارد که می تواند برچسب های 13.56 مگاهرتز (RFID)، کارت های هوشمند و کارت های Mag Stripe را بخواند. تا همین اواخر من فقط برای یک سناریو خاص با RFID کار می کردم. این برای خواندن کارت های UltraLight C و Desfire بود. همه این کارتها بهطور خاص تنظیم شده بودند تا بتوانم دادههای خوانده شده از آن کارتها را بگیرم و آنها را به فرمت MSR track2 تبدیل کنم. با این حال، در دو هفته گذشته، من روی خواندن کارتهای اعتباری RFID (از آنجایی که یک کارت ویزا دارم که از آن استفاده میکردم) و کارتهای اعتباری Smart Card کار میکردم. (ویزا کارتی که من دارم هر دو را دارد) در یادگیری نحوه ارتباط با SmartCard و خواندن اسناد ISO7816 و EMVCO کمی بیشتر با نحوه ذخیره اطلاعات آشنا شدم. اما الان یک سوال در مورد UPOS دارم. دادههای RFID در Visa من ذخیره میشوند (و خوانده میشوند) بسیار شبیه به نحوه ذخیره و خواندن دادهها از کارت هوشمند در Visa من. باحال خوب در مشخصات UPOS برای SmartCardRW، روش ReadData یک آرایه بایت را برمیگرداند. خیلی خوب است، من فقط می توانم همه آن داده ها را برگردانم و سپس آن ها را همانطور که دلم می خواهد تجزیه کنم. اگرچه RFID دارای یک لیست پیوندی از برچسب ها است. خوب این از نظر ویزا کارت من منطقی است (من را به یاد سوالی در مورد SmartCard می اندازد، اما این برای یک سوال دیگر است) اما در مورد ULC و Desfire یا هر کارت Mifare چه می توان گفت. صفحات، فایلها، کیف پولها دقیقاً متناسب با نمایه برچسب نیستند. برای مثال، اجازه دهید بگوییم که صفحات 4-12 را در کارت ULC خود خواندم. هر صفحه ای که می خوانم 4 بایت است. آیا این به این معنی است که من 9 تگ در لینکد لیست خود دارم؟ آیا شناسه برچسب من شماره صفحه است؟ یا پس چگونه به Desfire ترجمه می شود؟ من برنامه 123456 را باز می کنم و فایل 1 و فایل 2 را می خوانم، آیا 2 تگ دارم؟ و اگر چنین است شناسه تگ من چیست؟ حداقل با ویزای من _فکر می کنم_ باید از شناسه برچسب (5F24 سابق برای تاریخ انقضا) و مقدار {0x15, 0x10, 0x31} استفاده کنم بخشی از من می گوید بله.. منطقی است. بخش دیگری از من می گوید، خب اگر اینطور است، پس چرا SmartCardRW برچسب ندارد؟ پس این سوال من است. چگونه می توانم داده های خود را از آن انواع مختلف رسانه قالب بندی کنم؟ یا این وظیفه Control Object (برنامه) من است؟ پس از کجا می داند؟ تنها پروتکلهایی که دارم عبارتند از: // خلاصه: // پروتکلهای تگ RFID از پیش تعریفشده موجود را که دستگاه پشتیبانی میکند، برمیشمارد. [پرچمها] پروتکلهای RFID enum عمومی { EpcClass0 = 1، RFIDSdt0Plus = 2، EpcClass1 = 4، EpcClass1Gen2 = 8، EpcClass2 = 16، Iso14443A = 4096، Iso14443B، 815 = 3829. Iso180006B = 16384، Other = 16777216، همه = 1073741824، } اگر من از آن خوب استفاده کنم، همه کارتهایی که دارم، همه Iso14443A هستند. من از ATQA و SAK استفاده می کنم تا بدانم واقعاً چه نوع کارتی دارم. هیچ خاصیت RFID وجود ندارد که به من اجازه دهد آن را مشخص کنم. پس من گم شده ام. | فرمت داده UPOS RFIDScanner |
173518 | اخیراً شروع کردم به پیچیدن سرم در اطراف OOP، و اکنون به نقطهای رسیدهام که هر چه بیشتر در مورد تفاوتهای بین کلاسهای انتزاعی و رابطها مطالعه میکنم بیشتر گیج میشوم. تا کنون، هیچ کدام را نمی توان نمونه کرد. رابطها کم و بیش نقشههای ساختاری هستند که اسکلت را تعیین میکنند و چکیدهها با توانایی توسعه بخشی از کد متفاوت هستند. من می خواهم از طریق موقعیت خاص خود در مورد این موارد بیشتر بیاموزم. اگر می خواهید کمی اطلاعات پیش زمینه بیشتری داشته باشید، این لینک به اولین سوال من است: یک مدل طراحی خوب برای کلاس جدید من چیست؟ در اینجا دو کلاس وجود دارد که من ایجاد کردم: class Ad { $title; $description $price; تابع get_data($website){ } تابع validate_price(){ } } class calendar_event { $title; $description $start_date; function get_data($website){ //guts } function validate_dates(){ //guts } } بنابراین، همانطور که می بینید این کلاس ها تقریباً یکسان هستند. اینجا نشان داده نشده است، اما توابع دیگری مانند get_zip()، save_to_database() وجود دارد که در کلاس های من رایج است. همچنین کلاسهای دیگر Cars and Pets را اضافه کردهام که همه روشهای رایج و البته ویژگیهای خاص آن اشیاء را دارند (مثلاً مسافت پیموده شده، وزن). اکنون من اصل **DRY** را نقض کرده ام و در حال مدیریت و تغییر همان کد در چندین فایل هستم. من قصد دارم کلاس های بیشتری مانند قایق، اسب یا هر چیز دیگری داشته باشم. بنابراین اینجا جایی است که من از یک کلاس رابط یا انتزاعی استفاده کنم؟ با توجه به آنچه در مورد کلاسهای انتزاعی میدانم، از یک کلاس فوقالعاده بهعنوان یک الگو با تمام عناصر مشترک ساختهشده در کلاس انتزاعی استفاده میکنم و سپس فقط مواردی را که بهطور خاص در کلاسهای آینده مورد نیاز هستند اضافه میکنم. به عنوان مثال: محتوای کلاس انتزاعی { $title; تابع $description get_data($website){ } function common_function2() {} function common_function3() {} } class calendar_event extensions content {$start_date; تابع validate_dates(){ } } یا از یک اینترفیس استفاده کنم و چون اینها بسیار شبیه هستند، ساختاری ایجاد کنم که هر یک از کلاس های فرعی به دلایل یکپارچگی مجبور به استفاده از آن شوند و آن را به توسعه دهنده نهایی که آن کلاس را تکمیل می کند واگذار کنم. مسئولیت هر یک از جزئیات حتی توابع رایج را بر عهده بگیرد. فکر من در آنجا این است که برخی از توابع متداول ممکن است در آینده برای نیازهای کلاس خاص خود نیاز به اصلاح داشته باشند. با وجود تمام موارد بالا، اگر فکر میکنید که من اصلاً چیستی و چرایی چکیدهها و رابطها را اشتباه میفهمم، به هر حال اجازه دهید یک پاسخ معتبر این باشد که از فکر کردن در این راستا دست بردارید و راه مناسب برای حرکت رو به جلو را پیشنهاد دهید! با تشکر | چه تفاوت هایی بین کلاس های انتزاعی، رابط ها و زمان استفاده از آنها وجود دارد |
255060 | محل قرار دادن داده های نمونه در ساختار پروژه | |
200089 | چگونه تصمیم می گیرید چه کدی را در یک تابع قرار دهید؟ | |
201930 | محل ذخیره تنظیمات پیکربندی سفارشی برنامه وب | |
123802 | من به عنوان یک برنامه نویس مشغول به کار هستم، اما تنها ابزارهای توسعه برنامه ای که در دسترس دارم Access و Excel (یعنی VBA) هستند. خوشبختانه، من دسترسی خوبی به Oracle DB خود دارم، اما این کار کمی متقاعد شد! مدتی است که می گذرد، اما می توانم خوب بنویسم، البته C وانیلی (در میان سایر موارد کمتر مرتبط) و با مدل OOP آشنا هستم. مشکلی که من با آن روبرو شده ام این است که VBA با ADO به اندازه کافی قوی نیست که نیازهای من را برآورده کند. بنابراین، سوال من این است: با توجه به تجربه من، مهاجرت از این محیط به C++ (مثلاً با استفاده از Visual C++) با رابط تماس C++ Oracle چقدر واقعی است؟ آیا منحنی یادگیری (C++، که من به طور خلاصه به آن پرداختم، OCCI و در نهایت، کدنویسی رابط کاربری گرافیکی ویندوز) برای توجیه بیش از حد شیب دار خواهد بود؟ یعنی آیا می توانم در مدت زمان کوتاهی این مطالب را در حین کار تا سطح تولید یاد بگیرم؟ | چگونه می توانم از Excel VBA با ADO به C++ با OCCI مهاجرت کنم؟ |
134770 | مجوز منبع باز غیر ویروسی اما با بند برای افشای منبع؟ | |
139722 | پس از خواندن یک سوال دیگر در مورد JQuery و CDN، آیا امکان دارد ابزارهایی مانند JQuery با مرورگر همراه شوند، بنابراین نیاز به اولین بارگیری از CDN یا سرور میزبان خود را کاهش/از بین میبرند. فایل های JQuery به طور خاص بسیار کوچک هستند، بنابراین می توانید به راحتی تعدادی (همه؟) از نسخه های مختلف را به عنوان بخشی از نصب مرورگر داشته باشید. اکنون به اندازه کافی منصفانه است، این کار باعث افزایش ردپای نصب، زمان دانلود برای خود مرورگر می شود. سپس سایتها میتوانند ابتدا «محلی» را بررسی کنند، قبل از CDN (که سپس در حافظه پنهان قرار میگیرند)، قبل از اینکه در نهایت به طور پیشفرض از سرور وبسایت دانلود کنند. اگر این امکان پذیر است آیا انجام شده است و اگر نه چرا انجام نشده است؟ | آیا می توان JQuery و ابزارهای مشابه را در نصب مرورگر تعبیه کرد؟ |
178685 | به عنوان یک فرضیه، اگر قرار باشد زمانی که تجربهام در داتنت است، برای یک موقعیت توسعهدهنده PHP جدید مصاحبه کنم، چگونه میتوانم تشخیص دهم که نمونه کدی که به من ارائه کردهاند کارآمد و با کیفیت است؟ به عبارت دیگر، اگر با زبان آشنایی ندارید، بهترین راه برای ارزیابی کد برنامه نویس چیست؟ | وقتی با زبان آشنایی ندارید، چگونه کیفیت کد را ارزیابی کنید؟ |
212639 | من تعدادی فایل آزمایشی (بزرگ) دارم که باید نگهداری شوند. این بدان معناست که دسترسی به تاریخچه آنها یک الزام است. **مزایا** * توسعه دهندگان جدید، کل مجموعه آزمایشی را فقط با یک «کشش git» دریافت می کنند. * از تاریخچه فایل ها بک آپ گرفته شده است. * خود فایل ها پشتیبان گیری می شوند. **معایب** * افزایش بزرگ در اندازه مخزن. * افزایش بزرگ در اندازه دانلود توسعه دهندگان جدید که مخزن را کپی می کنند. بهترین روش ها برای نگهداری فایل های تست چیست؟ آیا این فایل ها را در کنترل منبع ذخیره کنم؟ آیا جایگزینی وجود دارد؟ | آیا باید فایل های آزمایشی را در کنترل منبع ذخیره کنم؟ |
