Search is not available for this dataset
ca
stringlengths
3
1.79k
gl
stringlengths
4
734
Premi Galícia de la Universitat de Santiago el 1981, per obra en comú amb Helena Villar Janeiro, per En el allá de nudos. Premi Manuel Antonio el 1981, per obra en comú amb Helena Villar Janeiro, per La sangre en el paisaje.
Premio Galicia da Universidade de Santiago no 1981 , por obra en común con Helena Villar Janeiro , por No aló de nós. [ Cómpre referencia ] Premio Manuel Antonio no 1981 , por obra en común con Helena Villar Janeiro , por O sangue na paisaxe .
Premi Álvaro Cunqueiro de narrativa el 1991, per Blanca de Loboso.
Premio Álvaro Cunqueiro de narrativa no 1991 , por Branca de Loboso .
Premi Esquí de poesia el 1993, per Potros de música.
Premio Esquío de poesía no 1993 , por Poldros de música .
Accèssit del Premi Miguel González Garcés de poesia el 1999, per Los dedos de los laureles.
Accésit do Premio Miguel González Garcés de poesía no 1999 , por Os dedos dos loureiros .
Finalista del Premi Lueiro Rey el 2002, per Cómo llevar un muerto.
Finalista do Premio Lueiro Rey no 2002 , por Como levar un morto .
Premi Blanco Amor de novel·la llarga el 2007, per Mientras la hierba crecimiento.[2] Premi Cascadas Literarias al millor llibre de poesia de 2013, per Sobre ruinas.
Premio Blanco Amor de novela longa no 2007 , por Mentres a herba medra [ 2 ] . Premio Fervenzas Literarias ao mellor libro de poesía de 2013 , por Sobre ruínas .
Premi Ánxel Casal de l'Associació Gallega d'Editors al millor Llibre de poesia o teatre de 2013, per Sobre ruinas.
Premio Ánxel Casal da Asociación Galega de Editores ao mellor Libro de poesía ou teatro de 2013 , por Sobre ruínas .
Xesús Rábade Paredes, nascut a Seixas (Cospeito) el 20 de gener de 1949, és un escriptor gallec.
Xesús Rábade Paredes , nado en Seixas ( Cospeito ) o 20 de xaneiro de 1949 , é un escritor galego .
Literàriament ha conreat l'assaig, la narrativa i la poesia.
Literariamente ten cultivado o ensaio , a narrativa e a poesía .
Va començar molt d'hora la seva carrera literària i figura en l'antologia Los jovencísimos de la poesía gallega.
Comezou moi cedo a súa carreira literaria e figura na antoloxía Os novísimos da poesía galega .
Va treballar en tasques de normalització lingüística i cultural: formació del professorat, reforma educativa, elaboració de textos i material escolar, publicació en premsa de nombrosos articles, alguns recollits en llibre, sobre la situació social de la llengua.
Traballou en tarefas de normalización lingüística e cultural : formación do profesorado , reforma educativa , elaboración de textos e material escolar , publicación en prensa de numerosos artigos , algúns recollidos en libro , sobre a situación social da lingua .
De 1992 a 1995 va ser Coordinador Docent de Llengua gallega.
De 1992 a 1995 foi Coordinador Docente de Lingua galega .
Membre del col·lectiu de renovació poètica Clavo Hondo, la seva obra va ser antologada i traduïda a diverses llengües.
Membro do colectivo de renovación poética Cravo Fondo , a súa obra foi antologada e traducida a varias linguas .
És membre fundador del PEN Clube de Galícia.
É membro fundador do PEN Clube de Galicia .
Juntos hacia el mañana, 1969, Celta, Lugo.
Xuntos cara ó mañán , 1969 , Celta , Lugo .
Potros de música, 1993 , Societat Cultural Valle-Inclán.
Poldros de música , 1993 , Sociedade Cultural Valle-Inclán .
Los dedos de los laureles, 2000, Diputació de la Corunya.
Os dedos dos loureiros , 2000 , Deputación da Coruña .
Los años de la memoria (2006), Gusanillo Mayor.
