_id string | text string | title string |
|---|---|---|
212349 | یک سیستم کانبان مانند حداقل دارای سه مکان برای کارت است: برای انجام، در حال انجام، انجام شد. همانطور که من Scrum و Kanban را در وب دیدم، ممکن است پنج یا شش دسته باشد. برخی از گزینه های رایج برای دسته بندی ها برای بردهای Kanban و Scrum JIRA کدامند؟ | دسته بندی های رایج برای بردهای Kanban و Scrum JIRA چیست؟ |
96186 | من وظیفه دارم یک برنامه کاری 8 ساعته برای آموزش اصول توسعه وب به نوجوانان (12-15) بسازم. من از اینکه در مورد چنین موضوع بزرگی باید از کجا شروع کنم، ناامید هستم. من حتی مطمئن نیستم که هدف باید چه باشد. هر راهنمایی عالی خواهد بود. | آموزش توسعه وب به نوجوانان چگونه است؟ |
24485 | بسیاری از چارچوبهای وب دارای طرحبندی به سبک MVC برای کدنویسی و حل مشکلات هستند. برخی از پارادایم های مشابه خوب برای جاوا اسکریپت کدامند؟ من در حال حاضر از یک فریمورک (jQuery) و js محجوب استفاده می کنم، اما این هنوز مشکلی را که وقتی برنامه های وب پیچیده تری دارم که به جاوا اسکریپت زیادی نیاز دارند، حل نمی کند، من تمایل دارم که در نهایت با یک دسته از برنامه های وب مواجه شوم. توابع در یک یا احتمالاً چند فایل. راه بهتری برای نزدیک شدن به این موضوع چیست؟ | الگوهای طراحی برای جاوا اسکریپت |
220684 | من داشتم الگوریتم کوهن-ساترلند را در ویکی پدیا می خواندم و در این دو قسمت گیج شدم، int ComputeOutCode(double x, double y) { ... if (x < xmin) code |= LEFT; else if (x > xmax) کد |= RIGHT; if (y < ymin) کد |= BOTTOM; else if (y > ymax) کد |= TOP; ... } و اگر (outcodeOut & TOP) { // نقطه بالای مستطیل کلیپ باشد x = x0 + (x1 - x0) * (ymax - y0) / (y1 - y0); y = ymax; } else if (outcodeOut & BOTTOM) { // نقطه زیر مستطیل کلیپ است x = x0 + (x1 - x0) * (ymin - y0) / (y1 - y0); y = ymin; } else if (outcodeOut & RIGHT) { // نقطه در سمت راست مستطیل کلیپ است y = y0 + (y1 - y0) * (xmax - x0) / (x1 - x0); x = xmax; } else if (outcodeOut & LEFT) { // نقطه در سمت چپ مستطیل کلیپ است y = y0 + (y1 - y0) * (xmin - x0) / (x1 - x0); x = xmin; } چیزی که من گیج شده ام این است که چگونه نقاطی را که بالا-چپ، بالا سمت راست و غیره هستند کنترل می کند. فقط بالا، چپ، راست و پایین را کنترل می کند. چرا از «|» در «code |= LEFT;» و «outcodeOut & TOP» در «if-else» در زیر آن استفاده کنیم؟ من می دانم که این دو به نوعی هر 8 مورد ممکن را مدیریت می کنند اما نمی دانم چگونه. | الگوریتم کوهن – ساترلند |
72632 | من در مورد این مدل شاخه یا گردش کار git می پرسم. من واقعا این را دوست دارم. به نظر من بسیار شهودی و سازنده است، اما چیزی که میخواهم این است که آیا نقص یا منفیای در این رویکرد وجود دارد که هنوز برای من روشن نیست (از دنیای دیگری آمده است که ClearCase آن روز را اداره میکرد). (نیازی نیست به هر سوالی پاسخ دهید، هر چه که می توانید مفید است) 1. آیا از این یا از یک گردش کاری انشعاب git مشابه استفاده می کنید؟ 2. آیا این رویکرد را مولد می دانید؟ 3. آیا در این رویکرد ایرادی می بینید؟ هیچ نقطه ضعف احتمالی؟ 4. اگر رویکرد بهتری دارید، میخواهید به اشتراک بگذارید یا پیوندی به مقاله یا بحثی در مورد آن ارائه دهید؟ | آیا این مدل Git Branching نقصی دارد؟ |
51055 | جمعه آینده من یک سخنرانی کوتاه (30 دقیقه ای) با تعدادی از دانشجویان مهندسی نرم افزار خواهم داشت که در همان دانشگاهی که من رفتم شرکت خواهند کرد. برخی زمینه ها: * مکان مونته ویدئو، اروگوئه است * دانشگاه دانشگاه Universidad de la República (دانشگاه دولتی، آزاد) است * برنامه مهندسی نرم افزار 5 سال طول می کشد (اگر خیلی خوب هستید و زود شروع به کار نکنید). حدود 800 دانشجوی جدید در سال، حدود 80 فارغ التحصیل در سال. شرایط سخت است، به خصوص در دو سال اول. اکثر آنها احتمالاً نمی دانند مهندسی نرم افزار یا برنامه نویسی چیست. هدف من این است که به نحوی به آنها ایده ای از این زمینه بدهم و امیدوارم آنها را تشویق کنم تا سختی های پیش رو را تحمل کنند تا در نهایت به توسعه دهندگان موفق تبدیل شوند. بنابراین سؤال این است: به این افراد چه میگویید؟ | به تعدادی از دانشجویان مهندسی نرم افزار در اولین روز ورود به کالج چه می گویید؟ |
163965 | تصور کنید همیشه یک دکمه با عنوان ادامه در همان موقعیت در رابط کاربری گرافیکی برنامه خود دارید. آیا ترجیح می دهید یک نمونه تک دکمه ای بسازید که بسته به وضعیت فعلی اقدامات مختلفی انجام دهد؟ Private State currentState = State.Step1; private ContinueButton_Click() { switch(currentState) { case State.Step1: DoThis(); CurrentState = State.Step2; شکستن case State.Step2: DoThat(); شکستن } } یا ترجیح می دهید چیزی شبیه به این داشته باشید؟ public Form() { this.ContinueStep2Button.Visible = false; } private ContinueStep1Button_Click() { DoThis(); this.ContinueStep1Button.Visible = false; this.ContinueStep2Button.Visible = true; } private ContinueStep2Button_Click() { DoThat(); } | بارگذاری بیش از حد دکمه های رابط، بهترین روش ها چیست؟ |
220687 | من به تازگی متوجه یک چیز ناراحت کننده شده ام. هر بار که متدی نوشتهام که «std::string» را بهعنوان پارامتر میپذیرد، خودم را به رفتارهای تعریفنشده باز کردهام. به عنوان مثال، این... void myMethod(const std::string&s) { /* کاری را با s انجام دهید. */ } ... را می توان اینگونه نامید... char* s = 0; myMethod(های)؛ ... و هیچ کاری نمی توانم برای جلوگیری از آن انجام دهم (که از آن آگاه هستم). بنابراین سوال من این است: چگونه کسی از خود در برابر این دفاع می کند؟ تنها رویکردی که به ذهن میرسد این است که همیشه دو نسخه از هر روشی بنویسید که «std::string» را به عنوان پارامتر میپذیرد، مانند این: void myMethod(const std::string&s) { /* کاری انجام دهید. */ } void myMethod(char* s) { if (s == 0) { throw std::exception(Null گذشت.); } else { myMethod(string(s)); } } آیا این یک راه حل معمول و/یا قابل قبول است؟ **ویرایش:** برخی اشاره کرده اند که من باید const std::string&s را به جای std::string s به عنوان پارامتر بپذیرم. موافقم پست رو اصلاح کردم من فکر نمی کنم که این پاسخ را تغییر دهد. | چگونه از 0 پاس به پارامترهای std::string به بهترین شکل محافظت کنیم؟ |
195643 | من فقط در حال بررسی امنیت و کنترل پلت فرم لینوکس در مقایسه با اندروید هستم. به نظر می رسد در اندروید توسعه عظیمی در مورد امنیت وجود دارد - برنامه ها باید مجوزهای سیستم را بخواهند، و اگر کاربر این مجوز را اعطا کند، سیستم به آن برنامه اجازه می دهد تا با آن امتیازات اعطا شده اجرا شود. در لینوکس وانیلی اینطور نیست. برنامهها میتوانند به هر چیزی که میخواهند دسترسی داشته باشند، اگرچه به آنها اجازه تغییر فایلها را نمیدهند، اما با این وجود. کاربران به سادگی نمی دانند برنامه ها چگونه کار می کنند، و چه اطلاعاتی - اطلاعات حساس - را می گیرند و با آن اطلاعات چه می کنند (آن را در پایگاه داده آپلود کرده و به اشخاص ثالث می فروشند). پس با این چه برخوردی می شود؟ تصور میکنم هسته لینوکس باید اصلاح شود تا توکنهای دسترسی به ازای هر برنامه کاربردی یا چیزی مشابه را بپذیرد. ویندوز حداقل دارای نوعی سیستم امنیتی با فایروال و سرویس محلی است. (من اطلاعات کمی در مورد ویندوز دارم.) | چگونه امنیت بهتری را در لینوکس پیاده سازی کنیم؟ |
182344 | این همان چیزی است که من آن را روش ترکیبی دریافت کننده/ تنظیم کننده می نامم (از jQuery): var foo = $(<div>این HTML من است</div>), myText; myText = foo.text(); // myHTML اکنون برابر است با This is my HTML (Getter) foo.text(This is a new value); // متن اکنون برابر است با This is a new value) این همان منطق با روش های جداگانه (نظری) است: var foo = $(<div>This is my HTML</div>), myText; myText = foo.getText(); // myHTML اکنون برابر است با This is my HTML (Getter) foo.setText(This is a new value); // متن اکنون برابر است با This is a new value) **سوال من:** هنگام طراحی کتابخانه ای مانند jQuery، چرا تصمیم می گیرید که مسیر اول را انتخاب کنید نه مسیر دوم را؟ آیا رویکرد دوم در یک نگاه واضح تر و ساده تر نیست؟ | مزایای روش های ترکیبی گیرنده / تنظیم کننده در مقابل روش های فردی چیست؟ |
152533 | این تصور را داشتم که تا به حال همه قبول کرده اند که این اصل یک اشتباه بوده است. اما من اخیراً این پاسخ را دیدم که کامنت مهم باش 137 بار (تا امروز) رای مثبت داده است. به نظر من، ملایمت در آنچه مرورگرها می پذیرند، دلیل مستقیم آشفتگی مطلقی بود که HTML و برخی استانداردهای وب دیگر چند سال پیش ایجاد کردند و اخیراً به درستی از آن آشفتگی متبلور شده اند. آن گونه که من می بینم، ملایمت در آنچه می پذیرید، منجر به این خواهد شد. قسمت دوم حداکثر عبارت است _ ورودی معیوب را بیصدا، بدون بازگرداندن پیغام خطا، مگر اینکه طبق مشخصات الزامی باشد_، و این به نظر توهینآمیز است. هر برنامه نویسی که سرش را به دیوار کوبیده است وقتی چیزی بی صدا از کار می افتد، متوجه منظور من خواهد شد. بنابراین، آیا من در این مورد کاملاً اشتباه می کنم؟ آیا برنامه من باید در مواردی که می پذیرد ملایم باشد و خطاها را بی صدا ببلعد؟ یا اینکه منظورم را اشتباه تعبیر می کنم؟ * * * سوال اصلی برنامه بود و من نظر همه را در این مورد می گیرم. ملایم بودن برنامه ها می تواند منطقی باشد. با این حال، منظور من واقعاً API است: رابطهایی که به جای افراد، در معرض _دیگر برنامهها هستند. HTTP یک مثال است. پروتکل یک رابط است که فقط سایر برنامه ها از آن استفاده می کنند. مردم هرگز به طور مستقیم تاریخ هایی را که در سرصفحه هایی مانند If-Modified- Since قرار می گیرند ارائه نمی کنند. بنابراین، سؤال این است: آیا سروری که یک استاندارد را پیادهسازی میکند، باید ملایم باشد و تاریخها را در چندین قالب دیگر، علاوه بر فرمتهایی که در واقع توسط استاندارد مورد نیاز است، مجاز کند؟ من معتقدم مهم باش قرار است در این وضعیت اعمال شود، نه رابط های انسانی. اگر سرور ملایم باشد، ممکن است بهبود کلی به نظر برسد، اما من فکر میکنم در عمل فقط به پیادهسازی کلاینتها منجر میشود که در نهایت به نرمافزار تکیه میکنند و در نتیجه با سرور دیگری که به روشهای کمی متفاوت است، کار نمیکنند. بنابراین، آیا سروری که برخی از API ها را افشا می کند باید ملایم باشد یا این ایده بسیار بدی است؟ * * * در حال حاضر به مدیریت ملایم ورودی کاربر. YouTrack (یک نرم افزار ردیابی اشکال) را در نظر بگیرید. از زبانی برای ورود متن استفاده می کند که یادآور Markdown است. جز این که «مادرم» است. به عنوان مثال، نوشتن - foo - bar - baz روشی مستند برای ایجاد یک لیست گلولهای نیست، و با این حال کار میکند. در نتیجه، در نهایت در سراسر ردیاب داخلی ما بسیار مورد استفاده قرار گرفت. نسخه بعدی منتشر میشود، و این ویژگی ملایم کمی متفاوت شروع به کار میکند و دستهای از لیستهایی را که از این ویژگی (غیر) استفاده کردهاند (سوء) میشکند. البته روش مستند برای ایجاد لیست های گلوله ای هنوز کار می کند. بنابراین، آیا نرمافزار من در چه ورودیهای کاربری که میپذیرد باید ملایم باشد؟ | آیا سرور باید در مواردی که میپذیرد ملایم باشد و ورودیهای معیوب را بیصدا کنار بگذارد؟ |
152231 | زمان مورد نیاز برای دانلود یک وب سایت به طور قابل توجهی کاهش می یابد، و تجزیه و تحلیل نیز آسان تر خواهد بود. چرا این زبان ها به عنوان یک استاندارد تحمیل نمی شوند؟ بدیهی است که آنها بهتر از html خام و CSS هستند... مرورگرها تنها چیزی هستند که ما را از حذف کدهای میانی HTML/CSS دور می کنند. | چرا مرورگرها از haml و sass پشتیبانی نمی کنند؟ |
195642 | در بسیاری از زبانها (لیست گسترده، از C تا جاوا اسکریپت): * کاما «،» آرگومانهای جداگانه (مثلاً «func(a، b، c)»)، در حالی که * نیمویرگول «;» دستورالعملهای متوالی را جدا میکند (مانند «دستورالعمل1؛ دستورالعمل2» دستورالعمل 3`). پس چرا این نگاشت در همان زبان ها برای حلقه های **for** معکوس می شود: for ( init1, init2; condition; inc1, inc2 ) { instruction1; دستورالعمل 2; } به جای (آنچه برای من طبیعی تر به نظر می رسد) برای ( init1; init2, condition, inc1; inc2 ) { instruction1; دستورالعمل 2; } مطمئناً، «for» (معمولاً) یک تابع نیست، اما آرگومانها (یعنی «init»، «شرط»، «افزایش») بیشتر شبیه آرگومانهای یک تابع عمل میکنند تا دنبالهای از دستورالعملها. آیا این به دلایل تاریخی / یک قرارداد است، یا منطق خوبی برای مبادله «،» و «;» در حلقه ها وجود دارد؟ | چرا نقطه ویرگول و ویرگول به جای حلقه جایگزین می شوند؟ |
118174 | حتی اگر نام مشابه است، سوال من فریب سوال بسیار خوب اینجا نیست: پایگاه داده در ابر؟ من یک وب سرور (جاوا/تامکت) دارم که یک برنامه وب را اجرا می کند (که من نوشتم) روی یک سرور اختصاصی (که خودم آن را به طور کامل پیکربندی کردم) و می خواهم اکنون از یک DB پایدار کوچک استفاده کنم. من می دانم که چگونه یک SQL DB را نصب و پیکربندی کنم، مثلاً، PostgreSQL: قبلاً چندین بار این کار را انجام داده ام. اما این بار دوست دارم کار متفاوتی انجام دهم. طرح DB بسیار ساده است. آنقدر ساده که یک صفحه گسترده برای ذخیره داده ها (چند ستون و ردیف های زیاد) کافی است. فقط حدود 2000 ردیف در روز رشد می کند (و این نیاز، با توجه به منبع داده، در آینده نمی تواند تغییر کند). (*) من نمیخواهم PostgreSQL یا هیچ DB دیگری را روی سرور اختصاصی خود نصب کنم: نمیخواهم در صورت مهاجرت/بهروزرسانی سرور و غیره، با پشتیبانگیری/پیکربندی/نصب مجدد زحمت بکشم، بنابراین میخواهم سرور اختصاصی خود را تا حد امکان ساده نگه دارید و DB را در جایی در ابر ذخیره کنید. منظورم این است که می خواهم گوگل یا آمازون یا شخص دیگری از داده ها مراقبت کند (هیچ چیز محرمانه ای وجود ندارد) و راه آسانی برای دسترسی به آنها داشته باشد. در حالت ایده آل باید رایگان باشد. این چیزی است که من در حال حاضر به آن فکر می کنم: * هر بار که داده های جدیدی وارد می شود (از یک مشتری چاق) من _a)_ صفحه گسترده Google Doc را با استفاده از Java API که آنها ارائه می دهند به روز می کنم و _b)_ به برنامه وب جاوا خود هشدار می دهم که جدید باشد. دادهها میرسد (تقریباً هر 10 دقیقه یک بار) * هر بار که برنامه وب جاوا راهاندازی میشود و هر بار که به آن اطلاع داده میشود که دادههای جدید وارد شده است، دادهها را از صفحهگسترده Google Doc با استفاده از جاوا میکشد. API. مزیت این است که: * رایگان است * محدودیت های صفحه گسترده Google Doc از 400000 سلول در هر سند به من اجازه می دهد که هفته ای یک صفحه گسترده داشته باشم (مثلا) * DB در ابر Google ذخیره می شود و احتمال اینکه من این کار را داشته باشم بسیار بعید است. آن را از دست بده * من به راحتی می توانم داده هایم را از هر کجا که باشم تجسم کنم: می توانم به سادگی وارد Google Docs شوم و صفحه گسترده را باز کنم و البته هنوز هم می توانم کارهای روزانه خودم را انجام دهم. یا پشتیبان گیری هفتگی از داده ها (به عنوان مثال آفلاین در محل و آنلاین در محل). من در اینجا هیچ مشکل فنی خاصی نمی بینم، اما می دانم که گزینه های دیگر چه خواهند بود؟ چگونه می خواهید یک DB بسیار ساده را در فضای ابری ذخیره کنید؟ _(*) اگر بعداً این نیاز تغییر کند، من همیشه میتوانم به یک DB واقعی بروم که روی سرور خود نصب میکردم، اما از هم اکنون واقعاً به دنبال داشتن دادههایم در فضای ابری هستم. | چگونه یک DB ساده در ابر ذخیره کنیم؟ |
