Search is not available for this dataset
ca
stringlengths
3
1.79k
gl
stringlengths
4
734
En 1994 va ser assassinat Manuel Baúlo, cap del clan dels Caneos, que havia col·laborat amb Garzón passant informació.
En 1994 foi asasinado Manuel Baúlo , xefe do clan dos Caneos , que colaborara con Garzón pasando información .
Va ser tirotejat per sicaris colombians a casa seva, a Cambados, i la seva dona va quedar en cadira de rodes.
Foi tiroteado por sicarios colombianos na súa casa de Cambados. A súa muller quedou en cadeira de rodas .
Uns mesos després Manuel Charlín va tornar a la presó.
Uns meses despois Manuel Charlín volveu ao cárcere .
El grup va anar reduint-se per l'assetjament policial i judicial, sent el tràfic d'heroïna l'últim negoci del qual van ser acusats.
O grupo foi perdendo pulo polo acoso policial e xudicial sendo o tráfico de heroína o último negocio do que foron acusados .
Els inicis del clan estan en l'estraperlo, el contraban d'aliments i altres productes durant el franquisme.
Os inicios do clan están no estraperlo , o contrabando de alimentos e outros produtos durante o franquismo .
Ja en democràcia el clan va mantenir negocis introduint ferralla i penicil·lina des de Portugal.
Xa en democracia o clan mantivo negocios traendo chatarra e penicilina dende Portugal .
Més tard van passar al contraban de tabac, el ros de batea era venut en bars en la dècada de 1980 i començaments de la de 1990.
Máis tarde pasaron ao contrabando de tabaco , o rubio de batea era vendido en bares na década de 1980 e comezos da de 1990 .
De l'ús de vaixells per al contraban de tabac, en molts casos pesquers, van passar a llanxes planejadores i amb elles al tràfic d'haixix.
De barcos empregados para o contrabando de tabaco , en moitos casos pesqueiros , pasaron a lanchas planadoras e con elas ao tráfico de haxix .
L'Audiència Nacional va condemnar el matrimoni Charlín i la tots els seus fills a 104 anys de presó per blanqueig de diners obtinguts amb la droga.
A Audiencia Nacional ten condenado ao matrimonio Charlín e a tódolos seus fillos a 104 anos de prisión por branqueo dos cartos obtidos coa droga .
Tres anys després el Tribunal Suprem va revocar parcialment la sentència, rebaixant la condemna de Manuel Charlín i absolent la seva filla Teresa.
Tres anos despois o Tribunal Supremo revogou parcialmente o fallo , rebaixando a condena de Manuel Charlín e absolvendo a súa filla Teresa .
El patriarca del clan va passar 20 anys a la presó, abandonant-la amb 78 anys.
O patriarca do clan pasou 20 anos no cárcere saíndo con 78 anos .
El Porvenir va ser un periòdic que es va publicar a Santiago de Compostel·la[1] en 1845.
El Porvenir foi un periódico que se publicou en Santiago de Compostela [ 1 ] en 1845 .
Subtitulat Revista de la Juventud Gallega, va aparèixer, per primera vegada, el 3 de febrer de 1845 amb el lema "Todo para Galicia".
Subtitulado Revista de la Juventud Gallega , apareceu o 3 de febreiro de 1845 co lema " Todo para Galicia " .
S'editava en la Impremta de la Viuda e Hijos de Compañel i apareixia tres vegades al mes.[2] El seu director va ser Antolín Faraldo, i els seus redactors Antonio Romero Ortiz i José Rúa Figueroa.
Editábase na Imprenta de la Viuda é Hijos de Compañel e aparecía tres veces ao mes [ 2 ] . O seu director foi Antolín Faraldo , e os seus redactores Antonio Romero Ortiz e José Rúa Figueroa .
Van sortir al carrer 14 números, l'últim nombre va aparèixer el 28 d'agost del mateix any, ja que el governador de la Corunya va decretar la seva suspensió l'1 de setembre.
