Search is not available for this dataset
ca
stringlengths
3
1.79k
gl
stringlengths
4
734
Apareix al mapa topogràfic 1:50.000 de l'IGC, full núm. 187.
Aparece no mapa topográfico 1:50.000 do I.G. e C. na folla no 187 .
El seu emplaçament és un lloc privilegiat que aprofita el terreny trencat de la vall de l'Avia a la part alta de muntanya que domina les vinyes.
O seu emprazamento é privilexiado aproveitando o terro quebrado do val do Avia na parte alta da aba do monte que domina as viñas .
La Casa Gran de Lentille és un pazo situat a la parròquia de San Lourenzo da Pena a l'ajuntament de Cenlle.
A Casa Grande de Lentille é un pazo situado na parroquia de San Lourenzo da Pena no concello de Cenlle .
A l'interior destaca per la seva conservació a cuina, amb lar i campana petita d'una pedra que descansa sobre una gruixuda columna amb capitell i plint motllurats, i col·locada en angle.
No interior destaca pola súa conservación a cociña , con lareira e campá pequena de pedra que descansa sobre unha grosa columna con capitel e plinto moldurados , e colocada en ángulo .
La cuina conserva el forn i el paviment enlousat.
A cociña conserva o forno e o pavimento enlousado .
L'oratori va estar situat en un dels salons, que segueix existint en una paret enclaustrat sota arc de mig punt peraltat un petit i artístic de fusta.
O oratorio estivo situado nun dos salóns , que segue existindo nunha parede enclaustrado baixo arco de medio punto peraltado un pequeno e artístico de madeira .
El pazo s'assenta sobre zona molt rocosa, sent les pròpies penyes part de la fonamentació de la casa i en l'angle est de la construcció, sota la solaina, s'assenten grans penyes confonent-se amb el disseny de l'edifici.
O pazo aséntase sobre zona moi rochosa , sendo os propios penedos parte da cimentación da casa e no ángulo leste da construción , baixo a solaina , aséntanse grandes penedos confundíndose co deseño do edificio .
En l'actualitat té planta en forma d'U, amb les crugies laterals de diferent longitud.
Na actualidade ten planta en forma de U , coas coxías laterais de distinta lonxitude .
La planta actual és fruit de modificacions fetes en diferents èpoques, tot i això encara s'hi pot veure l'ús de materials nobles i ben llaurats, indicatiu de les primeres construccions en contraposició amb les construccions modernes afegides o empeltades en els cossos més antics.
A planta actual é froito de modificacións feitas en distintas épocas , malia iso aínda se pode ver o uso de material nobre e ben labrado indicativo das primeiras construcións en contraposición coas mais modernas engadidas ou enxertadas nos corpos máis antigos .
Exemple d'això són les finestres amb muntant, en correspondència amb l'ample d'aquelles.
Exemplo disto son as ventás con montante , en correspondencia co ancho daquelas .
Copenhaguen, 1993 , Xerais ( teatre , co-autor juntament amb Andrés A. Vila , Premi Álvaro Cunqueiro , 1992 )
Copenhague , 1993 , Xerais ( teatro , co-autor con Andrés A. Vila , Premio Álvaro Cunqueiro , 1992 )
From the beginning of the sea (D'on comença el mar), 2008, Foreign Demand.
From the beginning of the sea ( De onde comeza o mar ) , 2008 , Foreign Demand .
Xosé Cid Cabido, nascut a Junquera de Ambía el 29 de desembre de 1959, és un escriptor gallec.
Xosé Cid Cabido , nado en Xunqueira de Ambía o 29 de decembro de 1959 , é un escritor galego .
Va ser militant d'ERGA i de l'AN-PG i un dels fundadors de l'organització assembleària Galícia Ceive-OLN.
Foi militante de ERGA e da AN-PG e un dos fundadores da organización asemblearia Galicia Ceibe-OLN .
Va pertànyer a l'organització armada de l'esquerra independentista gallega Loita Armada Revolucionaria i va ser pres al setembre de 1980.[1] Posteriorment va ser indultat en 1983 després d'una petició al govern del PSOE.[2]
Pertenceu á organización armada da esquerda independentista galega Loita Armada Revolucionaria e foi preso en setembro de 1980. [ 1 ] Posteriormente foi indultado en 1983 tras unha petición ó goberno do PSOE. [ 2 ]
Va cursar estudis d'Economia i de Filologia Hispànica a la USC, i es va llicenciar en Filologia Gallega.
