_id string | text string | title string |
|---|---|---|
244446 | من به دنبال اجرای برخی از تعامل لایه سرویس و کنترل کننده در وبلاگ ها و در برخی از پروژه های منبع باز بودم. به نظر میرسد که همه آنها به شی «DbContext» در کلاسهای مخزن ارجاع میدهند، اما از استفاده در کلاسهای سرویس اجتناب میکنند. کلاس های سرویس اساساً با استفاده از ارجاعات «IQueryable<T>» از «DbSet<T>». میخواهم بدانم چرا این عمل خوب است و چرا «DbContext» نباید مرجعی در لایه سرویس داشته باشد. | چرا شیء DbContext نباید در لایه سرویس ارجاع داده شود؟ |
103143 | Visual Studio Lightswitch چه تفاوتی با Visual Studio معمولی دارد؟ در چه شرایطی از این IDE نسبت به ویژوال استودیو معمولی استفاده می کنید؟ من سعی می کنم تصمیم بگیرم که آیا این چیزی است که برای من ارزش صرف وقت برای یادگیری دارد، زیرا در حال حاضر توسعه WPF/Silverlight را انجام می دهم. | |
101459 | آیا می دانید اندازه پایگاه داده (تعداد جداول استفاده شده) در انتخاب بین Hibernate و JDBC عاملی است یا خیر؟ چرا یا چرا نه؟ در مورد خاص من، Hibernate و JDBC را برای تعامل با پایگاه داده اوراکل برای یک برنامه وب کوچک ارزیابی می کنم. | اندازه پایگاه داده عاملی برای Hibernate در مقابل JDBC است؟ |
215586 | من در درجه اول یک برنامه نویس جاوا هستم. به دلیل اصول OO آن و پارادایم کلی برنامه نویسی جاوا، مانند قرار دادن چیزها در متغیرهای ثابت، و داشتن چیزهایی که انواع خاصی را برمی گرداند، به شدت به من در تجسم یک برنامه کمک می کند. به جای فکر کردن به یک برنامه بزرگ، میتوانم به جای آن، روی بخشهای کوچکتر سازماندهیشده برنامه نهاییام تمرکز کنم و قابلیتها را اضافه کنم و از آنجا بسازم. بنابراین، من در برنامه نویسی به زبان های دیگر مشکل دارم. یا حداقل، من نتوانسته ام با همان تواناییی که در جاوا دارم در مقایسه با زبان های دیگر برنامه نویسی کنم. من می دانم که جاوا اسکریپت دارای اصول OO است، بنابراین من می خواهم این زبان را بر اساس OO یاد بگیرم، مانند برنامه نویسی با جاوا. آیا این امکان پذیر است؟ | از جاوا به جاوا اسکریپت؟ |
38746 | آیا هنگام ساختن یک برنامه غیر پیش پا افتاده، بهتر است روی سریع کار کردن کارها و استفاده از میانبرهایی در کد مانند مخلوط کردن منطق مدل با دیدگاه های خود، شکستن کپسولاسیون - بوی کد معمولی تمرکز کنید؟ یا، آیا بهتر است از قبل برای ساخت معماری بیشتر وقت بگذارید، آن را درست بسازید، اما این خطر را دارید که این کد اضافی ممکن است استفاده نشود، زیرا طراحی شما کاملا روان است و ممکن است مجبور شوید آن را دور بریزید اگر بازخورد باعث شما شد. برای رفتن به مسیر دیگری؟ برای زمینه، من در حال ساخت یک برنامه دسکتاپ هستم. من تنها توسعه دهنده هستم و از آنجایی که کار روزانه دارم، این کار را نیمه وقت انجام می دهم. اکنون، برای کار، سعی میکنم کارها را به روشی درست انجام دهم، برنامهریزی که اجازه میدهد. اما برای این پروژه، که انتظار دارم با دریافت بازخورد از مردم، شکل بگیرد، مطمئن نیستم که این رویکرد درستی باشد. من چندین ساعت را در این هفته صرف کردم تا یک کتاب درسی طراحی کنترلر Model View را در محل قرار دهم تا تغییرات مدل را به نما منتقل کنم. این به طور کلی عالی است، اما مطمئن نیستم که برای نمایش دادهها به چند نما نیاز دارم یا نه و میدانم که میتوانستم بدون معماری اضافی، چیزها را سریعتر نمایش دهم. با وجود 10 تا 15 ساعت در هفته برای صرف پروژه، احساس میکنم ساختن چیزی طول میکشد که اگر از روشهای خوب نرمافزاری پیروی کنم، بتوانم آن را نمایش دهم. من می دانم که کاربران من اهمیتی نمی دهند که من از MVC به صورت داخلی استفاده کرده ام، آنها فقط چیزی می خواهند که مشکل آنها را حل کند. اما من همچنین در شرایطی بودهام که شما آنقدر بدهی فنی را از میانبرها متحمل شدهاید که نگهداری کد و افزودن ویژگیهای جدید به آن بسیار دشوار است. من دوست دارم بشنوم که دیگران چگونه به این نوع مشکل برخورد می کنند. | طراحی نرم افزار: آن را سریع بسازیم یا خوب بسازیم؟ |
17525 | [این سوال در ابتدا در Stack Overflow پرسیده شده بود، اما توصیه میشود سوال را به اینجا منتقل کنید.] من نمیتوانم چیزی شبیه به سوالی که میخواهم بپرسم پیدا کنم، بنابراین لطفاً اگر قبلاً چیزی شبیه به آن وجود دارد، من را ببخشید، لطفاً احساس کنید آزاد است که مرا در مسیر درست راهنمایی کند. توضیح دادن هم کمی نیاز به پیش زمینه دارد، لطفاً مرا به خاطر آن ببخشید. [داستان] اساساً، من حدود 18 ماه پیش از دانشگاه فارغ التحصیل شدم و در رشته سیستم های اطلاعات تجاری و ژاپنی فارغ التحصیل شدم. ژاپنی ها نیمی از مدرک را گرفتند، بنابراین BIS فقط مشترک بود. من فقط PHP را از نظر زبان و اساساً هیچ تئوری محاسباتی یاد گرفتم - همه چیز حرفه ای بود (شبکه، مبانی برنامه نویسی، توسعه CMS، آفیس و VBA و سپس دوره های زیادی از تئوری کسب و کار). از آن زمان تصمیم گرفتم به خودم سی شارپ و ASP.Net یاد بدهم و سعی کنم به عنوان یک برنامه نویس موقعیتی به دست بیاورم. من یک وب سایت به سبک فروشگاه آنلاین و یک برنامه کوچک CRM در فرم های ویندوز ایجاد کردم تا هم به خودم آموزش دهم و هم یک نمونه کار بسازم، و خوشبختانه توانستم موقعیت توسعه دهنده را به دست بیاورم. طرف بد؟ من تنها توسعه دهنده در شرکتم هستم. حالا اشتباه نکنید، در سال گذشته که بارها و بارگذاری ها را یاد گرفتم، مقداری devpt انجام دادم. قبل از اینکه یونی به هر حال اصول اولیه را می دانست، اما این یک کار یادگیری از کتاب بود - هر شب. حالا پس... من اکنون در نقطه ای هستم که به طور منظم نرم افزار می سازم، قضاوت های خوبی برای مقیاس های زمانی انجام می دهم، و حتی توسط حرفه ای های دیگری که مدت طولانی تری در بازی بوده اند به من گفته اند کد و روش من خوب است. از من، و آنها به من پیشنهاد کار داده اند. [/backstory] چیزی که کل این موضوع به آن خلاصه میشود، این است که من اکنون میخواهم درباره موضوعاتی که با انجام ندادن CS از دست دادهام، مطالعه کنم. مهمتر از آن، آیا می توانید کتاب / دوره های آنلاین رایگان را توصیه کنید؟ من می خواهم در مورد تئوری علوم کامپیوتر یاد بگیرم، نه فقط کدنویسی بهتر. متشکرم | برای یادگیری Comp Sci چه چیزی را باید مطالعه کنم؟ |
135234 | من نتوانستم در مورد Agile کتابی بنویسم. من در چندین مغازه کار کرده ام که فرآیند آنها را Agile می نامند. یکی از نکات اصلی توسعه Agile، مشارکت منظم مشتری است. پس از یک اسپرینت، کار می تواند برای مشتری نمایش داده شود تا بازخورد آنها را دریافت کند. بشویید و تکرار کنید. مشکلی که من با آن روبرو می شوم این است که بسیاری از مشتریان نمی خواهند اینقدر درگیر شوند. آنها رویکرد آبشاری را ترجیح می دهند. الزامات را از قبل جمع آوری کنید، سپس پس از اتمام کار برگردید. در تجربه من، آبشار کار نمی کند. مشتریان تا زمانی که آن را نبینند نمی دانند چه می خواهند. معضل آبشار توسط جامعه بزرگی از توسعه دهندگان که می خواهند همه الزامات را از قبل داشته باشند، بیشتر منتشر می شود. به این ترتیب آنها می دانند که چه چیزی می سازند، می توانند بر اساس آن معماری کنند، و کارفرما مقصر است زیرا آنها بر اساس الزامات گفته شده امضا کرده اند. آیا من اشتباه می کنم؟ آیا Agile می تواند بدون دخالت مشتری کار کند؟ اگر چنین است، چگونه و چگونه بر مسائلی که من صحبت کردم غلبه می کنید؟ | آیا Agile بدون دخالت مشتری قابل انجام است؟ |
80167 | هنگام نوشتن یک مقاله تحقیقاتی، سرقت ادبی و ترجمه را به خوبی درک می کنم، اما این حوزه های معادل در برنامه نویسی برای من غریبه به نظر می رسند. من موضوعات را به صورت آنلاین جست و جو کرده ام، و با کمال تعجب، مطالب زیادی در مورد این موضوع که انتظار می رود وجود ندارد. وقتی کد می نویسم و مجبور می شوم چیزی را پیاده سازی کنم که قبلاً هرگز پیاده سازی نکرده ام، به دنبال یک مثال آنلاین می شوم. سعی میکنم از قبل اسناد را مطالعه کنم، اما گاهی اوقات دنبال کردن آن برایم دشوار است. بنابراین اگر موفق نشد، موضوع را به صورت آنلاین جستجو میکنم و دهها مثال برایم ارائه میشود (خواه این موضوع در وبلاگ شخصی شخصی باشد یا یک سایت پرسش و پاسخ مانند SO). اکنون معمولاً 5-10 خط کد به من ارائه می شود. من هرگز آن را در کد خودم کپی و جایگذاری نخواهم کرد، اما همچنان نگران کپی کردن کلمه به کلمه آن هستم. برای من سخت است که یک قطعه کد خاص را بازنویسی کنم، به خصوص زمانی که راه های زیادی برای انجام این کار وجود دارد. من مطمئن می شوم که نام متغیرها را تغییر می دهم، قالب بندی را تغییر می دهم، و غیره - اما آیا این کافی است؟ من همیشه می خواستم این موضوع را بفهمم، اما اکنون که با یک زبان جدید و در یک محیط شرکتی کار می کنم، فکر می کنم که مخصوصاً مناسب است. اگر کسی می تواند توضیح خوبی را در جای دیگری توضیح دهد یا به آن لینک دهد، بسیار ممنون می شوم! **tl;dr** من متوجه نمی شوم که برای جلوگیری از سرقت ادبی چقدر باید 5-10 قطعه کد موجود در اینترنت را تغییر دهید و بازنویسی کنید. اگر چیزهای کمی وجود داشته باشد که بتوانید تغییر دهید چه؟ | چگونه می توانم با خیال راحت کد را با کلمات خود بنویسم و سرقت ادبی نکنم؟ |
200162 | برای مشخص بودن، می خواهم بدانم کدام تابع/نوع در libpri و در پروژه استریسک استفاده می شود. من به طور سنتی یک برنامه نویس C نیستم، اما برخی از چیزهای اساسی را می دانم زیرا در یک کلاس در کالج شرکت کردم. | من سعی می کنم بفهمم کدام توابع از یک کتابخانه C توسط پروژه C استفاده می شود. کسی راه حل ساده ای داره؟ |
235615 | من مسئول به روز رسانی یک محصول نرم افزاری هستم که از دو جزء فرآیند کنترلر و فرآیند UI تشکیل شده است. کنترلر و رابط کاربری از طریق پیام های XML با هم ارتباط برقرار می کنند. علاوه بر این، کنترلر در بالای یک کتابخانه مشترک ساخته شده است که تعدادی از جریان های تجاری را پیاده سازی می کند. برای ساخت پیامها برای ارتباط Controller-UI، شخصی تصمیم گرفت از سریالسازی و سریالزدایی داخلی داتنت استفاده کند و بنابراین انواع کلاسهایی ایجاد کرد که دارای ویژگیهایی هستند که سریالسازی (XmlElement، XmlAttribute، و غیره) را برای هر پیام کنترل میکنند، آن را سریالسازی کرده و آنها را بهوسیله غیرمسلسلسازی میکنند. با استفاده از سریال ساز پیش فرض XML. برای اولین دو کنترلر، این خوب بود. اما در حال حاضر، در حالی که برخی از پیام ها را می توان دوباره استفاده کرد، برخی دیگر نمی توانند. آنها عملکردهای مشابهی را انجام خواهند داد، اما از نظر ساختاری با اطلاعاتی که ما به آنها نیاز داریم ناسازگار هستند. از آنجایی که این تصمیم گرفته شده است، ما درگیر انواع دادههایی هستیم که نمیتوانند دادههای مورد نیاز ما را مدلسازی کنند و نمیتوان آنها را تغییر داد زیرا کنترلکنندههای دیگر را خراب میکنند. در عین حال ما به توالی های پیام رسانی و عملکردی که در کتابخانه مشترک پیاده سازی شده اند نیاز داریم. من به راهی برای خروج از این معمای نیاز دارم، راهی که کمترین هزینه فنی را در رابطه با تغییر کنترلرهای دیگر داشته باشد، من به نوعی چند شکلی ساختاری برای این انواع نیاز دارم، که در آن نوع یکسان است اما ساختار داخلی آن متفاوت است. شاید بتوان این پیامها را به انواع دادههای «شی» تغییر داد، اما در این صورت... من به راهی نیاز دارم تا از بیرون کتابخانه مشترک، ارسالهایی را که در کتابخانه مشترک ایجاد میشود، کنترل کنم. چگونه می توانم به این موضوع نزدیک شوم، من آنقدر تجربه ندارم که بتوانم یک refactoring تمیز برای این موضوع پیدا کنم؟ احساس می کنم گیر کرده ام. ما از دات نت 4.5 استفاده می کنیم | Refactoring برای جایگزینی انواع دادههای مشترک در مؤلفه NET |
244444 | این یک سوال سازماندهی کد است. من کد اصلی خود را کار کردم، اما وقتی آن را گسترش دهم، وحشتناک خواهد بود. من یک DLL دارم که .lib برای آن ندارم. بنابراین باید از کل ترکیب «LoadLibrary()/GetProcAddress()» استفاده کنم. عالی کار میکنه اما این DLL که من به آن اشاره می کنم بیش از 100 عملکرد دارد. فرآیند فعلی من این است: 1) Typedef یک نوع برای تابع. به عنوان مثال: `typedef short(_stdcall *type1)(void);` 2) نام تابعی را که می خواهم از آن استفاده کنم مانند `type1 function_1;` اختصاص دهید، 3) DLL را بارگیری کنید، سپس کاری مانند: `function_1 = (type1) انجام دهید GetProcAddress(hinstLib, _mangled_funcName@5);` معمولاً من می خواهم همه کارها را انجام دهم تعاریف تابع من در یک فایل هدر است، اما چون باید از تابع کتابخانه بارگذاری استفاده کنم، به همین راحتی نیست. کد خراب خواهد شد. در حال حاضر من (1) و (2) را در یک فایل هدر انجام می دهم و در حال بررسی ایجاد یک تابع در یک فایل .cpp دیگر برای انجام کتابخانه بارگذاری و تخلیه تمام (3) در آنجا هستم. من در نظر گرفتم از یک فضای نام برای توابع استفاده کنم تا بتوانم از آنها در تابع اصلی استفاده کنم و مجبور نباشم به تابع دیگر منتقل شوم. نکات دیگری در مورد نحوه سازماندهی این کد وجود دارد؟ هدف من این است که بتوانم از function_1 به عنوان یک تابع معمولی در کد اصلی استفاده کنم. اگر مجبور باشم «ref::function_1» را انتخاب کنم، اشکالی ندارد، اما ترجیح میدهم از آن اجتناب کنم. این کد برای همه اهداف عملی در حال حاضر فقط C ساده است. | سازماندهی توابع مرتبط با DLL |
190006 | من یک کتابخانه بازی در جاوا اسکریپت توسعه می دهم که شامل کلاس های زیادی است. من در مورد رفتاری که باید در رابطه با اعتبارسنجی پارامتر روش دنبال کنم تردید دارم: **آیا باید اعتبار پارامترهای ارسال شده به هر روش را بررسی کنم؟ که مقدار درست است؟ من ده ها کلاس دارم که هر کدام ده ها روش دارند. برای یک دریافت کننده ساده، می توانم کد بیش از نیم خطی داشته باشم که فقط برای بررسی پارامترها استفاده می شود. افزودن چکها باعث میشود کد من کمتر قابل نگهداری و سنگینتر باشد. با مشاهده اینکه این کتابخانه یک کتابخانه است که قرار است توسط بسیاری از برنامه نویسان دیگر استفاده شود، بررسی پارامترها می تواند از بسیاری از اشتباهات و اشکالات جلوگیری کند و جای قدردانی خواهد بود. بنابراین، دیگر کتابخانههای جاوا اسکریپت چگونه این موضوع را مدیریت میکنند و بهترین راهحل چیست؟ | |
