text
stringlengths 7
13.7k
| ข้อความ
stringlengths 12
11.7k
| label
class label 2
classes |
|---|---|---|
I sometimes grow weary of reading reviews of some of Hitchcock's lesser known films, because almost every single one starts out with someone saying this film is grossly overlooked or this is a hidden Hitchcock gem or a true Hitchcock great or some other generic if - only - people - would - watch - this - they - would - see - that - this - is - a - great - Hitchcock - film - just - as - much - as - Vertigo - North - by - Northwest - Psycho - Rear - Window - etc. So, that being said, I would just like to say that if - only - people - would - watch - this - they - would - see - that - this - is - a - great - Hitchcock - film - just - as - much - as - Vertigo - North - by - Northwest - Psycho - Rear - Window - etc.<br /><br />Now, that may be overshooting a little bit, The Ring is not by any stretch of the imagination even in the same league as any of those films mentioned twice above, but compared to the other films that Hitchcock made in the late 1920s and early 1930s, I really think that The Ring is one of the best photographed and performed films of mostly all of them. As an almost brand new director, there are some astonishing dream sequences and brilliant segments of editing which show why Hitchcock was generating so much attention early in his career.<br /><br />Granted, the film does start with, among other things, the highly disturbing spectacle of an idiot black circus performer (and I use idiot in the definitive manner, the way Stephen King so often does) having eggs and fruit thrown at him by a crowd of not the classiest looking white people. I suppose this only illustrates how incredibly different such circuses and people were back then, but I think it is one of the most off-putting sequences in any Hitchcock film I've seen.<br /><br />The main attraction at the circus is a fighter who claims to be able to knock any man down in one round, but when he meets his match, it is against a man that challenges his authority not only in the boxing ring but also in the ring around his wife's finger. So begins an entertaining if not very tense challenge for the love of one woman, who seems to sway from one man to the other effortlessly and thoughtlessly.<br /><br />(spoilers) There is, for example, a scene where her husband watches her from above as she is dropped off at home late at night and, just before going into the building, she is coaxed back to the car for a kiss. This kiss is never explained, and there is also the fact that, even at the end when she proves faithful to her husband, or at least ultimately chooses him, they look into each other's eyes but do not actually kiss.<br /><br />The film is certainly beautifully photographed, even more so than several films that Hitch released in subsequent years. There is also a performance by Gordon Harker as One Round Jack's trainer who, in his stone faced expressionism, reminds me quite often of the brilliant Buster Keaton. Hitch leaves it a bit ambiguous, but this is a great sample of his early work.
|
บางครั้งฉันก็เบื่อหน่ายกับการอ่านบทวิจารณ์ภาพยนตร์ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักของ Hitchcock บางเรื่อง เพราะเกือบทุกเรื่องเริ่มต้นด้วยการมีคนบอกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกมองข้ามอย่างร้ายแรง หรือนี่เป็นอัญมณีที่ซ่อนอยู่ของ Hitchcock หรือเป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมของ Hitchcock อย่างแท้จริง หรือเรื่องทั่วไปอื่นๆ หาก - เท่านั้น - ผู้คน - จะ - ดู - นี่ - พวกเขา - จะได้เห็น - นั่น - นี่คือ - เป็น - a - ยอดเยี่ยม - ฮิตช์ค็อก - ภาพยนตร์ - เพียง - เท่า - มาก - เท่า - อาการเวียนศีรษะ - ทิศเหนือ - โดย - ตะวันตกเฉียงเหนือ - โรคจิต - ด้านหลัง - หน้าต่าง - ฯลฯ ดังนั้น ตามที่กล่าวมา ผมอยากจะบอกว่าถ้า - มีเพียง - ผู้คนเท่านั้นที่จะ - ดู - นี้ - พวกเขา - จะได้เห็น - นั่น - นี่คือ - คือ - - เยี่ยมยอด - ฮิตช์ค็อก - ภาพยนตร์ - แค่ - เท่า - มาก - เท่า - เวียนศีรษะ - เหนือ - โดย - ตะวันตกเฉียงเหนือ - โรคจิต - ด้านหลัง - หน้าต่าง - ฯลฯ<br /><br />ตอนนี้อาจจะเกินขอบเขตไปหน่อย The Ring ไม่ได้เกินจินตนาการแต่อย่างใด แม้จะอยู่ในลีกเดียวกันกับภาพยนตร์เหล่านั้นก็ตามที่กล่าวถึง สูงกว่าสองเท่า แต่เมื่อเทียบกับภาพยนตร์เรื่องอื่นๆ ที่ฮิตช์ค็อกสร้างในช่วงปลายทศวรรษ 1920 และต้นทศวรรษ 1930 ฉันคิดว่า The Ring เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่มีการถ่ายภาพและแสดงที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งโดยส่วนใหญ่ทั้งหมด ในฐานะผู้กำกับหน้าใหม่ มีฉากในฝันที่น่าอัศจรรย์และการตัดต่อฉากที่ยอดเยี่ยม ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเหตุใดฮิตช์ค็อกจึงได้รับความสนใจอย่างมากในช่วงเริ่มต้นอาชีพของเขา<br /><br />จริงอยู่ที่ภาพยนตร์เรื่องนี้เริ่มต้นด้วย สิ่งต่าง ๆ เป็นภาพที่น่ารำคาญอย่างมากของนักแสดงละครสัตว์ผิวดำผู้งี่เง่า (และฉันก็ใช้คนงี่เง่าในลักษณะที่ชัดเจนเหมือนกับที่สตีเฟนคิงทำบ่อย ๆ ) โดยมีไข่และผลไม้ขว้างใส่เขาโดยฝูงชนที่ไม่ได้ดูดีที่สุด คนผิวขาว ฉันคิดว่านี่เป็นเพียงการแสดงให้เห็นว่าละครสัตว์และผู้คนในสมัยนั้นแตกต่างกันอย่างไม่น่าเชื่อเพียงใด แต่ฉันคิดว่านี่เป็นหนึ่งในฉากที่ไม่น่าดูมากที่สุดในภาพยนตร์ของ Hitchcock เรื่องใดก็ตามที่ฉันเคยดู<br /><br />จุดดึงดูดหลักที่ ละครสัตว์เป็นนักสู้ที่อ้างว่าสามารถล้มใครก็ได้ในรอบเดียว แต่เมื่อพบกับคู่ต่อสู้ มันเป็นการต่อต้านชายที่ท้าทายอำนาจของเขาไม่เพียงแต่ในเวทีมวยเท่านั้น แต่ยังอยู่ในเวทีรอบนิ้วภรรยาของเขาด้วย . เลยเริ่มการท้าทายความรักของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูสนุกสนานและไม่ตึงเครียดมากนัก ซึ่งดูเหมือนจะแกว่งไกวจากชายหนึ่งไปยังอีกคนหนึ่งอย่างง่ายดายและไร้ความคิด<br /><br />(สปอยล์) มีฉากหนึ่งที่ สามีของเธอเฝ้าดูเธอจากด้านบนขณะที่เธอถูกส่งกลับบ้านตอนดึก และก่อนจะเข้าไปในอาคาร เธอก็ถูกเกลี้ยกล่อมให้กลับไปที่รถเพื่อจูบ จูบนี้ไม่มีใครอธิบายได้ และยังมีข้อเท็จจริงที่ว่าแม้ในท้ายที่สุดเมื่อเธอพิสูจน์ความซื่อสัตย์ต่อสามีของเธอ หรืออย่างน้อยก็เลือกเขาในที่สุด พวกเขาก็มองตากันแต่ไม่ได้จูบกันจริงๆ<br />< br />ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับการถ่ายภาพอย่างสวยงามอย่างแน่นอน มากกว่าภาพยนตร์หลายเรื่องที่ Hitch ออกฉายในปีต่อๆ มาด้วยซ้ำ นอกจากนี้ยังมีการแสดงของกอร์ดอน ฮาร์เกอร์ในฐานะเทรนเนอร์ของ One Round Jack ผู้ซึ่งเผชิญหน้าการแสดงออกอย่างดุเดือด ทำให้ฉันนึกถึงบัสเตอร์ คีตันผู้เก่งกาจอยู่บ่อยครั้ง Hitch ปล่อยให้มันคลุมเครือเล็กน้อย แต่นี่เป็นตัวอย่างที่ดีของงานในช่วงแรกของเขา
| 1pos
|
Hitchcock displays his already developed understanding for visuals in this early silent film. The plot of the film, involving two boxers fighting over a girl, is straight-forward drama without much to recommend it. Hitchcock's talent, though, is found in his stunning use of images. Nearly every shot is filled with visual symbols. Especially memorable is the jewelry that one boxer gives the girl just before she marries the other boxer. He slides it up her arm in a clearly sexual way and with one simple movement Hitch has shown us all we need to know. The boxing scenes are handled well with some interesting point-of-view shots that again prove how far ahead of his time Hitchcock was. The film also gives insight into his later treatment of women. The object of the boxers' desires is driven by money and lust, not reason or love. The only other women in the film are either beautiful party girls who make open offers of sex or old crones who help to destroy happy relationships. All in all, the Ring is a must for anyone interested in Hitchcock's early work and his development as a visual storyteller.
|
ฮิตช์ค็อกแสดงความเข้าใจที่พัฒนาแล้วของเขาในด้านภาพในภาพยนตร์เงียบยุคแรกนี้ เนื้อเรื่องของหนังเป็นเรื่องเกี่ยวกับนักมวยสองคนที่ทะเลาะกันเพื่อแย่งชิงหญิงสาวคนหนึ่ง เป็นละครที่ตรงไปตรงมาและไม่มีอะไรแนะนำมากนัก พรสวรรค์ของฮิตช์ค็อกพบได้จากการใช้ภาพที่น่าทึ่งของเขา เกือบทุกช็อตจะเต็มไปด้วยสัญลักษณ์ที่มองเห็นได้ สิ่งที่น่าจดจำเป็นพิเศษคือเครื่องประดับที่นักมวยคนหนึ่งมอบให้หญิงสาวก่อนที่เธอจะแต่งงานกับนักมวยอีกคน เขาเลื่อนมันขึ้นแขนของเธอในลักษณะทางเพศที่ชัดเจน และด้วยการเคลื่อนไหวง่ายๆ เพียงครั้งเดียว Hitch ได้แสดงให้เราเห็นทุกสิ่งที่เราต้องรู้ ฉากชกมวยได้รับการจัดการอย่างดีด้วยช็อตมุมมองที่น่าสนใจซึ่งพิสูจน์อีกครั้งว่า Hitchcock ล้ำหน้าเขาไปไกลแค่ไหน ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังให้ข้อมูลเชิงลึกเกี่ยวกับการปฏิบัติต่อผู้หญิงของเขาในภายหลัง เป้าหมายของความปรารถนาของนักมวยนั้นขับเคลื่อนด้วยเงินและราคะ ไม่ใช่เหตุผลหรือความรัก ผู้หญิงเพียงคนเดียวในภาพยนตร์เรื่องนี้คือสาวปาร์ตี้แสนสวยที่เสนอเรื่องเพศอย่างเปิดเผย หรือสาวเฒ่าแก่ที่ช่วยทำลายความสัมพันธ์ที่มีความสุข โดยรวมแล้ว แหวนเป็นสิ่งที่ต้องมีสำหรับทุกคนที่สนใจผลงานในช่วงแรกๆ ของฮิตช์ค็อกและพัฒนาการของเขาในฐานะนักเล่าเรื่องด้วยภาพ
| 1pos
|
Another silent love triangle film from Hitchcock, not a mystery, but very English, very well-paced and photographed. Smooth boxer Bob Corby (Ian Hunter) recruits circus boxer "One Round" Jack Sander (Carl Brisson) to be his sparring partner, partly to keep the pretty but fickle Mabel (Lilian Hall-Davis) nearby. There are lots of character actors and grotesquesat Jack and Mabel's wedding the verger, standing in the aisle of the church, registers shock at the sight of the very tall and the very short men, the fat lady, the conjoined twins who, of course, argue about which side of the aisle to sit, and the wedding feast is amusing. The rest of the movie has Jack losing Mabel and boxing his way back to her heart, or something like that. It was another era altogether, with the audience in evening dress, and the boxers dressing up, too, when out of the ring. The camera angles, the pace, the use of symbols, the cuttingall very stylish and masterful. The camera-work and editing of the last boxing match is very gripping. Brisson's good looks are well-used in this one; his smiling is not so oblivious of what's going on around him as he is in Hitchcock's The Manxman, and so is not annoying. But can boxers have such dimples?
|
ภาพยนตร์รักสามเส้าเงียบอีกเรื่องจาก Hitchcock ไม่ใช่เรื่องลึกลับ แต่เป็นภาษาอังกฤษมาก ดำเนินเรื่องและถ่ายรูปได้ดีมาก นักมวยผิวเนียน บ็อบ คอร์บี (เอียน ฮันเตอร์) รับสมัครนักมวยละครสัตว์ "วันราวด์" แจ็ค แซนเดอร์ (คาร์ล บริสสัน) มาเป็นคู่ซ้อมของเขา ส่วนหนึ่งเพื่อให้มาเบล (ลิเลียน ฮอลล์-เดวิส) ที่น่ารักแต่ไม่แน่นอนอยู่ใกล้ๆ มีนักแสดงตัวละครและผู้แปลกประหลาดมากมายในงานแต่งงานของแจ็คและมาเบล เวอร์เกอร์ ยืนอยู่ตรงทางเดินของโบสถ์ รู้สึกตกใจเมื่อเห็นชายสูงและเตี้ยมาก หญิงอ้วน ฝาแฝดทรงจำที่ แน่นอนเถียงว่าจะนั่งฝั่งไหนและงานฉลองแต่งงานก็น่าขบขัน ส่วนที่เหลือของหนังมีแจ็คที่สูญเสียเมเบลและชกมวยกลับคืนสู่หัวใจของเธอ หรืออะไรทำนองนั้น เป็นอีกยุคหนึ่งที่ผู้ชมสวมชุดราตรีและนักมวยก็แต่งตัวเหมือนกันเมื่อออกจากเวที มุมกล้อง จังหวะ การใช้สัญลักษณ์ การตัดต่อ ล้วนมีสไตล์และเชี่ยวชาญมาก งานกล้องและตัดต่อคู่ชกนัดที่แล้วจับใจมาก รูปลักษณ์ที่ดีของ Brisson ถูกนำมาใช้อย่างดีในเรื่องนี้ รอยยิ้มของเขาไม่ได้ลบเลือนสิ่งที่เกิดขึ้นรอบตัวเขาเหมือนกับที่เขาแสดงใน The Manxman ของฮิตช์ค็อก จึงไม่น่ารำคาญเลย แต่นักมวยจะมีลักยิ้มแบบนี้ได้ไหม?
