Search is not available for this dataset
ca
stringlengths
3
1.79k
gl
stringlengths
4
734
El primer número va sortir el 8 d'abril de 1894, va mantenir un caràcter regionalista gallec, reivindicant l'autonomia per a Galícia i mantenint una posició d'espanyolisme autonomista en la política cubana.
O primeiro número saíu o 8 de abril de 1894 , mantivo un carácter rexionalista galego , reivindicando a autonomía para Galicia e mantendo unha posición de españolismo autonomista na política cubana .
L'últim número, el 197, va sortir el 9 de novembre de 1896, després que el governador de l'Havana i capità general, Valeriano Weyler, el suspengués després d'atacar el ministre espanyol de La Mariña.
O último número , o 197 , saíu o 9 de novembro de 1896 , logo que o gobernador da Habana e capitán xeneral , Valeriano Weyler , o suspendera tras atacar ao ministro español da Mariña .
Es va casar amb Camila García i va ser pare del també escriptor Javier Valcarce García.
Casou con Camila García e foi pai do tamén escritor Javier Valcarce García .
Javier Valcarce Ocampo (Lugo - La Corunya; 27 de febrer de 1922) va ser un advocat, escriptor i periodista gallec.
Javier Valcarce Ocampo , nado en Lugo e finado na Coruña o 27 de febreiro de 1922 , foi un avogado , escritor e xornalista galego .
Va estudiar Dret a la Universitat de Santiago de Compostel·la i va col·laborar en El Estudiante i El Tricornio, que va arribar a dirigir.
Estudou Dereito na Universidade de Santiago de Compostela e colaborou en El Estudiante e El Tricornio , que chegou a dirixir .
L'octubre de 1883 va escriure a Rosalía de Castro per incloure en aquest periòdic fragments de Cantares gallegos.[1].
En outubro de 1883 escribiulle a Rosalía de Castro para incluír neste xornal fragmentos de Cantares gallegos [ 1 ] .
Va ser també redactor d'El Eco de Santiago i Gaceta de Galicia.
Foi tamén redactor de El Eco de Santiago e Gaceta de Galicia .
Després de passar per Mugardos, Conca, Lleó i Santiago, s'instal·là a Pontevedra, on era oficial del Govern Civil.[2] Col·laborà en el Diario de Pontevedra, El Ciclón, Galicia Recreativa i El Ángel del Hogar, fent servir en ocasions els pseudònims Ervija, Juan José i Un xeiteiro.[3].
Tras pasar por Mugardos , Cuenca , León e Santiago , instalouse en Pontevedra , onde era oficial do Goberno Civil [ 2 ] , colaborou en Diario de Pontevedra , El Ciclón , Galicia Recreativa e El Ángel del Hogar , usando en ocasións os pseudónimos Ervija [ 3 ] , Juan José e Un xeiteiro [ 4 ] . .
En 1907 publicà La redención de foros, dedicat a Eduardo Vincenti i amb un pròleg d'Augusto González Besada, que guanyà el Certámen Social y Literario de Pontevedra, convocat per l'Associació Protectora de l'Obrer, i que serví com a línia tàctica per als inicis de la lluita agrària del Directori de Teis.
En 1907 publicou La redención de foros , dedicado a Eduardo Vincenti e cun prólogo de Augusto González Besada , que gañou o Certamen Social y Literario de Pontevedra , convocado pola Asociación Protectora del Obrero , e que serviu como liña táctica para os inicios da loita agraria do Directorio de Teis .
Es traslladà després a Palència (1911) i finalment a La Corunya on fou oficial primer de l'ajuntament, funcionari del Govern civil i col·laborà en El Ideal Gallego amb la secció «Prosas rimadas» signant amb el pseudònim Pifartos (1).
Trasladouse despois a Palencia ( 1911 ) e finalmente á Coruña onde foi oficial primeiro do concello , funcionario do Goberno civil e colaborou en El Ideal Gallego coa sección " Prosas rimadas " asinando co pseudónimo Pifartos [ 5 ] .
La redención de foros, 1907. Pròleg d'Augusto González Besada.
La redención de los foros , 1907 , con prólogo de Augusto González Besada .
Constantino Horta Pardo (Puentedeume; 21 de maig de 1860 - l'Havana; 20 de juny de 1923) va ser un escriptor galleguista.
Constantino Horta Pardo , nado en Pontedeume o 21 de maio de 1860 e finado na Habana o 20 de xuño de 1923 , foi un escritor galeguista .