176657 | با مطالعه گسترده این موضوع، اکثر کتاب ها موارد زیر را بیان می کنند: * **تضمین کیفیت: فعالیت های پیشگیری. قانون بازرسی، بازنگری..** * **کنترل کیفیت: تست** در حالی که استثناهایی وجود دارد که ذکر می کنند QA فقط با فرآیندها (برنامه ریزی، استراتژی، برنامه استاندارد و غیره) سروکار دارد که IMHO بسیار به QA واقعی نزدیکتر است. با این حال من نمی توانم هیچ مرجع خوبی در Google Books پیدا کنم. من معتقدم که بازرسی ها، بررسی ها، آزمایش ها همه **کنترل کیفیت** است، زیرا در مورد بررسی محصولات است، مهم نیست که محصول نهایی باشد یا محصول کار. مشکل این است که بسیاری از نویسندگان موافق نیستند. برای توضیح دقیق، ایده آل با یک مرجع، سپاسگزار خواهم بود. | تضمین کیفیت=بازرسی، بررسی..؟ |
58246 | **چه کسی میتواند خود را توسعهدهنده UI بنامد، بدون اینکه یک پوزور باشد؟** من متوجه شدم افرادی که خود را توسعهدهنده UI مینامند، که در عوض آنها را به عنوان طراحان وب دستهبندی میکنم. من آن را نمی زنم، فقط می خواهم بدانم که معامله واقعی کیست. | چه کسی می تواند خود را توسعه دهنده UI بنامد؟ |
164557 | **پس زمینه:** من باید یک برنامه دسکتاپ با چند عملیات (CRUD و بیشتر) بسازم (=winforms)، باید برنامه دیگری بسازم که از برخی از عملکردهای برنامه اصلی (=webforms) دوباره استفاده کند. . من از لایه سرویس برای استفاده مجدد از توابعم استفاده می کنم. سرویس در حال فراخوانی توابع روی لایه BL است (اگر این کار را اشتباه انجام می دهم، مرا اصلاح کنید). بنابراین دسکتاپ من 4 پروژه دارد - DAL، BL، UI، WEBSERVICES. **معضل (ساده است، اما من هنوز به نظرات با تجربه تری نیاز دارم):** 1. در رابط کاربری winform اصلی من - آیا باید توابع را از BL - bl.getcustomers() فراخوانی کنم، یا آن را شبیه به آنچه که من آن را صدا می زنم انجام دهم. در فرم وب، و توابع را از سرویس فراخوانی کنید - webservices.getcustomers؟ 2. آیا حتی اگر به برخی از توابع فقط در یک UI نیاز داشته باشم، باید برای هر تابع در BL یک سرویس ایجاد کنم؟ به عنوان مثال - آیا باید برای همه عملیات CRUD خدمات ایجاد کنم، حتی اگر نیاز به استفاده مجدد از عملیات به روز رسانی در فرم وب داشته باشم؟ _کمک شما بسیار قابل تقدیر است_ | لایه سرویس - چقدر باید گسترده باشد و آیا باید از برنامه محلی نیز استفاده شود؟ |
121408 | من این روزها دارم es5 را می خوانم و متوجه می شوم که ویژگی [[قابل تنظیم]] در برخی از ویژگی های داخلی شی جهانی روی true تنظیم شده است که به این معنی است که می توانیم این ویژگی ها را حذف کنیم. به عنوان مثال: متد join شی Array.prototype دارای ویژگیهای {[[نوشتن]]:true، [[Enumerable]]: false، [[Configurable]]: true} است بنابراین میتوانیم به راحتی متد join را برای Array حذف کنیم: حذف Array.prototype.join. alert([1,2,3].join); هشدار «تعریف نشده» در کروم 17، فایرفاکس 9، یعنی 10، حتی ie6 من نمایش داده می شود. در کروم 15 و سافاری 5.1.1 ویژگی [[قابل تنظیم]] روی درست تنظیم شده است و نتیجه حذف نیز درست است، اما نتیجه نهایی همچنان «function(){[کد بومی]}» است. به نظر می رسد این یک اشکال است و کروم آن را برطرف می کند. من قبلاً متوجه این موضوع نشده بودم. به نظر من، حذف توابع داخلی در کد کاربر خطرناک است و در هنگام کار با دیگران باگ های زیادی را نشان می دهد. پس چرا ECMAScript این تصمیم را می گیرد؟ | چرا می توانیم برخی از ویژگی های داخلی شی جهانی را حذف کنیم؟ |
163026 | من یک دوره برنامه نویسی علمی را برای دانشجویان دوره کارشناسی تدریس می کنم، که هدف آن دانشجویان سال اول/دومی است که برای اولین بار خط فرمان را می بینند اما احتمالاً در کلاس ها و مشاغل آینده به کنترل نسخه نیاز دارند. آیا منبعی برای آموزش کنترل نسخه (برای کسانی که هرگز آن را ندیده اند) در دسترس است؟ چه جنبه هایی باید ابتدا آموزش داده شود / بیشتر تأکید شود؟ | آموزش کنترل نسخه (git، مرکوریال) به دانشجویان کارشناسی؟ |
40373 | اخیراً بحث های زیادی در مورد مشکلات استفاده (و استفاده بیش از حد) از Singleton ها وجود داشته است. من هم در اوایل کارم یکی از این افراد بودم. اکنون میتوانم ببینم مشکل چیست، و با این حال، هنوز موارد زیادی وجود دارد که نمیتوانم جایگزین خوبی ببینم - و بسیاری از بحثهای ضد سینگلتون واقعاً چنین چیزی را ارائه نمیدهند. در اینجا یک مثال واقعی از یک پروژه بزرگ اخیر است که من در آن شرکت داشتم: این برنامه یک کلاینت ضخیم با صفحات و اجزای مجزای زیادی بود که از حجم عظیمی از داده ها از یک حالت سرور استفاده می کند که اغلب به روز نمی شود. این داده ها اساساً در یک شی مدیر سینگلتون - وضعیت جهانی مخوف ذخیره شده اند. ایده این بود که این یک مکان در برنامه وجود داشته باشد که دادهها را ذخیره و همگامسازی میکند، و سپس هر صفحه جدیدی که باز میشود میتواند بیشتر موارد مورد نیاز خود را از آنجا جستجو کند، بدون اینکه درخواستهای تکراری برای دادههای مختلف پشتیبانی از سرور ارائه کند. درخواست مداوم از سرور پهنای باند زیادی را می گیرد - و من در مورد هزاران دلار صورتحساب اینترنت اضافی در هفته صحبت می کنم، بنابراین غیرقابل قبول بود. آیا رویکرد دیگری وجود دارد که می تواند در اینجا مناسب باشد به جز داشتن این نوع شیء حافظه پنهان مدیر داده جهانی؟ البته این شیء رسماً نباید Singleton باشد، اما از نظر مفهومی منطقی است که یکی باشد. یک جایگزین تمیز خوب در اینجا چیست؟ | پس مجردها بد هستند، پس چی؟ |
122173 | من به دنبال الگوی/راهحلی بودم که به من امکان میدهد یک متد را به عنوان استثنا در زمان اجرا در گروهی از متدهای مختلف بدون استفاده از Reflection فراخوانی کنم. من اخیراً از الگوی کارخانه انتزاعی آگاه شده ام. به نظر من، این بسیار شبیه چندشکلی است، و من فکر کردم که می تواند یک مورد چندشکلی باشد، اما بدون کلاس فوق العاده 'GUIFactory'، همانطور که در مثال لینک بالا می بینید. آیا من در این فرض درست هستم؟ | آیا می توان الگوی Abstract Factory را به عنوان یک مورد چندشکلی در نظر گرفت؟ |
84265 | آیا این طبیعی است/فقط برای یک شرکت نرم افزاری وکالت نامه بخواهد تا مطمئن شود در زمانی که شما به عنوان یک برنامه نویس مشغول به کار هستید، هر چیزی را که شما اختراع می کنید، حق اختراع دریافت می کند؟ ** به روز رسانی: ** در مورد من، من به کارفرما برگشتم. آنها به من گفتند که علاقه ای به استفاده از اختراعات من که مربوط به دامنه ای نیست که در ساعات شرکت اختراع نشده است، با استفاده از منابع شرکت ندارند. این شرکت مشارکت منبع باز را تشویق می کند و در این زمینه دخالت نخواهد کرد. من قرارداد را بیشتر مورد بررسی قرار دادم و در جایی که اصطلاح اختراعات در صحبت های حقوقی تعریف شد، بیان کرد که اختراعات در چارچوب این قرارداد فقط آنهایی هستند که با استفاده از منابع شرکت در زمان شرکت توسعه یافته اند. وکالتنامه به شرکت اجازه می دهد تا اطمینان حاصل کند که می تواند امضای من (یا معادل آن را در غیاب من) برای هر اختراعی که ممکن است مایل به ثبت اختراع باشد، دریافت کند. | دادن وکالت به کارفرما برای به دست آوردن اختراعات شما |
178682 | یک سناریوی ساده: * 2 پروژه در کنترل نسخه هستند * برنامه * تست(های) * روزانه تعداد قابل توجهی بررسی در برنامه انجام می شود. * CI تمام اتوماسیون ها را هر شب می سازد و اجرا می کند. به منظور نوشتن و/یا اجرای آزمایشها، باید برنامه را ساخته باشید (برای ارجاع/بارگذاری مجموعههای ابزاردار). اکنون، برنامه را **عظیم** در نظر بگیرید، به طوری که ساختن آن در زمان ممنوع است (یک روز کامل برای کامپایل). عارضه جانبی آشکار در اینجا، این است که هنگامی که یک بیلد را به صورت محلی انجام دادید، بلافاصله با آخرین نسخه سازگار نیست. به عنوان مثال: اگر بخواهم با آخرین پروژه همگام سازی کنم و یکی از پروژه های آزمایشی را باز کنم، تا زمانی که برنامه را نسازم، به صورت محلی ساخته نمی شود. این در هنگام همگام سازی با شاخه / ساخت / تگ دیگر یکسان است. بنابراین، برای اینکه حتی شروع به کار کنم، باید یک روز منتظر بمانم تا برنامه را به صورت محلی بسازم، تا اسمبلی ها بارگیری شوند - و سپس آن اسمبلی ها جدیدترین نباشند. چگونه مخزن یا (در حالت ایدهآل) محیط توسعه خود را به گونهای سازماندهی میکنید که بتوانید به طور مداوم آزمایشهایی را در برابر هر آنچه که ساخت فعلی است، یا یک بیلد خاص ایجاد کنید، در حالی که ساخت برنامه را تا حد امکان به حداقل برسانید؟ | بهترین روش برای سازماندهی/مدیریت وابستگی ها در VCS در یک راه حل بزرگ |