118175 | بسیاری از افراد باهوشتر از من، وقتی Lisp را یاد میگیرید به نوشتن ادامه میدهند، این شما را به برنامهنویس بهتری تبدیل میکند، زیرا آن را دریافت میکنید. شاید تمام چیزی که در مورد تغییر زندگی لیسپ (ها) میشنوم فقط یک شوخی عملی بزرگ برای تازهکارها باشد، اما فکر میکنم هیچ ضرری برای دانستن بیشتر در مورد جهان وجود ندارد، حتی اگر متوجه شوم که به دنبال یک اسنایپ یا چیزی دیگر به من فرستاده شدهاند. . من می خواهم کتاب SICP و یا ANSI Common Lisp را دنبال کنم، اما در عین حال در حال مطالعه یک گویش و پیاده سازی هستم که بتوانم از آن در پروژه های شخصی استفاده کنم. SICP بر روی Scheme متمرکز است، بنابراین این یک رای بزرگ است. پل گراهام گفت که اگر قرار بود به افراد تازه کار آموزش دهد، این کار را در Scheme انجام می داد، اما به نظر می رسید که Scheme هنوز از Common Lisp پایین تر است. اما بعد از آن Clojure وجود دارد - که به من گفته شده است که از راه هایی محدود است، اما در موارد دیگر (کتابخانه های JVM) کاربردی تر است. به نظر میرسد که میتوانم راحتتر از طریق مواد Scheme عبور کنم، به روشنگری «واقعی» از CL برسم، یا به اندازه کافی با Clojure نزدیک شوم و بتوانم کارهای بیشتری با آن در دراز مدت انجام دهم. چقدر از همه اینها درست است؟ چه زمانی باید به این فکر نکنم که در مورد چه چیزی یاد بگیرم و فقط بروم و در مورد آن بیاموزم؟ | در مسیر روشنگری: طرح، زبان مشترک، کلژور؟ |
163960 | من با MVC شروع می کنم و یک سوال تازه کار دارم. معیار منطقی برای تعریف اینکه یک کنترلر باید شامل چه چیزی باشد چیست؟ به عنوان مثال، بگوییم یک وب سایت دارای بخش راهنما است. در آنجا چندین گزینه وجود دارد مانند: «درباره ما»، «دستورالعملهای بازگشت»، «تماس با ما»، «فرصتهای استخدام». سپس به هر کدام مانند «mysite.com/help/aboutus»، «mysite.com/help/returns»، «mysite.com/help/contactus» و غیره دسترسی پیدا میشود. سؤال من این است که آیا باید یک کنترلر «راهنما» داشته باشم. که دارای «درباره ما»، «بازگشت»، «تماس با ما»، «استخدام» به عنوان کنشهایی با دیدگاه مربوطه خود هستند، یا باید هر یک از آنها یک نمای کنترلکننده-عملی متفاوت باشد. مجموعه؟ برای تعیین زمان جداسازی کنترلرها، خط استدلال باید چگونه باشد؟ | MVC، چه زمانی کنترلرها را جدا کنیم؟ |
154676 | بسیاری از پروژه های OSS بزرگتر، کانال های IRC را برای بحث در مورد استفاده یا توسعه آنها حفظ می کنند. وقتی در استفاده از یک پروژه گیر میکنم، سعی میکنم اطلاعاتی را در وب پیدا کنم، یکی از راههایی که سعی میکنم بفهمم چه کاری باید انجام دهم این است که به کانال IRC بروم و بپرسم. اما سوالات من همیشه توسط افراد حاضر در کانال نادیده گرفته می شود. اگر وقتی وارد شدم سکوت بود باز هم سکوت خواهد بود. اگر مکالمه ای در جریان باشد، بدون مزاحمت ادامه می یابد. من کانال را برای چند ساعت باز می گذارم، به این امید که شاید بالاخره یکی با من درگیر شود، اما هیچ اتفاقی نمی افتد. بنابراین نگران این هستم که به نوعی بی ادب باشم که نمی فهمم، یا برخی از قوانین ناگفته را زیر پا بگذارم و به خاطر آن نادیده گرفته شوم. سعی میکنم سوالاتم را مؤدبانه، دقیق و دستوری بیان کنم و نشان دهم که راهحلهای واضح را امتحان کردهام و چرا جواب ندادهاند. من درک می کنم که آشکارا با افراد کانال کاملاً غریبه هستم، اما مطمئن نیستم که چگونه این مشکل را برطرف کنم. آیا باید یک هفته در کانال کمین کنم و چیزی نگویم؟ این نیز پوچ به نظر می رسد. یک پیام معمولی که می فرستم ممکن است این باشد: سلام به همه - من سعی می کردم Foo را به کار بیاورم، اما به دریافت BarException ادامه می دهم. من سعی کردم Quux را بازنشانی کنم، اما به نظر نمی رسد. آیا کسی چنین چیزی دارد. پیشنهادی در مورد آنچه می توانم امتحان کنم؟ | آداب و رسوم هنگام پرسیدن سوال در کانال IRC |
50985 | چندین راه مختلف برای اتصال به SQL Server از یک برنامه ASP.NET وجود دارد. من در حال حاضر روی بازسازی یک محیط ASP.NET / SQL Server کار می کنم و سعی می کنم بفهمم کدام روش را باید دنبال کنم. در اینجا گزینه هایی وجود دارد که من آنها را می بینم: * از طریق شناسه سرور SQL که در web.config ذخیره شده است متصل شوید. طرفدار: ساده معایب: رمز عبور در web.config. باید به طور خاص شناسه سرور SQL را پیکربندی کنید. * از طریق شناسه NT کاربر از طریق جعل هویت ASP.NET متصل شوید. نرم افزار: بدون رمز عبور در web.config. کنترل دقیق امنیت برای هر کاربر. معایب: سربار مدیریت پیکربندی حساب های کاربری در SQL Server. نظارت بر برنامه های کاربردی SQL Server در بسیاری از حساب ها پراکنده است. * ASP.NET را به عنوان یک شناسه NT سفارشی اجرا کنید و آن شناسه NT را در SQL Server پیکربندی کنید. مزایا: اتصال به SQL Server به عنوان یک شناسه - ساده. بدون رمز عبور در web.config. معایب: از منظر امنیتی پیچیده است. باید SPN های سفارشی را در Active Directory برای احراز هویت Kerberos پیکربندی کنید. آیا گزینه های دیگری وجود دارد که از دست داده ام؟ کدام یک از این گزینه ها در کدام شرایط استفاده می شود؟ کدام استانداردتر هستند؟ آیا مزایا و معایبی وجود دارد که من به آنها فکر نمی کنم؟ توجه داشته باشید که فرض من این است که کاربران با ASP.NET از طریق احراز هویت یکپارچه ویندوز احراز هویت می کنند. این برای یک برنامه اینترانت است. | بهترین روش برای اتصال از ASP.NET به SQL Server؟ |
255630 | مشکل من این است که ممکن است پیچیده باشد، سعی می کنم جزئیاتی را که برای ARM کامپایل شده برای ARM (رزبری پای) از هاست خود عبور داده ام، و همه چیز به خوبی کار می کند. من همچنین سعی کردم یک مثال را متقاطع کامپایل کنم و همچنین کار کرد، یک فایل اجرایی دریافت کردم. اما وقتی فایل اجرایی به رزبری منتقل شد، نمیتوانم آن را اجرا کنم و با خطای زیر مواجه میشوم: خطا هنگام بارگیری کتابخانههای مشترک: libopencv_core.so.3.0: نمیتوان فایل شی اشتراکگذاری را باز کرد: چنین فایل یا دایرکتوری وجود ندارد. در هاست من، در پوشه build opencv، من یک پوشه install دارم که در آن چهار زیرپوشه وجود دارد: bin، share، include، lib. با این پوشه ها چیکار کنم؟؟ من فکر می کنم باید از محتوای آنها استفاده کنم اما نمی دانم چگونه. از کجا و چگونه می توانم کتابخانه های متقاطع کامپایل شده را در رزبری نصب کنم؟ چگونه می توانم آن خطا را برطرف کنم؟ پیشاپیش متشکرم | نحوه نصب کتابخانه های متقابل کامپایل شده opencv روی raspberry |
162237 | من در حال حاضر به یک رابط برای کلاسی که دارم می نویسم فکر می کنم. این کلاس شامل استایل هایی برای یک کاراکتر است، مثلاً اینکه آیا کاراکتر پررنگ، مورب، زیرخط دار است و غیره. این سبک ها در حالی که من تمایل دارم نام های منطقی را ترجیح دهم، اما این به معنای نوشتن کدی است که به اندازه کارآمدی و منطقی نیست. بگذارید یک مثال بزنم. من یک کلاس CharacterStyles دارم که دارای متغیرهای عضو bold، Italic، Underline است (و برخی دیگر، اما برای ساده نگه داشتن آن، آنها را کنار می گذارم). ساده ترین راه برای اجازه دادن به سایر بخش های برنامه برای دسترسی به این متغیرها، نوشتن متدهای getter/setter است، به طوری که می توانید «styles.setBold(true)» و «styles.setItalic(false)» را انجام دهید. اما من این را دوست ندارم. نه تنها به این دلیل که بسیاری از مردم می گویند که گیرندگان/ستترها کپسولاسیون را می شکند (آیا واقعاً بد است؟)، بلکه بیشتر به این دلیل که به نظر من منطقی نیست. من انتظار دارم که یک کاراکتر را از طریق یک روش، styles.format(bold, true) یا چیزی شبیه به آن استایل کنم، اما نه از طریق همه این روش ها. هر چند یک مشکل وجود دارد. از آنجایی که نمیتوانید با محتوای یک رشته در C++ به متغیر عضو شی دسترسی پیدا کنید، یا باید یک محفظه بزرگ if-/switch برای همه سبکها بنویسم، یا باید استایلها را در یک آرایه انجمنی ذخیره کنم. نقشه). من نمی توانم بفهمم بهترین راه چیست. یک لحظه فکر می کنم باید گیرنده ها/ تنظیم کننده ها را بنویسم و لحظه ای دیگر به سمت دیگری متمایل می شوم. سوال من این است: چه کاری انجام می دهید؟ و چرا این کار را می کنید؟ | برنامه نویسی شی گرا: دریافت کننده ها/ تنظیم کننده ها یا نام های منطقی |
243154 | من سعی کردهام راهی برای اعلام تایپدفهای قوی تایپ شده بیاندیشم تا دسته خاصی از اشکالات را در مرحله کامپایل پیدا کنم. اغلب اتفاق می افتد که من یک int را به چندین نوع شناسه یا یک بردار به موقعیت یا سرعت تایپ می کنم: typedef int EntityID; typedef int ModelID; typedef Vector3 Position; typedef Vector3 Velocity; این میتواند هدف کد را واضحتر کند، اما پس از یک شب طولانی کدنویسی ممکن است اشتباهات احمقانهای مانند مقایسه انواع مختلف شناسهها یا اضافه کردن موقعیت به سرعت انجام شود. EntityID eID; شناسه مدل mID; if ( eID == mID ) // <- کامپایلر هیچ مشکلی نمی بیند { /*اشکال*/ } موقعیت p; سرعت v; موقعیت newP = p + v; // اشکال، به معنای p + v*s بود، اما کامپایلر هیچ چیز اشتباهی نمیبیند، متأسفانه، پیشنهاداتی که برای تایپدفهای قوی تایپ شده پیدا کردهام، شامل استفاده از بوست است، که حداقل برای من این امکان وجود ندارد (من حداقل c++11 دارم. ). بنابراین پس از کمی تفکر، به این ایده رسیدم و میخواستم آن را توسط کسی اجرا کنم. ابتدا نوع پایه را به عنوان یک الگو اعلام می کنید. پارامتر الگو برای هیچ چیز در تعریف استفاده نمی شود، اما: template < typename T > class IDType { unsigned int m_id; public: IDType( unsigned int const& i_id ): m_id {i_id} {}; دوست bool operator==<T>( IDType<T> const& i_lhs, IDType<T> const& i_rhs ); }; توابع Friend در واقع باید قبل از تعریف کلاس به جلو اعلان شوند، که به یک اعلان کلاس الگو نیاز دارد. سپس همه اعضا را برای نوع پایه تعریف می کنیم، فقط به یاد داشته باشیم که یک کلاس الگو است. در نهایت، وقتی می خواهیم از آن استفاده کنیم، آن را به صورت زیر تایپ می کنیم: class EntityT; typedef IDType<EntityT> EntityID; کلاس ModelT; typedef IDType<ModelT> ModelID; انواع در حال حاضر کاملا جدا هستند. توابعی که یک EntityID می گیرند، برای مثال اگر سعی کنید به جای آن یک ModelID به آنها بدهید، یک خطای کامپایلر ایجاد می کنند. جدا از اینکه باید انواع پایه را به عنوان الگو اعلام کرد، با مشکلاتی که به همراه دارد، نسبتاً جمع و جور است. امیدوارم کسی نظر یا انتقادی در مورد این ایده داشته باشد؟ یکی از مسائلی که هنگام نوشتن این مطلب به ذهنم خطور کرد، مثلاً در مورد موقعیتها و سرعتها، این است که نمیتوانم بین انواع آزادانه مثل قبل تبدیل کنم. جایی که قبل از ضرب یک بردار در یک اسکالر، بردار دیگری به دست میآید، بنابراین میتوانم این کار را انجام دهم: typedef float Time; typedef Vector3 Position; typedef Vector3 Velocity; زمان t = 1.0f; موقعیت p = { 0.0f }; سرعت v = { 1.0f، 0.0f، 0.0f }; موقعیت newP = p + v*t; با تایپدف که به شدت تایپ شدهام، باید به کامپایلر بگویم که ضرب سرعت در یک زمان منجر به یک موقعیت میشود. کلاس TimeT; typedef Float<TimeT> Time; کلاس PositionT; typedef Vector3<PositionT> Position; کلاس VelocityT; typedef Vector3<VelocityT> Velocity; زمان t = 1.0f. موقعیت p = { 0.0f }; سرعت v = { 1.0f، 0.0f، 0.0f }; موقعیت newP = p + v*t; // خطای کامپایلر برای حل این مشکل، فکر میکنم باید هر تبدیل را به صراحت تخصصی کنم، که میتواند به نوعی آزاردهنده باشد. از سوی دیگر، این محدودیت می تواند به جلوگیری از انواع دیگر خطاها کمک کند (مثلاً ضرب سرعت در یک فاصله، شاید در این حوزه منطقی نباشد). بنابراین من گیج شده ام و نمی دانم که آیا مردم نظری در مورد مسئله اصلی من یا رویکرد من برای حل آن دارند. | C++ تایپ شده قوی typedef |
157341 | ما مقداری API داریم که توسط کلاینت A، B، C یا D فراخوانی میشود **کد فعلی** doSomething(کلینت رشته){ if (client.equals(A)){ ... } else if (مشتری .equals(B)){ ... } **Refactoring پیشنهادی 1** به چندین متد جدا می شود و از هر کلاینت بخواهید متد اختصاصی مانند doSomethingForClientA() را فراخوانی کند. ()doSomethingForClientB ما به این نیاز داریم زیرا به صورت داخلی هر متد سایر متدهای خصوصی تعریف شده در همان کلاس را فراخوانی خواهد کرد. doSomething() کدام رویکرد در دراز مدت بهتر است؟ آیا الگوی طراحی برای کمک به گزینه 1 وجود دارد؟ یا گزینه سوم؟ | گزینه های Refactoring - چندین روش در یک کلاس یا در کلاس های جداگانه |
160510 | من برنامهنویسها و Stackoverflow را جستجو کردهام و نتوانستم به پاسخ قانعکنندهای برسم، اگرچه کاملاً مطمئن هستم که قبلاً بارها از آن سؤال شده است. تنها سوالی که پیدا کردم پاسخ هایی دارد که فقط با خوانایی سروکار دارد. گزیده کدهای زیر مربوط به کد سی شارپ واقعی است که من می نوشتم. * * * وقتی با یک متغیر محلی سروکار داریم که مقداری محاسبه شده در زمانی که شرط درست است اما مقدار پیشفرض دارد، آیا من: ابتدا مقدار را تنظیم میکنم، سپس زمانی که شرط درست است، مقدار را تغییر میدهم؟ نسخه کوتاه = 1; // <-- مقدار را در اینجا تنظیم کنید. if (جداکننده != -1) { نسخه = Int16.Parse(filename.Substring(separator + 1)); filename = filename.Substring(0, separator); } یا _not_ مقدار را تنظیم کنید، و وقتی شرط نادرست است، مقدار دیگری را اضافه کنید؟ نسخه کوتاه؛ if (جداکننده != -1) { نسخه = Int16.Parse(filename.Substring(separator + 1)); filename = filename.Substring(0, separator); } other version = 1; // <-- مقدار را در اینجا تنظیم کنید. آیا یک برنامه نویس ممکن است زمانی که با هر یک از راه حل ها مواجه می شود انتظارات اشتباهی داشته باشد (مثلاً وقتی که بند if بسیار بزرگ است و بند else بسیار پایین است، خارج از دید)؟ آیا تجربه ای دارید که در آن تفاوت مهم باشد؟ آیا یک سبک خاص در شرکت شما اعمال می شود و چرا؟ آیا دلایل فنی وجود دارد که چرا یکی بر دیگری ترجیح داده می شود؟ اولی یک متغیر را دو بار تنظیم می کند، اما مطمئن نیستم که آیا این موضوع در کامپایلرهای بهینه سازی امروزی اهمیت دارد یا خیر. | اگر شرط درست نیست: مقدار پیش فرض یا عبارت else؟ |
110362 | من تعجب می کنم که آیا JSP جایگزین ایمن برای PHP است؟ برخی از چیزهایی که من نگران آنها هستم استفاده از cpu، استفاده از حافظه و امنیت است. | آیا JSP جایگزین خوبی برای PHP است |
82545 | من کتاب چاپ اول جولیا لرمن را انتخاب کردم: کتاب Entity Framework نسخه اول شروع به خواندن آن کردم و بسیار خوب بود، اما میپرسم آیا حتی کتاب سطح بالاتری برای EF وجود دارد؟ از آنچه در نسخه اول می خواندم بسیار فنی بود. من به دنبال یک کتاب سطح بالا واقعی هستم. تقریباً مانند پیش درآمدی برای کتاب جولیا (ویرایش دوم). آیا چیزی وجود دارد که این گروه توصیه کند؟ | کتاب Entity Framework برای مبتدیان |