Saíron á rúa 14 números , o último número apareceu o 28 de agosto dese ano , pois o gobernador da Coruña decretou a súa suspensión o 1 de setembro .
En aquest periòdic va aparèixer el manifest Nuestra bandera literaria, probablement de l'autoria de Ramón de la Sagra, en el qual es defensava l'anarquia literària com a camí per aconseguir una emancipació absoluta del pensament.
Neste periódico apareceu o manifesto Nuestra bandera literaria , probablemente da autoría de Ramón de la Sagra , no que se defendía a anarquía literaria como camiño para acadar unha emancipación absoluta do pensamento .
Per aquesta raó alguns autors el consideren com el primer periòdic anarquista del món.[3]
Por esta razón algúns autores considérano como o primeiro periódico anarquista do mundo [ 3 ] .
El futuro en Galicia.
Ficha e exemplares de El Porvenir en Galiciana .
Per a altres significats, vegeu «El Porvenir».
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase : El Porvenir .
A Nosa Terra ("La nostra terra") va ser un periòdic en paper, i posteriorment electrònic, que va operar a Galícia des de 1977 fins a 2011.
A Nosa Terra foi un periódico en papel , e posteriormente electrónico , que operou en Galicia dende 1977 ata 2011 .
Enquadrat en l'òrbita del nacionalisme, i escrit íntegrament en gallec, va ser dirigit per Margarita Ledo, Xosefina López Corral, Xosé Currás, Afonso Eiré i Manuel Veiga Taboada.
Encadrado na órbita do nacionalismo , e escrito integramente en galego , foi dirixido por Margarita Ledo , Xosefina López Corral , Xosé Currás , Afonso Eiré e Manuel Veiga Taboada .
El periòdic va funcionar sempre com a setmanari, tot i que en diversos períodes es va veure obligat a sortir quinzenalment, fent en total 33 anys.
O periódico funcionou sempre como semanario , aínda que en diversos períodos viuse obrigado a saír quincenalmente , facendo en total 33 anos .
El desembre de 2007 el periòdic realitzà una important reforma de continguts: Eiré, el director, ascendia a conseller delegat, i les tasques de direcció periodística requeien en Manuel Veiga.[2] Així mateix, es publicava una edició electrònica coordinada per César Lorenzo.
En decembro de 2007 o periódico realizou unha importante reforma deseñística e de contidos [ 2 ] : Eiré , o daquela director , ascendía a conselleiro delegado , e as tarefas de dirección xornalística recaían en Manuel Veiga. Asemade , publicábase unha edición electrónica coordinada por César Lorenzo .
Els problemes econòmics, endèmics durant tota la vida d'aquesta capçalera, van començar a succeir-se fins que a l'agost de 2010 l'empresa editora, Promocions Culturals Gallegues SA va anunciar la suspensió de pagaments i el tancament del setmanari en paper.[3] A partir d'aquest moment, va continuar actualitzant-se l'ed...
Os problemas económicos , endémicos durante toda a vida desta cabeceira , comezaron a sucederse [ 3 ] ata que en agosto de 2010 a empresa editora , Promocións Culturais Galegas SA anunciou a suspensión de pagamentos e o peche do semanario en papel. A partir dese momento , continuou actualizándose a edición electrónica ...
Per a altres significats, vegeu «A Nosa Terra».
Para outras páxinas con títulos homónimos véxase : A Nosa Terra .
Entre els promotors del projecte de 1977 estaven Margarita Ledo, que va ser la seva primera directora, els periodistes Xosé Ramón Pousa, Antón Galocha, Xosé López, Marita Otero, Lois Celeiro; el dissenyador gràfic Pepe Barro i el fotògraf Fernando Bellas Jiménez.
Entre os promotores do proxecto de 1977 estaban Margarita Ledo , que foi a súa primeira directora , os xornalistas Xosé Ramón Pousa , Antón Galocha , Xosé López , Marita Otero , Lois Celeiro ; o deseñador gráfico Pepe Barro e o fotógrafo Fernando Bellas Jiménez .