| 1pos
|
One-Round' Jack Sander is called that because he's a carnival boxer who fights any man in the audience. If they can last one round, they win a prize--a popular way to draw customers into traveling shows long ago. Jack is in love with the ticket girl, Mabel, though her head is quickly turned when Bob Corby enters the ring to try his chances with Jack. What no one at the fight knows is that Bob is the champ, so he's able to beat Jack--though it takes him some work. As a result, Bob asks Jack to become his sparring partner and give up the carnival circuit. Later, Jack improves so much that he, too, becomes a legitimate boxer. Slowly, he works his way up the rankings until he's nearly ready to take on the Champ.<br /><br />In the meantime, the Champ and Mabel start running around behind Jack's back--even though by now Mabel has married Jack. So, when the final fight occurs between Jack and Bob, it's very personal and Jack is ready to kill him. Is he good enough? Will rise justifiable rage against Bob help or hinder his performance? Tune in and see.<br /><br />This film was directed by Alfred Hitchcock and while today this sort of film seems strange for a director known for mystery-suspense films, back in the 1920s, Hitchcock had no fixed genre which he directed or wrote (he did both for this film). In fact, in many ways this film is more indicative of Hitchcock's silent style, as a somewhat similar plot came up in one of his next silents, THE MANXMAN (also starring Carl Brisson as the wronged husband). So, while this seems a lot like a standard boxing film of the day, it was not a radical departure for this great director--even with its rather formulaic ending.<br /><br />Overall, while a bit predictable and having Ian Hunter playing a boxing champ seems silly, the film works well. While far from a perfect silent, it's well worth seeing and packs a nice punch.
|
One-Round' Jack Sander ถูกเรียกแบบนั้นเพราะเขาเป็นนักมวยงานคาร์นิวัลที่ชกกับผู้ชายคนใดก็ตามในกลุ่มผู้ชม หากไปได้หนึ่งรอบ พวกเขาจะได้รับรางวัล ซึ่งเป็นวิธียอดนิยมในการดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาชมรายการท่องเที่ยวเมื่อนานมาแล้ว แจ็คหลงรักสาวขายตั๋ว เมเบล แม้ว่าเธอจะหันหัวอย่างรวดเร็วเมื่อบ็อบ คอร์บีขึ้นสังเวียนเพื่อลองเสี่ยงกับแจ็คก็ตาม สิ่งที่ไม่มีใครรู้ในการต่อสู้ก็คือบ็อบเป็นแชมป์ ดังนั้นเขาจึงสามารถเอาชนะแจ็คได้ แม้ว่าจะต้องอาศัยการทำงานบ้างก็ตาม ผลก็คือบ็อบขอให้แจ็คเป็นคู่ซ้อมของเขาและละทิ้งงานคาร์นิวัล ต่อมาแจ็คพัฒนาขึ้นมากจนเขากลายเป็นนักมวยที่ถูกกฎหมายเช่นกัน เขาค่อยๆ ไต่อันดับขึ้นไปอย่างช้าๆ จนกระทั่งเขาเกือบจะพร้อมจะชิงตำแหน่งแชมป์<br /><br />ในระหว่างนั้น Champ และ Mabel ก็เริ่มวิ่งไปรอบๆ หลัง Jack แม้ว่าตอนนี้ Mabel จะแต่งงานแล้วก็ตาม แจ็ค. ดังนั้น เมื่อการต่อสู้ครั้งสุดท้ายเกิดขึ้นระหว่างแจ็คกับบ็อบ มันเป็นเรื่องส่วนตัวมากและแจ็คก็พร้อมที่จะฆ่าเขา เขาดีพอหรือเปล่า? ความโกรธแค้นที่สมเหตุสมผลต่อบ็อบจะช่วยหรือขัดขวางการแสดงของเขาหรือไม่? ติดตามชม<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดย Alfred Hitchcock และในขณะที่ปัจจุบัน ภาพยนตร์ประเภทนี้ดูแปลกสำหรับผู้กำกับที่โด่งดังจากภาพยนตร์ลึกลับระทึกขวัญ ย้อนกลับไปในทศวรรษ 1920 Hitchcock ไม่มีประเภทตายตัวซึ่ง เขากำกับหรือเขียนบท (เขาทำทั้งสองอย่างสำหรับหนังเรื่องนี้) ในความเป็นจริง ในหลาย ๆ ด้าน ภาพยนตร์เรื่องนี้บ่งบอกถึงสไตล์ความเงียบของฮิตช์ค็อกมากกว่า เนื่องจากมีพล็อตเรื่องที่ค่อนข้างคล้ายกันเกิดขึ้นในภาพยนตร์เรื่องเงียบเรื่องหนึ่งของเขาเรื่อง THE MANXMAN (ซึ่งนำแสดงโดยคาร์ล บริสสันในบทสามีที่กระทำผิดด้วย) แม้ว่าเรื่องนี้จะดูเหมือนเป็นภาพยนตร์ชกมวยทั่วไปในสมัยนี้ แต่ก็ไม่ใช่การจากไปอย่างสิ้นเชิงสำหรับผู้กำกับที่ยอดเยี่ยมรายนี้ แม้ว่าจะมีตอนจบที่ค่อนข้างเป็นสูตรสำเร็จก็ตาม<br /><br />โดยรวมแล้ว แม้จะคาดเดาได้เล็กน้อยและ การที่เอียน ฮันเตอร์เป็นแชมป์มวยดูงี่เง่า หนังเรื่องนี้ใช้ได้ดี แม้ว่าจะห่างไกลจากความเงียบงันที่สมบูรณ์แบบ แต่ก็คุ้มค่าแก่การชมและอัดแน่นไปด้วยหมัดเด็ด
| 1pos
|
The title has many meanings - the boxing ring, where differences and grievances are fought out, a wedding ring, where Mabel feels trapped and Jack feels his troubles will be over and the cause of the trouble, a ring-like bracelet that Bill gives Mabel as a love token. <br /><br />Former professional boxer, Danish Carl Brisson, was given his start in films by Alfred Hitchcock in "The Ring". A very young Ian Hunter, who went on to have such a long career in movies, plays Bob Corby, who catches the eye of a pretty girl, Mabel (Lillian Hall Davis) at a fun fair. She happens to be engaged to "One Round" Jack Sander (Carl Brisson) but that doesn't stop her flirting with Bob. Bob is persuaded to go "one round" with Jack. He goes several rounds and wins - he is a professional boxer and he and his manager have come to the fair to find out if Jack is as good a fighter as they have heard. He offers to take Jack on and Jack goes off, along with his boorish trainer (the great Gordon Harker) to make his fortune with plans to marry Mabel when he makes good. Jack wins his fight and marries Mabel the next day, but the deep attraction that she and Bob feel for each other is still there. Jack is suspicious and puts everything into his training so he can fight Bob for his wife.<br /><br />At last a boxing movie where the hero doesn't go off the rails - Bob behaves himself and does everything he can to be a champion - if only Mabel acted in the same way!!! She has left him for Bob - and the fight at the end is a mighty one. It is intensely realistic - it occupies the last 20 minutes of the film. From being raw and enthusiastic, Jack is almost knocked out - then between rounds, reuniting with Mabel, gives him the courage to triumph. The question is why would he even want her back - from the start she thought nothing of starting an affair with Bob - why wouldn't she do it again?<br /><br />The film is loaded with symbolism. Jack, shaking hands with the promoter, changes to Mabel's hands accepting a bracelet from Bob. When Jack puts the ring on Mabel's finger, Bobs bracelet slips down her arm. At the end Jack sees Mabel's reflection in a ringside water bucket and that gives him the confidence to go on. This is an excellent film that will not disappoint you.<br /><br />Highly Recommended.
|
ชื่อมีความหมายมากมาย - เวทีมวยที่ซึ่งความแตกต่างและความคับข้องใจเกิดขึ้น แหวนแต่งงาน ที่ Mabel รู้สึกว่าติดกับดักและ Jack รู้สึกว่าปัญหาของเขาจะจบลงและสาเหตุของปัญหา สร้อยข้อมือคล้ายแหวนที่ Bill มอบให้ Mabel เป็นสัญลักษณ์แห่งความรัก <br /><br />คาร์ล บริสสัน อดีตนักมวยอาชีพชาวเดนมาร์ก ได้รับเลือกให้แสดงภาพยนตร์โดยอัลเฟรด ฮิตช์ค็อกในภาพยนตร์เรื่อง "The Ring" เอียน ฮันเตอร์ที่อายุน้อยมากซึ่งทำงานในวงการภาพยนตร์มาอย่างยาวนาน รับบทเป็นบ็อบ คอร์บี ผู้ดึงดูดสายตาของสาวสวย เมเบล (ลิเลียน ฮอลล์ เดวิส) ในงานมหกรรมแห่งหนึ่ง เธอบังเอิญหมั้นหมายกับแจ็ค แซนเดอร์ (คาร์ล บริสสัน) จาก "One Round" แต่นั่นไม่ได้หยุดการจีบเธอกับบ็อบ บ็อบถูกชักชวนให้ไป "รอบเดียว" กับแจ็ค เขาชกหลายรอบและชนะ เขาเป็นนักมวยอาชีพ เขาและผู้จัดการมาที่งานเพื่อดูว่าแจ็คเป็นนักมวยที่ดีพอๆ กับที่พวกเขาเคยได้ยินมาหรือไม่ เขาเสนอที่จะรับแจ็คขึ้นและแจ็คก็ออกไปพร้อมกับเทรนเนอร์ผู้กักขฬะของเขา (กอร์ดอน ฮาร์เกอร์ผู้ยิ่งใหญ่) เพื่อสร้างโชคลาภโดยวางแผนที่จะแต่งงานกับเมเบลเมื่อเขาทำผลงานได้ดี แจ็คชนะการต่อสู้และแต่งงานกับเมเบลในวันรุ่งขึ้น แต่แรงดึงดูดอันลึกซึ้งที่เธอและบ็อบรู้สึกต่อกันยังคงอยู่ แจ็คเกิดความสงสัยและทุ่มเททุกอย่างในการฝึกฝนเพื่อที่เขาจะได้ต่อสู้กับบ็อบเพื่อภรรยาของเขา<br /><br />ในที่สุดหนังชกมวยที่พระเอกไม่ยอมออกจากสนาม - บ็อบประพฤติตนและทำทุกอย่างที่ทำได้ เพื่อเป็นแชมป์ - ถ้าเมเบลทำแบบเดียวกัน!!! เธอทิ้งเขาไว้เพื่อบ็อบ และการต่อสู้ในตอนจบก็ยิ่งใหญ่มาก มันมีความสมจริงอย่างมาก โดยกินเวลา 20 นาทีสุดท้ายของหนัง จากความดิบและกระตือรือร้น แจ็คเกือบถูกน็อก - จากนั้นระหว่างรอบ การกลับมารวมตัวกับเมเบลอีกครั้ง ทำให้เขามีความกล้าที่จะคว้าชัยชนะ คำถามคือทำไมเขาถึงอยากได้เธอกลับมา ตั้งแต่แรกเธอไม่เคยคิดที่จะเริ่มความสัมพันธ์กับบ็อบเลย ทำไมเธอไม่ทำอีก<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องนี้เต็มไปด้วยสัญลักษณ์ แจ็ค จับมือกับโปรโมเตอร์ เปลี่ยนมือของเมเบลโดยรับสร้อยข้อมือจากบ็อบ เมื่อแจ็คสวมแหวนบนนิ้วของเมเบล สร้อยข้อมือของบ็อบก็เลื่อนลงมาที่แขนของเธอ ในตอนท้ายแจ็คเห็นภาพสะท้อนของเมเบลในถังน้ำข้างวงแหวน และนั่นทำให้เขามีความมั่นใจที่จะเดินหน้าต่อไป นี่คือหนังยอดเยี่ยมที่จะไม่ทำให้คุณผิดหวัง<br /><br />แนะนำเป็นอย่างยิ่ง
| 1pos
|
Bad script, bad direction, over the top performances, overwrought dialogue. What more could you ask for? For laughs, it just doesn't get any better than this. Zadora's over-acting combined with the cliched scenarios she finds herself in make for an hilarious parody of the "Hollywood" machine. Almost as funny as "Spinal Tap" even though it was clearly not intended as such. Don't miss Ray Liotta's debut film line, "Looks like a penis."
|
สคริปท์แย่, ทิศทางไม่ดี, การแสดงเกินคาด, บทสนทนาล้นหลาม คุณจะขออะไรอีก? สำหรับการหัวเราะ มันก็ไม่ได้ดีไปกว่านี้อีกแล้ว การแสดงเกินจริงของซาโดรารวมกับสถานการณ์ที่ซ้ำซากจำเจที่เธอพบว่าตัวเองถูกสร้างมาเป็นการล้อเลียนเครื่องจักร "ฮอลลีวูด" อย่างเฮฮา เกือบจะตลกพอๆ กับ "Spinal Tap" แม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจเช่นนั้นก็ตาม อย่าพลาดภาพยนตร์เรื่องแรกของ Ray Liotta เรื่อง "ดูเหมือนอวัยวะเพศชาย"
| 1pos
|
I kind of liked The Lonely Lady. Give Pia a break. She looks great and she has really nice eyes. What's not to like? The scene where she gets raped by Ray Liotta with a garden hose was kind of gross and cruel. Actually, a LOT of stuff that happens in this movie is gross and cruel. But its a trashy movie. A lot of movies that are trashy are not all bad. I liked this better than Valley of the Dolls, which was not only trashy but boring as well. At least this wasn't boring.<br /><br />Pia gets naked a lot and seems miscast as a writer. Watching her talk about Pushkin and Byron with a guy three times her age is flat unbelievable. I'm sure Pia's a nice person in real life, she just doesn't project the writer vibe. She looked much happier when she was working as a hostess for that guy from Saturday Night Fever and wearing a glittery disco dress.<br /><br />A couple of the scenes are funny. The one where she tells the two-timing actor that she's pregnant and he rolls his eyes and snaps at her to "stop hanging around!", all the while he's practically fawning over every bimbo who flounces by.<br /><br />Pia's nervous breakdown scene is good. It was probably a mistake to go so supernova on it (the vortex of floating faces and freeze-frame scream - whoa!) and her subsequent catatonic stupor is kind of overdone.<br /><br />The acceptance speech is a hoot, though. I want to see someone do that speech in a drama class.<br /><br />But, again, this is trash we're talking about. You could find worse on any movie of the week back in the eighties.
