Search is not available for this dataset
ca
stringlengths
3
1.79k
gl
stringlengths
4
734
Està enamorat de Doralice, princesa de Granada, però ella s'escapa amb el seu rival Mandricardo.
Está namorado de Doralice , princesa de Granada , pero ela escápase co seu rival Mandricardo .
En no aconseguir l'atenció de Doralice, intenta seduir la Isabella però en el procés la mata per equivocació.
Ao non conseguir a atención de Doralice , tenta seducir a Isabella pero no proceso a mata por equivocación .
Per remordiments Rodomonte construeix un pont en la seva memòria i força a tot el que el creua a homenatjar la Isabella.
Por remordementos Rodomonte constrúe unha ponte na súa memoria e forza a todo o que a cruza a homenaxear a Isabella .
Quan el "nu i boig" Orlando arriba al pont, és Rodomonte, qui el tira riu avall.
Cando o " nu e tolo " Orlando chega á ponte , é Rodomonte , quen o bota río abaixo .
Finalment Rodomonte apareix en el casament de Bradamante i Rugeiro acusant-lo de traïció en convertir-se al cristianisme.
Finalmente Rodomonte aparece no casamento de Bradamante e Ruxeiro acusándoo de traizón ao converterse ao cristianismo .
Els dos lluiten en duel i Rodamonte mor.
Os dous loitan en duelo e Rodamonte morre .
Rodamonte és també sinònim de força i valor.
Rodamonte é tamén sinónimo de forza e valor .
El rei d'Espanya va donar l'apel·latiu "Rodamonte" a Luigi Gonzaga per la seva resistència extraordinària.[1]
O rei de España deu o apelativo " Rodamonte " a Luigi Gonzaga pola súa resistencia extraordinaria. [ 1 ]
Ruggero és un personatge de Matteo Maria Boiardo a Orlando Innamorato i Ludovico Ariosto a Orlando furiós.
Rugeiro é unha personaxe de Matteo Maria Boiardo en Orlando Innamorato e Ludovico Ariosto ' en Orlando furioso .
Boiardo explica (introduïnt-lo a l'inici del seu segon llibre) que és un noi guerrer molt valent, descendent del llinatge d'Hèctor (l'escut del qual, porta una àguila blanca en un camp blau) i de qui descendiran els Este, als quals va dirigit el poema.
Boiardo cóntanos ( introducíndolle ao comezo do seu segundo libro ) que é un mozo guerreiro moi valente , descendente da liñaxe de Heitor ( cuxo escudo , leva unha aguia branca nun campo azul ) e de cuxos descendentes descenderá os Este , aos que vai dirixido o poema .
Ruggero, és el germà bessó de Marfisa i fill de Ruggero II.
Rugeiro , é o irmán xemelgo de Marfisa e fillo de Rugeiro II .
A la mort dels seus pares, és recollit pel bruixot Atlas.
Á morte dos seus pais , é recollido polo feiticeiro Atlas .
El seu cavall, que té una taca blanca al cap, es diu Frontino, mentre que la seva espasa és una fada i es diu Balisarda.
O seu cabalo , que ten unha mancha branca na testa , chámase Frontino , mentres que a súa espada é fada e chámase Balisarda .
Ruggero, nuvi de la germana de Rinaldo, Bradamante, li promet convertir-se al cristianisme i unir-se a Carlemany per casar-se amb ella, però això li portarà molt de temps, perquè Ruggero segueix lleial al rei d'Àfrica Agramante, a pesar que el pare d'aquest últim, Troiano, és precisament el que havia matat al pare de R...
Rugeiro , namorado da irmá de Rinaldo , Bradamante , promételle converterse ao cristianismo e unirse a Carlomagno para casar con ela , pero iso levaralle moito tempo , porque Rugeiro segue leal ao rei de África Agramante , a pesar de que o pai de este último , Troiano , é precisamente o que matara ao pai de Rugeiro en ...
Malgrat les complicacions, a causa que Amone, el pare de Bradamante, estava en contra del matrimoni, preferint a Leone diu Bisanzio, al final els dos amants aconsegueixen casar-se i ser feliços, una vegada que Ruggero es converteix en cristià.
A pesar das complicacións , debido a que Amone , o pai de Bradamante , estaba en contra do matrimonio , preferindo a Leone di Bisanzio , ao final os dous amantes conseguen casarse e ser felices , unha vez que Rugeiro convértese en cristián .