Cursou estudos de Económicas e de Filoloxía Hispánica na USC , e licenciouse en Filoloxía Galega .
Va ser membre de la redacció de la revista Espiral al començament dels anys vuitanta i col·laborador d'A Nosa Terra en els anys noranta, va treballar com a redactor i guionista ocasional de programes de la TVG com Sitio Distinto (1990-1991), a més d'Ediciones Xerais, com a director de la col·lecció Ferros.
Foi membro da redacción da revista Espiral a comezos dos anos oitenta e colaborador de A Nosa Terra nos anos noventa , traballou como redactor e guionista ocasional de programas da TVG como Sitio Distinto ( 1990-1991 ) , ademais de en Edicións Xerais , como director da colección Ferros .
El 31 de maig de 2014 va ser triat en llistes obertes com el portaveu d'Anova - Irmandade Nacionalista a Vigo.[1]
O 31 de maio de 2014 foi elixido en listas abertas como o portavoz de Anova - Irmandade Nacionalista en Vigo. [ 3 ]
Premi Cafè de Catro a Catro, Premi Cidade de Lugo, Premi Blanco Amor en 1994 i 1999.
Premio Café de Catro a Catro , Premio Cidade de Lugo , Premio Blanco Amor en 1994 e 1999 .
El 2018 va guanyar el Certamen de Narració Curta Ánxel Fole amb l'obra Tres pintores.[1]
En 2018 gañou o Certame de Narración Curta Ánxel Fole coa obra Tres pintores. [ 4 ]
O intercepto, 1986, Xerais (relats) Foumán, 1987, Xerais (novel·la guanyadora del premi Café de Catro a Catro) O camiño de Middelharnis, 1988, Xerais (prosa fragmentària) Días contados, 1991, Xerais (relats, guanyador premi Cidade de Lugo) Panificadora, 1994, Xerais (novel·la, Premi Blanco Amor) Oralmente pola boca, 19...
O intercepto , 1986 , Xerais ( relatos ) Foumán , 1987 , Xerais ( novela gañadora do premio Café de Catro a Catro ) O camiño de Middelharnis , 1988 , Xerais ( prosa fragmentaria ) Días contados , 1991 , Xerais ( relatos , gañador premio Cidade de Lugo ) Panificadora , 1994 , Xerais ( novela , Premio Blanco Amor ) Oralm...
Va ser traduïda al castellà.[1] Fálame sempre, 2003 , Xerais (relats) Blúmsdei, 2006 , Xerais (novel·la) Unha historia que non vou contar, 2009 (novel·la) Tres pintores (2018), Xerais.
Foi traducida ao castelán. [ 5 ] Fálame sempre , 2003 , Xerais ( relatos ) Blúmsdei , 2006 , Xerais ( novela ) Unha historia que non vou contar , 2009 ( novela ) Tres pintores ( 2018 ) , Xerais , 104 páx. ISBN 978-84-9121-452-6 .
Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada (DVD), CID MENOR, Xosé.
Enciclopedia Galega Universal Ir Indo ( en-liña ) , Cid Menor , Xosé [ Ligazón morta ] Gran Enciclopedia Galega Silverio Cañada ( DVD ) , CID MENOR , Xosé .
Xosé Cid Menor, nascut a Santa Cruz da Rabeda (San Ciprián de Viñas) el 4 d'agost de 1946, és un escultor espanyol.
Xosé Cid Menor , nado en Santa Cruz da Rabeda ( San Cibrao das Viñas ) o 4 de agosto de 1946 , é un escultor galego .
Autodidacta, resideix a Taboadela[1] i és pare del també artista Rosendo Cid Menor.
Autodidacta , reside en Taboadela [ 1 ] e é pai do tamén artista Rosendo Cid Menor .
Es relaciona la seva obra amb la dels membres del grup Os Artisiñas i amb la de l'escultor Manuel García de Buciños.
Relaciónase a súa obra coa dos membros do grupo O Volter e coa do escultor Manuel García de Buciños .
Monument a l'Esmolador a Santiago de Compostel·la, 1974. Escultura en pedra a la Facultat de les Ciències Econòmiques i Empresarials de la USC, 1980.