La primera etapa del periòdic, sempre setmanal, va durar fins a 1980, va ser dirigida per Ledo i va tenir la seva seu a Santiago de Compostel·la.
A primeira etapa do periódico , sempre semanal , durou ata 1980 , foi dirixida por Ledo e tivo a súa sede en Santiago de Compostela .
Ledo va ser substituïda el 1980 per Xosefina López Corral.
Ledo foi substituída en 1980 por Xosefina López Corral .
En 1981 la publicació va ser condemnada per atacs a la Constitució i va estar clausurada durant tres mesos.
En 1981 a publicación foi condenada por ataques á Constitución e estivo clausurada durante tres meses .
Després la redacció es trasllada a Vigo i reobre amb el director en funcions, Afonso Eiré, que seria director formal del setmanari a partir de 1983.[1].
Daquela a redacción trasládase a Vigo e reabre co director en funcións , Afonso Eiré , que sería director formal do semanario a partir de 1983 [ 1 ] .
Al llarg dels seus anys va recollir articles dels millors i més destacats periodistes i escriptors gallecs (Manuel Rivas, María Xosé Queizán, Carlos Casar, Xosé Antón Gaciño, Xesús González Gómez,...) i dels més destacats humoristes gràfics, com Xaquín Marín o O Carrabouxo.
Ao longo dos seus anos recolleu artigos dos mellores e máis destacados xornalistas e escritores galegos ( Manuel Rivas , María Xosé Queizán , Carlos Casares , Xosé Antón Gaciño , Xesús González Gómez etcétera ) e dos máis destacados humoristas gráficos , como Xaquín Marín ou O Carrabouxo .
A Nosa Terra (1977-2011)
A Nosa Terra ( 1977 )
Pollicipes és el gènere tipus, i únic, de la família dels Scalpellidae de l'ordre dels pedunculats, crustacis de la classe dels cirrípedes.
Pollicipes é o xénero tipo , e único , da familia dos policipédidos da orde dos pedunculados , crustáceos maxilípedos da infraclase dos cirrípedes .
Comprèn quatre espècies marines que s'alimenten per filtració de l'aigua i que es coneixen en general com a percebes.[4]
Comprende catro especies mariñas que se alimentan por filtración da auga e que se coñecen en xeral como percebes. [ 4 ]
La talla en pedra va ser realitzada per Antonio Palacios, i la cara i les mans, que són de marbre blanc, van ser fetes pel valencià Marià Benlliure.
A talla en pedra foi realizada por Antonio Palacios , e a cara e as mans , que son de mármore branco , foron feitas polo valenciano Mariano Benlliure .
La corona està envoltada d'un nimbe de rajoles i pedra que descansa sobre les espatlles.
A coroa está rodeada dun nimbo de azulexos e pedra que descansa sobre os ombreiros .
L'interior del monument és buit i té una escala de cargol que permet pujar al vaixell que la Verge sosté a la mà dreta.
O interior do monumento é oco e ten unha escaleira de caracol que permite subir ó barco que a Virxe sostén na man dereita .
Amb capacitat per a cinc persones, serveix de mirador cap a l'oceà Atlàntic.
Con capacidade para cinco persoas , serve de miradoiro cara ao océano Atlántico .
Al costat del monument es va aixecar més tard el parc recreatiu "Mercedes de l'Escala" (en l'honra de Mercedes Ruiz de l'Escala) de gran superfície, dotat d'un Via Crucis, restaurat en 2014, en el qual ei celebra l'últim diumenge d'agost una popular romeria dedicada a la Verge.
A carón do monumento levantouse máis tarde o parque recreativo " Mercedes de la Escalera " ( na honra de Mercedes Ruiz de la Escalera ) de gran superficie , dotado de Via Crucis , restaurado en 2014 , bancos e mesas de pedra , no que se celebra o último domingo de agosto a popular romaría dedicada á Virxe .