El Club Deportivo Foz és un equip de futbol de Galícia, fundat el 1960 a l'ajuntament de Foz, província de Lugo. Historial Club : https://www.futbol-regional.es/sociedad.php ? Club_Deportivo_Foz/15398
Foz Nome Club Deportivo Foz Fundación 1960 Estadio Martínez Otero , Foz , Lugo Presidente José Rivera Adestrador Jesús Gayol Liga Primeira Autonómica 2011–12 20o ( Preferente ) Vestimenta Umbro Na casa Fóra
José González Sarandón (Galícia, ¿? - ¿? ) va ser un advocat i polític espanyol.
José González Sarandón foi un avogado e político galego .
En la dictadura de Primo de Rivera va ser regidor i tinent d'alcalde d'Arbo fins a mitjans del 1925.[1].
Na ditadura de Primo de Rivera foi concelleiro e tenente de alcalde de Arbo ate mediados de 1925 [ 1 ] .
Dirigí el setmanari Aires del Miño (1926-1927).
Dirixiu o semanario Aires del Miño ( 1926-1927 ) .
En la República va ser secretari de la Societat d'Oficis i Professions diverses d'Arbo i els seus contorns.[2]
Na República foi secretario da Sociedad de Oficios y Profesiones varias de Arbo y sus contornos [ 2 ] .
José Santiago Taboada (Ginzo de Limia, Galícia, 6 de setembre de 1884 - Ginzo de Limia, 4 de gener de 1969) va ser un periodista, escriptor, editor i advocat gallec.
José Santiago Taboada foi un avogado e xornalista galego .
Dirigí el periòdic El Eco Antelano (1911-1912).
Dirixiu o periódico El Eco Antelano ( 1911-1912 ) .
Fou secretari de l'ajuntament de Rairiz de Veiga, i patí un atemptat el març de 1923.[1] En 1924 fou nomenat secretari de l'ajuntament de Trasmiras[2] i en 1925 de Laza.[3] En 1945 fou nomenat secretari de l'ajuntament de Ginzo de Limia.
Foi secretario do concello de Rairiz de Veiga , e sufiu un atentado en marzo de 1923. [ 1 ] En 1924 foi nomeado secretario do concello de Trasmiras [ 2 ] e en 1925 de Laza. [ 3 ] En 1945 foi nomeado secretario do concello de Xinzo de Limia .
Manuel Diz Ramos a la Biblioteca Virtual Gallega, UDC.
Manuel Diz Ramos na Biblioteca Virtual Galega , UDC .
" Vint-i-dues plomes amb Pedigree donen ajuda solidària a La Estrada " Faro de Vigo , 3/5/2013 .
" Veintidós plumas con Pedigree dan ayuda solidaria a A Estrada " Faro de Vigo , 3/5/2013. " Minas de estaño ( Manuel Diz Ramos ) " fragmento lido por Isidro Novo. AELG .
Manuel Diz Ramos (Alén, Girazga, Beariz, 1927) és un escriptor espanyol.
Manuel Diz Ramos , nado en Alén , San Salvador de Xirazga , Beariz , no ano 1927 , é un escritor galego .
Fill del comerciant José Diz Gil i de Genoveva Ramos Ogando, que van emigrar a Madrid en diferents moments.
Era fillo do comerciante José Diz Gil e mais de Genoveva Ramos Ogando , que emigraron á capital do estado en diferentes momentos e circunstancias .
El seu besavi havia treballat en la construcció i va fer obres com el ferrocarril.
O seu bisavó traballara na construción e fixo obras como o ferrocarril .
D'adolescent treballà a les mines d'estany al seu poble d'origen i com a picapedrer a les províncies d'Osca i Lleó.
De adolescente traballou nas minas de estaño no seu poboado de orixe e como canteiro nas provincias de Huesca e León .
A finals de l'any 1946 emigrà cap al Brasil.[1] En els seus primers anys allí residí a Salvador, Bahia, i més tard, en 1951, passà a viure a Belo Horizonte, a Minas Gerais, on treballà en el comerç i la construcció civil.
A finais do ano 1946 emigrou para o Brasil. [ 1 ] Nos primeiros anos residiu en Salvador , Baía , e máis tarde , en 1951 , pasou a vivir a Belo Horizonte , Minas Xerais , onde traballou no comercio e a construción civil .
Va estudiar al col·legi Santo António i va fer un curs de postgraduat d'especialització en l'ensenyament de Ciències a la Universitat Federal de Minas Gerais, en la qual va exercir més tard com a docent de matemàtiques i física.