Os anos da memoria , 2006 , Espiral Maior .
Lugar del cuanto (Selecció poètica bilingüe, 1969-2007), 2008, Litoral de las Rías, col·lecció Hipocampo amigo, Madrid.
Lugar do canto ( Selección poética bilingüe , 1969-2007 ) , 2008 , Litoral das Rías , colección Hipocampo amigo , Madrid .
La selecció i traducció és del propi autor.
A selección e tradución é do propio autor .
Sobre Ruïnes, 2013, Alvarellos.
Sobre ruínas , 2013 , Alvarellos .
Militant del PCE en els anys 60 i en els anys 70, va ser catedràtic de llengua i literatura castellana a l'IES Rosalía de Castro, a Santiago de Compostel·la.
Militante do PCE nos anos 60 e 70 , foi catedrático de lingua e literatura castelá no IES Rosalía de Castro , en Santiago de Compostela .
En aquest institut coincidí amb Xesús Rábade Paredes, persona amb la qual manté una gran amistat.
Neste instituto coincidiu con Xesús Rábade Paredes , persoa coa cal mantén unha grande amizade .
És un gran coneixedor de les lletres gallegues i de les espanyoles.
É un grande coñecedor das letras galegas e das españolas .
Destaca pels seus treballs sobre Uxío Novoneyra i per la seva relació amb el Centre Ramón Piñeiro.
Destaca polos seus traballos sobre Uxío Novoneyra e pola súa relación co Centro Ramón Piñeiro .
El 2010 va publicar Volvo del mar último, escrit en la memòria d'Herminio Barreiro.
En 2010 publicou Volvo do mar derradeiro , escrito na memoria de Herminio Barreiro .
Armando Requeixo Cuba, nascut a Mondoñedo el 14 de juny de 1971, és un escriptor i crític literari gallec.
Armando Requeixo Cuba , nado en Mondoñedo o 14 de xuño de 1971 , é un escritor e crítico literario galego .
Va exercir com a professor de Llengua i Literatura Gallega en l'Ensenyament Mitjà, havent exercit també labors docents en el Departament de Filologia Gallega de la Universitat de Santiago de Compostel·la.
Exerceu como profesor de Lingua e Literatura Galega no Ensino Medio , tendo desempeñado tamén labores docentes no Departamento de Filoloxía Galega da Universidade de Santiago de Compostela .
En l'actualitat és investigador al Centre Ramón Piñeiro per a la Investigació en Humanitats.
Na actualidade é investigador no Centro Ramón Piñeiro para a Investigación en Humanidades .
El 28 de febrer de 2014 va defensar la seva tesi de doctorat, La poesía en gallego de Xosé María Díaz Castro: Estudio y edición crítica, dirigida per Carmen Blanco i Claudio Rodríguez Fer.[1]
O 28 de febreiro de 2014 defendeu a súa tese de doutoramento , A poesía en galego de Xosé María Díaz Castro : Estudo e edición crítica , dirixida por Carmen Blanco e Claudio Rodríguez Fer [ 1 ] .
Assagista i traductor, és membre de l'Associació d'Escriptors en Llengua Gallega, de la Secció de Crítica d'aquesta, de l'Associació Espanyola de Crítics Literaris i el PEN Clube de Galícia.
Ensaísta e tradutor , é membro da Asociación de Escritores en Lingua Galega , da Sección de Crítica desta , da Asociación Española de Críticos Literarios e o PEN Clube de Galicia .
Va rebre diverses distincions per la seva tasca com a crític, investigador i traductor literari.
Recibiu varias distincións polo seu labor como crítico , investigador e tradutor literario .
És crític literari del suplement “Fugas” de La Voz de Galicia i col·labora en Biblos.
É crítico literario do suplemento “ Fugas ” de La Voz de Galicia e colabora en Biblos .
També va participar en el programa de la TVG Llibre obert i en iniciatives de l'Espai Literari Caixanova.
Revista Galega de Información Literaria. Tamén participou no programa da TVG Libro aberto e en iniciativas do Espazo Literario Caixanova .