235618 | شرایطی وجود دارد که محیط مستقر شده (**توسعه**، **تست**، یا **تولید**، برای مثال) ممکن است نتیجه اقدامات خاصی را دیکته کند. به عنوان مثال، شاید یک فرآیند موفق ثبت نام کاربر یک ایمیل اعلان برای کاربر جدید ارسال کند. اقدامات خاص محیطی: * **توسعه:** در واقع ایمیل ارسال نکنید. گزارش های ایمیل به اندازه کافی برای توسعه دهندگان فراهم می کند. * **تست:** همه ایمیل ها را به صندوق ورودی testEnvironment@domain.com ارسال کنید و نه به آدرس کاربر. * **تولید:** ایمیل را برای کاربر ارسال کنید. من سه راه حل ممکن را در زیر فهرست کرده ام. ## **مقدار پیکربندی CurrentEnvironment** یکی از راههای حل این مشکل، که من بسیار دیدهام، داشتن مقداری پیکربندی است (چه در برخی از فایلهای پیکربندی xml یا در پایگاه داده) مانند `CurrentEnvironment` که مشخص میکند محیط فعلی که سیستم در آن مستقر شده است. برای تعیین عملکرد مورد نظر، باید کد مورد/اگر بررسی شود: if(CurrentEnvironment == Environment.Test) { // ارسال همه ایمیلها به صندوق ورودی testEnvironment@domain.com. } else if(CurrentEnvironment == Environment.Production) { // ایمیل را برای کاربر ارسال کنید. } به نظر من این راه حل قابل نگهداری نیست. ## **پاک کردن همه آدرسهای ایمیل** روش دیگر اجرای یک اسکریپت تغییر است، پس از بازیابی پایگاه داده، کارهای زیر را انجام دهید: * تمام آدرسهای ایمیل کاربر را حذف کنید (در حال توسعه)، * همه آدرسهای ایمیل کاربر را با testEnvironment@domain جایگزین کنید. .com (در حال آزمایش) این یک مرحله اضافی در فرآیند انتشار است که در صورت فراموشی، می تواند نتایج خطرناکی داشته باشد. علاوه بر این، این راه حل فقط مشکل ایمیل را برطرف می کند. شاید بسیاری از موقعیت های دیگر وجود داشته باشد که در آن محیط اهمیت دارد. ## **تغییر پیکربندی** ایده دیگر استفاده از تبدیل های web.config است. به این ترتیب پیکربندی می تواند برای محیط های مختلف متفاوت باشد. به عنوان مثال، ما تنظیمات زیر را خواهیم داشت: web.config web.Development.config web.Test.config web.Production.config سپس تبدیل می تواند از «ارائه دهندگان» مختلف استفاده کند یا ویژگی های خاصی را با توجه به محیط تنظیم کند. به عنوان مثال، یک «overrideDeliveryAddress» را می توان در «web.Test.config» تنظیم کرد: <EmailService> <providers> <add name=EmailServiceProvider type=CustomProviders.EmailServiceProvider, CustomProviders smtp=smtp.domain.com.com رمز عبور = xyz overrideDeliveryAddress=testEnvironment@domain.com enabled=true /> </providers> </EmailService> این راه حل به کار بسیار بیشتری نیاز دارد، اما قابل نگهداری تر و کمتر تهاجمی است. کد در حال حاضر محیطی فراموش شده است. از چه راه های دیگری می توان به موارد فوق دست یافت؟ آیا کد همیشه باید از محیط زیست آگاه باشد؟ | کد آگاه از محیط زیست |
240497 | من روی سیستمی کار می کنم تا یک عدد 12 بیتی جاسازی شده را در یک سری فریم که در یک فایل mp4 ضبط شده است شناسایی کند. هدف آن این است که به طور خودکار گرفتن را شناسایی کند، و همچنین شروع فایل را به یک افست مشترک برای همگام سازی با فایل های دیگر برش دهید. این معمولاً به صورت دستی انجام می شود، اما ماهیت پروژه ایجاب می کند که تا آنجا که ممکن است به صورت خودکار انجام شود. امکان تنظیم کد زمانی در دوربین وجود ندارد. این شماره توسط یک برنامه تلفن هوشمند تولید میشود، که من یک نمونه اولیه را برای آن کدنویسی کردهام، اما از آنجایی که من در پردازش تصویر جدید هستم، به کمک نیاز دارم تا بفهمم چگونه میتوانم طرف دیگر معادله را انجام دهم. این الگوریتم، برای آنچه ارزش دارد، نیازی به زمان واقعی ندارد، و احتمالاً در یک ابزار خط فرمان مبتنی بر رایانه اتفاق می افتد، نه اینکه به خود الگوریتم مرتبط باشد. ایده اولیه من استفاده از کد QR بود، اما متوجه شدم که وضوح و مصنوعات پخش mp4 برای مقابله با آن در همه موقعیتهای نوری و نرخ فریم بسیار زیاد است. بنابراین من به این فکر افتادم که شماره را به صورت سریالی، با رمزگذاری آن در یک سری مربع متمایز، با استفاده از رنگهای RGB، ارسال کنم، که به نظر میرسد به طور موثر و بدون «مصنوعات» بیش از حد توسط رمزگذار mp4 مدیریت میشود. (این را با نگاه دستی به فریم به فریم ویدئو، نه به صورت برنامهریزی، تعیین میکنم) که اگرچه روشی کند برای ارسال شماره است، اما میتوان آن را به طور دقیق با یک زمان مشخص همگامسازی کرد و فریم دقیق را از آنجا برون یابی کرد (من برای ارسال 12 بیت دقیقاً 1 ثانیه وقت صرف کنید)، که اکثر نرخ فریم ها می توانند با آن مطابقت داشته باشند.) برای بررسی اینکه تصاویر قابل خواندن توسط انسان هستند، فریم هایی را استخراج کرده ام، و مطمئن هستم که اکنون تجزیه و تحلیل هر فریم برای رمزگشایی هر بیت از عدد یک کار نسبتاً پیش پا افتاده است. بنابراین با تقسیم کردن آن به قطعات قابل مدیریت، در اینجا چیزی است که باید بتوانم انجام دهم: * یک مربع قرمز جامد را * شناسایی 4 مربع در داخل یکدیگر که قرمز، سبز، آبی و سفید هستند * شناسایی 4 مربع در داخل یکدیگر که قرمز، سبز، آبی و مشکی هستند 2 مورد آخر عملاً همان الگوریتم هستند، زیرا من فقط پارامترها را تغییر می دهم. تنوعی در آن تم وجود دارد، اما آنقدرها به الگوریتم مربوط نیست، منظورم این است که رنگ آبی و سبز را در اطراف تعویض کنید تا نرخ فریم را تشخیص دهید. **مربع قرمز جامد**  **مربع قرمز، مربع سبز، و مربع آبی، مربع سفید:** ! [توضیحات تصویر را اینجا وارد کنید](http://i.stack.imgur.com/vhbKm.jpg) **مربع قرمز، مربع سبز، و مربع آبی، مربع سیاه:**  الگوریتم باید بتواند مستقل از فریم قبلی کار کند، اما در هر مورد باید راست مرز مربع قرمز را برگرداند، برای اهداف اعتبار سنجی در تئوری، من خودم میتوانم این کار را انجام دهم، اما چیزی که نمیدانم چگونه با آن رفتار کنم، این واقعیت است که ممکن است مربعها دقیقاً «همسطح» نباشند. جدای از چرخش چندین بار تصویر به میزان چند درجه، نمی توانم به این فکر کنم که چگونه آن را به طور دقیق تشخیص دهم. | الگوریتم پردازش تصویر برای یافتن طرح کلی مربع در مقابل مربع در فریم های ویدئویی |
229859 | من باید یک ویجت طراحی کنم، یک اسکریپت که شرکا در وب سایت های خود تعبیه می کنند تا برخی از UI را نشان دهند و با API ما تماس بگیرند. اساساً دادههای ما را در این سایتها بر اساس برخی شناسههایی که در تماسهای API ما ارائه میکنند، نمایش میدهد. **چیزی که مایلیم از آن اجتناب کنیم این است که شخصی از API سوء استفاده می کند و از آن برای خراش دادن کل کاتالوگ ما استفاده می کند.** به هر شریکی که اسکریپت ما را جاسازی می کند یک کلید عمومی داده می شود که باید هنگام فراخوانی API ارائه شود. یک ایده این است که از آنها بخواهید این کلید را هنگام بارگیری اسکریپت اضافه کنند، به عنوان مثال: <script src=//initrode.com/widget/loader.js?key=xxxx></script> به این ترتیب درخواست برای از اسکریپت می توان برای ثبت جفت IP کلید/منبع استفاده کرد و تنها در صورتی به تماس های API بعدی پاسخ داد که جفت کلید/IP با یک جفت ثبت شده مطابقت داشته باشد (با طول عمر محدود و محدودیت در درخواست در روز). من مطمئن نیستم که این ایده خوبی باشد زیرا بدیهی است که امنیت از طریق مبهم سازی (کسی که اسکریپت را دوباره بارگذاری می کند آن را کاملا دور می زند). اما راه دیگری برای محدود کردن دسترسی نمی بینم. من نمی توانم یک کلید منحصر به فرد برای هر کاربر، فقط برای شرکا ارائه کنم. من نمی توانم از یک سیستم کلید خصوصی استفاده کنم زیرا همه کدها برای هر کسی در دسترس خواهد بود. این اساسا دسترسی به یک API عمومی را محدود می کند، یعنی در تعریف آن متناقض است. نظر شما در مورد این راه حل چیست و با این محدودیت ها چه می کنید؟ | چگونه از استفاده غیرمجاز از API جلوگیری کنیم؟ |
235616 | من یک جدول پایگاه داده با 3 ستون دارم. شناسه، پرسش و پاسخ در قسمت جلویی، من یک برنامه PHP دارم که سوالات را به کاربر نشان می دهد. سپس برنامه ورودی کاربر را با پاسخ موجود در پایگاه داده مقایسه می کند. تنها با استفاده از PHP، چگونه می توانم ورودی کاربر را با رکورد روی پایگاه داده مقایسه کنم و آن را به عنوان صحیح ارسال کنم، حتی اگر تطبیق دقیقی نداشته باشد؟ به عنوان مثال:- **سوال:** ساختار مولکول آب چگونه است؟ **پاسخ در پایگاه داده:** هیدروژن و اکسیژن **پاسخ های قابل قبول:** اکسیژن و هیدروژن، هیدروژن و اکسیژن، هیدروژن و اکسیژن | ورودی کاربر را با رکورد پایگاه داده مقایسه کنید |
202443 | اگر میخواهید از مقدمه من صرفنظر کنید، سؤال جاوا اسکریپت OOP من در پایین است. در پاسخ به سوال دسترسی به متغیرها از توابع دیگر بدون استفاده از متغیرهای سراسری، نظری در مورد OOP وجود دارد که میگوید: اگر این احتمال وجود داشته باشد که از این کد مجددا استفاده کنید، احتمالاً تلاش میکنم تا با یک شی - دیدگاه گرا استفاده از فضای نام جهانی > می تواند خطرناک باشد -- به دلیل > نام متغیرهایی که مجدداً استفاده می شوند، با خطر یافتن اشکالات سخت مواجه می شوید. من معمولاً با استفاده از یک رویکرد شی گرا برای هر چیزی بیشتر از یک تماس ساده شروع می کنم تا مجبور نباشم کار را دوباره بنویسم. هر زمان که شما یک گروه از توابع مرتبط > در جاوا اسکریپت داشته باشید، فکر می کنم، این یک گزینه برای رویکرد شی گرا > است. از آنچه که برخی از همکاران OOP قدیمی خود دیدهام، این برای من صادق است. بسیاری از رویکردهای مختلف و صداهای مختلف وجود دارد که در جهتهای مختلف هدایت میشوند. از آنجایی که من یک توسعه دهنده front end و طراح UI هستم، کمی گیج هستم. **با توجه به سوال** من از جاهای مختلف شنیده ام که متغیرهای سراسری ذاتاً بد و بد هستند، هنگام انجام برخی جاوا اسکریپت غیر شی گرا، و اینکه سه گزینه برای ایجاد یک متغیر از یک تابع وجود دارد. قابل مشاهده و قابل استفاده توسط یک تابع دیگر، به عنوان مثال، تابع A قابل مشاهده برای تابع B. یا، متغیری از تابع A که باید در تابع B ارسال شود و قابل استفاده باشد. , Currying و سایر رویکردها... **سوال:** با تمام این موارد، من فکر می کردم بهترین ساختار OOP یا بهترین عمل کد در جاوا اسکریپت چیست که چیزها را محصور نگه می دارد و بیشترین امنیت را از قرار گرفتن متغیرهای شما در معرض دستکاری میافزاید؟ | با دیدگاه شی گرا پیش بروید |
66757 | به نظر واضح است که هر زبانی که استفاده می شود، یک برنامه بهینه سازی شده منابع کمتری را نسبت به یک برنامه ضعیف مصرف می کند و به سرورهای کمتری برای مدیریت تعداد مشابهی از درخواست ها برای سایتی با ترافیک سنگین نیاز دارد. به طور مشابه، من دوست دارم فرض کنم که یک برنامه کاربردی به زبان کامپایل شده مانند C++ یا. NET به سرورهای کمتری نسبت به زمانی که در PHP نوشته شده بود، به دلایل عملکرد مشابه نیاز دارد. شاید به همین دلیل است که فیس بوک یک کامپایلر برای برنامه نوشته شده با PHP طراحی کرده است. اکنون، فیس بوک اخیراً معماری مراکز داده خود را به روی عموم باز کرده است تا فکری را برای کاهش ردپای زیست محیطی آنها برانگیزد، اما مطمئن نیستم که اگر یک کد بهینه شده به سرورهای کمتری نیاز داشته باشد، این تجهیزات تنها مسئول هستند. درخواست ها به همین دلیل است که نمیدانم آیا مطالعات کمی انجام شده است، با ارقام پشتیبان برای نشان دادن اینکه چگونه بهینهسازی کد میتواند منابع و ماشینآلات را ذخیره کند و در نتیجه ردپای اکولوژیکی مراکز داده اختصاص داده شده به یک برنامه کاربردی مانند فیس بوک را کاهش دهد. اگر مثالهایی مانند «کردن یا انجام ندادن» برای زبانها، و همچنین نکاتی برای «سبز کردن» کد وجود داشته باشد، بسیار علاقه مند خواهم بود. آیا منبعی در این مورد یا افکاری برای به اشتراک گذاشتن دارید؟ | چگونه بهینه سازی کد را سبزتر می کند؟ |
85072 | حدس میزنم میتوانم مشکلات را با مداد و کاغذم به راحتی حل کنم، اما متوجه شدم که پیادهسازی راهحل در کد زمان بیشتری میبرد. بین «حل» یا «پیاده سازی» کدام یک در حوزه IT اهمیت بیشتری دارد؟ | کدام مهمتر است: حل یا اجرا؟ |
162587 | آیا ابزارهای کنترل نسخه و مدیریت پروژه وجود دارند که با مشاغل آزاد کار می کنند، اگر بخواهم مشتری خود را همیشه در پروژه درگیر نگه دارم؟ چیزی که من را نگران می کند این است که ارائه دهندگان میزبانی مخزن هزینه های خود را بر اساس تعداد کاربران دارند، که من احساس می کنم تعداد آنها با اتمام پروژه ها یکی پس از دیگری افزایش می یابد. به عنوان مثال، برای هر پروژه، من باید مجوزهایی را به پیمانکار خود اضافه کنم تا به او اجازه بدهم کد منبع را بکشد و همکاری کند. بنابراین چگونه در عمل کار می کند؟ آیا پس از اتمام پروژه، پیمانکار را از پروژه حذف می کنم؟ این بدان معنی است که من اساساً اعلام می کنم که دیگر هیچ پشتیبانی و رفع اشکالی ارائه نمی دهم. یا اینکه فریلنس ها در نهایت برای این خدمات پول بیشتری می پردازند؟ آیا از چنین خدمات آنلاینی استفاده می کنید یا خودتان میزبان آنها هستید؟ یا اینکه شما به سادگی کد خود را از طریق ایمیل در تکرار هفتگی برای مشتری خود ارسال می کنید؟ | کنترل نسخه و مدیریت پروژه برای مشاغل آزاد |
143222 | به عنوان مثال اگر من برنامه ای با روش های مختلف داشتم. public class Dog{ public boolean ishappy{..} public int weight{...} public static void main{ Dog Max = new Dog Max.ishappy}} آیا بهتر است از قسمت اصلی کد برای آزمایش یا نوشتن استفاده کنید یک برنامه کاملا مجزا، که مشتری کلاس سگ باشد، برای تست کد من؟ | آیا نوشتن برنامه ای برای آزمایش کد شما (یعنی کلاینت) سودمندتر است یا فقط از بخش اصلی برنامه خود استفاده کنید؟ |
244449 | همه در مورد کدهای قدیمی در توسعه نرم افزار صحبت می کنند و من این اصطلاح را در ده سال گذشته شنیده ام که برای ترسیم هر پایگاه کد به عنوان بدی استفاده می شود. این اصطلاح که چنین معانی قدرتمندی برای برنامه نویسان دارد از کجا سرچشمه گرفته است؟ من مطمئن هستم که باید کتابی در مورد توسعه نرم افزار وجود داشته باشد که این اصطلاح را پیشگام کرده باشد. من خیلی دوست دارم منشا اصطلاح کد میراث را پیدا کنم. | منشأ اصطلاح منفی کد میراث چیست؟ |
163185 | به طور تصادفی به نقل قول زیر توسط لینوس توروالدز برخورد کردم: > برنامه نویسان بد نگران کد هستند. برنامه نویسان خوب نگران داده ها > ساختارها و روابط آنها هستند. من در چند روز گذشته در مورد آن فکر کرده ام و هنوز گیج هستم (که احتمالاً نشانه خوبی نیست) از این رو می خواستم در مورد موارد زیر بحث کنم: * چه تفسیری از این ممکن/منطقی است؟ * چه چیزی را می توان از آن به کار گرفت/ آموخت؟ | نقل قول توروالدز در مورد برنامه نویس خوب |
255636 | من از الگوی MVC در برنامه وب خود که با PHP ساخته شده است استفاده می کنم. من همیشه در حال تلاش برای تعیین اینکه آیا برای مجموعه ای از اقدامات به یک کنترلر اختصاصی جدید نیاز دارم یا اینکه باید آنها را در یک کنترل کننده از قبل موجود قرار دهم، در تلاش هستم. آیا هنگام ایجاد کنترلرها قوانین کلی خوبی وجود دارد؟ به عنوان مثال می توانم: «AuthenticationController» را با اقدامات: * «index()» برای نمایش فرم ورود داشته باشم. * submit() برای رسیدگی به ارسال فرم. * logout()، خود توضیحی است. **OR** «LoginController» با اعمال: * «index()» برای نمایش فرم ورود. * submit() برای رسیدگی به ارسال فرم. LogoutController با عملکرد: * index() برای رسیدگی به خروج از سیستم. **OR** «AccountController» با اقدامات: * «loginGet()» برای نمایش فرم ورود. * `loginPost()` برای رسیدگی به ارسال فرم ورود به سیستم. * «logoutGet()» برای رسیدگی به خروج از سیستم. * `registerGet()` برای نمایش فرم ثبت نام. * `registerPost()` برای رسیدگی به ارسال فرم. و هر اقدام دیگری که در ارتباط با حساب کاربری باشد... | چگونه تعیین کنیم که چه چیزی باید کنترلر مربوطه خود را دریافت کند؟ |
213178 | من دو کلاس دارم، با رفتارهای بسیار مشابه، هر دو از یک کتابخانه شخص ثالث. هر دو باید با مقداری شیء پر شوند و به صفهای خاصی فرستاده شوند تا ثبت شوند. لطفا توجه داشته باشید که هر دوی آنها والدین مشترکی ندارند. من سرم را می خارم تا راه هایی برای اصلاح این موضوع پیدا کنم. در اینجا سناریو است. کلاس 1 : Apple Class 2 : Orange متأسفانه Apple و Orange کلاس های کودکی از Fruit نیستند و من نمی توانم آنها را برای گسترش یک کلاس پایه تغییر دهم. سازندگان اپل و نارنجی امضاهای متفاوتی دارند. کد فعلی: if(isApple){ Apple apple = Apple new(....); apple.setColor(Color.RED); apple.setPrice(10); apple.setCount(1000); AppleMQObject applMQObject = جدید AppleMQObject(apple); Producer appleProducer = Factory.create(apple-producer); appleProducer.send(applMQObject); }else{ Orange orange = new Orange(...); orange.setColor(Color.ORANGE); orange.setPrice(30); orange.setCount(100); OrangeMQObject oMQObject = جدید oMQObject(نارنجی); Producer orangeProducer = Factory.create(orange-producer); orangeProducer.send(orangeMQObject); } من می توانم کد MQ را به یک روش معمولی منتقل کنم. اما چگونه می توان با وضعیت سیب/پرتقال کنار آمد. | بازسازی دو کلاس از کتابخانه شخص ثالث که می توانست یک کلاس پایه را گسترش دهد |