Estudou no colexio Santo António e fixo un curso de posgraduado de especialización no ensino de Ciencias na Universidade Federal de Minas Gerais , tras o que exerceu como docente de matemáticas e física .
Va ser introductor i primer corresponent de la revista Carta de España, editada per l'Instituto Español de Emigración.
Foi introdutor e primeiro correspondente da revista Carta de España , editada polo Instituto Español de Emigración .
Va ser President de l'Institut Mineiro de Cultura Hispànica, a Belo Horizonte, i director-president per diversos anys del Grémio Español de Socorros Mutuos e Instrucción.
Foi Presidente do Instituto Mineiro de Cultura Hispánica , en Belo Horizonte e director-presidente , por varios anos , do Grémio Español de Socorros Mutuos e Instrución .
Va ser també Consultor de Física, per diverses vegades, en el sector de Suplència (DESU) a Belo Horizonte.
Foi tamén Consultor de Física , por varias veces , no sector de Suplencia ( DESU ) en Belo Horizonte .
Va coordinar i compilar el llibre Noranta anys d'Història del Gremi Espanyol de S. Mútuos i Instrucció (2001).
Coordinou e compilou o libro Noventa años de Historia del Gremio Español de S. Mútuos e Instrucción ( 2001 ) .
Uma vivência das verdadeiras emoções ( 2011 ) Planeta Terra e seus Mistérios ( inèdit ) A república de Patópolis ( inèdit ) Vides fragmentades ( inèdit )
Uma vivência das verdadeiras emoções ( 2011 ) [ 10 ] Planeta Terra e seus Mistérios ( inédito ) [ Cómpre referencia ] A república de Patópolis ( inédito ) [ Cómpre referencia ] Vidas fragmentadas ( inédito ) [ Cómpre referencia ]
La Coruña Católica va ser un periòdic editat a La Corunya en 1898.
La Coruña Católica foi un periódico editado na Coruña en 1898 .
Semanario tradicionalista y de tendencia carlista, apareció el 9 de enero de 1898.
Semanario tradicionalista , apareceu o 9 de xaneiro de 1898 .
Dirigit per Eduardo Sánchez Miño, es va publicar, aproximadament, fins al juny d'aquest mateix any.
Dirixido por Eduardo Sánchez Miño. Publicouse cando menos até xuño dese ano .
El Vigía Villalbés va ser un periòdic editat a Villalba entre 1913 i 1914.
El Vigía Villalbés foi un periódico editado en Vilalba entre 1913 e 1914 .
Va aparèixer el 1913.
Apareceu en 1913 .
Es publicava amb el lema “Per la teva prosperitat, Villalba, vigilaré constantment”.
Publicábase co lema " Por tu prosperidad , Villalba , vigilaré constantemente " .
L'últim número del qual es té constància és el 14, corresponent al 7 de març de 1914.
O último número do que se ten constancia é o 14 , correspondente ao 7 de marzo de 1914 .
El Diario de Galicia va ser el nom de dos periòdics:
El Diario de Galicia foi o nome de dúas publicacións :
El Diario de Galicia, periòdic editat a La Corunya en 1856; El Diario de Galicia, periòdic editat a La Corunya en 1891.
El Diario de Galicia , xornal editado na Coruña en 1856. El Diario de Galicia , xornal editado na Coruña en 1891 .
El Diario de Galicia fou un diari editat a La Corunya el 1856.[1]
El Diario de Galicia foi un periódico editado na Coruña en 1856 .
Va aparèixer el 1856.
Apareceu en 1856 .
Fundat i dirigit per Francisco María de la Iglesia, va desaparèixer aquell mateix any.
Fundado e dirixido por Francisco María de la Iglesia .
El Diario de Galicia va ser un periòdic editat a La Corunya de 1891 a 1898.
El Diario de Galicia foi un periódico editado na Coruña de 1891 a 1898 .
Subtitulat Periòdic catòlic i independent, va aparèixer l'1 de maig de 1891.
Subtitulado Periódico católico e independiente , apareceu o 1 de maio de 1891 .
Dirigit per Manuel Barja Cerdeira, seria succeït posteriorment per Agustín Corral Golpe.
Periódico católico dirixido por Manuel Barja Cerdeira a quen sucedeu Agustín Corral Golpe .
El seu redactor en cap va ser Vicente Carnota Pérez.
O seu redactor xefe foi Vicente Carnota Pérez .