La Mare de Déu de la Roca (Virxe da Rocha en gallec) és un monument a l'ajuntament de Pontevedra de Baiona, situada a l'ala de la muntanya de San Roque, a 100 m sobre el nivell del mar.
A Virxe da Rocha é un monumento do concello pontevedrés de Baiona , situada na aba do monte de San Roque , a 100 m sobre o nivel do mar .
La idea de la seva construcció va ser de l'enginyer Laureano Salgado Rodríguez.
A idea da súa construción foi do enxeñeiro Laureano Salgado Rodríguez .
La primera pedra es va col·locar el 18 de setembre de 1910, col·locant-se sobre ella una petita caixa de zinc amb dues monedes d'or, dues de plata i dues de bronze, a més d'una còpia de l'acta de tal esdeveniment.
A primeira pedra colocouse o 18 de setembro de 1910 , colocándose sobre ela unha pequena caixa de cinc con dúas moedas de ouro , dúas de prata e dúas de bronce , ademais dunha copia da acta de tal acontecemento .
La seva execució va ser lenta a causa de les dificultats econòmiques, sent inaugurada el 14 de setembre de 1930.
A súa execución foi lenta debido ás dificultades económicas , sendo inaugurada o 14 de setembro de 1930 .
El Castro de Santa Comba és un castro costaner situat a l'illa de Santa Comba (ajuntament de Ferrol), formada actualment per tres illes, amb orientació NO-SE.
O Castro de Santa Comba é un castro costeiro situado na illa de Santa Comba ( concello de Ferrol ) , formada actualmente por tres illas , con orientación NO-SE .
Sobre l'illa central, la de major grandària, està l'Ermita de Santa Comba, del segle XI.
Sobre a illa central , a de maior tamaño , está a Ermida de Santa Comba , do século XI .
Dibuix d'una tortera del segle I de l'era actual o I abans de l'actual.
Debuxo dunha fusaiola do século I da era actual ou I antes da actual .
Amb la inscripció REBE TRASANCI AVG [ VST ] I .
Coa inscrición REBE TRASANCI AVG [ VST ] E .
El 15 d'octubre de 2001 André Pena Graña va trobar una pissarra circular datada del segle I, de la mida i de la forma d'una tornera d'uns 4 centímetres de diàmetre, amb una inscripció dedicada a Reva: REBE TRASANCI AVG [VST] I (" PARA REVA TRASANCIUCA", de la «Terra de Trasancos»).2 Aquesta inscripció fa referència a l...
O 15 de outubro de 2001 André Pena Graña atopou unha lousiña circular datada no século I do tamaño e da forma dunha fusaiola duns 4 centímetros de diámetro , cunha inscrición adicada a Reva : REBE TRASANCI AVG [ VST ] E [ 2 ] ( " PARA REVA TRASANCIUCA " , da « Terra de Trasancos » ) . Esta inscrición fai referencia á T...
L'accés a l'illa central que és la de major grandària, en la qual es troba l'Ermita de Santa Comba, només és possible en marea baixa.
O acceso só é posible na baixamar á illa central que é a de maior tamaño e na que está a Ermida de Santa Comba .
↑ " Ferrol nació en tres islas con minas de oro y hornos celtas Universidade y CSIC preservarán los restos de Santa Comba gracias a un plan director", article a El Correo Gallego, 12 d'abril de 2011 (castellà).
↑ " Ferrol nació en tres islas con minas de oro y hornos celtas Universidade y CSIC preservarán los restos de Santa Comba gracias a un plan director " , artigo en El Correo Gallego , 12 de abril de 2011 ( en castelán ) . ↑ " Un excepcional achado epigráfico " , artigo de André Pena Graña , 2001. ↑ Romero , N Lorena .
« Estudios en Santa Comba desvelan indicios de construcciones castreñas». ↑ «O xacemento de Santa Comba e a minería de Covas volven ser motivo de análise», article en Diario de Ferrol, 20 d'agost de 2015.
