Search is not available for this dataset
ca
stringlengths
3
1.79k
gl
stringlengths
4
734
En 1931 retornà a Santiago de Compostel·la, on exercí com a odontòleg i com a professor d'institut i de la Universitat.
En 1931 regresou a Santiago de Compostela , onde exerceu como odontólogo e como profesor de instituto e da Universidade .
Va ser membre de la Reial Acadèmia Gallega, de l'Institut d'Estudis Gallecs i cap de l'Estació Meteorològica de Pontevedra.
Foi membro da Real Academia Galega , do Instituto de Estudos Galegos e xefe da Estación Meteorolóxica de Pontevedra .
Va representar la Reial Societat Espanyola d'Història Natural en el VII Congrés Internacional de Pesca.
Representou a Real Sociedade Española de Historia Natural no VII Congreso Internacional de Pesca .
Enrique Chao Espina, nascut a Viveiro el 7 de juliol de 1908 i mort a la Corunya el 19 de gener de 1989, va ser un sacerdot i escriptor gallec.
Enrique Chao Espina , nado en Viveiro o 7 de xullo de 1908 e finado na Coruña o 19 de xaneiro de 1989 , foi un sacerdote e escritor galego .
Diccionario bio-biliográfico de escritores.
Diccionario Bio-bibliográfico de Escritores .
Biografia a Galicia Digital.
Biografía en Galicia Dixital ( en castelán )
José Martinho Montero Santalha, nascut a Cerdido el 5 d'abril de 1947, és un teòleg i lingüista gallec.
José Martinho Montero Santalha , nado en Cerdido o 5 de abril de 1947 , é un teólogo e lingüista galego .
En 1957 va ingressar al seminari de Mondoñedo.
En 1957 ingresou no seminario de Mondoñedo .
En 1965 marxà a estudiar teologia a Roma, on es llicencià i preparà el doctorat, essent professor agregat a la Pontifícia Universitat Gregoriana.
En 1965 marchou estudar teoloxía a Roma , onde se licenciou e preparou o doutorado , sendo profesor agregado na Pontificia Universidade Gregoriana .
Es va llicenciar en Filosofia per la Pontifícia Universitat de San Tomé d'Aquino de Roma.
Licenciouse en Filosofía pola Pontificia Universidade de San Tomé de Aquino de Roma .
El 1971 va ser ordenat sacerdot.
En 1971 foi ordenado sacerdote .
Durant la seva etapa a Roma va ser membre del grup «Os Irmandiños», constituït per gallecs residents a la ciutat i preocupats per la recuperació del gallec com a llengua vernacla en el camp de l'Església catòlica.
Durante a súa etapa en Roma foi membro do grupo « Os Irmandiños » , constituído por galegos residentes na cidade e preocupados pola recuperación do galego como lingua vernácula no eido da Igrexa Católica .
Fou un dels signants del Manifiesto para la supervivencia de la cultura gallega, publicat en 1974 a les revistes Seara Nova (de Lisboa, dirigida per Rodrigues Lapa), i Cuadernos para el diálogo (de Madrid).
Foi un dos asinantes do Manifesto para a supervivência da cultura galega , publicado en 1974 nas revistas Seara Nova ( de Lisboa , dirixida por Rodrigues Lapa ) , e Cuadernos para el diálogo ( de Madrid ) .
Va tornar a Galícia en 1974, sent mestre de Teologia en el seminari de Santiago de Compostel·la.
Regresou a Galiza en 1974 , sendo mestre de Teoloxía no seminario de Santiago de Compostela .
Es va llicenciar en Filologia per la UNED i l'any 2000 va aconseguir el doctorat per la Universitat de la Corunya amb una tesi sobre les ríemelas de la poesia trobadoresca.
Licenciouse en Filoloxía pola UNED e no ano 2000 acadou o doutorado pola Universidade da Coruña cunha tese sobre as rimas da poesía trobadoresca .
Va donar classes de llengua anglesa a Ferrol, i actualment dóna aules en el Facultat de Ciències de l'Educació i de l'Esport de Pontevedra, de la Universitat de Vigo.
Deu clases de lingua inglesa en Ferrol , e actualmente dá aulas no Facultade de Ciencias da Educación e do Deporte de Pontevedra , da Universidade de Vigo .
La seva obra està vinculada a la defensa del reintegracionisme.