191013 | یک استراتژی خوب برای برچسب زدن نیازمندی های نرم افزار در SRS چیست؟ معمولاً شمارهگذاری کلی روی سرصفحهها استفاده میشود - اما اگر عنوان جدیدی در سند درج شود، شمارهگذاری مجدد میشود. به نظر من ایده خوبی به نظر می رسد که برای هر نرم افزار نیاز به تعیین با ثبات تری داشته باشیم. این باید ارجاع به یک نیاز خاص را حتی در مواجهه با SRS به روز شده آسان تر کند. تجربیات شما در این مورد چیست؟ | چگونه الزامات نرم افزار را برچسب گذاری کنیم؟ |
56206 | من میخواهم برای فناوریهای پزشکی مانند اکوکاردیوگرامهای سه بعدی و سایر فناوریهای مبتنی بر تصویربرداری و حسگر برنامهنویسی کنم. من با جنبه کدنویسی و طراحی خوب هستم، اما آیا منابعی برای یافتن بیمارستان ها یا سازمان هایی که به دنبال این فناوری هستند وجود دارد یا فقط باید نامه پشت نامه به دفتر تجاری بیمارستان های مختلف ارسال کنید؟ | ورود به توسعه پزشکی |
194061 | دسته بندی پیچیدگی سیکلوماتیک چیست؟ به عنوان مثال: 1-5: حفظ آسان 6-10: دشوار 11-15: بسیار دشوار 20+: نزدیک به غیرممکن سال هاست که من با این فرض که 10 حد است پیش می روم. و هر چیزی فراتر از آن بد است. من در حال تجزیه و تحلیل یک راه حل هستم، و سعی می کنم کیفیت کد را تعیین کنم. مطمئناً پیچیدگی سیکلوماتیک تنها اندازه گیری نیست، اما می تواند کمک کند. روش هایی با پیچیدگی سیکلوماتیک 200+ وجود دارد. می دانم که وحشتناک است، اما کنجکاو هستم که در مورد محدوده های پایین تر، مانند مثال من در بالا بدانم. من این را دریافتم: > مقادیر مرجع فوق الذکر از Carnegie Mellon چهار محدوده > خشن را برای مقادیر پیچیدگی چرخه ای تعریف می کند: > > * روش های بین 1 و 10 ساده و قابل درک در نظر گرفته می شوند > * مقادیر بین 10 و 20 نشان دهنده کد پیچیده تر است که ممکن است هنوز > قابل درک باشد. با این حال تست کردن به دلیل > تعداد بیشتر شاخه های ممکن که کد می تواند داشته باشد دشوارتر می شود > * مقادیر 20 و بالاتر از کدهایی با تعداد بسیار زیاد > مسیرهای اجرای بالقوه معمول است و فقط می توان آنها را به طور کامل درک کرد و با > بزرگ آزمایش کرد. دشواری و تلاش > * روش هایی که حتی بالاتر می روند، به عنوان مثال. > 50، مطمئناً قابل نگهداری نیستند > هنگام اجرای معیارهای کد برای یک راه حل، نتایج برای هر چیزی کمتر از 25 سبز نشان می دهد. من با این موافق نیستم، اما امیدوار بودم ورودی دیگری دریافت کنم. آیا یک لیست محدوده پذیرفته شده کلی برای پیچیدگی سیکلوماتیک وجود دارد؟ | محدوده پیچیدگی سیکلوماتیک |
191018 | از نقطه نظر WCF، فقط نمیدانید که آیا میتوانم پس از ارتقاء از «Silverlight 4» به «Silverlight 5» از چیزی استفاده کنم؟ من در مورد ویژگیهای جدید «SL5» تحقیق کردم و نتوانستم چیزی در مورد تغییرات در فضای نام «System.ServiceModel» و «System.ServiceModel.Web» بیابم، آیا درست است که چیزی اضافه نشده است یا چیزی را از دست دادهام؟ **سوالات من:** * آیا تغییراتی در WCF در Silverlight 5 ایجاد شده است؟ * اگر بله، آیا تغییراتی در نظرسنجی دوطرفه در HTTP ایجاد شده است؟ | آیا Silverlight5 چیز جدیدی برای WCF ارائه می دهد؟ |
219921 | طراحی پایگاه داده یا منطق تجاری برای ایجاد یک برنامه برای پیام رسانی بین کاربران چیست؟ من در انتخاب نحوه نزدیک شدن به رابطه بین هر مکالمه موضوع کاربر مشکل دارم. من این شکل را نشان میدهم، اما درک مفهوم واقعاً سخت بود این همه پیام رشتهای چگونه کار میکند (مانند Gmail یا Facebook) ? | طراحی پایگاه داده / ارتباط برای پیام های رشته ای |
214429 | ما یک برنامه وب تک صفحه ای داریم و یک سایت SSO جدید (همچنین خودمان) با استفاده از OAuth2 داریم و به دنبال اتصال آنها هستیم. در استقرار تولید/استقرار/CI ما، به راحتی می توان همه چیز را به هم متصل کرد. به عنوان مثال: * در زمان تولید، «https://app.company.com» را خواهیم داشت که به «https://sso.company.com» به «https://sso.company.com» برای احراز هویت دسترسی داشته باشیم و بالعکس * در CI خواهیم داشت. «https://app.ci.company.com» به پشتیبان برنامهنویس ما دسترسی پیدا کنید و برای احراز هویت به «https://sso.ci.company.com» اشاره کنید. هنگامی که در حال توسعه برنامه هستیم، به صورت محلی در چیزی مانند «http://localhost:8000/» به آن دسترسی پیدا میکنیم، و به پشتوانه مشترک توسعهدهنده اشاره میکند. در گذشته، ما آن را فقط احراز هویت خود را در مقابل باطن توسعهدهنده (دریافت اعتبار کاربر نهایی و ارسال آن) داشتیم، اما میخواهیم آن را با سیم به استفاده از SSO برای تأیید اعتبار ببندیم. این سوال پیش میآید که چگونه میتوانیم این کار را انجام دهیم بدون اینکه هر توسعهدهندهای که میخواهد به صورت محلی توسعه دهد نیاز به تنظیم و پیکربندی سفارشی سرویس SSO خود نداشته باشد. به طور خاص، آیا میتوانیم از Dev/CI SSO به اشتراک گذاشته شده استفاده کنیم و آن را به استقرارهای محلی خود اشاره کنیم؟ **آنچه در نظر گرفتهایم:** * از فایل پروکسی/فایل میزبان استفاده کنید و «http(s)://sso.ci.company.com» را به «http(s)://localhost:8000» نشان دهید. . این کار ما را با راهاندازی HTTPS به صورت محلی سنگین میکند یا SSO را مستقیماً به یک URL غیر HTTPS هدایت میکند. همچنین، تنظیم کمی دردناک است. * از برنامه محلی ما بخواهید با آرگومان شناسایی خود به SSO هدایت شود و از SSO بخواهید از آن استفاده کند تا بداند کجا باید تغییر مسیر دهد. برای مثال، به «https://sso.ci.company.com/?appUrl=localhost:8000» تغییر مسیر دهید. این ما را مجبور میکند تا یک تغییر مسیر با پایان باز را در SSO وارد کنیم که برای تولید باید آن را خاموش کنیم و کمی عجیب است اما کار میکند و میتوان آن را در برنامه جعبه سیاه کرد. * فقط SSO را به صورت محلی در هر جعبه توسعه دهنده اجرا کنید. این اساساً راه حلی نیست زیرا برای رسیدن به یک اسکریپت یک جعبه که می تواند همه چیز را اجرا کند به تنظیمات زیادی نیاز دارد و یکی از مزایای ارزشمند ما در حال حاضر را نفی می کند، زیرا اساساً تنها کاری که باید انجام دهید این است که بررسی کنید. کد را در هر سیستمی خارج کنید و آن را اجرا کنید. من معمولاً قبلاً این کار را دیده ام (اغلب در بالای ماشین های مجازی توسعه دهنده). من فقط می خواهم گزینه هایی را بررسی کنم که به طور بالقوه به آنها نزدیکتر هستیم. آیا راه حلی برای این نوع مشکل یا جنبه هایی از ایده های ما که هنوز در نظر نگرفته ایم وجود دارد؟ | چگونه می توانم محیط های توسعه وب محلی را با یک راه حل مرکزی SSO یکپارچه کنم؟ |
126936 | من یک سری آرایه دارم که مسیرهای سیستم فایل را نشان می دهد، بنابراین هر مقدار بعدی در واقع یک دایرکتوری عمیق تر است، برای مثال: var a1 = [Desktop, Pictures, Summer 2011]; معادل دسکتاپ است |-تصاویر |-تابستان 2011 من سعی می کنم راهی زیبا پیدا کنم: 1. مسطح کردن/ادغام کردن همه آرایه های مختلف که باید با یک شی/فرهنگ لغت/آرایه چند بعدی بیابم. 2. نتیجه را تجزیه کنید و یک **`UL`** تودرتو (فهرست html) را در صفحه ای که سلسله مراتب را به درستی نشان می دهد، ارائه دهید. 3. آنچه را که از قبل دارم به روشی OOP بیشتر بنویسید. من قبلاً یک نسخه کار دارم: <!DOCTYPE html> <html> <head></head> <body onload=init()> <ul id=tree></ul> <script> var a = [ Desktop, Folder1, InnerFolder1 ]; var b = [ Desktop, Folder1, Inner 2 ]; var c = [ Documents, Folder 2, InnerFolder1، Even deeper ]; var d = [ Something Other، Folder1, Inner 2 ]; var all = [a, b, c, d]; var Tree = {}; var ul = document.getElementById(درخت); تابع init(){ for ( var i = 0; i < all.length; i++ ){ addToTree(Tree, all[i] ); } createList(Tree, ul); } //function from http://stackoverflow.com/questions/3663096/how-to-convert-array-to-tree function addToTree(tree, array) { for (var i = 0, length = array.length; i < طول i++) { درخت = درخت[ آرایه[i] ] = درخت[ آرایه[i] || {} } } function createList( obj, _pushTo ){ for ( attr in obj ){ var _doIHaveChildren = function ( ){ for(var prop in obj[attr]) { if (obj[attr].hasOwnProperty(prop)) { return true ; } } return false; } var li = document.createElement(li); li.id = attr.toString(); li.innerHTML = attr.toString(); if ( Tree.hasOwnProperty(attr) ){ ul.appendChild(li); } else { _pushTo.appendChild(li); } if ( _doIHaveChildren() === true ){ var ul2 = document.createElement(ul); li.appendChild(ul2); } createList( obj[attr], ul2 ); } } </script> </body> </html> با تشکر! ویرایش: من از رشتههایی شروع میکنم که نشاندهنده مسیرها هستند، یعنی «دسکتاپ/تصاویر/تابستان ۲۰۱۱» که به آرایهها شکسته شدهاند. | یک راه زیبا و OOP برای ایجاد یک درخت از آرایه ها و ارائه آن به عنوان یک UL تو در تو چیست؟ |
125882 | من فقط داشتم توضیح دیگری درباره مشکل توقف میخواندم، و باعث شد فکر کنم تمام مشکلاتی که دیدهام و به عنوان مثال آورده شدهاند شامل دنبالههای نامحدود هستند. اما من هرگز از دنباله های بی نهایت در برنامه هایم استفاده نمی کنم - آنها خیلی طولانی می شوند. تمام برنامه های کاربردی دنیای واقعی دارای مرزهای پایین و بالایی هستند. حتی واقعی ها واقعا واقعی نیستند - آنها تقریبی هستند که به صورت 32/64 بیت و غیره ذخیره می شوند. بنابراین سؤال این است که آیا زیرمجموعه ای از برنامه ها وجود دارد که در صورت توقف آنها بتوان آنها را تعیین کرد؟ آیا برای اکثر برنامه ها به اندازه کافی خوب است؟ آیا می توانم مجموعه ای از ساختارهای زبانی بسازم که بتوانم «قابلیت توقف» یک برنامه را تعیین کنم. من مطمئن هستم که این قبلاً در جایی مورد مطالعه قرار گرفته است، بنابراین هر اشارهای قابل قدردانی است. زبان کامل نمیشود، اما آیا چیزی بهعنوان تقریباً کامل تورینگ وجود دارد که به اندازه کافی خوب باشد؟ طبیعتاً چنین ساختاری باید حلقههای بازگشتی و نامحدود while را حذف کند، اما من میتوانم بدون آنها به راحتی برنامه بنویسم. خواندن از ورودی استاندارد به عنوان مثال باید محدود باشد، اما این به اندازه کافی آسان است - من ورودی خود را بسته به دامنه مشکل به 10,000,000 کاراکتر و غیره محدود می کنم. tia [بهروزرسانی] پس از خواندن نظرات و پاسخها، شاید بهتر باشد سؤالم را مجدداً بیان کنم. برای یک برنامه مشخص که در آن همه ورودی ها محدود هستند، می توانید تعیین کنید که آیا برنامه متوقف می شود یا خیر. اگر چنین است محدودیت های زبان و محدودیت های مجموعه ورودی چیست. مجموعه حداکثر این ساختارها زبانی را تعیین می کند که می توان نتیجه گرفت که متوقف شود یا نه. آیا مطالعه ای در این مورد انجام شده است؟ [بهروزرسانی 2] پاسخ این است، بله، در سال 1967 از http://www.isp.uni-luebeck.de/kps07/files/papers/kirner.pdf که مشکل توقف حداقل از نظر تئوری قابل حل است. سیستم های حالت محدود قبلاً توسط مینسکی در سال 1967 [4] استدلال شده است: «...هر ماشین حالت محدود، اگر به طور کامل به حال خود رها شود، در نهایت در یک الگوی تکراری کاملا دوره ای قرار می گیرد. مدت زمان این الگوی تکراری نمیتواند از تعداد حالتهای داخلی ماشین بیشتر شود...» (و بنابراین اگر به ماشینهای تورینگ محدود پایبند باشید، میتوانید یک اوراکل بسازید) | آیا زیر مجموعه ای از برنامه ها وجود دارد که از مشکل توقف جلوگیری می کند؟ |
8633 | این نقل قول توسط جوئل اسپولسکی با من طنین انداز شد: > XUL، SWT Eclipse یا wxWindows کدام بهتر است؟ من نمی دانم. آنها همه آنقدر دنیاهای عظیمی هستند که من واقعا نمی توانستم آنها را ارزیابی کنم و بگویم. خواندن آموزش ها کافی نیست. قبل از اینکه واقعاً بفهمید به اندازه کافی خوب است، باید یک یا دو سال با آن عرق کنید و خونریزی کنید... متأسفانه، برای > بیشتر پروژه ها، قبل از اینکه بتوانید خط اول را بنویسید، باید تصمیم بگیرید که از کدام جهان استفاده کنید. کد، دقیقاً لحظه ای است که شما کمترین اطلاعات را دارید. من به اندازه کافی کمال گرا هستم که از فکر انتخاب چارچوبی برای یک پروژه جدید بدون آگاهی کامل از بهترین انتخاب متنفرم، اما واقعیت این است که همانطور که جوئل می گوید، هیچ راهی (عملی) برای داشتن دانش کامل وجود ندارد. بهترین انتخاب چیست در حال حاضر من در حال تلاش برای انتخاب یک چارچوب وب هستم. در حال حاضر، بر اساس پلتفرم های هدف ما و قضاوت من در مورد زبان های مختلف، پایتون را به روبی، سی شارپ / ASP.NET یا جاوا / J2EE انتخاب می کنم. از میان چارچوب های موجود پایتون، بر اساس این سوال SO، من Pylons را به جای جنگو انتخاب می کنم. (پروژه های مورد نظر ما تا حدودی تخصصی هستند، نه مرتبط با محتوا، بنابراین انعطاف پذیری Pylons بهتر از پشتیبانی CMS و ادمین داخلی جنگو به نظر می رسد. تیم ما تجربه نسبتا کمی در هر یک از گزینه های جایگزین دارد، بنابراین این عامل مهمی نیست.) اما جنگو به طور قابل ملاحظه ای محبوب تر از Pylons است و Ruby on Rails یا ASP.NET به طور قابل ملاحظه ای محبوب تر از جنگو هستند. پس من چه نتیجه ای بگیرم؟ 1. انتخابهای بسیار پرطرفدار محبوبتر هستند، زیرا بسیار بهتر هستند، بنابراین من باید به جای آنچه که در حال حاضر برنامهریزی میکنم، یکی از گزینههای محبوبتر را انتخاب کنم. 2. انتخابهای بسیار محبوب لزوماً خیلی بهتر نیستند، اما محبوبیت بیشتر به معنای مستندات بهتر، پشتیبانی بهتر جامعه، افزونههای بهتر و زمان آسانتری برای یافتن توسعهدهندگان با تجربه قبلی است، بنابراین من باید به جای انتخاب، یکی از گزینههای محبوبتر را انتخاب کنم. چیزی که در حال حاضر در حال برنامه ریزی هستم 3. هر یک از گزینه ها خوب خواهد بود، بنابراین من باید بدون تاکید بر محبوبیت، بهترین را برای پروژه هدفم انتخاب کنم. | نحوه انتخاب یک چارچوب |
121610 | من یک مخزن SVN بسیار بزرگ دارم (کپی کاری چند گیگابایتی) که به تازگی به 20000مین ورود خود رسیده است. به عنوان یک آمار جالب برای تیم ما (و برای جشن گرفتن 20000مین ورود ما) میخواهم نموداری ایجاد کنم که نشان دهد کدام پوشهها در مخزن بیشترین ورود را داشتهاند. آیا راهی برای این کار وجود دارد؟ ما بیشتر از کلاینتهای SVN یکپارچه در IDE و Tortoise SVN خود استفاده میکنیم، اما مایلم ابزارهای دیگری را برای این کار یکباره دریافت کنم. | تعداد SVN Checkins در هر پوشه را ببینید |
9605 | نقل قولی از آلن جی پرلیس وجود دارد که می گوید: > دو راه برای نوشتن برنامه های بدون خطا وجود دارد. فقط سومی کار میکنه من اخیراً این نقل قول را از دوستم شنیدم و نتوانستم معنای عمیقتر آن را درک کنم. پرلیس اینجا در مورد چه چیزی صحبت می کند؟ | منظور آلن پرلیس در مورد روش های نوشتن برنامه های بدون خطا چیست؟ |
93206 | شرکت من به دنبال ایجاد یک برنامه است که ما به صورت داخلی در چندین (حدود 20) BlackBerry Playbook استفاده خواهیم کرد. ما نمی خواهیم آن را در App World قرار دهیم زیرا فقط یک برنامه داخلی است. من نمیدانم که آیا مواردی وجود دارد: * هزینههای مربوط به این موضوع خارج از پرداخت به برنامهنویس برای توسعه آن - یعنی آیا هزینههای مجوز، هزینههای استقرار و غیره وجود دارد. دنیای برنامه * محدودیتهای عملکرد برنامه * سایر مواردی که باید در نظر بگیریم اگر مهم باشد، برنامه اطلاعات را جمعآوری کرده و آن را از طریق USB در رایانه بارگیری میکند. | آیا می توان برنامه ای برای BlackBerry Playbook ایجاد و توزیع کرد که به App World نمی رود؟ |
95362 | من می خواهم برنامه ای بنویسم که سودوکو را حل کند. بنابراین، من برخی از الگوریتم های سودوکو را در ویکی پدیا پیدا کردم. آیا می توانم از آنها استفاده کنم یا باید الگوریتم خودم را توسعه دهم؟ همچنین، آیا باید از دارنده مجوز خاص اجازه بگیرم؟ | آیا می توانم از الگوریتم های ذکر شده عمومی برای نوشتن برنامه ها استفاده کنم؟ |