Diario de Ferrol , ed. " Estudios en Santa Comba desvelan indicios de construcciones castreñas " . Consultado o 13 de setembro de 2013. ↑ " O xacemento de Santa Comba e a minería de Covas volven ser motivo de análise " , artigo en Diario de Ferrol , 20 de agosto de 2015 .
Armada, Xosé-Lois i Alonso, Víctor (2016): El jaciment de Santa Comba i la mineria de Covas.
Armada , Xosé-Lois e Alonso , Víctor ( 2016 ) : O xacemento de Santa Comba e a minería de Covas .
Edicions Embora El jaciment de Santa Comba (Coves, Ferrol): investigacions arqueològiques en un enclavament de llana ruta marítima atlàntica.
Edicións Embora El yacimiento de Santa Comba ( Covas , Ferrol ) : investigaciones arqueológicas en un enclave de la ruta marítima atlántica .
Gallaecia ISSN 0211-8653 ISSN-y 2445-3927 , 2015 42 pàgines .
Gallaecia ISSN 0211-8653 ISSN-e 2445-3927 , 2015 42 páxinas .
Està situat a la Plaça de l'Obradoiro de Santiago de Compostel·la.
Está situado na Praza do Obradoiro de Santiago de Compostela .
És al costat nord, del paral·lelogram que constitueix la plaça, format per la Catedral, el Col·legi de Sant Jeroni, el Pazo de Raxoi i ell fins i tot.
É o lateral curto , o do lado norte , do paralelogramo que constitúe a praza , formado pola Catedral , o Colexio de San Xerome , o Pazo de Raxoi e el mesmo .
Després d'una visita realitzada a Santiago pels Reis Catòlics l'any 1486, van decidir erigir un Gran Hospital Reial a la ciutat de l'apòstol, per atendre els pelegrins que en l'època recorrien el Camí de Santiago.
Tras unha visita realizada a Santiago polos Reis Católicos no ano 1486 , decidiron erixir un Gran Hospital Real na cidade do apóstolo , para atender aos peregrinos que na época percorrían o Camiño de Santiago .
L'arrel de la conquesta del Regne de Granada el 1492, i dels ingressos obtinguts per la victòria, l'any 1499 van donar un terç de les rendes del Vot de Santiago per dur a terme l'empresa.
A raíz da conquista do Reino de Granada en 1492 , e dos ingresos obtidos pola vitoria , no ano 1499 doaron un terzo das rendas do Voto de Santiago para levar a cabo a empresa .
L'arquitecte real, Henrique Egas, va ser l'encarregat de realitzar la traça i dirigir la construcció de l'hospital, que es va realitzar entre els anys 1501 i 1511, excepte la façana, que és lleugerament posterior i que es va reformar al segle XVII, la centra una portada renaixentista, contractada els poses mestres fran...
O arquitecto real , Henrique Egas , foi o encargado de realizar a traza e dirixir a construción do hospital , que se realizou entre os anos 1501 e 1511 , salvo a fachada , que é lixeiramente posterior e que se reformou no século XVII. Céntraa unha portada renacentista , contratada polos mestres franceses Martín de Blas...
Anys després, com a protecció de la façana, l'ajuntament va cedir un terreny que es va delimitar per gruixudes cadenes enfilades en pilars renaixentistes.
Anos despois , como protección da fachada , o concello cedeu un terreo que se delimitou por grosas cadeas engarzadas en piares renacentistas .
Els dos claustres inicials van ser modificats en estil renaixentista per Rodigo Gil de Hontañón.
Os dous claustros iniciais foron modificados en estilo renacentista por Rodigo Gil de Hontañón .
En 1678 Frei Tomás Alonso, el mateix que va fer amb les balconades barroques que que sustenten el cor de San Martiño Pinario, reforma la façana renaixentista introduint una gran balconada recolzada sobre grans mènsules profusament adornades amb la característica exuberant decoració vegetal, i tres noves finestres.