138844 | با توجه به آنچه من متوجه شدم، راه ایده آل برای آماده سازی بیلدها با استفاده از ویژوال استودیو استفاده از یک ماشین ساخت واحد است. این بدان معناست که در حالی که توسعهدهندگان با استفاده از دستگاه مربوطه خود فرآیند توسعه را طی میکنند، بیلد از هیچ یک از آن ماشینها تهیه نشده است و به جای آن از یک رایانه شخصی ساخته شده استفاده میشود. تحت این شرایط، آیا لازم است که پروژه راه اندازی را بررسی کنید (با استفاده از TFS به عنوان مثال در اینجا). هیچ نسخه ای برای کنترل آن پروژه خاص وجود ندارد زیرا هر تغییر مورد نیاز در خود ماشین ساخت انجام می شود، و این برای دیگران نگران کننده نیست. | آیا باید پروژه راه اندازی ویژوال استودیو را بررسی کنیم |
255065 | من پروژه ASP.NET MVC خود را به صورت زیر تنظیم کرده ام: لایه ارائه: ViewModels، Views، منطق خاص برای رسیدگی به پاسخ های سرویس Business Logic / Service Layer: سرویس هایی که با داده ها از هر یک از پایگاه داده یا لایه ارائه کار می کنند. (مدل های دامنه موجودیت های EF هستند) لایه دسترسی به پایگاه داده: چارچوب نهاد. مطابق با http://www.asp.net/mvc/tutorials/getting-started-with-ef-using- mvc/advanced-entity-framework-scenarios-for-an-mvc-web-application#repo a repository/ واحد الگوی کار دیگر با EF6 مورد نیاز نیست. و کار با ASP.NET Identity ایجاد یک رابط برای DbContext سخت است و باعث می شود همه سرویس ها یک جفت محکم با ApplicationDbContext داشته باشند. آیا این اشکالی ندارد؟ در سناریویی که باید پایگاه داده را به NoSQL تغییر دهید، باید تمام کد سرویس ها را به جای فقط Middleware تغییر دهید. هر گونه نظر در مورد معماری نیز پذیرفته می شود. من سعی می کنم یک نقطه نظر خوب برای ایجاد یک برنامه پیدا کنم. | جداسازی معماری |
122175 | بنابراین، من به نوعی به نقطه ای رسیده ام که می خواهم شروع به توسعه یک وب سایت کنم. در ابتدا، من قصد داشتم تا وب سایت مذکور را با استفاده از PHP و CodeIgniter بسازم، با هر دو آشنا هستم، اما، راستش را بگویم، من زیاد به هیچ کدام علاقه ندارم. من متوجه شدم که آنها نسبتاً نامرتب می شوند، CodeIgniter تا حدودی کمک می کند، اما مهم نیست که چه اتفاقی می افتد، به نظر می رسد که بیشتر PHP مبهم تر از آنچه باید باشد ظاهر می شود. به هر حال، من به جایی رسیده ام که می خواهم از پایتون یا روبی استفاده کنم. من با هر دوی آنها آشنا هستم، اگرچه بیشتر با پایتون آشنا هستم، اما هرگز توسعه وب در آنها انجام نداده ام. من زمان لازم را برای یادگیری چارچوب ها صرف می کنم (و دانش خود را به زبان انتخابی خود بیشتر می کنم)، اما باید یکی را انتخاب کنم. من هیچ کدام از زبان ها را بیشتر از دیگری دوست ندارم، هر دو مزایای خود را دارند... با این حال، از آنجایی که من هرگز توسعه وب را با هر یک از زبان ها انجام نداده ام، امیدوار بودم که شما بچه ها بتوانید به من نکاتی را ارائه دهید. چارچوب های موجود برای هر زبان چیست؟ چه چیزی را توصیه می کنید و چرا؟ توجه: من در درجه اول به Rails و Django نگاه کرده ام - اما هنوز برای دیگران باز هستم. من به دنبال برنامه ای هستم که فقط برای یک (یا شاید دو) توسعه دهنده کار کند. یادگیری آن باید نسبتاً آسان باشد (اما برای یادگیری آن وقت می گذارم). همچنین، من می خواهم به راحتی از کد پاک و توسعه چابک پشتیبانی کند. | انتخاب یک چارچوب توسعه وب؟ |
210902 | این لینک است: https://gist.github.com/jgarber/2302238 من تازه وارد github و توسعه وب هستم. پس لطفاً سوالات من را تحمل کنید. من می خواهم از کد ویدیوی واکنش گرا در پیوند ذکر شده در بالا برای وب سایت تجاری که در حال ساخت آن هستم استفاده کنم. من می بینم که کد در بخش عمومی ارسال شده است، اما حق چاپ نیز پیوست شده است. و نام فایل MIT-LICENSE.txt است. آیا این ارتباطی با MIT-License دارد؟ دو سوال: الف) آیا می توانم با دادن یک منبع از این کد استفاده کنم؟ ب) و اگر بتوانم، تحت چه مجوزی می توانم از کد استفاده کنم و چه نوع انتسابی لازم است؟ | آیا می توانم تحت مجوز از کد ویدیوی واکنش گرا در این پیوند github استفاده کنم؟ |
199657 | من در حال نوشتن مشخصاتی برای یک پروژه هستم، و با جدا کردن مشخصات عملکردی از مشخصات فنی مشکل دارم (به http://www.joelonsoftware.com/articles/fog0000000035.html مراجعه کنید). برای مثال، من سعی میکنم رفتار زمانی را که کاربر فهرستی از اشیاء Foo را درخواست میکند مشخص کنم. در مشخصات عملکردی، باید توضیح دهم که دقیقاً چه چیزی برگردانده می شود (یعنی ساختار یک شی Foo) یا فقط سیستم لیستی از آنها را برمی گرداند و سپس جزئیات شی Foo را در مشخصات فنی قرار می دهد؟ این طراحی برای یک API است در صورتی که تفاوتی ایجاد کند. من نمی توانم نمونه های زیادی از نحوه نوشتن چنین مشخصات API پیدا کنم. | تفاوت بین مشخصات فنی و عملکردی |
184859 | به عنوان یک پروژه مدرسه، ما مجموعه اولیه داستان های کاربری خود را منتشر می کنیم. آیا یک داستان کاربر باید ایده اصلی یک کاربر را بدون ترکیب یا جدا کردن آنها ضبط کند؟ به عنوان مثال، جان اضافه کرد که من می خواهم سوالات چند گزینه ای ارسال کنم.، و مایک اضافه کرد که به جز چند سوال، من می خواهم سوالات درست / غلط ارسال کنم. دیوید اضافه کرد که من یک جعبه تایید می خواهم قبل از اینکه سوالاتی را اضافه کنم آیا آن 3 داستان کاربر را همانطور که هست رها می کنید یا می خواهید داستان های جان و مایک را به عنوان می خواهم سوالات چند گزینه ای و درست/نادرست پست کنم را ترکیب کنید. و در این داستان کاربر جدید، جزئیاتی مانند نمایش یک کادر انطباق قبل از کلیک بر روی دکمه افزودن وجود دارد؟ چه چیزی را انتخاب می کنید؟ | چه زمانی داستان های کاربر باید ترکیب و جدا شوند؟ |
183733 | اخیراً مشاوری به ما گفت که اگر یک ویژگی را فقط از طریق تستهای خودکار رابط کاربری (مانند سلنیوم، رابط کاربری کد شده) میتوان آزمایش کرد، پس یک مشکل معماری اساسی وجود دارد. اگرچه این بیانیه ممکن است کمی افراطی باشد، اما در امتداد همان خطوط هرم تست است که تستهای UI باید بخش کوچکی از مجموعه تست خودکار کلی شما را تشکیل دهند. بنابراین، چه نوع ویژگی هایی _باید_ دارای تست UI خودکار باشند؟ آیا سیستمی با معماری متقن همچنان دارای ویژگی هایی است که فقط از طریق تست های رابط کاربری قابل تایید هستند یا اینکه این تست ها باید فقط به عنوان پشتیبان برای مجموعه ای از تست های واحد و خدمات باشند؟ | چه ویژگی هایی باید از طریق تست خودکار UI آزمایش شوند؟ |
162865 | من به دنبال این هستم که ببینم آیا نام خاصی برای این سبک از برنامه ریزی یک نوع رفتار خاص در یک برنامه وجود دارد یا خیر. برنامه گفته شده در زمان واقعی، در یک حلقه به روز رسانی اجرا می شود، و برنامه از الگوی طراحی State برای انجام برخی کارها استفاده می کند، اما روش خاصی است که کار را انجام می دهد که من می خواهم در مورد آن بدانم. در اینجا نحوه استفاده از آن آمده است. - Object Foo ساخته شده است، با آبجکت بتن StateA در آن - اولین حلقه اجرا می شود --- تابع Foo.Run StateA.Bar را فراخوانی می کند --- در StateA.Bar حالت Foo را به StateB جایگزین می کند - حلقه دوم اجرا می شود --- Foo.Run StateB را فرا می خواند .Bar - حلقه سوم اجرا می شود --- Foo.Run StateB.Bar را فرا می خواند - حلقه چهارم --- و غیره. بنابراین به طور خلاصه، Foo انجام نمی شود یک تابع Initialize صریح دارند. فقط Run خواهد داشت، اما Run در اولین فریم کاری منحصر به فرد انجام می دهد تا چیزی را برای Foo مقداردهی اولیه کند و سپس آن را با یک عمل متفاوت جایگزین می کند که در تمام فریم های بعد از آن تکرار می شود - بنابراین نیازی به بررسی نیست. اگر «فو» قبلاً مقداردهی شده باشد. این فقط یک اقدام شروع را فشار دهید و بروید است. اجرای این نوع رفتار را چه می نامید؟ | آیا نامی برای این استفاده از الگوی طراحی State وجود دارد؟ |
170547 | من اخیراً در حال خواندن یک وب سایت در مورد توسعه کد تمیز هستم (پیوندی در اینجا قرار نمی دهم زیرا به زبان انگلیسی نیست). یکی از اصول تبلیغ شده توسط این سایت، **اصل بسته باز** است: هر جزء نرم افزار باید برای توسعه باز و برای اصلاح بسته باشد. به عنوان مثال، هنگامی که یک کلاس را پیاده سازی و آزمایش کرده ایم، باید آن را فقط برای رفع اشکالات یا افزودن قابلیت های جدید تغییر دهیم (مثلاً روش های جدیدی که **روی روش های موجود تأثیر نمی گذارند). عملکرد و پیاده سازی موجود نباید تغییر کند. من معمولاً این اصل را با تعریف یک رابط «I» و یک کلاس پیاده سازی مربوطه «A» اعمال می کنم. وقتی کلاس «A» پایدار شد (پیادهسازی و آزمایش شد)، معمولاً آن را زیاد تغییر نمیدهم (احتمالاً اصلاً)، یعنی 1. اگر نیازمندیهای جدید وارد شود (مانند عملکرد یا اجرای کاملاً جدید رابط) که نیاز به تغییرات بزرگ در کد دارند، من یک پیاده سازی جدید B می نویسم و تا زمانی که B بالغ نشده است از A استفاده می کنم. وقتی «B» بالغ است، تنها چیزی که لازم است تغییر نحوه نمونه سازی «I» است. 2. اگر الزامات جدید تغییری در اینترفیس را نیز پیشنهاد کند، یک رابط جدید «I» و یک پیادهسازی جدید «A» تعریف میکنم. بنابراین «من»، «الف» منجمد میشوند و تا زمانی که «من» و «الف» برای جایگزینی آنها پایدار نباشند، **پیادهسازی** برای سیستم تولید باقی میمانند. بنابراین، با توجه به این مشاهدات، من کمی تعجب کردم که صفحه وب سپس استفاده از **بازسازی های پیچیده** را پیشنهاد کرد، ... زیرا امکان نوشتن مستقیم کد در شکل نهایی آن وجود ندارد. آیا بین اجرای اصل باز/بسته و پیشنهاد استفاده از بازسازی های پیچیده به عنوان بهترین روش تناقض/تضاد وجود ندارد؟ یا ایده اینجا این است که میتوان در طول توسعه کلاس «A» از بازسازیهای پیچیده استفاده کرد، اما وقتی آن کلاس با موفقیت آزمایش شد، باید فریز شود؟ | Refactoring و Open / Closed اصل |