|
ฉันชอบ The Lonely Lady มาก ให้เปียได้พักบ้าง เธอดูดีและเธอก็มีดวงตาที่สวยงามจริงๆ ไม่ชอบอะไร? ฉากที่เธอถูกเรย์ ลิออตต้า ข่มขืนโดยใช้สายยางในสวนนั้นช่างเลวร้ายและโหดร้าย จริงๆ แล้ว หลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นในหนังเรื่องนี้เลวร้ายและโหดร้าย แต่มันเป็นหนังขยะ ภาพยนตร์หลายเรื่องที่ไร้ค่าไม่ได้แย่ไปเสียหมด ฉันชอบเรื่องนี้มากกว่า Valley of the Dolls ซึ่งไม่เพียงแต่ไร้ค่าเท่านั้น แต่ยังน่าเบื่ออีกด้วย อย่างน้อยเรื่องนี้ก็ไม่น่าเบื่อ<br /><br />เปียเปลือยเปล่าบ่อยมากและดูเหมือนเป็นคนเขียนบทผิด การดูเธอพูดคุยเกี่ยวกับพุชกินและไบรอนกับผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอถึงสามเท่านั้นช่างเหลือเชื่อจริงๆ ฉันแน่ใจว่าเปียเป็นคนดีในชีวิตจริง เธอแค่ไม่แสดงอารมณ์นักเขียนเท่านั้น เธอดูมีความสุขมากขึ้นมากตอนที่ทำงานเป็นพนักงานต้อนรับให้กับผู้ชายคนนั้นจาก Saturday Night Fever และสวมชุดดิสโก้แวววาว<br /><br />บางฉากก็ตลกดี ฉากที่เธอบอกนักแสดงทั้งสองคนว่าเธอท้อง จากนั้นเขาก็กลอกตาและตะคอกใส่เธอเพื่อ "หยุดเที่ยวไป!" ขณะเดียวกันเขาก็กระดิกหางเหนือเด็กอ่อนทุกคนที่สะบัดผ่าน<br /><br / >ฉากอาการประหม่าของเปียเป็นสิ่งที่ดี อาจเป็นความผิดพลาดที่ใส่ซุปเปอร์โนวาลงไป (กระแสน้ำวนของใบหน้าที่ลอยอยู่และเสียงกรีดร้องแบบหยุดนิ่ง - โห่!) และอาการมึนงงที่ไม่สามารถเคลื่อนไหวได้ตามมาของเธอก็มากเกินไป<br /><br />คำพูดตอบรับนั้นบีบแตร , แม้ว่า. ฉันอยากเห็นใครสักคนพูดแบบนั้นในชั้นเรียนละคร<br /><br />แต่อีกครั้ง เรากำลังพูดถึงเรื่องขยะๆ อยู่เลย คุณอาจพบว่าภาพยนตร์ในสัปดาห์นี้แย่กว่านั้นในช่วงทศวรรษที่ 80
| 1pos
|
I have screened this movie several times here at college, and every time I show it, the number of people watching with me grows exponentially... in addition to the virgins, anyone I've already shown it to NEEDS to see it again! It takes a little while to get into it, but by the end the whole room is screaming, shouting, yelling, rewinding scenes repeatedly, repeating dialogue, and just totally and completely engrossed in the moviegoing experience that is Pia Zadora in "The Lonely Lady"! Scene after scene after scene of the most ineptly filmed, poorly written, horribly acted TRASH is thrown at you in an all-out assault that ranks as the campiest thing I own (no small statement, friends). For me nothing compares 2 U, Pia... and I don't suppose I'm the only one who's ever felt this way!
|
ฉันฉายภาพยนตร์เรื่องนี้หลายครั้งที่วิทยาลัย และทุกครั้งที่ฉันฉาย จำนวนคนที่ดูกับฉันเพิ่มขึ้นแบบทวีคูณ... นอกจากสาวพรหมจารีแล้ว ใครก็ตามที่ฉันฉายเรื่องนี้ให้ NEEDS ดูอีกครั้ง! ต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะเข้าไปได้ แต่สุดท้ายทั้งห้องก็กรี๊ด ตะโกน ตะโกน ย้อนฉากซ้ำๆ บทสนทนาซ้ำๆ และหมกมุ่นอยู่กับประสบการณ์การชมภาพยนตร์อย่างเปีย ซาโดราใน "The Lonely Lady" "! ฉากแล้วฉากแล้วฉากเล่าของการถ่ายทำที่ไม่เหมาะสม เขียนบทไม่ดี และแสดงได้แย่มาก ถังขยะถูกโจมตีใส่คุณในการจู่โจมอย่างเต็มกำลัง ซึ่งถือเป็นสิ่งที่แคมป์ที่สุดที่ฉันเป็นเจ้าของ (ไม่มีคำพูดเล็กๆ น้อยๆ เพื่อน) สำหรับฉันไม่มีอะไรเทียบได้กับ 2 U, Pia... และฉันไม่คิดว่าฉันเป็นคนเดียวที่เคยรู้สึกแบบนี้!
| 1pos
|
This scary and rather gory adaptation of Stephen King's great novel features outstanding central performances by Dale Midkiff,Fred Gwynne(who sadly died few years ago)and Denise Crosby and some really gruesome gore effects.Director Mary Lambert has a wonderful sense of visual style,and manages to make this one of the few versions of King's work that is not only worth seeing,but genuinely unnerving.The depiction of the zombie child Gage(Miko Hughes-later in "New Nightmare")is equally noteworthy,as what could easily have been a laughable character is made menacing and spooky.As for the people,who think that this one isn't scary-watch it alone in the dark(eventually with your squeamish girlfriend)and I guarantee you that "Pet Sematary" will creep you out.Some horror movies like this one or "The Texas Chain Saw Massacre" shouldn't be watched in group.Recommended for horror fans!
|
นวนิยายอันยิ่งใหญ่ของสตีเฟน คิงที่ดัดแปลงมาจากนิยายของสตีเฟน คิงที่น่ากลัวและเต็มไปด้วยเลือดนี้ นำเสนอการแสดงที่โดดเด่นโดยเดล มิดคิฟฟ์, เฟร็ด กวินน์ (ผู้เสียชีวิตอย่างน่าเศร้าเมื่อไม่กี่ปีก่อน) และเดนิส ครอสบี และเอฟเฟกต์นองเลือดที่น่าสยดสยอง ผู้กำกับแมรี แลมเบิร์ตมีเซนส์ด้านสไตล์ภาพที่ยอดเยี่ยม และทำให้งานของคิงเป็นหนึ่งในไม่กี่เวอร์ชันที่ไม่เพียงแต่น่าดูเท่านั้น แต่ยังน่าตกใจอย่างแท้จริงอีกด้วย การแสดงภาพของเกจเด็กซอมบี้ (มิโกะ) ฮิวจ์ซึ่งต่อมาใน "New Nightmare") ก็น่าจับตามองไม่แพ้กัน เนื่องจากสิ่งที่กลายเป็นตัวละครที่น่าหัวเราะได้ง่ายกลับกลายเป็นเรื่องที่น่ากลัวและน่ากลัว สำหรับคนที่คิดว่าเรื่องนี้ไม่น่ากลัว ให้ดูมันคนเดียวในความมืด ( ในที่สุดกับแฟนสาวขี้โมโหของคุณ) และผมรับประกันว่า "Pet Sematary" จะทำให้คุณหลอนแน่นอน หนังสยองขวัญบางเรื่องแบบนี้หรือ "The Texas Chain Saw Massacre" ไม่ควรดูเป็นกลุ่ม แนะนำสำหรับ แฟนสยองขวัญ!
| 1pos
|
One of the best (if not the best) Stephen King's screenings. Dark as dark can be, surprising non-hollywood ending, terrifying atmosphere, amazing book adaptation, outstanding cast, educational (don't play with afterlife), in short - everything an excellent horror should be...<br /><br />My favorite horror movie, straight 10+.
|
หนึ่งในการฉายภาพยนตร์ของ Stephen King ที่ดีที่สุด (ถ้าไม่ใช่ดีที่สุด) มืดที่สุดเท่าที่จะมืดได้ ฉากจบที่ไม่ใช่ฮอลลีวูดที่น่าประหลาดใจ บรรยากาศน่าสะพรึงกลัว การดัดแปลงหนังสือที่น่าทึ่ง นักแสดงที่โดดเด่น การศึกษา (อย่าล้อเล่นกับชีวิตหลังความตาย) สรุปสั้นๆ ก็คือ ทุกอย่างที่เป็นหนังสยองขวัญที่ยอดเยี่ยมควรจะเป็น...<br /><br />หนังสยองขวัญที่ฉันชอบตรง 10+
| 1pos
|
Pet Sematary is a very good horror film and believe it or not somebody can make a good horror film out of a Stephen King novel. Mary Lambert does a great job with this film and manages to bring across King's creepy story pretty well. Most people may avoid this, but they should check it out.
|
Pet Sematary เป็นหนังสยองขวัญที่ดีมาก และเชื่อหรือไม่ว่าใครจะสามารถสร้างหนังสยองขวัญดีๆ จากนวนิยายของ Stephen King ได้ แมรี่ แลมเบิร์ตทำงานได้ดีกับภาพยนตร์เรื่องนี้และสามารถนำเสนอเรื่องราวที่น่าขนลุกของคิงได้ค่อนข้างดี คนส่วนใหญ่อาจหลีกเลี่ยงสิ่งนี้ได้ แต่ควรตรวจสอบดู
| 1pos
|
I am a big fan of Stephen King's work, and this film has made me an even greater fan of King. Pet Sematary is about the Creed family. They have just moved into a new house, and they seem happy. But there is a pet cemetery behind their house. The Creed's new neighbor Jud (played by Fred Gwyne) explains the burial ground behind the pet cemetery. That burial ground is pure evil. Jud tells Louis Creed that when you bury a human being (or any kind of pet) up in the burial ground, they would come back to life. The only problem, is that when they come back, they are NOT the same person, they're evil. Soon after Jud explains everything about the Pet Sematary, everything starts to go to hell. I wont explain anymore because I don't want to give away some of the main parts in the film. The acting that Pet Sematary had was pretty good, but needed a little bit of work. The story was one of the main parts of this movie, mainly because it was so original and gripping. This film features lots of make-up effects that make the movie way more eerie, and frightening. One of the most basic reasons why this movie sent chills up my back, was in fact the make-up effects. There is one character in this film that is truly freaky. That character is "Zelda." This particular character pops up in the film about three times to be precise. Zelda is Rachel Creed's sister who passed away years before, but Rachel is still haunted by her. The first time Zelda appears in the movie isn't generally scary because she isn't talking or anything, but the second time is the worst, and to be honest, the second time scares the living **** out of me. There is absolutely nothing wrong with this movie, it is almost perfect. Pet Sematary delivers great scares, some pretty good acting, first rate plot, and mesmerizing make-up. This is truly one of most favorite horror films of all time. 10 out of 10.
|
ฉันเป็นแฟนตัวยงของผลงานของสตีเฟน คิง และหนังเรื่องนี้ทำให้ฉันเป็นแฟนตัวยงของคิงมากยิ่งขึ้น Pet Sematary เป็นเรื่องเกี่ยวกับครอบครัว Creed พวกเขาเพิ่งย้ายเข้าบ้านใหม่ และดูมีความสุข แต่มีสุสานสัตว์เลี้ยงอยู่หลังบ้านของพวกเขา Jud เพื่อนบ้านคนใหม่ของ The Creed (รับบทโดย Fred Gwyne) อธิบายสถานที่ฝังศพด้านหลังสุสานสัตว์เลี้ยง ที่ฝังศพนั่นเป็นปีศาจชัดๆ จัดด์บอกหลุยส์ครีดว่าเมื่อคุณฝังมนุษย์ (หรือสัตว์เลี้ยงชนิดใดก็ตาม) ไว้ในที่ฝังศพ พวกมันจะกลับมามีชีวิตอีกครั้ง ปัญหาเดียวคือเมื่อพวกเขากลับมา พวกเขาไม่ใช่คนคนเดิม พวกเขาชั่วร้าย ไม่นานหลังจากที่จัดอธิบายทุกอย่างเกี่ยวกับเพ็ตเซมาทารี ทุกอย่างก็เริ่มตกนรก ฉันจะไม่อธิบายอีกต่อไปเพราะไม่อยากแจกแจงส่วนสำคัญบางส่วนของหนัง การแสดงที่ Pet Sematary แสดงค่อนข้างดี แต่ต้องอาศัยการทำงานอีกสักหน่อย เรื่องราวนี้เป็นส่วนหลักของหนังเรื่องนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะมันแปลกใหม่และน่าดึงดูดมาก ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเอฟเฟ็กต์การแต่งหน้ามากมายที่ทำให้หนังดูน่าขนลุกและน่ากลัวยิ่งขึ้น เหตุผลพื้นฐานที่สุดประการหนึ่งว่าทำไมภาพยนตร์เรื่องนี้ถึงทำให้ฉันหนาวสั่น จริงๆ แล้วคือเอฟเฟกต์การแต่งหน้า มีตัวละครตัวหนึ่งในหนังเรื่องนี้ที่แปลกประหลาดจริงๆ ตัวละครนั้นคือ "เซลด้า" ตัวละครตัวนี้ปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่องนี้ประมาณสามครั้งเพื่อให้ชัดเจน Zelda เป็นน้องสาวของ Rachel Creed ที่เสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน แต่ Rachel ยังคงถูกหลอกหลอนโดยเธอ โดยทั่วไปครั้งแรกที่ Zelda ปรากฏตัวในภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้น่ากลัวเพราะเธอไม่ได้พูดหรืออะไรเลย แต่ครั้งที่สองนั้นแย่ที่สุด และพูดตามตรง ครั้งที่สองทำให้ฉันกลัวคนเป็น **** หนังเรื่องนี้ไม่มีอะไรผิดเลย มันเกือบจะสมบูรณ์แบบแล้ว Pet Sematary นำเสนอความหวาดกลัวที่ยอดเยี่ยม การแสดงที่ค่อนข้างดี โครงเรื่องอันดับหนึ่ง และการแต่งหน้าที่ชวนให้หลงใหล นี่เป็นหนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญที่ชื่นชอบมากที่สุดตลอดกาลอย่างแท้จริง 10 จาก 10
| 1pos
|
Pet Semetary (1989) 9/10 The Creed family have just moved into the small town of Ludlow. The family consists of a father, Louis, a mother, Rachel, a brother Gage, and a daughter, Ellen. They are greeted with kindness by Jud Crandall. Jud is 89, and could basically tell you about the entire history of Ludlow.<br /><br />Behind the Creed's new house, there is a path leading to a pet cemetery (spelled pet sematary). When Ellen wants to go up to see it, Jud willfully takes the family on a trip. That is the start of hell for the Creed family.<br /><br />When Rachel and the kids are gone, Ellen's cat Church dies. Jud feels that Ellen isn't ready for the death of her cat, so he suggests Louis follow him further up the path, past the pet cemetery.<br /><br />Jud tells Louis of this burial ground, once used by Micmac Indians. Louis buries Church, without Jud's help. A couple of days later, Church returns, alive, but from hell.<br /><br />This movie was one of two horror movies that could actually scare me, aside from "The Exorcist." The greatest performance would ever be Zelda, Rachel's sister with spinal meningitis, or Victor Pascow, a ghost who tries to help the Creeds from making the mistake of bringing back things from the dead.<br /><br />The music in this movie plays an extravagant part. It is at the same time sad and mysterious. It goes along with the movie wonderfully.<br /><br />9/10
|
Pet Semetary (1989) 9/10 ครอบครัว Creed เพิ่งย้ายเข้าไปอยู่ในเมืองเล็กๆ ชื่อ Ludlow ครอบครัวประกอบด้วยพ่อ หลุยส์ แม่ ราเชล พี่ชายเกจ และลูกสาวหนึ่งคน เอลเลน พวกเขาได้รับการต้อนรับด้วยความกรุณาจาก Jud Crandall จูดอายุ 89 ปี และโดยพื้นฐานแล้วสามารถเล่าให้คุณฟังเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ทั้งหมดของลุดโลว์ได้<br /><br />ด้านหลังบ้านหลังใหม่ของครีด มีทางเดินไปยังสุสานสัตว์เลี้ยง (สะกดสัตว์เลี้ยงเซมาทารี) เมื่อเอลเลนอยากขึ้นไปดู จัดก็จงใจพาครอบครัวไปเที่ยว นั่นคือจุดเริ่มต้นของนรกสำหรับครอบครัว Creed<br /><br />เมื่อ Rachel และลูกๆ จากไป โบสถ์แมวของ Ellen ก็เสียชีวิต จัดรู้สึกว่าเอลเลนยังไม่พร้อมสำหรับการตายของแมวของเขา เขาจึงแนะนำให้หลุยส์เดินตามเขาขึ้นไปบนเส้นทางที่ผ่านสุสานสัตว์เลี้ยง<br /><br />จัดด์เล่าให้หลุยส์ฟังถึงสถานที่ฝังศพนี้ซึ่งครั้งหนึ่งเคยถูกใช้โดย มิคแมคอินเดียนแดง หลุยส์ฝังโบสถ์โดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากจูด สองสามวันต่อมา เชิร์ชกลับมาทั้งที่ยังมีชีวิตอยู่ แต่มาจากนรก<br /><br />หนังเรื่องนี้เป็นหนึ่งในสองหนังสยองขวัญที่ทำให้ฉันกลัวได้จริงๆ นอกเหนือจาก "The Exorcist" การแสดงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดน่าจะเป็น Zelda น้องสาวของ Rachel ที่เป็นโรคเยื่อหุ้มสมองอักเสบ หรือ Victor Pascow ผีที่พยายามช่วย Creeds จากการทำผิดพลาดในการนำสิ่งต่าง ๆ จากความตายกลับมา<br /><br />เพลงในเรื่องนี้ ภาพยนตร์มีส่วนฟุ่มเฟือย ในขณะเดียวกันก็เศร้าและลึกลับ เข้ากับหนังได้เยี่ยมมาก<br /><br />9/10
| 1pos
|
In the trivia section for Pet Sematary, it mentions that George Romero (director of two Stephen King stories, Creepshow and The Dark Half) was set to direct and then pulled out. One wonders what he would've brought to the film, as the director Mary Lambert, while not really a bad director, doesn't really bring that much imagination to this adaptation of King's novel, of which he wrote the screenplay. There are of course some very effective, grotesquely surreal scenes (mainly involving the sister Zelda, likely more of a creep-out for kids if they see the film), and the casting in some of the roles is dead-perfect. But something feels missing at times, some sort of style that could correspond with the unmistakably King-like atmosphere, which is in this case about as morbid as you're going to get without incestuous cannibals rising from the graves being thrown in (who knows if he'll save that for his final novel...) <br /><br />As mentioned though, some of the casting is terrific, notably Miko Hughes as Gage Creed, the little boy who goes from being one of the cutest little kids this side of an 80's horror movie, to being a little monster (I say that as a compliment, of course, especially in scenes brandishing a certain scalpel). And there is also a juicy supporting role for Fred Gwynne of the Munsters, who plays this old, secretive man with the right notes of under-playing and doom in tone. And applause goes to whomever did the make-up on Andrew Hubatsek. But there are some other flaws though in the other casting; Dale Midkiff is good, not great, as the conflicted, disturbed father figure Creed, and his daughter Ellie is played by an actress that just didn't work for me at all.<br /><br />In terms of setting up some chilling set-pieces, only a couple really stand-out: a certain plot-thickening moment (not to spoil, it does involve a cool Ramones song), and the first visit to the pet sematary (the bigger one), including the sort of mystical overtones King had in the Shining. For the most part it's a very polished directing job, though it could've been made even darker to correspond with the script. If thought out in logical terms (albeit in King terms) it is really one of his more effective works of the period. But it doesn't add up like it could, or should. Still, it makes for a nifty little midnight movie.