En 1678 Frei Tomás Alonso , o mesmo que consistiu as balconadas barrocas que que sustentan o coro de San Martiño Pinario , a causa dun posíbel derrubamento , reforma a fachada renacentista introducindo unha gran balconada apoiada sobre grandes ménsulas profusamente adornadas coa característica exuberante decoración vex...
El Parador de Santiago, també conegut com a Hotel dels Reis Catòlics i Hostal dels Reis Catòlics i, avui, com Parador Museu Santiago, és un hotel pertanyent a la xarxa de Paradors Nacionals de Turisme del Regne d'Espanya, albergat en un edifici d'estil plateresc construït per ordre dels Reis Catòlics per donar recer a ...
O Parador de Santiago , tamén coñecido como Hotel dos Reis Católicos e Hostal dos Reis Católicos e , hoxe , como Parador Museo Santiago , é un hotel pertencente á rede de Paradores Nacionais de Turismo do Reino de España , albergado nun edificio de estilo plateresco construído por orde dos Reis Católicos para dar acubi...
Es tracta d'un edifici excepcional, molt diferent als grans hospitals de planta rectangular, usuals a l'edat mitjana.[1]
Trátase dun edificio excepcional , moi diferente aos grandes hospitais de planta rectangular , usuais na Idade Media ( a pesar de que a Egas se lle recomendara que tivera en conta o Hospital Real de Burgos , pero aínda estaba lonxe dos proxectos de influencia italiana de planta en forma de cruz grega. [ 1 ]
L'edifici es va utilitzar com a hospital fins a mitjan segle XX.
O edificio utilizouse como hospital até mediados do século XX .
L'any 1953, l'Institut Nacional de Previsió, dependent del Ministeri de Treball, construeix un nou edifici al carrer Galeras, on l'Hospital es trasllada aquest mateix any, abandonant l'antic edifici, que es va transformar en l'Hostal dels Reis Catòlics, després denominat Hotel dels Reis Catòlics, integrat a la xarxa de...
O ano 1953 , o Instituto Nacional de Previsión , dependente do Ministerio de Traballo , constrúe un novo edificio na rúa Galeras , a onde o Hospital se traslada ese mesmo ano , abandonando o antigo edificio , que se transformou no Hostal dos Reis Católicos , despois denominado Hotel dos Reis Católicos , integrado na re...
Premi Patronat Rosalía de Castro per a Mestres i Pedagogs el 1979, per l'obra en comú amb Xesús Rábade Paredes Símbolos de Galicia.
Premio Patronato Rosalía de Castro para Mestres e Pedagogos en 1979 , pola obra en común con Xesús Rábade Paredes Símbolos de Galicia .
La bandera, l'escut i l'himne.
A bandeira , o escudo e o himno .
Premi Galícia de Narrativa de la Universitat de Santiago en el 1980, per l'obra en comú amb Xesús Rábade Paréis Morir en Vilaquinte.
Premio Galicia de Narrativa da Universidade de Santiago no 1980 , pola obra en común con Xesús Rábade Paredes Morrer en Vilaquinte .
Premi Galícia de la Universitat de Santiago el 1981, per l'obra en comú amb Xesús Rábade Paredes En el allá de nudos.
Premio Galicia da Universidade de Santiago no 1981 , pola obra en común con Xesús Rábade Paredes No aló de nós .
Premi Manuel Antonio el 1981, per l'obra en comú amb Xesús Rábade Paréis La sangre en el paisaje.
Premio Manuel Antonio no 1981 , pola obra en común con Xesús Rábade Paredes O sangue na paisaxe .
Premi Eusebio Lorenzo Baleirón el 1991, per En las hedras de la clepsidra.
Premio Eusebio Lorenzo Baleirón no 1991 , por Nas hedras da clepsidra .
Premi Modesto R. Figueiredo el 1991, per Lo cuadro.
Premio Modesto R. Figueiredo no 1991 , por O cadro .