D'origen humil, va emigrar en l'adolescència a l'Havana, aconseguint estudiar; al mateix temps que treballava, a l'Escola de Comerç d'aquesta ciutat i obtenint una plaça de professor en ella després d'escalonar-se.
De procedencia humilde emigrou na adolescencia á Habana , conseguindo estudar , ó tempo que traballaba , na Escola de Comercio desa cidade e obtendo unha praza de profesor nela despois de graduarse , tamén dirixiu no Centro Gallego de La Habana o ensino de comercio e de adultos ( 1884-1896 ) e o " Boletín del Profesora...
Després de finalitzar els estudis de dret s'establí com a advocat però, ferm en el seu amor al país, mantingué una assessoria jurídica gratuïta al Centre Gallec.
Logo de rematar os estudos de dereito estableceuse como avogado pero firme no seu amor ó país mantivo unha asesoría xurídica gratuíta no Centro Gallego .
Va ser un dels fundadors del setmanari La Tierra Gallega.
Foi un dos fundadores do semanario La Tierra Gallega .
En 1894 va fundar la Biblioteca Comercial Hispano-Americana de Ciències Comercials, en la qual va publicar llibres de text de la seva autoria amb destinació a les escoles de comerç de diversos països llatinoamericans que la van adoptar com a text oficial.
En 1894 fundou a Biblioteca Comercial Hispano-Americana de Ciencias Comerciales , na cal publicou libros de texto da súa autoría con destino ás escolas de comercio de varios países latinoamericanos que as adoptaron como texto oficial e un par dos seus tratados traducíronse ó inglés .
En 1898, després de la derrota espanyola enfront dels Estats Units, es va repatriar a Espanya, establint-se a Barcelona, encara que va seguir visitant i fins i tot residint a Amèrica per promocionar els seus llibres.
En 1898 , despois da derrota española polos Estados Unidos , repatriouse a España , establecéndose en Barcelona , aínda que seguiu a visitar e mesmo residir en América para promocionar os seus libros .
En 1904 es va tornar a establir a l'Havana, treballant de professor al Col·legi Mercantil del Centre Gallec.
En 1904 volveu establecerse na Habana , traballando de profesor no Colexio Mercantil do Centro Gallego .
Propagandista de l'ideal galleguista, publicà articles en el periòdic Nova Galicia de Buenos Aires i, sobretot, en el Galicia de l'Havana, prenent la seva direcció el mateix Huerta de 1906 a 1908.
Propagandista do ideal galeguista , publicou artigos no periódico Nova Galicia de Buenos Aires e , sobre todo , no Galicia da Habana , tomando a súa dirección o propio Horta de 1906 a 1908 .
En aquesta etapa el periòdic va recolzar clarament la idea de l'establiment d'una Solidaridad Gallega, prenent d'exemple la constituïda a Catalunya.
Nesta etapa o xornal apoiou claramente a idea do establecemento dunha Solidaridad Gallega , a exemplo da constituída en Cataluña .
Constantino Horta va ser el soci número 57 de l'Associació Iniciadora i Protectora de la Acadèmia Gallega, constituïda en 1905.
Constantino Horta foi o socio 57 da Asociación Iniciadora y Protectora de la Academia Gallega , constituída en 1905 .
Així mateix, va participar en la constitució del Comitè Redencionista de l'Havana en 1909, poc després transformat en la Unió Redencionista Gallega, que pretenia eliminar els fòrums que tant perjudicaven la pagesia gallega.
Asemade participou na constitución do Comité Redencionista da Habana en 1909 , pouco despois transformado en Unión Redencionista Gallega , que pretendía eliminar os foros que tanto prexudicaban ó campesiñado galego .
Horta va ser breument el seu president, el gener de 1911.
Horta foi brevemente o seu presidente , en xaneiro de 1911 .
Però a partir d'aquestes dates les preocupacions de Constantí se centraven a demostrar la galleguitat de Cristòfor Colom, decaient en la seva activitat pública galleguista.
Pero a partir desas datas as preocupacións de Constantino Horta centréronse en demostrar a galeguidade de Cristovo Colón , decaendo na súa actividade pública galeguista .
Horta mai va arribar a assumir el gir nacionalista que les Irmandades da Fala van donar al galleguisme.
Horta nunca chegou a asumir o xiro nacionalista que as Irmandades da Fala deron ó galeguismo .