|
ในส่วนเกร็ดความรู้ของ Pet Sematary กล่าวถึงจอร์จ โรเมโร (ผู้กำกับเรื่องราวสองเรื่องของสตีเฟน คิง เรื่อง Creepshow และ The Dark Half) ถูกกำหนดให้เป็นผู้กำกับแล้วดึงออก มีคนสงสัยว่าเขาจะนำอะไรมาสู่ภาพยนตร์เรื่องนี้ ในฐานะผู้กำกับแมรี แลมเบิร์ต แม้จะไม่ใช่ผู้กำกับที่แย่จริงๆ แต่ก็ไม่ได้จินตนาการอะไรมากขนาดนั้นมาสู่การดัดแปลงจากนวนิยายของคิงที่เขาเขียนบทภาพยนตร์เรื่องนี้ แน่นอนว่ามีฉากเซอร์เรียลที่แปลกประหลาดและมีประสิทธิภาพมากบางฉาก (โดยส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับน้องสาวเซลด้า ซึ่งมีแนวโน้มว่าเด็ก ๆ จะคืบคลานเข้ามาหากพวกเขาดูหนังเรื่องนี้) และการคัดเลือกนักแสดงในบางบทบาทก็สมบูรณ์แบบมาก แต่บางครั้งก็รู้สึกขาดหายไป รูปแบบบางอย่างที่สอดคล้องกับบรรยากาศที่เหมือนกษัตริย์ ซึ่งในกรณีนี้ก็เลวร้ายพอ ๆ กับที่คุณจะได้รับโดยปราศจากคนร่วมประเวณีระหว่างพี่น้องที่ขึ้นมาจากหลุมศพที่ถูกโยนเข้าไป (ใครจะรู้) ถ้าเขาจะเก็บเรื่องนั้นไว้เป็นนิยายเรื่องสุดท้ายของเขา...) <br /><br />อย่างที่บอกไปแล้ว การคัดเลือกนักแสดงบางส่วนก็ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะมิโกะ ฮิวจ์สในบทเกจครีด เด็กน้อยที่จากไป หนึ่งในเด็กน้อยที่น่ารักที่สุดในหนังสยองขวัญยุค 80 จากการเป็นสัตว์ประหลาดตัวเล็ก ๆ (ฉันพูดแบบนั้นเป็นการชมเชยแน่นอน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฉากที่ใช้มีดผ่าตัด) และยังมีบทบาทสนับสนุนที่น่าดึงดูดใจสำหรับเฟร็ด กวินน์จาก The Munsters ผู้ซึ่งรับบทเป็นชายชราผู้เป็นความลับคนนี้ซึ่งมีโน้ตที่ลงตัวของการเล่นอันเดอร์เพลย์และโทนแห่งความหายนะ และเสียงปรบมือก็ตกเป็นของใครก็ตามที่แต่งหน้าให้ Andrew Hubatsek แต่มีข้อบกพร่องอื่น ๆ อยู่บ้างในการคัดเลือกนักแสดงคนอื่น เดล มิดคิฟฟ์เป็นคนดี ไม่ดีเลย รับบทเป็นพ่อที่ขัดแย้งและกังวลใจอย่าง Creed ส่วนเอลลีลูกสาวของเขารับบทเป็นนักแสดงที่ไม่ได้ผลสำหรับฉันเลย<br /><br />ในแง่ของการตั้งค่า ฉากที่น่าขนลุกบางฉาก มีเพียงไม่กี่ฉากเท่านั้นที่โดดเด่นจริงๆ: ช่วงเวลาหนึ่งที่มีเนื้อเรื่องเข้มข้น (เพื่อไม่ให้สปอยล์ มันเกี่ยวข้องกับเพลงราโมนส์สุดเจ๋ง) และการเยี่ยมชมสัตว์เลี้ยงเซมาทารีครั้งแรก (ช่วงที่ใหญ่กว่า) รวมถึง ลึกลับมาก หวือหวาที่กษัตริย์มีในการส่องแสง โดยส่วนใหญ่แล้ว มันเป็นงานกำกับที่ขัดเกลามาก แม้ว่าจะสามารถทำให้เข้มขึ้นเพื่อให้สอดคล้องกับบทก็ตาม หากคิดในแง่ตรรกะ (แม้ว่าจะอยู่ในเงื่อนไขของกษัตริย์ก็ตาม) มันก็เป็นผลงานที่มีประสิทธิภาพมากกว่าชิ้นหนึ่งของเขาในยุคนั้น แต่มันก็ไม่ได้รวมกันอย่างที่ควรจะเป็นหรือควรจะเป็น ถึงกระนั้น มันก็สร้างเป็นหนังเที่ยงคืนที่ดีได้
| 1pos
|
As this happens to be one of most favorite novels , I was very excited to see the move. I was not disappointed! Yes of course there are a few things that I could pick on , but I think that the movie stuck true to the book, and was a really good movie. It seems that Stephen King films mostly get a bad review , but this is one of the good ones. It is such a dark story , which I guess is why I like it .. and what is better than the dead coming to life.. and something about animals returning from the grave is quite creepy too. If you have seen the movie do yourself a huge favor and now read the book!! It is a well written screen play , the actors could have done a better job ( I only say this for Rachel , and Ellie .. she was so whinny ) I liked everyone else a lot.. and most important to me .. it stuck true with the novel.
|
เนื่องจากเรื่องนี้เป็นนวนิยายที่ชื่นชอบมากที่สุดเรื่องหนึ่ง ฉันจึงตื่นเต้นมากที่ได้เห็นการเคลื่อนไหวนี้ ฉันไม่ผิดหวัง! ใช่ แน่นอนว่ามีบางสิ่งที่ฉันสามารถเลือกได้ แต่ฉันคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ยึดติดกับหนังสือและเป็นภาพยนตร์ที่ดีจริงๆ ดูเหมือนว่าภาพยนตร์ของ Stephen King ส่วนใหญ่จะได้รับการวิจารณ์ที่ไม่ดี แต่นี่เป็นหนึ่งในบทวิจารณ์ที่ดี มันเป็นเรื่องที่มืดมนมาก ซึ่งฉันเดาว่า ทำไมฉันถึงชอบมัน .. และอะไรจะดีไปกว่าการที่คนตายกลับมามีชีวิตอีกครั้ง .. และเรื่องสัตว์ที่กลับมาจากหลุมศพก็ค่อนข้างน่าขนลุกเช่นกัน หากคุณเคยดูหนังเรื่องนี้ก็ช่วยตัวเองได้มากแล้วอ่านหนังสือซะ!! เป็นบทละครที่เขียนบทได้ดี นักแสดงน่าจะทำงานได้ดีกว่านี้ (ฉันพูดเรื่องนี้กับราเชลเท่านั้น และเอลลี่ .. เธอขี้แยมาก ) ฉันชอบคนอื่นๆ มาก.. และที่สำคัญที่สุดสำหรับฉัน .. มันติดอยู่ จริงกับนวนิยาย
| 1pos
|
Louis Creed, a doctor from Chicago, moves to a large house near a small town, since he is going to be giving classes in the University of Maine's. Along with him, is his wife Rachel and their two kids, Ellie and Gage,as well as Ellie's cat, Church. Soon, they met their new neighbor,and old man named Judd Crandall.Judd not only warns Louis and Rachel about the danger that is the highway that runs past their house(that is constantly a way used by big trucks) but also show to the family a pet cemetery that is located near their house. Judd starts to talk about the importance of the pet cemetery, but Rachel is against to talk about death and spirituality with her children, since she has traumas from her sister Zelda's death.<br /><br />During the first week of the family in the new house, Louis already has dead people to deal with: Victor Pascow, a student who has been fatally injured in an automobile accident, addresses his dying words to Louis personally, even though the two men are strangers. On the night following Pascow's death, Louis experiences what he believes is a very vivid dream in which he meets Pascow, who leads him to the pet cemetery and warns Louis to not "go beyond, no matter how much you feel you need to." Louis wakes up in bed the next morning convinced it was only a dream, until he discovers his feet and the bedsheets covered with dirt and pine needles. Anyway, he dismisses the dream. Many strange things starts to happen and Church, Ellie's cat, dies while walking on the highway. Louis stays worried in how he is going to talk about Church's death with Ellie, but Judd, sympathizing with him, Jud takes Louis to the pet cemetery, supposedly to bury Church. But instead of stopping there, Jud leads Louis farther on a frightening journey to "the real cemetery": an ancient burial ground that was once used by the Micmac ('...Indians...'). There Louis buries the cat on Jud's instruction, with Jud saying that animals buried there have come back to life. And that is where the real horror story begins...<br /><br />I personally find this movie very good. It's not THE most horrifying of all, but it is one of the best horror movies I watched. The way Gage dies, is almost impossible to not stay in your memory, specially being a toddler. It's cool to see Stephen King's cameo as the minister of the funeral.<br /><br />Of course, there are some script errors: How can a rich doctor with two small kids, goes to live in a place where there is a dangerous highway near his house? How Gage has no scratches or anything after being hit by a truck? Why Louis continues to resurrect every member of his family knowing they are all going to stay like monsters? Things like that doesn't make any sense, but I can understand that all horror's scripts needs to have some surreal ideas to work.<br /><br />A good thing I saw in this movie, is the necessity to talk about death with the children, no matter what is your religion or if you are an atheist, and also that avoiding important subjects doesn't help anything. Because of Louis being afraid to be honest with Ellie, confronting her and saying that her cat wouldn't be back again, all the nightmare began.