José Juncal Verdulla (Pontevedra, 4 de desembre de 1869 - Barcelona, 20 de juny de 1961) va ser un pedagog, periodista i escriptor espanyol.
José Juncal Verdulla , nado en Pontevedra o 4 de decembro de 1869 e finado en Barcelona o 20 de xuño de 1961 [ 1 ] , foi un pedagogo , xornalista e escritor galego .
Republicà lerrouxista, com a periodista fundà El Grito del Pueblo, dirigí La Unión Republicana, La Acción i La Libertad i col·laborà en El Combate, El Progreso i Galicia a Catalunya.
Republicano lerrouxista , como xornalista fundou El Grito del Pueblo , dirixiu La Unión Republicana , La Acción e La Libertad e colaborou en El Combate , El Progreso e Galicia en Cataluña ( Barcelona ) .
Casat amb Amelia Lerroux, germana d'Alejandro Lerroux, per motius polítics s'establí a Barcelona en 1910.
Casado con Amelia Lerroux , irmá de Alejandro Lerroux , por motivos políticos estableceuse en Barcelona en 1910 .
Va ser director de l'Escola de Magisteri de Barcelona i president del Centre Gallec de Barcelona, la qual, sota el seu mandat, es va ficar de ple en la política radical.
Foi director da Escola de Maxisterio de Barcelona e presidente do Centro Galego de Barcelona , baixo o seu mandato a entidade meteuse de cheo na política radical , ata o punto de acabar actuando como un apéndice daquel partido .
Fou el primer president de la Federació de Cases regionals de Barcelona, col·lectiu fundat el 1929.
Foi o primeiro presidente da Federación de Casas regionales de Barcelona , colectivo fundado en 1929 .
Va ser regidor i tinent-alcalde de Barcelona.
Foi concelleiro e tenente-alcalde de Barcelona .
Nominat ambaixador a Portugal l'octubre de 1933, continuà en el càrrec fins al febrer de 1936, sent substituït per Claudio Sánchez Albornoz.
Nomeado embaixador en Portugal en outubro de 1933 , continuou no cargo ata febreiro de 1936 , sendo substituído por Claudio Sánchez Albornoz .
El Grito del Pueblo va ser un periòdic editat a Pontevedra entre 1901 i 1905.
El Grito del Pueblo foi un periódico editado en Pontevedra entre 1901 e 1905 .
Va aparèixer el 17 de gener de 1901 amb el subtítol Bisemanario Republicano, fins al número 103, del 12 de gener de 1902, que va començar a subtitular-se Semanario Republicano de Pontevedra, tornant a l'encapçalament original en el número 241.
Apareceu o 17 de xaneiro de 1901 co subtítulo Bisemanario Republicano , ata o número 103 , do 12 de xaneiro de 1902 , que comezou a subtitularse Semanario Republicano de Pontevedra , volvendo ao encabezamento orixinario no número 241 .
Inicialment sortia dues vegades per setmana i des del número 103 va aparèixer únicament els diumenges.
Inicialmente saía dúas veces por semana e dende o número 103 apareceu unicamente os domingos .
Quan va tornar a ser bisetmanal sortia els dijous i diumenges.
Cando volveu ser bisemanal saíu os xoves e domingos .
D'ideologia republicana, va ser fundat i dirigit per José Juncal Verdulla i també va tenir com a director Joaquín Poza Cobas.
De ideoloxía republicana , foi fundado e dirixido por José Juncal Verdulla e tamén tivo como director a Joaquín Poza Cobas .
Va incloure articles polítics, notícies de l'ajuntament de Pontevedra i en la secció literària van col·laborar Aureliano Pereira, Curros Enríquez i Labarta Pose.
Incluíu artigos políticos , novas do concello e na sección literaria colaboraron Aureliano Pereira , Curros Enríquez e Labarta Pose .
Va cessar la seva edició el 28 de maig de 1905 amb el número 259.
Cesou a súa edición o 28 de maio de 1905 co número 259 .
Va ser substituït per L'Acció.
Foi substituído por La Acción .
Joaquín Poza Cobas (Pontevedra, 1870 - Pontevedra, 20 d'agost de 1948) va ser un periodista i polític espanyol.
Joaquín Poza Cobas , nado en Pontevedra en 1870 e finado na mesma cidade o 20 de agosto de 1948 , foi un xornalista e político galego .
Fill de Laureano Poza Estévez.
Era fillo de Laureano Poza Estévez .