Tractat Universal de Tenidoria de Llibres Tractat Universal de Documents Comercials, Industrials i Administratius Tractat de Correpondència Comercial Universal Quatrilingüe Doctrina Galicianista (1905) El veritable bressol de Cristòfor Colom (A Nova York, 1911.) Tractat de Metrologia Universal, Cubicació i aforament de...
Tratado Completo de Aritmética Comercial Universal Tratado Universal de Teneduría de Libros Tratado Universal de Documentos Comerciales , Industriales y Administrativos Tratado de Correpondencia Comercial Universal Cuatrilingüe Doctrina Galicianista ( 1905 ) La verdadera cuna de Cristóbal Colón ( 1911 en Nova York ) Tr...
Vicente Fraiz Andón (Silleda; 1859 - Santiago de Compostel·la; 1 de juliol de 1919) va ser un mestre i pedagog gallec.
Vicente Fraiz Andón , nado en Silleda en 1859 e finado en Santiago de Compostela o 1 de xullo de 1919 , foi un mestre e pedagogo galego .
Després d'exercir algun temps el magisteri, marxà a l'Havana, on realitzà el doctorat en Filosofia i Lletres, organitzà els ensenyaments del centre d'estudis Concepción Arenal do Centro Galego i engegà diverses iniciatives a favor de la cultura gallega.
Logo de exercer algún tempo o maxisterio , marchou á Habana , onde realizou o doutoramento en Filosofía e Letras , organizou as ensinanzas do centro de ensino Concepción Arenal do Centro Galego e puxo en marcha diversas iniciativas a favor da cultura galega .
Va tornar a Galícia, fixant la seva residència a Santiago de Compostel·la, i es va guanyar la plaça de director de l'Escola Normal de Santiago de Compostel·la.
Regresou a Galicia , fixando a súa residencia en Compostela , e gañou a praza de director da Escola Normal de Santiago de Compostela .
Va organitzar el Certamen Pedagògic de 1906, el Congrés Nacional d'Ensenyament Primari en 1909 i va desenvolupar una àmplia labor per a la millora de les escoles rurals i de formació de mestres.
Organizou o Certame Pedagóxico de 1906 , o Congreso Nacional de Ensino Primario en 1909 e desenvolveu un amplo labor para a mellora das escolas rurais e de formación de mestres .
Vicente Fraiz va presidir a principis dels anys deu la comissió per obtenir recursos i aportacions a la construcció del monument a Rosalía de Castro, que es va inaugurar el 25 de juliol de 1917.
Vicente Fraiz presidiu a principios dos anos dez a comisión para obter recursos e achegas de cara á construción do monumento a Rosalía de Castro , que se inaugurou na Ferradura o 25 de xullo de 1917 .
És autor d'un nombre important d'obres relacionades amb l'ensenyament i va col·laborar en diverses publicacions pedagògiques.
É autor dun número importante de obras relacionadas co ensino e colaborou en diversas publicacións pedagóxicas .
Pascual Aenlle Aguiar (Trabada, Lugo - Madrid; setembre de 1925) va ser un advocat i periodista gallec.
Pascual Aenlle Aguiar , nado en Trabada e finado en Madrid en setembro de 1925 [ 1 ] , foi un avogado e xornalista galego .
Va emigrar amb la seva família als Estats Units, després ell se n'aniria a Cuba.
Emigrou coa familia aos Estados Unidos de América. Despois pasou a Cuba .
Notari públic i oficial del Centre Gallec, del qual va ser secretari i vicepresident executiu.
Notario público e oficial do Centro Gallego , do que foi secretario e vicepresidente executivo .
Va ser fundador d'Unión Rinlega, president d'honor de Hijos de Trabada i vicepresident de Hijos de Lorenzana a Cuba.
Foi fundador de Unión Rinlega , presidente de honra de Hijos de Trabada e vicepresidente de Hijos de Lorenzana en Cuba .
En 1905 fundà i dirigí Juventud Gallega.
En 1905 fundou e dirixiu Juventud Gallega .
També va dirigir durant una temporada la revista Follas Novas i va col·laborar en A Terriña.
Tamén dirixiu durante unha tempada a revista Follas Novas e colaborou en A Terriña .
Va idear i va participar en la comissió d'homenatge a Pascual Veiga que va organitzar l'estrena de l'Himne Gallec a l'Havana el 1907.