20385 | در حال حاضر به عنوان کارآموز در یک شرکت مشاوره مشغول به کار هستم. من به زودی پس از فارغ التحصیلی ترم بعدی به یک کارمند تمام وقت نقل مکان خواهم کرد و من عاشق کار کردن در آنجا هستم. با این حال، به عنوان یک دانشجو، من کمبود پول دارم و با یک صاحب کسب و کار خارج از محل کار آشنا شده ام که پیشنهاد داده است من را برای توسعه وب آزاد استخدام کند. از آنجایی که من خارج از محل کار با این فرد آشنا شدم، احساس میکنم که برای او تضاد منافعی با شغل آزاد وجود ندارد. با این حال، کاری که او از من میخواهد بسیار شبیه به کاری است که قبلاً برای رئیس فعلیام انجام میدهم. آیا باید قبل از بررسی پیشنهاد با رئیسم صحبت کنم؟ **ویرایش** : میفهمم که نمیتونم از کار آی پی بگیرم و قراردادی هم نیستم و به میل خود شاغلم. | آیا قبل از کار آزاد باید از رئیسم بپرسم/به او بگویم؟ |
239024 | فرض کنید سلسله مراتب کلاس زیر را داریم: class Object { public: virtual void update() { // Update position } }; class Rocket : public Object { public: virtual void update() { Object::update(); // جهت گیری به سمت هدف } }; class SparklingRocket : public Rocket { public: virtual void update() { Rocket::update(); // ایجاد ذرات درخشان } }; به دلایل واضح این ایده خوبی نیست. به عنوان مثال، وارث هر یک از کلاس ها ممکن است فراموش کند که Base::update() را فراخوانی کند و رفتار برنامه ناقص باشد. همانطور که من می بینم، توابعی که رفتار مهم را پیاده سازی می کنند نباید مجازی شوند، این چیزی است که بهتر است برای رفتار قابل تعویض رزرو شود. بنابراین، احتمالاً معماری را به این صورت تغییر می دهیم: class Object { public: void update() { // Update position afterObjectUpdate(); } protected: virtual void afterObjectUpdate() {} }; class Rocket : public Object { protected: virtual final void afterObjectUpdate() override { // Orientate to target afterRocketUpdate() } virtual void afterRocketUpdate() {} }; class SparklingRocket : public Rocket { protected: virtual void afterRocketUpdate() { // ایجاد ذرات درخشان afterSparklingRocketUpdate(); } فضای خالی مجازی afterSparklingRocketUpdate() {} }; این تقریباً همان چیزی است که من می خواهم: * رابط عمومی همه کلاس ها فقط به روز رسانی غیر مجازی است - متد * وقتی آن متد فراخوانی می شود، اطمینان حاصل می شود که هر update()-submethod فراخوانی می شود * حتی اگر یکی از وارثان فراموش می کند که متد afterUpdate() - را فراخوانی کند، سلسله مراتب از کلاس پایه به پایین پایدار است. به این ترتیب یک API می تواند یکپارچگی خود را تضمین کند، در حالی که در مثال کد اول باید به کاربر متکی باشد تا متد Base::update() را فراخوانی کند، اما من یک چیز را دوست ندارم: نام هر کلاس بخشی از پس از ... است. نام متد .Update(). این به نظر من شبیه بوی رمز است. من فکر می کنم هدف کلی از ثابت نگه داشتن سلسله مراتب تماس های مجازی نمی تواند غیر معمول باشد. راه حل رایجی که من هنوز به آن برخورد نکرده ام چیست؟ | NVI برای عملکرد مجازی که در هر لایه از یک سلسله مراتب عمیق پیاده سازی شده است |
242954 | من یک برنامه ریل با یک مدل داده به نام شغل دارم و با یک چهارراه انتخاب طراحی بحرانی روبرو هستم. من اطلاعات کافی در مورد Rails ندارم و این کار درونی است تا بتوانم با وجود مطالعه کامل ریل ها و اسناد یاقوتی با اطمینان بگویم که باید چه کاری انجام دهم. من می خواهم بتوانم سن یک سابقه شغلی را به طور دقیق در چند روز نمایش دهم. بنابراین هنگامی که یک مشتری وارد سیستم می شود، می تواند ببیند که شغلی که ارسال کرده است x روز است. یک برنامه ریل در Heroku نشان زمان خود را از کجا دریافت می کند؟ از هروکو؟ یا ساعت سیستم مشتریان؟ اگر مشتری یک ساعت سیستم قدیمی داشته باشد و شغلی را ارسال کند، واقعاً میتواند مرتبسازی فهرست مشاغل او را به هم بزند، البته به من که ناظر سوابق شغلی هستم اشاره نکنم. توصیه ای وجود دارد؟ ویرایش: فقط برای واضح بودن، من نمیپرسم چگونه مشاغل را بر اساس تاریخ فهرست کنیم، بلکه نمیپرسم که برنامه ریل در پایگاه Heroku چه ساعتی را ثبت میکند. | Rails تاریخ خود را برای ایجاد رکوردها از کجا دریافت می کند؟ |
140555 | من یک مهندس نرم افزار هستم که روی یک وب سایت پیچیده و مداوم کار می کنم. دارای تعداد زیادی قطعات متحرک و تیم کوچکی از طراحان رابط کاربری و افراد تجاری است که ویژگیهای جدید را اضافه کرده و ویژگیهای قدیمی را اصلاح میکنند. در طول یک سال گذشته، ما صدها مورد جالب کوچک لبه را اضافه کرده ایم. برنامه ریزی، اجرا و آزمایش آنها مشکلی ندارد. مشکل بعداً ایجاد میشود، زمانی که میخواهیم یک ویژگی جدید دیگر را تغییر دهیم یا اضافه کنیم. هیچ کس نیمی از ویژگی های قدیمی و موارد لبه یک سال پیش را به خاطر نمی آورد. وقتی میخواهیم یک تغییر جدید اضافه کنیم، متوجه میشویم که کد انواع کارها را در آنجا انجام میدهد، و ما کاملاً مطمئن نیستیم که کدام چیزها الزامات عمدی هستند و کدام یک عوارض جانبی بیمعنی هستند. آیا کسی در سال گذشته درخواست کرده است که رمز ورود فقط برای 30 دقیقه معتبر باشد یا برخی از برنامه نویسان فقط یک پیش فرض معقول را انتخاب کرده اند؟ آیا می توانیم آن را تغییر دهیم؟ زمانی که محصول برای اولین بار در نظر گرفته شد، اسنادی را ایجاد کردیم که نحوه عملکرد سایت را توضیح می داد. از آن زمان، ما چند سند اضافی ایجاد کردیم که ویژگیهای جدید را توصیف میکردند، اما هیچکس به عقب بر نمیگردد و زمانی که ویژگیهای جدید درخواست میشود، آن اسناد را بهروزرسانی نمیکند، بنابراین تنها سند معتبر خود کد است. اما این کد هیچ توجیه و دلیلی برای اقدامات خود ارائه نمی دهد: فقط چگونه و هرگز چرا. سایر تیم های طولانی مدت برای پیگیری شرایط مورد نیاز چه می کنند و چرا؟ | چگونه الزامات موجود را در طول زمان پیگیری می کنید؟ |
41960 | من مقدار زیادی در مورد مدلهای مختلف صدور مجوز نرمافزار و معنای آن مدلها برای پروژه نرمافزاری خودم آموختهام. با این حال، میخواهم مطمئن شوم که برای تصمیمگیری در مورد نحوه صدور مجوز نرمافزار خود و اینکه در چه سناریوهایی میتوانم با خیال راحت از نرمافزار تحت یک مدل مجوز استفاده کنم، تا آنجا که ممکن است آنها را درک میکنم. آیا توصیه خوبی برای کتاب/سایت و غیره دارید که این اطلاعات را در یک مکان داشته باشد؟ | یک فروشگاه خوب برای درک اطلاعات مجوز نرم افزار چیست؟ |
254271 | بهترین روش برای git (یا هر VCS برای آن موضوع) این است که هر commit کوچکترین تغییر ممکن را انجام دهد. اما، این اصلا با نحوه کار من مطابقت ندارد. به عنوان مثال، من اخیراً باید کدی اضافه کنم که بررسی کند آیا نسخه یک افزونه به سیستم من با نسخه هایی که سیستم پشتیبانی می کند مطابقت دارد یا خیر. در غیر این صورت هشداری را چاپ کنید که احتمالاً افزونه به نسخه جدیدتری از سیستم نیاز دارد. هنگام نوشتن آن کد، تصمیم گرفتم که هشدارها رنگی شوند. من قبلاً کد آن پیام خطای رنگی را داشتم، بنابراین آن کد را ویرایش کردم. آن کد در ماژول راه اندازی یک ورودی به سیستم بود. کد بررسی افزونه در مسیر دیگری بود که از آن نقطه ورودی استفاده نمیکرد، بنابراین من کد رنگسازی را به یک ماژول جداگانه منتقل کردم تا هر دو نقطه ورودی بتوانند از آن استفاده کنند. علاوه بر این، برای آزمایش عملکرد کد بررسی افزونه من، باید کد UI/UX را ویرایش کنم تا مطمئن شوم که به کاربر می گوید شما باید ارتقا دهید. وقتی همه چیز گفته شد و انجام شد، 10 فایل را ویرایش کردم، وابستگی ها را تغییر دادم، 2 نقطه ورودی اکنون هر دو به کد رنگ بندی و غیره وابسته هستند. && git commit -a` کل چیز. صرف 10 تا 15 دقیقه تلاش برای دستکاری تمام آن تغییرات به 3 تا 6 تعهد کوچکتر خسته کننده به نظر می رسد که این سوال را مطرح می کند **آیا جریان های کاری وجود دارد که برای شما کار می کند یا این فرآیند را آسان تر می کند؟** فکر نمی کنم بتوانم برخی از آنها را انجام دهم. چقدر جادویی همیشه چیزها را به ترتیب عالی تغییر دهید، زیرا من این ترتیب را تا زمانی که شروع به اصلاح کنم و ببینم چه چیزی پیش می آید نمی دانم. من میدانم که میتوانم «git add --interactive» و غیره را انجام دهم، اما به نظر میرسد، حداقل برای من، سخت است که بدانم دقیقاً چه تغییراتی را انجام میدهم تا هر commit واقعاً کار کند. همچنین، از آنجایی که تغییرات در دایرکتوری فعلی قرار دارند، به نظر نمیرسد که اجرای آزمایشها روی هر commit برای اطمینان از اینکه بدون ذخیره کردن همه تغییرات کار میکند، آسان نباشد. و سپس، اگر قرار بود مخفی کردن و سپس اجرای آزمایشها، اگر چند خط را از دست دادم یا بهطور تصادفی چند خط اضافه کردم، نمیدانم چگونه میتوانم به راحتی از آن خلاص شوم. (همانطور که در هر دو مورد، خطوط گم شده را از مخزن بردارید و سپس بقیه را برگردانید یا چند خط اضافی را که نباید می گرفتم بردارید و آنها را برای ارتکاب بعدی به انبار بیاندازید. افکار؟ پیشنهادات؟ ص: امیدوارم این باشد. یک سوال مناسب می گوید _روش ها و فرآیندهای توسعه_. | گردش کار git برای جداسازی commit ها |
124423 | من این فرصت را داشتم که برنامه های کاربردی را در چندین جایگاه توسعه دهم: سرور پشتیبان، مشتریان دسکتاپ و اخیراً یک وب سایت در مقیاس کوچک. هنگامی که در طراحی وب سایت افراط کردم، از خودم و شما می پرسم که چگونه فرآیند طراحی UI اینقدر متفاوت است؟ آیا میتوانید به تفاوتها اشاره کنید و چرا منشأ آنها هستند؟ زمانی HTML برای علامتگذاری متن بود و رابط کاربری گرافیکی دسکتاپ ابزار اصلی برای انجام کار واقعی بود، اما امروزه، چرا روند توسعه رابط کاربری گرافیکی هنوز اینقدر متفاوت است؟ در اینجا چند مورد برای شروع آورده شده است: دسکتاپ: **استفاده از طرح بندی واضح **. (مثلاً: StackPanel در WPF، BorderLayout در Swing) وب: **Layout مجموعهای از ویژگیهای CSS است** (مثلاً: ارتفاع/عرض، حاشیه/بالشتک، شناور، نمایشگر...) که به هر کانتینر مانند عنصر داده میشود. دسکتاپ: ** جداسازی اجزای رابط کاربری گرافیکی ** به کلاس های OO، استفاده مجدد آسان. وب: **کامپوننت ها در سطح html استفاده مجدد نمی شوند**، ممکن است در تولید html سمت سرور پویا دوباره استفاده شوند. فقط از سبک های CSS می توان دوباره استفاده کرد. می توانید چند مورد دیگر را نام ببرید؟ و چرا چرا نمی توانند شبیه هم باشند؟ نکته جانبی: من تجربه ای با GWT دارم، یک برنامه مشتری ایجاد می کند که در مرورگر اجرا می شود، اما چرا نمی توانم یک صفحه وب (مانند یک صفحه وبلاگ) با روش ها و ابزارهای طراحی UI دسکتاپ ایجاد کنم؟ | چگونه فرآیند طراحی برای طراحی وب و طراحی رابط کاربری گرافیکی اینقدر متفاوت است؟ |
154677 | من در گذشته یک برنامه کلاینت/سرور با PowerBuilder برای کلینیک های پزشکی توسعه دادم و تا به حال تعمیر و نگهداری آن را انجام داده ام. اکنون، برخی از مشتریان از من میخواهند که نسخهای را برای مک/لینوکس توسعه دهم و به راهنمایی در مورد اینکه چه زبان برنامهنویسی/فناوری برای آن و منحنی یادگیری مناسبتر است، نیاز دارند. این یک برنامه خیلی بزرگ نیست، اما من تنها توسعه دهنده هستم و در اوقات فراغت خود آن را انجام داده ام. PowerBuilder برای این نوع پروژه ها (پایگاه داده محور) بسیار سازنده است، اما چند پلتفرمی نیست و امروزه فروش برنامه PowerBuilder دشوار است (وب، دات نت، جاوا با بازاریابی خود بسیار بهتر می فروشد). مهارت های برنامه نویسی من: * من در گذشته (دانشگاه) C و C++ را مطالعه کردم اما هرگز از آن در پروژه های واقعی استفاده نکردم * کمی تجربه جاوا دارم اما در برنامه های دسکتاپ نه * مقداری تجربه با Ruby on Rails برای پروژه های وب * مهارت های خوب با PowerBuilder و C# (.NET) (زبان های اصلی در حال توسعه من وجود دارند) اولین مشکل من این است که آیا برنامه دسکتاپ را به یک رابط وب تغییر دهم، اما فکر می کنم کاربر مقداری از دست خواهد داد. تجربه کاربری، و برخی از پزشکان کلینیک ندارند (آنها با نرم افزار من در خانه تنها هستند). من فکر می کنم نصب یک برنامه وب (با وب سرور) برای یک کاربر طاقت فرسا خواهد بود. اگر به توسعه اپلیکیشن دسکتاپ ادامه دهم، در حال حاضر چارچوب/مجموعه ابزار خوبی برای یادگیری مهارت هایم چیست؟ کسی تجربه مشابهی داشته است؟ | مهاجرت برنامه PowerBuilder به چند پلتفرم |
158373 | من باید یک برنامه PhoneGap با جاوا اسکریپت بنویسم و به الگوهای طراحی کد فکر می کنم. من برخی از کتابهای الگوهای طراحی جاوا اسکریپت را خواندهام اما واقعاً نمیتوانم مزایا/معایب آنها را ببینم و فکر میکنم پیادهسازی و استفاده را درست درک نمیکنم. من مایلم نظراتی داشته باشم که ممکن است با نیازهای من مطابقت داشته باشد. من دوست دارم کد قابل خواندن و نگهداری باشد. برنامه خود بسیار کوچک و ساده است. دارای مدیریت بازیکن (افزودن/حذف)، مدیریت بازی (افزودن/حذف بازیکنان از یک تیم، شروع/توقف/بازنشانی کرونومتر). در آخرین برنامه ای که ایجاد کردم بیش از 30 عملکرد نامگذاری شده در یک دامنه جهانی داشتم که فکر می کنم یک نه بزرگ است. بنابراین، اکنون میخواهم همه چیز را درست کنم و به استفاده از یک شیء تحت اللفظی یا یک الگوی ماژول فکر میکردم... چیزی شبیه به این شاید: var MYAPP = { init: function() {$(document).ready(function( ) { MYAPP.bind(); }, bind: function() { // Bind jQuery click and page event }, player: { add: function(name) { ... }, remove: function(name) { ... } }, team: { addPlayer : function(name) { ... }, removePlayer: function(name) { ... } }, game: { create: function() { ... }, startTime: function() { ... }, stopTime : function() { ... }, resetTime: function() { ... } } }; document.addEventListener('deviceready', MYAPP.init, false); ... یا شاید این؟ var MYAPP = { init: function() { $(document).ready(function() { MYAPP.bind(); }); }, bind: function() { // Bind jQuery click and page events } } var PLAYER = (function () { // some private variables var privateVar, privateMethod; return { add: function (name) { ... }, حذف: تابع (نام) { ... } }; document.addEventListener('deviceready', MYAPP.init, false); | الگوهای طراحی اپلیکیشن جاوا اسکریپت |