249701 | من در حال تماشای یک ویدیوی آموزشی ++C هستم. این در مورد متغیرهای داخل کلاس صحبت می کند و ادعا می کند که متغیرها باید خصوصی علامت گذاری شوند. توضیح می دهد که اگر بخواهم از آنها به صورت عمومی استفاده کنم، باید این کار را غیر مستقیم از طریق توابع انجام دهم. چرا؟ چه فرقی دارد؟ به نظر می رسد که نتیجه یکسان است، با این تفاوت که به جای داشتن یک خط کد، اکنون 9 یا 10 LOC دیگر برای انجام همان کار دارم. آیا کسی می تواند توضیح دهد که چرا تبدیل یک متغیر خصوصی در یک کلاس به عمومی در کلاس به جای عمومی کردن آن به روش ساده، متفاوت و کارآمدتر است؟ | چرا نباید متغیرها را عمومی کنم، اما باید از دریافت کننده/تنظیم کننده های عمومی استفاده کنم؟ |
201934 | بگویید من چیزی شبیه به این دارم: public class BaseClass { public BaseClass(string someString) { if(someString == null) throw new ArgumentException(); } } public class ChildClass : BaseClass { public ChildClass(string someString) : base(someString) { // آیا باید این کار را انجام دهم؟ if(someString == null) new ArgumentException(); } } همچنین اگر کلاسی را به ارث ببرم که منبع آن را ندارم چه می شود. آیا باید آرگومان های سازنده را دوباره بررسی کنم؟ | هنگام ارث بردن از یک کلاس پایه، آیا باید آرگومان های سازنده را دوباره آزمایش کنید؟ |
42044 | من ایده ای برای یک مدل معنایی محاسبات داشته ام که از نظر تئوری صحیح است اما همچنین کاملاً غیر معمول است. من می خواهم به سرعت یک سیستم را نمونه سازی کنم تا ثابت کنم که می تواند در عمل کار کند. بیشتر کار من در زبان های برنامه نویسی است، بنابراین من راحت هستم که یک زبان کوچک را برای اهداف آزمایشی کنار هم بگذارم، اما نمی دانم که آیا این بهترین رویکرد است، زیرا نیاز به مقدار مشخصی کار پیشرفته در جنبه زبانی دارد که اینطور نیست. ارتباط مستقیم با مدل محاسباتی. بنابراین بهترین استراتژی نمونه سازی برای یک چارچوب نظری سطح بالا مانند این چیست؟ آیا باید با یک زبان جدید یا یک DSL تعبیه شده یا روش دیگری استفاده کنم؟ در صورت لزوم می توانم کمی پیش زمینه بیشتر ارائه دهم، اما این نیازی به بحث در مورد ویژگی های مدل ندارد. | چگونه می توانم یک چارچوب نظری بسیار انتزاعی را نمونه اولیه کنم؟ |
111661 | اگر حافظهام درست نباشد، زمانی بود که استفاده از جاوا اسکریپت برای توسعه وب به شدت مورد انتقاد قرار میگرفت، زیرا در میان چیزهای دیگر، این یک نگرانی برای حفظ حریم خصوصی و امنیتی برای کاربران بود و برخی افراد آن را خاموش کردند. امروزه، به سختی میتوانید وبسایت بزرگی را ببینید که از جاوا اسکریپت استفاده نمیکند، و بسیاری از وبسایتها بدون JS بهکلی کار نمیکنند، لعنت به تخریب زیبا. یا این، یا قابلیت استفاده به شدت تحت تاثیر قرار خواهد گرفت، مانند سایت های SE. چه چیزی بین آن زمان و اکنون تغییر کرده است که جاوا اسکریپت را عملاً در توسعه وب فراگیر کرده است؟ یا اینکه ادعای من مبنی بر اینکه جی اس به تخیل من نادیده گرفته شده است و همیشه اینطور بوده است؟ | جاوا اسکریپت و تغییر پارادایم در برنامه نویسی وب |
199217 | در سخنرانی قابل تامل Rich Hickey با عنوان ارزش ارزش ها در دقیقه 29 او در مورد سربار زبانی مانند جاوا صحبت می کند و جمله ای مانند همه آن رابط ها استفاده مجدد شما را می کشند. منظور او چیست؟ آیا این درست است؟ در جستجوی پاسخهایم، با موارد زیر برخورد کردم: * اصل کمترین دانش AKA قانون Demeter که رابطهای API محفوظ را تشویق میکند. ویکی پدیا برخی از معایب را نیز فهرست می کند. * بحران لباس سلطنتی Kevlin Henney که استدلال می کند که استفاده، نه استفاده مجدد، هدف مناسب است. * سخنرانی جک دیدریش کلاس های نوشتن را متوقف کنید که به طور کلی مخالف مهندسی بیش از حد است. واضح است که هر چیزی که به اندازه کافی بد نوشته شود بی فایده خواهد بود. اما چگونه رابط یک API به خوبی نوشته شده از استفاده از آن کد جلوگیری می کند؟ نمونه هایی در طول تاریخ وجود دارد که چیزی برای یک هدف ساخته شده و بیشتر برای چیز دیگری استفاده می شود. اما در دنیای نرم افزار، اگر از چیزی برای هدفی استفاده کنید که برای آن در نظر گرفته نشده است، معمولا خراب می شود. من به دنبال یک مثال خوب از یک رابط خوب برای جلوگیری از استفاده مشروع اما ناخواسته از برخی کدها هستم. آیا آن وجود دارد؟ نمی توانم آن را تصویر کنم. | منظور ریچ هیکی چه بود که گفت: همه آن ویژگی [اینترفیس ها/کلاس ها/انواع] استفاده مجدد شما را از بین می برد! |
133298 | تا آنجا که من درک می کنم، این روزها اساساً 3 گزینه برای انجام اسکریپت نویسی سمت سرور وجود دارد: 1. استفاده از زبان های برنامه نویسی که می توانند مستقیماً توسط وب سرور تفسیر/اجرا شوند (مانند PHP و ASP)، جایی که اسکریپت ها تفسیر می شوند/ در لحظه اجرا می شود (به عنوان مثال، با درخواست HTTP)، خروجی در صفحات HTML جاسازی می شود و سپس برای مشتری ارسال می شود. 2. با استفاده از هر زبانی (مانند C، C++، PERL، Python) سیستم عامل سرور قادر است اجرا کند (یا با استفاده از یک مفسر یا با استفاده از فایل اجرایی که قبلاً کامپایل شده است) و سپس از CGI برای برقراری ارتباط بین وب سرور و سیستم عامل خروجی اسکریپت ها از طریق CGI در قالب صفحات HTML کامل به سرور می آید و سپس برای مشتری ارسال می شود. 3. استفاده از جاوا بر روی سروری که می تواند servlets/JSP ها را مدیریت کند، که تقریباً همان ایده گزینه 1 بالا است، به جز استفاده از جاوا به جای PHP/ASP. **سوالات**: 1. آیا درک من تاکنون در مسیر درستی قرار دارد، یا اشتباهی متوجه شدم؟ 2. آیا ASP و PHP تنها زبان هایی هستند که می توانند مستقیماً توسط وب سرور تفسیر و اجرا شوند؟ 3. روبی در طبقه بندی بالا در کجا قرار می گیرد؟ آیا می توان آن را توسط سرورهایی مانند PHP تفسیر/اجرا کرد؟ یا از طریق CGI ارتباط برقرار می کند؟ 4. آیا اسکریپت سمت سرور از طریق CGI منسوخ شده است یا اصلا؟ | کمک به درک اسکریپت سمت سرور |
80232 | چگونه با محیط های مختلف پروژه برخورد می کنید؟ هر پروژه ممکن است به یک پایگاه داده متفاوت (اوراکل، IBM db2، mysql و غیره)، سرور متفاوت (tomcat، IBM WAS، weblogic و غیره) یا برخی فناوریهای جدید دیگر نیاز داشته باشد. هر بار که یک پایگاه داده یا سرور جدید وارد می شود، برای راحتی کار آنها را روی ایستگاه کاری خود نصب می کنم. در حال حاضر من بیش از یک پایگاه داده و سرور در ایستگاه کاری خود دارم و باعث شده است که ایستگاه کاری من در راه اندازی کمی زمان ببرد. من باید مدتی صبر کنم تا ایستگاه کاری من برای شروع کار آماده شود. گاهی اوقات وقتی دیتابیس A را نصب می کنم، باعث می شود پایگاه داده B قبلی من با مشکل مواجه شود. متوجه شدم که این مقدار زیادی از cpu من را می گیرد، اگرچه در حال حاضر از آنها استفاده نمی کنم. در این مورد، من فقط به یک روش فکر می کنم، می توانم پایگاه های داده را روی یک ماشین مجازی و سرورها را روی ماشین مجازی دیگر نصب کنم. یا یک محیط پروژه یک ماشین مجازی. سپس من می توانم فقط یکی را شروع کنم که به آن نیاز دارم. نظر شما چیست؟ | چگونه نیاز به داشتن چندین محیط توسعه را مدیریت می کنید؟ |
135300 | من برنامه نویسی نرم افزار قدیمی را در ویژوال بیسیک 6.0 انجام می دهم. چگونه آن را واحد تست کنم؟ | چگونه کدهای قدیمی ویژوال بیسیک 6 را واحد تست کنیم؟ |
164552 | من برای یک شرکت توسعه کوچک کار میکنم، مجموعاً 20 نفر در کل شرکت، 3 نفر در حال توسعه واقعی هستند، و ما سیدی را برای تعهدات خود به ترانک انتخاب کردهایم، و از نظر مدیریت کد و زمان بهروز عالی کار میکند. با این حال - ما از کارکنان پشتیبانی و بخش بازاریابی خود ابراز نگرانی میکنیم که آنها احساس نمیکنند زمان کافی برای ویژگیهای جدید و اعلانهای رفع اشکالی که میتوانند رفتار را تغییر دهند دریافت میکنند. بخشی از این که چرا سیستم سی دی را دوست داریم برای ما در حال توسعه است، سریع است، ما اشکال را برطرف می کنیم، ویژگی سریع را اضافه می کنیم، Bugz را می بندیم و روز خود را به آیتم بعدی ادامه می دهیم. همه اعضای شرکت ما در حال حاضر همیشه در HipChat هستند، و هنگامی که یک استقرار رخ می دهد، پیامی به اتاقی که همه اعضای شرکت در آن هستند ارسال می شود و به آنها اطلاع می دهد که چه چیزی به تازگی مستقر شده است (این فقط پیام های commit را از نوبت به عقب نشان می دهد. تا آخرین استقرار ثبت شده). ما در حال توسعه همچنین سعی میکنیم مطمئن شویم که وقتی تغییری ایجاد میکنیم که رابط کاربری یا رفتار عمومی را تغییر میدهد، یک اسکرینشات را به اتاق All Company ارسال میکنیم و توضیح میدهیم که تغییر رفتار چیست، به دنبال پس زدن یا نگرانیها. اغلب، پاسخ سکوت است. گاهی اوقات، این چند سوال جزئی است، اما چیزی که نیازی به جلوگیری از استقرار ندارد. آنچه من تعجب می کنم این است که سایر کاربران روش CD چگونه با اعلان های ویژگی های جدید و تغییرات در بخش هایی از شرکت که در حال توسعه نیستند - و در نهایت به مشتریان در جهان برخورد می کنند؟ ممنون، فرانسیس | نحوه برقراری ارتباط در داخل یک شرکت که به طور مداوم در حال استقرار است |