A súa obra está vinculada á defensa do reintegracionismo .
Va redactar el primer plantejament ortogràfic d'aquest corrent, publicat el 1976 a la revista Grial amb el nom d'Unificación ortográfica gallego-portuguesa.
Redactou a primeira formulación ortográfica desta corrente , publicada en 1976 na revista Grial co nome de Unificación ortográfica galego-portuguesa .
Aquest text recollia la proposta feta per Manuel Rodrigues Lapa d'adoptar el portuguès com a forma literària del gallec, però matisant-la per defensar només un acostament ortogràfic.
Este texto recollía a proposta feita por Manuel Rodrigues Lapa de adoptar o portugués como forma literaria do galego , pero matizándoa para defender só un achegamento ortográfico .
En 1994, en un article publicat en la revista Temas de la Enseñanza,[1] defensà la creació de l'Acadèmia Gallega de la Llengua Portuguesa, fundada en 2008 i de la qual és president i membre de la comissió de lexicografia, a més de sotsdirector del Boletim de l'AGLP.
En 1994 , nun artigo publicado na revista Temas do Ensino [ 1 ] , defendeu a creación da Academia Galega da Língua Portuguesa , fundada en 2008 e da que é presidente e membro da comisión de lexicografía , amais de subdirector do Boletim da AGLP .
Va participar en la fundació de l'Associaçom Gallega da Língua i les Germandats de la parla de la Galícia i Portugal.
Participou na fundación da Associaçom Galega da Língua e as Irmandades da Fala da Galiza e Portugal .
Biografia al web de l'AGLP.
Biografía na web da AGLP .
Galicia Exprés és una sèrie juvenil de ficció que va emetre la TVG el 2001, produïda per Filmanova i CTV, i dirigida per Beatriz del Monte i Antón Reixa.
Galicia Exprés é unha serie xuvenil de ficción que emitiu a TVG en 2001 , producida por Filmanova e CTV , e dirixida por Beatriz del Monte e Antón Reixa .
Ambientada en una empresa de missatgeria, que munta un estudiant de dret després de fracassar en els seus estudis, tracta dels problemes dels nois que hi treballaven i l'entorn que els envolta.
Ambientada nunha empresa de mensaxería , que monta un estudante de dereito tras fracasar nos seus estudos , trata dos problemas dos mozos que alí traballaban e a contorna que os rodea .
Manuel, un estudiant de 25 anys, fracassat com estudiant de dret, decideix posar en marxa una missatgeria, "Galicia Exprés".
Manuel , un estudante de 25 anos , fracasado como estudante de dereito , decide poñer en marcha unha mensaxería , " Galicia Exprés " .
D'aquesta manera es converteix en empresari i pot donar feina a altres joves: un apassionat de la informàtica, una motorista que lidera una banda de rock i fins i tot a un acomiadat de més de 45 anys.
Deste xeito convértese en empresario e pode dar emprego a outros mozos : un apaixonado da informática , unha motorista que lidera unha banda de rock e incluso a un desempregado de máis de 45 anos .
Per dur a terme aquesta iniciativa, Manuel tindrà el suport de la seva noia, Elisa, una estudiant brillant de bona família, i l'ajuda econòmica de Sandra, germana més vella d'Elisa.
Para levar a cabo esta iniciativa , Manuel vai ter o apoio da súa moza , Elisa , unha estudante brillante de boa familia , e a axuda económica de Sandra , irmá máis vella de Elisa .
Les relacions laborals, acadèmiques i sentimentals d'aquests personatges es van complicant i enredant amb les relacions amb els clients habituals i veïns de la missatgeria.
As relacións laborais , académicas e sentimentais destes personaxes vanse complicando e enleando coas relacións cos clientes habituais e veciños da mensaxería .
Elisa Nuevo (Manuela Varela).
Elisa Novo ( Manuela Varela ) .
Sandra Nuevo (Maxo Barjas).
Sandra Novo ( Maxo Barjas ) .
David Nuevo (Sergio Bermúdez).
David Novo ( Sergio Bermúdez ) .
Isabel Martínez-Risco Valdivieso, coneguda com a Isabel Risco,[1] nascuda a la Corunya el 7 d'abril de 1975, és una actriu gallega.
Isabel Martínez-Risco Valdivieso , coñecida como Isabel Risco [ 1 ] , nada na Coruña o 7 de abril de 1975 , é unha actriz galega .