85070 | در حال حاضر، من یک دانش آموز هستم و می توانم تمام تکالیفم را انجام دهم که برای اجرای آنها حداکثر نیاز به 3-5 کلاس است. اکنون، من میخواهم برنامههایی را در مقیاس بزرگتر توسعه دهم، اما زمان بسیار دشواری برای فهمیدن اینکه چگونه برنامه را از سطح بالاتر طراحی کنم، دارم. نمونه دنیای واقعی که من روی آن کار می کنم یک پروژه گروهی برای ساخت یک خواننده RSS است. تا اینجا خیلی خوب بود و من یک نمونه اولیه بسیار ابتدایی دارم که از یک چارچوب RSS به اضافه چند کلاس که خودم ایجاد کردم استفاده می کند. با استفاده از نمونه اولیه به عنوان مثال و سند الزامات (بیش از 50 مورد نیاز، تا کنون) من باید برنامه واقعی را بسازم. احساس میکنم بسیاری از اصول را میدانم، اما مطمئن نیستم که چگونه آنها را در زمینههای مختلفی مانند این اعمال کنم. من در مورد چگونگی تقسیم این RSS خوان ساده به چندین مؤلفه، کلاس و غیره و اینکه آنها باید چه باشند، قطع شده ام. من واقعاً دوست دارم بدانم چگونه می توانم/باید سرم را به دور این پروژه بپیچم. من می خواهم بتوانم به عقب برگردم و قطعات مختلف برنامه را تجسم کنم، بنابراین قبل از نوشتن هر کدی ساختاری داشته باشم. اگر پیوندی به مقاله یا وبلاگی دارید که واقعاً به عنوان مثال نشان می دهد چگونه می توانید یک مفهوم را در نظر بگیرید و آن را در سطح بالایی تجزیه و تحلیل کنید، بسیار تحسین برانگیز است. بهجای اطلاعات انتزاعی که در سایتهایی مانند SourceMaking موجود است، نوعی مقاله از نوع «از مفهوم تا تولید» را بنویسید. | به عنوان یک تازه کار، چگونه می توانم بر پیچیدگی پروژه های بزرگتر غلبه کنم؟ |
213997 | چگونه سایت های وبلاگ نویسی، سایت های پرسش و پاسخ (یا هر سایت دیگری میزبان نثری مانند محتوا) داده های خود را ذخیره می کنند؟ یعنی چگونه وبلاگ ها و محتوای پرسش و پاسخ را در پایگاه داده ذخیره می کنید؟ امیدوارم ذخیره این داده های متنی عظیم در ستون های جدول RDBMS خوب نباشد. | سایت های وبلاگ نویسی یا سایت هایی که دارای نثری مانند محتوا هستند چگونه داده ها را ذخیره می کنند؟ |
130840 | من به دنبال یک الگوریتم کارآمد برای یافتن خوشه ها در یک نمودار بزرگ هستم (تقریباً 5000 راس و 10000 یال دارد). من تا کنون از الگوریتم Girvan-Newman استفاده میکنم که در کتابخانه جاوا JUNG پیادهسازی شده است، اما وقتی سعی میکنم لبههای زیادی را حذف کنم، بسیار کند است. آیا می توانید جایگزین بهتری برای نمودارهای بزرگ به من پیشنهاد دهید؟ | الگوریتم خوشه بندی گراف کارآمد |
173588 | چگونه از چندین فایل در Powershell برای اطمینان از ماژولار بودن استفاده کنیم؟ function.ps1 می تواند تمام توابع ابزار را داشته باشد؟ command1.ps1 می تواند تماس های مربوط به یک فرمان را داشته باشد؟ | چندین فایل در پاورشل |
124428 | من اخیراً با مردی صحبت کردم که به دنبال توسعه دهندگان برای ایجاد یک ایده محصول است. او اشاره کرد که از مردم سود دریافت کرده است اما نرخ ها از 20 تا 120 دلار در ساعت متغیر است. او تخمین می زند که این پروژه باید 3-6 ماه طول بکشد و از آنجایی که او غیر فنی است، گیج شده است که چرا این همه واریانس وجود دارد. من درک می کنم که چگونه کسی را انتخاب کنم، اما من یک توسعه دهنده هستم و می توانم کار دیگران را بسنجم. چگونه می توانم در مورد واریانس نرخ ها به او توضیح دهم (در صورت امکان، همانطور که من نیز اعمال خواهم کرد) به صورت غیر جانبدارانه؟ آیا قیاس خوبی وجود دارد که کمک کند؟ | چگونه می توان واریانس نرخ برنامه نویس را برای افراد غیرمجاز توضیح داد؟ |
120964 | ما چندین برنامه وب بسیار پیچیده ASP.NET داریم که به صورت داخلی توسط صدها کاربر استفاده می شود. ما در تلاشیم تا بفهمیم در کدام بخش از برنامهها سرمایهگذاری کنیم تا عملکرد را بهبود ببخشیم، اما مطمئن نیستیم که کدام صفحهنمایش/ویژگی بیشتر استفاده میشود. بنابراین، در حالت ایدهآل، من میخواهم راهی برای اضافه کردن یک لایه ابزار دقیق به برنامهها بیابم که معیارهایی را جمعآوری میکند که روی دکمهها کلیک میشود، کدام جعبه متن استفاده میشود، و غیره. آیا محصولات / برنامههای منبع باز وجود دارد. که این نوع ابزار دقیق را برای ASP.NET انجام می دهد؟ بدیهی است که میتوانم این کار را خودم بهصورت دستی با وارد کردن کد و تزریق عبارات ورود به سیستم در همه جا انجام دهم، اما این مقدار کار قابل توجهی است که انجام آن سخت خواهد بود. | چگونه برنامه ASP.NET موجود را ابزار دقیق کنیم؟ |
81971 | پس از مقدمه هنر برنامه نویسی کامپیوتری، روش خواندن این مجموعه کتاب است. مرحله 4 شروع به خواندن فصل N، با دستورالعمل خاص برای _نخواندن نقل قول هایی است که در ابتدای فصل ظاهر می شود. (تاکید او). این بخش در ویرایش سوم جلد 1 در سال 1997 وجود دارد، اما نه در ویرایش سوم جلد 2 یا نسخه دوم جلد 3 هر دو به تاریخ 1998. من حدس هایی در مورد دلیل وجود این دستورالعمل عجیب دارم، اما نتوانسته ام هر اشاره ای به آن آیا کسی در مورد این اطلاعات دست اول یا پیوندی به اطلاعات دارد؟ | چرا کنوت خواندن نقل قول های قبل از فصل را در هنر برنامه نویسی کامپیوتری ممنوع می کند؟ |
57571 | نمادهای «⊞» و «⊕» به چه معنا هستند؟ من سعی می کنم آنها را برای ساختن یک برنامه درک کنم. این در http://en.wikipedia.org/wiki/File:XXTEA.png است | این نمادها به چه معنا هستند؟ من سعی می کنم آنها را برای ساختن یک برنامه درک کنم |
164325 | من یک توسعه دهنده نرم افزار هستم و سابقه 3 ساله دارم. من می خواهم همیشه با آخرین فناوری ها بازی کنم. اما این عملی نیست. چون می گویند، من یک برنامه وب در .Net 3.5 توسعه دادم، اکنون 30 درصد آن انجام شده است. پس از انتشار .Net 4.0، ذهن من همیشه درگیر .Net 4.0 است. من فکر می کنم به این شکل، بسیاری از ویژگی ها در نسخه جدید هستند، پس چرا نباید آن نسخه ها را در برنامه خود پیاده سازی کنم. وقتی با شرکتهای IT کار میکردم، اکثر آنها با نسخههای بسیار قدیمی کد مینویسند، برخی از بدنهها از VB.NET، C، حتی کلاسیک ASP استفاده میکنند. بنابراین اگر یک برنامه را اصلاح کنم چه نکاتی را باید در نظر بگیرم؟ | برنامه Revamp |
255916 | آیا قانونی وجود دارد که بگوید سر هر لیست پیوندی باید حاوی داده باشد. آیا به این دلیل است که با انجام این کار فضایی را برای یک گره ذخیره می کنیم. چرا برای برخی از پیاده سازی head حاوی داده است و برای برخی دیگر نه. | آیا سر هر لیست پیوندی باید حاوی داده ای باشد؟ |
254277 | ما یک سری کدهای قدیمی داریم که به زبان C مستقیم نوشته شده اند (بعضی از آنها K&R است!)، که برای سال های بسیار زیادی با استفاده از Visual C 6.0 (حدود 1998) روی یک دستگاه XP کامپایل شده است. ما متوجه شدیم که این ناپایدار است و سعی می کنیم آن را به یک کامپایلر مدرن منتقل کنیم. مسائل سیاسی گفته اند که جدیدترین کامپایلر مجاز VC++ 2005 است. هنگام کامپایل پروژه، هشدارهای زیادی در مورد توابع دستکاری رشته ناامن استفاده می شود (`sprintf()`, `strcpy()`, و غیره). بررسی برخی از این مکانها نشان میدهد که کد واقعاً ناامن است. سرریز بافر را بررسی نمی کند. هشدار کامپایلر توصیه میکند که از «sprintf_s()»، «strcpy_s()» و غیره استفاده کنیم. با این حال، اینها توابع ایجاد شده توسط مایکروسافت (و اختصاصی) هستند و در (مثلا) gcc در دسترس نیستند (اگرچه ما در درجه اول یک فروشگاه ویندوز ما مشتریانی با طعم های مختلف *NIX داریم) چگونه باید ادامه دهیم؟ من نمیخواهم کتابخانههای رشتهای خودمان را رول کنیم. من فقط یک بار می خواهم کد را مرور کنم. اگر بتوانیم به آن کمک کنیم، ترجیح می دهم به C++ تغییر ندهم. | چگونه کدهای قدیمی را که از <string.h> به طور ناامن استفاده می کنند، تعمیر کنیم؟ |
198228 | در شرکت ما حجم نسبتاً بزرگی از کدهای جاوا اسکریپت مبتنی بر PrototypeJS داریم که به دلایل متعددی (در اینجا واقعاً مهم نیست) آنها را به jQuery منتقل می کنیم. من سعی میکنم دستورالعملهای کدگذاری را تنظیم کنم تا در حین انتقال، چیزها را مرتب نگه دارم. یکی از مشاهدات حاصل از پیادهسازی مبتنی بر نمونه اولیه این است که بسیاری از کدها به سبک OOP نوشته شدهاند (با استفاده از «Class.create» Prototype)، اما کد از نظر روحی «شی گرا» نیست. الگوی کلی که من دیدم: یک سازنده که از شما انتظار می رود آن را فراخوانی کنید (اما نه دوبار تماس بگیرید، زیرا سازنده از شناسه های DOM سخت کد شده استفاده می کند)، مجموعه ای از توابع و کنترل کننده های رویداد، که از شما انتظار نمی رود فراخوانی کنید (اما چون خصوصی در جاوا اسکریپت وجود ندارد، شما آن را نمی دانید) و به اشتراک گذاری داده بین همه این توابع از طریق this. از نقطه نظر تماس گیرنده فقط یک قابل تماس وجود دارد و نه چیز دیگری. من شروع به باور کردم که _OOP در جاوا اسکریپت می تواند و شاید باید در بسیاری از موارد اجتناب شود. حداقل برای مورد استفاده ما، که نسل بعدی Goole Wave UI نیست، اما به زبان ساده: کمی پیشرفت های مبتنی بر AJAX، ثبت برخی از کنترل کننده های رویداد اینجا و آنجا، دستکاری های جزئی DOM و مواردی از این دست. * به نظر می رسد عملکردی که ما نیاز داریم به خوبی در روش معمولی غیر OOP jQuery قابل پیاده سازی است، با استفاده از جادوی بسته شدن برای به دست آوردن کپسولاسیون و خصوصی. به عنوان یک عارضه جانبی، راندمان کوچک سازی کدهای منتقل شده بسیار بهتر است. * OOP در جاوا اسکریپت غیر سنتی و گیج کننده است اگر از یک پس زمینه سنتی آمده اید. تلاشها و چارچوبهای زیادی برای تقریب OOP سنتی وجود دارد، اما IMHO این باعث میشود همه چیز گیجکنندهتر و شکنندهتر شود. * یکی از چیزهایی که کراکفورد جاوا اسکریپت بخش های خوب به من آموخت، این است که قدرت واقعی جاوا اسکریپت در محدوده عملکرد و بسته شدن نهفته است، بسیار کمتر در الگوهای OOP. نمیدانم که آیا پشتیبانی گستردهتری برای این احساس وجود دارد که OOP در جاوا اسکریپت واقعاً آن را به عنوان مانترای مقدس برش نمیدهد، مانند دیگر زبانها/پلتفرمها. و در بسط، چه نوع الگوهای مبتنی بر OOP/بستن بسیار ارجح تر است. | برنامه نویسی شی گرا در جاوا اسکریپت. آیا زندگی بدون آن وجود دارد؟ |
152288 | فرض کنید فایلی از نوع _foo_ را در vcs مورد علاقه خود متعهد کرده اید: $ vcs add data.foo $ vcs commit -m داده های من پس از انتشار متوجه می شوید که قالب داده بهتری وجود دارد _bar_. برای تبدیل می توانید از یکی از این راه حل ها استفاده کنید: $ vcs mv data.foo data.bar $ vcs commit -m آماده شدن برای استفاده از نوار فرمت $ foo2bar --output data.bar data.bar $ vcs commit -m Actual foo به نوار تبدیل یا $ foo2bar --output data.foo data.foo $ vcs commit -m تبدیل داده به نوار قالب $ vcs mv data.foo data.bar $ vcs commit -m تغییر نام برای متناسب با نوع داده یا $ foo2bar --output data.bar data.foo $ vcs rm data.foo $ vcs add data.bar $ vcs commit -m تبدیل داده ها به نوار فرمت در دو مورد اول، تبدیل یک عملیات اتمی نیست و _پسوند فایل دروغ است_ در commit اول. در آخرین مورد، تبدیل بهعنوان یک عملیات جابجایی شناسایی نمیشود، بنابراین تا آنجا که میتوانم بگویم ردیابی تاریخچه فایل در طول commit، دشوار خواهد بود. اگرچه من به طور غریزی آخرین راه حل را ترجیح می دهم، اما نمی توانم فکر کنم که ردیابی تاریخچه باید در کنترل نسخه اولویت بسیار بالایی داشته باشد. بهترین کار اینجا چیست؟ | چگونه یک تبدیل فایل را انجام دهیم؟ |
210765 | من در حال حاضر حجم زیادی از Simplex Noise را مطالعه کردهام، و پس از سردرگمی و سردردهای فراوان، فکر میکنم میتوانم ایدهای درباره نحوه عملکرد Simplex Noise در حال حاضر ایجاد کنم. درست میگویم، آن نویز سیمپلکس (2 بعدی) فقط یک ساخت شبکهای از Simplexes است، در این مورد مثلثها، که در هر گوشه مثلث مقداری بین 0 و 1 وجود دارد. وقتی از الگوریتم یک نقطه بخواهید مختصات دو بعدی را به مختصات شبکه سیمپلکس تبدیل کنید، نویز را درون یابی کنید و سپس مقدار واقعی را برگردانید؟ | آیا Simplex Noise اینگونه کار می کند؟ |
178277 | من یک سوال نسبتاً عمیق دارم که احتمالاً پاسخ دقیقی ندارد. من به عنوان یک مهندس نرم افزار، معمولاً وظیفه دارم روی یک برنامه یا پروژه با حداقل درک از نحوه تعامل سایر اجزا یا برنامه های پروژه با یکدیگر کار کنم. هنگامی که یک برنامه در دریایی از چندین مؤلفه و فرآیند با شکست مواجه می شود، چه عناصر زیرساختی لازم است تا اطمینان حاصل شود که مشکل می تواند به طور دقیق تا برنامه نقض کننده ردیابی شود؟ به طور خاص، چه عناصر زیرساختی باید برای این پروژه بزرگ ضروری باشد و کدام یک اختیاری اما بسیار مفید است. یکی از این نمونهها که میتوانم به آن فکر کنم، نوعی زیرساخت گزارشگیری رایج است که به یک توسعهدهنده یا آزمایشکننده اجازه میدهد تا به راحتی از میان گزارشهایی که حاوی اجزای متعددی برای پیامهایی است که ممکن است به برنامه مقصر به همراه «ردپایی» از آنچه اتفاق افتاده است، بگردند. قبل از وقوع موضوع من به چیزی شبیه به ابزار alogcat اندروید فکر می کنم. این عناصر زیرساخت ضروری باید زبان شناس باشد. در حالی که این عناصر باید توسط همه مهندسان تیم مورد نظر درک شوند، چه عناصری باید توسط مهندسان سیستم فنی با جزئیات کامل درک شوند و مهندسان نرمافزار فردی باید چه چیزی را به ابزارهای خود اضافه کنند تا امکان برقراری چنین زیرساختهایی وجود داشته باشد. ? لطفاً اگر چیزی منطقی نیست برای توضیح بخواهید زیرا من می دانم که این سؤال بسیار گسترده است و نیاز به اصلاح دارد. در صورت لزوم از پاسخ ها و نظراتی که دریافت می کنم، اصلاح خواهم کرد. با تشکر برای هر گونه کمک! به روز رسانی: من وارد تیمی می شوم که شاید 5 درصد کد را با Unit Tests دارد و تازه شروع به ابزار و مانیتور می کند. هر برنامه نویس نرم افزاری (من می گویم برنامه نویس و نه مهندس چون همه افراد تیم مهندس نیستند) اصول اولیه شکست فوری و بررسی سلامت عقل را درک نمی کند. بسیاری از نرم افزارهای پایه ما کدهای قدیمی هستند و در حال انتقال هستند. متأسفانه ما نیروی انسانی برای بازسازی بسیاری از اجزای قدیمی را نداریم. این چیزی است که من را بر آن داشت تا تلاش کنم و بفهمم که آیا ابزارهای زیرساختی لازم وجود دارد که بتوان از آنها برای شناسایی و یافتن اشکالات در منبع به روشی بسیار سریعتر استفاده کرد. در حالی که انتظار ندارم ابزاری به طور جادویی این کار را انجام دهد، به این فکر میکردم که ممکن است ابزارها یا پیکربندیهایی وجود داشته باشند که به راحتی بتوانند باگها را در دریایی از اجزا پیدا کنند. | زیرساخت لازم برای پروژه های بزرگ با اجزای زیادی که از طریق IPC ها ارتباط برقرار می کنند |
7993 | در طول بازنگریهای تکراری در پروژههای چابک، یکی از موضوعاتی که اغلب برای ما مطرح میشود این است که مالک محصول (یا صاحبان محصول) در دسترس نیستند یا درگیر پروژه در سطح روزانه نیستند. به نظر می رسد یک موضوع رایج است که مشتریان مایل نیستند مقدار لازم از زمان صاحب محصول خود را برای پروژه تسلیم کنند، اما در عوض از آنها بخواهند به سؤالات از طریق ایمیل یا فقط در حین نمایش محصول پاسخ دهند. این امر باعث افزایش طول چرخه بازخورد و کاهش اثربخشی پروژه می شود. آیا مجبور به غلبه بر این مانع شده اید؟ چگونه این کار را انجام دادید؟ | چگونه صاحب محصول خود را بیشتر درگیر پروژه های چابک کنید؟ |
255634 | من یک برنامه ASP.NET MVC ساختم و اکنون می خواهم آن را از سرور توسعه خود به Amazon AWS منتقل کنم. سوال من این است: چگونه می توان یک برنامه ASP.NET را به Amazon AWS منتقل کرد؟ در اینجا چیزی است که من تاکنون تحقیق/پیدا کرده ام: * Session ها در نمونه ها کار نمی کنند، بنابراین من باید از DynamoDB یا memcached برای ذخیره وضعیت استفاده کنم. من به مشتریان مختلفی مانند Enyim به عنوان یک راه حل ممکن برای مشکل وضعیت جلسه با استفاده از Amazon ElastiCloud نگاه کردم. * آمازون یک سرویس وب برای ایمیل های SMTP دارد. بنابراین من باید کدی را که ایمیلهای SMTP را برای ارسال از طریق Amazon SES ارسال میکند، دوباره کار کنم و با تغییر رکوردهای DNS، ایمیلهای دریافتی را به یک سرور ایمیل جداگانه هدایت کنم. * یک SDK برای مدیریت هویت کاربر (Amazon IAM) وجود دارد. برای استفاده از این وب سرویس باید کد احراز هویت را تغییر دهم. شاید نکات بیشتری وجود داشته باشد که من از آنها بی خبرم. بنابراین، چگونه می توان یک برنامه MVC را به AWS منتقل کرد؟ | انتقال برنامه ASP.NET MVC من به Amazon AWS |