Ideou e participou na comisión de homenaxe a Pascual Veiga que organizou a estrea do Himno Galego na Habana en 1907 .
A Terriña va ser un setmanari editat a l'Havana entre 1908 i 1909.
A Terriña foi un semanario editado na Habana entre 1908 e 1909 .
De información, recreo, ciencia e instrucción, apareció en octubre de 1908.
Subtitulado De información , recreo , ciencia e instrución , apareceu en outubro de 1908 .
Jesús Díaz era el cap de redacció i entre els seus col·laboradors van figurar Abdó Rodríguez Santos, Pascual Aenlle, Roque de Barcia, Jesús Muruais i Dámaso Pérez Valenzuela.
Estaba dirixido por Luís E. Rey , Jesús Díaz era o xefe de redacción e entre os seus colaboradores figuraron Abdón Rodríguez Santos , Pascual Aenlle , Roque de Barcia , Jesús Muruais e Dámaso Pérez Valenzuela .
Informava de les notícies de Galícia i de les activitats de les societats d'instrucció.
Informaba das noticias de Galicia e das actividades das sociedades de instrución .
També va abordar qüestions forals, va combatre el caciquisme, i donava notícies sobre teatre, música i efemèrides.
Tamén abordou cuestións forais , combateu o caciquismo , e daba novas sobre teatro , música e efemérides .
Va publicar diversos fragments del Catecismo do labrego de Lamas Carvajal i poemes de Rosalía de Castro, Curros Enríquez, Noriega Varela i Juan Barcia Caballero.
Publicou varios fragmentos do Catecismo do labrego de Lamas Carvajal e poemas de Rosalía de Castro , Curros Enríquez , Noriega Varela e Juan Barcia Caballero .
Va cessar la seva publicació en 1909 amb el número 39.
Cesou a súa publicación en 1909 co número 39 .
Luis Rodríguez Santos (Ourense; 1885 - Segle XX) va ser un periodista i escriptor espanyol.
Luís Rodríguez Santos , que en ocasións asinaba como Luis R. Santos , nado en Ourense en 1885 [ 1 ] , foi un xornalista e escritor galego .
Germà d'Abdón Rodríguez Santos.
Irmán de Abdón Rodríguez Santos .
Emigrà a Cuba i fou redactor de Diario Español. També col·laborà en Vida Catalana.
Emigrou a Cuba. Foi redactor de Diario Español , e colaborou en Vida Catalana .
Va estrenar a l'Havana les peces teatrals El maldito deber i Un beso.
Estreou na Habana as pezas teatrais El maldito deber e Un beso .
També va col·laborar en la revista Brisas.
Tamén colaborou na revista Brisas .
En 1936 va retornar a Galícia.
En 1936 retornou a Galicia [ 2 ] .
En el franquisme treballà en el periòdic Domingo de Madrid.
No franquismo traballou no periódico Domingo de Madrid .
Les il·lusions de l'amor, 1908.
Las ilusiones del amor , 1908 [ 3 ] .
Las Primas, 1911.
Las dos primas , 1911 .
Es va rostir amb Marina (o Mariana) Calvo González, nascuda a l'Havana (Cuba) en 1887.
Casou con Marina ( ou Mariana ) Calvo González , nada en La Habana ( illa de Cuba ) en 1887 .
Abdón Rodríguez Santos (Ourense; ¿? - Segle XX) va ser un periodista i escriptor espanyol.
Abdón Rodríguez Santos , nado en Ourense , foi un xornalista e escritor galego .
Va cursar la carrera eclesiàstica que més tard abandonaria.
Cursou a carreira eclesiástica que máis tarde abandonou .
Va emigrar a Cuba i es va dedicar al comerç, l'ensenyament i el periodisme.
Marchou a Cuba e dedicouse ao comercio , a ensinanza e o xornalismo .
Va ser amic i íntim col·laborador de Roberto Blanco Torres, amb el qual va viatjar al Marroc en 1929.
Foi amigo e íntimo colaborador de Roberto Blanco Torres , co que viaxou a Marrocos en 1929 .
Va col·laborar en Labor Gallega, Suevia, Galicia Gráfica, La Patria Gallega, La Alborada, La Tierra Gallega, Eco de Galicia i Alma Gallega.
Colaborou en Labor Gallega e nas revistas editadas na Habana Suevia , Galicia Gráfica , La Patria Gallega , La Alborada , La Tierra Gallega , Eco de Galicia e Alma Gallega .