Graduada en Pedagogia Teatral (2005), va començar en el teatre universitari en 1997.
Graduada en Pedagoxía Teatral ( 2005 ) , comezou no teatro universitario en 1997 .
Va ser presentadora de gales, contacontes i va treballar a la ràdio.
Foi presentadora de galas , contadora de contos e traballou na radio .
En cinema va treballar en On Està la Felicitat?, Els morts van de pressa i en el curtmetratge Tourettes.
En cine traballou en Onde Está a Felicidade ? , Os mortos van á présa , na curtametraxe Tourettes e no documental Koruño , legado de Hércules .
Isabel Risco actuant amb Marián Bañobre en la gala de lliurament dels Premis María Casares en el 2014.
Isabel Risco actuando con Marián Bañobre na gala de entrega dos Premios María Casares no 2014 .
Any Categoria Film Resultat 2013 Millor actriu de repartiment Era visto !
Ano Categoría Filme Resultado 2013 Mellor actriz de repartimento Era visto !
↑ «A actriz Isabel Risco na lista do BNG» (en es).
↑ Ficha en Cultura Galega. ↑ " A actriz Isabel Risco na lista do BNG " . La Voz de Galicia. 30 de xaneiro de 2014 .
Ramón López-Suevos Fernández, nascut a Ferrol el 1943, és un economista gallec.
Ramón Lopez-Suevos Fernández , nado en Ferrol en 1943 , é un economista galego .
Llicenciat en Ciències Econòmiques a Madrid, doctorant-se per la Universitat de Santiago de Compostel·la, completant estudis a França com a becari.
Licenciado en Ciencias Económicas en Madrid , doutorándose pola Universidade de Santiago de Compostela , completando estudos en Francia como bolseiro .
Es va traslladar a Compostel·la en 1970 amb la seva dona Manuela Fraguela, i es va incorporar com a professor a la Facultat d'Econòmiques en 1971.
Trasladouse a Compostela en 1970 coa súa muller Manuela Fraguela , e incorporouse como profesor á Facultade de Económicas en 1971 .
Va militar en la UPG, incorporant-se al Comitè central de l'organització el juliol de 1976.
Militou na UPG , incorporándose ao Comité central da organización en xullo de 1976 .
Va participar en la redacció de les Bases constitucionals el 1977.
Participou na redacción das Bases constitucionais en 1977 .
El pazo do Espiño és una edificació localitzada a Santiago de Compostel·la d'arquitectura modernista erigida entre 1910 i 1915 per Jesús López de Rego, sota encàrrec de Ramón Gutiérrez de la Peña Quiroga.[1].
O pazo do Espiño é unha edificación localizada en Santiago de Compostela de arquitectura modernista erixida entre 1910 e 1915 por Jesús López de Rego , por encargo de Ramón Gutiérrez de la Peña Quiroga [ 1 ] .
Consta de dues ales i una capella annexa a la part posterior.
Consta de dous andares e unha capela anexa na parte posterior .
Es tracta d'un pazo residencial, i destaquen els seus merlets en la línia de cornisa, així com també pel tractament d'imitació d'una pedra donat als seus murs de formigó, i pels detalls vegetals i figuratius (gàrgoles) de la seva decoració exterior, modelats en ciment de l'època.[2]
Trátase dun pazo residencial , e destacan as súas ameas na liña de cornixa , así como tamén polo tratamento de imitación de pedra dado aos seus muros de formigón , e mais polos detalles vexetais e figurativos ( gárgolas ) da súa decoración exterior , moldeados en cemento da época. [ 2 ]
Està envoltat per abundant vegetació, entre la qual sobresurt una carballeira que limita amb el pazo presidencial de Monte Pío, i a un quilòmetre escàs de la plaça de l'Obradoiro.
Está rodeado por abundante vexetación , entre a que sobresae unha carballeira que limita co pazo presidencial de Monte Pío , e a un quilómetro escaso da praza do Obradoiro .
El 2011 es trobava en estat ruïnós, tot i que es va iniciar un procés de restauració.
En 2011 atopábase en estado ruinoso , malia que no inicio dun proceso de restauración .
Ja al segle XX es va presentar un projecte per rehabilitar l'espai com a parc públic i per a la construcció d'una residència de la tercera edat.
Xa no século XX presentouse un proxecto para rehabilitar o espazo como parque público e para a construción dunha residencia da terceira idade .