168667 | من در حال پیاده سازی یک ساختار داده درختی در سی شارپ هستم (عمدتاً بر اساس اجرای عمومی Dan Vanderboom). من اکنون در حال بررسی روشی برای مدیریت یک ویژگی Count هستم که Dan آن را اجرا نمی کند. راه واضح و آسان استفاده از یک فراخوان بازگشتی است که درخت را با خوشحالی جمع کردن گره ها طی می کند (یا اگر ترجیح می دهید درخت را با یک صف طی کند و گره ها را شمارش کند). فقط گران به نظر می رسد. (همچنین ممکن است بخواهم برخی از گره های خود را در جاده بارگیری کنم). میتوانستم شمارش را در گره ریشه حفظ کنم. همه کودکان تا و/یا یک مرجع به ریشه را طی میکنند و یک ویژگی تعداد قابل تنظیم داخلی را در مورد تغییرات بهروزرسانی میکنند. این مشکل تکرار را به سمتی سوق می دهد که من بخواهم شاخه ای را جدا کنم یا همه فرزندان زیر یک گره مشخص را پاک کنم. به طور کلی ارزان تر است، و بلند کردن سنگین را به چیزی که من فکر می کنم کمتر توابع نامیده می شود قرار می دهد. به نظر کمی زور وحشیانه است، و این معمولاً به معنای موارد استثنایی است که من هنوز به آن فکر نکردهام، یا اگر شما ترجیح میدهید اشکال دارد. آیا کسی نمونهای از پیادهسازی دارد که بهجای شمارش در پرواز، تعداد ساختارهای درختی نامتعادل و/یا غیر باینری را نگه میدارد؟ نگران بار تنبلی یا زبان نباشید. من مطمئن هستم که می توانم مثال را مطابق با نیازهای خاص خود تنظیم کنم. **ویرایش: من به جای دستورالعمل یا بحث، در مورد یک مثال کنجکاو هستم. میدونم از نظر فنی سخت نیست...** | تابع شمارش در ساختار درختی (غیر باینری) |
152535 | ما برنامه ای داریم که C++ است و سعی می کند به پایگاه داده MySQL دسترسی پیدا کند. چندین رشته (حدود 5 یا بیشتر) در برنامه وجود دارد (با کتابخانه Boost برای نخ) و در هر رشته دارای چند شی است که هر کدام برای هدف خود سعی در دسترسی به پایگاه داده دارند. این یک نوع مدل ساده ORM دارد اما در اینجا واقعاً فاکتور مهمی نیست. سه الگوی دسترسی بالقوه وجود دارد که می توانم به آنها فکر کنم: 1. ممکن است در هر برنامه یا رشته، «شیء اتصال» واحد وجود داشته باشد و بین همه (یا گروه) به اشتراک گذاشته شود. شی باید در حالت Thread ایمن باشد و اختلافاتی وجود خواهد داشت، اما MySQL با اتصالات زیاد فعال نمی شود. 2. هر شی می تواند به تنهایی اتصال را آغاز کند. پایگاه داده باید از همزمانی مراقبت کند (که من فکر می کنم MySQL می تواند) و طراحی می تواند بسیار ساده تر باشد. در اینجا دو احتمال می تواند وجود داشته باشد. الف هر یک از شیء یک اتصال دائمی را برای عمر خود حفظ می کند یا b. شیء اتصال را در صورت نیاز و در صورت نیاز آغاز می کند. 3. برای ساده کردن بحث مانند مورد 1 و ایجاد نکردن سوکت های زیاد مانند مورد 2، می توانیم اتصالات مبتنی بر گروه/ست داشته باشیم. بنابراین ممکن است بیش از یک اتصال وجود داشته باشد (مثلاً N)، هر یک از این اتصالات می تواند اتصالات مشترک بین M اشیاء باشد. طبیعتاً هر یک از الگوها هزینه منابع متفاوتی دارند و تحت محدودیتها و اهداف متفاوتی کار میکنند. از چه معیاری برای انتخاب الگوی این برای برنامه خودم استفاده کنم؟ مزایا و معایب هر کدام از این الگوها نسبت به دیگری چیست؟ آیا الگوی دیگری وجود دارد که بهتر باشد؟ * * * PS: من این سوالات را پشت سر گذاشتهام: mysql، یک اتصال در مقابل چندگانه و MySQL با موضوعات و فرآیندهای متعدد، اما آنها دقیقاً به آنچه میخواهم بپرسم پاسخ نمیدهند. | الگوی دسترسی به اتصال MySQL |
121617 | من در حال نوشتن یک ماژول قوانین / واجد شرایط بودن هستم. من 2 مجموعه داده دارم، یکی داده های مشتری و دیگری داده های محصولات مشتری است. داده های مشتری به داده های محصولات مشتری یک به چندین است. اکنون باید مجموعه ای از قوانین واجد شرایط بودن را برای هر یک از این داده های محصول مشتری مرور کنم. برای هر داده محصولات مشتری، می توانم بگویم که مشتری واجد شرایط آن محصول است یا واجد شرایط بودن را رد می کند و باید به رکورد محصول بعدی برود. بنابراین در تمام قوانین، من باید به اطلاعات محصول مشتری و مشتری دسترسی داشته باشم (سوابق خاصی که قوانین بر اساس آن اجرا می شوند). از آنجایی که همه قوانین می توانند یک محصول را تأیید کنند یا یک محصول را رد کنند، من یک رابط با آن 2 روش ایجاد کردم و این رابط را برای همه قوانین پیاده سازی می کنم. من دادههای مشتری و یک داده محصول را برای همه قوانین ارسال میکنم (زیرا قوانین باید در هر ردیف از دادههای محصول مشتری اجرا شوند). یک وضعیت ایده آل این است که داده های محصول مشتری و مشتری برای قانون در دسترس باشد به جای اینکه آنها را به هر قانون منتقل کنیم. بهترین راه برای انجام این کار از نظر معماری چیست؟ ویرایش: این چیزی است که من انجام میدهم کلاس عمومی CustomerContract { public DateTime StartDate { get; مجموعه؛ } public DateTime endDate { get; مجموعه؛ } //دیگر جزئیات مربوط به قرارداد } public class Customer { public int ID { get; مجموعه؛ } نام رشته عمومی { get; مجموعه؛ } حالت رشته عمومی { get; مجموعه؛ } } public class CustomerInfo { public CustomerInfo(int CustomerID) { Customer = new Customer() ;//قرارداد را توسط CustomerID دریافت کنید. کدهای رد توسط قوانین اضافه شده است. } عمومی CustomerContract CurrentContract { get; مجموعه؛ } public IList<CustomerProduct> AppliedProducts { get; مجموعه؛ } public IList<int> negativeReasons { get; مجموعه؛ } مشتری عمومی مشتری { get; مجموعه؛ } } public class CustomerProduct { public decimal AmountCharged { get; مجموعه؛ } public int DeclineReasonID { get; مجموعه؛ } public int Product { get; مجموعه؛ } عمومی اعشاری DiscountApplicable { get; مجموعه؛ } اعشار عمومی AmountQuoted { get; مجموعه؛ } مالیات اعشاری عمومی { get; مجموعه؛ } } رابط عمومی IRule { // از آنجایی که هنگام تصمیم گیری در مورد واجد شرایط بودن باید به قراردادها دسترسی داشته باشیم. CustomerProduct ExecuteRule(CustomerProduct currentproduct, CustomerInfo customerInfo); //وقتی رد شد، CustomerProduct DenyProduct(CustomerProduct currentProduct); } public class EligibityEngine { List<IRule> rules = new List<IRule>(); اطلاعات مشتری خصوصی c; public EligibityEngine(int CustomerID) { c = new CustomerInfo(CustomerID); LoadRules(); foreach (var customerProduct در c.AppliedProducts) { ExecuteRules(customerProduct); } } private void ExecuteRules(CustomerProduct currentProductItem) { foreach (قانون var در قوانین) {currentProductItem = rule.ExecuteRule(currentProductItem, c); } } private void LoadRules() { // همه انواع IRule را در اینجا اضافه کنید //rules.Add(); } } وقتی قانون را اجرا می کنم، داده های محصول مشتری و داده های مشتری را ارسال می کنم. من باید نتیجه اجرای یک قانون را به دیگری منتقل کنم. در الگوی بالا، اگر قانون داده ها را در کلاس customerInfo تغییر دهد، ذخیره نمی شود مگر اینکه به عنوان ref ارسال شود. سوال من این است که میخواهم همه قوانین به این دادهها دسترسی داشته باشند بدون اینکه آنها را وارد کنند. من می خواهم متد executeRule باطل شود. | سوال معماری |
39371 | چه عواملی باعث موفقیت جاوا به عنوان یک زبان برنامه نویسی در محاسبات سازمانی شده است؟ | چه عواملی باعث موفقیت جاوا به عنوان یک زبان برنامه نویسی در محاسبات سازمانی شده است؟ |
216312 | من یک برنامه وب دارم که انتظار دارم خیلی سریع ویروسی شود. چگونه می توانم ترافیک به آن را کنترل کنم تا زیر بار زیاد خراب نشود؟ این برنامه نیازی به ورود کاربر ندارد. به درستی بارگیری خواهد شد، اما من واقعاً مطمئن نیستم که چه نوع ترافیکی را انتظار دارم تا زمانی که آن را به صورت زنده انجام دهم. | چگونه به آرامی یک برنامه وب را برای کاربران بیشتر و بیشتر منتشر کنیم تا تعداد زیادی از کاربران همزمان سایت شما را خراب نکنند؟ |
164324 | هنگام کار با تیمهای بزرگ بر روی چندین نسخه از یک نرمافزار یا چندین پروژه رقیب، از چه شیوههایی استفاده میکنید؟ بهترین روشهایی که میتوان برای انجام کارهای درست در ابتدا مورد استفاده قرار داد چیست؟ آیا اطلاعاتی در دسترس است که شرکت های بزرگ فناوری اطلاعات چگونه توسعه و مدیریت برخی از پروژه های بزرگ خود را انجام می دهند، به عنوان مثال؟ مواردی مانند پایگاه داده Oracle، WebSphere Application Server، Microsoft Windows، ....؟ | شیوه های خوب برای توسعه / تحویل نرم افزار در مقیاس بزرگ |
216316 | به نقل از A Brief Introduction To IL code، CLR، CTS، CLS و JIT در NET > CLS مخفف Common Language Specifications است. زیر مجموعه ای از CTS است. CLS مجموعهای از قوانین یا دستورالعملهایی است که در صورت رعایت آنها تضمین میکند که کد نوشته شده در > یک زبان داتنت میتواند توسط یک زبان داتنت دیگر استفاده شود. به عنوان مثال یک قانون > این است که ما نمیتوانیم توابع عضو با نام یکسان با اختلاف حروف > داشته باشیم، یعنی نباید add() و Add() داشته باشیم. این ممکن است در سی شارپ کار کند زیرا > به حروف کوچک و بزرگ حساس است، اما اگر سعی کنید از آن کد سی شارپ در VB.NET استفاده کنید، این امکان > وجود ندارد زیرا VB.NET به حروف بزرگ و کوچک حساس نیست. بر اساس متن بالا، من میخواهم دو نکته را در اینجا تأیید کنم: 1. آیا حساسیت IL فقط برای توابع عضو شرط است، نه برای ویژگیهای عضو؟ 2. آیا این درست است که اگر C# با VB.NET حساسیت به حروف بزرگ و کوچک را رعایت نمی کرد، قابلیت همکاری با VB.NET را نخواهد داشت؟ | IL و حساسیت به حروف کوچک |
15050 | من افکار خود را دارم که برنامه وب چندزبانه یا وب سایت ایده آل چگونه باید رفتار کند. آیا می توانید راه حل بهتری فکر کنید؟ مزایا و معایب آنها چیست؟ معایب راه حلی که در زیر ارائه می کنم چیست؟ هر نظری؟ راه حل ایده آل من: * برنامه باید زبان مرورگر را بخواند (از سربرگ Accept Language) * کاربر باید بتواند زبان پیش فرض خود را در گزینه ها نادیده بگیرد (کاربران وارد شده وب سایت را بدون توجه به مرورگر فعلی به این زبان خواهند دید. به عنوان مثال، تنظیمات زمانی مفید است که شخصی در حال سفر است. لغو شده است. نشانی اینترنتی مثال: http://www.example.com/index.html?lang=ex | تشخیص زبان طبیعی برای برنامه وب |
234823 | این مجوز را که برای نرم افزار خود نوشتم در نظر بگیرید: حق چاپ 2014، [نام من] نویسنده(های) این نرم افزار قصد دارند حداکثر آزادی را در اختیار کاربران قرار دهند. به این ترتیب، این نرم افزار ممکن است تحت هر یک از مجوزهای زیر استفاده شود: 1. MIT: [پیوند به مجوز] 2. Apache 2.0: [پیوند به مجوز] 3. BSD 2-clause: [پیوند به مجوز] 4. BSD بند 3: [پیوند به مجوز] یا، می توان آن را در حوزه های قضایی که در آن امکان پذیر است، به مالکیت عمومی در نظر گرفت. در هر صورت، نرم افزار کاملاً بدون ضمانت ارائه می شود. بچه ها مشکل بالقوه ای در مورد این مجوز می بینید، به خصوص از نظر قانونی؟ آیا در ارائه حداکثر آزادی به کاربران موفق است؟ | یک پروژه منبع باز تحت چندین مجوز منتشر کنید |
204488 | از _Real World OCaml_ (بتا): > OCaml بین تعاریف غیر بازگشتی (با استفاده از let) و > تعاریف بازگشتی (با استفاده از let rec) تا حد زیادی به دلایل فنی تمایز قائل میشود: الگوریتم نوع استنتاج باید بداند چه زمانی یک مجموعه تعاریف تابع > متقابلا بازگشتی هستند، و به دلایلی که برای یک زبان خالص > مانند Haskell صدق نمی کند، اینها باید علامت گذاری شوند. به صراحت توسط برنامه نویس چرا اینطور است (دقیقا دلیل فنی چیست) و چرا زبان خالصی مانند Haskell با عدم برچسب زدن توابع به عنوان بازگشتی، از بین می رود؟ | چرا الگوریتم استنتاج نوع Ocaml (و F#) به توابع برچسب گذاری به عنوان بازگشتی نیاز دارد؟ |
115282 | من هرگز با یک تیم توسعه نرم افزار حرفه ای کار نکرده ام. به این ترتیب، تجزیه و تحلیل و فکر کردن در مورد هر یک از جنبه های نرم افزار من به طور طبیعی به من نمی رسد. هر زمان که ایدهای را ایجاد میکنم که مرا هیجان زده میکند، فقط یک پروژه جدید را در IDE خود شروع میکنم (پس از اتمام IDE) و شروع به طراحی رابط میکنم - که برای من به معنای قرار دادن منوبارها، دکمهها و سایر اجزا در مکانهای مناسبشان است - و شروع میکنم. کد نویسی برای آنها اخیراً یک بازی شطرنج را در جاوا شروع کردم و از آن الگو پیروی کردم: ابتدا شبکه سیاه و سفید را برنامه ریزی کردم، سپس یک شنونده موش و غیره را بدون فکر کردن به جنگجویان/اشیاء بازی شطرنج ثبت کردم. چیزی که من را آزار می دهد این است که هرگز نتوانسته ام از ویژگی های شی گرا برنامه نویسی شی گرا به طور کامل استفاده کنم، اگرچه آن را درک می کنم. من عادت دارم وقتی چیزهایی که پیش می آید به عهده بگیرم. این می تواند دلیل طراحی ضعیف من باشد. من تمام پروژههایی را که شروع میکنم تکمیل میکنم، اما از آنجایی که آنها پروژههای شخصی هستند، هرگز نیازی به بازسازی کد احساس نکردهام. اما میدانم که اگر از من خواسته شود که هر یک از عملکردهای برنامهام را تغییر دهم، ممکن است دچار مشکل شوم، زیرا آنها به درستی طراحی نشدهاند (اگرچه طبق خواسته کار میکنند). راه صحیح/بهتر برای شروع طراحی نرم افزاری که تا حدودی مانند بازی شطرنج پیچیده است، چیست؟ | ابتدا چقدر طراحی باید انجام داد؟ |
15930 | جایی که من کار میکنم، چند توسعهدهنده نرمافزار باتجربه با پیشینه نرمافزاری وجود دارند، اما اکثر توسعهدهندگان فیزیکدانان یا شیمیدانانی هستند که دانش حوزه عالی دارند، اما تجربه محدودی در توسعه نرمافزار با کیفیت بالا و قابل نگهداری دارند. برای رسیدگی به این موضوع، شروع به برگزاری جلسات منظم و کارگاه های آموزشی کرده ایم. **به نظر شما چه موضوعاتی را باید مورد بحث قرار دهیم تا به توسعه دهندگان نرم افزار موثرتر این افراد کمک کنیم؟** به ویژه ما در تلاش هستیم تا برای این گفتگوها اشتیاق پیدا کنیم زیرا بسیاری از توسعه دهندگان نرم افزار را موضوع جالبی نمی دانند. **چگونه میتوانیم این موارد را بدون پیشزمینه نرمافزاری برای مردم جالبتر کنیم؟** با تشکر | چگونه میتوانیم بهترین شیوههای توسعه نرمافزار را برای افرادی که پیشزمینه نرمافزاری ندارند جذابتر کنیم؟ |
253165 | در شرکت ما در حال توسعه یک پروژه بزرگ هستیم و در مورد استراتژی آزمایش بحث می کنیم. سوال این است: آیا همه آزمایشها باید جدا از سرویسهای خارجی مانند پایگاه داده یا API (فیسبوک و غیره) یا فقط بخشی از آنها اجرا شوند؟ البته آنچه در ذهن من است استفاده از ماکت است. ما استراتژیهای زیر را مورد بحث قرار دادیم: 1. نوشتن همه تستها به صورت مجزا از سرویسهای خارجی - آزمایشهای خارجی را در همه جا بنویسید. با استفاده از وسایل 3. همه آزمایشهایی را که با دستگاههای خارجی ارتباط برقرار میکنند، اجرا کنید (البته این هیچوقت برای تستهای واحد قابل اجرا نیست، بنابراین آنها خارج از دستگاه هستند. scope در این مورد) می دانم که می تواند یک بحث کاملاً شروع کند، اما فکر می کنم همه چیز در مورد این است، من می خواهم جوانب مثبت و منفی را پیدا کنم که قبلاً به آنها فکر نکرده بودم. | سوال در مورد تمسخر خارجی ها |