Dirigeix la col·lecció Biblioteca de las Letras Gallegas d'Edicions Generals de Galícia des de 1995.
Dirixe a colección Biblioteca das Letras Galegas de Edicións Xerais de Galicia desde 1995 .
Des de 2011 és patró de la Fundació Celso Emilio Ferreiro.
Desde 2011 é patrono da Fundación Celso Emilio Ferreiro .
És professor a l'IES Valadares.
É profesor no IES Valadares .
María Ángeles Sumai García, nascuda a Catoira el 1960, és una documentalista, traductora i escriptora gallega.
María Anxos Sumai García , nada en Catoira en 1960 , é unha documentalista , tradutora e escritora galega .
Col·laboradora de diferents publicacions en els anys vuitanta i noranta, la seva activitat literària es desenvolupa a la xarxa des de l'any 2001 al portal Cultura Gallega, on va tenir les seccions Ángeles y diablos, amb Roberto Ribao, Ángeles de la guardia i Crítica de la memoria pura.
Colaboradora de distintas publicacións nos anos oitenta e noventa , a súa actividade literaria desenvólvese na rede dende o ano 2001 no portal Cultura Galega , onde tivo as seccións Anxos e diaños , con Roberto Ribao , Anxos da garda e Crítica da memoria pura .
Va col·laborar en la segona etapa de la revista Guía de los Libros Nuevos amb la secció "Hemisferio Oeste" (2004-2004).
Colaborou na segunda etapa da revista Guía dos Libros Novos coa sección " Hemisferio Oeste " ( 2003-2004 ) .
María del Carme Kruckenberg Sanjurjo, nascuda a Vigo el 3 de juny de 1926, i difunta a la mateixa ciutat el 16 de maig de 2015, va ser una escriptora gallega.[1]
María do Carme Kruckenberg Sanjurjo , nada en Vigo o 3 de xuño de 1926 , e finada na mesma cidade o 16 de maio de 2015 , [ 1 ] foi unha escritora galega .
Va ser filla de mare gallega i pare argentí d'origen alemany, afiliat a la Falange Española en 1932.[2] Al febrer de 1938 va participar com a actriu en l'estrena a obra de teatre d'Álvaro Cunqueiro Érase una vez...[3].
Foi filla de nai galega e pai arxentino de orixe alemá , afiliado á Falange Española en 1932 [ 2 ] . En febreiro de 1938 participou como actriz na estrea a obra de teatro de Álvaro Cunqueiro Érase una vez ... [ 3 ] .
Va estudiar pel seu compte idiomes, història, ciències, literatura etc., convertint-se en una autodidacta.
Estudou pola súa conta idiomas , historia , ciencias , literatura etc. , converténdose nunha autodidacta .
Visqué a l'Argentina de 1949 a 1953, on conegué molts escriptors gallecs emigrats i argentins.
Viviu na Arxentina de 1949 a 1953 , onde coñeceu moitos escritores galegos emigrados e arxentinos .
De bell nou a Madrid, participà en les reunions del Café Gijón.
De novo en Madrid , participou nas reunións do Café Gijón .
Posteriorment, després de tornar a Galícia, va treballar com a delegada científica en els Laboratoris Servier.
Posteriormente , tras volver a Galicia , traballou como delegada científica nos Laboratorios Servier .
Autora de contes i traductora, col·laborà amb diverses revistes i diaris, sobretot a Faro de Vigo.
Autora de contos e tradutora , colaborou con diversas revistas e diarios , sobre todo en Faro de Vigo .
Va ser, entre altres premis, reconeguda amb el Premi Alecrín 1997, la Medalla de Galícia (bronze) el 1998, la Medalla Castelao el 2002 i el Premi Laxeiro el 2011.
Foi , entre outros premios , recoñecida co Premio Alecrín 1997 , a Medalla de Galicia ( bronce ) en 1998 , a Medalla Castelao en 2002 e o Premio Laxeiro en 2011 .
En 2006 va ser nominada sòcia d'honra de l'Associació d'Escriptors en Llengua Gallega, entitat de la qual va ser vicepresidenta.