|
Louis Creed แพทย์จากชิคาโก ย้ายไปอยู่บ้านหลังใหญ่ใกล้เมืองเล็กๆ แห่งหนึ่ง เนื่องจากเขากำลังจะเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยเมน ผู้ที่ไปกับเขาคือราเชลภรรยาของเขาและลูกสองคนของพวกเขา เอลลี่และเกจ รวมถึงเชิร์ช แมวของเอลลี ในไม่ช้า พวกเขาได้พบกับเพื่อนบ้านใหม่ของพวกเขา และชายชราชื่อ จัดด์ แครนดอลล์ จัดด์ไม่เพียงแต่เตือนหลุยส์และราเชลเกี่ยวกับอันตรายที่เป็นทางหลวงที่วิ่งผ่านบ้านของพวกเขา (ซึ่งเป็นทางที่รถบรรทุกขนาดใหญ่ใช้อยู่ตลอดเวลา) แต่ยังแสดงให้ทุกคนเห็นด้วย ครอบครัว สุสานสัตว์เลี้ยงที่ตั้งอยู่ใกล้บ้านของพวกเขา จัดด์เริ่มพูดถึงความสำคัญของสุสานสัตว์เลี้ยง แต่ราเชลไม่เห็นด้วยกับการพูดคุยเรื่องความตายและจิตวิญญาณกับลูกๆ ของเธอ เนื่องจากเธอได้รับบาดเจ็บจากการตายของเซลด้าน้องสาวของเธอ<br /><br />ในช่วงสัปดาห์แรกของ ครอบครัวในบ้านหลังใหม่ หลุยส์มีคนตายที่ต้องจัดการแล้ว วิกเตอร์ ปาสโคว์ นักเรียนที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ กล่าวถึงคำพูดที่กำลังจะตายกับหลุยส์เป็นการส่วนตัว แม้ว่าชายทั้งสองจะเป็นคนแปลกหน้าก็ตาม ในคืนหลังการเสียชีวิตของพัสโคว์ หลุยส์ประสบกับสิ่งที่เขาเชื่อว่าเป็นความฝันอันสดใส โดยที่เขาได้พบกับพัสโคว์ ซึ่งพาเขาไปที่สุสานสัตว์เลี้ยง และเตือนหลุยส์ว่าอย่า "ไปให้ไกลกว่านั้น ไม่ว่าคุณจะรู้สึกว่าจำเป็นแค่ไหนก็ตาม" เช้าวันรุ่งขึ้นหลุยส์ตื่นขึ้นมาบนเตียงโดยเชื่อว่านี่เป็นเพียงความฝัน จนกระทั่งเขาพบว่าเท้าของเขาและผ้าปูที่นอนที่ปกคลุมไปด้วยดินและเข็มสน ยังไงก็ตามเขาละทิ้งความฝัน สิ่งแปลกประหลาดมากมายเริ่มเกิดขึ้น และเชิร์ช แมวของเอลลี เสียชีวิตขณะเดินบนทางหลวง หลุยส์ยังคงกังวลว่าเขาจะพูดอย่างไรเกี่ยวกับการตายของเชิร์ชกับเอลลี่ แต่จัดด์เห็นอกเห็นใจเขา จัดด์จึงพาหลุยส์ไปที่สุสานสัตว์เลี้ยง ซึ่งควรจะฝังโบสถ์ แต่แทนที่จะหยุดอยู่ตรงนั้น จัดด์นำหลุยส์เดินทางไกลออกไปอีกในการเดินทางอันน่าสะพรึงกลัวไปยัง "สุสานที่แท้จริง" ซึ่งเป็นสถานที่ฝังศพโบราณที่ครั้งหนึ่งชาวมิคแม็ก ('...อินเดียนแดง...') เคยใช้ ที่นั่นหลุยส์ฝังแมวตามคำสั่งของจู๊ด โดยจัดบอกว่าสัตว์ที่ถูกฝังอยู่ที่นั่นกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และนั่นคือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวสยองขวัญที่แท้จริง...<br /><br />โดยส่วนตัวแล้วฉันพบว่าหนังเรื่องนี้ดีมาก มันไม่ได้น่ากลัวที่สุด แต่เป็นหนังสยองขวัญที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งที่ฉันดู การที่เกจเสียชีวิตนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่อยู่ในความทรงจำของคุณ โดยเฉพาะตอนเป็นเด็กเล็กๆ เป็นเรื่องดีที่ได้เห็นนักแสดงรับเชิญของ Stephen King เป็นรัฐมนตรีในงานศพ<br /><br />แน่นอนว่ามีสคริปต์ผิดพลาดอยู่บ้าง: หมอรวยที่มีลูกเล็กๆ สองคนจะไปอาศัยอยู่ในที่ที่มีคนอยู่ได้อย่างไร ทางหลวงอันตรายใกล้บ้านของเขาเหรอ? Gage โดนรถบรรทุกชนไม่มีรอยขีดข่วนหรืออะไรเลย? ทำไมหลุยส์ยังคงฟื้นคืนชีพสมาชิกทุกคนในครอบครัวของเขาโดยที่รู้ว่าพวกเขาทั้งหมดจะยังคงเป็นเหมือนสัตว์ประหลาด? เรื่องแบบนั้นดูไม่สมเหตุสมผลเลย แต่ฉันเข้าใจได้ว่าบทสยองขวัญทั้งหมดต้องมีไอเดียเหนือจริงจึงจะทำงานได้<br /><br />ข้อดีที่ฉันเห็นในหนังเรื่องนี้คือความจำเป็นที่ต้องพูดถึง ตายไปพร้อมกับลูกๆ ไม่ว่าคุณจะนับถือศาสนาอะไรหรือไม่เชื่อพระเจ้าก็ตาม และการหลีกเลี่ยงเรื่องสำคัญๆ ไม่ได้ช่วยอะไรเลย เนื่องจากหลุยส์กลัวที่จะซื่อสัตย์กับเอลลี่ เผชิญหน้าเธอ และบอกว่าแมวของเธอจะไม่กลับมาอีก ฝันร้ายทั้งหมดจึงเริ่มต้นขึ้น
| 1pos
|
"Pet Sematary" is an adaptation from the Stephen King novel of the same title. The story follows the Creeds - an all American, middle-class family, who move into a house out in the country. The family consists of Louis and Rachel, and their two young children, Ellie and their toddler son, Gage. The house couldn't be better, and the family meets a strange but friendly old man, Jud, who lives across the road. He leads them down an old path into the woods one day where a pet graveyard lies - filled with a huge amount of animal graves. And just beyond there, lies a sacred Indian burial ground that seems to possess a strange power. When the family cat, Church, is killed, Louis sees it fit to bury him in the pet cemetery - and strangely enough, soon after, Church returns to life. But there's something evil about him now, he isn't the same cat he used to be. And when a tragic accident takes the life of young Gage, Louis decides to apply the same concept in hopes of reviving his dead son... unfortunately, he gets more than he bargained for.<br /><br />Having read Stephen King's novel, I can say that the book is much better than the film. Not to say the movie is bad, because it isn't - the book is just a little bit better. The real strength in this film lies in it's story, which is both bizarre but extremely original, something that King's stories are typically known for. The script is very well adapted from the story, and while it minorly differs in some aspects, it's a pretty good page-to-screen transformation. There are a few plot holes here and there, nothing major though. Besides that, this movie is actually pretty scary, and it succeeds in it's intention to do so. There are some really disturbing scenes throughout the film, and I'd have to say that the flashback sequence of Rachel's sister Zelda is the number one. Honestly, that is one of the most disgusting, disturbing things I've ever seen in a horror film - it's not gory and bloody, it's just flat out sickening. One thing's for sure, that image won't leave your head anytime soon.<br /><br />The performances in this film were all very up to par and I really had no problem there. This film is actually on the gory side, there are plenty of nasty little sequences to please all of the gore hounds out there, including the shocker of an ending. I really liked the way they ended the film, it was abrupt and somewhat inconclusive, but it worked better that way with all things considered.<br /><br />Overall, "Pet Sematary" is a good horror movie that I'd recommend to those who are fans of either Stephen King or just fans of the genre in general. The story is the film's greatest asset and it's a creepy one too. One of the better Stephen King adaptations I'd say. 7/10.
|
"Pet Sematary" เป็นการดัดแปลงมาจากนวนิยายของ Stephen King ที่มีชื่อเดียวกัน เรื่องราวติดตามครอบครัว Creeds ซึ่งเป็นครอบครัวชนชั้นกลางชาวอเมริกันที่ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านนอกเมือง ครอบครัวประกอบด้วยหลุยส์และราเชล และลูกเล็กๆ สองคนของพวกเขา เอลลีและเกจ ลูกชายวัยหัดเดินของพวกเขา บ้านหลังนี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าอีกแล้ว และครอบครัวได้พบกับชายชราแปลกหน้าแต่เป็นมิตร ชื่อจู๊ด ซึ่งอาศัยอยู่ฝั่งตรงข้ามถนน วันหนึ่งเขาพาพวกเขาไปตามเส้นทางเก่าเข้าไปในป่าซึ่งมีสุสานสัตว์เลี้ยงอยู่ ซึ่งเต็มไปด้วยหลุมศพสัตว์จำนวนมาก และที่เลยออกไป มีสถานที่ฝังศพอันศักดิ์สิทธิ์ของอินเดียซึ่งดูเหมือนจะมีพลังประหลาดอยู่ เมื่อเชิร์ช แมวประจำครอบครัวถูกฆ่า หลุยส์เห็นว่าเป็นการสมควรที่จะฝังเขาไว้ในสุสานสัตว์เลี้ยง และน่าแปลกที่ไม่นานหลังจากนั้น เชิร์ชก็กลับมามีชีวิตอีกครั้ง แต่ตอนนี้มีบางอย่างที่ชั่วร้ายเกี่ยวกับเขา เขาไม่ใช่แมวตัวเดิมที่เขาเคยเป็น และเมื่ออุบัติเหตุอันน่าสลดใจคร่าชีวิตเกจในวัยเยาว์ หลุยส์จึงตัดสินใจใช้แนวคิดเดียวกันนี้โดยหวังว่าจะช่วยให้ลูกชายที่เสียชีวิตไปแล้วฟื้นขึ้นมา... น่าเสียดายที่เขาได้รับมากกว่าที่เขาคาดไว้<br /><br />หลังจากอ่านสตีเฟนแล้ว นิยายของคิงบอกได้เลยว่าหนังสือเล่มนี้ดีกว่าหนังมาก ไม่ต้องบอกว่าหนังเรื่องนี้แย่ เพราะมันไม่ใช่ - หนังสือดีขึ้นนิดหน่อยเท่านั้น จุดแข็งที่แท้จริงของหนังเรื่องนี้อยู่ที่เรื่องราวของมัน ซึ่งทั้งแปลกประหลาดแต่มีความแปลกใหม่อย่างมาก ซึ่งเป็นสิ่งที่เรื่องราวของคิงมักเป็นที่รู้จัก สคริปต์ได้รับการดัดแปลงมาจากเรื่องราวเป็นอย่างดี และถึงแม้จะมีความแตกต่างเล็กน้อยในบางแง่มุม แต่ก็เป็นการแปลงหน้าต่อหน้าจอได้ค่อนข้างดี มีช่องโหว่อยู่บ้างที่นี่และที่นั่น แม้ว่าจะไม่มีอะไรสำคัญก็ตาม นอกจากนั้น หนังเรื่องนี้ค่อนข้างน่ากลัวจริงๆ และประสบความสำเร็จตามความตั้งใจที่จะทำเช่นนั้น มีฉากที่กวนใจจริงๆ ตลอดทั้งเรื่อง และฉันต้องบอกว่าซีเควนซ์ย้อนหลังของเซลด้า น้องสาวของราเชลเป็นฉากแรก จริงๆ แล้ว นั่นเป็นหนึ่งในสิ่งที่น่าขยะแขยงและกวนใจที่สุดที่ฉันเคยเห็นในภาพยนตร์สยองขวัญ มันไม่ได้นองเลือดหรือนองเลือด แต่มันแค่ทำให้รู้สึกแย่เท่านั้น สิ่งหนึ่งที่แน่นอนคือภาพนั้นจะไม่ทำให้คุณนึกถึงในเร็วๆ นี้<br /><br />การแสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้ทำได้ดีมากและฉันก็ไม่มีปัญหาที่นั่นจริงๆ จริงๆ แล้วภาพยนตร์เรื่องนี้เต็มไปด้วยเลือด มีฉากเล็กๆ น้อยๆ ที่น่ารังเกียจมากมายที่จะทำให้สุนัขไล่เลือดทุกคนพอใจ รวมถึงฉากจบที่น่าตกใจด้วย ฉันชอบวิธีที่พวกเขาจบเรื่องมาก มันกะทันหันและค่อนข้างสรุปไม่ได้ แต่ก็ใช้ได้ผลดีกว่าเมื่อพิจารณาทุกอย่างแล้ว<br /><br />โดยรวมแล้ว "Pet Sematary" เป็นหนังสยองขวัญที่ดีที่ฉัน ขอแนะนำสำหรับผู้ที่เป็นแฟนของ Stephen King หรือแค่แฟนแนวประเภทนี้โดยทั่วไป เรื่องราวถือเป็นทรัพย์สินที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้ และก็เป็นเรื่องที่น่าขนลุกด้วย ฉันว่าเป็นหนึ่งในการดัดแปลงของ Stephen King ที่ดีกว่า 7/10.