53274 | من اغلب دیده ام که از چنین نظراتی استفاده می شود: تابع foo() { ... } // foo while (...) { ... } // while if (...) { ... } // if و گاهی حتی تا آنجا که اگر (شرط) { ... } // اگر (شرط) هرگز این عمل را درک نکردهام و بنابراین هرگز آن را به کار نگرفتم. اگر کد شما آنقدر طولانی است که باید بدانید این پایان «}» چیست، شاید باید آن را به توابع جداگانه تقسیم کنید. همچنین، اکثر ابزارهای توسعه دهندگان قادر به پرش به براکت منطبق هستند. و در نهایت آخرین مورد، برای من، نقض آشکار اصل DRY است. اگر شرایط را تغییر دهید، باید به یاد داشته باشید که نظر را نیز تغییر دهید (در غیر این صورت ممکن است برای نگهدارنده یا حتی شما کثیف شود). پس چرا مردم از این استفاده می کنند؟ آیا باید از آن استفاده کنیم یا عمل بدی است؟ | نظرات // ... در انتهای بلوک کد بعد از } - خوب یا بد؟ |
107478 | به عنوان مدیر پروژه یا مدیر ارشد فناوری چگونه «زمان» توسعه یک سیستم نرم افزاری را محاسبه کنم؟ به عنوان مثال، من مسئول توسعه یک برنامه وب بزرگ در جاوا، MySQL، HTML، JSF هستم. چگونه می توانم به درستی محاسبه کنم که چقدر زمان می برد؟ پیش نیازها: من تیمی را نمی شناسم که این کار را انجام دهد (بنابراین نمی توانم از آنها بپرسم که چه مدت ممکن است نیاز داشته باشند). من قبلا هیچ محاسبه ای مثل این انجام ندادم. من در این نقش کاملاً جدید هستم. اما من یک پیشینه برنامه نویسی بسیار ابتدایی/کوچک دارم... همچنین هر منبع خوب (=لینک) یا پاسخ بسیار قابل تقدیر است. | چگونه می توانم منابع انسانی / تلاش را برای یک پروژه برنامه نویسی محاسبه کنم؟ |
187898 | من متعجب بودم که چرا مسئله فیلسوفان ناهارخوری بر اساس یک مورد پنج فیلسوف است. چرا چهارتا نه؟ من حدس میزنم که ما میتوانیم تمام مسائل ناخوشایندی را که میتواند در بحث پنج فیلسوف بهعنوان مثالی پیش بیاید، مشاهده کنیم، همچنین وقتی چهار متفکر به ما داده میشود. آیا این فقط به دلیل تاریخی است؟ | چرا پنج فیلسوف غذاخوری؟ |
113632 | من این را در سیستم قدیمی خود در کار دیدهام - توابعی که چیزی شبیه به این هستند: bool todo = false; if(cond1) { ... // تعداد زیادی کد در اینجا if(cond2) todo = true; ... // یک کد دیگر در اینجا } if(todo) { ... } به عبارت دیگر، تابع دارای دو قسمت است. بخش اول نوعی پردازش را انجام می دهد (به طور بالقوه حاوی حلقه ها، عوارض جانبی و غیره) و در طول مسیر ممکن است پرچم todo را تنظیم کند. قسمت دوم فقط در صورتی اجرا می شود که پرچم todo تنظیم شده باشد. به نظر می رسد روشی بسیار زشت برای انجام کارها باشد، و من فکر می کنم بیشتر مواردی که من واقعاً برای درک آنها وقت گذاشته ام، می توانند برای جلوگیری از استفاده از پرچم اصلاح شوند. اما آیا این یک ضدالگوی واقعی، یک ایده بد یا کاملا قابل قبول است؟ ویرایش: اولین بازسازی آشکار این است که آن را به دو روش تقسیم کنیم. با این حال، سوال من بیشتر در مورد این است که آیا هرگز نیازی (در یک زبان مدرن OO) برای ایجاد یک متغیر پرچم محلی وجود دارد، که به طور بالقوه آن را در چندین مکان تنظیم می کند و سپس از آن برای تصمیم گیری برای اجرای بلوک بعدی کد استفاده می کند. | آیا این یک ضد الگو است؟ |
61814 | محیط برنامه نویسی یونیکس (متن کلاسیک) بیان می کند که رویکرد یونیکس برای برنامه نویسی ساخت ابزارهای کوچک و کاملاً تعریف شده ای است که می توانند برای حل مسائل پیچیده تر ترکیب شوند. در یادگیری C و پوسته Bash، متوجه شدم که این یک مفهوم قدرتمند است که می تواند برای مقابله با طیف گسترده ای از مشکلات برنامه نویسی استفاده شود. فقط با استفاده از یک پلت فرم لینوکس، این مفهوم کاملاً واضح است و همیشه استفاده می شود. هر عبارتی که در خط فرمان ایجاد شود که I/O را تغییر مسیر دهد، ابزارهای سیستمی مانند ls، grep، و غیره را به هم پیوند دهد، نشان میدهد که این مفهوم چقدر قدرتمند است. چیزی که من را گیج میکند این است که بسیاری از این برنامهها با زبان C نوشته شدهاند و از سبک برنامهنویسی دستوری/روشی استفاده میکنند، اما نحوه استفاده و پیوستن آنها به یکدیگر در خط فرمان برای من بسیار شبیه برنامهنویسی کاربردی است، جایی که هر برنامه یک تابع جدا شده که به وضعیت برنامه دیگری که ممکن است به آن متصل شود بستگی ندارد. آیا این درست است، درک فلسفه برنامه نویسی یونیکس اساسا برنامه نویسی کاربردی با استفاده از ابزارهایی است که ممکن است با استفاده از یک سبک برنامه نویسی ضروری ساخته شده باشند؟ | آیا برنامه نویسی در فلسفه یونیکس همان برنامه نویسی تابعی است؟ |
165740 | در مفهوم آکادمیک، آیا عبارات منظم به عنوان یک زبان برنامه نویسی واجد شرایط هستند؟ انگیزه کنجکاوی من سوالی است که من همین الان به آن نگاه کردم و پرسیدم آیا regex می تواند X را انجام دهد؟ و من را متحیر کرد که در مورد راه حل های ممکن با استفاده از آنها چه می توان به معنای عام گفت. من اساساً می پرسم، آیا عبارات منظم تورینگ کامل هستند؟ | آیا عبارات منظم یک زبان برنامه نویسی هستند؟ |
113635 | با توجه به _T={CTAGC، GAGCG، AGCGG، CGGAG}_، با استفاده از یک الگوریتم حریص، ابررشته _S_ _CTAGCGGAGCG_ خواهد بود. از «S»، ترکیب سهقلوها به صورت _s = {CTA، TAG، **AGC**، **GCG**، CGG، GGA، GAG، **AGC**، **GCG** داده میشود. _. هر دو _GCG_ و _AGC_ تکرار می شوند. اگر از _s_ برای بازیابی ابررشته با استفاده از روش همیلتونی استفاده شود، آیا کلمات تکرار شده استفاده می شوند یا حذف می شوند؟ اگر کلمه تکرار شده حذف شود، آنگاه _CTA_، _TAG_، _AGC_، _GCG_، _CGG_، _GGA_، و _GAG_ ساخته شده به _GTAGCGGAGC_ تبدیل می شود. بنابراین، در نهایت، هر دو روش حریص و روش همیلتونی نتایج متفاوتی را در ابر رشته ارائه خواهند کرد. چرا با هم فرق دارند؟ در تحقیقاتم تمام نمونه هایی که پیدا کردم نشان داد که در ترکیب کلمات تکراری وجود ندارد، بنابراین اگر ابررشته را با استفاده از روش همیلتونی بازسازی کنم، نتیجه روش حریص و همیلتونی یکسان خواهد بود. اما در مورد کلمات تکراری چطور؟ | تفاوت بین روش های حریصانه و همیلتونی چیست؟ |
174751 | من می دانم که مرورگر وب جاوا امکان پذیر است، اما آیا عملی است؟ من پروژه Lobo را دیدهام و باید اعتراف کنم که تحت تأثیر قرار گرفتهام، اما از آنچه جمعآوری کردهام به نظر میرسد که توسعه در سال 2009 متوقف شد. آیا یک مرورگر کدگذاری شده با جاوا خالص (بدون هیچ نوع پیوند جاوا WebKit) میتواند با آن رقابت کند. آنهایی که در ردیف کروم یا فایرفاکس قرار دارند، یا ذاتا کندتر خواهند بود و مانع کاربر می شوند؟ | مرورگر وب جاوا خالص، کاربردی است؟ |
81013 | چند وقت پیش مقالهای را خوانده بودم (یا فصلی از کتابی بود، نمیتوانم به خاطر بسپارم) در مورد نامگذاری پیشوندهای متد، که رفتار متدی مانند «addFoo()»، «setFoo()»، «removeFoo()» و غیره را نشان میدهد. آیا کسی می تواند من را به آن مقاله راهنمایی کند؟ نمی توانم آن را در گوگل جستجو کنم و این مرا غمگین می کند پاندا :-( | روش ها پیشوندها و پسوندها را نام می برد |
151169 | با مقایسه مهندسی نرم افزار با مهندسی عمران، از مشاهده طرز تفکر متفاوتی شگفت زده شدم: هر مهندس عمران می داند که اگر بخواهید یک کلبه کوچک در باغ بسازید، فقط می توانید مواد را تهیه کنید و به ساخت آن بروید، در حالی که اگر می خواهید بسازید. یک خانه 10 طبقه (یا مثلاً چیزی شبیه به این) باید کمی ریاضیات انجام دهید تا مطمئن شوید که از هم نخواهد پاشید. در مقابل، صحبت با برخی از برنامهنویسان یا خواندن وبلاگها یا انجمنها، اغلب نظر گستردهای پیدا میکنم که میتوان آن را کم و بیش به صورت زیر فرمولبندی کرد: _نظریه و روشهای رسمی برای ریاضیدانان/دانشمندان است در حالی که برنامهنویسی بیشتر برای انجام کارها است. آنچه معمولاً در اینجا به آن اشاره می شود این است که برنامه نویسی چیزی بسیار عملی است و حتی اگر روش های رسمی، ریاضیات، نظریه الگوریتم، زبان های برنامه نویسی تمیز / منسجم و غیره ممکن است موضوعات جالبی باشند، اما اگر تنها چیزی که فرد می خواهد، اغلب نیازی به آنها نیست. انجام کارها**. با توجه به تجربه من، من می گویم که در حالی که برای کنار هم قرار دادن یک اسکریپت 100 خطی (کلبه) نیازی به تئوری زیادی ندارید، برای توسعه یک برنامه کاربردی پیچیده (ساختمان 10 طبقه) به یک طراحی ساختاریافته نیاز دارید، خوب - روش های تعریف شده، یک زبان برنامه نویسی خوب، کتاب های درسی خوب که می توانید الگوریتم ها را جستجو کنید، و غیره. بنابراین IMO (مقدار مناسب) **نظریه** یکی از ابزارهای ** انجام کارها** است. سوال من این است که چرا برخی از برنامه نویسان فکر می کنند که بین تئوری (روش های رسمی) و عمل (انجام کارها) تضاد وجود دارد؟ آیا مهندسی نرم افزار (نرم افزار ساختمان) در مقایسه با مثلاً مهندسی عمران (ساخت خانه) توسط بسیاری به عنوان **آسان** تلقی می شود؟ یا واقعاً این دو رشته با هم متفاوت هستند (به غیر از نرم افزارهای حیاتی، خرابی نرم افزار بسیار قابل قبول تر از خرابی ساختمان است)؟ **ویرایش** از همه پاسخ ها و علاقه مندی به این موضوع متشکرم. من از شما خواهش می کنم اگر نیازی به اضافه کردن مشاهداتی ندارید که هنوز توسط پاسخ های موجود پوشش داده نشده است، هیچ پاسخ جدیدی ارسال نکنید. بنابراین لطفاً قبل از ارسال پاسخ های جدید، همه پاسخ ها را با دقت بخوانید. سعی می کنم آنچه را که از پاسخ ها تا کنون فهمیده ام، خلاصه کنم. 1. بر خلاف مهندسی نرم افزار، در مهندسی عمران بسیار واضح تر است که برای یک کار خاص به چه میزان تئوری (مدل سازی، طراحی) نیاز است. 2. این تا حدی به این دلیل است که مهندسی عمران به قدمت بشریت است در حالی که مهندسی نرم افزار تنها چند دهه است که وجود داشته است. 3. دلیل دیگر این واقعیت است که نرمافزار یک نوع مصنوع فرارتر است، با الزامات انعطافپذیرتر (ممکن است اجازه خرابی داشته باشد)، استراتژیهای بازاریابی متفاوت (طراحی خوب را میتوان قربانی کرد تا به سرعت در بازار عرضه شود)، در نتیجه، تعیین میزان مناسب طراحی/تئوری در مهندسی نرم افزار بسیار دشوارتر است (خیلی کم -> کد آشفته، خیلی زیاد -> من هرگز نمی توانم تمام کنم) زیرا وجود ندارد قانون کلی و فقط (تجربه زیاد) می تواند کمک کند. بنابراین، اگر من پاسخهای شما را به درستی تفسیر کنم، این عدم قطعیت در مورد **میزان** نظریه واقعاً مورد نیاز است، به احساسات مختلط عشق و نفرت برخی برنامهنویسان نسبت به نظریه کمک میکند. | چرا برخی از برنامه نویسان فکر می کنند بین تئوری و عمل تضاد وجود دارد؟ |
151163 | شرکت من در حال ساخت اپلیکیشن App Engine است. این برنامه با یک اشکال (احتمالاً به دلیل مشکل در خود App Engine، طبق تحقیقات ما) در IE9 مواجه میشود، اما نمیتوان آن را بهطور قابل اعتمادی تولید کرد و درصد کمی از کاربران آن را تجربه میکنند. راه حل این است که IE9 را مجبور به استفاده از حالت IE8 کنید. بهعنوان یک توسعهدهنده تنبل (که از هکهای CSS، شیمها و پلیفیلها خوشش نمیآید) فکر میکنم خوب است که حداقل سعی کنید به حالت IE9 برگردید و ببینید چه اتفاقی میافتد، در حالی که ما هنوز در نسخه بتا خصوصی هستیم. مهندس ارشد (که عملگراتر است) ترجیح می دهد که ما همچنان کاربران IE9 را مجبور به استفاده از حالت قدیمی IE8 کنیم. حق با کیست؟ | استانداردهای وب یا اجتناب از ریسک؟ |
113636 | برای شروع با پیشینه، من در تابستان امسال یک موقعیت توسعهدهنده جدید گرفتم و در نهایت به عنوان جدیدترین عضو تیم بودم، با این حال بیشترین تجربه را داشتم. تاکنون به دلیل هزینه های پایین پذیرش (از نظر زمان و تلاش) موفق شده ام ابتکارات سلامت عقل را به راحتی به اجرا درآورم. با این حال همه چیز کمی بالا رفته است. یکی از هم تیمی های من، اگرچه با تجربه است، اما واقعاً SVN را نمی فهمد. طبیعتاً، مناطق خالی روی نقشه ذهنی او که اقیانوسهای SVN را به تصویر میکشد، باعث میشود او الگوهای استفاده نسبتاً عجیبی را اتخاذ کند. به عنوان مثال، او سیاست 1 تعهد SVN در روز برای هر توسعه دهنده را اعلام کرده بود، زیرا در غیر این صورت سرور به زودی فضای دیسک تمام می شود. وقتی به او توضیح دادم که commitهای SVN دلتا هستند، نه کپی کامل، او با تردید پاسخ داد و حتی امروز هم کاملاً مطمئن نیستم که معنی آن را میفهمد یا خیر. ما همچنین بحث شدیدی در مورد اینکه آیا پیکربندی «.project» Eclipse را در SVN لحاظ کنیم، داشتیم. هم تیمی من اصرار داشت که باید انجام دهیم، اگرچه باعث درگیری های بیهوده متعددی شده است. من مخالف نگه داشتن فایل های پیکربندی توسعه دهنده فردی در SVN بودم. در نهایت، مشخص شد که هم تیمی من پس از هر commit، تمام درخت منبع را دوباره بررسی میکند تا مطمئن شود که کد در کار مخزن قرار داده شده است. این دلیلی بود که او در حفظ پیکربندی پروژه در SVN بسیار مصمم بود - بنابراین واردات مجدد پروژه آسان بود. وقتی توضیح دادم که commit کپی کار را با بایت به بایت از راه دور همگام میکند که تسویه حساب مجدد را غیرضروری میکند، هم تیمی من دوباره با تردید پاسخ داد و در نهایت کل موضوع را بیاهمیت نشان داد. به نظر من، تیم ما با حل تضادهای SVN در فایلهای پیکربندی پروژه که فقط شامل تنظیمات خاص توسعهدهنده هستند که اصلاً نیازی به اشتراکگذاری با SCM ندارند، وقت خود را تلف میکند. این همه آشفتگی به این دلیل است که شخصی فرآیند را بر اساس فرضیات نادرست تنظیم کرده است. چگونه می توانم یک هم تیمی را که خود را ارشد می بیند متقاعد کنم که درک بهتری از اصول SVN داشته باشد؟ | چگونه یک هم تیمی را که خود را ارشد می بیند متقاعد کنیم که اصول مفهومی SVN را بیاموزد؟ |
8631 | وقتی یک تابع/متغیر/و غیره را تعریف می کنید و مطمئن نیستید نام آن را چه نام گذاری کنید، آن را چه نام می گذارید؟ چگونه می توان به یک نام رسید؟ اگر از نام **_موقتی_** به عنوان کارت مکان استفاده می کنید تا زمانی که نام واقعی آن را انتخاب کنید، از چه نام موقتی استفاده می کنید؟ * * * بهروزرسانی ### من از چیزهایی مانند «WILL_NAME_LATER»، «NEEDS_NAME» یا «TO_BE_NAMED» استفاده کردهام. من امیدوار بودم که یک کنوانسیون پذیرفته شده وجود داشته باشد، در واقع امیدوار بودم که اگر از این کنوانسیون پذیرفته شده استفاده کنم، IDE من نام را برجسته کند تا زمانی که آن را تغییر دهم. | وقتی اسم خوبی به ذهنتان نمی رسد، توابع/متغیرها/و غیره را چه نام می گذارید؟ |
116276 | **زمینه** بنابراین من یک سیستم سفارش و ردیابی سفارش را برای یک سازمان توسعه داده ام. در حال حاضر این برنامه مبتنی بر وب است و برنامه هایی برای توسعه یک برنامه موبایل و یک برنامه دسکتاپ دارد. مدل کسب و کار یک عضویت انحصاری است که در آن ثبت نام میکنید تا بتوانید محصولات آنها را با قیمت ارزانتری نسبت به سایر رقبا توزیع کنید. ویرایش: برای روشن شدن این موضوع که در حال حاضر با استفاده از Yii Framework برای PHP در حال توسعه است، اما من یک نسخه اولیه بدون فریم ورک در PHP دارم. هنوز در یک محیط توسعه است، هیچ کدی هنوز فعال نیست. **سوال** (از نظر شما یا نظر صنایع) موثرترین راه برای توزیع این برنامه بین اعضا چیست؟ احتمالاً در هر یک از مراحل توسعه (مانند نحوه توزیع یک برنامه وب، برنامه دسکتاپ یا برنامه تلفن همراه). | استقرار برنامه های کاربردی وب |