En 2006 foi nomeada socia de honra da Asociación de Escritores en Lingua Galega , entidade da que foi vicepresidenta .
En 1999 se li va dedicar una plaça a Vigo.
En 1999 dedicóuselle unha praza en Vigo .
El Premi García Barros és un premi literari gallec concedit des de 1989 i està patrocinat per l'ajuntament de l'Estrada.
O Premio García Barros é un premio literario galego concedido desde 1989 a unha novela longa , está patrocinado polo concello da Estrada .
El premi s'institueix amb l'objectiu d'homenatjar la memòria i escampar l'obra de Manuel García Barros (Ken Keirades).
O premio instituíuse co obxectivo de homenaxear a memoria e espallar a obra de Manuel García Barros ( Ken Keirades ) .
Xosé Miranda Ruiz, nascut a Lugo el 18 de desembre de 1955, és un escriptor gallec.
Xosé Miranda Ruiz , nado en Lugo o 18 de decembro de 1955 , é un escritor galego .
Llicenciat en Biologia per la Universitat de Compostel·la el 1978, en l'actualitat és professor de Biologia i Geologia a l'Institut Xoán Montes de Lugo.
Licenciado en Bioloxía pola Universidade de Compostela en 1978 , na actualidade é profesor de Bioloxía e Xeoloxía no Instituto Xoán Montes de Lugo .
Guanyador del premi Modesto R. Figueiredo de 1988 amb En la tierra sombría, compta amb una depurada tècnica narrativa i amb un discurs propi.
Gañador do premio Modesto R. Figueiredo de 1988 con Na terra sombría , conta cunha depurada técnica narrativa e cun discurso propio .
Investigador de la literatura gallega de tradició oral publicà nombroses collites de contes amb Antonio Reigosa i Xoán Ramiro Cuba.
Investigador da literatura galega de tradición oral publicou numerosas recolleitas de contos e con Antonio Reigosa e Xoán Ramiro Cuba .
Eleccions municipals a Fene
Eleccións municipais en Fene
Juventino José Trigo Rey, nascut a Fene el 1962, és un polític gallec del BNG.
Juventino José Trigo Rey , nado en Fene en 1962 , é un político galego do BNG .
Va ser aprenent a Astano.
Foi aprendiz en Astano .
Regenta una assessoria en Perlío.
Rexenta unha asesoría en Perlío .
En les eleccions municipals de 2011 va encapçalar la candidatura del BNG a l'alcaldia de Fene i va ser triat regidor.[1] En les municipals de 2015 va tornar a encapçalar la candidatura del BNG i va ser triat alcalde amb el suport del PSdeG-PSOE, Somos Fene i IU.[2]
Nas eleccións municipais de 2011 encabezou a candidatura do BNG á alcaldía de Fene e foi elixido concelleiro [ 1 ] . Nas municipais de 2015 volveu encabezar a candidatura do BNG e foi elixido alcalde co apoio do PSdeG-PSOE , Somos Fene e EU [ 2 ] .
Antonio Reigosa Carreiras, nascut a Zoñán (Mondoñedo) el 15 d'agost de 1958, és un escriptor, conferenciant i investigador de la mitologia popular i de la literatura gallega de tradició oral.
Antonio Reigosa Carreiras , nado en Zoñán ( Mondoñedo ) o 15 de agosto de 1958 , é un escritor , conferenciante e investigador da mitoloxía popular e da literatura galega de tradición oral .
Col·labora amb nombrosos treballs de divulgació relacionats amb la història, l'art, l'etnografia, la mitologia popular i la literatura oral en diversos mitjans de comunicació i revistes especialitzades.
Colabora con numerosos traballos de divulgación relacionados coa historia , a arte , a etnografía , a mitoloxía popular e a literatura oral en diversos medios de comunicación e revistas especializadas .
És el cofundador d'Explanada, Grupo de Investigación Etnográfica (Lugo, 1992), del qual també formen part Ofelia Carnero, Mercedes Salvador i Xoán Ramiro Cuba, ha intervingut en campanyes de recollida de literatura oral en diferents ajuntaments de la província de Lugo.