Accèssit del Premi Miguel González Garcés el 1994, per Fiesta del cuerpo.
Accésit do Premio Miguel González Garcés no 1994 , por Festa do corpo .
Premi Arume de literatura infantil atorgat per la Fundació Xosé Neira Venirlas el 2003, per En la playa de los lagartos.
Premio Arume de literatura infantil outorgado pola Fundación Xosé Neira Vilas no 2003 , por Na praia dos lagartos .
Premi de l'Associació d'Escriptors en Llengua Gallega en el 2016.[2]
Premio da Asociación de Escritores en Lingua Galega no 2016. [ 2 ]
Fitxa en la Biblioteca Virtual Gallega Fitxa en l'Associació d'Escriptors en Llengua Gallega Blog de l'autora Perfil en As escollas electivas Entrevista de Literatura Gallega del S.XX de l'alumnat de l'IES Manuel García Barros
Ficha na Biblioteca Virtual Galega Ficha na Asociación de Escritores en Lingua Galega Blog da autora Perfil en As escollas electivas Entrevista de Literatura Galega do S.XX do alumnado do IES Manuel García Barros
Casada amb l'escriptor Xesús Rábade Paredes, és la mare de la poeta María del Cebreiro i del músic de jazz Abe Rábade.
Casada co escritor Xesús Rábade Paredes , é a nai da poeta María do Cebreiro e do músico de jazz Abe Rábade .
Alalás, 1972, edició de l'autora.
Alalás , 1972 , edición da autora .
Rosalía al mirall, 1985, Patronat Rosalía de Castro.
Rosalía no espello , 1985 , Patronato Rosalía de Castro .
Festa del cos, 1994, Diputació de la Corunya.
Festa do corpo , 1994 , Deputación da Coruña .
Àlbum de fotos, 1999 , Gusanillo Mayor .
Album de fotos , 1999 , Espiral Maior .
En las hedras de la clepsidra, 1999 , Ediciones del Castro .
Nas hedras da clepsidra , 1999 , Edicións do Castro .
Párpado azul, 2003, PEN Club de Galícia.
Pálpebra azul , 2003 , PEN Clube de Galicia .
Remuntar el riu, 2014.
Remontar o río , 2014 .
El día que llovió de noche, Galaxia, 1985.
O día que choveu de noite , 1985 , Galaxia .
Viatge a l'Illa Rodona, 1987, Galàxia.
Viaxe a Illa Redonda , 1987 , Galaxia .
La ciutat d'Aldara, 1989, Casals.
A cidade de Aldara , 1989 , Casals .
Ero i el capità Creont, 1989, S. M. Patapau, 1989, Anar Anant.
Ero e o capitán Creonte , 1989 , S. M. Patapau , 1989 , Ir Indo .
La cançó del rei (1992), Galàxia.
A canción do Rei , 1992 , Galaxia .
Don Mirlo con chaqueta, Xerais, 1993.
Don Merlo con chaqueta , 1993 , Xerais .
Cuentos del pájaro azul (1994), de Sotelo Blanco.
Contos do paxaro azul , 1994 , Sotelo Blanco .
Nous contes per a nens , 1994 , Citania .
Novos contos para nenos , 1994 , Citania .
La boda del papá (1994), Obradoiro.
A voda do papá , 1994 , Obradoiro .
La campana de la lluna, 1999; Xerais.
A campá da lúa , 1999 , Xerais .
El abuelo de Pipa, 2000.
O avó de Pipa , 2000 , Bruño .
A la platja dels llangardaixos, 2004, Edicions del Castro.
Na praia dos lagartos , 2004 , Edicións do Castro .
Biografia per a nens i nenes.
Biografía para nenas e nenos .
El souto del enano (2007), Obradoiro-Santillana.
O souto do anano , 2007 , Obradoiro-Santillana .
Un ratolí a la casa, 2008: Galàxia.
Un rato na casa , 2008 , Galaxia .