| 1pos
|
I am a fairly big fan of most of the films that have been based on Stephen King's books - this one rates as one of the scariest and most memorable.<br /><br />I have just finished rewatching it for about the tenth time and I still find it heart-wrenching as well as scary.<br /><br />The scene where Gage is on a sure collision course with the monster truck is one which stands out. And the "No fair" uttered by little Miko Hughes near the end is a touch of brilliance.<br /><br />
|
ฉันเป็นแฟนตัวยงของภาพยนตร์ส่วนใหญ่ที่สร้างจากหนังสือของ Stephen King ซึ่งถือว่าเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่น่ากลัวและน่าจดจำที่สุด<br /><br />ฉันเพิ่งดูซ้ำเรื่องนี้ไปประมาณสิบรอบแล้ว เวลาและฉันยังคงพบว่ามันบีบคั้นหัวใจและน่ากลัว<br /><br />ฉากที่เกจต้องชนกับรถบรรทุกมอนสเตอร์เป็นฉากที่โดดเด่น และคำว่า "ไม่ยุติธรรม" ที่ Miko Hughes ตัวน้อยเปล่งออกมาในช่วงท้ายเพลงก็ช่างเจิดจ้า<br /><br />
| 1pos
|
This is one of the creepiest, scariest and most heartbreaking horror movie EVER! <br /><br />Dr Creed (Louise) and his family moving in to new home with his wife (Rachel), Daughter (Ellie) and little son (Gage) Everything seems normal until Dr Creed loses one his patient who had a terrible head injury,Then he is haunted by the ghost know as Victor takes him to the Pet Sematarty and show him that where the dead come to life.<br /><br />Louis not knowing if that was all dream and is talking to Ellie who worried about her cat that could be killed by lorry and then later on Rachel tells Louis that it really hard for to talk about death because of her sister Zelda who was really sick (As we see in a flashback how sick her sister really was and this is one of the most creepiest scene ever!) <br /><br />The next day Louis gets a call from Jed saying there cat as been killed by lorry and Jed take him to place where Victor the Ghost told him not to go! And bury the Cat, His wife and kids have go to see their Grandparents and Louise is home alone shocked to see the cat is back and now it as evil in it eyes so he goes to see Jed then Jed tell him that he also buried his dog there too (As we seen other flashback).<br /><br />Later on in the movie The Family out having Picnic, Gage is playing with kite and Gage say's I drop it", The wind blow the rod near the road where a lorry coming at fast past, Gage is get closer to road, Louis is rushing to get him, The most HEARTBREAKING scene in any horror movie will leave with your Jaw on floor or Shivers will go down your back when you hear Louis screams, Soon he missing him so much, Louis then buries Gage in same place where is buried the Cat. <br /><br />The scariest thing about this movie is that some scenes in this movie are not too far from really life. <br /><br />This movie is just Amazing and the acting from everyone was great! 10 out 10
|
นี่คือหนึ่งในหนังสยองขวัญที่น่าขนลุก น่ากลัวที่สุด และสะเทือนใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา! <br /><br />ดร.ครีด (หลุยส์) และครอบครัวของเขาย้ายเข้าบ้านใหม่พร้อมกับภรรยา (ราเชล) ลูกสาว (เอลลี) และลูกชายตัวน้อย (เกจ) ทุกอย่างดูเป็นปกติจนกระทั่งดร.ครีดสูญเสียผู้ป่วยไปคนหนึ่งซึ่งมี อาการบาดเจ็บที่ศีรษะสาหัส จากนั้นเขาก็ถูกผีหลอกหลอน เมื่อวิคเตอร์พาเขาไปที่ Pet Sematarty และแสดงให้เขาเห็นว่าคนตายมีชีวิตขึ้นมาได้อย่างไร<br /><br />หลุยส์ไม่รู้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นความฝันหรือเปล่า กำลังคุยกับเอลลี่ใครอยู่ กังวลเรื่องแมวของเธอที่อาจโดนรถบรรทุกฆ่าได้ แล้วต่อมา ราเชลก็บอกหลุยส์ว่ามันยากจริงๆ ที่จะพูดถึงความตาย เพราะพี่สาวของเธอ เซลด้า ป่วยหนักมาก (อย่างที่เราได้เห็นใน flashback ว่าน้องสาวเธอป่วยจริงๆ ขนาดไหน และนี่ เป็นหนึ่งในฉากที่น่าขนลุกที่สุดเท่าที่เคยมีมา!) <br /><br />วันรุ่งขึ้น หลุยส์ได้รับโทรศัพท์จากเจด บอกว่ามีแมวถูกรถบรรทุกฆ่าตาย และเจดก็พาเขาไปยังสถานที่ที่ผีวิกเตอร์บอกไม่ให้เขาไป ! และฝังแมว ภรรยาและลูกๆ ของเขาต้องไปเยี่ยมปู่ย่าตายาย ส่วนหลุยส์อยู่บ้านคนเดียวตกใจเมื่อเห็นแมวกลับมา และตอนนี้มันดูชั่วร้ายในสายตาเขา ดังนั้นเขาจึงไปหาเจด จากนั้นเจดก็บอกเขาว่าเขาฝังแมวของเขาด้วย สุนัขตรงนั้นด้วย (เหมือนที่เราเห็นย้อนหลังเรื่องอื่นๆ ไปแล้ว)<br /><br />ต่อมาในหนังเรื่อง The Family ออกไปปิคนิค เกจเล่นว่าว แล้วเกจก็บอกว่าฉันปล่อยมันลง" ลมพัดก้านใกล้ ๆ ถนนที่ไหน รถบรรทุกแล่นผ่านมาอย่างรวดเร็ว เกจเข้าใกล้ถนนมากขึ้น หลุยส์กำลังรีบไปหาเขา ฉากที่สะเทือนใจที่สุดในหนังสยองขวัญทุกเรื่องจะทำให้คุณต้องอ้าปากค้างอยู่กับพื้น ไม่เช่นนั้นตัวสั่นจะลงไปด้านหลังของคุณเมื่อคุณได้ยินหลุยส์กรีดร้อง ในไม่ช้าเขาก็จะ คิดถึงเขามาก หลุยส์จึงฝังเกจไว้ที่เดียวกับที่ฝังแมวไว้ <br /><br />สิ่งที่น่ากลัวที่สุดในหนังเรื่องนี้ก็คือบางฉากในหนังเรื่องนี้ไม่ได้ห่างไกลจากชีวิตจริงมากนัก <br />นี่ หนังเรื่องนี้สุดยอดมากและการแสดงของทุกคนก็ยอดเยี่ยมมาก 10 เต็ม 10
| 1pos
|
Making a book into a movie by following the story page-by-page is NEVER a good idea. When people read the book, they automatically start making their own "mental movie" of who the characters look like, the places they exist in, how the situations progress. And everybody's mind's-eye opus is different, which is why when the 'REAL' movie finally comes out, you're always going to have a ticked-off segment of the movie-going audience who are disappointed that it just doesn't measure up.<br /><br />All a screenwriter and a director can hope to accomplish is whatever their own vision of the movie is, and hope that it comes as close as possible to what their audience is expecting to see.<br /><br />There is no better case for this situation than the movies based on the novels of Stephen King. When filmmakers capture at least the essence of his stories, the results can be breathtaking and truly terrifying (CARRIE, 'SALEM'S LOT, THE DEAD ZONE), or they can be what fans consider to be a gawd-awful mess (Kubrick's version of THE SHINING; the miniseries for IT and THE TOMMYKNOCKERS). <br /><br />Although it's not even close to being the perfect King adaptation, PET SEMATARY has so many moments of just skin-and-bone-deep unease that seemed to have bled onto the screen directly from the book, that you can pretty much forgive its shortcomings. For that, we have music video-turned-film director Mary Lambert to thank, (she also directed SIESTA, not exactly a horror movie, but another freaky-as-hell must-see you should put on your list), working from a screenplay by the 'Man-ster' Himself, and probably one of his better ones.<br /><br />Since the majority of you know the story, I won't put you to sleep with too many of the details. Dr. Louis Creed (Dale Midkiff) has moved his family out to the perfect house in the country. Well, almost perfect, except for two nasty little details: the dangerously busy stretch of interstate highway out in front, and the large pet cemetery in the woods out back. Since Louis is a veterinarian and has a young toddler for a son...well, even if you haven't read the book, do the frickin' math. It IS a King story, after all, so no mystery where this is headed. <br /><br />It's not so much the destination that counts here, but the spooky stops along the way. Certain scenes that are so familiar from the book are brought to shivery, scream-inducing life here: Rachel Creed's (STAR TREK'S Denise Crosby) horrific memory of her terminally ill, crippled sister; Louis's encounters with the mortally injured jogger Victor Pascow (Brad Greenquist), both before and after his death; the trip into the "other" cemetery beyond the pet cemetery. And that third act...if it doesn't give you a few nightmares, maybe you should check your pulse.<br /><br />Good performances by all here, especially the late Fred Gwynne as the well-intentioned neighbor, Jud Crandall, who gets the best line in the story that sums it all up: "Sometimes, dead is better."<br /><br />About the only problem with the movie version is the casting of Louis's son, Gage (Miko Hughes). Knowing that it would be damn near impossible to get the kind of performance needed from a kid that age to seal the deal on this, Lambert and crew still did the best they could, and unfortunately, Hughes at the time was just too damn CUTE to "sell" his intended role as an evil, demon-possessed zombie. This takes you out of the movie whenever he shows up, though the scenes where he's featured are still masterfully staged, (especially Gwynne's death scene.)<br /><br />Other than that, everything else is still about as good as it gets. CARRIE still holds the title for best King adaptation as far as I'm concerned; but SEMATARY is right up there in the Top Five.<br /><br />Still, will anything adapted for the screen based on a King book be as terrifying as reading the story? Not BLOODY likely...for now.
|
การทำหนังสือเป็นภาพยนตร์โดยติดตามเรื่องราวทีละหน้าไม่ใช่ความคิดที่ดีเลย เมื่อผู้คนอ่านหนังสือ พวกเขาจะเริ่มสร้าง "ภาพยนตร์แนวจิต" ของตัวเองโดยอัตโนมัติว่าตัวละครมีลักษณะอย่างไร สถานที่ที่พวกเขาอยู่ และสถานการณ์คืบหน้าไปอย่างไร และบทประพันธ์ในความคิดของทุกคนก็แตกต่างกัน ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมเมื่อภาพยนตร์เรื่อง 'REAL' เข้าฉายในที่สุด คุณมักจะถูกเลือกจากกลุ่มผู้ชมที่ดูภาพยนตร์ที่ผิดหวังที่ไม่สามารถวัดผลได้ up.<br /><br />นักเขียนบทและผู้กำกับทุกคนสามารถหวังว่าจะบรรลุผลสำเร็จไม่ว่าพวกเขาจะมีวิสัยทัศน์อะไรเกี่ยวกับภาพยนตร์ และหวังว่ามันจะใกล้เคียงกับสิ่งที่ผู้ชมคาดหวังจะได้เห็นมากที่สุด<br /><br />นั่นสิ ไม่มีกรณีใดที่จะดีไปกว่าสถานการณ์นี้ไปกว่าภาพยนตร์ที่สร้างจากนวนิยายของสตีเฟน คิง เมื่อผู้สร้างภาพยนตร์จับภาพแก่นแท้ของเรื่องราวของเขาได้ ผลลัพธ์ที่ได้อาจเป็นเรื่องที่น่าทึ่งและน่าสะพรึงกลัวอย่างแท้จริง (แคร์รี่, 'SALEM'S LOT, THE DEAD ZONE) หรืออาจเป็นสิ่งที่แฟนๆ มองว่าเป็นเรื่องยุ่งวุ่นวายที่น่าสยดสยอง (TH เวอร์ชันคูบริก SHINING; มินิซีรีส์สำหรับ IT และ THE TOMMYKNOCKERS) <br /><br />ถึงแม้จะไม่ได้ใกล้เคียงกับการดัดแปลงจากราชาที่สมบูรณ์แบบ แต่ PET SEMATARY ก็มีช่วงเวลามากมายที่รู้สึกไม่สบายใจอย่างลึกซึ้งจนดูเหมือนเลือดจะไหลลงจอโดยตรงจากหนังสือ คุณสามารถให้อภัยข้อบกพร่องของมันได้ค่อนข้างมาก เพื่อสิ่งนั้น เรามีแมรี แลมเบิร์ต ผู้กำกับที่ผันตัวมาเป็นมิวสิกวิดีโอมาขอบคุณ (เธอกำกับ SIESTA ด้วยเช่นกัน ซึ่งไม่ใช่หนังสยองขวัญ แต่เป็นหนังสุดแหวกแนวอีกเรื่องที่คุณควรใส่ไว้ในรายชื่อของคุณ) โดยทำงานจาก บทภาพยนตร์โดยตัว 'Man-ster' เอง และอาจเป็นหนึ่งในบทที่ดีกว่าของเขา<br /><br />เนื่องจากพวกคุณส่วนใหญ่รู้เรื่องนี้ดี ฉันจะไม่ทำให้คุณหลับไปกับรายละเอียดมากเกินไป ดร.หลุยส์ ครีด (เดล มิดคิฟฟ์) ได้ย้ายครอบครัวของเขาออกไปอยู่บ้านที่สมบูรณ์แบบในชนบท เกือบจะสมบูรณ์แบบ ยกเว้นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ สองอย่าง: ทางหลวงระหว่างรัฐที่พลุกพล่านและอันตรายอยู่ข้างหน้า และสุสานสัตว์เลี้ยงขนาดใหญ่ในป่าด้านหลัง เนื่องจากหลุยส์เป็นสัตวแพทย์และมีลูกชายวัยเตาะแตะคนหนึ่ง...เอาล่ะ แม้ว่าคุณจะยังไม่ได้อ่านหนังสือก็ตาม ลองคิดเลขดูนะ มันเป็นเรื่องราวของกษัตริย์ ดังนั้นจึงไม่มีปริศนาว่าเรื่องนี้จะมุ่งหน้าไปทางไหน <br /><br />ถึงแม้จะไม่ใช่จุดหมายปลายทางมากนัก แต่ความน่ากลัวก็หยุดลงระหว่างทาง ฉากบางฉากที่คุ้นเคยจากหนังสือเล่มนี้ทำให้ชีวิตสั่นสะท้านและกรีดร้องได้ที่นี่: ความทรงจำอันน่าสยดสยองของ Rachel Creed (เดนิส ครอสบี จาก STAR TREK) เกี่ยวกับน้องสาวพิการระยะสุดท้ายของเธอ; การเผชิญหน้าของหลุยส์กับนักวิ่งจ๊อกกิ้งที่ได้รับบาดเจ็บสาหัส วิกเตอร์ ปาสโคว์ (แบรด กรีนควิสต์) ทั้งก่อนและหลังการเสียชีวิตของเขา การเดินทางเข้าไปในสุสาน "อื่น" นอกเหนือจากสุสานสัตว์เลี้ยง และองก์ที่สามนั้น...ถ้าไม่ทำให้คุณฝันร้ายบ้าง คุณควรตรวจชีพจรดู<br /><br />การแสดงที่ดีของทุกคน โดยเฉพาะ Fred Gwynne ผู้ล่วงลับในฐานะเพื่อนบ้านที่มีเจตนาดี จูด แครนดอลล์ ผู้ได้บทสรุปที่ดีที่สุดในเรื่องโดยสรุปว่า "บางครั้ง ความตายก็ยังดีกว่า"<br /><br />ปัญหาเดียวของเวอร์ชันภาพยนตร์คือการคัดเลือกนักแสดงเกจ ลูกชายของหลุยส์ (มิโกะ ฮิวจ์) เมื่อรู้ว่าแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับการแสดงแบบที่ต้องการจากเด็กวัยนั้นเพื่อบรรลุข้อตกลงนี้ แลมเบิร์ตและทีมงานยังคงพยายามอย่างเต็มที่เท่าที่จะทำได้ และน่าเสียดายที่ฮิวจ์ในตอนนั้นน่ารักเกินกว่าจะรับไหว "ขาย" บทบาทที่เขาตั้งใจไว้ในฐานะซอมบี้ชั่วร้ายที่ถูกปีศาจสิง สิ่งนี้จะนำคุณออกจากภาพยนตร์ทุกครั้งที่เขาปรากฏตัว แม้ว่าฉากที่เขานำเสนอจะยังคงจัดฉากอย่างเชี่ยวชาญ (โดยเฉพาะฉากการตายของกวินน์)<br /><br />นอกเหนือจากนั้น ทุกอย่างยังคงดีพอๆ กับ มันได้รับ แคร์รี่ยังคงครองตำแหน่งภาพยนตร์ดัดแปลงจากราชาที่ดีที่สุดเท่าที่ฉันกังวล แต่ SEMATARY อยู่ในห้าอันดับแรก<br /><br />ถึงกระนั้น อะไรก็ตามที่ได้รับการดัดแปลงสำหรับหน้าจอโดยอิงจากหนังสือ King จะน่ากลัวเท่ากับการอ่านเรื่องนี้หรือไม่ ไม่น่าจะ BLOODY ... สำหรับตอนนี้
| 1pos
|
"Pet Sematary" succeeds on two major situations. First, it's a scary Horror movie. Those that just aren't produced in these days. Second, it's an emotional, clever movie overall. So if you are looking for chills, scares, creepiness and visually stunning settings, great acting, dialongs, and gruesome effects; this is the movie you are looking for. A classic now and truly a must see for any Horror fan. <br /><br />Probably, the best adaptation to any of King's novels. The events feel a little rushed compared with the novel, but that doesn't means that this underrated movie isn't a complete Horror/Drama accomplishment. <br /><br />Stephen King's novel is widely known for being very emotional and gruesome at the same time. The movie captures the same feeling mainly because there's a great character development and you can feel the loving relationship between it's members. Then, when everything seems to be happiness (technically happy, because the title "Pet Sematary" does not offers appiness!) a tragic event changes the movie's atmosphere, now it turns very dark. The movie has a sinister feeling since the opening credits, but after Gage is killed the movie becomes sad, gray, creepy. Dealing with the loss of a baby son is something that can ruin a family's entire life, and "Pet Sematary" proves it dramatically. <br /><br />The legend behind the pet sematary is more than a myth that no one wants to experience, but sadness and desperation lead an emotionally destroyed father to give it a shot. Sadly enough, the legend comes true and baby Gage returns from the dead. The previous encounter with the pet sematary legend turned out to be a tragedy but this time it's something much, much worse. What will happened with the lives of our All American family? Could Pascow prevent this tragedy? What is it with the surreal nightmares? <br /><br />Watch "Pet Sematary" to witness one of the most touching, emotional Horror movies of recent times. You won't regret. The acting is very good although I didn't dig the actor who portrayed the father. He didn't seem disturbed enough when the situations asked for his desperation. But that's just my opinion. Denise Crosby truly delivered a great performance and worked perfect as the noble, tender mother. Baby Gage was amazing even on his creepy parts. *Shivers*. Overall this is a great classic of all time and a disturbing movie that touches people's deepest fears... the loss of someone you love, the dead returning to life, and a feeling of desperation.<br /><br />Something is for sure... I don't wanna be buried, in a pet sematary!!