É o cofundador de Chaira , Grupo de Investigación Etnográfica ( Lugo , 1992 ) , do que tamén forman parte Ofelia Carnero , Mercedes Salvador e Xoán Ramiro Cuba , ten intervido en campañas de recollida de literatura oral en distintos concellos da provincia de Lugo .
Creador i coordinador de continguts de l'Enciclopèdia Virtual de la Fantasia popular de Galícia denominada Galícia Encantada.[1]
Creador e coordinador de contidos da Enciclopedia Virtual da Fantasía popular de Galicia denominada Galicia Encantada [ 1 ] .
Coordinador de la revista oral de periodicitat trimestral El pazo de las musas, editada pel Museo Provincial de Lugo des de 2004 i de la revista oral de periodicitat semestral A voz dos carraos editada pel Museo Provincial del Mar des de 2006.
Coordinador da revista oral de periodicidade trimestral O pazo das musas , editada polo Museo Provincial de Lugo desde 2004 e da revista oral de periodicidade semestral A voz dos carraos editada polo Museo Provincial do Mar desde 2006 .
Al gener de 2015 va ser nomenat Cronista Oficial de Mondoñedo per la corporació municipal d'aquest ajuntament.
En xaneiro de 2015 foi nomeado Cronista Oficial de Mondoñedo pola corporación municipal dese concello .
És autor d'al voltant de 40 títols de textos literaris o d'investigació entre els quals destaquen:
É autor , ou coautor , de arredor de 40 títulos de textos literarios ou de investigación entre os que salientan :
Xoán Ramiro Cuba Rodríguez, nascut a Lugo el 20 de gener de 1958, és un escriptor gallec.
Xoán Ramiro Cuba Rodríguez , nado en Lugo o 20 de xaneiro de 1958 , é un escritor galego .
Treballa al Museu Provincial de Lugo com a responsable de publicacions.
Traballa no Museo Provincial de Lugo como responsable de publicacións .
En 1992 va crear amb Ofelia Carnero Vázquez, Mercedes Salvador Castañer i Antonio Reigosa el Grup de Recerca Etnogràfica Esplanada, realitzant diversos projectes, treballs de camp, arxiu i publicació duts endavant en diferents comarques de Lugo, fonamentalment a la Terra Chá i a l'ajuntament de la Pontenova.
En 1992 creou con Ofelia Carnero Vázquez , Mercedes Salvador Castañer e Antonio Reigosa o Grupo de Investigación Etnográfica Chaira , realizando diversos proxectos , traballos de campo , arquivo e publicación levados adiante en distintas comarcas lucenses , fundamentalmente na Terra Chá e no concello da Pontenova .
Manuel García Barros (conegut també pel seu pseudònim, "Ken Keirades"), va ser un escriptor i periodista gallec, nascut el 16 de novembre de 1876 al municipi de La Estrada (província de Pontevedra) i mort l'11 d'abril de 1972, va ser un escriptor i periodista gallec.
Manuel García Barros ( " Ken Keirades " ) , nado no Ulla , Berres , A Estrada o 16 de novembro de 1876 e finado en Callobre , A Estrada o 11 de abril de 1972 , foi un escritor e xornalista galego .
Fill de pagesos, Manuel García Barros estudià per lliure la carrera de magisteri a Santiago de Compostel·la. En 1905 finalitzà dits estudis i ocupà la plaça de mestre de primer ensenyament a la parròquia de Trepé (La Estrada).
Nacido nunha familia labrega , Manuel García Barros comezou sendo pastor e torneiro e estudou por libre a carreira de maxisterio en Santiago , que rematou en 1905 , para ocupar a praza de mestre de primeiro ensino na parroquia de Rubín ( A Estrada ) .
L'any 1906 va contreure matrimoni a la parròquia estradense de Callobre (A Estrada).
No ano 1906 casou en Callobre ( A Estrada ) , onde viviu o resto da súa vida .