A principis dels anys trenta s'instal·là a Madrid.
A principios dos anos trinta instalouse en Madrid .
Va militar en el Partit Republicà Federal.[1]
Militou no Partido Republicano Federal. [ 1 ]
Paisatges mentals, 2 toms, 1928 i 1932.
Paisajes mentales , 2 tomos , 1928 e 1932 .
Es va casar amb Marina López Rosabal, que va morir a Madrid el 6 de setembre de 1979, amb la qual va tenir tres fills: Abdón, Raquel i Luis Manuel Rodríguez López.[1]
Casou con Marina López Rosabal , que faleceu en Madrid o 6 de setembro de 1979 , coa que tivo tres fillos : Abdón , Raquel e Luis Manuel Rodríguez López. [ 2 ]
Dámaso Pérez Valenzuela va ser un polític i periodista espanyol.
Dámaso Pérez Valenzuela foi un político e xornalista galego .
Emigrat a Cuba, va ser secretari d'Hijos de Galicia a L'Havana (1926) i president de l'Aliança Republicana Espanyola a Cuba (1931).[1] Va col·laborar en A Terriña, Aires del Miño, Cultura Gallega i Cénit.
Emigrado en Cuba , foi secretario de Hijos de Galicia na Habana ( 1926 ) [ 1 ] e presidente da Alianza Republicana Española en Cuba ( 1931 ) [ 2 ] . Colaborou en A Terriña , Aires del Miño , Cultura Gallega e Cénit .
Les tágides són les nimfes del riu Teix (en llatí, Tagus) a qui Camões demana inspiració per compondre la seva obra Os Lusíadas[1][2].
As tágides son as ninfas do rio Texo ( en latin , Tagus ) a quen Camões pide inspiración para compor a súa obra Os Lusíadas [ 1 ] [ 2 ] .
Són una adaptació de les nereides de la mitologia grecoromana, les nimfes que viuen als mars i als rius. (en l'obra, aquestes eren les muses que inspiraven a l'autor per relatar els fets grandiosos "mai abans vistos", o sigui, els fets dels "filhos dos lusitanos" (referint-se així als fets dels portuguesos).
Son unha adaptación das nereidas da mitoloxia greco-romana , as ninfas que viven nos mares e nos ríos. ( e na obra , estas eran as musas que inspiraban ao autor para relatar os feitos grandiosos " nunca antes vistos " , ou sexa , os feitos dos " filhos dos lusitanos " ( referíndose asi aos feitos dos portugueses ) .
Aquestes habiten al riu Teix que desguassa a Lisboa, Portugal.
Estas habitan no río Texo que desauga en Lisboa , Portugal .
La paraula va ser creada per André de Resende, en una anotació al seu poema Vicentius (1545).[3] El poema sobre la mort de Beatriu de Savoia, en el qual André de Resende usaria per primera vegada el vocable Tàgides, es troba en parador desconegut.[4]
A palabra foi creada por André de Resende , nunha anotación ao seu poema Vicentius ( 1545 ) . [ 3 ] O poema sobre a morte de D. Beatriz de Sabóia , em que André de Resende teria usado pela primeira vez o vocábulo Tágides , perdeu-se ou desconhece-se o seu paradeiro. [ 1 ]
En el seu poema èpic Os Lusíadas, Camões els prega que, com a muses, l'inspirin i que l'ajudin a cantar (Dai-me uma fúria grande y sonorosa... de tuba canora) els fets del poble portuguès.
No seu poema épico Os Lusíadas , Camões rogalles que , como musas , o inspiren e que o axudem a cantar ( Dai-me uma fúria grande e sonorosa ... de tuba canora ) os feitos do pobo portugués .
Podem observar-ho en el Cant I, en les estrofes 4 i 5.[1]
Podemos observalo no Canto I , nas estrofas 4 e 5. [ 4 ]
Ciudadanos de Burgos por Castilla la Vieja o per les seves sigles (CiBu) és un partit polític espanyol de caràcter burgalesista i castelanista fundat el 2006 a Burgos.
Ciudadanos de Burgos por Castilla La Vieja ( Cidadáns de Burgos por Castela a Vella en galego ) ( CiBu ) é un partido político español de carácter burgalesista e castelanista fundado en 2006 en Burgos .