93208 | تیم من استفاده از Scrum را چند بار پیش شروع کرد. پروژه ما شامل ایجاد رابط نرمافزاری با دستگاههای فیزیکی (به فکر روباتها و حسگرها) است و محصول معمولی ما معمولاً نشاندهنده اضافه کردن دستگاه کنترل به کل سیستم است. ما در اینجا کار را نزدیک به مثال تقسیم می کنیم. هر ویژگی یکپارچه سازی دستگاه به کد، آزمایش، تست یکپارچه سازی، بررسی همتا، و غیره تقسیم می شود. به طور معمول، دوی سرعت ما 2 هفته طول می کشد و تیم بین 4 تا 6 عضو دارد. ما در پایان دوی سرعت با 2 مشکل مواجه می شویم: * اولی این است که در پایان دوی سرعت همه را مشغول کنیم. * مورد دوم (مرتبط) بحث در مورد سیستم است. ما تقریباً در چند روز آخر اسپرینت یکپارچه می شویم. ما فقط یک سیستم یکپارچه داریم، بنابراین افراد اغلب از ادامه کار بر روی وظایف خود مسدود می شوند زیرا نمی توانند به سیستم دسترسی پیدا کنند. از آنجایی که پایان دوی سرعت است، کار زیادی برای انجام دادن در بک لاگ اسپرینت باقی نمانده است. این افراد روی چه چیزی باید کار کنند؟ برداشتن اقلام از بالای بک لاگ محصول به خوبی از سوی صاحب محصول دریافت نمی شود، زیرا موارد فعلی انجام نشده است. کار بر روی بدهی فنی به کل پروژه کمک خواهد کرد اما به تکمیل اسپرینت کمکی نخواهد کرد. آیا بهترین شیوه برای هر دوی دوی سرعت برای جلوگیری از این مسائل وجود دارد؟ نکاتی برای مذاکره با صاحبان محصول؟ | در اسکرام، نحوه رسیدگی به مشاجره/بار کاری در پایان اسپرینت |
137537 | من برای چند ماه از C#+Visual Studio به Ruby+Vim تغییر می کنم. **تنها** چیزی که من از سی شارپ/ویژوال استودیو از دست می دهم **هوشمندی** است، به خصوص زمانی که یک جواهر یاقوت جدید برای آشنایی دارم. به عنوان یک برنامه نویس با حافظه پایین تر از حد متوسط مانند جوئل، دلم برای لحظات خوشی در ویژوال استودیو تنگ شده است که می توانم همه جا «Ctrl»+ «Space» را برای دریافت لیست راهنمایی دریافت کنم تا مجبور نباشم یک روش را حفظ کنم. چه نام آن باشد یا لیست پارامترها. من حتی میتوانم کد استفاده/نمونه آن را در MSDN تنها با فشار دادن «F1» دریافت کنم. بنابراین، برنامه نویسان ruby (زبان تایپ پویا)+vim/TextMate، وقتی در حال کدنویسی هستید، آیا بیشتر اوقات مانند من google/gem API reference manual/irb/ri را در کنار vim/TextMate خود اجرا می کنید؟ یا یک حافظه خوب برای برنامه نویسان روبی (یا سایر زبان های پویا) ضروری است؟ | من حافظه بدی دارم آیا زبان تایپ پویا + vim برای من مناسب است؟ |
253704 | با فرض زبانی با ایمنی نوع ذاتی (مثلاً نه جاوا اسکریپت): با توجه به روشی که «SuperType» را میپذیرد، میدانیم که در بیشتر مواردی که ممکن است وسوسه شویم آزمایش نوع را برای انتخاب یک عمل انجام دهیم: public void DoSomethingTo(SuperType o) { if (o isa SubTypeA) { o.doSomethingA() } else { o.doSomethingB(); } } ما معمولاً، اگر نه همیشه، باید یک متد منفرد و قابل جبران در `SuperType` ایجاد کنیم و این کار را انجام دهیم: public void DoSomethingTo(SuperType o) { o.doSomething(); } ... که در آن به هر زیرگروه پیاده سازی «doSomething()» اختصاص داده شده است. بقیه برنامههای ما میتوانند به درستی از اینکه آیا هر «SuperType» داده شده واقعاً «SubTypeA» یا «SubTypeB» است، نادیده گرفته شود. فوق العاده است. اما، در بیشتر، اگر نگوییم همه، زبانهای ایمن تایپ، عملیات «شبیه a» به ما داده میشود. و این نشان دهنده نیاز بالقوه برای آزمایش نوع صریح است. **بنابراین، در چه شرایطی، در صورت وجود، _آیا_باید_آزمایش نوع صریح انجام دهیم؟** غیبت یا عدم خلاقیت من را ببخشید. می دانم که قبلاً این کار را انجام داده ام. اما، راستش خیلی وقت پیش بود که یادم نمیآید کاری که کردم خوب بود یا نه! و در خاطرات اخیر، فکر نمیکنم با نیازی به آزمایش انواع خارج از جاوا اسکریپت کابویام مواجه شده باشم. | تست تایپ چه زمانی درست است؟ |
166219 | من به کمی راهنمایی از شما توسعه دهندگانی که با برنامه های کاربردی چند پلتفرمی (مخصوصاً برنامه هایی با رابط کاربری گرافیکی) سر و کار دارید، نیاز دارم. من به زودی یک برنامه کاربردی ایجاد خواهم کرد که باید بین پلتفرم باشد و بنابراین تحقیقات مقدماتی روی دو چارچوب مختلف انجام داده ام: JavaFX 2.0 و Qt. صادقانه بگویم، هر دو بیشتر از نیازهای من مطابقت دارند. بنابراین بعد از خودم پرسیدم که چرا یکی را بر دیگری انتخاب می کنم (هشدار SPOILER: من جواب را نمی دانم :P ). من می دانم که JavaFX 2.0 نسبتاً جدید است (از سال 2012) و به طور کامل در سراسر سیستم عامل ها پشتیبانی نمی شود، اما در نهایت خواهد شد. سوالی که من مطرح میکنم این است: کدام یک از اینها را برای یک برنامه متقابل پلتفرم استفاده میکنید، و هنگام تصمیمگیری به چه معیارهایی توجه کردهاید؟ ممنون از اینکه وقت گذاشتید و این را خواندید! :) | JavaFX 2.0 در مقابل Qt برای برنامه مستقل کراس پلتفرم |
212344 | برای پیشینه ای از اینکه چرا این سوال را می پرسم، در اینجا یک مثال آورده شده است. در پایتون، روش «زنجیره» تعداد دلخواه محدوده را با هم زنجیره میکند و بدون کپی کردن، آنها را به یکی تبدیل میکند. اگر متوجه نشدید این لینک است. من تصمیم گرفتم که زنجیره را در c++ با استفاده از قالب های variadic پیاده سازی کنم. تا آنجا که من می توانم بگویم تنها راه برای ساختن یک تکرار کننده برای زنجیره که با موفقیت به کانتینر بعدی می رود این است که هر تکرار کننده در مورد انتهای کانتینر بداند (من به نوعی هک فکر کردم که در کجا وقتی != «بر خلاف پایان نامیده میشود که میداند به ظرف بعدی برود، اما راه اول آسانتر و ایمنتر و همهکارهتر به نظر میرسید). سوال من این است که اگر مشکلی وجود داشته باشد که یک تکرار کننده در مورد پایان خودش بداند، کد من در c++ است، اما این می تواند زبان آگنوستیک باشد زیرا بسیاری از زبان ها تکرار کننده دارند. #ifndef CHAIN_HPP #define CHAIN_HPP #include iterator_range.hpp namespace iter { template <typename ... Containers> struct chain_iter; template <typename Container> struct chain_iter<Container> { private: using Iterator = decltype(((Container*)nullptr)->begin()); Iterator start; const Iterator end;//واقعاً استفاده نشده است، اما آن را برای یکپارچگی عمومی نگه داشته است: chain_iter(Container & container, bool is_end=false) : begin(container.begin()),end(container.end()) { if(is_end) begin = container.end(); } chain_iter & operator++() { ++begin; بازگشت *این; } auto operator*()->decltype(*begin) { return *begin; } bool operator!=(const chain_iter & rhs) const{ return this->begin != rhs.begin; } } template <typename Container, typename ... Containers> struct chain_iter<Container,Containers...> { private: using Iterator = decltype(((Container*)nullptr)->begin()); Iterator start; const Iterator end; bool end_reached = false; chain_iter<Containers...> next_iter; public: chain_iter(Container & container, Containers& ... rest, bool is_end=false) : begin(container.begin()), end(container.end()), next_iter(rest...,is_end) { if( is_end) begin = container.end(); } chain_iter & operator++() { if (begin == end) { ++next_iter; } else { ++begin; } بازگشت *this; } auto operator*()->decltype(*begin) { if (begin == end) { return *next_iter; } else { return *begin; } } bool operator !=(const chain_iter & rhs) const { if (begin == end) { return this->next_iter != rhs.next_iter; } else return this->begin != rhs.begin; } } template <typename ... Containers> iterator_range<chain_iter<Containers...>> chain(Containers& ... containers) { auto start = chain_iter<Containers...>(containers...); auto end = chain_iter<Containers...>(containers...,true); بازگشت iterator_range<chain_iter<Containers...>>(Begin, End); } } #endif //CHAIN_HPP | آیا ساختن تکرار کننده ای که از غایت خود آگاه است، تمرین بدی است؟ |
166212 | من سعی میکنم به یک پیادهسازی گراف لیست مجاورت مناسب بیابم تا بتوانم با انواع مشکلات نمودار و الگوریتمهایی مانند فروشنده دوره گرد و مشکلات دیگر دست به کار شوم... اما به نظر نمیرسد پیادهسازی مناسبی داشته باشم. این احتمالاً به این دلیل است که من سعی می کنم گرد و غبار تار عنکبوت را از کلاس ساختارهای داده خود پاک کنم. اما چیزی که من تا کنون داشتهام... و این در جاوا پیادهسازی شده است... اساساً یک کلاس edgeNode است که دارای یک نوع عمومی و یک وزن است - در صورتی که گراف واقعاً وزن داشته باشد. کلاس عمومی edgeNode<E> { private E y; وزن خصوصی خصوصی؛ //... دریافتکنندهها و تنظیمکنندهها و همچنین سازندهها... } من یک کلاس گراف دارم که فهرستی از یالها، مقداری برای تعداد رئوس و یک مقدار int برای یالها و همچنین یک مقدار بولی برای یالها دارد. هدایت نمی شود. اولین سوال من مطرح می شود، اگر نمودار واقعاً جهت دار باشد، آیا نباید در کلاس edgeNode خود مقداری داشته باشم؟ یا فقط باید رئوس دیگری را به LinkedList خود اضافه کنم؟ این بدان معناست که یک نمودار جهت دار 2 برابر بزرگتر از یک گراف بدون جهت است، اینطور نیست؟ نمودار کلاس عمومی { لیست خصوصی<edgeNode<?>> لبه ها; private int nVertices; خصوصی int nEdges; بولی خصوصی کارگردانی; //... دریافت کننده ها و تنظیم کننده ها و همچنین سازنده ها... } بالاخره آیا کسی روش استانداردی برای مقداردهی اولیه گراف در آنجا دارد؟ من به خواندن در یک فایل جدا شده با لوله فکر می کردم، اما 1997 بود. نمودار g; try{ int count = 0; خط رشته؛ ورودی FileReader = New FileReader(C:\\Users\\derekww\\Documents\\JavaEE Projects\\graphFile); BufferedReader bufRead = جدید BufferedReader(ورودی); line = bufRead.readLine(); count++; edges = new ArrayList<edgeNode<?>>(); while(line != null){ line = bufRead.readLine(); Object edgeInfo = line.split(|)[0]; int weight = Integer.parseInt(line.split(|)[1]); edgeNode<String> e = new edgeNode<String>((String) edges.add(e); } return g; } catch(Exception e){ return null; } } من حدس می زنم زمانی که یال ها را اضافه می کنم اگر بولی درست باشد من تا اینجای کار، همه اینها به فایلی که من می نویسم بستگی دارد 18 br Pittsburgh |. 15 br D.C |. رئوس مخالف را نشان میدهم که بزرگراههای متصل به هر شهر را با وزن و بدون جهت نشان میدادم (هر یال دارای وزنهها در برخی از واحدهای فاصله داستانی دو جهته است)... آیا پیاده سازی من بهترین راه برای انجام این کار است. بنابراین شما باید A و B را با وزنهایی و غیره داشته باشید، و این را به یک لیست و این لیست از رابطها به نمودار خود اضافه کنید... این به نظر من تا حدودی دست و پا گیر است و مفهوم لیست مجاورت را کمی نادیده میگیرد؟ آیا من اشتباه می کنم و این یک راه حل جدید است؟ همه اینها از کتابچه راهنمای طراحی الگوریتم استیو اسکینا الهام گرفته شده است. که باید بگم تا اینجا خیلی خوب بوده با تشکر از هر کمکی که می توانید ارائه دهید. | اجرای نمودار فهرست مجاورت عمومی |
193526 | اگر مقدار کد دیگ بخار را به شدت کاهش می دهد، استفاده از بازتاب عمل خوبی است؟ اساساً بین عملکرد و شاید خوانایی در یک طرف و انتزاع/اتوماسیون/کاهش کد دیگ بخار از طرف دیگر تعادل وجود دارد. ویرایش: در اینجا مثالی از استفاده توصیه شده از بازتاب آورده شده است. برای مثال، فرض کنید یک کلاس انتزاعی «Base» وجود دارد که دارای 10 فیلد و دارای 3 زیر کلاس «SubclassA»، «SubclassB» و «SubclassC» هر کدام با 10 فیلد مختلف است. همه آنها لوبیاهای ساده هستند. مشکل این است که شما دو مرجع از نوع «Base» دریافت میکنید و میخواهید ببینید آیا اشیاء متناظر آنها از نوع (فرعی) یکسان و برابر هستند یا خیر. به عنوان راه حل، راه حل خام وجود دارد که در آن ابتدا بررسی می کنید که آیا انواع برابر هستند و سپس همه فیلدها را بررسی می کنید یا می توانید از بازتاب استفاده کنید و به صورت پویا ببینید که آیا آنها از یک نوع هستند یا خیر و روی همه روش هایی که با get شروع می شوند تکرار کنید (قرارداد over configuration)، آنها را بر روی هر دو شیء فراخوانی کرده و در نتایج برابر را فراخوانی کنید. مقایسه بولی(Base base1, Base, base2) { if (base1 instanceof SubclassA && base2 instanceof SubclassA) { SubclassA subclassA1 = (SubclassA) base1; SubclassA subclassA2 = (SubclassA) base2; مقایسه (زیر کلاسA1، زیر کلاسA2)؛ } else if (base1 instanceof SubclassB && base2 instance of SubclassB) { //the same } //boilerplate } boolean compare(SubclassA subA1, SubclassA subA2) { if (!subA1.getField1().equals(subA2)) { return. نادرست } if (!subA1.getField2().equals(subA2.getField2)) { return false; } //boilerplate } مقایسه boolean(SubclassB subB1, SubclassB subB2) { //boilerplate } //boilerplate //جایگزین با انعکاس boolean compare(Base base1, Base base2) { if (!base1.getClass().isAssignable.rom getClass())) { System.out.println (نه یکسان); System.exit(1); } Method[] method = base1.getClass().getMethods(); boolean isOk = true; for (روش : متدها) { رشته نهایی methodName = method.getName(); if (methodName.startsWith(get)) { Object object1 = method.invoke(base1); Object object2 = method.invoke(base2); if(object1 == null || object2 == null) { continue; } if (!object1.equals(object2)) { System.out.println(برابر نیست زیرا + object1 + برابر نیست با + object2); isOk = false; } } } if (isOk) { System.out.println(خوب است); } } | آیا استفاده بیش از حد از بازتاب عادت بدی است؟ |
21243 | من روی چندین تیم کار می کنم که در گذشته زندگی می کنند و سعی می کنم آنها را با فناوری های جدیدی مانند ASP.NET MVC2 آشنا کنم. راههای خوبی برای معرفی فناوری جدید از منظر مثبت چیست؟ | چگونه می توانم فناوری جدید را به تیم خود معرفی کنم؟ |
84064 | بنابراین، زمانی که ما بهعنوان یک طراح/تحلیلگر نمیتوانیم چیزی را با نمودار بیان کنیم، OCL باید UML را گسترش دهد، هنوز مشخصات کاملی دارد، هیچ کامپایلر آمادهای وجود ندارد (حداقل من نمیدانم) که توسط هیچ شرکت بزرگی پشتیبانی شود. (به عنوان مثال Oracle، MS، IBM، Apple، Google) که می تواند OCL را به هر زبان میانی/ماشینی ترجمه کند، پس چرا کسی باید برای یادگیری چنین چیزی سرمایه گذاری کند؟، چرا آن زمان را صرف یادگیری یک زبان برنامه نویسی واقعی نمی کنید؟ چند زبان آسان برای یادگیری سریع وجود دارد (ruby، php، visual basic) و اگر تنها عملکرد آن گسترش نمودارهای UML است، چرا فقط یک شبه کد ننویسید و با آن کار نکنید؟ ما واقعاً نیاز داریم که یک مشخصه کامل را فقط برای نوشتن یک مورد خاص از شبه کد یاد بگیریم؟ | آیا زبان محدودیت شی ارزش تلاش را دارد؟ |
202316 | من یک برنامه دسکتاپ دارم که توانایی به روز رسانی خودکار خود را در راه اندازی مجدد بعدی دارد (بدون رضایت کاربر - اما این یک مسئله دیگر است). با فرض اینکه کاربر هرگز متوجه چیزی مربوط به بهروزرسانی برنامه (مانند نوار پیشرفت یا پنجره بازشو که نیاز به راهاندازی مجدد دارد)، و سرور ما از بارگیری هرزنامه درخواست پشتیبانی نمیکند، آیا دلیلی وجود دارد که بهروزرسانیها را بررسی نکند. فاصله کمتر از 20 ساعت؟ دلیل اینکه من این را میپرسم این است که همه برنامههایی که میشناسم دارای قابلیت بهروزرسانی خودکار هستند، هر 20 تا 24 ساعت و در هنگام راهاندازی برای بهروزرسانی بررسی میشوند. من فقط به این فکر می کردم که آیا یک قانون اخلاقی در مورد آن وجود دارد یا صرفاً به دلیل خطر بارگذاری بیش از حد سرور. | آیا اشکالی ندارد که یک برنامه در بازه زمانی کمتر از 20 ساعت بهروزرسانی خودکار را بررسی کند؟ |