|
“เพ็ตเซมาทารี่” ประสบความสำเร็จใน 2 สถานการณ์ใหญ่ อย่างแรกมันเป็นหนังสยองขวัญที่น่ากลัว ที่ไม่ได้ผลิตในสมัยนี้ อย่างที่สอง มันเป็นหนังที่สะเทือนอารมณ์และฉลาดโดยรวม ดังนั้นหากคุณกำลังมองหาฉากที่หนาวสั่น หวาดกลัว น่าขนลุก และฉากที่ตระการตา การแสดงที่ยอดเยี่ยม บทสนทนา และเอฟเฟกต์ที่น่าสยดสยอง นี่คือภาพยนตร์ที่คุณกำลังมองหา ความคลาสสิกในตอนนี้และเป็นสิ่งที่แฟนหนังสยองขวัญทุกคนต้องดู <br /><br />อาจเป็นการดัดแปลงให้เข้ากับนวนิยายของ King ได้ดีที่สุด เหตุการณ์ต่างๆ รู้สึกเร่งรีบเล็กน้อยเมื่อเทียบกับนวนิยาย แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าภาพยนตร์ที่ได้รับการประเมินต่ำไปนี้จะไม่ใช่ความสำเร็จด้านสยองขวัญ/ดราม่าที่สมบูรณ์ <br /><br />นวนิยายของสตีเฟน คิงเป็นที่รู้จักกันอย่างแพร่หลายในเรื่องที่สะเทือนอารมณ์และน่าสยดสยองในเวลาเดียวกัน ภาพยนตร์เรื่องนี้จับความรู้สึกเดียวกันเป็นหลักเพราะมีการพัฒนาตัวละครที่ยอดเยี่ยม และคุณจะสัมผัสได้ถึงความสัมพันธ์อันน่ารักระหว่างสมาชิกในหนัง จากนั้น เมื่อทุกอย่างดูมีความสุข (ในทางเทคนิคแล้วมีความสุข เพราะชื่อเรื่อง "Pet Sematary" ไม่ได้นำเสนอความน่าติดตาม!) เหตุการณ์โศกนาฏกรรมทำให้บรรยากาศของหนังเปลี่ยนไป บัดนี้กลับมืดมนลงมาก หนังมีความรู้สึกน่ากลัวตั้งแต่เปิดเครดิต แต่หลังจาก Gage โดนฆ่า หนังกลับกลายเป็นเรื่องเศร้า สีเทา น่าขนลุก การรับมือกับการสูญเสียลูกชายตัวน้อยเป็นสิ่งที่สามารถทำลายชีวิตทั้งครอบครัวได้ และ "เพ็ตเซมาทารี" ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วอย่างมาก <br /><br />ตำนานเบื้องหลังสัตว์เลี้ยงเซมาเทรีเป็นมากกว่าตำนานที่ไม่มีใครอยากสัมผัส แต่ความโศกเศร้าและความสิ้นหวังได้นำพาพ่อที่ถูกทำลายทางอารมณ์ให้ลองเสี่ยงดู น่าเศร้าที่ตำนานนี้เป็นจริง และเบบี้เกจก็กลับมาจากความตาย การเผชิญหน้ากับตำนานสัตว์เลี้ยงครั้งก่อนกลายเป็นโศกนาฏกรรม แต่ครั้งนี้กลับมีบางสิ่งที่แย่กว่านั้นมาก จะเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของครอบครัว All American ของเรา? Pascow สามารถป้องกันโศกนาฏกรรมนี้ได้หรือไม่? มันคืออะไรกับฝันร้ายเหนือจริง? <br /><br />ชม "Pet Sematary" เพื่อชมภาพยนตร์สยองขวัญที่สะเทือนอารมณ์และซาบซึ้งที่สุดเรื่องหนึ่งในยุคปัจจุบัน คุณจะไม่เสียใจ การแสดงดีมากถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้ขุดนักแสดงที่รับบทเป็นพ่อก็ตาม ดูเหมือนเขาจะไม่ได้กังวลมากพอเมื่อสถานการณ์ถามถึงความสิ้นหวังของเขา แต่นั่นเป็นเพียงความคิดเห็นของฉัน เดนิส ครอสบีแสดงได้ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริงและทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบในฐานะแม่ผู้สูงศักดิ์และอ่อนโยน Baby Gage นั้นน่าทึ่งมากแม้แต่ในส่วนที่น่าขนลุกของเขาก็ตาม *ตัวสั่น*. โดยรวมแล้วนี่เป็นภาพยนตร์คลาสสิกที่ยอดเยี่ยมตลอดกาลและเป็นภาพยนตร์ที่สะเทือนใจซึ่งเข้าถึงความกลัวลึกๆ ของผู้คน... การสูญเสียคนที่คุณรัก คนตายกลับมามีชีวิตอีกครั้ง และความรู้สึกสิ้นหวัง<br /><br />มีบางอย่างที่ แน่นอน... ฉันไม่อยากถูกฝังในโรงอาบน้ำสัตว์เลี้ยงหรอก!!
| 1pos
|
MINOR SPOILER<br /><br />Underrated little Stephen King shocker. It's not perfect, by any stretch of the imagination--even if the limp performances of Dale Midkiff and Denise Crosby were better, there'd still be the mismanaged mystical story elements to contend with. The old Micmac burial ground, Rachel's terminally ill sister, and the Jacob-Marley-an Victor Pascow never really come together into anything coherent, and the film in places feels confused and overstuffed. But few horror movies really are perfect, and what this one may lack in other areas it makes up for in its willingness to shock. `Pet Sematary' may actually be one of the cruelest horror films in recent memory, with its murderous zombie baby and its insanely insensitive portrayal of Zelda. It's politically incorrect, it's tasteless, it's gratuitous--and yet it makes us squirm with revulsion in a way `safer' horror movies never can. Add to that one of Fred Gwynne's best performances and Mary Lambert's witty direction, and you have an intensely satisfying scary movie--even with the hokey ending. Highly recommended for genre fans. 7.5 out of 10.
|
สปอยเลอร์เล็กน้อย<br /><br />ผู้ช็อคเกอร์ตัวน้อยของ Stephen King มันไม่ได้สมบูรณ์แบบด้วยจินตนาการที่กว้างไกล แม้ว่าการแสดงที่ปวกเปียกของ Dale Midkiff และ Denise Crosby จะดีกว่า แต่ก็ยังมีองค์ประกอบเรื่องราวลึกลับที่ได้รับการจัดการที่ไม่ถูกต้องที่ต้องโต้แย้ง สถานที่ฝังศพเก่าของ Micmac น้องสาวที่ป่วยหนักของ Rachel และ Jacob-Marley-an Victor Pascow ไม่เคยรวมตัวกันเป็นอะไรที่สอดคล้องกันจริงๆ และภาพยนตร์ในสถานที่ต่าง ๆ ก็รู้สึกสับสนและล้นหลาม แต่หนังสยองขวัญบางเรื่องก็สมบูรณ์แบบจริงๆ และสิ่งที่หนังเรื่องนี้อาจขาดไปในด้านอื่น ๆ ก็ชดเชยด้วยความเต็มใจที่จะตกใจ `Pet Sematary' จริงๆ แล้วอาจเป็นหนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญที่โหดร้ายที่สุดในความทรงจำเมื่อไม่นานมานี้ โดยมีเด็กซอมบี้ที่ถูกฆ่าและการแสดงภาพของ Zelda ที่ไร้ความรู้สึกอย่างบ้าคลั่ง มันไม่ถูกต้องทางการเมือง ไม่มีรส มันไร้ประโยชน์ และยังทำให้เราดิ้นรนด้วยความรังเกียจในแบบที่หนังสยองขวัญที่ "ปลอดภัยกว่า" ไม่เคยทำได้ เพิ่มหนึ่งในการแสดงที่ดีที่สุดของเฟรด กวินน์และการกำกับที่เฉียบแหลมของแมรี แลมเบิร์ต แล้วคุณจะได้หนังสยองขวัญที่น่าพึงพอใจอย่างยิ่ง แม้จะจบแบบฮ็อกกี้ก็ตาม แนะนำเป็นอย่างยิ่งสำหรับแฟน ๆ แนวเพลง 7.5 จาก 10
| 1pos
|
*****Spoilers herein*****<br /><br />What really scares you? Killer sharks, or maybe ghosts trying to bring back a message? Maybe a chainsaw wielding psychopath?<br /><br />Maybe. But those fears don't even compare to a horror which people dare not even speak of or consider--and that is the death of one's own child. "Pet Sematary" taps this base, primal adult fear, and then takes it to places that most could not bear to explore.<br /><br />I've read comments about this film that include poor acting, characters making stupid decisions, etc. I disagree. The acting is actually first rate for a film like this. Maybe it is impossible for many to imagine the desperation resulting from such a scenario. But the film's events are not only logical, they may be absolutely inevitable if such a scenario were possible. This is the true horror of "Pet Sematary": It isn't that pets and people come back from the dead as evil killers who hunt with knives and scalpels, it is that anyone who has lost a child could become so desperate as to commit the crimes that Louis Creed does. Despite warning, or even past history.<br /><br />The movie takes those willing to go with it to the depths of a desperate human heart. The heart of a protector trying to make up for not being able to protect. And the results are horrifying. In fact, when the film dives into slasher territory near the end, it's almost a letdown, although I believe it's perfectly logical how it got there.<br /><br />I am a true horror fan, and I contend that this is one of the scariest horror films ever made. If you don't think so, see it again after you have children.
|
*****สปอยล์ในที่นี้*****<br /><br />อะไรทำให้คุณกลัวจริงๆ? ฉลามนักฆ่าหรือผีที่พยายามส่งข้อความกลับมา? อาจจะเป็นเลื่อยไฟฟ้าที่มีคนโรคจิต?<br /><br />อาจจะ แต่ความกลัวเหล่านั้นเทียบไม่ได้กับความสยองขวัญที่ผู้คนไม่กล้าแม้แต่จะพูดถึงหรือพิจารณาด้วยซ้ำ และนั่นคือความตายของลูกของตัวเอง "Pet Sematary" แตะฐานนี้ ความกลัวเบื้องต้นของผู้ใหญ่ แล้วพาไปยังสถานที่ที่คนส่วนใหญ่ทนไม่ได้ในการสำรวจ<br /><br />ฉันได้อ่านความคิดเห็นเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ซึ่งรวมถึงการแสดงที่ไม่ดี ตัวละครที่ทำให้โง่ การตัดสินใจ ฯลฯ ฉันไม่เห็นด้วย การแสดงถือเป็นเรื่องแรกสำหรับหนังประเภทนี้ บางทีอาจเป็นไปไม่ได้สำหรับหลาย ๆ คนที่จะจินตนาการถึงความสิ้นหวังที่เกิดจากสถานการณ์เช่นนี้ แต่เหตุการณ์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เพียงแต่มีเหตุผลเท่านั้น แต่ยังอาจหลีกเลี่ยงไม่ได้หากสถานการณ์ดังกล่าวเป็นไปได้ นี่คือความสยองขวัญที่แท้จริงของ "Pet Sematary" ไม่ใช่ว่าสัตว์เลี้ยงและผู้คนกลับมาจากความตายในฐานะนักฆ่าผู้ชั่วร้ายที่ใช้มีดและมีดผ่าตัดตามล่า แต่ใครก็ตามที่สูญเสียเด็กไปอาจหมดหวังที่จะกระทำการนั้น อาชญากรรมที่หลุยส์ครีดทำ แม้จะมีคำเตือนหรือแม้แต่ประวัติศาสตร์ที่ผ่านมาก็ตาม<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องนี้พาผู้ที่เต็มใจร่วมเดินทางไปสู่ส่วนลึกของหัวใจมนุษย์ที่สิ้นหวัง หัวใจของผู้พิทักษ์ที่พยายามชดเชยที่ไม่สามารถปกป้องได้ และผลลัพธ์ก็น่ากลัว ในความเป็นจริง เมื่อภาพยนตร์เรื่องนี้ดำดิ่งลงสู่ดินแดนที่โหดเหี้ยมเมื่อใกล้ถึงตอนจบ มันเกือบจะผิดหวัง แม้ว่าฉันจะเชื่อว่ามันสมเหตุสมผลดีว่าทำไมมันถึงไปอยู่ที่นั่น<br /><br />ฉันเป็นแฟนหนังสยองขวัญตัวจริง และฉันก็ยืนยันว่าเรื่องนี้ เป็นหนึ่งในภาพยนตร์สยองขวัญที่น่ากลัวที่สุดเท่าที่เคยมีมา หากคุณไม่คิดเช่นนั้น ให้ดูอีกครั้งหลังจากที่คุณมีลูก
| 1pos
|
Ok, first I have to point the fact that when I first saw this flick I was 9 years old. If I had seen this one two weeks ago for the first time, I´d probably have noted that this is just another cheaply-made-cable-TV horror film with some well-made scenes. But when you´re nine you just don´t care about those facts. This scared the hell out of me back then, especially those aforementioned Zelda- scenes (and they still do). Nowadays I´m kind of hooked to this film. I have to see this maybe once in a month, and on every new year´s eve I watch this with a 12-pack of beer & bunch of friends. It´s like an appetizer for a good party! I kinda agree to those people who said that the acting here is pretty unintense. Midkiff and Crosby do look like I wanted Louis and Rachel look like, but one can´t see very much devotion or feelings on the faces of these two. Hughes and Gwynne pretty much save the scenes which "the Creeds" underact. What I actually want to say about this is the fact that there really is no other film that has any kind of similarity to Pet Sematary, and I don´t mean the zombie stuff here. THE ATMOSPHERE OF THIS FILM IS CERTAINLY A NOVELTY AND ONE OF A KIND. Honestly, how many times you have seen a film which on superficial level looks like a cable-TV one, but leave you with a chill compared to only the best horror-chillers out there? Alright I busted some of the cast´s balls a minute ago, but I have to say that all pieces in that level too hone the overall acting to perfection. But hey tell me if you really know some film which is similar to Pet Sematary! I really would love to know...And I don´t mean night of the living dead here...this one is way beyond compare in intelligence compared to that stuff.