Monumento ó Afiador en Santiago de Compostela , 1974. [ Cómpre referencia ] Escultura en pedra na Facultade das Ciencias Económicas e Empresariais da USC , 1980 .
Santa Eufemia a la façana de l'església homònima d'Ourense, 1985.
Santa Eufemia da fachada da igrexa homónima de Ourense , 1985 .
Monument a San Rosendo, Ourense, 1985 Escultura a la plaça Paz Nóvoa, Ourense, 1986.
Monumento a San Rosendo , Ourense , 1985 Escultura na praza Paz Nóvoa , Ourense , 1986 .
Monument a la Joventut en el col·legi Casas do Vento a La Corunya, 1987.
Monumento á Xuventude no colexio Casas do Vento da Coruña , 1987 .
Grup escultòric al col·legi de Meló, 1988.
Grupo escultórico no colexio de Melón , 1988 .
Monument a San Mamede a Montederramo, Ourense, 1989.
Monumento a San Mamede en Montederramo , Ourense , 1989 .
Grup escultòric al Polígon das Lagoas, Ourense, 1990.
Grupo escultórico no Polígono das Lagoas , Ourense , 1990 .
Monument al capellà i poeta Ramon Maria a Soutopenedo, 1991.
Monumenta ao cura poeta Ramón María en Soutopenedo , 1991 .
Tres escultures en pedra a l'Institut Nacional d'Educació Física d'Oleiros, 1992.
Tres esculturas en pedra no Instituto Nacional de Educación Física de Oleiros , 1992 .
Monument a la família a Taboadela, 1994.
Monumento á familia en Taboadela , 1994 .
Monument a Breogán prop de la Torre d'Hèrcules a La Corunya, 1995.
Monumento a Breogán preto da Torre de Hércules da Coruña , 1995 .
“Sicut Inquirentes in Carbonem” a l'Institut de Carboquímica del CSIC, Saragossa, 1995.
“ Sicut Inquirentes in Carbonem ” no Instituto de Carboquímica do CSIC , Zaragoza , 1995 .
"Home da Rabeda" al Parc Miño, Ourense, 1996.
Home da Rabeda no Parque Miño , Ourense , 1996 .
Caminantes en la Avenida de Santiago, Orense, 1997.
Camiñantes na avda. de Santiago , Ourense , 1997 .
Monument a l'emigrant a Beariz, 1997.
Monumento ao emigrante en Beariz , 1997 .
Monument a l'esmolador, Ourense, 1998.
Monumento ao afiador , Ourense , 1998 .
Monument a la Castanyeira, Ourense, 2001.
Monumento á castañeira , Ourense , 2001 .
Guerreiro Gardián al Pazo de Villamarín, Ourense, 2002.
Guerreiro Gardián no Pazo de Vilamarín , Ourense , 2002 .
Monument al Cavall, Centre Eqüestre d'Antella, Ourense, 2005.
Monumento ó Cabalo , Centro Ecuestre de Antela , Ourense , 2005 .
Monument a Eduardo Blanco Amor a Ourense, 2007.
Monumento a Eduardo Blanco Amor en Ourense , 2007 .
"Nimbos de Luz", homenatge a Xosé María Díaz Castro a la Ínsua dos Poetas en Madarnás, Carballino
Nimbos de Luz , homenaxe a Xosé María Díaz Castro na Ínsua dos Poetas en Madarnás , O Carballiño
Domingo Antonio Merelles nascut a A Hedreira, Avió, va ser un advocat i polític espanyol.
Domingo Antonio Merelles nado na Hedreira ( Avión ) , foi un avogado e político galego .
Va estudiar lleis a la Universitat de Santiago de Compostel·la.
Estudou leis na Universidade de Santiago de Compostela .
Va comprar el pazo de Porteliña i va establir la seva residència a Beariz.
Vencellado aos negocios mineiros , adquiriu bens desamortizados .
Progressista radical, va ser elegit diputat per Ourense en 1839 i 1841.
Mercou o pazo de Porteliña e estableceu a súa residencia en Beariz .
Va ser vocal de la Junta Superior Provisional de Govern de Galícia presidida per Pío Rodríguez Terrazo en 1846.
Progresista radical , foi elixido deputado por Ourense en 1839 e 1841. Foi vogal da Xunta Superior Provisional de Goberno de Galicia presidida por Pío Rodríguez Terrazo en 1846 .