120965 | در حال حاضر من در حال توسعه یک واردکننده از هر وب سایت HTML دلخواه (استاتیک) موجود در نسخه آینده CMS خود هستم. در حالی که دانلود فایل ها با موفقیت حل شد، وقتی نوبت به تشخیص ساختار سایت (صفحات و صفحات فرعی) صرفاً از فایل های HTML می رسد، بدون اینکه کاربر نکات اضافی را مشخص کند، موهایم را از بین می برم. اساساً من می خواهم درختی مانند: + صفحه ریشه 1 + صفحه فرزند 1 + صفحه فرزند 2 + صفحه فرزند کودک 1 + صفحه فرزند 3 + صفحه ریشه 2 + صفحه فرزند 4 + صفحه ریشه 3 + ... یعنی. من می خواهم بتوانم ساختار منو را از پیوندهای داخل صفحات تشخیص دهم. این نباید 100٪ دقیق باشد، اما حداقل من میخواهم به چیزی بیش از یک لیست ثابت دست پیدا کنم. من فکر کردم چندین صفحه را ببینم تا مناطق مشابه را ببینم و آنها را به عنوان مناطق منو شناسایی کنم و پیوندهای آنجا را تجزیه کنم، اما بالاخره از این ایده راضی نیستم. **سوال من:** آیا می توانید الگوریتمی را برای تشخیص چنین ساختاری تصور کنید؟ ** به روز رسانی 1: ** چیزی که من به دنبال آن هستم _نه_ یک عنکبوت وب است، اما یک الگوریتم یک درخت منطقی از رابطه صفحات ایجاد می کند تا بتواند صفحات و زیرصفحه ها را در CMS من هنگام وارد کردن آنها ایجاد کند. **به روز رسانی 2:** بنا به پیشنهاد رابرت، من این مشکل را با شروع از صفحه اصلی حل می کنم، و سپس به سادگی پیوندها را در حین حرکت تجزیه می کنم و با هر پیوندی که در داخل یک صفحه قرار می گیرد به عنوان یک صفحه فرزند رفتار می کنم. احتمالاً من نه به روشی عمیق، بلکه به روشی اول از همه عرض خواهم کرد تا ساختار ناوبری متعادلتری داشته باشم. | ایده یک الگوریتم برای تشخیص ساختار ناوبری یک وب سایت؟ |
184277 | من تعجب کردم، مقالات زیادی در مورد اینکه بهترین زبان های برنامه نویسی چیست وجود دارد. C، C++ Go Haskel lisp java ML F# و غیره. اما به ندرت مقاله ای در مورد انسانی ترین زبان برنامه نویسی می بینم. نیازی نیست که سریع باشد، بلکه به زبان انگلیسی (یا دیگر زبان های طبیعی) نزدیک باشد. زمانی که هدف ایجاد چنین زبان هایی بود، به عنوان نوعی هوش مصنوعی در نظر گرفته می شد. اما این روزها هوش مصنوعی مسیر دیگری را طی کرد. اکنون سیری و غیره وجود دارد، اما اینها زبان برنامهنویسی نیستند. از روی کنجکاوی آیا هنوز جایی زبانی وجود دارد که زبان انگلیسی اولیه را برای کدنویسی درک کند؟ | انسانی ترین زبان مانند زبان برنامه نویسی |
178270 | این را در نظر بگیرید: int f(int x) { return 2 * x * x; } and this int squareAndDouble(int y) { return 2*y*y; } اگر اینها را در بدنههای مستقل کد پیدا کردید، ممکن است دو برنامهنویس از شک و تردید بهرهمند شوند و فرض کنید که آنها به طور مستقل کمابیش یک تابع را ارائه کردهاند. اما به فضای خالی انتهای هر خط کد نگاه کنید. در هر دو الگوی مشابه مطمئنا شواهد کپی کردن. در یک قطعه کد بزرگتر، همبستگی فضای خالی تصادفی در انتهای خطوط، شواهدی انکارناپذیر از منشأ مشترک است. حال جدا از ضعف های آشکار: به عنوان مثال. در برخی از ویرایشگرها قابل مشاهده یا آشکار است، به راحتی حذف می شود، من فکر می کردم که آیا ارزش استقرار چیزی شبیه به این را در پروژه منبع باز من دارد یا خیر. صنعت من دارای سابقه شرکت هایی است که پروژه های منبع باز را پاره می کنند. | آیا کد واترمارکینگ با فضای خالی انتهایی تصادفی راه خوبی برای تشخیص سرقت ادبی است؟ |
81355 | سونی اخیراً با تزریق SQL هک شد و پسوردهای کاربرانش به صورت متن ساده ذخیره شد. اینها اشتباهات تازه کار است. در چنین شرکت بزرگی، این QA چگونه عبور می کند؟ چگونه آنها تیم های بهتری از دانستن بهتر از این ندارند؟ اندازه بزرگ شرکتی که هک شده است، این موضوع را متفاوت می کند. همه ما را تحت تأثیر قرار می دهد زیرا همه ما ممکن است روزی خود را در تیمی ببینیم که مسئول چنین چیزی است و سپس تبر را بگیریم. بنابراین چه عواملی منجر به این امر می شود و چگونه از آنها جلوگیری کنیم؟ | چگونه یک شرکت بزرگ مرتکب اشتباهات مبتدی می شود که حفره های امنیتی را به جا می گذارد؟ |
174752 | در حال حاضر در یک شرکت به عنوان مدیر (نرم افزار توسعه دهنده) کار می کنم. اما من فقط 6.8 سال تجربه دارم. من به عنوان یک مهندس نرم افزار به این شرکت پیوستم و به SSE، Lead و Manager ارتقاء یافتم. برخی از اعضای تیم من تجربه بهتری نسبت به من دارند، و من احساس می کنم برای ایفای این نقش ها باید تجربه/تجربه بیشتری داشته باشم. من احساس می کنم بهتر است به جای درگیر شدن در مدیریت، یک مشارکت کننده فردی باشم و چندین سال دیگر چیزهای زیادی یاد بگیرم و مهندس نرم افزار اصلی شوم. گزینههایی که دارم: 1. از کارفرمای فعلیام بخواهید که من را به عنوان یک مشارکتکننده فردی تبدیل کند؟ 2. یک شرکت جدید پیدا کنید و به عنوان SSE بپیوندید تا دوباره شروع کنید؟ 3. یک شرکت جدید برای موقعیت رهبری پیدا کنید؟ لطفا راهنمایی کنید. | رهبر/مدیر در مقابل مشارکت کننده فردی: کدام بهتر است؟ |
72867 | اغلب، بسیاری از زبان های مناسب به دلیل مشکل مرغ و تخم مرغ که در آن زبان فاقد منابع (کتاب، آموزش... به غیر از برخی از اسناد زبان اولیه)، ابزارها (پشتیبانی IDE، اشکال زداها)، کتابخانه ها است، محبوب نمی شوند. (به غیر از نوعی کتابخانه استاندارد کوچک) و افراد بسیار کمی آن را پذیرفته اند. ممکن است زبان نیز استاندارد نشده باشد. چنین زبانهایی هنوز هم گهگاه مورد استفاده قرار میگیرند، زیرا در غیر این صورت، امروز هیچ زبان محبوبی نداشتیم. برخی از آنها به این دلیل محبوب شدند که برای یک محصول اصلی خاص ایجاد شده بودند و برای آن استفاده میشدند (مثلاً C برای یونیکس)، اما برخی از زبانها محبوب نبودند، اما همچنان بسیار محبوب بودند (مانند جاوا و پایتون). برای اینکه بتوانید آن را برای پروژه نرمافزاری که میخواهید بسازید بپذیرید، چنین زبانی با پشتیبانی ضعیف چه چیزی باید ارائه دهد؟ مطمئناً باید چیزی کاملاً انقلابی یا منحصر به فرد در مورد زبان وجود داشته باشد. | چه چیزی باعث میشود زبانی با منابع و ابزار بسیار کم، تقریباً هیچ کتابخانهای و کم و بیش هیچ کاربر دیگری برای یک پروژه نداشته باشید؟ |
231446 | من در حال توسعه یک برنامه جاوا برای تجسم سری های زمانی هستم. من به (حداقل) سه نمای مرتبط نیاز دارم، به این معنی که تعامل با یکی از آنها، بقیه را به روز می کند. نماها عبارتند از: 1. یک لیست نشان دهنده سری زمانی موجود و در حال حاضر انتخاب شده است. سری زمانی انتخاب شده به عنوان ورودی برای محاسبات بعدی استفاده می شود. تغییر انتخاب باید نماهای دیگر را به روز کند. 2. نمودار خطی سری زمانی موجود و انتخاب شده را نمایش می دهد. سری های زمانی باید از اینجا با کلیک کردن روی آنها قابل انتخاب باشند. 3. نمودار میله ای داده های جمع آوری شده در سری های زمانی را نشان می دهد. هنگام بزرگنمایی در یک دوره زمانی، نمودار خطی باید به همان دوره بزرگنمایی کند (و بالعکس). چگونه می توان این را به خوبی از نقطه نظر مهندسی نرم افزار پیاده سازی کرد؟ یعنی من می خواهم کد قابل استفاده مجدد و شفاف و قابل نگهداری بنویسم. بنابراین به الگوی MVC فکر کردم. در ابتدا این ایده را دوست داشتم که سه مولفه view کلاس مدل من را مشاهده کنند و پس از اطلاع رسانی، نماها را تازه کنم. اما پس از آن، ذخیره داده های مربوط به مشاهده در مدل درست به نظر نمی رسید. ذخیره سازی به عنوان مثال انتخاب سری زمانی یا سطح بزرگنمایی نمودار در مدل، مفاهیمی را در مورد نمای ایجاد می کند که من نمی خواهم در یک مدل قابل استفاده مجدد. از سوی دیگر، مشاهده کنترلکنندهها باعث وابستگیهای زیادی میشود. هنگام اضافه کردن یک نمای دیگر، باید تمام نماهای دیگر را به عنوان ناظر نمای جدید ثبت کنم و بالعکس، با عبور از بسیاری از مراجع و معرفی وابستگی ها. شاید مدل دیگری که فقط داده های مربوط به view را ذخیره می کند راه حل باشد؟ | MVC: چگونه نماهای پیوندی را پیاده سازی کنیم؟ |
111496 | جاوا اسکریپت بدیهی است که بسیار ضروری شده است. با این حال، من هنوز در آن تازه کار هستم، و متوجه شده ام که مبارزه با این احساس که این چنین به نظر می رسد آشفته است و من نمی خواهم در حال حاضر با آن کنار بیایم، سخت است. من در درک زبان های دیگر بسیار بیشتر از جاوا اسکریپت هستم، زیرا به نظر نمی رسد این ترس را کنترل کنم. من این احساس را دارم که وقتی دارم جاوا اسکریپت می نویسم، سعی می کنم پرتره ای از توله سگ های وایمارنر نقاشی کنم. معمولاً به من کمک می کند تا تعدادی از مهم ترین دستورات را در ذهن داشته باشم که می توانم برای هر حرکتی که انجام می دهم از خودم بپرسم. (به نظر من، تعداد انگشت شماری پنج یا کمتر است.) آیا می توانید پنج (یا کمتر) سؤال مختص جاوا اسکریپت را لیست کنید که برای هر حرکتی که انجام می دهم، هنگام کدنویسی جاوا اسکریپت از خودم بپرسم؟ آنها چه خواهند بود؟ به روز رسانی: برای روشن شدن، من پنج چیز را نمی خواهم که هنگام یادگیری جاوا اسکریپت در نظر داشته باشید. من پنج سوال میپرسم تا همیشه در آینده از خودم بپرسم، که همه باید همیشه بپرسند. سوالات سطح بالا مانند: آیا احتمال دارد این را در جای دیگری تکرار کنم؟ یا آیا این نام متغیر/تابع به اندازه کافی خاص است (یا خیلی خاص) <== به جز این سوالات نمونه مختص جاوا اسکریپت نیستند. من به دنبال دستورالعمل هایی هستم که مختص جاوا اسکریپت هستند. | پنج نکته یا کمتر برای نوشتن جاوا اسکریپت خوب؟ |
168666 | من یک سیستم ردیابی مشکل دارم، اما گاهی اوقات کاربران اشکالات را مستقیماً در ایمیل به من گزارش می دهند. اگر به گزارش اشکال در ایمیل پاسخ میدهم، از چه آداب معاشرت خوبی استفاده کنم؟ آیا از آنها برای گزارش اشکال تشکر کنم؟ آیا برای آن عذرخواهی کنم؟ آیا قالب خوبی در جایی وجود دارد؟ | پاسخ دادن به کاربران نهایی در مورد اشکالاتی که پیدا کردند |
39499 | من شروع به خواندن کتابی از سری Head First درباره OOP و Design کرده ام. در فصل اول بیان شده است که من باید نگران طراحی برنامه خود باشم، درست پس از آماده شدن عملکرد اولیه. قابلیت اولیه آماده است به این معنی که شما چیزی برای نشان دادن به مشتری یا رئیس خود دارید. به نظر شما این رویکرد درستی است؟ آیا نباید از ابتدا به طراحی فکر کنم؟ آیا این اتفاق نمی افتد که پس از آماده شدن عملکرد، زمانی برای ایجاد یک طراحی خوب نداشته باشم زیرا نیازهای جدید با اولویت بالا برای پیاده سازی خواهم داشت؟ منظور من از طراحی طراحی شی گرا است، نه رابط کاربری گرافیکی یا چیزی. | چه چیزی باید اول باشد - عملکرد یا طراحی؟ |
141535 | من میخواهم عملکردی را پیادهسازی کنم که به کاربر امکان میدهد پستهای کاربران دیگر را مشابه آنچه دکمه اشتراکگذاری فیسبوک و +Google و بازتوییت توییتر به اشتراک بگذارد، به اشتراک بگذارد. 2 انتخاب وجود دارد: 1) من یک کپی تکراری از پست ایجاد می کنم و ستونی دارم که شناسه پست اصلی را ردیابی می کند و مشخص می کند که این یک پست مشترک است. 2) من یک پست مشترک جدول جداگانه دارم که شناسه پست را که یک کلید خارجی برای شناسه پست در جدول پست است ذخیره می کنم. در مورد برنامه نویسی، اساساً من نشانگر پست اصلی را در یک جدول جداگانه نگه میدارم و در صورت نیاز به پست ارسال شده توسط کاربر و همچنین پستهای به اشتراکگذاشتهشده، پیوستن چپ به پست و جدول پست مشترک Post(post_id(PK)، post_content، posted_by) SharedPost(post_id(FK to Post.post_id)، sharing_user، sharedfrom (در صورتی که شخصی از نمایه غیر مالک به اشتراک بگذارد)) من موافق هستم انتخاب دوم است، اما میخواهید از توصیههای کارشناسان خارج بدانید؟ یک چیز که پست های بیشتر در برنامه وب من بیشتر در خطوط اندازه فیس بوک است نه اندازه توییت. | طراحی بهینه پایگاه داده با توجه به عملکرد به اشتراک گذاری پست توسط کاربران دیگر |
221161 | این در ابتدا در StackOverflow پست شده بود، اما پیشنهاد میشود به جای آن در اینجا پست شود. من به دنبال ایجاد یک راه حل اکسل VBA هستم که با استفاده از یک الگوریتم، کارمندان را به صورت روتا/زمان بندی تخصیص دهد. من معتقدم که قبلاً نامهایی برای این نوع مشکل/الگوریتمها وجود دارد، اما کاملاً مطمئن نیستیم که به چه چیزی اشاره کنیم. سناریوی من این است: یکی از همکاران با مشکل برنامه ریزی کارکنان در برابر بازدیدهای لازم به من مراجعه کرد. در حال حاضر این یک فرآیند دستی است که هر هفته انجام می شود و کار فشرده است. مجموعه داده ها کوچک هستند، به طور متوسط 20 کاربر خدمات وجود دارد که هر روز به 2 بازدید با 5 کارمند در روز نیاز دارند. من یک کاربرگ دارم که شامل لیست کارکنانی است که برای هفته بعد در دسترس هستند. هر ردیف از داده ها شامل نام، جنسیت، سطح مهارت، کدپستی خانه، روز کاری، زمان شروع و زمان پایان است. یکی از کارکنان ممکن است بیش از یک بار در همان روز فهرست شود زیرا ممکن است ساعاتی در صبح و همچنین عصر در دسترس باشد. کاربرگ دیگری حاوی لیست کاربران خدمات و بازدیدهای مورد نیاز برای هفته بعد است. هر ردیف از داده ها شامل نام، کدپستی، روز بازدید، زمان بازدید، مدت زمان بازدید، جنسیت مورد نیاز (یعنی باید توسط یک مرد/زن دیده شود)، سطح مهارت مورد نیاز (یعنی هر کدام، تایید شده) و تعداد کارکنان مورد نیاز است. برای آن بازدید (یعنی 1 یا 2). مجدداً یک کاربر سرویس ممکن است بیش از یک بار در همان روز ظاهر شود زیرا ممکن است نیاز به بازدیدهای متعدد در زمانهای مختلف روز داشته باشد (یعنی صبح و عصر). - مختصات همراه با یک تابع برای محاسبه فاصله بین دو نقطه هنگام پرواز کلاغ. در حال حاضر مقادیر متمایز کدپستی با مختصات موجود در یک برگه کمکی برای مرجع VBA ذخیره می شوند. چیزی که من واقعاً به دنبال آن هستم راهنمایی در مورد چگونگی ایجاد یک رویه/الگوریتم است که یک چرخش/برنامه پیشنهادی را تولید می کند، این می تواند یک جدول ساده با جفت شدن بین کارکنان و بازدیدکنندگان باشد. این فرآیند همیشه باید جفتهای مناسبی را بر اساس موارد زیر انجام دهد: * سطح مهارت مورد نیاز * جنسیت مورد نیاز * در دسترس بودن کارکنان کمترین اهمیت این است که مسابقات فاصله مورد نیاز برای سفر بین بازدیدها را در نظر بگیرند. من فکر می کنم این به عنوان یک الگوریتم ژنتیک نامیده می شود؟ ممکن است مواردی وجود داشته باشد که تعداد زیادی از کاربران خدمات برای کارکنان موجود وجود داشته باشد و بالعکس. استفاده از تمام کارکنان ضروری نیست، مشروط بر اینکه همه بازدیدها انجام شود، اگر به دلیل کمبود کارکنان نمی توان همه بازدیدها را جفت کرد، باید این مورد به عنوان ناموفق ذکر شود. من می توانم در صورت نیاز از SQL Server استفاده کنم، اما در نهایت باید راه حل در اکسل به کاربر نهایی ارائه شود، زیرا این چیزی است که آنها بیشتر با آن آشنا هستند. من فکر میکنم روند/فرآیند باید چیزی شبیه به این باشد: 1. برای هر روز، بازدیدها را بر اساس زمان شروع مرتب کنید. روز 3. برای هر یک از کارکنان تعیین شده در بالا، آیا آنها در زمان درخواست شده در دسترس هستند؟ 4. برای هر کارمندی که در دسترس است، فاصله مکان فعلی آنها تا جایی که باید 5 باشد را محاسبه کنید. آنها را به ترتیب اولویت بر اساس مسافت مورد نیاز برای سفر رتبه بندی کنید 6. پس از انجام این کار برای هر روز، به این نتیجه برسید. تخصیص پیشنهادی پرسنل به بازدیدها با استفاده از نوعی روش امتیازدهی من متخصص VBA نیستم و با SQL Server به عنوان کار روزانه خود سروکار دارم، اما مایلم تلاش کنم و راه حل مناسبی پیدا کنم، فقط به راهنمایی در مورد بهترین روش نیاز دارم. برای شروع | راهنمایی در مورد الگوریتم زمان بندی منابع اکسل VBA؟ |