Durant el mandat de Conde Roa es va alliberar el sòl amb la intenció d'edificar 120 habitatges de luxe.
Durante o mandato de Conde Roa liberouse o solo coa intención de edificar 120 vivendas de luxo .
El seu successor a l'alcaldia Àngel Currás, va assenyalar, per contra, que la seva prioritat era el condicionament de l'espai públic: parc i rehabilitació del palauet modernista.
O seu sucesor na alcaldía Ángel Currás , sinalou , pola contra , que a súa prioridade era o acondicionamento do espazo público : parque e rehabilitación do palacete modernista .
No obstant això, col·lectius d'activistes van denunciar en 2012 la política de liberalització del sòl del PP, com una "privatització dels espais i drets públics".[3] Finalment va ser expropiada la part corresponent al parc i el pazo que va ser habilitada i oberta al públic a l'agost de 2014.
Non obstante , colectivos de activistas denunciaron en 2012 a política de liberalización do solo do PP , como unha " privatización dos espazos e dereitos públicos " . [ 3 ] Finalmente foi expropiada a parte correspondente o parque e o pazo que foi habilitada e aberta ao público en agosto de 2014 .
Jesús López de Rego Labarta, nascut a Santiago de Compostel·la el desembre de 1876 i mort a la mateixa ciutat el 1972, va ser un arquitecte gallec, autor, entre altres edificis, del Pazo del Espiño.
Jesús López de Rego Labarta , nado en Santiago de Compostela en decembro de 1876 e finado na mesma cidade en 1972 , foi un arquitecto galego , autor entre outros edificios do Pazo do Espiño .
Es va traslladar a Madrid l'any 1883.
Trasladouse a Madrid no ano 1883 .
En 1905 va obtenir una plaça com a professor de Mecànica i Construcció General a l'Escola d'Arts i Indústries de Santiago, de la qual al setembre de 1909 va ser nomenat Secretari.
Alí estudou a carreira de Arquitectura e traballa durante tres anos , mais en 1905 obtivo unha praza como profesor de Mecánica e Construción Xeral na Escola de Artes e Industrias de Santiago , da que en setembro de 1909 foi nomeado Secretario .
De 1912 a 1914 ocupa interinament la plaça d'arquitecte municipal, i el 1918 va ser nomenat arquitecte diocesà.
De 1912 a 1914 ocupa interinamente a praza de arquitecto municipal , e en 1918 foi nomeado arquitecto diocesán .
Va ser vicepresident de l'Associació d'Arquitectes de Galícia.
Foi vicepresidente da Asociación de Arquitectos de Galicia .
La finals dels anys 1920 va deixar pràcticament l'exercici professional, per dedicar-se a la seva tasca docent i d'empresari en Automòbils Santiaguesos.
A finais dos anos 1920 deixou practicamente o exercicio profesional , para dedicarse ao seu labor docente e de empresario en Automóbiles Santiagueses .
Camps de maduixes és un llibre escrit per Jordi Sierra i Fabra l'any 1997.
Camps de maduixes é un libro escrito por Jordi Sierra i Fabra no ano 1997 .
Camps de maduixes de Jordi Sierra i Fabra Tema ( s ) As drogues na xuventude Edició traduïda a l'espanyol Editorial Ediciós SM ( Espanya ) País Espanya ( Barcelona ) Pàgina no enllaçada a Wikidata Si no existeix en altres Viquipèdies : [ crea nou ítem ] Si existeix en altres Viquipèdies : [ busca ítem per enllaçar ] i ...
Camps de maduixes Autor/a Jordi Sierra i Fabra Cuberta Javier Calbet Orixe España ( Barcelona ) Lingua Catalán e castelán Tema ( s ) As drogas na xuventude Xénero ( s ) Literatura infantil e xuvenil Editorial Edicións SM ( España ) Data de pub. 1997 Páxinas 144 ISBN 9788434852860
Antonio Fernández-Cid de Temes (Ourense, 1 de novembre de 1916 - Bilbao, 3 de març de 1995[1]) va ser un militar, musicòleg i periodista musical gallec.
Antonio Fernández-Cid de Temes , nado en Ourense o 1 de novembro de 1916 e falecido en Bilbao o 3 de marzo de 1995 [ 1 ] , foi un militar , musicólogo e xornalista musical galego .