119493 | من در سایتی شبیه به Foursquare و Yelp کار می کنم، با تقریباً 100000 درخواست منحصر به فرد هر هفته که محتوا تولید می کند و به طور پیوسته در حال رشد است. ما در حال حاضر از: * Seam به عنوان چارچوب وب جاوا استفاده می کنیم. * MySQL به عنوان DB * Hibernate به عنوان ORM * Hibernate Search به عنوان Index * EhCache برای ذخیره سازی. از آنجایی که سایت ما به آرامی از راهاندازی فعلی خارج میشود و کدهای قدیمی زیادی دارد، زمان آن فرا رسیده است که به فکر یک بازسازی/تغییر راهاندازی اصلی باشیم. 1. چارچوب وب ما آماده تغییر زبان نیستیم، اما به سمت Spring Web Framework متمایل هستیم، زیرا: * Seam دیگر وجود ندارد. * تقریباً همه ما با Spring کار کرده ایم و آن را دوست داشته ایم. 2. DB و ORM ما کمی تحقیق کرده ایم و به MongoDB فکر می کنیم. 3. Index آیا اگر از MongoDB استفاده می کنیم باید یک Index جداگانه داشته باشیم؟ 4. کش؟ بنابراین سؤال من اساساً این است: اگر Spring Web Framework و MongoDB را در نظر بگیرید، چگونه یک راهاندازی خوب برای یک برنامه وب است که در حال رشد است و تعداد زیادی از کاربران وارد شده را که ورودی تولید میکنند و جستجو میکنند، مدیریت میکند؟ **ویرایش** می خواهم از همه شما تشکر کنم که برای پاسخ دادن به من وقت گذاشتید، اما پاسخی که به دنبال آن هستم باید دقیق تر باشد: ما Spring را به عنوان چارچوب وب و **Freemarker** را به عنوان ما انتخاب می کنیم. زبان قالب از آنجایی که نشانگر آزاد سریع است... اگر از **MongoDB** استفاده می کنید، برای انجام جستجوهای جغرافیایی نیازی به ایندکس جداگانه نخواهید داشت زیرا **MongoDB** از پرس و جوهای مبتنی بر مکان پشتیبانی می کند... من خیلی راه حل خوب حافظه نهان برای این راه اندازی .... در پروژه قبلی من استفاده از **Apache Solr** را به عنوان پلتفرم جستجوی خود انتخاب کردیم زیرا این مشکل با به روز رسانی سریع حل شد... متشکرم // Jakob | از چه تکنیک هایی برای یک برنامه وب جاوا نسل بعدی استفاده می کنید؟ |
226062 | تنها تاکتیک تست واحد که من با آن آشنا هستم، مقایسه با داده های طلایی است – مجموعه ای از پیش تعریف شده از داده های ورودی که خروجی آن شناخته شده است (ترجیحا شامل موارد گوشه). من نمی توانم راه معقول دیگری برای آزمایش واحد فکر کنم. تلاش برای تست واحد با استفاده از داده های ورودی دلخواه (حداقل) به سختی نوشتن خود برنامه است. آیا هیچ تاکتیک موثری برای تست واحد به جز تست داده طلایی وجود دارد؟ توجه: منظور من از گفتن داده دلخواه، هر ورودی معتبر «از لحاظ نحوی» است که یک متد می تواند آن را بپذیرد (از جمله ورودی های منطقی نامعتبر). | تاکتیک های تست واحد |
112322 | ترجیحا چیزی که ترکیبی از برنامه نویسی رباتیک مقرون به صرفه و نزدیک به دنیای واقعی باشد و به من اجازه دهد آن را با C++ برنامه ریزی کنم. | آیا کسی می تواند یک کیت ربات خوب برای یادگیری برنامه نویسی رباتیک ++C معرفی کند؟ |
251703 | در NET ما فایلهای Resource را داریم که برای ارائه ترجمه در سراسر برنامه شما عالی هستند. در گذشته من شاهد بودم که این فایلهای منبع به فهرستهای یکپارچه و غیرقابل نگهداری از کلمات و عبارات تبدیل میشوند. بهترین راه برای جلوگیری از این موضوع چیست؟ * یک فایل منبع واحد برای کل برنامه شما؟ ترجمه آن آسان است، موارد تکراری بسیار کمی دارد، اما به اندازه ای باورنکردنی رشد می کند * یک فایل منبع در هر پروژه، این مزیت این است که منابع و کد را در کنار هم نگه می دارد، فایل را تجزیه می کند اما شانس بسیار بیشتری برای تکرار بین فایل ها ایجاد می کند. * بسیاری از فایل های کوچک. به عنوان مثال یک فایل منبع در هر پروژه در BLL/Dal و یک فایل در هر ناحیه/مشاهده در UI (اجازه دهید MVC را فرض کنیم). من در گذشته برای حفظ فایل های منابع عظیم تلاش کردم گزینه سوم را وسوسه کرد. برای ایجاد یک جداسازی برای هر کنترلر/منطقی در سطح UI. اگرچه این ممکن است هزینه بیشتری در ترجمه داشته باشد (و منجر به تکرارهای بیشتر شود)، نگهداری آن بسیار آسان تر خواهد بود. آیا رویکرد دیگری یا توصیهشده برای مدیریت فایلهای منبع در برنامههای بزرگتر وجود دارد؟ | ساختار فایل های منبع |
113988 | گاهی اوقات وقتی مشکلی دارم که باید حل شود، می بینم که ساده ترین راه حل آن نوشتن یک برنامه کوچک به عنوان یک ابزار شخصی است. من آن را فوق العاده قابل استفاده یا فوق العاده قوی نمی کنم، زیرا من تنها کسی هستم که از آن استفاده می کنم، و زمان لازم برای اصلاح و آزمایش کامل آن را ندارم. سپس یکی از همکاران برنامه را می بیند و آن را درخواست می کند، زیرا او با همین مشکل مواجه شده است و ابزار می تواند کمک کند. من به او سلب مسئولیت زیبا نیست، اما کار را تمام می کند می دهم و به او اجازه می دهم آن را داشته باشد. نکته بعدی که می دانم، مافوق من با من تماس می گیرد و به من می گوید که سعی دارد نرم افزار را روی رایانه مشتری کار کند اما پیام خطای X را نشان می دهد. WTF؟؟ آن نرم افزار آماده انتشار نیست و به من گفته نشده که باید آماده انتشار باشد. اما به دلایلی، مافوق من فکر کرد که به اندازه کافی خوب است و بدون اینکه به توسعه دهنده اصلی بگوید آن را منتشر کرد. اکنون، این مشکل خاص با یک «MessageBox.Show(«به مشتریان ندهید!») به راحتی قابل حل است. با این حال، مشکل نشان دهنده یک مشکل بسیار عمیق است: فرهنگ شرکت ما درهم و برهم است. نرم افزار Sloppy مشکلی ندارد و فرآیندهای شلخته مشکلی ندارد. نگران آینده نباشید - فقط به اندازه کافی تلاش کنید تا اکنون به سختی کار کند، باینری ها را در یک فایل .zip قرار دهید و آن را ارسال کنید. برای کارهای دولتی کافی است. این یک شرکت کوچک با 10 کارمند تمام وقت است، در حال رشد است و مدتی است که در اطراف بوده است. اشتباه نکنید؛ من عاشق کار کردن در اینجا هستم و عاشق شرکت هستم. به من نگو فرار کن من می خواهم بخشی از بهتر کردن شرکت باشم. چگونه شروع به ایجاد تغییر خوب در این نوع فرهنگ می کنید؟ | چگونه می توانم فرهنگ نامرتب شرکت را تغییر دهم؟ |
223565 | من در مورد پرداخت براندازی سردرگم هستم. شرکت ما راه حلی دارد و می خواهد نسخه منبع را مدیریت کند. محصول شرکت ما آشکارا محصول تجاری است و منبع باز نیست. و برای هدف توزیع نیست. 1. آیا می توانم از براندازی بدون پرداخت هزینه برای شرکت استفاده کنم؟ 2. آیا باید منبع راه حل خود را باز کنم زیرا ما از براندازی رایگان استفاده می کنیم؟ 3. آیا تعهدی به دنبال آن وجود دارد؟ 4. دقیقاً در چه صورت باید هزینه استفاده از برانداز را پرداخت کنم؟ متشکرم. | آیا باید برای استفاده از براندازی هزینه کنم؟ |
124429 | چند سال پیش برنامه ای را توسعه دادم که گروهی ثابت از کاربران دارد. بسیار محبوب شد و اکنون نزدیک به دو میلیون دانلود در Download.com داریم. در ابتدا برنامه را به صورت رایگان ارائه کردم تا به تعداد کاربرانی که می توانستم دسترسی پیدا کنم، اما هزینه های سرور وجود دارد و البته خوب است که در ازای تلاش شما مقداری پول دریافت کنید. من به دنبال راهی برای به دست آوردن درآمد معقول از برنامه رایگان خود هستم، اما هنوز هم کمی پول درآورم. تجربه من تا کنون این است (در حال حاضر به صورت پررنگ): Xacti.com: درآمد کم است و ایمیل های زیادی از من گرفت تا در نهایت پولم را دریافت کنم. OpenCandy.com: دوستانه، درآمد خوب است، مرور آنلاین خوبی از دانلودهای شما. **InstallMonitizer.com**: ما در حال آزمایش با آنها هستیم، درآمد بالاتر و یک برنامه ارجاع به نظر می رسد. گزینه دیگر تغییر به اشتراکافزار (مثلاً بر اساس آزمایشی 30 روزه) است، اما فکر میکنم این برای من هزینه زیادی برای کاربران دارد. صفحه های پیشنهادی به نظر من بی ضرر هستند. از چه چیزی برای نرم افزار خود استفاده می کنید (Opensource، Freeware، Shareware)؟ تجربیاتت تا الان چیه؟ چه چیزی را به عنوان کاربر می پذیرید؟ **بهروزرسانی 28/12/2011:** تعداد نصبها با InstallMonetizer همچنان در حال افزایش است: http://www.installmonetizer.com. بسته به طور خودکار بهترین تطابق را در موقعیت جغرافیایی و درآمد بررسی می کند. برای برخی از برنامه ها، ما شاهد 1.00 دلار در هر بار دانلود در ایالات متحده هستیم! بسیاری از کشورهای دیگر نیز حمایت می شوند. به روز رسانی همه آینه های ما کمی زمان بیشتری می برد. من شما را در جریان خواهم گذاشت. | چه چیزی را انتخاب کنیم: نرم افزار رایگان، نرم افزار اشتراک گذاری یا پرداخت؟ |
137057 | من شنیده ام که می گویند نمودار گانت یادگاری از تکنیک های مدیریت پروژه آبشار است. من معمولاً از یک رویکرد چابک مانند برای برنامهریزی و پیگیری پیشرفت پروژه استفاده میکنم که در حین پیشرفت پروژه، دید خوبی را به معاوضههای زمانی ویژه ارائه میکند. ما در ابتدای پروژه ای هستیم که در آن، در حالی که طراحی دقیق تعامل کاربر front-end در این مرحله اولیه تا حدودی نامشخص است، الزامات Back-End نسبتاً واضح هستند (مولفه هایی که با API های شخص ثالث مختلف ارتباط برقرار می کنند، زیرساخت سرور و غیره). ما فرآیندی را برای توسعه طراحی تعامل خوب با کاربر برای قسمت جلویی (از داستانهای کاربر شروع میکنیم و از آنجا به جلو ادامه میدهیم) را طی میکنیم، اما همچنین میخواهیم ایدهای در مورد مدت زمانی که بکاند طول میکشد داشته باشیم. به این نتیجه رسیدم که بهترین رویکرد تقسیم آن به اجزای فرعی است که در آن هر مؤلفه از کدهای به هم پیوسته تشکیل شده است که احتمالاً باید در یک دوره زمانی پیوسته روی آنها کار شود. من تخمین های زمان تقریبی را برای هر جزء و جزء فرعی اختصاص دادم که معمولاً بین 1 تا 10 روز متغیر است. سپس از OmniPlan برای نشان دادن وابستگیهای بین این مؤلفههای مختلف استفاده کردم و توسعهدهندگان را به هر کار اختصاص دادم، با این هدف که تلاشها را تا حد امکان به طور مساوی تقسیم کنیم. سپس از ابزار سطح بندی OmniPlan استفاده کردم. من فکر میکنم همه اینها یک راه نسبتاً استاندارد برای استفاده از OmniPlan است، و من راه معقولی برای رسیدن به تخمین زمان تقریبی در نظر گرفتم. من باید روشن کنم که هدف این نبود که طرحی سفت و سخت در مورد اینکه چه کسی روی چه چیزی و چه زمانی کار میکند، ارائه شود، بلکه بیشتر دستکم یک راه معقول ارائه کنیم که بتوانیم آنچه را که باید در یک دوره دو ماهه بسازیم، بسازیم. نمودار گانت نشان داد که این امکان پذیر است. در کمال تعجب، از طرف یکی دیگر از اعضای تیم آشنا به فرآیند توسعه چابک، که من را به اتخاذ یک روش آبشار متهم کرد، پسکش شدیدی دریافت کردم. انتقاد خاصتر آنها این بود که نمودار گانت به جای ویژگیهای قابل مشاهده توسط کاربر، از نظر اجزای معماری مشخص شده است. آنها از این که گفتن ما باید تا تاریخ Y عملکرد X را داشته باشیم ناامید بودند. کجا، اگر جایی، اشتباه کردم؟ | آیا نمودارهای گانت نقشی در توسعه نرم افزار چابک دارند؟ |
210850 | من قبلاً در متدولوژی آبشار کار می کردم و اکنون در تیمی هستم که متدولوژی چابک را دنبال می کند. به نظر می رسد آنها این کار را اشتباه انجام می دهند. به عنوان مثال، ما استند آپ هایی داریم که روزانه بیش از 25 دقیقه طول می کشد، که واقعا آزار دهنده است. علاوه بر این، بیشتر از هر چیز دیگری احساس میکنم حقوقم را برای مدیریت توجیه میکنم. آیا من اشتباه می کنم که این احساس را دارم؟ آیا استندآپ ها معمولاً به این شکل برگزار می شوند؟ | هدف استندآپ و مدت زمان آن در متدولوژی های چابک چیست؟ |
126394 | من نویسنده و طراح اصلی MELT هستم، یک زبان دامنه خاص برای گسترش GCC (مجموعه کامپایلر Gnu). پیاده سازی نرم افزار رایگان در دسترس است (مجوز GPLv3). اگر میخواهید توضیحات مفصلی از نقطه نظر یک زبان خاص دامنه داشته باشید، مقاله DSL2011 من را در مورد MELT بخوانید. من یک نحو Lisp مانند برای _MELT_ انتخاب کرده ام، بنابراین مانند Lisp یا Scheme، هر عملیات با _Lots of Insipid Stupid Parantesis_ نوشته می شود، بنابراین استفاده از تابع f برای آرگومان های a و b است. (f a b) نوشته می شود (مانند آن در Scheme یا Lisp). البته، «(f)» -یک برنامه کاربردی بدون آرگومان- با «f» -یک چیز ساده که با یک متغیر مشخص می شود- یکسان نیست. _MELT_ با بسیاری دیگر از Lisp-ها و Scheme عملگرهای معمولی کنترل مانند let if defun define cond lambda letrec list definstance و غیره را به اشتراک می گذارد... _MELT_ از نام های رایج برای عملیات های اولیه استفاده نمی کند (بدون car یا ` +` در _MELT_، که «جفت_سر» «list_first» «+i» «+iv» با معانی مختلف دارد). و _MELT_ با مقادیر درجه یک (مانند Scheme) و stuff سر و کار دارد (برای داده های خام GCC مانند _Gimple_، جزئیات در مقاله DSL2011 موجود است) دلایلی که من یک نحو Lisp مانند را انتخاب کرده ام شامل موارد زیر است: * اول، من هستم لنگ بود و می خواست یک پیاده سازی سریع داشته باشد. تجزیه Lisp بی اهمیت است. * من توانستم (و هستم) از به عنوان مثال استفاده کنم. Emacs 'lisp-mode' برای _MELT_ بدون مشکل. * یک پیاده سازی _MELT_ کوچک در اصل در Common Lisp نمونه سازی شد * مترجم فعلی _MELT_ بوت استرپ شده است، بنابراین با _MELT_ نوشته شده است. سپس نرمال شد و در نهایت به کد C ترجمه شد. * GCC چندین فرمالیسم شبیه Lisp در داخل دارد (به ویژه برای فایل های پشتیبان، برای فایل های شرح ماشین). * پروژه های گنو دارای Emacs Lisp و Guile به عنوان لهجه های Lisp مانند هستند (من به دلایل فنی که در مقاله DSL2011 من شرح داده شده است نتوانستم از آنها استفاده کنم). سوال من این است: _آیا باید یک نحو جایگزین و infix مانند ارائه کنم (کمی Pythonic یا Lua-esque)؟ از یک طرف، می ترسم برخی از مردم (به ویژه جوانان، که هرگز زبان برنامه نویسی Lisp مانندی را ندیده اند؛ من در دهه 1980 دوره آموزشی Lisp داشتم) کاملاً به Lisp آلرژی داشته باشند و حتی _MELT_ را امتحان نکنند. از نگاه آن از سوی دیگر، تنها کاری که من میتوانم انجام دهم این است که تجزیهکننده سادهای است که همان AST را تولید میکند که _MELT_ امروزی دارد، و نحو آن موقت (اما ثابت) خواهد بود و احتمالاً زیبا نیست. همچنین، کار بر روی یک نحو جایگزین که از آن استفاده نخواهم کرد، حواس من را از تلاشهای دیگر (نوشتن مستندات و آموزش، ساختن نمونههای خوب _MELT_، اشکالزدایی و بهبود پیادهسازی) منحرف میکند (یا زمان میبرد). برخی از افراد جوان (به ویژه جرمی سالوچی و پیر ویتت) قادر به یادگیری و کدگذاری _MELT_ بدون مواجهه قبلی با _MELT_، لهجههای Lisp (یا Scheme) و یا حتی تالیف شدهاند. آیا یک نحو جایگزین، افرادی را که به Lisp حساسیت دارند جذب می کند؟ یک پسر خوب به من گفت که سینتکس واقعاً برای DSL ها مهم نیست. اگر ارزشی به همراه داشته باشند، میتوان آنها را پذیرفت، حتی با یک نحو نه چندان جذاب. | آیا نحو برای یک زبان خاص دامنه (Lispy) مهم است (MELT، داخل GCC)؟ |