252043 | یادگیری جنگو MVC و روشی که من به آن فکر کردم این است: **مدل ها** جداول پایگاه داده ای هستند که در جنگو به عنوان کلاس های پایتون نمایش داده می شوند. **Views** HTML بازگشتی از تابع در views.py است. **کنترل کننده ها** خود توابع واقعی در views.py هستند که از یک درخواست HTTP فراخوانی می شوند. با این حال من در ویکی پدیا (در زمان نگارش) خواندم: > ... یک توزیع کننده URL مبتنی بر بیان منظم (کنترل کننده). من فکر می کردم نگاشت URL ها به توابع به عنوان مسیریابی - نه کنترل کننده. اما شاید من اشتباه میکنم - فکر میکنم ایدههایم را دریافت کردم زیرا ASP MVC توابعی است که درخواستها را مدیریت میکند در کلاسهایی به نام Contollers... | کنترلر در Django MVC چیست؟ |
168252 | من فقط فکر کردم که داشتن یک شاخه کنترل نسخه اختصاصی برای همه تغییرات طرحواره پایگاه داده می تواند چیز خوبی باشد و می خواستم بدانم آیا شخص دیگری همین کار را انجام می دهد و نتایج چه بوده است. بگویید که با آن کار می کنید: 1. مدل طرحواره/مستندات (برخی فایل که در آن پایگاه داده را به صورت بصری برای تولید منبع طرحواره مدل می کنید، مثلاً MySQL Workbench، با یک فایل .mwb که باینری است) 2. منبع طرحواره (یک .sql. فایل) 3. تولید کد مبتنی بر طرحواره روش عادی کار ما با شاخه های ویژگی بود، بنابراین ما تغییراتی را در فایل های مدل (آنهایی که مخصوص پایگاه داده است) انجام می دهیم و سپس برای بازسازی نقاط 2 و 3، با درگیری های احتمالی (یا حتی بازنویسی کد). حالا بگویید که گردش کار شما مانند شماره گذاری آیتم قبلی پیش می رود. با یک شاخه مدل، نیازی نیست که مدل طرحواره را با باینریهای موجود در شاخههای ویژگی دیگر تطبیق دهید، یا مجبور نیستید منبع طرح و کد را بازسازی کنید (که ممکن است کد انسانی در بالای آن باشد). برای من آنقدر منطقی است که به نظرم عجیب است که قبلاً این را به عنوان یک رویه معمول ندیده باشم. **ویرایش**: من روی ادغام شاخه ها حساب می کنم تا ادعاهایی برای مدل مطابق با کد باشد. من از DVCS استفاده میکنم، بنابراین از شاخههای با عمر طولانی یا ادغام ترسناک نمیترسم. من در حال انجام شاخه های ویژگی هستم. | آیا شاخه «مدل» یک رویه رایج است؟ |
175301 | در طول سالها متوجه تغییر نگرش نسبت به الگوهای طراحی شدهام، بهویژه در میان توسعهدهندگان در حال ظهور. به نظر می رسد این روزها این تصور وجود دارد که الگوهای طراحی، گلوله های نقره ای هستند که فوراً هر مشکلی را برطرف می کنند، ایده ای روبه گسترش که پیشرفت به عنوان یک مهندس نرم افزار به سادگی به معنای یادگیری و به کارگیری الگوهای بیشتر و بیشتر است. زمانی که با مشکلی مواجه میشوند، توسعهدهندگان دیگر تلاشی برای درک واقعی موضوع و طراحی راهحل نمیکنند - در عوض آنها به سادگی یک الگوی طراحی را انتخاب میکنند که به نظر میرسد مناسب است، و سعی میکنند آن را بیرحمانه اعمال کنند. شواهدی از این موضوع را میتوانید با سؤالات بسیار زیاد درباره Stack Overflow مشاهده کنید که با عبارت _از چه الگوی باید استفاده کنم..._ شروع میشود. من در دسته توسعه دهندگان کمی بالغ تر قرار می گیرم (تجربه 5 تا 10 ساله) و دیدگاه بسیار متفاوتی در مورد الگوها دارم - صرفاً به عنوان یک ابزار ارتباطی برای افزایش وضوح. به نظر من این دیدگاه از الگوهای طراحی که آجرهای لگو هستند (مثل کارت های پوکمون جمع آوری شده اند) کمی نگران کننده هستند. آیا توسعه دهندگان با کسب تجربه بیشتر در مهندسی نرم افزار این نگرش را از دست خواهند داد؟ یا شاید این تصورات می تواند مسیر هنر ما را در سال های آینده هدایت کند؟ آیا نسل قدیم توسعه دهندگان نگرانی مشابهی در مورد ما داشتند؟ (شاید در مورد طراحی OO یا مشابه...). اگر چنین است، چگونه به نتیجه رسیدیم؟ | آیا نسل نوظهور برنامه نویسان تصور اشتباهی در مورد الگوهای طراحی دارند؟ |
75493 | کنفرانس Lean Software and System Consortium 2011 که هفته گذشته برگزار شد، چشم انداز و ارزش های توسعه نرم افزار ناب را بیان کرد. در اینجا شش ارزش توسعه نرم افزار ناب که توسط یکی از شرکت کنندگان عکس گرفته شده است. شماره 1 **شرایط انسان را بپذیر **. در حالی که می توانم خلق و خوی انسان گرایانه و شاید حتی ضد تیلوریستی را در این بیانیه احساس کنم، می خواهم از متخصصان بخواهم که این اصل و نحوه به کارگیری آن را در کارهای روزمره توضیح دهند. | شرایط انسانی را بپذیر یکی از ارزش های ناب توسعه نرم افزار است. میشه توضیح بدید |
138455 | تلاش برای طراحی یک API برای برنامه های کاربردی خارجی با آینده نگری برای تغییر آسان نیست، اما کمی فکر کردن از قبل می تواند زندگی را در آینده آسان تر کند. من سعی می کنم طرحی را ایجاد کنم که از تغییرات آینده پشتیبانی کند و در عین حال با باقی گذاشتن کنترل کننده های نسخه قبلی در جای خود سازگار باشد. نگرانی اصلی در این مقاله این است که چه الگوی باید برای تمام نقاط پایانی تعریف شده برای یک محصول/شرکت معین دنبال شود. ## طرح پایه با توجه به یک الگوی URL پایه از «https://rest.product.com/»، من ابداع کردهام که همه سرویسها در زیر «/api» به همراه «/auth» و سایر نقاط پایانی غیرمستقیم مانند «قرار دارند. /doc`. بنابراین من می توانم نقاط پایانی پایه را به صورت زیر ایجاد کنم: https://rest.product.com/api/... https://rest.product.com/auth/login https://rest.product.com/auth/ خروج از سیستم https://rest.product.com/doc/... ## نقاط پایانی سرویس اکنون برای خود نقاط پایانی. نگرانی در مورد «POST»، «GET»، «DELETE» هدف اصلی این مقاله نیست و نگرانی در مورد خود این اقدامات است. نقاط پایانی را می توان به فضاهای نام و اقدامات تقسیم کرد. هر عمل همچنین باید خود را به گونه ای نشان دهد که از تغییرات اساسی در نوع بازگشت یا پارامترهای مورد نیاز پشتیبانی کند. با استفاده از یک سرویس چت فرضی که در آن کاربران ثبت نام شده می توانند پیام ارسال کنند، ممکن است نقاط پایانی زیر را داشته باشیم: https://rest.product.com/api/messages/list/{user} https://rest.product.com/api/messages /send Now را برای اضافه کردن پشتیبانی نسخه برای تغییرات API آینده که ممکن است خراب شوند، اضافه کنید. میتوانیم امضای نسخه را بعد از «/api/» یا بعد از «/messages/» اضافه کنیم. با توجه به نقطه پایانی «ارسال»، میتوانیم موارد زیر را برای v1 داشته باشیم. https://rest.product.com/api/v1/messages/send https://rest.product.com/api/messages/v1/send بنابراین اولین سوال من این است که مکان توصیه شده برای شناسه نسخه چیست؟ ## مدیریت کد کنترلر بنابراین اکنون مشخص کردهایم که باید از نسخههای قبلی پشتیبانی کنیم، بنابراین باید به نحوی کدهای هر یک از نسخههای جدید را مدیریت کنیم که ممکن است در طول زمان منسوخ شوند. با فرض اینکه در حال نوشتن نقاط پایانی در جاوا هستیم، میتوانیم آن را از طریق بستهها مدیریت کنیم. بسته com.product.messages.v1; رابط عمومی MessageController { void send(); Message[] list(); } این مزیت را دارد که همه کدها از طریق فضاهای نام جدا شده اند که در آن هر تغییر شکسته به این معنی است که یک کپی جدید از نقطه پایانی سرویس است. ضرر این کار این است که همه کدها باید کپی شوند و رفع اشکالات مایل به اعمال بر روی نسخه های جدید و قبلی باید برای هر کپی اعمال/تست شود. روش دیگر ایجاد کنترل کننده برای هر نقطه پایانی است. بسته com.product.messages; public class MessageServiceImpl { public void send(String version) {getMessageSender(version).send(); } // فرض کنید فهرستی از فرستنده ها به ترتیب از جدیدترین به قدیمی ترین داریم. خصوصی MessageSender getMessageSender(نسخه رشته) { for (MessageSender s : senders) { if (s.supportsVersion(version)) { return s; } } } } این اکنون نسخهسازی را به خود هر نقطه پایانی جدا میکند و رفع اشکالات را با پورت پشتی سازگار میکند، زیرا در بیشتر موارد فقط باید یک بار اعمال شود، اما به این معنی است که برای پشتیبانی باید برای هر نقطه پایانی کمی کار بیشتری انجام دهیم. این بنابراین سوال دوم من وجود دارد بهترین راه برای طراحی کد سرویس REST برای پشتیبانی از نسخه های قبلی چیست. | الگوی توصیه شده برای برنامه ریزی نقاط پایانی REST برای تغییرات آینده نگر چیست |