23604 | در تجربه من، مفید است که قبل از وارد شدن به کد، کمی در طراحی طرح های یک پروژه صرف کنید. چنین برنامهریزی معمولاً شامل انتخاب چارچوبها/ابزارها، نوشتن الزامات و انتظارات، و انجام ماکتها است. من معمولاً این کار را فقط برای پروژههای جدی انجام میدهم، نه برای تلاشهای یکباره یا کوتاهمدت. من علاقه مند هستم که بدانم قبل از شروع برنامه نویسی، چقدر برای برنامه ریزی/طراحی پروژه ها وقت می گذارید. آیا این کار را برای هر پروژه انجام می دهید یا فقط برای پروژه های جدی؟ | قبل از کدنویسی چقدر برای طراحی وقت می گذارید؟ |
95988 | من انواع مختلفی از برنامه های کاربردی را با مکانیسم های ثبت نام متمرکز و غیرمتمرکز کار کرده ام. من احساس می کنم مکانیسم ثبت مرکزی برای مشاهده جریان مناسب کد و زمان بندی اجراها در حین اشکال زدایی خوب است. اکثر پیادهسازیها اندازه فایل ثابت کوچکی دارند تا به راحتی مشکل را محدود کنند. اما اگر تعداد مؤلفهها در سیستم خیلی زیاد باشد، احساس میکنم دایرکتوری log با تعداد زیادی فایل خسته میشود. آیا استفاده از مکانیسمهای ثبت نام غیرمتمرکز (از نظر ماژول) در چنین شرایطی ایده خوبی است؟ مزایا و معایب آن چیست؟ | مکانیزم های ثبت نام متمرکز و غیرمتمرکز |
95986 | من دقیقا یک سال پیش وارد بازی برنامه نویسی شدم. اکنون من به عنوان یک گورو HTML، CSS و جاوا اسکریپت ظاهر می شوم. html5 و css3 چیزهای جدیدی هستند اما به نظر من هنوز آزمایشی هستند (بعضی از وب سایت های جدید من را به یاد تگ چشمک زدن می اندازند). من می دانم که HTML 4.x و xhtml برای مدت طولانی وجود داشتند و در نهایت به استاندارد تبدیل شدند. اما من در آنجا نبودم که آن گذار از آزمایشی به استانداردهای سختگیرانه را ببینم. بنابراین سوال من این است که چقدر طول می کشد تا با این نسخه های جدید html، css و جاوا اسکریپت به آنجا برسیم. بیشتر کدهایی که من در اطراف می بینم شامل مرورگرهای قدیمی تر است، و من می توانم بگویم که نوشتن کد جاوا اسکریپت که در ie5-8 کار می کند آسان تر از نوشتن کدی است که با i9 و ie5 کار می کند (برای این مثال از localStorage استفاده می کنیم). بنابراین چه زمانی میخواهیم به این سطح برسیم که اگر میخواهید مطمئن شوید که کد تقریباً به صورت جهانی کار میکند، باید مطمئن شوید که حداقل با HTML5 و CSS3 سازگار است. | HTML 4، XHTML و CSS 2 - چه مدت تا منسوخ شدن آنها باقی مانده است؟ |
163184 | با کمی گوگل، من به راحتی توانستم برخی از اسناد را در طراحی کامپایلر در C، Java، و C# و حتی در Haskell پیدا کنم، اما نه در Lisp به جز اجرای Scheme/Lisp در Lisp. آیا Lisp در پیاده سازی سایر زبان های برنامه نویسی (غیر کاربردی) چندان محبوب نیست؟ آیا اسناد خوبی در مورد پیاده سازی کامپایلر در LISP می شناسید؟ | طراحی کامپایلر در Lisp |
28238 | من اغلب با اشکالاتی مواجه شده ام که به دلیل استفاده از ساختار «ELSE» ایجاد شده اند. یک مثال اصلی چیزی در امتداد خطوط زیر است: If (passwordCheck() == false){ displayMessage(); }else{ letThemIn(); } برای من این مشکل امنیتی را فریاد می زند. میدانم که PasswordCheck احتمالاً منطقی است، اما امنیت برنامههایم را روی آن قرار نمیدهم. اگر یک رشته، int و غیره باشد چه اتفاقی می افتد؟ من معمولاً سعی میکنم از استفاده از «ELSE» اجتناب کنم و در عوض دو عبارت IF کاملاً مجزا را برای آزمایش آنچه انتظار دارم انتخاب میکنم. پس از آن هر چیز دیگری نادیده گرفته می شود یا به طور خاص مدیریت می شود. مطمئناً این روش بهتری برای جلوگیری از ورود اشکالات / مسائل امنیتی به برنامه شما است. بچه ها چطور این کار را انجام می دهید؟ | آیا استفاده از برنامه نویسی ELSE بد است؟ |
69215 | بگویید من مشخصات یک پروژه را از یک مشتری دریافت کرده ام و اکنون زمان آن رسیده است که توسعه آن را شروع کنم. به طور معمول، من فقط با اولین ماژول (معمولاً ثبت نام کاربر) شروع می کنم و سپس از یک ماژول به ماژول بعدی می روم. من فقط قبل از شروع یک ماژول در ذهنم برنامه ریزی می کنم که چگونه کار می کند، اما قبل از آن هیچ برنامه ریزی وجود ندارد. با این حال، فکر میکنم بهتر است قبل از اینکه سیستم را کدنویسی کنم، مشخصات را مرور میکردم و برنامهریزی میکردم که سیستم چگونه کار میکند، مثلاً اجزای اصلی چیست، چگونه با هم تعامل خواهند داشت، و غیره. دقیقاً نمی دانم چه برنامه ای باید داشته باشم. برای اینکه درک بهتری از آنچه میخواهم داشته باشم، چگونه باید الف) پروژه را به اجزاء تقسیم کنم، ب) تعاملات آنها را برنامهریزی کنم، مثلاً آیا نمودارهای کلاس را انجام دهم، تستهای واحد بنویسم و غیره؟ هر ایده ای؟ | قبل از شروع توسعه در یک پروژه چه برنامه ریزی کنیم؟ |
197868 | همانطور که FP انجام داده است، در نهایت، تمام برنامه های ما ساختار یافته هستند. یعنی مهم نیست که چقدر خالص یا کاربردی آنها را بسازیم - آنها همیشه به مونتاژ ترجمه می شوند، بنابراین آنچه در واقع پشت هودها اجرا می شود دستورالعمل ها، حالت ها و حلقه ها هستند. ما به نوعی FP را تقلید می کنیم. به عنوان یک نوب سخت افزاری، سوال من این است: چرا ما از معماری های کامپیوتری استفاده نمی کنیم که در واقع چیزها را به سبک عملکردی محاسبه می کند؟ برای مثال، یک کامپیوتر میتواند از «تراشههای کاربردی» اولیه مانند «concat»، «نقشه» و «کاهش» تشکیل شده باشد و یک برنامه صرفاً به رایانه میگوید که چگونه دادهها را بین آن تراشهها جریان دهد تا نتیجه مورد نظر را محاسبه کند. ، مانند زبان های پیوسته.  این واقعاً منطقی نیست، اما ممکن است آنچه را که من فکر میکنم نشان دهد. | آیا می توانیم یک کامپیوتر کاربردی بسازیم؟ |
93201 | هنگامی که در مورد نرم افزار IDE صحبت می کنم یا در مورد آنچه که یک زبان برنامه نویسی به شما اجازه می دهد در سطح منبع انجام دهید یا نه، من اغلب از کلمه IntelliSense استفاده می کنم که در دنیای مایکروسافت معنای دقیقی دارد، اما هنگام صحبت با افرادی که این کار را نمی کنند نامناسب است. باید با ویژوال استودیو آشنا باشد. در این مورد، اصطلاح مناسب برای استفاده چیست؟ من معمولا از اصطلاح تکمیل خودکار استفاده می کنم، اما همیشه کار نمی کند. در واقع، IntelliSense شامل تکمیل خودکار است، اما اسناد و نکات را نیز ارائه می دهد. | اصطلاح IntelliSense در دنیای غیر مایکروسافت چیست؟ |
252362 | من در حال آماده سازی یک برنامه تک صفحه ای هستم که گاهی اوقات از طریق اتصال آهسته تلفن همراه استفاده می شود. برخی از بخشهای آن از نظر درخواستهای API بسیار سنگین هستند (واکشی ده منبع مختلف برای یک صفحه نمایش جدید). حال، آیا ایده خوبی است که این سرویسها را با سرویسی ادغام کنیم که تمام دادههای مورد نیاز را ارائه میکند، اما از نظر اصول REST «خالص» نیست؟ آیا سودهای عملکرد قابل توجهی قابل انتظار است؟ | آیا ادغام چندین درخواست HTTP برای صرفه جویی در پهنای باند ایده خوبی است؟ |
107601 | من چند هفته ای است که عضو Stack Overflow هستم و به سوالات پاسخ داده ام و پاسخ های دیگران را بیشتر در C/C++ خوانده ام. درست است، من در مورد چیزهایی یاد گرفته ام. به عنوان مثال، «رفتار تعریفنشده» که در گذشته، با دانستن آنچه از داخل CPU تا تولید کد کامپایلر میگذرد، همه آنها «به نظر میرسید» آنطور که من انتظار داشتم تعریف میکردند و کار میکردند. اکنون میدانم که چگونه مطابقت با قوانینی مانند عدم برانگیختن رفتار تعریفنشده برای شما خوب است، حتی اگر میدانید در رایانه شخصی خود، در کامپایلر شما بدون نقص کار میکند. با این حال، گاهی اوقات برای پاسخهای مربوط به استفاده از ماکروها یا کدهای خاص امتیاز منفی میگرفتم که باعث میشود تعجب کنم که چرا در بین مردم اینجا چنین قوانین بسیار سختگیری وجود دارد. به عنوان مثال، تقریباً هر زمان که در مورد ماکروها صحبت می کنید، مردم می گویند به جای آن از توابع استفاده کنید. من می دانم که توابع از بسیاری جهات بهتر هستند، اما مکان های زیادی وجود دارد که ماکروها مناسب تر هستند. آیا ماکروها در اینجا اینقدر بدبین هستند؟ مثال دیگر این است که اگر به هر دلیلی یک حلقه «for» ساده برای یافتن یک کاراکتر بنویسید، نظرات زیادی دریافت می کنید که به شما می گویند «به جای آن از توابع از پیش نوشته شده استفاده کنید» یا برای پیشنهاد حلقه ها امتیاز منفی دریافت می کنید. من می دانم که توابع در کتابخانه استاندارد انواع بررسی خطا را در خود دارند و احتمالاً به طور کلی کارآمدتر هستند، اما آیا نوشتن یک حلقه ساده برای مورد خاص خود جرم است؟ چیزی که من می پرسم کلی تر از این مثال های صرف است. به نظر من در بین کاربران Stack Overflow، استاندارد کدنویسی در C/C++ تعریف شده (اگر نوشته نشده است) وجود دارد و تنها راهی است که آنها آن را می پذیرند. نمی گویم بد است. من اصلاً این را نمی گویم. من خودم در مورد چیزهایی که باعث می شد کد من قابل حمل نباشد چیزهای زیادی یاد گرفتم. با این حال، تقریباً همه آن چیزها محدود شد. مواردی مانند اگر اینگونه عمل کنید، کد شما در رایانه هایی که کاراکترها را در ASCII رمزگذاری نمی کنند کار نخواهد کرد. آیا فکر میکنید مردم همیشه میخواهند کدشان روی همه رایانههای ممکن اجرا شود؟ این یک مقدار زیاد نیست؟ یک روش سادهتر و سریعتر که میدانید روی رایانههایی کار میکند که میدانید برنامه شما روی آنها اجرا میشود، به نظر من راهحل بهتری نسبت به یک روش کاملاً قابل حمل است. کدهای عالی وجود دارد که به نظر من اگر در اینجا قضاوت می شدند، بدترین نتایج را می گرفتند. کدهایی مانند هسته لینوکس، پیاده سازی STL که همراه با g++ است، پیاده سازی OpenGL توسط Mesa3D و غیره. به این کدها نگاه کنید و چشمان شما پر از ماکروها و عملیات بیتی است. آیا شما برنامه نویسان هسته لینوکس را هم محکوم می کنید؟ آیا ترجیح می دهید که کتابخانه OpenGL شما نرخ فریم را 10 درصد کاهش دهد اما احتمالاً روی یک ریزپردازنده 16 بیتی نیز اجرا شود؟ بنابراین، آیا چیزی که به ذهنم خطور کرد حقیقت دارد؟ آیا افراد حاضر در Stack Overflow در قضاوت کدهای دیگران اینقدر سختگیر هستند؟ یا به اندازه کافی بدشانس بوده ام که به تعداد کمی از آنها برخورد کنم؟ ویرایش: من دانشجوی کارشناسی ارشد رباتیک هستم، لیسانسم مهندسی نرم افزار بود. پروژه کارشناسی ارشد من ماژول کتابخانه/هسته برای پروژه ای بود که بودجه آن توسط اتحادیه اروپا تامین می شد و از این طریق به من پیشنهاد دکتری (در موضوعی که مربوط به نوشتن نرم افزار است) بود. من هم برای سرگرمی کد می نویسم. 15 سال است که با C/C++ آشنا هستم و 8 سال است که به طور فعال کدنویسی می کنم. (منظورم این است که من همین دیروز برنامه نویسی را شروع نکردم) به روز رسانی: پس از انجام تحقیقاتی متوجه شدم که تعداد زیادی برنامه نویس C وجود دارد، اگر نه اکثر آنها، که از C++ و بسیاری از برنامه نویسان C++ متنفرند، اگر نه بیشتر، کسانی که از C متنفرند. به عنوان کسی که زیبایی را در هر دو زبان می یابد و سبک کدنویسی ترکیبی از این دو را حفظ می کند، من آن نفرت ها را پوچ می دانم. با این حال، از آنجایی که به نظر می رسد اکثر برنامه نویسان هر دو زبان حداقل تا حدی این نفرت را دارند، من دیگر دلیلی برای ادامه این بحث نمی بینم. به این نتیجه رسیدم که پاسخهایی را که آنها میدانم مناسب مینویسم، و _فقط همه را نادیده بگیرم وقتی شروع به پرتاب کردن میکنند، زیرا من از «بردار» یا چیزی استفاده نکردم.» (ست کارنگی، نظر هفتم). با این حال، یک یادداشت در پایین مینویسم: _این کد برای کپی پیست نیست. ممکن است عدم بررسی خطا وجود داشته باشد. این فقط برای نشان دادن نحوه عملکرد blabla است، و لزوما ساده ترین راه برای انجام آن نیست._ و سایر موارد قانونی. می دانید، مانند آنچه در EULA می بینید. | سختگیری در روش های برنامه نویسی در بین کاربران Stack Overflow |
197869 | من به دنبال این هستم که قبل از اینکه برنامه خود را در Windows Phone Marketplace منتشر کنم، بفهمم بهترین راه برای کسب درآمد از آن چیست. من به 3 گزینه نگاه می کنم: * رایگان، مبتنی بر تبلیغات (بدون نسخه پولی) * آزمایش زمانی، بدون تبلیغات + نسخه کامل پولی * آزمایشی رایگان (بدون زمان)، مبتنی بر تبلیغات + نسخه کامل پولی، بدون تبلیغات سلب مسئولیت: *همه ایدههای زیر فرض میکنند که برنامه واقعاً خوب است و مردم از آن استفاده میکنند :) هدف کسب درآمد هرچه بیشتر است. من طرفدار زیادی از برنامه های مبتنی بر تبلیغات نیستم، اما به نظرم می رسد که داشتن یک جریان نقدی ثابت از تبلیغات می تواند در درازمدت پول بیشتری نسبت به دریافت یک بار یکجا به همراه داشته باشد. منظورم این است که برای به دست آوردن پول بیشتر از یک برنامه فقط یک بار پرداخت، به مشتریان بیشتری نیاز دارید در حالی که تبلیغات مبتنی بر فقط افراد را ملزم به استفاده از برنامه می کند. تبلیغات مبتنی بر بلندمدت میتواند با یک پایگاه کاربر کوچکتر که وفادار است، پول بیشتری تولید کند. نظر شما کارشناسان چیست؟ آیا دیگران درباره مقدار واقعی پولی که در هر سناریو می توان تولید کرد تحقیق کردند/تجربه داشتند؟ | برنامه پولی در مقابل تبلیغات مبتنی بر ویندوز فون |
243143 | من در حال حاضر در حال نوشتن یک تجزیهکننده LISP هستم که از طریق برخی از کدهای AutoLISP تکرار میشود و تمام تلاش خود را میکند تا خواندن آن را کمی آسانتر کند (تغییر نماد پیشوند به نماد infix، تغییر تخصیص setq به = انتساب و غیره) برای کسانی که هستند. برای کد LISP استفاده نمی شود/فقط برنامه نویسی شی گرا را یاد گرفته است. هنگام نوشتن دستوراتی که LISP از آنها برای افزودن به کتابخانه دستورات LISP استفاده می کند، با دستور LISP progn برخورد کردم. تنها مشکل این است که به نظر می رسد progn به سادگی کد را با یک ترتیب خاص اجرا می کند و گاهی (نه معمولاً) آخرین مقدار را به یک متغیر اختصاص می دهد. آیا من اشتباه می کنم که برای ترجمه progn به درک شی گرا می توانم به سادگی از تابع progn صرف نظر کنم و عباراتی را که در آن وجود دارد چاپ کنم؟ اگر نه، چه معادل خوبی برای progn در یک زبان شی گرا خواهد بود؟ | معادل شی گرا تابع progn LISP؟ |
118954 | من میخواهم رایانهام را طوری تنظیم کنم که بتوانم در .net، C#، Java، ActionScript، JS/CSS و زبانهای کاربردی مانند Scala یا Haskell توسعه دهم. با این حال، من میخواهم این کار را با کمترین تعداد IDE با ویژگیهای کامل برای یادگیری انجام دهم / برنامههایی که فضای هارددیسک را در رایانه من اشغال میکنند / چندین IDE را به طور همزمان اجرا میکنند. از کدام برنامهها میتوانم استفاده کنم تا تعداد IDEهای با امکانات کامل را که باید یاد بگیرم/استفاده کنم به حداقل برسانم. (به عنوان مثال، اگر Eclipse بتواند همه این فریم ورک ها را مدیریت کند، این یک پاسخ معتبر خواهد بود) | چگونه می توانم در زبان های بیشتری با IDE کمتر توسعه دهم |
199085 | من یک بار شنیدم که اگر 90٪ از زمان خود را صرف توسعه طراحی برنامه خود کنید، بخش کدنویسی فقط 10٪ از زمان های ناچیز را می گیرد. من در صرف حدود 30 درصد از وقتم برای طراحی معماری موفقیت بسیار بیشتری نسبت به زمانی که 0 درصد صرف طراحی می کردم، یافته ام. در نتیجه به نظر میرسد برنامههای من از جفت شدن غیرضروری اجتناب میکنند و اکنون انعطافپذیرتر هستند تا قبل از هر گونه تغییر فاکتورسازی تغییر کنند. من معمولاً زمانی مرحله طراحی را به پایان میبرم که ایده روشنی درباره نامگذاری همه اشیاء داشته باشم (من واقعاً در نامگذاری اشیاء حساس هستم) و هر کدام چه مسئولیتی دارند. زمانی که به طراحی خود اطمینان پیدا کردم و برای شروع ساخت نرم افزار آماده شدم، آیا صرف زمان بیشتر برای ادامه تفکر مجدد طرح سودی خواهد داشت؟ برای من ممکن است به نظر برسد که ممکن است بیش از حد باشد. نسبت زمان طراحی به کد توسعه موثر چیست و آیا زمان طراحی باید بیشتر از زمان توسعه کد باشد؟ | آیا طراحی باید بیشتر از توسعه کد طول بکشد؟ |