En 1903, quan estava realitzant el servei militar a Vigo, va començar a col·laborar en revistes i a prendre contacte amb els moviments culturals de la ciutat olívica, molt especialment amb el teatre.
Xa en 1903 , cando estaba a realizar o servizo militar en Vigo , comezou a colaborar en revistas e a tomar contacto cos movementos culturais da cidade olívica , moi especialmente co teatro .
L'any 1907 va ser empresonat per primera vegada per articles publicats en el periòdic Él Estradense, del qual era director, fet que es repetiria l'any següent.
No ano 1907 , e por mor do seu labor como director do xornal El Estradense , pasou por primeira vez pola cadea , feito que se volveu a repetir no ano seguinte .
Va simpatitzar àmpliament amb els moviments agraris de començaments del segle XX, així com amb els membres de les Hermandades del habla i, posteriorment, amb el Grupo Nosotros, molt especialment amb el seu gran amic i referent cultural Ramón Otero Pedrayo.
Os seus contactos e simpatía cos movementos agrarios de comezos de século son moi salientábeis así coma cos membros das Irmandades da Fala e posteriormente co Grupo Nós , moi especialmente co seu grande amigo e soporte cultural Ramón Otero Pedrayo .
A partir de 1920, va passar a ser una figura reconeguda de la literatura gallega i del galleguisme, en ser un dels fundadors del periòdic El Emigrado.
Xa a partir do 1920 , pasou a ser un persoeiro recoñecido nas nosas letras e no galeguismo , canto máis ao ser un dos “ alma máter ” do xornal El Emigrado , que foi o xornal de maior duración da Estrada ata hoxe , e no que colaborou con todo tipo de traballos .
En aquest periòdic escrivia una secció, sota el nom de Diviertes, en la qual va promoure una campanya contra el caciquisme.
Neste último xornal escribía unha sección , baixo o nome de Rexoubas , na que promoveu unha afamada campaña contra o caciquismo .
L'any 1927 va aprovar les oposicions de Mestre Nacional, sent destinat al municipi de Castrelo do Val, Ourense.
No ano 1927 aprobou as oposicións de Mestre Nacional , indo no seu primeiro destino a Pepín ( Castrelo do Val , Ourense ) .
L'aixecament militar li va suposar la suspensió d'ocupació i sou, que mai li va ser restituït.
O levantamento militar supúxolle a suspensión de emprego e soldo , cando xa fora trasladado a unha parroquia da beira ( San Pedro de Ancorados ) . Este emprego non lle foi xamais restituído .
L'any 1955 va ser empresonat de bell nou, juntament amb Francisco Fernández del Riego i Domingo Lemos Suárez, en el seu cas simplement per confiscar-li unes revistes (Bohemies) que li havien enviat des de Cuba.
No ano 1955 foi levado de novo ao cárcere , xunto con Francisco Fernández del Riego e Domingo Lemos Suárez , no seu caso simplemente por lle atoparen unhas revistas ( Bohemias ) que lle mandaran dende Cuba .
L'any 1957 va ser nomenat membre de la Reial Acadèmia Gallega.
No ano 1957 foi nomeado membro correspondente da Real Academia Galega .
Va morir a La Estrada l'any 1972.
Finou en Callobre no ano 1972 .
L'any 1989 l'ajuntament de l'Estrada va inaugurar els Premi García Barros per honrar la seva obra i memòria
No ano 1997 o Concello da Estrada adicou este ano á lembranza da súa memoria .
El Diccionario de los seres míticos gallegos és un assaig enciclopèdic escrit per Xoán Ramiro Cuba, Xosé Miranda i Antonio Reigosa que a manera de diccionari conté 710 entrades del patrimoni mitològic gallec.
O Dicionario de seres míticos galegos é un ensaio enciclopédico escrito por Xoán Ramiro Cuba , Xosé Miranda e Antonio Reigosa que a modo de dicionario contén 710 entradas do patrimonio mitolóxico galego .
És un recull dels protagonistes de llegendes, mites i contes populars gallecs ordenats alfabèticament.