Participà en la construcció del Bienni Progressista.
Participou na construción do Bienio Progresista .
Va convergir en la Unió Liberal i va tornar a ser elegit diputat per Carballino en 1858.
Converxeu na Unión Liberal e volveu ser elixido deputado polo Carballiño en 1858 .
Fou regidor de Santiago de Compostel·la entre maig i desembre de 1866.[1] Fou escollit senador per la província d'Ourense el 1871 i nomenat governador civil d'Ourense el 1881.[2]
Foi rexidor de Santiago de Compostela entre maio e deciembro de 1866. [ 1 ] Foi elixido senador pola provincia de Ourense en 1871. Foi nomeado gobernador civil de Ourense en 1881. [ 2 ]
Es casà a Santiago de Compostel·la amb Antonia Caula, germana de Pedro Caula i fou pare d'Adolfo Merelles Caula.
Casou en Santiago de Compostela con Antonia Caula , irmá de Pedro Caula e foi pai de Adolfo Merelles Caula .
Pío Rodríguez-Terrazo Blanco (Berán, 1800 - Santiago de Compostel·la, 1872) va ser un jurista i polític gallec.
Pío Rodríguez-Terrazo Blanco , nado en 1800 en Berán ( Leiro ) [ 1 ] e finado en Santiago de Compostela o 26 de xaneiro de 1872 [ 2 ] , foi un xurista e político galego .
Fill de Pedro Rodríguez-Terrazo i Ángela Blanco, va estudiar Lleis a la Universitat de Santiago de Compostel·la des de 1820.
Fillo de Pedro Rodríguez-Terrazo e Ángela Blanco , estudou Leis na Universidade de Santiago de Compostela desde 1820 .
Va tenir problemes en 1825 per matricular-se pels seus antecedents liberals, finalitzant la carrera en 1830.
Tivo problemas en 1825 para matricularse polos seus antecedentes liberais , rematando a carreira en 1830 .
Es queda a Santiago de Compostel·la com a advocat i després com a fiscal.
Afincouse en Santiago de Compostela como avogado e despois como fiscal .
Fou el primer alcalde de Santiago de Compostel·la (1834) i líder del progressisme a Compostel·la (1840-1847) formà part de totes les juntes revolucionàries dels pronunciaments.
Foi o primeiro alcalde de Santiago de Compostela ( 1834 ) e líder do progresismo en Compostela ( 1840-1847 ) formou parte de todas as xuntas revolucionarias dos pronunciamentos .
Fundà el periòdic La Situación de Galicia (1842-1843).
Fundou o periódico La Situación de Galicia ( 1842-1843 ) .
Va ser president de la Junta Superior Provisional del Govern de Galícia durant l'aixecament de 1846 i va formar comissions encarregades d'abordar plans per a l'administració de Galícia.
Foi presidente da Xunta Superior Provisional de Goberno de Galicia durante o levantamento de 1846 e formou comisións encargadas de abordar plans para a administración de Galicia .
Després de la derrota dels revoltats s'exilià a Portugal i retornà en 1847 per dedicar-se als negocis familiars i a l'advocacia.
Despois da derrota dos sublevados exiliouse a Portugal e regresou en 1847 para dedicarse aos negocios familiares e a avogacía .
Els seus últims anys van ser com a Promotor Fiscal del Jutjat de 1a instància de Santiago.
Os seus derradeiros anos foi Promotor Fiscal do Xulgado de 1a instancia de Santiago .
Va estar casat dues vegades: la primera, amb Joaquina Rodríguez Feijóo, que era amiga seva i nascuda a la mateixa localitat; la segona, des de 1869, amb Ignacia Jauriguiberri Martiarena, qui va emprar ocasionalment el cognom Palacios (jauregiak en basc, prenent el primer lexema del primer cognom), com també feia son pa...
Estivo casado dúas veces : a primeira , con Joaquina Rodríguez Feijóo , que era paisana súa , nada na mesma localidade leirensá ; a segunda , desde 1869 , con Ignacia Jauriguiberri Martiarena , quen empregou ocasionalmente o apelido Palacios ( jauregiak en [ lingua éuscara ] , tomando o primeiro lexema do primeiro apel...