160705 | تیم من متشکل از 4 توسعه دهنده باتجربه بر روی یک برنامه بزرگ و ماژولار ویندوز کار می کند (تقریباً 200 KLoC). من از ابتدای پروژه (3 سال پیش) روی پایگاه کد اصلی تمرکز کردهام و به تدریج به سمت توسعهدهنده نیمه پیشرو تغییر مکان دادهام، اگرچه من مدیر تیم نیستم. تکرار فعلی ما یک بهروزرسانی رابط کاربری با اولویت بالا است که توسط مدیریت بالاتر درخواست شده است و شامل حدود 15 تغییر در پایگاه کد اصلی است. وقتی مدیر از او پرسید، تخمین زدم که هر یک از 15 تغییر کمتر از چهار ساعت ** برای تکمیل **، در مجموع کمتر از 7 روز کاری طول می کشد. سپس برای اجرای کار داوطلب شدم. در عوض، مدیر تصمیم گرفت که همه 15 کار را به طور مساوی به هر چهار توسعه دهنده تقسیم کند. در سه روزی که کار را شروع کردهایم، دو چیز را مشاهده کردهام: 1. سایر اعضای تیم بیتجربه هر کدام حدود 1 یا کمتر کار را انجام دادند. 2. **قانون بروک** در عمل: من حدود نیمی از وقتم را صرف ارائه کمک کردم (تلاش کردم آنها را در استفاده از اجزاء راهنمایی کنم). در نتیجه، به جای 5 یا 6 مورد مورد انتظار، فقط 2 کار را خودم تمام کردم. با نگرانی از اینکه دیر می کنیم به مدیرم مراجعه کردم و دوباره به من پیشنهاد کردم که کارهای باقی مانده را انجام دهم. درخواست من با مهربانی رد شد، و دلایل ذکر شده برای تقسیم بار به طور مساوی دو مورد بود: 1. محدود کردن عامل **کامیون/اتوبوس** \- افزایش سرعت توسعه دهندگان دیگر در این مهارت ها در حال حاضر، به طوری که در آینده می توان هر کاری را انجام داد. به هر کسی داده شده، نه فقط من 2. برای از بین بردن یک گلوگاه (من) و انجام کار سریعتر. برای روشن بودن، من هیچ مشکلی با: الف) صرف زمان برای تدریس، ب) افرادی که کد من را لمس می کنند، یا ج) امنیت شغلی ندارم. در واقع، من مرتباً به رهبر تیم پیشنهاد میکنم که برای کاهش ریسک، برنامهنویسان دیگر را در جنبههای خاصی از پایگاه کد اصلی آموزش دهم. در این تکرار ما همچنین مجموعه بزرگی از رفع اشکال با اولویت بالا را هدفگذاری کردهایم، بنابراین به نظر میرسد در صورت توزیع مجدد حجم کار، پیشرفت بیشتری حاصل شود. در ماه مرد اسطورهای، بروکس یک **تیم جراحی** را پیشنهاد میکند که در آن هر تیم از یک سرب + سرکرده فرعی (مدیر و من) و چند نقش کوچک تشکیل شده است. من احساس می کنم که ما به طور طبیعی در این سازمان قرار می گیریم، اما مدیر من علیه آن کار می کند. من احساس میکنم که فاکتور اتوبوس قبلاً مورد توجه قرار گرفته است (مدیر به کد اصلی تسلط دارد)، و گلوگاه در واقع وجود ندارد (درگیر کردن برنامهنویسهای بیشتر کار را سریعتر نمیکند). من فکر می کنم که در این زمینه، تیم جراحی چیز خوبی است. اینها احساسات من است، اما نه مدیر باتجربه ای هستم و نه با عامل اتوبوس (تقوع چوب) سر و کار داشته ایم. **بروکس درست می گفت؟ آیا در یک تیم جراحی کار کرده اید که عامل اتوبوس در آن نقش داشته باشد؟ آیا تکنیک های بهتری برای مدیریت توزیع تخصص وجود دارد؟** سوالات مشابه: * چگونه ضریب اتوبوس را افزایش دهیم و همزمان تخصصی کنیم؟ * همیشه 2 نفر را در هر تکه کد متخصص نگه دارید | آیا تیم جراحی فرد بروکس به طور موثری عامل اتوبوس را کنترل می کند؟ |
149330 | برای اتصال به پایگاه داده SQL موجود باید یک API بنویسم. API در ASP.Net MVC3 نوشته خواهد شد. مشکل جزئی این است که کاربران موجود سیستم، ممکن است نام کاربری در چندین پایگاه داده داشته باشند. هر شرکتی که از محصول استفاده میکند نمونهای کاملاً جدید از پایگاه داده دریافت میکند، اما در طول سالها (سیستم به مدت 10 سال کار میکند) تعداد زیادی کاربر (صدها نفر) وجود دارند که چندین نام کاربری در چندین شرکت دارند (چیزها تکه تکه شدهاند. بدیهی است و گاهی اوقات یک شرکت دارای 5 پروژه است که هر کدام پایگاه داده خود را دارند). به طور خلاصه، من باید بتوانم یک لاگین کاربر واحد داشته باشم که به کاربران موجود اجازه دهد به اطلاعات خود در تمام پروژه های خود دسترسی داشته باشند. تنها چیزی که می توانم فکر کنم این است که مجموعه ای از رشته های اتصال را ذخیره کنم، اما این ایده واقعا بدی به نظر می رسد. من یک پایگاه داده جدید خواهم داشت که اطلاعات کاربر یکپارچه را نگه می دارد... آیا کسی می تواند یک معماری سیستم جامد را پیشنهاد دهد که بتواند چنین تنظیماتی را انجام دهد؟ | معماری خوب برای اطلاعات کاربر در پایگاه های داده جداگانه؟ |
117671 | من پروژه های وب آزاد را برای یک مشتری انجام می دهم. مشتری از من خواسته است که برای اهداف آزمایشی یک iPad بخرم. آیا باید از او بخواهم که برای من یک iPad بگیرد؟ در غیر این صورت من هیچ نیازی به iPad ندارم. آیا زمانی که برای پروژه ها پول می گیرید درخواست حمایت مالی اخلاقی است؟ آیا باید آن را امتحان کنم؟ | آیا فریلنسرها می توانند از مشتری خود بخواهند که برای نیازهای پروژه از یک iPad حمایت مالی کند؟ |
158095 | بنابراین من خودم وب سایت ها را طراحی و توسعه می دهم، بیشتر در وردپرس. هنگامی که از سایت در سرور محلی خود راضی هستم، آن و پایگاه داده آن را در وب سرور آپلود می کنم و به مشتری اجازه می دهم هر تغییری را در سایت انجام دهد. هنگامی که او به من نیاز دارد تا در کد یا باطن WP تغییراتی ایجاد کنم، من معمولاً از آن به بعد روی نسخه راه دور سایت کار می کنم، که در مقایسه با کار محلی روند بسیار کندی دارد. حدس میزنم چیزی که میپرسم این است که آیا راهی برای کار بر روی نسخه محلی سایت وجود دارد که تغییرات ایجاد شده در نسخه راه دور سایت را همگامسازی کند؟ آیا این کنترل نسخه تصادفی است؟ در اینجا گردش کار معمولی من است: * راه اندازی پایگاه داده محلی * کد سایت محلی وردپرس * صادرات پایگاه داده محلی * وارد کردن پایگاه داده محلی به سرور راه دور * آپلود همه فایل ها در سرور راه دور * ادامه ایجاد هرگونه تغییر پس از راه اندازی از راه دور آیا راهی برای بهبود وضعیت من وجود دارد. گردش کار فعلی؟ | چگونه می توانم گردش کار خود را بهبود بخشم؟ |
158092 | از استیو یگی Lisp یک Lisp قابل قبول نیست: Lisp دارای نحو کمی است، و گاهی اوقات به عنوان مثال، (foo) به عنوان (نقل قول foo) بسط داده می شود، معمولاً زمانی که انتظارش را ندارید. او درباره چه چیزی صحبت می کند که «(foo)» در برخی موقعیت ها به «(نقل قول foo)» بسط داده می شود؟ (در مقابل، من تصور می کنم، به «(نقل از (foo))»). | آیا این اتفاق در Common Lisp می افتد؟ |
117672 | این الگوهای طراحی از چه زمانی پدید آمدند؟ بالکینگ، سازنده، هیئت، نما، یادگاری. من روزها در سراسر شبکه جستجو کرده ام، بنابراین اگر کسی به من اشاره کند که یک جستجوی ساده در گوگل داشته باشم، ممکن است به خودم شلیک کنم. سوال واقعی من فقط این است که کدام مسنترین و کدام جوانترین است، بنابراین تاریخهای مشخص برای هر کدام مهم نیست. من قبلاً دریافته ام که الگوی Balking در سال 2002 سرچشمه گرفته است. | عصر الگوهای طراحی |
201065 | من از 3 استاندارد Spring MVC war استفاده می کنم که هسته مشترکی دارند (سرویس ها، DAO و مدل ها). مشکل اصلی زمانی است که من قصد دارم هر 3 جنگ را روی یک سرور مستقر کنم. من زمینه برنامه اصلی را 3 بار نمونهسازی کردهام. میدانم که امکان اشتراکگذاری یک زمینه مشترک با استفاده از EAR وجود دارد، اما برای اهداف مقیاسپذیری، باید هر 3 جنگ را بهعنوان 3 واحد مجزا نگه دارم، که هر کدام میتوانند در تعداد متفاوتی مستقر شوند. سوال من در مورد یک انتخاب معماری است: آیا این ایده خوبی است که لایه Service مورد استفاده توسط کنترلرهای من را در یک نما + دستورات (الگو) تقسیم کنیم که می تواند از طریق یک AMQP به هسته (باطن) توزیع شود؟ به طوری که می توانم درخواست ها را در چندین هسته به اشتراک بگذارم. | هسته فنری مقیاس پذیر با AMQP؟ |
5427 | به غیر از اینکه از فضای سفید به عنوان نحو آزار میدهم، من آدم متنفر نیستم، فقط شیفته پایتون نمیشوم. من از شعر پرل قدردانی می کنم و خدمات وب زیبایی را در bash & korn و shebang 'gnuplot' برنامه ریزی کرده ام. من اسناد را به صورت troff می نویسم و به REXX اهمیتی نمی دهم. سالها پیش tcl را مفید نیافتید، اما ** بوی بد پایتون چیست**؟ من لیست های شغلی و بسیاری از نامزدها را می بینم که این را به عنوان یک جایزه و جایزه در رزومه خود دارند. * * * حدس میزنم در واقعیت، من شخصاً سعی میکنم در این مورد فروخته شوم، فقط دلیلی پیدا نمیکنم. | چرا چنین محبوبیتی در پایتون وجود دارد؟ |
114078 | > **تکراری احتمالی:** > بحث VB.Net در مقابل C# آیا دلایل واقعی وجود دارد که شرکت VB.NET را به C# انتخاب کند؟ من برای شرکتی کار می کنم که نرم افزار پزشکی را توسعه می دهد و چندین سال پیش از VB6 به VB.NET تغییر مکان داد. دو دلیل برای تغییر به VB.NET وجود داشت، اما در آن لحظه به C# تغییر نکرد: 1. VB.NET بیشتر شبیه VB6 است و باید این امر را برای توسعه دهندگان آسانتر کند تا به دنیای NET تغییر کنند. 2. VB.NET بهتر بود. پشتیبانی از COM نسبت به C# دلیل اول جدی نیست زیرا VB6 و VB.NET دو دنیای متفاوت هستند و تفاوت قابل توجهی بین تغییر از VB6 به VB.NET یا C# وجود ندارد. دلیل دوم بعد از انتشار C#4 واقعی نیست. شرکت ما در نهایت به C # تغییر کرد (و بله، ما اکنون ماژول هایی در VB6، VB.NET و C# داریم؛ و حتی برخی از ماژول ها در C++) زیرا: 1\. پیدا کردن توسعه دهندگان در C# 2 آسان تر است. دنیای دات نت مبتنی بر سی شارپ است: ویژوال استودیو با سی شارپ بهتر کار می کند، ریشارپر از سی شارپ پشتیبانی بهتری دارد و غیره. | چرا شرکت باید VB.NET را به C# انتخاب کند؟ |