128911 | > **تکراری احتمالی:** > قبل از شروع توسعه یک پروژه چه برنامه ریزی کنیم؟ می خواستم بدانم زمانی که توسعه یک نرم افزار را شروع می کنید، به طور کلی چه فرآیندی را برای انجام آن باید طی کنید؟ منظورم این است که بعد از اینکه ایده ای به دست آوردید، می نشینید و مستقیماً شروع به فشار دادن کد می کنید، یا اینکه یک فرآیند برنامه ریزی وجود دارد که معمولاً باید ابتدا آن را طی کنید؟ (یعنی فلوچارت ها، نمودارها و غیره) فقط تعجب می کنم زیرا من به تازگی یک ایده داشتم و می خواهم اولین برنامه واقعی خود را شروع کنم، اما نمی دانم از کجا شروع کنم. پیشنهاد شما برای داشتن یک چرخه رشد موفق چه مراحلی است؟ | فرآیند توسعه نرم افزار؟ |
126065 | من یک تازه وارد در Objective-C و Cocoa هستم اما یک برنامه نویس جاوا با تجربه معقول هستم. وقتی شروع به کار کردم، خواندن جاوا موثر جاش بلوخ باعث شد یک شبه برنامه نویس جاوا 20 درصد بهتری داشته باشم. همانطور که پیشگفتار آن میگوید، بیشتر کتابهای زبان، نحو و واژگان را به شما آموزش میدهند، اما در مورد کاربرد اصطلاحی چیز زیادی نمیآموزند. از اینکه میدانم دارم «گلدان عمو روی دست خالهام است» چیزهایی را به زبانی جدید مینویسم ** متنفرم**. معادل _Effective Java_ برای Objective-C و Cocoa چیست؟ | معادل «جاوای مؤثر» جاش بلوخ برای Objective-C/Cacoa چیست؟ |
252360 | آیا روش یا الگوی شناخته شده ای برای پیاده سازی یک کنترل کننده ساده برای طراحی MVC در C خالص وجود دارد یا رویکرد مورد سوئیچ استاندارد است؟ ** پس زمینه: ** من یک برنامه تعبیه شده دارم و از اینکه منطق کسب و کار چگونه به وجود آمد راضی هستم. من همچنین رابط کاربری را تمام کردم که اساساً به 2 عملکرد خلاصه می شود: uint8_t getInput(void); نمایش خالی (Logger toDestination، char* message، ...) ورودی ها می توانند از چندین منبع و خروجی ها به چندین مقصد ارسال شوند. همه این موارد رعایت شده است، بنابراین برنامه نمی داند که آیا توسط رایانه شخصی روی دستگاه اجرا می شود یا خیر. همچنین هیچ ایده ای ندارد که آیا رویدادها از انسان می آیند یا توسط آزمایش های واحد جعلی هستند. جایی که من با منطق برنامه مشکل دارم. دیدگاه های من مسئول مکان و نحوه نمایش خروجی ها هستند. رانندگان من، که در مدلهای رفتاری که ویژگیهای واضحی را ارائه میدهند، دوباره گروهبندی شدهاند، میدانند که چگونه کارهای خود را به خوبی انجام دهند، اما نمیدانند چه زمانی. در اینجا پیش نویس خام عملکردی من است، که به نظر من اصولی مانند DRY، انسجام، انعطاف پذیری را نقض می کند و ممکن است مشکلات مقیاس پذیری ایجاد کند: **پیش نویس ناهموار :** (من نام ها را جعل کردم و اندازه را کاهش دادم اما شما متوجه شدید) _menu.h_ void goToMainMenu(void); // این نقطه ورود برنامه بعد از اینکه همه چیز به درستی راه اندازی شد void goToFirstSubMenu(void); void firstFunctionality(void); //آخرین سطوح آنهایی هستند که با منطق تجاری تماس برقرار می کنند void secondFunctionality(void); //عملکردهای دیگر یا زیر منوهای تودرتو void goToSecondSubMenu(void); void thirdFunctionality(void); int doSomethingWithTheBusinessLogic(int arg1, char arg2, void* arg3); //منوهای فرعی دیگر و گزینهها /* و به همین ترتیب، نمونه اولیه تابع برای منعکس کردن سطح منطقی منوها تورفتگی دارد. uint8_t انتخاب = 0; resetDefaultState(); do { display(toTerminal, برای رفتن به منوی فرعی 1 1 را فشار دهید ENDL); نمایش (به ترمینال، 2 را فشار دهید تا به منوی فرعی 2 بروید ENDL)؛ نمایش (به ترمینال، برای انجام کاری با درایورها 3 را فشار دهید ENDL); display(toTerminal، Z را فشار دهید تا به عقب برگردید. ENDL); انتخاب = getChar(); /* مسدود کردن رشته در انتظار خروج رویدادها از رشته های دیگر */ if (choice == '1'){ goToFirstSubMenu(); } else if(choice == '2'){ goToSecondSubMenu(); } else if(choice == '3'){ doSomethingWithTheBusinessLogic(); } }while(choice != 'z'); resetDefaultState(); /* وقتی یک زیر منو برمی گردد، به حلقه do-while منوی والد هدایت می شویم */ } * آیا این روش خوبی برای انجام کارها برای سیستم های کوچک و متوسط است؟ * چگونه می توان این را با توجه به محدودیت های C و محیط های تعبیه شده بهبود بخشید؟ **آنچه امتحان شده است:** من یک رویکرد درختی n-ary را امتحان کردم که در آن گره ها منوها هستند و برگ ها عملکردی دارند، اما بدون چندشکلی، تعریف دقیق نحوه رفتار هر دو با ورودی ها دشوار است. سیستم قوی تایپ شده همچنین انجام یک سیستم پاسخگوی تماس ساده را دشوار می کند زیرا در نهایت به تعداد زیادی بسته بندی در اطراف درایورها نیاز دارم تا یک امضای پاسخ به تماس را یکپارچه کنم ('void myCallback(void*)'). همچنین به نظر می رسد برای این جریان ساده حالت بیش از حد است. من احساس میکنم که علیه KISS و بهرهوری کار میکنم تنها به این دلیل که با زنجیرههای اگر-الز شیطان است چکش خوردهام. **آنچه من می خواهم:** با زبان های سطح بالاتر معمولاً می توانید رویدادها و تماس ها را پیوند دهید. چیزی در امتداد خطوط «bind(myMenu، thisInput، theCallback)» است، بنابراین هر زمان که «myMenu» متمرکز شود و رویداد «thisInput» آن را افزایش دهد، «theCallback» خوانده میشود. من مطمئن نیستم که چگونه این کار را در C انجام دهم، بدون اینکه خیلی زیاده روی کنم. | پیاده سازی یک کنترلر ساده در C تعبیه شده |
111497 | من یک برنامه وب (ASP MVC2) دارم که در آن می توان به برخی از فرم ها از طریق چندین مسیر دسترسی داشت، در ابتدا پس از تکمیل فرم، کاربر به جای صفحه ای که از آن وارد شده بود، به صفحه پیش فرض آن فرم بازگردانده می شد. اکنون در حال طراحی مجدد یک منطقه قابل توجه هستم که میخواهم به این موضوع بپردازم، من راهحلی میخواهم که اضافه کردن آن آسان باشد. من چند ایده دارم اما مطمئن نیستم که کدام را انتخاب کنم، میدانم که میخواهم آن را انجام دهم. نامرئی باشد (یعنی آدرس های اینترنتی من را لمس نکنید). بنابراین من به این فکر می کنم: می توانم فیلدهای مخفی برای صفحه ارجاع دهنده در فرم ها داشته باشم. یا میتوانم از TempData استفاده کنم و ویژگیای داشته باشم که بررسی و اضافه کردن URL ارجاعدهنده را انجام میدهد (این احتمالاً شامل یک رشته برای هر یک از مسیرهای مختلف میشود، به طوری که کاربر میتواند 2 فرم مختلف باز داشته باشد و ارجاعدهندهها دخالت نکنند). مشکل مقدار فرم این است که نیاز به قرار دادن فیلدهای غیر مرتبط با مدل در هر یک از نماها دارد و در صورت وجود درخواست GET در گردش کار، شکسته می شود. همچنین نیاز به مدیریت دستی این ویژگی در هر نما و عمل دارد. رویکرد TempData + ویژگی روش بسیار دقیقتری برای اعمال این خواهد بود، اما این امکان برای کاربران قدرتمندی که کارهای زیادی را همزمان انجام میدهند وجود دارد که ارجاعدهندههای متناقضی برای فرمهای مشابه داشته باشند. من به رویکرد دوم متمایل هستم زیرا ظریفتر است و پیگیری آن آسانتر است، زیرا بسیاری از موارد لبه را نمیبینم که در آنها نادیده گرفته شود، اما نگران تجربه کاربر هستم که اگر اتفاق بیفتد. آیا معامله ارزش آن را دارد؟ | طراحی گردش کار برای ویرایش های چند مرحله ای در یک برنامه وب |
126061 | من برای ایالت کالیفرنیا کار می کنم. تیم برنامه نویسی ما به نظر من واقعاً یک تیم نیست، زیرا ما معمولاً به صورت انفرادی روی پروژه ها در طول چرخه عمر کامل برنامه/سیستم کار می کنیم. نتیجه نهایی این است که بسیاری از توسعه دهندگان در حال «اختراع مجدد چرخ» هستند... لایه های داده خود را می نویسند، حتی اگر اکثریت قریب به اتفاق ما روی همان Oracle DB کار می کنیم... موارد امنیتی خود را می نویسند... لیست ادامه دارد. در من نمی توانم ذهنیت کارمندانم را تغییر دهم و هیچ جاه طلبی واقع بینانه ای در مورد تغییر روند تیم خود ندارم... اما هدف من این است که تیم ما را وادار کنم تا کمی بیشتر با هم همکاری کنند، حداقل برای ایجاد ساختمان مشترک. قطعات بلوک که همه ما می توانیم برای عملکرد دیگ بخار استفاده کنیم. مزایای آشکار این است که وقتی همه کاربران ما با یک قطعه مشترک آشنا هستند، تست و پشتیبانی بسیار بیشتر قابل نگهداری است، زمانی که شما همان مخزن را که شخص دیگری قبلاً انجام داده است نمینویسید، زمان تولید کمتر است، و ما میتوانیم روی ارائه راهحلهای بهتر تمرکز کنیم. به مشکلات منحصربهفردی که برنامههای ما باید حل کنند... و غیره. مطمئن هستم که به گروه کر موعظه میکنم. ترفند این است که دولت نه کارمندانش تغییر را دوست دارد. مدیران اغلب ایده های جدید را صرفاً به این دلیل نادیده می گیرند که دوست دارند از اصطکاک اجتناب کنند و ترجیح می دهند همانطور که هست ادامه دهند. سوالات مشابهی وجود دارد، اما چیزی که من به دنبال آن هستم، توصیههایی در مورد چگونگی مواجهه هر یک از شما با موقعیت مشابه و هر جهتی برای دستیابی به یک نوع تلاش «عمومی» است که زمان آسانتری برای نزدیک شدن به مدیریت داشته باشد. ویرایش: فقط برای روشن شدن چند چیز: * محدوده مورد نظر من در فروشگاه فناوری اطلاعات آژانس دولتی من است. من در تلاش برای هماهنگی در چندین بخش نیستم. قبل از اینکه از آنها بخواهیم موتورسیکلت سواری کنند، مردم را از چرخ های آموزشی خارج کردم. * امنیت چندان نگران کننده نیست، اکثر برنامه های ما داخلی هستند و در فرم های ویندوز توزیع شده در Citrix (اگر) نوشته شده اند و تقریباً همه از جداول سازمانی یکسانی در Oracle استفاده می کنند... تعداد بسیار کمی از برنامه ها طبقه بندی شده هستند. صحبت کردن نباید مانع همکاری شود. * من تا آنجا پیش رفتم که یک فید NuGet را راهاندازی کردم، با چند قطعه کد بستهبندی شده و چند مخزن برای اوراکل نوشتم، چند ایمیل فرستادم، اما بازخورد کمی دریافت کردم. من حدود 1/3 از تیممان را از ReSharper استفاده میکنم، و هر از گاهی ایمیلهایی با نکاتی ارسال میکنم... باز هم، بازخورد زیادی ندارد. | مشاوره/رویکرد تقطیر کد همگن و ایجاد کد مشترک برای یک تیم |
110365 | من یک توسعه دهنده انفرادی iOS هستم - بیشتر خودآموز هستم، اما تاکنون چندین برنامه موفق ساخته ام و احتمالاً پروژه های کمی بزرگتر را شروع کرده ام. ## کاری که میخواهم انجام دهم: از آنجایی که در حال حاضر روی برخی از برنامههای بزرگتر و پیچیدهتر کار میکنم، کارهایی وجود دارد که میخواهم انجام دهم - از آنچه که جمعآوری میکنم، مخازن همان چیزی هستند که باید به آنها نگاه کنم. اساساً، من میخواهم: * پشتیبانگیری آنلاین از تمام کدهایم (در حال حاضر، dropBox به خوبی کار میکند) * روی ویژگیهای جدید برنامهها کار کنم، در حالی که به نحوی بتوانم نسخه قدیمیتر را بهروزرسانی/رفع کنم و تغییرات در هر دو نسخه اعمال شود، بنابراین، آیا مخازن آن چیزی هستند که باید به دنبال آنها باشم؟ از نگاه مختصری که داشتم، به نظر کمی منحنی یادگیری است، با جنبه منفی این که من فقط زمانی میتوانم کار کنم که اتصال اینترنت در دسترس باشد (گاهی اوقات اینطور نیست). ## آیا وجود دارد: هر جایگزینی برای مخازن که به «شاخهسازی»/ویژگیهای جدید دست یابد - به عنوان مثال. آیا راهی برای دستیابی به این هدف با استفاده از Xcode و عدم اتکا به سرور وجود دارد؟ در مورد من این گزینه ساده تر خواهد بود. روش دیگر، اگر وجود ندارد: کدام سیستم مخزن برای من بهترین است و استفاده از آن راحتتر است (و احتمالاً رایگان!)؟ | شروع کار با مخازن: آیا آن چیزی است که من به آن نیاز دارم یا جایگزینی وجود دارد؟ |
82099 | رهبر تیم من این عادت وحشتناک را دارد که طرحواره پایگاه داده را مختل کند و تغییراتی ایجاد کند که باعث شکستگی شدید در پایه کد شود (بدون اینکه واقعاً با من در مورد تأثیر تغییرات روی پایه کد مشورت کند). به طور معمول، من فقط با آن زندگی می کنم، اما ما 2 هفته دیگر مهلت داریم و از 1 و نیم ماه پیش که شروع کردم این اتفاق افتاده است. من برای سرعت بخشیدن به توسعه پروژه به خدمت گرفته شدم. با توجه به ضرب الاجل من در حال حاضر بیش از 60 ساعت در هفته وقت می گذارم، و واقعاً انرژی برای مقابله با این موضوع ندارم (من قبلاً به روش هایی امتحان کرده ام). ما فقط یک تیم 2 نفره هستیم و علاوه بر تغییر پایگاه داده به صورت روزانه، او کمک زیادی به توسعه واقعی (کدنویسی) نکرده است. در حال حاضر، احساس میکنم دارم تمام کارها را انجام میدهم، به علاوه باید آنچه را که او با تغییراتش میشکند، «تعمیر» کنم. چگونه فرد با این موضوع برخورد می کند؟ من قبلاً در مورد عدم تلاش او در بخش توسعه با مدیرمان صحبت کرده ام. او 6 ماه بیشتر از من در آنجا بوده است، اما من 95 درصد از کد را نوشتم وقتی که شما هولناکی پایگاه داده 5 فرم معمولی را که او مشارکت کرده را حذف کنید. پیشنهادی دارید؟ **پس از مرگ:** روز جمعه با مدیری صحبت کردیم و من نگرانی خود را اعلام کردم. این منجر به کمی تقابل شد، اما در کل احساس کردم که مدیر با من طرف است. بنابراین حداقل ما اکنون داده هایمان را فریز کرده ایم، بیایید ببینیم از اینجا چگونه پیش می رود. | وقتی رهبر تیم من در حال شکستن طرح پایگاه داده من با انتشار یک نسخه است، چه کار کنم؟ |
214425 | پس زمینه من Ruby، C#، JavaScript و Java است. و الان دارم Clojure رو یاد میگیرم. چیزی که باعث میشود در مورد بعدی احساس ناراحتی کنم این است که Clojure اصطلاحی به نظر میرسد که اصل دسترسی یکنواخت (wiki, c2) را نادیده میگیرد و بنابراین با پیشنهاد استفاده از نقشهها به جای نوعی «ساختارها» یا «کلاسها»، تا حدی کپسولهسازی را نیز نادیده میگیرد. . این حس یک قدم به عقب است. پس چند سوال، اگر کسی اطلاع داد: * با کدام تصمیمات/نگرانی های طراحی دیگر مغایرت داشت و چرا اهمیت کمتری در نظر گرفته شد؟ * آیا شما نیز همین نگرانی را داشتید و زمانی که از زبانی که به طور پیشفرض از UAP پشتیبانی میکند (Ruby، Eiffel، Python، C#) به Clojure، این نگرانی به پایان رسید؟ | چرا Clojure اصل دسترسی یکنواخت را نادیده می گیرد؟ |
245276 | یک الگوی متداول که من با آن مواجه می شوم، یک مجموعه ستون فقرات است که در ابتدا از یک پایگاه داده بذر می شود. با این حال، کاربر همچنین می تواند به مجموعه اضافه کند. وقتی کاربر به مجموعه اضافه می کند، باید در db منعکس شود. معمولاً نوعی تماس سرور را به رویداد «افزودن» مجموعه متصل میکنم. با این حال، اگر من این کار را انجام دهم، تماس حتی در زمان شروع اولیه انجام می شود. فقط میخواهم روی داده _new_ فراخوانی شود. راه درست برای مقابله با این مشکل چیست؟ | چگونه می توانم بین داده های قدیمی و جدید در مجموعه های ستون فقرات تفاوت قائل شوم؟ |
106284 | > **تکراری احتمالی:** > قبل از شروع توسعه یک پروژه چه برنامه ریزی کنیم؟ من مدت زیادی است که از طریق SE می گذرانم اما نتوانستم پاسخ مناسبی برای سوال خود پیدا کنم. سوال این است که من قصد دارم در اوقات فراغت خود یک پروژه سرگرمی را با استفاده از .NET و MVC3 بیان کنم. من همه چیز را روی خودم تنظیم کرده ام. جعبه اما بزرگترین مشکل این است که نمیدانم از کجا شروع کنم. آیا ابتدا باید یک سند ایجاد کنم؟ شروع به ایجاد یک قالب وب کنید؟ من واقعا مشتاق شروع این کار هستم اما به راهنمایی نیاز دارم. اگر ایده ای وجود دارد به من اطلاع دهید. | شروع یک پروژه سرگرمی |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.