Francisco Tettamancy Gastón (La Corunya; 10 d'octubre de 1854 - La Corunya, 15 de maig de 1921) fou un escriptor en llengua gallega i castellana.
Francisco Tettamancy Gastón , nado na Coruña o 10 de outubro de 1854 e finado na mesma vila o 15 de maio de 1921 , foi un escritor en lingua galega e castelá .
Entre altres mèrits va ser corresponent de la Reial Acadèmia de la Història i de la Reial Acadèmia de Belles Arts de San Fernando, i condecorat per altres diverses institucions.
Entre outros méritos foi correspondente da Real Academia de la Historia e da Real Academia de Bellas Artes de San Fernando , e condecorado por outras varias institucións .
Persona molt apreciada en l'ambient cultural del seu temps, l'enterrament de Francisco Tettamancy va constituir una extraordinària manifestació de dolor ciutadà, i el 1962 la cambra municipal corunyesa atorgaria el seu nom a un carrer.[1]
Personaxe moi apreciado no ambiente cultural do seu tempo , o enterro de Francisco Tettamancy constituíu unha extraordinaria manifestación de dó cidadán , [ 17 ] e en 1962 a cámara municipal coruñesa outorgaría o seu nome a unha rúa do popular barrio dos Mallos .
Dempeus, d'esquerra a dreta, Eugenio Carré Aldao, Florencio Vaamonde, Francisco Tettamancy i Eladio Rodríguez González.
De pé , de esquerda a dereita , Uxío Carré Aldao , Florencio Vaamonde , Francisco Tettamancy e Eladio Rodríguez González .
Asseguts, José Ogea, Manuel Murguía, Manuel Curros Enríquez i Andrés Martínez Salazar, a La Corunya, l'octubre de 1904.
Sentados , José Ogea , Manuel Murguía , Manuel Curros Enríquez e Andrés Martínez Salazar , na Coruña , en outubro de 1904 .
Poesías (1902): Libreiría Regional de Euxenio Carré, La Corunya.
Poesías ( 1902 ) : Libreiría Rexional de Euxenio Carré , A Cruña .
O castro de Cañás; Diego de Samboulo (Llegenda històrica).
O castro de Cañás ; Diego de Samboulo ( Leenda histórica ) .
Poemetos (1903): Libreiría Regional de Euxenio Carré, La Corunya – Tipografia de Xan A. Menéndez, Lugo.
Poemetos ( 1903 ) : Libreiría Rexional de Euxenio Carré , A Cruña – Tipografía de Xan A. Menéndez , Lugo. Boicentril .
Boicentril.
O druidismo e o celtismo gallegos .
O druïdisme i o celtisme gallecs.
A Epopeya irlandesa ( 1912 ) : Imprensa e Fotograbado de Ferrer , A Cruña .
A epopeya irlandesa (1912): Impremta i Fotogravat de Ferrer, La Corunya.
Víctor Said Armesto ( Traballo leído na noite do 3 de agosto de 1917 , con motivo do homenaxe consagrado pol-a “ Irmandade da Fala ” na Cruña para honral-a memoria de tan ilustre escritor .
Víctor Said Armesto (1917): Impremta Obrera, La Corunya.
C’unha folla de Murguía , e un colofón de Carré Aldao ) ( 1917 ) : Imprenta Obreira , A Cruña .
Suplemento de El Noroeste (20/2/1919), vol. 2, La Corunya.
Supremento de El Noroeste ( 20/2/1919 ) , vol. 2 , A Cruña .
No va arribar a publicar complet un altre manual, Rianjo-Altamira, de la qual va avançar diversos capítols en diferents periòdics.[18]
Non chegou a publicar completa unha outra monografía , Rianjo-Altamira , da que adiantou varios capítulos en diferentes xornais. [ 18 ]
Parent polític i íntim amic d'Eugenio Carré Aldao, participà amb regularitat en les cèlebres tertúlies de la Cova Cèltica, que es desenvolupaven a les tardes als locals de la Llibreria Regional de Carré.[1]
Parente político e íntimo amigo de Uxío Carré Aldao , participou con regularidade nos célebres faladoiros da Cova céltica , que se desenvolvían polas tardes nos locais da Libraría Rexional de Carré , nucleados , desde o seu traslado á Coruña , arredor da figura de Manuel Murguía , [ 3 ] e onde tantas iniciativas a prol...