247270 | با تمام سر و صدایی که در مورد EC6 وجود دارد، چیزی که متوجه شدم درباره آن چیزی نشنیده ام، گسترش کتابخانه استاندارد جاوا اسکریپت است. جاوا اسکریپت کتابخانه استاندارد نسبتاً کمی دارد. برای انجام بسیاری از کارهای اساسی مانند دستکاری تاریخ، به یک کتابخانه شخص ثالث نیاز دارید. من ترجیح می دهم بیشتر از طریق یک کتابخانه استاندارد در مرورگر تعبیه شده باشد، سپس مجبور به دانلود جاوا اسکریپت برای انجام کارهای اساسی باشم. آیا این تمرکز سازمان استاندارد است؟ آیا مشروط به ماژول های ES6 است؟ آیا حتی بحث در مورد «کتابخانه استاندارد Ecmascript» (آیا استاندارد یک std lib را مشخص میکند، مانند مشخصات C++) درست است یا این چیزی خاص برای اجرای جاوا اسکریپت استاندارد Ecmascript است؟ | آیا ES6 به رشد کتابخانه استاندارد Ecmascript کمک می کند؟ |
184855 | من یک برنامه ASP.NET دارم که کاربران را از طریق یک سری فرم به روشی جادوگر قرار می دهد و از آنها می خواهد که فیلدهای فرم را پر کنند. در کد، این فرم ها و فیلدها به عنوان اشیاء Step با مجموعه ای از اشیاء Field به عنوان ویژگی نمایش داده می شوند. در حال حاضر من فقط یک کلاس Step دارم و هر مرحله جداگانه نمونهای از این کلاس با ویژگیهای شناسایی مختلف از جمله مجموعه فیلدها است. اشیاء مرحله ای در یک پایگاه داده نگهداری می شوند و با استفاده از یک ORM بارگذاری می شوند. توجه داشته باشید که این اشیاء Step در واقع مسئول ردیابی پیشرفت یک کاربر خاص نیستند، آنها در واقع فقط الگوهایی هستند که ویژگی های مرحله مانند نام، نام نمایشی، ترتیب مرحله و غیره را توصیف می کنند. پیشرفت از طریق یک سری ItemStep ردیابی می شود. اشیایی که اساساً یکی از این الگوهای Step را به یک پروژه خاص پیوند می دهند. ItemSteps اطلاعات مربوط به مراحل تکمیل، قفل، پرش و غیره را ذخیره می کند. با این حال، این اشیاء مرحله و اشیاء فیلد مرتبط برای پیکربندی توسط کاربران نهایی طراحی نشده اند. اکثر تغییرات در اشیاء احتمالاً بدون تغییرات متناظر در کد، برنامه را خراب می کنند. با توجه به همه اینها، من 3 کار ممکن را می بینم که می توانم انجام دهم. 1. انتقال مراحل و فیلدها به خارج از پایگاه داده و به نوعی در مجموعه حافظه. فرآیند فکری اساسی من این است که مجموعه ای ثابت داشته باشم که تمام مراحل را در خود جای دهد، که در پس منطق دسترسی به داده های موجود من پنهان می شود. 2. برای هر مرحله یک کلاس جدید ایجاد کنید و روش های برابری را به طور مناسب تعریف کنید تا دو شی مرحله ای از یک کلاس برابر در نظر گرفته شوند. سپس به جای پرس و جو در مخزن حافظه یا ORM من، تنها کاری که باید انجام دهم این است که نمونه ای از کلاس step مناسب را ایجاد کنم. تنها نقطه ضعف این است که من باید راهی برای حفظ رابطه بین ItemStep در پایگاه داده و کلاس Step که باید با آن نمونه سازی شود، پیدا کنم. 3. هیچ کاری نکنید و همه چیز را همانطور که هست نگه دارید. من شکل 1 یا 2 منجر به بهبود عملکرد می شود زیرا سفرهای کمتری به پایگاه داده خواهد داشت و روند تغییرات برنامه را ساده می کند، زیرا من نگران به روز رسانی پایگاه داده نخواهم بود. و 1 یا 2 همچنین میتواند ساخت یک مدل ارثی غنی در اطراف مراحل را آسانتر کند و مقداری منطق را به جای جایی که در حال حاضر در Presenters من قرار دارد، به خود کلاس step منتقل کند. از بین این سه راه حل ممکن، چه چیزی را پیشنهاد می کنید؟ | در مجموعه حافظه در مقابل پایگاه داده در مقابل کلاس های فردی برای اشیایی که به ندرت تغییر می کنند |
238240 | من به تازگی یک تست واحد برای این تابع نوشته ام، که از طریق مجموعه ای از تاریخ ها حلقه می زند و بسته به اینکه قبل یا بعد از تاریخ مقایسه داده شده باشد، ویژگی های برابر با true یا false تنظیم می کند: public void CheckHistory(int months) { var endDate = DateTime.Today.AddMonths(months); Dictionary<Order, bool> orders = new Dictionary<Order, bool>(); foreach (var kvp in this.Orders) { if (kvp.Key.Date >= endDate) { orders.Add(kvp.Key, true); } else { orders.Add(kvp.Key, false); } } this.OrderHistories = orders; } پس تستی که نوشتم اینه: public void Assert_CheckHistory_SelectsCorrectDates() { MyViewModel vm = GetVmWithMockRepository(); vm.OrderHistories = دیکشنری جدید<OrderHistory, bool>(); OrderHistory ohOld = new OrderHistory(); ohOld.MailingDate = DateTime.Today.AddMonths(-12); vm.OrderHistories.Add(ohOld, false); OrderHistory ohNew = new OrderHistory(); ohNew.MailingDate = DateTime.Today.AddMonths(-3); vm.OrderHistories.Add(ohNew, false); vm.CheckOrderHist(-6); int selectedOrders = vm.OrderHistories.Where(o => o.Value == true).Count(); Assert.AreEqual(1, selectedOrders, تعداد غیرمنتظره تاریخچه سفارش انتخاب شده); } هیچ مشکلی وجود ندارد. آزمون قبول می شود و همه چیز با دنیا خوب است. با این حال، احساس آزاردهندهای دارم مبنی بر اینکه واقعاً هیچ چیز مفیدی را آزمایش نمیکنم، و فقط به خاطر آن تست مینویسم. من این را خیلی می فهمم. یک پارانویای خزنده که تستهایی که من مینویسم ناقص هستند به این معنا که در حالی که خطوط کد را در تابع هدف پوشش میدهند، واقعاً هیچ مشکل احتمالی را به دام نمیاندازند و بنابراین فقط یک سربار تعمیر و نگهداری هستند. آیا آن تست نمونه ارزش دارد؟ آیا حتی یک آزمون با طراحی بد ارزش دارد که اصلاً آزمایشی نداشته باشد؟ و مهمتر از همه آیا اصولی وجود دارد که به برنامه نویسان کمک کند تا تشخیص دهند که آیا یک تست مفید است یا نه، یا آنها را در ساخت تست های مفید در آینده راهنمایی کند؟ برای واضح بودن، آزمایش هایی را به یک برنامه موجود اضافه می کنم. انجام تست اول در سبک TDD واقعی امکان پذیر نیست. | کمک به اطمینان از معنی دار بودن آزمون های واحد |
14254 | من وبلاگی دارم که بیشتر از آن برای ضبط راه حل های مشکلاتی که داشته ام استفاده می کنم و در یافتن پاسخ برای آن مشکل داشتم. بیشتر مشکلاتی که در آن سند آنلاینی که در گوگل جستجو کردم، اطلاعات زیادی ارائه کرد، و من پاسخ سوال خود را در صفحه پنجم سومین بازدید گوگل خود پیدا کردم. (یا اگر سوالی را اینجا مطرح کردم، یا جوابی دریافت نکردم یا به خاطر پرسیدن سوالی که پاسخ را به راحتی می توان در گوگل جستجو کرد مورد انتقاد قرار گرفتم) من اغلب در این وبلاگ مطالبی را جستجو می کنم تا به خودم یادآوری کنم که چگونه من یک مشکل را حل کرد، و تعداد قابل توجهی از بازدیدهای دیگران را نیز دریافت می کند. به هر حال، می خواستم بدانم که آیا ذکر این وبلاگ در رزومه به من در جستجوی کار کمک می کند یا آسیب می رساند؟ موضوعات در سراسر نقشه هستند. چیزی که امیدوارم نشان دهد این است که * من فردی هستم که راه حل هایی برای مشکلات پیدا می کنم * از فناوری های مختلفی در کار خود استفاده کرده ام * از مقابله با یک چالش نمی ترسم آنچه که نگرانم نشان می دهد این است که * این شخص مشکل داشته با چیزی به همین سادگی؟ * چرا این شخص به خود زحمت می دهد تا این مطالب را وبلاگ نویسی کند؟ | آیا ذکر وبلاگ من در رزومه برای جستجوی کار مفید است یا مضر؟ |
256188 | از من خواسته شده است که آنچه را که اساساً سازنده پرس و جو برای یک برنامه گزارش دهی است بسازم. تنوع اشیاء برای پرس و جو، تعدیل کننده های بالقوه، تعداد شرایط، و غیره که باید در مورد آنها گزارش شوند، مرا به این نتیجه رسانده است که سازنده پرس و جو بهترین راه برای انجام این کار خواهد بود. من سعی می کنم مدل داده را برای ذخیره سازی پارامترهای پرس و جو تصمیم بگیرم. من مدل ها را در این سوال SO و همچنین در این آموزش دیده ام. اما از آنجایی که انتخاب یک مدل خوب از قبل مهم به نظر می رسد، من واقعا از هر ورودی قدردانی می کنم. این رویکرد فعلی من است... لطفا نقد کنید چون می دانم خیلی خوب نیست. **Query** * QueryID * QueryName، QueryDescription، و غیره **Entity** \- _ie Dog, Planet, Employee_ * EntityID * EntityName, EntityDescription و غیره **AttributeType** \- _ie INTEGER, DECIMAL, FLOATY_ID در AttributeTypeName، AttributeTypeDescription، و غیره **BinaryOperator** \- _ie =، <، IS_ * BinaryOperatorID * BinaryOperatorName، BinaryOperatorDescription، و غیره **AttributeTypeToBinaryOperator** \- _ie (INTEGER، >)، (BOOLEAN)_ویژگی دوگانه OperatorID، **EntityAttribute** * EntityAttributeID * EntityID * AttributeTypeID * EntityAttributeName، EntityAttributeDescription، و غیره **EntityAttributeCondition** \- _ie Dog.Breed = 'dachshund'_ * ConditionAttributeName*t ConditionRawValue - _ie 14، false، Tom_ **EntityAttributeConditionGroup** \- _ie (a AND b)_ * ConditionGroupID * LeftConditionID * RightConditionID * LogicalOperatorEnum - _ie AND، OR، XORAGt **Ie-GroteEnt (a AND b) OR (c OR d)_ * LeftConditionGroupID * RightConditionGroupID * LogicalOperatorEnum | مدل داده برای پرس و جوهای مداوم به پایگاه داده |