198195 | تعجب میکنم که آیا کسی میتواند این ساختار پیامرسانی را روشن کند: مستندات میگویند که پیامها در براکتهای btwn [] ظاهر میشوند و هدف/شیء پیام در سمت چپ است، در حالی که خود پیام (و هر پارامتری) در سمت راست است: [msgTarget msg]، به عنوان مثال، `[myArray insertObject:anObject atIndex:0]` بسیار خوب، به اندازه کافی ساده... اما سپس آنها را معرفی می کنند این ایده که راحت است به جای استفاده از متغیرهای موقت، پیامها را به جای استفاده از متغیرهای موقتی تودرتو کنیم - من حرف آنها را قبول میکنم - بنابراین مثال بالا تبدیل میشود: «[[myAppObject theArray] insertObject:[myAppObject objectToInsert] atIndex:0] به عبارت دیگر، «[myAppObject theArray]» یک پیام تودرتو، یک و دو است، theArray پیام است. خوب، این که بگوییم این گیج کننده است، کمی دست کم گرفته شده است... شاید این فقط من هستم، اما «TheArray» از نظر معنایی یا دستوری پیامی را القا نمی کند. چیزی که این برای مردی که جاوا را می شناسد، یک نوع/کلاس است. در جاوا ما کارهایی مانند Class objectInstance = new Class() انجام می دهیم ... بیت سمت چپ عملگر انتساب چیزی است که این پیام به اصطلاح تودرتو به من یادآوری می کند ... با تغییر موقعیت های شی و کلاس/نوع. دوره به هر حال، هر بینش بسیار قابل قدردانی است. | هدف ج - پیام های تو در تو ... سردرگمی در مورد |
253705 | من یک طرح دارم و میپرسم راه مناسب برای دسترسی به متغیرها چیست. من با این مثال نشان می دهم زیرا به نظر نمی رسد بهتر از عنوان آن را توصیف کنم. * Term یک شی است که مجموعهای از دادههای زمانی را نشان میدهد (مدت زمانی تکراری که توسط دستهای از ویژگیها تعریف میشود) * Term دارای برخی عملکردهای چاپی است اما خود توابع چاپ را اجرا نمیکند، بلکه به صورت ناشناس ارسال میشوند. توابع توسط والدین این شبیه نحوه انتقال سایهزنان به یک رندر است نه اینکه توسط رندر تعریف شود. * یک ظرف (بیایید آن را «جعبه» بنامیم) دارای یک شی «Schedule» است که می تواند اشیاء «Term» را بفهمد و از آن استفاده کند. * Box اشیاء Term را ایجاد می کند و در صورت لزوم آنها را به Schedule ارسال می کند. Box همچنین توابع چاپ ذخیره شده در Term را تعریف می کند. * یک تابع «print» معمولاً یک آرگومان می گیرد و از آن برای برگرداندن یک رشته بر اساس آن آرگومان و داده های داخلی «Term» استفاده می کند. هر چند گاهی اوقات تابع چاپ می تواند از داده های ذخیره شده در برنامه نیز استفاده کند. من این داده را «اشتراکگذاری شده» مینامم. بنابراین، سوال این است که بهترین راه برای دسترسی به این دادههای اشتراکگذاری شده چیست. من گزینه های زیادی دارم زیرا JS بسته شده است و به اندازه کافی آشنا نیستم که بدانم آیا باید از آنها استفاده کنم یا از آنها در این مورد اجتناب کنم. گزینهها: 1. هنگام تعریف تابع «چاپ» با دسترسی به دادههای «اشتراکگذاریشده» از طریق «زمانبندی» از «جعبه»، یک «مرجع» محلی (اصطلاح کم استفاده شده) برای دادههای «اشتراکگذاری شده» ایجاد کنید (دادهها ابتدایی نیستند). . مثال: var schedule = function(){ var sched = Schedule(); var t1 = Term(function(x){ // Term.print() return (x + sched.data).format(); }); }; 2. آن را به صراحت به «Term» متصل کنید. (آن را در سازنده «Term» یا چیزی دیگر ارسال کنید. یا پس از عبور «Box» آن را در «Sched» متصل کنید. و سپس به عنوان ویژگی «Term» به آن دسترسی پیدا کنید. 3. آن را همزمان با ارسال «x» به تابع چاپ، (از sched) وارد کنید. این آشناترین راه برای من است اما با توجه به توانایی بسته شدن JS به نظر درست نیست. 4. کاری عجیب و غریب مانند «پیوند» برخی زمینه ها و آرگومان ها برای «چاپ» انجام دهید. امیدوارم پاسخ صحیح صرفاً ذهنی نباشد. اگر اینطور است، پس حدس میزنم که پاسخ فقط «هر کاری که کار میکند انجام بده». اما من احساس میکنم تفاوتهای قابل توجهی بین رویکردها وجود دارد که اگر فراتر از نمونه کوچک من کشیده شود، میتواند تأثیر زیادی داشته باشد. **ویرایش** راه حلی را که استفاده می کنم پست می کنم، اما همچنان از انتقاد استقبال می کنم: همه توابع «چاپ»، به عنوان آرگومان، هر چیزی را که «ترم» متعلق به آن نیست، در نظر می گیرند. به این ترتیب، «ترم» به هیچ وجه با «زمانبندی» همراه نیست (البته بدیهی است که «زمانبندی» همچنان به «ترم» وابسته است). این اجازه می دهد تا «ترم» در هر جایی بدون نیاز به دانش زمان بندی مقداردهی اولیه/ساخت شود. بنابراین، اگر «term» یک تابع «init()» داشته باشد، ممکن است یک شی شبیه به این داشته باشد: { inc: moment.duration(1,d), periods: 3, class: long, text :Weekly, pRange: moment.duration(7,'d'), //*... other attr*// printInc: function(increments,period){ return moment(this.start).add(this.inc.product(increments) .add(this.startGap)) .add(this.pRange.product(period)) .format(DATEDISPLAYFORMAT); }, printLabel: function(datetime){ return (datetime).format(DATEDISPLAYFORMAT); } } جایی که افزایش، دوره، زمان تاریخ همه از روشهای چاپ اصطلاح استفاده میشود (در این مورد زمانبندی). | بسته شدن JS - ارسال یک تابع به یک فرزند، چگونه باید به شی مشترک دسترسی داشت |
215775 | من تازه یاد میگیرم از MongoDB استفاده کنم، و هنگام بحث با برنامهنویسان دیگر، میخواهم یک مثال سریع از این که چرا NoSQL میتواند در مقایسه با RDBMSهای سنتی انتخاب خوبی باشد - با این حال سناریوهایی که من بهوجود میآورم و میتوانم به صورت آنلاین پیدا کنم، بسیار ساختگی به نظر میرسند. به عنوان مثال یک وبلاگ با ترافیک زیاد می تواند به صورت رابطه ای نمایش داده شود، اما نیاز به تنظیم عملکرد و پیوستن به جداول دارد (با فرض اینکه از حالت عادی زدایی کامل استفاده می شود). در حالی که MongoDB امکان بازیابی مستقیم از یک مجموعه را به همان اثر فراهم می کند. اما پاسخی که من از برنامه نویسان دیگر دریافت می کنم این است که چرا فقط آن را رابطه ای نگه نمی داریم و بعداً مقداری کش بی اهمیت را اضافه نمی کنیم؟ آیا کسی مثال کمتر ساخته شده ای دارد که در آن MongoDB واقعاً می درخشد و یک db رابطه ای خیلی سریعتر سقوط می کند؟ هر چه پروژه/سیستم کوچکتر باشد بهتر است، زیرا فضای کمتری برای اختلاف باقی می گذارد. چیزی در راستای پیچیدگی مثال وبلاگ واقعا مفید خواهد بود. با تشکر | من یک مثال بی اهمیت می خواهم که در آن MongoDB می تواند مقیاس شود، اما یک پایگاه داده رابطه ای مشکل خواهد داشت |
116004 | من حدود شش ماه است که فکر می کنم باید به یک پروژه منبع باز iPhone یا iPad بپیوندم تا مهارت های خود را در Objective-C تقویت کنم، اما هر بار که آن را انجام می دهم هزاران خط کد را در پروژه های بزرگ می بینم. در نهایت خودم را متقاعد کنم که هرگز نخواهم فهمید. من همیشه فکر میکنم که تعهدات من فقط برای مدیران پروژه و مشارکتکنندگان ارشد بیشتر دردسرساز میشود، بنابراین همیشه در ثانیههای آخر عقبنشینی میکنم. سوال من اساساً این است که **آیا وقتی یک برنامه نویس با تجربه متوسط به یک پروژه متن باز ملحق می شود دردسر است؟** | آیا پیوستن به پروژه های منبع باز به صورت آماتور بد است؟ |
137052 | یک سیستم بزرگ قبلاً در ویژوال فاکس پرو انجام شده است. آنها می خواهند الزامات بیشتری را به یک ماژول اضافه کنند و تغییراتی در سیستم ایجاد کنند. در عین حال آنها به مهاجرت به .net فکر می کنند. برخی از بخش ها مانند تولید گزارش در .net با استفاده از پایگاه داده ویژوال فاکس پرو انجام شده و در vfp بارگذاری شده است. آیا شروع به مهاجرت پایگاه داده نیز ایده خوبی است؟ منظورم این است که آیا ایجاد پایگاه داده (و جداول) برای ماژول برای نیازها و تغییرات جدید خوب است؟ من فکر می کنم این باعث ایجاد مشکل و مشکل در نگهداری نرم افزار می شود. فرآیند انتقال داده ها چگونه آغاز می شود؟ آیا باید به تدریج انجام شود (بخشی در ویژوال فاکس پرو و بخشی در sql) یا باید در یک زمان انجام شود؟ | مهاجرت و قابلیت همکاری |
223566 | آیا این داستان کاربر اساساً درست است: > به عنوان یک مالک سیستم، من میخواهم همه کسانی که از سیستم استفاده میکنند مجبور به ورود به سیستم > با استفاده از یک رمز عبور امن و سیستم ورود به سیستم شوند تا از دسترسی غیرمجاز و تصادفی > به دادههای سیستم جلوگیری کنند. و سپس: > به عنوان یک کاربر، میخواهم بتوانم با رمز عبور امن خود وارد شوم، به طوری که فقط > بتوانم به بخشهایی از سیستم که برای انجام کارهایم نیاز دارم دسترسی داشته باشم. من چندین داستان دیگر برای صاحب سیستم دارم، مانند فرمت رمز عبور، قفلها و غیره. آیا اینجا جای خوبی برای این الزامات است؟ به عنوان داستان برای مالک سیستم؟ | آیا داستان های کاربر مبتدی من به درستی ترکیب شده اند؟ |
117357 | آیا Entity Framework 4 راه حل خوبی برای یک وب سایت عمومی با 1000 بازدید در ثانیه است؟ از نظر من EF یک راه حل مناسب برای وب سایت های کوچکتر یا اینترانت است، اما به راحتی برای چیزی شبیه به یک وب سایت عمومی محبوب مقیاس نمی شود (من می دانم که SO از LINQ برای SQL استفاده می کند، اما... من نمونه ها/اثبات بیشتری می خواهم. ..) حالا من بر سر دوراهی انتخاب یک رویکرد خالص ADO.NET یا EF4 ایستاده ام. آیا فکر میکنید بهرهوری توسعهدهنده بهبودیافته با EF ارزش عملکرد از دست رفته و دسترسی دانهای ADO.NET (با رویههای ذخیرهشده) را دارد؟ هر مشکل جدی که ممکن است یک وب سایت با ترافیک بالا با آن مواجه شود، آیا از EF استفاده کرده است؟ پیشاپیش از شما متشکرم. | آیا Entity Framework برای وب سایت های پر بازدید مناسب است؟ |
220911 | من در حال نوشتن کدی هستم که می خواهم تحت مجوز MIT منتشر کنم. از API عمومی یک کتابخانه دارای مجوز تحت مجوز BSD 3-clause استفاده می کند. من کتابخانه را با کد منبع توزیع مجدد نمی کنم و باینری ارائه نمی دهم، کاربران باید خودشان کتابخانه را نصب کنند و از منبع کامپایل کنند. آیا لازم است مجوز کتابخانه را در پروژه خود لحاظ کنم و به طور مؤثر مجوز MIT را لغو کنم، حتی اگر کد منبع را مجدداً توزیع نکنم؟ | استفاده از API عمومی یک کتابخانه دارای مجوز BSD در پروژه دارای مجوز MIT |
104921 | به عنوان مثال، یک خط تجاری معمولی برنامه Silverlight را در نظر بگیرید. ابتدا، ما یک جدول محصول در پایگاه داده داریم که دارای فیلدهای ID، نام، قیمت و غیره است. سپس، در سمت سرور، باید یک کلاس Product Entity در لایه دسترسی به داده داشته باشیم که دارای ویژگی های ID، Name، Price و غیره است. سپس، ما باید یک کلاس DTO محصول با ویژگی های ID، نام، قیمت، و غیره داشته باشیم. سپس، در سمت کلاینت (Silverlight)، کلاس Product DTO را با ویژگی های ID، نام، قیمت و غیره به عنوان قرارداد داده برای ارتباط با سرور داریم. سپس، ما باید یک کلاس Product ViewModel داشته باشیم، که دارای ویژگی های ID، نام، قیمت و غیره برای اتصال به View باشد. **آیا این چندین لایه از اشیاء مشابه، اصل خودت را تکرار نکن، نقض نمی کنند؟** اگر خود مدل دامنه کسب و کار با تغییرات مکرر مواجه شود، چه؟ به عنوان مثال، مشتری می خواهد ویژگی های جدیدی را به محصول حذف یا اضافه کند، که باعث می شود همه لایه ها کد آن را تغییر دهند. ما یک لایه DAL اضافی را با این فرض معرفی می کنیم که پایگاه داده زیربنایی تغییر می کند، اما در دنیای واقعی، خود مدل کسب و کار به مراتب بیشتر از منطق دسترسی به داده یا ارائه تغییر می کند. | چرا این همه لایه با domainobject مانند اشیاء در یک برنامه کاربردی؟ |
168308 | در یک VCS سنتی، میتوانم بفهمم که چرا فایلهای حلنشده را مرتکب نمیشوید، زیرا میتوانید ساخت را خراب کنید. با این حال، من نمی فهمم که چرا نباید فایل های حل نشده را در یک DVCS ارسال کنید (بعضی از آنها در واقع شما را از ارسال فایل ها _جلوگیری می کنند). درعوض، من فکر میکنم که مخزن شما باید از فشار دادن و کشیدن قفل شود، اما انجام نشود. توانایی انجام تعهد در طول فرآیند ادغام چندین مزیت دارد (همانطور که من می بینم): * تغییرات واقعی ادغام در تاریخ است. * اگر ادغام بسیار بزرگ بود، می توانید تعهدات دوره ای را انجام دهید. * اگر اشتباهی مرتکب شدید، برگشت به عقب بسیار آسان تر خواهد بود (بدون نیاز به انجام مجدد کل ادغام). * فایلها میتوانند بهعنوان حلنشده پرچمگذاری شوند تا زمانی که بهعنوان حلشده علامتگذاری شوند. این از هل دادن/کشیدن جلوگیری می کند. شما همچنین میتوانید به طور بالقوه مجموعهای از تغییرات را داشته باشید که بهجای تنها یک ادغام، به عنوان ادغام عمل کنند. این به شما امکان می دهد همچنان از ابزارهایی مانند «git rerere» استفاده کنید. پس چرا ارتکاب با فایل های حل نشده با اخم/جلوگیری می شود؟ آیا دلیلی غیر از سنت وجود دارد؟ | چرا تغییرات حل نشده را انجام نمی دهید؟ |
198225 | من یک کتاب استفاده شده توسط جولیا لرمن (2010) را در EF4.0 خریدم، و اکنون نمی دانم که آیا EF از آن زمان به طور چشمگیری تغییر کرده است، من به دنبال یادگیری این فناوری هستم و نمی دانم شروع کردن با نسخه قبلی مهم است یا خیر. نه (عملکردهای منسوخ، شیوه های جدید، رویکردهای مختلف...). اگر با یادگیری EF 4.0 شروع کنم، آیا فناوری مرده یا در حال مرگ را یاد میگیرم یا بیشتر چیزهایی که یاد میگیرم مستقیماً به EF 5 ترجمه میشوند. آیا چیزهایی وجود دارد که باید از آنها آگاه باشم که در کاربرد این دو نسخه بسیار متفاوت هستند؟ | آیا یادگیری Entity Framework 4.0 ارزشی دارد؟ |
243146 | در فصل 2 کتاب **WPF4 Unleashed** نویسنده نمونه ای از نحوه پردازش XAML تبدیل نوع را نشان می دهد. او بیان می کند که <SolidColorBrush>سفید</SolidColorBrush> معادل <SolidColorBrush Color=White/> است، زیرا یک رشته می تواند به یک شی SolidColorBrush تبدیل شود. اما چگونه این کافی است؟ برای من منطقی نیست. XAML چگونه میداند که مقدار «White» باید به کدام ویژگی اختصاص داده شود؟ | WPF4 Unleashed - تبدیل عناصر فرزند چگونه کار می کند؟ |
141917 | یک باگ باز شد، رفع شد، تأیید و بسته شد. یک ماه بعد، دوباره در نسخه بعدی پس از چندین بار تکرار بدون هیچ رگرسیونی ظاهر شد. به شرطی که ویژگیهای باگ یکسان باشد، آیا شناسه اشکال موجود را **دوباره** باز میکنید یا یک **جدید** را با پیوند به اشکال بسته باز میکنید؟ | بازگشایی اشکال در مقابل جدید |
223567 | من در حال کدنویسی یک برنامه جاوا در ماشین توسعه خود هستم. Maven این را یک «myjar.jar» بسته بندی می کند، و من می توانم آن را از خط فرمان با استفاده از «java -cp myjar.jar my.FantasticClass» اجرا کنم. از کتابخانه «somelib.jar» استفاده می کند. من از Maven استفاده می کنم و پروژه در github میزبانی می شود. وقتی میخواهم پروژهام را روی ماشین هدف اجرا کنم، بهترین راه چیست؟ من میتوانم کدم را بهعنوان یک jar بستهبندی کنم، «somelib.jar» را بگیرم و آن را بهصورت دستی به دستگاه هدف منتقل کنم، اما فکر میکنم میتوانم پروژه Maven را از github در دستگاه هدف نیز بررسی کنم، آن را اجرا کنم و هر دو را Maven داشته باشم. jar را تولید کنید و فایل somelib.jar را دریافت کنید. یا من به سادگی چیزی را نادیده گرفته ام؟ | استقرار مصنوعات و وابستگی ها در سیستم دیگری با Maven |