Llibreter i impressor, en la seva impremta del carrer Michelena es va imprimir l'obra Documentos, inscripciones, monumentos, extractos de manuscritos, tradiciones, noticias etc. para la Historia de Pontevedra, de Casto Sampedro (1902), alguns números de la revista Nós, regulamientos de sociedades obreras i periòdics co...
Libreiro e impresor , na súa imprenta da rúa Michelena imprimíronse , os Documentos , inscripciones , monumentos , extractos de manuscritos , tradiciones , noticias etc. para la Historia de Pontevedra , de Casto Sampedro ( 1902 ) , algúns números da revista Nós , regulamentos de sociedades obreiras e periódicos como El...
Tenia també una llibreria a la plaça Indalecio Armesto.
Tiña tamén unha librería na praza Indalecio Armesto .
Alienat al moviment republicà de Pontevedra ja a la fi del segle XIX, en 1900 apareix com a administrador del periòdic La Unión Nacional.
Vencellado ao movemento republicano de Pontevedra xa a finais do século XIX , en 1900 aparece como administrador do periódico La Unión Nacional portavoz dese movemento .
Dirigent del Partit Radical des dels seus inicis, en 1904 va ser un dels signants de la convocatòria al meeting que Alejandro Lerroux anava a donar a Pontevedra.
Dirixente do Partido Radical dende os seus inicios , en 1904 foi un dos asinantes da convocatoria ao mitin que Alejandro Lerroux ía dar en Pontevedra .
Va ser també director dels periòdics El Grito del Pueblo, òrgan del Partit Republicà, i La Libertad (en 1907 n'era el seu administrador i, des de 1908, director i propietari, imprimint-se en els seus tallers tipogràfics, va ser substituït pel seu fill Joaquín).
Foi tamén director dos periódicos El Grito del Pueblo , órgano do Partido Republicano , e La Libertad ( en 1907 era o seu administrador e , dende 1908 , director e propietario , imprimíndose nos seus talleres tipográficos , foi substituído polo seu fillo Joaquín ) .
Va ser un dels signants del manifest dels republicans gallecs a la Junta Directiva de l'Aliança Republicana en 1928.
Foi un dos asinantes do manifesto dos republicanos galegos á Xunta Directiva da Alianza Republicana en 1928 .
Soci del Centre Republicà de Pontevedra, va militar inicialment en el Partit Radical-Socialista, encara que es donaria de baixa posteriorment.
Socio do Centro Republicano de Pontevedra , militou inicialmente no Partido Radical-Socialista , aínda que se deu de baixa posteriormente .
El 1935 ingressà al partit polític Unió Republicana.
En 1935 ingresa en Unión Republicana .
Casat amb Pilar Juncal, germana de José Juncal Verdulla, entre els seus fills van destacar Joaquín, Hernán i Laureano Poza Juncal.
Casado con Pilar Juncal , irmá de José Juncal Verdulla , entre os seus fillos destacaron Joaquín , Hernán e Laureano Poza Juncal .
Joaquín Poza Juncal (Pontevedra, 26 de novembre de 1898 - Madrid, 28 de setembre de 1934) va ser un advocat, periodista i polític espanyol.
Joaquín Poza Juncal , nado en Pontevedra o 26 de novembro de 1898 [ 1 ] e finado en Madrid o 28 de setembro de 1934 , foi un avogado , xornalista e político galego .
Fill de Joaquín Poza Cobas, dirigent republicà de Pontevedra, succeí el seu pare com a director de La Libertad.
Fillo de Joaquín Poza Cobas , dirixente republicano de Pontevedra , sucedeu ao seu pai como director de La Libertad .
Va ser vicepresident del Centre Republicà de Pontevedra i un dels signants del manifest fundacional de la Federació Republicana Gallega en 1930, l'anomenat Pacte de Lestrove.[1].
Foi vicepresidente do Centro Republicano de Pontevedra e un dos asinantes do manifesto fundacional da Federación Republicana Gallega en 1930 , o chamado Pacto de Lestrobe [ 1 ] .
Després de la proclamació de la Segona República va ser regidor de Pontevedra i més tard governador civil d'Ourense.
Logo da proclamación da Segunda República foi concelleiro de Pontevedra e máis tarde gobernador civil de Ourense .
A les eleccions a les Corts Constituents de 1931 fou elegit diputat de Pontevedra per la FRG.
Nas eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado por Pontevedra pola FRG .
Diputats gallecs de 1931.D'esquerra a dreta: Ramón Suárez Picallo, Daniel Vázquez, Alejandro Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo i Antón Alonso Ríos.