En llengua castellana va escriure diversos manuals molt ben documentats relatius a la història de Galícia.[16]
En lingua castelá deu ao prelo varias monografías moi ben documentadas relativas á historia de Galiza , todas elas referencia ineludíbel aínda hoxe nas súas respectivas áreas temáticas. [ 16 ]
Miña Terra va ser un periòdic editat a Santiago de Compostel·la entre 1914 i 1915.
Miña Terra foi un periódico editado en Santiago de Compostela entre 1914 e 1915 .
Subtitulat Setmanari il·lustrat, va aparèixer el 8 de novembre de 1914.
Subtitulado Semanario ilustrado , apareceu o 8 de novembro de 1914 .
S'imprimia en l'establiment de La Comercial.
Imprimíase no establecemento de La Comercial .
Estava dirigit per Enrique Guerra fins a març de 1915.[1] Entre els seus redactors figurava Victoriano Taibo i el disseny de la capçalera era de Castelao.
Estaba dirixido por Enrique Guerra ate marzo de 1915 [ 1 ] . Entre os seus redactores figuraba Victoriano Taibo. O deseño da cabeceira era de Castelao .
Amb un caràcter republicà regionalista, tractava els problemes de la Universitat.
Cun carácter republicano rexionalista , trataba os problemas da Universidade .
Escrita en castellà, publicava en gallec una Folla Enxebre en la qual van aparèixer poemes d'Eduardo Pondal, Valentín Lamas Carvajal i Bernardo Barreiro i contes de Leandro Carré Alvarellos i Juan Barcia Caballero.
Escrita en castelán , publicaba en galego unha " Folla Enxebre " na que apareceron poemas de Eduardo Pondal , Valentín Lamas Carvajal e Bernardo Barreiro e contos de Leandro Carré Alvarellos e Juan Barcia Caballero .
L'últim exemplar que es conserva és el número 16, publicat el 7 de març de 1915.
O último exemplar que se conserva é o número 16 , publicado o 7 de marzo de 1915 .
El Correo de Galicia fou un periòdic editat a Santiago de Compostel·la entre 1900 i 1919.[1]
El Correo de Galicia foi un xornal editado en Santiago de Compostela entre 1900 e 1920 .
Va aparèixer el 12 de novembre de 1900 amb el subtítol de Diari independent d'avisos i notícies.
Apareceu o 12 de novembro de 1900 co subtítulo de Diario independiente de avisos y noticias .
Dirigit per Ramón Gallego García, feia constar en tots els números que s'editava amb censura eclesiàstica.
Dirixido por Ramón Gallego García , facía constar en todos os números que se editaba con censura eclesiástica .
Alejandro Taboada Rivas va ser el seu redactor en cap fins a la seva mort el 1908.
Alejandro Taboada Rivas foi o seu redactor xefe até a súa morte en 1908 .
Entre els seus col·laboradors van figurar José Portal Fradejas, Emilio Villelga Rodríguez, Ricardo León, Juan López de Rego i Luis Cimadevilla Rey --que signava com Alcuino--.[1] Va cessar la seva publicació a la fi de 1919, sent substituït per El Compostelano.
Entre os seus colaboradores figuraron José Portal Fradejas , Emilio Villelga Rodríguez , Ricardo León , Juan López de Rego e Luis Cimadevilla Rey - que asinaba como Alcuino - [ 1 ] . Cesou a súa publicación a principios de 1920 , sendo substituído por El Compostelano .
El Correo de Galicia va ser el nom de diversos periòdics:
El Correo de Galicia foi o nome de varios xornais :
El Correo de Galicia, periòdic editat a Santiago de Compostel·la entre 1900 i 1920.
El Correo de Galicia , xornal editado en Santiago de Compostela entre 1900 e 1920 .
El Correo de Galicia, periòdic editat a Ourense entre 1872 i 1874.
El Correo de Galicia , periódico editado en Ourense entre 1872 e 1874 .
* provant provant ] Correo de Galicia va ser el nom de dos diaris :
Correo de Galicia foi o nome de dous periódicos :
Correo de Galicia, periòdic editat a La Corunya en 1833.
Correo de Galicia , periódico editado na Coruña en 1833 .
Correo de Galicia, periòdic editat a Buenos Aires entre 1898 i 1945.
Correo de Galicia , periódico editado en Buenos Aires entre 1898 e 1945 .