Fill nascut en el si d'una nombrosa família ourensana, va començar a estudiar Dret però en esclatar la guerra civil espanyola es va allistar en l'exèrcit nacionalista, on va ser ascendint d'alferes a tinent coronel d'intervenció.
Fillo morgado dunha numerosa familia ourensá , comezou a estudar Dereito pero ao estourar a guerra civil española alistouse no exército nacionalista , onde foi ascendendo de alférez a tenente coronel de intervención .
En finalitzar la guerra, i sense apartar-se de l'exèrcit, comença a col·laborar esporàdicament i com a suplent del crític musical del moment, en el periòdic ABC.
Ao rematar a guerra , e sen apartarse do exército , comeza a colaborar esporadicamente e como suplente do crítico musical do momento , no xornal ABC .
Posteriorment passa a la revista Tarea i després al periòdic orgànic del règim franquista Arriba, on escriu des de 1943 fins a 1952.
Posteriormente pasa á revista Tarea e logo ao xornal orgánico do réxime franquista Arriba , onde escribe dende 1943 ata 1952 .
En aquest any obté un contracte amb ABC, ja com a crític musical titular, que manté fins a 1960.
Nese ano obtén un contrato con ABC , xa como crítico musical titular , que mantén ata 1960 .
En aquest any passa a l'Informaciones, però torna en 1966 a l'ABC, que ja no abandonarà fins a la seva mort.
Nese ano pasa ao Informaciones , pero regresa en 1966 ao ABC , que xa non abandonará ata a súa morte .
A més, també va escriure esporàdicament en altres periòdics espanyols i regionals del moment, com ara La Vanguardia, Mundo Hispánico, Diario Vasco, La Estafeta Literaria etcètera.
Ademais , tamén escribiu esporadicamente noutros xornais españois e rexionais do momento , como La Vanguardia , Mundo Hispánico , Diario Vasco , La Estafeta Literaria etcétera .
En la segona meitat del segle XX també va col·laborar com a periodista musical en televisió i ràdio, i en 1965 va obtenir el Premi Nacional de Ràdio.
Na segunda metade do século XX tamén colaborou como xornalista musical en televisión e radio , e en 1965 obtivo o Premio Nacional de Radio .
El 1980 va ser escollit membre de l'Acadèmia de Belles Arts de San Fernando.
En 1980 foi escollido membro da Academia de Belas Artes de San Fernando .
La seva especialitat com a crític musical era l'òpera.
A súa especialidade como crítico musical era a ópera .
Va estar casat amb Dolores Alcolea Hermosilla, va tenir vuit fills.
Casado con Dolores Alcolea Hermosilla , tivo oito fillos .
Va ser enterrat a Pozuelo de Alarcón (2).
Foi soterrado en Pozuelo de Alarcón [ 2 ] .
Once ensayos sobre el arte: El crítico musical, 1974.
Once ensayos sobre el arte : el crítico musica , 1974 .
Cien corderos de teatro musical en España, 1977.
Cien años de teatro musical en España , 1977 .
Doce grandes de lana música española, 1979.
Doce grandes de la música española , 1979 .
Un cordero de música en España, 1987.
Un año de música en España , 1987 .
Jacinto Guerrero: El hombre y su astilla (1994).
Jacinto Guerrero : el hombre y su estela , 1994 .
La canoa és un esport o activitat recreativa que implica vogar una canoa[1] amb un sol rem.
A canoa [ 1 ] é un deporte ou actividade recreativa que implica vogar unha canoa cun só remo .
En algunes parts d'Europa, la canoa com a esport es refereix al piragüisme i al caiac al mateix temps, amb una canoa denominada Canoa oberta.
Nalgunhas partes de Europa , a canoa como deporte refírese ao piragüismo e ao kayak ao mesmo tempo , cunha canoa denominada Canoa aberta .
Algunes persones els diuen "canoes canadenques", però Canadà no va ser l'únic país que va inventar "La Canoa".
Algunhas persoas lles chaman " Canoas canadenses " mais Canadá non foi o único país que inventou " A Canoa " .
Una manera antiga de transport, la canoa moderna va ser establerta al segle XIX.
Un modo antigo de transporte , a canoa moderna foi estabelecida no século XIX .
En 1924, associacions de canoa des d'Àustria, Alemanya, Dinamarca i Suècia van fundar la Internationalen Representation fos Kanusport, precursora de la Internacional Canoe Federation.