Deputados galegos de 1931. Ramón Suárez Picallo , Daniel Vázquez , Alejandro Rodríguez Cadarso , Castelao , Nóvoa Santos , Antón Villar Ponte , Poza Juncal , Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos .
El 1933 es passa l'Acció Republicana i ingressa a Izquierda Republicana el 1934.
En 1933 pásase a Acción Republicana e ingresa en Izquierda Republicana en 1934 .
Va participar activament en les assemblees d'elaboració de l'Estatut d'Autonomia de Galícia.
Participou activamente nas asembleas de elaboración do Estatuto de Autonomía de Galicia .
Fou també advocat assessor de la Caixa Rural de Lérez, fundada en 1926.
Foi tamén avogado asesor da Caja Rural de Lérez , fundada en 1926 .
Va ser redactor-cap d'El País, portaveu del PRG i després d'IR, col·laborador de Faro de Vigo i El Emigrado (La Estrada).
Foi redactor-xefe de El País , voceiro do PRG e logo de IR , colaborador de Faro de Vigo e El Emigrado ( A Estrada ) .
Dirigí la revista Vida Agraria, portaveu de la Caixa Rural de Lérez, de la qual fou assessor jurídic.
Dirixiu a revista Vida Agraria , voceiro da Caja Rural de Lérez , da que foi asesor xurídico .
S'inicià en la francmaçoneria el 1929.[1]
Iniciouse na masonaría en 1929 na loxa pontevedresa " Helenes no 7 " , na que empregou o simbólico " Vergniaud " , acadando o grao 3o ( mestre ) [ 1 ] .
Va ser germà d'Hernán i Laureano Poza Juncal, aquest últim també maçó en l'exili.
Foi irmán de Hernán e Laureano Poza Juncal , este último tamén masón no exilio .
Daniel Vázquez Campo (Chantada, 1894 - Ribadavia, 1940)
Daniel Vázquez Campo , nado en Chantada en 1894 e finado en Ribadavia en 1940 , foi un avogado e político galego .
Diputats gallecs de 1931.
Deputados galegos de 1931 .
D'esquerra a dreta: Ramón Suárez Picallo, Daniel Vázquez, Alejandro Rodríguez Cadarso, Castelao, Nóvoa Santos, Antón Villar Ponte, Poza Juncal, Otero Pedrayo i Antón Alonso Ríos.
Ramón Suárez Picallo , Daniel Vázquez , Alejandro Rodríguez Cadarso , Castelao , Nóvoa Santos , Antón Villar Ponte , Poza Juncal , Otero Pedrayo e Antón Alonso Ríos .
Col·laborador del periòdic Hidalguía i director de La Voz del Agro.
Colaborador do periódico Hidalguía e director de La Voz del Agro .
President de l'Associació Republicana de Chantada, va ser reelegit al febrer de 1931.[1] El 10 de març de 1930 va ser un dels fundadors de l'Organització Republicana de Lugo, que es va unir a l'ORGA, i va ser president de la Comissió Gestora de la Diputació Provincial de Lugo quan es va proclamar la Segona República Es...
Presidente da Asociación Republicana de Chantada , foi reelixido en febreiro de 1931. [ 1 ] O 10 de marzo de 1930 foi un dos fundadores da Organización Republicana de Lugo , que se uniu á ORGA , e foi presidente da Comisión Xestora da Deputación de Lugo cando se proclamou a Segunda República Española .
A les Eleccions a les Corts Constituents de 1931 fou elegit diputat de la província de Lugo per l'ORGA. Fou pare de l'escriptora Pilar Vázquez Cuesta.
Nas Eleccións a Cortes Constituíntes de 1931 foi elixido deputado pola provincia de Lugo pola ORGA .
Laureano Poza Estévez (Galícia, ? - Pontevedra, 17 de març de 1900) va ser un empresari i polític gallec.
Laureano Poza Estévez , finado en Pontevedra o 17 de marzo de 1900 , foi un empresario e político galego .
Ebenista i contractista d'obres a Pontevedra, va ser també espiritista.
Ebanista e contratista de obras en Pontevedra. Foi espiritista .
Es casà amb Casilda Cobas Juncal i fou pare de Celestino, Joaquín, Josefa, Casilda, Agripina i Peregrina Poza Cobas.
Casou con Casilda Cobas Juncal e foi pai de Celestino , Joaquín , Josefa , Casilda , Agripina e Peregrina Poza Cobas .