240704 | بنابراین، برای اولین پروژه بزرگی که برای آن پول میگیرم، تصمیم گرفتم کارها را درست انجام دهم. برای این منظور، من چندین پروژه در Solution خود ایجاد کرده ام. برخی از این پروژهها عمومی هستند و عناصر رایجی را که میتوان در هر پروژهای مورد استفاده قرار داد (مواردی مانند ورود به سیستم و مواردی از این قبیل)، انجام میدهند، اما تمرکز سوال من اینجا نیست. پروژه هایی که من در این مورد با آنها سروکار دارم، بیشتر مربوط به پایگاه داده و برنامه وب واقعی است که از آن استفاده خواهد کرد. بنابراین من یک پروژه کتابخانه کلاس «Ortund.Objects» و یک پروژه کتابخانه کلاسی «Ortund.DBContext» دارم. **Ortund.Objects** این پروژه کلاس ها، تنظیمات و مقادیر پیش فرضی را که پایگاه داده را تشکیل می دهند، تعریف می کند. به عنوان مثال، کلاس Users ویژگی هایی مانند Username، EmailAddress، Password **Ortund.DBContext** را تعریف می کند. این پروژه از Entity Framework و پروژه Objects برای ساخت پایگاه داده استفاده می کند. مجموعه های Db از کلاس ها در پروژه Objects و اجزای مختلف دیگر به صراحت ساختار پایگاه داده را تعریف می کنند. بدیهی است که با توجه به این ساختار، پروژه DBContext را به پروژه اشیاء ارجاع می دهم. این بدان معناست که در حالی که در ذهن من، منطقی است که تمام روشها و عملکردهای خود را که برنامه وب از آنها استفاده میکند در پروژه Objects قرار دهم، در واقع نمیتوانم کاری انجام دهم زیرا DbContext را ندارم. برای ارجاع به پروژه DBContext یک مرجع دایره ای ایجاد می شود. بنابراین، برای اینکه برنامه من اکنون با پایگاه داده تعامل داشته باشد، تنها گزینه ای که می توانم ببینم این است که یک پروژه چهارم ایجاد کنم تا به عنوان لایه داده عمل کند و عملا تبدیل به یک مرد میانی بین برنامه وب و 2 پروژه دیگر شود. . وقتی این را در IRC پیشنهاد دادم، شخصی با این پاسخ پاسخ داد: > نه، لایه برنامه از لایه پایگاه داده برای ارائه پایداری به > لایه دامنه استفاده می کند. من نمی فهمم این یعنی چه آیا کسی می تواند به من کمک کند تا درک کنم که چگونه این برنامه را به بهترین شکل ساختار دهم؟ | در مورد توسعه برنامه های لایه ای سردرگم هستم |
61322 | بیایید بگوییم که: 1. شما یک پروژه FOSS ایجاد کردهاید که دیگران آن را مفید میدانند، شاید آنقدر مفید باشد که به آن کمک مالی کنند یا برای تغییراتی که باید انجام شود، هزینه پرداخت کنند. 2. این یک پروژه نرم افزاری کاملا قانونی و بی ضرر است. هیچ ربطی به رمزنگاری به عنوان مهمات، موسیقی p2p یا هر چیزی که ممکن است منجر به حکم بازرسی یا شکایت شود، ندارد. 3. شما می خواهید مشارکت شما ناشناس یا مستعار باقی بماند. 4. اگر مردم مایل باشند، دوست دارید برای تلاش خود مقداری پول دریافت کنید. آیا این امکان وجود دارد و اگر چنین است، چگونه می توان آن را انجام داد؟ وقتی از گمنامی صحبت می کنم، متوجه می شوم که باید میزان آن را مشخص کرد. من در مورد 20 لایه پروکسی به سبک Wikileaks صحبت نمی کنم که ارزش ناشناس بودن دارند. من انتظار دارم یک آژانس 3 نامه بتواند به راحتی شخص را شناسایی کند. چیزی که میخواهیم محافظت از رقبای تجاری یا افراد تصادفی است که انتظار نمیرود واسطههای مالی بتوانند فقط با درخواست اطلاعات شما، اطلاعات شما را فاش کنند. چرا می خواهید ناشناس بمانید؟ من می توانم به چندین دلیل معتبر فکر کنم، شاید شما یک راه اندازی حالت مخفی کار می کنید و نمی خواهید به رقبای خود سرنخ هایی در مورد فناوری مورد استفاده خود بدهید. شاید این پروژه ای باشد که هیچ ربطی به شغل روزانه شما نداشته باشد، در آنجا توسعه نیافته باشد، اما شرکتی که در آن کار می کنید یک خط مشی ناعادلانه (و احتمالاً غیرقابل اجرا) دارد مبنی بر اینکه هر کدنویسی که انجام می دهید متعلق به آنها است. شاید شما فقط برای حریم خصوصی خود ارزش قائل هستید. برای آنچه ارزش دارد، قصد دارید مالیات های مربوطه را در کشور خود بابت هر کمک مالی بپردازید. | چگونه می توانم از FOSS خود درآمد کسب کنم در حالی که ناشناس می مانم؟ |
157130 | هنگامی که یک تکرار کننده شروع و پایان از یک کلاس برمی گردانید، چگونه تکرار کننده های خود را نام گذاری می کنید؟ بدون آن که به نظر بد به نظر برسد. مثال: typedef std::vector<Idea>Ideas_Type; Ideas_Type::const_iterator GetIdeasBegin() const; Ideas_Type::const_iterator GetIdeasEnd() const; آیا باید GetIdeasBeginIter باشد؟ ایده شروع؟ | نامگذاری تکرار کننده زیبا |
16354 | برنامه ریزی خیلی سخته ما به طور طبیعی در تخمین آینده خود خوب نیستیم و بسیاری از سوگیری های شناختی این مشکل را تشدید می کنند. برنامه ریزی گروهی حتی سخت تر است. اطلاعات ناقص، دیدگاه های متناقض از یک موقعیت، و مشکلات ارتباطی این مشکل را تشدید می کند. روشهای چابک یک چارچوب را برای سازماندهی برنامهریزی گروهی فراهم میکنند - برنامهریزی را برای همه قابل مشاهده میکنند (داستانهای کاربر)، تقسیم آن به قطعات کوچکتر (sprints)، و ارائه تجزیه و تحلیل گذشتهنگر تا در برنامهریزی بهتر شوید. اما یافتن ابزارهای خوب برای حمایت از این شیوهها دشوار است. برای رسیدن به این اهداف از چه نرم افزارهایی استفاده می کنید؟ چرا از آن ابزار استفاده می کنید؟ **شما** با یک ابزار خاص چه موفقیت هایی داشته اید؟ | از چه نرم افزاری برای کمک به برنامه ریزی کار تیمی خود استفاده می کنید و چرا؟ |
104925 | من چند کار را در دانشگاه برای طراحی وب سایت انجام دادم. من درک می کنم که مگر اینکه از دانشگاه درخواست IP نداشته باشم، آنها حقوق کامل طرح را دارند. این بند به شرح زیر است: > 18.1 کلیه حقوق مالکیت معنوی در و هر اثری که دانشجو در طول دوره تحصیلی ایجاد کرده باشد، متعلق به دانشگاه خواهد بود و مالکیت مطلق آن دانشگاه خواهد بود و دانشجو تمامی این موارد را انجام خواهد داد. اقدام می کند و کلیه اسناد و مدارک لازم برای اعطای عنوان قانونی در و مالکیت معنوی در دانشگاه را امضا می کند. سؤالاتی که من دارم عبارتند از: 1. آیا من از هر گونه حقوقی در مورد طرح برخوردار هستم؟ 2. آیا از این طریق از تمام حقوق اثر صرف نظر کرده ام؟ 3. آیا اعتبار سنجی و آی پی جدا هستند؟ یعنی آیا با وجود نداشتن مالکیت وب سایت، همچنان حق اعتبار بخشی به آن را دارم؟ هر گونه راهنمایی یا کمک بسیار قابل قدردانی است. | آیا با وجود نداشتن حق چاپ، همچنان صاحب اعتبار کار هستم؟ |
220694 | من در حال انجام تجزیه و تحلیل نیازمندی ها/سیستم ها در یک پروژه خاص هستم و می توانم از مشاوره استفاده کنم. **مشکل:** این پروژه برای سازمانی است که تعدادی تامین کننده دارد و هر تامین کننده تا چندین هزار مورد در موجودی خود دارد. لیست موجودی تامین کننده بیشتر از طریق نوعی API در دسترس خواهد بود. این شامل نام محصول، توضیحات، عکسها، شناسه منحصربهفرد (مانند بارکد) و سایر جزئیات مانند ابعاد، وزن، رنگها و غیره بسته به کالای موجودی است. این سازمان تعدادی فروشگاه خرده فروشی دارد. این فروشگاههای خردهفروشی ممکن است تصمیم بگیرند اقلام موجودی موجود از تامینکنندگان سازمان را به هر قیمتی که فروشگاههای خردهفروشی تعیین میکنند، بفروشند. فروشگاههای خردهفروشی همچنین به این توانایی نیاز دارند: * علامت گذاری کنند که آیا کالای موجودی در فروشگاه و/یا آنلاین موجود است * اقلامی را به موجودی خود اضافه کنند که بخشی از فهرست موجودی تامین کنندگان سازمان نیستند * مدلهای قیمت گذاری متغیر را برای خردهفروشیها ارائه دهند. مشتریان (به عنوان مثال قیمت تعیین شده برای مشتری معمولی، قیمت با تخفیف برای مشتریان ترجیحی، و غیره) * به مشتریان اجازه می دهد اقلام را بر اساس خط اعتبار خریداری کنند برای خریدهای آنلاین، پرداخت درگاه/حساب بازرگان مورد استفاده باید یکی از این موارد باشد: * درگاه پرداخت سازمان/حساب تاجر، یا * درگاه پرداخت/حساب تاجر خود فروشگاه خرده فروشی فروشگاه های خرده فروشی نیز برای سایت خود به عملکردهای CMS اولیه نیاز دارند، مانند: * قابلیت افزودن صفحات * توانایی برای تعریف داده های سفارشی (مثلاً مانند مفهوم کانال ها در ExpressionEngine) * مدیریت اعضا سازمان همچنین باید وب سایت فروشگاه های خرده فروشی را مدیریت کند -- به عنوان همچنین به فروشگاههای خردهفروشی اجازه دهید تا مدیریت/مدیریت خود را انجام دهند. بنابراین یک ویژگی مدیر چند سایت + کنترل پنل های سطح سایت مورد نیاز است. این سازمان همچنین چند الگوی انتخابی را در اختیار فروشگاههای خردهفروشی قرار میدهد. بنابراین، یک سیستم قالب قوی همراه با توانایی انتخاب قالب مورد نیاز است. **راه حل مفهومی جزئی:** به این فکر می کردم که باید یک مخزن متمرکز برای تمام اقلام موجودی تامین کننده داشته باشم تا تامین کنندگان بتوانند راه یکسانی برای دسترسی به آنها داشته باشند. این امر منجر به تکراری شدن دادهها میشود، اما ممکن است لازم باشد زیرا دادهها برای نمایش جزئیات محصول، دستهبندی، جستجو و غیره مورد نیاز خواهند بود. مزایای داشتن یک مخزن متمرکز عبارتند از: * هر کلید API که باید به ترتیب مدیریت شود. برای به دست آوردن لیست موجودی تامین کنندگان فقط در یک مکان است * هر کد خاصی برای بدست آوردن موجودی تامین کنندگان فقط باید در یک مکان باشد **سوالات** 1. آیا ایده من از داشتن یک مخزن متمرکز ایده خوبی است؟ 2. آیا این سیستمی است که باید از پایه ساخته شود؟ | نیاز به مشاوره در مورد یک سیستم تجارت الکترونیک تخصصی |
90721 | من اخیراً گفتگوهای داگلاس کراکفورد را در جاوا اسکریپت تماشا کردم، و در یک نقطه، او گفت که مایکروسافت جاوا اسکریپت را مهم نمیداند، زیرا آنها وب را مرحلهای گذرا از استفاده از اینترنت میدانستند که جایگزین چیزی میشد که در آن زمان به نام «اینترنت X» شناخته میشد. ، و آنها می خواستند دات نت تبدیل به اینترنت ایکس شود البته، وب هنوز با ما است و ما دات نت را به عنوان یک پلتفرم توسعه اپلیکیشن می شناسیم. آیا کسی می تواند در مورد تاریخچه اولیه دات نت و چگونگی تبدیل شدن از یک جایگزین مورد نظر برای وب به پلتفرمی که امروز آن را می شناسیم به من بگوید؟ | تاریخچه پشت سرچشمه پلتفرم دات نت چیست؟ |
141913 | یک نرم افزار مدیریت نیروی کار دارای رابط کاربری گرافیکی پیچیده ای است (برای مثال مقادیر در یک صفحه به وضعیت (بسته یا باز) صفحات دیگر بستگی دارد. تنها توسعه اخیر و نزدیک گذشته دارای پوشش آزمایشی است. در طول آخرین نسخه خود، علی رغم 2 هفته آزمایش Sprint، باگ های زیادی از مشتری دریافت کردیم. ما تیم آزمایشی اختصاصی نداریم. توسعه دهندگان تست واحد و تست پذیرش کاربر را انجام می دهند. هر روز تست رگرسیون خودکار را راه اندازی می کند. من می ترسم که توسعه دهندگان کل گردش کار را آزمایش نکنند زیرا وقت گیر بودن آن نیز به دلیل پیچیدگی آن قادر به خودکارسازی آن نیستند. پیشنهادی دارید؟ کد میراث (15 سال توسعه) پوشش کد کمتری دارد. چگونه می توانم کیفیت را بهبود بخشم؟ توجه: در حال حاضر امکان استخدام تستر برای داشتن تیم آزمون مستقل وجود ندارد. | مواجهه با مسائل کیفی |
49420 | یا حداقل نسخه بعدی. ایده های بسیار جالب و بزرگی وجود دارد که تهدیدی برای متحول کردن شیوه کدنویسی ما هستند. به همین ترتیب، احتمالاً مجموعه ای از پیشرفت های کوچک وجود دارد که ممکن است کل تجربه را بهتر کند. من عاشق Visual Studio 2010 هستم، این یک محیط لوکس برای توسعه دهندگان است (به نظر من). در ادامه چه کاری می توان انجام داد؟ | بیشتر دوست دارید چه ویژگیها/تغییراتی را در Visual Studio 2012 ببینید؟ |
196689 | ما دوره ای داریم به نام سازمان کامپیوتر. میخوام بدونم از نظر مهندسی نرم افزار مفید هست یا نه. اینها برخی از موضوعات این دوره هستند: معماری مجموعه دستورالعمل (ISA)، ملاحظات طراحی ISA، RISC در مقابل CISC، اسمبلی و زبان ماشین، برنامه نویسی ماشین RISC. محاسبات کامپیوتری، واحد منطق حسابی، اعداد ممیز شناور و پیاده سازی های حسابی آنها. طراحی پردازنده، مسیر داده و پیاده سازی کنترل، کنترل برنامه ریزی شده میکرو، تشخیص استثنا. خط لوله، خطرات، طراحی پردازنده خط لوله، تشخیص خطر و ارسال، پیش بینی شاخه و رسیدگی به استثنا. سلسله مراتب حافظه، اصول، ساختار و عملکرد حافظه پنهان، حافظه مجازی، بخش بندی و صفحه بندی. دستگاه های ورودی/خروجی، عملکرد ورودی/خروجی، ورودی/خروجی رابط. آیا باید همه آن موضوعات را یاد بگیرم یا موضوعاتی وجود دارد که بتوانم از یادگیری آن صرف نظر کنم؟ این صفحه دوره آنلاین است http://courses.bilkent.edu.tr/videolib/course_videos.php?courseid=16 | سازمان کامپیوتر و مهندسی نرم افزار |
117350 | این یک سوال حقوقی در مورد کدهای ترکیبی است که در زمان خودم با کدهایی که برای نوشتن برای یک کارفرما به من پول داده اند نوشته ام. من در یک شرکت با قرارداد کار مشغول به کار هستم و حقوق ساعتی دریافت می کنم. این در انتاریو، کانادا است، در صورتی که بر مسائل تأثیر بگذارد. من روی پروژهای برای کارفرمای خود کار میکردم و در این پروژه کدی را که قبلاً در زمان خودم در خانهام برای پروژه دیگری نوشته بودم (همانطور که من مالک کد کاملاً هستم) گنجاندهام. کد من اکنون به شدت با پروژه در حال کار همراه است (زیرا بدون آن کار نخواهد کرد). من گاهی اوقات نیاز به ایجاد تغییراتی در کد اصلی خود داشته ام تا بتوانم آن را با پروژه کاری خود کار کنم، و از آنجایی که برای وقتم ساعتی دستمزد می گیرم، از نظر فنی برای کار روی کد خودم دستمزد دریافت کرده ام. اما از آنجایی که برای آن پول دریافت کردم، آیا کارفرمای من اکنون از نظر فنی مالک این کد است؟ فرض کنید من فردا این شرکت را ترک کنم، آیا باید کد منبع خود را پشت سر بگذارم؟ نمی گویم این کار را می کنم، اما آیا همچنان حقوق انحصاری و نامحدودی را برای کد اصلی خود حفظ می کنم؟ | چه کسی مالک کدی است که من نوشتم، چه حقوقی نسبت به کارفرمای خود دارم |
166218 | > کد psuedocde را بنویسید تا تعداد جفت مقادیر در یک فایل ورودی > که برابر هستند را تعیین کنید. اگر اولین تلاش شما درجه دوم است، دوباره فکر کنید و یک راه حل خطی > ایجاد کنید. من این سوال را در یک کتاب درسی پیدا کردم و مطمئن نیستم که چگونه این الگوریتم را بنویسم. حدس من در ابتدا این بود که آن را با فرمول nC2 = (n(n+1))/2 بنویسم. هر کمکی قابل تقدیر است. | چگونه یک الگوریتم خطی بنویسید؟ |
212348 | من درگیر یک پروژه با چندین ماژول هستم. متوجه شدم که برنامه نویسان یک ماژول را طراحی کرده اند که به راحتی با استفاده از Java Reflection از ماژول های وابسته آن جدا شود. اگر ماژول های دیگر نیاز به فراخوانی متدی در این ماژول داشته باشند، برنامه نویسان انتظار دارند که از بازتاب برای فراخوانی آن استفاده کنند. این منجر به بسیاری از مکانها با تماسهای بازتابی **سخت کد شده** شده است. منظور من از _hard-coded، نام کلاس ها و متدها به صورت Strings است که به نوعی هدف بازتاب را که قرار است برای برنامه نویسی پویا باشد، از بین می برد. چگونه می توان این را توجیه کرد؟ من احساس می کنم آنها در این مورد مبتدی هستند و از API بازتاب سوء استفاده می کنند. من فکر می کنم چندشکلی راه درستی برای جدا کردن یک ماژول از ماژول دیگر بدون شکستن عملکرد است. (متاسفانه، تغییر کل پایه کد به چند شکلی نگهداری بیش از حد است.) | استفاده از Java Reflection برای جدا کردن ماژول های کد |
35594 | همه همین را می گویند: یک برنامه نویس واقعی می داند که چگونه مشکلات واقعی را مدیریت کند. اما آنها فراموش می کنند که چگونه این توانایی را یاد گرفته اند یا از کجا: در مدارس آموزش داده نمی شود. برای بهبود توانایی خود در مقابله با مشکلات برنامه نویسی پیچیده چه کاری می توانم انجام دهم؟ چه استراتژی هایی برای شما مفید بوده است؟ آیا مناطق خاصی وجود دارد که باید روی آنها تمرکز کنم، مانند الگوریتم ها یا الگوهای طراحی؟ | چگونه می توانم توانایی حل مسئله خود را بهبود بخشم؟ |
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.