É unha compilación dos protagonistas de lendas , mitos e contos populares galegos ordenados alfabeticamente .
Originalment publicat l'any 1999, compta amb altres quatre edicions, en el 2000 (2a ed.), 2002 (3a ed.), 2004 (4a ed.) i 2008 (5a ed.).
Orixinalmente publicado no ano 1999 , conta con outras catro edicións , no 2000 ( 2a ed. ) , 2002 ( 3a ed. ) , 2004 ( 4a ed. ) e 2008 ( 5a ed. ) .
L'obra està basada en una àmplia biografia que abasta nombrosos antropòlegs i intel·lectuals gallecs com Murguía, Risco, Cunqueiro, Ferrín, etc.), a més de perquisicions dels propis autors als ajuntaments d'Abadín, Begonte, Cangas, Chantada, A Fonsagrada, Lugo, Mondoñedo Palas de Rei, Paradela, A Pastoriza, A Pontenova...
A obra está baseada nunha ampla biografía que abarca numerosos antropólogos e intelectuais galegos como Murguía , Risco , Cunqueiro , Ferrín etc ) , amais de pescudas dos propios autores nos concellos de Abadín , Begonte , Cangas , Chantada , A Fonsagrada , Lugo , Mondoñedo Palas de Rei , Paradela , A Pastoriza , A Pon...
La Reina Lupa (també coneguda com a Reina Lopa, Reina Luparia, Reina Luca i Reina Loba) és un personatge de la mitologia gallega.
A Raíña Lupa , ( tamén coñecida como Raíña Lopa , Raíña Luparia , Raíña Luca e Raíña Loba ) é un personaxe da mitoloxía galega .
Baptisme de la reina Lupa per Santiago Apòstol.
Bautismo da raíña Lupa por Santiago Apóstolo .
Apareix en el Codex Calixtinus, en el qual s'explica com arribats les restes de l'apòstol Santiago a Iria Flavia, són dipositats en la propietat d'una senyora anomenada Lupa.
Aparece no Códice Calixtino , no que se conta como chegados os restos do apóstolo Santiago a Iria Flavia , son depositados na propiedade dunha señora chamada Lupa .
Aquesta els mana cap del governador de Duio, amb la intenció que es desfaci d'ells.
Esta mándaos cabo do gobernador de Duio , coa intención de que se desfaga deles .
Però el governador no només no aconsegueix fer-los fora d'allà, sinó que mor en l'intent.
Mais o gobernador non só non consegue botalos de alí , senón que morre no intento .
Temps després tornen els deixebles amb el cos al costat de Lupa i aquesta, (amb malícia, ja vol enganyar-los per segona vegada), els envia al Monte Ilicino (el Pico Sagrado), perquè agafin dos bous dels seus i que els portin el material necessari per al sepulcre.
Tempo despois volven os discípulos co corpo xunto de Lupa e esta , ( con malicia , xa quere enganalos por segunda vez ) , mándaos ó Monte Ilicino ( o Pico Sacro ) , para que que collan dous bois dos seus que lles carrexen o material necesario para o sepulcro .
Al Monte Ilicino, que té una cova que és l'entrada de l'Infern, hi ha un drac.
No Monte Ilicino , que ten unha cova que é a entrada do Inferno , hai un dragón .
Però la presència de la creu el fulmina, i els toros braus que portaven els deixebles es fan dòcils miraculosament.
Pero a presenza da cruz fulmínao , e os touros bravos que levaban os discípulos fanse mansos milagrosamente .
Lupa, en conèixer que el seu pla havia fracassat, es converteix al cristianisme i ajuda en la construcció de l'estatge de l'apòstol.
Lupa , ó coñecer que o seu plan fracasara , convértese ó cristianismo e axuda na construción da morada do apóstolo .
Es pensa que Lupa podria ser la representació d'una deessa precristiana, probablement la versió femenina de Lug.[1]
Pénsase que Lupa podería ser a representación dunha deusa precristiá , probablemente a versión feminina de Lug. [ 1 ]
Reina Lupa (personatge mitològic)
Raíña Lupa