En 1924 , asociacións de canoa desde Austria , Alemaña , Dinamarca e Suecia fundaron a Internationalen Representation for Kanusport , precursora da Internacional Canoe Federation. A canoa pasou a ser parte dos Xogos Olímpicos no verán de 1936. [ 2 ] [ 3 ] A forma principal de deporte competitivo era canoa sprint .
La canoa va passar a ser part dels Jocs Olímpics a l'estiu de 1936.[2][3] La forma principal d'esport competitiu era canoa esprint.
Entre outras están canoa polo , canoa en augas bravas , canoa maratón , ICF canoa maratón , e playboating. Unha forma de actividade recreativa de canoa é canoa cámping .
Canoes recreatives: aquestes són les més àmpliament utilitzades a causa del seu pes lleuger i a la seva durabilitat.
Canoas recreativas : estas son as máis amplamente utilizadas debido ao seu peso lixeiro e á súa durabilidade .
Estan normalment fetes d'alumini o plàstic.
Están normalmente feitas de aluminio ou plástico .
Poden trobar-se en la majoria de botigues esportives, i és possible llogar-les en alguns rius i llacs públics.
Poden atoparse na maioría de tendas deportivas , e é posible alugalas nalgúns ríos e lagos públicos .
Canoes intermèdies o avançades: aquestes són versions millorades de les canoes recreatives, oferint més comoditat i velocitat.
Canoas intermedias ou avanzadas : estas son versións melloradas das canoas recreativas , ofrecendo máis comodidade e velocidade .
Aquestes són dissenyades per entusiastes de la canoa, qui sovint les utilitza per a la pesca o la vista d'ocells.
Estas son deseñadas para entusiastas da canoa , quen a miúdo as utiliza para a pesca ou a vista de paxaros .
Canoes d'aigües braves: aquestes són usades per a les aigües braves i el rem pel riu avall.
Canoas de augas bravas : estas son usadas para as augas bravas e o remo polo río abaixo .
Ofereixen molta seguretat i estan dotades de bosses flotants per evitar que la canoa s'enfonsi i se'n va a l'aigua accidentalment.
Ofrecen moita seguridade e están dotadas de bolsas flotantes para evitar que a canoa se afunda se se vai á auga accidentalmente .
Tenen costats més alts, les calçs ajuden a evitar que l'aigua s'introdueixi a la canoa.
Teñen lados máis altos , os cales axudan a evitar que a auga se introduza á canoa .
És més fàcil de girar bruscament a causa del seu fons pla.
É máis fácil de virar bruscamente debido ao seu fondo plano .
Canoes de carrera: aquests són estrictament per a professionals i activitats esportives.
Canoas de carreira : estes son estritamente para profesionais e actividades deportivas .
Poden estar fetes de Kevlar, plàstic o diferents materials que fan aquestes canoes ultra-lleugeres i fortes.
Poden estar feitas de Kevlar , plástico ou diferentes materiais que fan estas canoas ultra-lixeiras e fortes .
Tenen un disseny diferent de les altres canoes, amb bigues més estretes i tancades per a un millor seguiment.
Teñen un deseño diferente das outras canoas , con vigas máis estreitas e pechadas para un mellor seguimento .
Aquestes són classificades en dos grups: canoes flatwater i canoes de carrera en aigües braves.
Estas son clasificadas en dous grupos : canoas flatwater e canoas de carreira en augas bravas .
Salt de trampolí Rem ( esport ) Natació Futbol Jocs Olímpics d'Hivern
Salto de trampolín Remo ( deporte ) Natación Wáter-polo Esquí ( deporte ) Fútbol Xogos Olímpicos de Inverno
Consultado o 10 August 2016. ↑ «Canoe/Kayak Sprint Equipment and History».
Consultado o 10 August 2016. ↑ " Canoe/Kayak Sprint Equipment and History " .
International Olympic Committee .
International Olympic Committee. Consultado o 28 May 2016 .
Consultado el 28 May 2016. ↑ « The Different Types of Canoes » . paddling.about.com .
Cite web URL http://www.olympic.org/canoe-kayak-sprint-equipment-and-history ? tab = history Editorial International Olympic Committee Título Canoe/Kayak Sprint Equipment and History ↑ " The Different Types of Canoes " . paddling.about.com .