49 | در طول چهار سالی که در دانشگاه بودم، از برنامه نویسی تابعی زیادی در چندین زبان برنامه نویسی تابعی استفاده کرده ایم. اما من از برنامه نویسی شی گرا نیز استفاده کرده ام، و در واقع هنگام انجام پروژه کوچک خود برای آماده شدن برای اولین کارم از زبان های شی گرا بیشتر استفاده می کنم. اما من اغلب آرزو می کنم که هنگام انجام این پروژه ها به یک زبان برنامه نویسی کاربردی کدنویسی می کردم. با این حال، زمانی که به دنبال شغل هستید، به ندرت شغلی را می بینید که دانش یک زبان برنامه نویسی کاربردی مورد نیاز باشد. چرا از زبان های برنامه نویسی کاربردی بیشتر در صنعت استفاده نمی شود؟ این روزها اخبار زیادی در مورد زبان های برنامه نویسی کاربردی وجود دارد، بنابراین نمی دانم که آیا برنامه نویسی کاربردی در حال حاضر در صنعت رواج یافته است؟ | چرا برنامه نویسی کاربردی در صنعت محبوبیت بیشتری ندارد؟ الان میگیره؟ |
92641 | من سال هاست که از ابزار RAD برای ویندوز و توسعه وب استفاده می کنم (در درجه اول Infragistics). من همیشه در موقعیتی قرار می گیرم که در آن زمان بسیار دشواری برای فهمیدن آنچه در حال وقوع است دارم، زیرا این کنترل ها لایه به لایه غیر جهت و انتزاع دارند. این برای انواع ابزارهای RAD، از جمله پنلهای بهروزرسانی AJAX، شبکههای AJAX، و غیره صدق میکند. بیش از یک بار از خودم پرسیدهام آیا این به دردسر میخورد؟ با وجود تمام مشکلات و زمانهایی که برای اشکالزدایی میکنم که اغلب باگها یا ویژگیهای عجیب و غریب در این کنترلها وجود دارد، آیا بهتر است فقط AJAX خود را کدنویسی کنم؟ به جای استفاده از این ابزارهای RAD، عملکرد اضافی خودم را کدنویسی کنید؟ مشکل دیگر آنها این است که ما را با فناوری استفاده شده ناآشنا نگه می دارد، به عنوان مثال من هرگز AJAX خود را انجام نداده ام زیرا همیشه پنل های به روز رسانی داشته ام و غیره. اما تصور می کنم دانستن این موضوع مفید باشد. برداشت شما در این مورد چیست؟ توجه: لطفاً فقط نگویید خب باید ابزارهای XYZ RAD را به جای Infragistics امتحان کنید... آنها بهتر هستند. این یک بحث در مورد خود ابزار RAD نیست. این سوال به طور کلی در مورد ابزار RAD است، نه محاسن آن چیزی که در سوالم ذکر کردم. | آیا ابزارهای RAD ارزش این زحمت را دارند؟ |
252482 | آیا اصطلاحی برای مشکلی که ناشی از تصمیم اشتباه قبلی است وجود دارد؟ به عنوان مثال، شما چارچوب خود را با طراحی MVC معیوب میسازید. این به نوبه خود منجر به موقعیت های عجیب و غریب در هنگام مسیریابی درخواست ها می شود. سپس شخص می پرسد که چگونه مشکل دوم را حل کند، در حالی که مشکل واقعی طراحی اشتباه چارچوب است. من سعی کردم چندین توصیف را جستجو کنم، اما همانطور که به دنبال کلمه هستم، پیدا کردن چیزی مرتبط دشوار است. این یکی از این ضد الگوها نیست | مشکلی که ناشی از نقص طراحی است را چه می نامید |
193682 | من سرپرست تیم جدیدی از توسعه دهندگان هستم که روی یک پروژه نرم افزاری کار می کنند که از یکپارچه سازی پیوسته (circleci) با مجموعه ای زیبا از آزمون های واحد/ادغام/ پذیرش busterjs استفاده می کند. پروژه ما در درجه اول با اسکریپت کافی نوشته شده است، و من سعی می کنم از قهوه اسکریپت-linter استفاده کنم تا اطمینان حاصل کنم که همه کسانی که پایه کد ما را کار می کنند، کد را تا حد امکان سازگار و سازماندهی شده نگه می دارند. سوال من این است که آیا کسی نظری در مورد اینکه چه زمانی/اگر/چگونه باید لینتینگ را اعمال کرد؟ آیا باید پردهبندی را در تستهایم که توسط حلقهای قبل از استقرار اجرا میشوند، ادغام کنم؟ فکر دیگری که داشتم نوشتن یک اسکریپت ساده پوسته بود که git-push و ابزار linting را در یک مرحله ترکیب میکند و سپس آن را در پروژه گنجانده و همه از آن استفاده میکنند. من در مدیریت تیم های برنامه نویسان کاملاً تازه کار هستم، بنابراین بازخورد دیگران بسیار قدردانی می شود. ویرایش: در 3 ثانیه گذشته به ذهنم رسید که git-hooks احتمالا برای این کار عالی است. به طور خاص یک git-hook on commit. | زمان (اجبار) لینتینگ در یک پروژه نرم افزاری |
234646 | من در حال حاضر با یک پایگاه کد جالب کار می کنم و نوع زیر را در کد بسیار مشاهده می کنم. Public Object doSomething() { Object obj = New Object(); // کارهایی را با شی انجام دهید obj = doSomthingElse(obj); بازگشت obj; } همیشه وقتی به این نوع کدها نگاه میکنم احساس میکنم که ارسال یک شی به یک متد به عنوان پارامتر تا حدودی نادرست است، اما همچنین شیء برگردانده شده توسط متد را روی همان متغیری تنظیم کنید که به شی ارسال شده ارجاع داده است. من معمولاً کاری مانند زیر انجام می دهم، جایی که یک متغیر جدید ایجاد می کنم تا از هرگونه سردرگمی جلوگیری کنم. Public Object doSomething() { Object obj = New Object(); // کارهایی را با شی انجام دهید Object otherObj = doSomthingElse(obj); بازگشت دیگری Obj; } آیا من اشتباه می کنم که فکر می کنم قطعه کد دوم قابل خواندن/درست تر است؟ | کیفیت کد جاوا در روش های فراخوانی روش ها |
101399 | من اولین نرم افزار اشتراکی خود را به زودی منتشر خواهم کرد و در حال تعجب هستم که کاربر پرداخت کننده تا چه مدت باید حق به روز رسانی رایگان را داشته باشد. من می توانم به سه گزینه فکر کنم: * شما یک نسخه را خریداری کنید و سپس تمام به روز رسانی ها به مدت یک سال رایگان هستند (مثلاً SmartFTP) * شما یک نسخه را خریداری می کنید و سپس تمام به روز رسانی های جزئی (بیشتر شامل رفع اشکال است) رایگان هستند (مثلاً UltraEdit) * شما یک نسخه را خریداری می کنید و همه به روز رسانی های جزئی و اصلی برای همیشه رایگان هستند (مثلاً Total Commander) به نظر می رسد که برنامه های مختلف از راه های مختلفی استفاده می کنند. چه چیزی را توصیه می کنید؟ | چه مدت باید بهروزرسانیهای رایگان برای اشتراکافزارم ارائه دهم - در هر نسخه، در سال یا برای همیشه؟ |
149339 | من از یک (C++) SDK (مارمالاد) استفاده می کنم و پروژه ای را حول الگوی MVC می سازم. در برنامه من، شنوندگان ورودی کاربر ممکن است در برخی از عناصر UI/ویجتها/و غیره ثبت شوند که عملکرد پاسخگوی مناسبی را ارائه میکنند (طبق گفته MVC باید یک روش کنترلکننده باشد، درست است؟). در این سناریو، چه کسی باید این شنوندگان را ثبت کند: * کنترل کننده؟ (باید به عناصر UI view دسترسی داشته باشد، کنترل کمتری از ارائه جدا شود) * یا نمای؟ (دسترسی مستقیم به عناصر UI اما باید به کنترلر اشاره داشته باشد، آیا این در MVC نادرست نیست؟) بین این دو، فکر می کنم دومی منطقی تر است و نگرانی ها را بهتر تفکیک می کند، اما می ترسم نادیده گرفته باشم برخی از مشکلات با آن طراحی پیشاپیش ممنون | چه کسی باید شنوندگان ورودی را ثبت کند: کنترل کننده یا نمای؟ (MVC) |
348 | توسعه دهندگان نخبه می توانند 10 برابر بیشتر از یک توسعه دهنده معمولی بهره وری داشته باشند. واضح است که پیدا کردن یک توسعه دهنده نخبه در سراسر جهان آسان تر از حیاط خلوت یک شرکت است. اگر شرکتی در یک نقطه داغ برنامه نویسی واقع نشده باشد، آیا باید افرادی را که از خانه کار می کنند، در نظر بگیرند؟ | آیا شرکت ها باید کارمندان از راه دور را در نظر بگیرند یا به کارمندان محلی پایبند باشند؟ |
203570 | من نمی توانم بفهمم چگونه بایت ها در حافظه به یک ساختار نگاشت می شوند. دستگاه من کمی اندین x86_64 است. کد با gcc 4.7.0 از توزیع Win64 mingw32-64 برای Win64 کامپایل شده است. اینها محتویات قطعه حافظه مربوطه است: ...450002cf9fe5000040115a9fc0a8fe... و این تعریف ساختار است: typedef struct ip4 { unsigned int ihl :4; نسخه int بدون امضا :4; uint8_t tos; uint16_t tot_len; uint16_t id; uint16_t frag_off; // flags=3 bit, offset=13 bits uint8_t ttl; پروتکل uint8_t؛ بررسی uint16_t; uint32_t saddr; uint32_t daddr; /*گزینه ها از اینجا شروع می شوند. */} ip4_t؛ هنگامی که یک اشاره گر به چنین ساختاری (بگذارید *ip4 باشد) به آدرس شروع ناحیه حافظه چسبانده شده در بالا مقداردهی می شود، این همان چیزی است که دیباگر برای فیلدهای ساختار نشان می دهد: ip4: address=0x8da36ce ip4->ihl: آدرس=0x8da36ce، value=0x5 ip4->نسخه: آدرس=0x8da36ce، value=0x4 ip4->tos: address=0x8da36d2، value=0x9f ip4->tot_len: address=0x8da36d4، value=0x0... من می بینم که چگونه «ihl» و نسخه نگاشت می شوند: 4 بایت برای یک عدد صحیح طولانی، کمی اندیان. اما من نمیدانم که «tos» و «tot_len» چگونه نگاشت میشوند. کدام بایت در حافظه با هر یک از آنها مطابقت دارد. پیشاپیش از شما متشکرم. | درک نحوه نگاشت محتویات حافظه به یک ساختار |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.