CiBu pretén un avanç en les condicions de vida dels burgalesos i centra les seves actuals reivindicacions en la lluita contra el centralisme val·lisoletà així com en altres temes tals com la recuperació de la ferrovia directa Madrid-Burgos per Aranda de Duero o l'oposició a la fusió de les Caixes d'Estalvi de Castella ...
CiBu pretende unha mellora nas condicións de vida dos burgaleses e centra as súas actuais reivindicacións na loita contra o centralismo valisoletano así como noutros temas tales como a recuperación da ferrovía directa Madrid-Burgos por Aranda de Duero ou a oposición á fusión das Caixas de Aforro de Castela e León .
Contra la fusió de les caixes de Castella i Lleó va aconseguir convocar en una manifestació, el 5 de desembre de 2008, a gairebé 10.000 persones.
Contra a fusión das caixas de Castela e León logrou convocar nunha manifestación , o 5 de decembro de 2008 , a case 10.000 persoas. [ Cómpre referencia ]
Sobre la base del seu caràcter burgalesista, té com a fi a recuperació del protagonisme de Burgos i la seva província enfront de la marginació i la falta d'inversió al com la sotmet, segon ells, la Junta de Castella i Lleó.
Sobre a base do seu carácter burgalesista , ten como fin a recuperación do protagonismo de Burgos e a súa provincia fronte á marxinación e a falta de investimento ao cal a somete , segundo eles , a Xunta de Castela e León .
De la mateixa manera, en considerar a Burgos com a Cap de Castella, promou la recuperació de la regió històrica de Castella la Vella, regió que en diferents moments històrics, que assumeix CiBu, va estar composta per les províncies d'Àvila, Burgos, Cantàbria, La Rioja, Segòvia i Sòria.
Do mesmo xeito , ao considerar a Burgos como Cabeza de Castela , promove a recuperación da rexión histórica de Castela a Vella , rexión que en diferentes momentos históricos , que asume CiBu , estivo composta polas provincias de Ávila , Burgos , Cantabria , A Rioxa , Segovia e Soria .
Es van presentar per primera vegada a les eleccions municipals a l'ajuntament de Burgos l'any 2007, amb Lesmes Peña Hurtado de número 1, aconseguint 851 vots.
Presentáronse por primeira vez ás eleccións municipais polo concello de Burgos no ano 2007 , con Lesmes Peña Hurtado de número 1 , conseguindo 851 votos .
A les eleccions a les Corts de Castella i Lleó van aconseguir aquell mateix any, amb l'empresari hostaler Gregorio Sancho Pérez al capdavant, 1.148 vots (661 a la capital).
Nas eleccións ás Cortes de Castela e León conseguiron ese mesmo ano , co empresario hostaleiro Gregorio Sancho Pérez á testa , 1.148 votos ( 661 na capital ) .
A les eleccions municipals de l'any 2011 es va presentar per quatre ajuntaments de la província de Burgos: Burgos (amb Alberto Rodríguez Barreiro de cap de llista i 1.529 vots), Celada del Camino (37 vots i dos regidors), Cogollos (56 vots i un regidor) i Estepar (26 vots).
Nas eleccións municipais do ano 2011 presentouse por catro concellos da provincia de Burgos : Burgos ( con Alberto Rodríguez Barreiro de cabeza de lista e 1529 votos ) , Celada del Camino ( 37 votos e dous concelleiros ) , Cogollos ( 56 votos e un concelleiro ) e Estepar ( 26 votos ) .
Aconseguint, per tant, 1648 vots en total, tres regidors i un alcalde (Celada del Camí).
Logrando , polo tanto , 1648 votos en total , tres concelleiros e un alcalde ( Celada del Camino ) .
Alfonso Piñón Teijido (Ferrol, ¿? - ¿? ) va ser un comerciant, cineasta i periodista espanyol.
Alfonso Piñón Teijido , nado en Ferrol , foi un comerciante e xornalista galego .
El primer documentalista gallec i el Monument al Caminant Desconegut (en gallec) Recuperen els inicis del documentalisme gallec a través de 100 pel·lícules inèdites
O primeiro documentalista galego e o Monumento ao Camiñante Descoñecido Recuperan los inicios del documentalismo gallego a través de 100 películas inéditas ( en castelán )
Es trasllada a La Corunya en 1914.[1] Va col·laborar en El Correo Gallego, Vida Gallega i El Pueblo Gallego, on signava amb el pseudònim Bernardino de Lamas.
En 1914 trasladouse a Coruña [ 1 ] . Colaborou en El Correo Gallego , Vida Gallega e El Pueblo Gallego , onde asinaba co pseudónimo Bernardino de Lamas .
Formà part de la Societat d'Amics del Camp de La Corunya, on programaven diverses excursions.
Formou parte da Sociedade de Amigos do Campo da Coruña , que programaban excursións .
Amic de Jaime Quintanilla Martínez i Felipe Bello Piñeiro, entre 1924 i 1932 va filmar documentals de Galícia, rodant cent pel·lícules d'entre un minut i minut i mig de durada.
Amigo de Xaime Quintanilla Martínez e Felipe Bello Piñeiro , entre 1924 e 1932 filmou imaxes documentais de Galicia , rodando cen películas de entre un minuto e minuto e medio de duración .
Va fundar el grup alpinista Abrente.
Fundou o grupo alpinista Abrente .
Va ser promotor, juntament amb Manuel de Pedre, del Monument ao camiñante de Barallobre inaugurat l'1 de juliol de 1934.
Foi o promotor con Manuel de Pedre do Monumento ao camiñante descoñecido de Barallobre inaugurado o 1 de xullo de 1934 .
Es va casar a Vigo amb Rosa Vázquez López el 1942.[1]
Casou en Vigo con Rosa Vázquez López en 1942 [ 2 ] .
La corba de Rahn és un gràfic emprat per il·lustrar una teoria econòmica, proposada el 1996 per l'economista americà Richard W. Rahn, que indica l'existència d'un nivell en el qual les despeses del govern poden maximitzar el creixement econòmic.
A curva de Rahn é un gráfico empregado para ilustrar unha teoría económica , proposta en 1996 polo economista americano Richard W. Rahn , que indica a existencia dun nivel no cal os gastos do goberno poden maximizar o crecemento económico .
La teoria és utilitzada pels liberals clàssics per defensar la idea de la disminució en les despeses del govern i de la tributació.
A teoría é utilizada por liberais clásicos para defender a idea da diminución nos gastos do goberno e da tributación .
La corba amb forma de la lletra U suggereix que el nivell més acomodat per a la despesa del govern està entre el 15 i el 25% del PIB.[1]
A curva con forma da letra U suxire que o nivel máis axeitado para o gasto do goberno está entre 15 e 25% do PIB. [ 1 ] [ 2 ]
Pettinger, Tejvan : The Rahn Curve – Economic Growth and Level of Spending
Pettinger , Tejvan : The Rahn Curve – Economic Growth and Level of Spending , economicshelp.org , April 23 , 2008. search " Rahn " , freedomandprosperity.org
La Fase Autonòmica Gallega de la Copa RFEF és una competició de futbol, ronda prèvia, a Galícia, a la disputa de la Copa Federació.
A Fase Autonómica Galega da Copa RFEF é unha competición de fútbol , ronda previa da antedita copa estatal en Galicia .
Està organitzada per la Federació Gallega de Futbol.
Está organizada pola Federación Galega de Fútbol .
El torneig és disputat pels equips gallecs de Segona Divisió B i pels millor classificats de Tercera Divisió, que no havien obtingut plaça per disputar la Copa del Rei en aquesta mateixa temporada.
O torneo é disputado polos equipos galegos da Segunda División B e polos mellor clasificados da Terceira División que non obtiveran praza para disputa-la Copa do Rei nesa mesma tempada .
El campió de la fase gallega de la temporada anterior també obté la classificació per al torneig.[1] La competició es juga en format d'eliminatòries directes la doble partit, excepte la final, que es juga en un sol partit en camp neutral.[2]
O campión da fase galega da tempada anterior tamén obtén a clasificación para o torneo [ 1 ] . A competición xógase en formato de eliminatorias directas a dobre partido , agás a final , que se xoga nun só partido en campo neutral [ 1 ] .
Rodamonte (Rodomonte) és un dels personatges principals en els poemes d'èpica romàntics italians Orlando innamorato de Matteo Maria Boiardo i Orlando furioso de Ludovico Ariosto.
Rodamonte ( ou Rodomonte ) é unha das personaxes principais nos poemas de épica románticos italianos Orlando innamorato de Matteo Maria Boiardo e Orlando furioso de Ludovico Ariosto .
És el rei de Sarza a Alger i el dirigent de l'exèrcit sarraí que assetja Carlemany a París.
É o rei de Sarza en Alxer e o dirixente do exército sarraceno que asedia a Carlomagno en París .