|
โอเค ก่อนอื่นฉันต้องชี้ให้เห็นว่าตอนที่ดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรก ฉันอายุ 9 ขวบ หากฉันได้ดูเรื่องนี้เมื่อสองสัปดาห์ก่อนเป็นครั้งแรก ฉันคงจะสังเกตเห็นว่านี่เป็นเพียงหนังสยองขวัญทางเคเบิลทีวีที่ผลิตในราคาถูกและมีฉากที่จัดทำอย่างดีบางฉาก แต่เมื่อคุณอายุเก้าขวบ คุณก็แค่ไม่สนใจข้อเท็จจริงเหล่านั้น ในตอนนั้นสิ่งนี้ทำให้ฉันกลัวจนแทบบ้า โดยเฉพาะฉาก Zelda ที่กล่าวมาข้างต้น (และพวกเขาก็ยังทำอยู่) ทุกวันนี้ ฉันค่อนข้างจะติดหนังเรื่องนี้ ฉันต้องดูเรื่องนี้อาจจะเดือนละครั้ง และทุกๆ คืนก่อนปีใหม่ ฉันจะดูเรื่องนี้พร้อมกับเบียร์ 12 แพ็คและเพื่อนๆ มากมาย มันเหมือนกับอาหารเรียกน้ำย่อยสำหรับงานปาร์ตี้ดีๆ! ฉันค่อนข้างเห็นด้วยกับคนที่บอกว่าการแสดงที่นี่ค่อนข้างไม่ตั้งใจ มิดคิฟฟ์และครอสบีดูเหมือนฉันอยากให้หลุยส์และราเชลเป็นแบบนั้น แต่ไม่มีใครเห็นความทุ่มเทหรือความรู้สึกมากนักบนใบหน้าของสองคนนี้ Hughes และ Gwynne ค่อนข้างจะรักษาฉากที่ "the Creeds" ทำได้ไม่เต็มที่ สิ่งที่ผมอยากพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ก็คือความจริงที่ว่าไม่มีหนังเรื่องอื่นที่มีความคล้ายคลึงกับ Pet Sematary อีกแล้ว และผมไม่ได้หมายถึงพวกซอมบี้ในที่นี้ด้วย บรรยากาศของภาพยนตร์เรื่องนี้มีความแปลกใหม่และไม่เหมือนใคร จริงๆ แล้ว มีกี่ครั้งแล้วที่คุณเคยดูหนังเรื่องหนึ่งซึ่งในระดับผิวเผินดูเหมือนเคเบิลทีวี แต่ทำให้คุณรู้สึกหนาวเย็นเมื่อเทียบกับหนังสยองขวัญที่ดีที่สุดที่มีอยู่เท่านั้น? เอาล่ะ ฉันจับลูกบอลของนักแสดงไปบางส่วนเมื่อนาทีที่แล้ว แต่ฉันต้องบอกว่าทุกชิ้นในระดับนั้นก็เหลาการแสดงโดยรวมให้สมบูรณ์แบบเช่นกัน แต่บอกฉันหน่อยสิว่าคุณรู้จักหนังที่คล้ายกับ Pet Sematary จริงๆ หรือเปล่า! ฉันอยากจะรู้จริงๆ...และฉันไม่ได้หมายถึงค่ำคืนแห่งความตายที่นี่...คืนหนึ่งนี่มันเกินกว่าจะเทียบได้ในด้านสติปัญญาเมื่อเปรียบเทียบกับสิ่งนั้น
| 1pos
|
So often with Stephen King adaptations, you just get a collection of characters reciting dialogue from the books. This really captures the heart of the book. Maybe because they DON'T use large chunks of text straight from the book, but it's a bit more of an improv of the events in the story. A big part of its success is Miko Hughes as baby Gage. Dale Midkiff and Denise "Tasha Yar" Crosby really act like his parents. There's a scene where Louis is cuddling Gage, and they are very natural together. Fred Gwynne is WONDERFUL. He nails the Maine accent perfectly without lapsing into parody, and is wise and warm just like Jud should be. (8 out of 10)
|
บ่อยครั้งที่การดัดแปลงของ Stephen King คุณเพียงแค่ได้คอลเลกชันตัวละครที่ท่องบทสนทนาจากหนังสือ นี่เป็นหัวใจสำคัญของหนังสือเล่มนี้จริงๆ อาจเป็นเพราะพวกเขาไม่ได้ใช้ข้อความจำนวนมากจากหนังสือโดยตรง แต่มันเป็นการด้นสดของเหตุการณ์ในเรื่องมากกว่าเล็กน้อย ส่วนสำคัญของความสำเร็จคือ Miko Hughes ในบทเบบี้เกจ Dale Midkiff และ Denise "Tasha Yar" Crosby ทำตัวเหมือนพ่อแม่ของเขาจริงๆ มีฉากหนึ่งที่หลุยส์กอดเกจ และทั้งคู่ก็เข้ากันได้อย่างเป็นธรรมชาติมาก เฟร็ด กวินน์ ยอดเยี่ยมมาก เขาตอกย้ำสำเนียงเมนได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยไม่ล้อเลียน เขาฉลาดและอบอุ่นอย่างที่จูดควรจะเป็น (8 จาก 10)
| 1pos
|
Probably the most accurate Stephen King adaption yet. Not surprising, since King himself wrote the screenplay. The story follows the Creed family moving into a beautiful Maine house. One of the other residents is Jud, a pleasant old man who knows a few things about the area. One is the highway that runs right through their frontyard. The other is a path leading to the Pet Sematary, where children for decades have buried the animals killed by the highway. Soon enough, Ellie Creed's cat, Church, is found dead. Luckily, this happens while the family, with the exception of Louis(the father), is away for Thanksgiving. Jud takes Louis to another burial ground, beyond the Pet Sematary, where Church is to be buried. Later, Louis is greeted(not so politely) by Church. He's returned, appearing to have chewed his way out of the bag he had been buried in. Maybe he was buried alive. Maybe not. Nothing more I can say without ruining the story.<br /><br />Of all the King adaptions I've seen this would be the most terrifying. The characters are real and the situations are normal. Mary Lambert does a great job directing the proceedings. Suspense is kept fairly high throughout the film, due in part to the plot development. The scene where Gage is killed will stick in your mind forever. Then, of course, we have the conclusion. Easy to determine what's going to happen, but Lambert pulls off some genuinely scary, and sometimes disturbing, moments.<br /><br />Overall, this is a good film and an excellent adaption. If you enjoy being scared and don't mind being haunted by some occasionally disturbing images then "Pet Sematary" is just what you're looking for. Non Horror fans will want to avoid this.
|
น่าจะเป็นผลงานดัดแปลงของ Stephen King ที่แม่นยำที่สุด ไม่น่าแปลกใจเลยที่คิงเองก็เขียนบทภาพยนตร์ เรื่องราวติดตามครอบครัว Creed ที่ย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านที่สวยงามของรัฐเมน ชาวบ้านอีกคนหนึ่งคือจูด ชายชราใจดีที่รู้บางสิ่งเกี่ยวกับบริเวณนี้ ทางหนึ่งคือทางหลวงที่วิ่งผ่านหน้าบ้านของพวกเขา อีกเส้นทางหนึ่งคือเส้นทางที่นำไปสู่ Pet Sematary ซึ่งเด็กๆ ได้ฝังศพสัตว์ที่ถูกฆ่าข้างทางหลวงมานานหลายทศวรรษ ไม่นานนัก Church แมวของ Ellie Creed ก็ถูกพบว่าตายแล้ว โชคดีที่สิ่งนี้เกิดขึ้นในขณะที่ครอบครัว ยกเว้นหลุยส์ (พ่อ) ออกไปฉลองวันขอบคุณพระเจ้า จัดด์พาหลุยส์ไปยังสถานที่ฝังศพอีกแห่งหนึ่ง เลยจาก Pet Sematary ซึ่งเป็นที่ฝังโบสถ์ ต่อมา หลุยส์ได้รับการต้อนรับ (ไม่สุภาพ) จากคริสตจักร เขากลับมาแล้ว ดูเหมือนกำลังเคี้ยวออกมาจากถุงที่เขาถูกฝังไว้ บางทีเขาอาจถูกฝังทั้งเป็น อาจจะไม่. ไม่มีอะไรจะพูดได้มากกว่านี้โดยไม่ทำลายเรื่องราว<br /><br />ในบรรดาการดัดแปลงของ King ทั้งหมดที่ฉันเห็นมา เรื่องนี้น่ากลัวที่สุด ตัวละครมีจริงและสถานการณ์ก็เป็นเรื่องปกติ Mary Lambert ทำหน้าที่กำกับการดำเนินคดีได้ดีมาก ความระทึกใจค่อนข้างสูงตลอดทั้งเรื่อง เนื่องจากส่วนหนึ่งเป็นผลมาจากการพัฒนาโครงเรื่อง ฉากที่เกจถูกฆ่าจะติดอยู่ในใจคุณตลอดไป แน่นอนว่าเราได้ข้อสรุปแล้ว ง่ายต่อการตัดสินว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่แลมเบิร์ตก็ดึงช่วงเวลาที่น่ากลัวจริงๆ และบางครั้งก็น่ากังวลออกมาได้<br /><br />โดยรวมแล้ว นี่เป็นภาพยนตร์ที่ดีและเป็นการปรับตัวที่ยอดเยี่ยม หากคุณสนุกกับการกลัวและไม่รังเกียจที่จะถูกหลอกหลอนด้วยภาพที่รบกวนจิตใจเป็นครั้งคราว "Pet Sematary" คือสิ่งที่คุณกำลังมองหา แฟนที่ไม่สยองขวัญจะต้องการหลีกเลี่ยงสิ่งนี้
| 1pos
|
Ah, clichés, clichés, clichés; They're a main part of a wide variety of horror films.This one, has a lot of them.Still, it's Stephen King, one of the best masters of horror. This movie was really good, just TOO predictable. And what horror movie doesn't have stupid people? This one is overcrowded with retarded victims just practically begging for their life to be taken. Pet Semetary I found to be creepy a little. The way everything is set up was REALLY spooky, but not terrifying. For the most part, the acting was SOMEWHAT believable, the suspense wasn't that suspenseful, but the entertainment level is set at a major rank; My eyes were practically glued to the screen.All Stephen King fans must see this movie, but as for anyone else, expect an OKAY thriller.
|
อา ความคิดโบราณ ความคิดโบราณ ความคิดโบราณ; พวกเขาเป็นส่วนหลักของภาพยนตร์สยองขวัญหลากหลายเรื่อง ภาคนี้มีเยอะมาก ถึงกระนั้น Stephen King ก็เป็นหนึ่งในปรมาจารย์ด้านสยองขวัญที่เก่งที่สุด หนังเรื่องนี้ดีจริงๆ เกินคาดจริงๆ แล้วหนังสยองขวัญเรื่องไหนไม่มีคนโง่ล่ะ? อันนี้เต็มไปด้วยเหยื่อปัญญาอ่อนที่แทบจะร้องขอชีวิตให้ประหารชีวิต Pet Semetary ฉันพบว่าน่าขนลุกเล็กน้อย วิธีจัดทุกอย่างก็น่ากลัวจริงๆ แต่ก็ไม่ได้น่ากลัวอะไร โดยส่วนใหญ่แล้ว การแสดงค่อนข้างน่าเชื่อ ความสงสัยไม่ได้น่าสงสัยขนาดนั้น แต่ระดับความบันเทิงก็อยู่ในระดับหลัก สายตาของฉันแทบจะจับจ้องไปที่หน้าจอ แฟน ๆ ของ Stephen King ทุกคนต้องดูภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่สำหรับคนอื่นๆ คาดว่าจะเป็นหนังระทึกขวัญ OKAY
| 1pos
|
Personally, I absolutely love this movie and novel(I read the book first and decided to see the movie). First of all the plot is truly original and one of a kind. The acting is also great and i love the cast. Judd Crandall (plays Fred Gwynne) fits his role perfectly and really sells it to you. There are also a few corny lines thrown in there (Idk if they were meant to be corny), but they really will lighten up the mood and provide a good laugh. The Maine atmosphere is really a perfect spot to film this movie and it kind of draws you in throughout the movie. Not only will you love it but you'll want to see it again and again, I recommend this 100% to any horror fan!!
|
โดยส่วนตัวแล้วฉันชอบหนังและนิยายเรื่องนี้มาก (ฉันอ่านหนังสือก่อนและตัดสินใจดูหนังเรื่องนี้) ประการแรก โครงเรื่องมีความแปลกใหม่และมีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอย่างแท้จริง การแสดงก็เยี่ยมมากและฉันก็ชอบนักแสดงด้วย จัดด์ แครนดัลล์ (รับบท เฟร็ด กวินน์) เหมาะกับบทบาทของเขาอย่างสมบูรณ์แบบและขายบทบาทนี้ให้กับคุณจริงๆ นอกจากนี้ยังมีประโยคซ้ำซากสองสามบรรทัด (ไม่รู้ว่ามันควรจะซ้ำซากหรือเปล่า) แต่มันจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นและทำให้หัวเราะได้ดีจริงๆ บรรยากาศของรัฐเมนเป็นสถานที่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องนี้ และมันดึงดูดคุณเข้าไปตลอดทั้งเรื่อง ไม่เพียงแต่คุณจะรักมันแต่คุณยังจะอยากดูมันซ้ำแล้วซ้ำอีก ฉันแนะนำเรื่องนี้ 100% ให้กับแฟนหนังสยองขวัญทุกคน!!
| 1pos
|
Overall this movie was excellent for its time and will be interesting for many more generations to come. Although the plot is not 100% accurate to the book most everything is correct. The movie does skip far ahead and does miss some important parts. I found the book and ready and immediately wished that they had made a movie (because I hadn't found out about the movie yet) but later I found the movie in a bargain bin at Wal-Mart and decided to buy it and see if it was what I had expected. Overall I give this movies a 7 out of 10 for its good parts (relative accuracy and overall making sense) and for its bad parts (large time skips and small but noticeable inaccuracies).
|
โดยรวมแล้วภาพยนตร์เรื่องนี้ยอดเยี่ยมมากในช่วงเวลานั้น และจะน่าสนใจสำหรับคนรุ่นต่อ ๆ ไป แม้ว่าโครงเรื่องจะไม่ถูกต้อง 100% กับหนังสือ แต่ส่วนใหญ่ถูกต้องทุกประการ ภาพยนตร์เรื่องนี้ข้ามไปไกลและพลาดส่วนสำคัญบางส่วนไป ฉันพบหนังสือและพร้อม และปรารถนาทันทีที่พวกเขาจะสร้างภาพยนตร์ (เพราะฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้เลย) แต่ต่อมาฉันพบภาพยนตร์เรื่องนี้ในถังขยะราคาถูกที่ Wal-Mart และตัดสินใจซื้อมันและดูว่า มันเป็นสิ่งที่ฉันคาดหวังไว้ โดยรวมแล้ว ฉันให้ 7 เต็ม 10 แก่หนังเรื่องนี้ในส่วนที่ดี (ความแม่นยำสัมพัทธ์และสมเหตุสมผลโดยรวม) และส่วนที่ไม่ดี (ข้ามเวลาไปมากและมีข้อผิดพลาดเล็กน้อยแต่สังเกตได้ชัดเจน)
| 1pos
|
There is something about Pet Sematary that I never felt anywhere else. Maybe the fact I was a kid when I first watched it made this experience so memorable. But as I keep watching it over and over again, it never gets old, and I never get bored. From the opening credits with that creepy opening song to the very chaotic ending, there is something insane, sad and scary at the same time, and it keeps ringing in your head: sometimes dead is better! <br /><br />I don't think it would be useful to relate the whole story again. All you need to know is it starts from point A (the most perfect situation for a happy American family) and step by step drowns to point B (which is, believe me, the very end of all joy). The music is perfect, the story makes sense, the special effects are cool, and the Pet Sematary is the last place on earth I would be. Like I said, sometimes dead is better!
|
มีบางอย่างเกี่ยวกับ Pet Sematary ที่ฉันไม่เคยรู้สึกจากที่อื่นเลย บางทีความจริงที่ว่าฉันยังเป็นเด็กเมื่อฉันดูมันครั้งแรกทำให้ประสบการณ์นี้น่าจดจำมาก แต่พอดูซ้ำไปซ้ำมา ก็ไม่เก่า และไม่เคยเบื่อด้วย ตั้งแต่เครดิตเปิดเรื่องด้วยเพลงเปิดที่น่าขนลุกไปจนถึงตอนจบที่วุ่นวาย มีบางอย่างที่บ้า เศร้า และน่ากลัวในเวลาเดียวกัน และมันก้องอยู่ในหัวของคุณ บางครั้งการตายก็ยังดีกว่า! <br /><br />ฉันไม่คิดว่ามันจะมีประโยชน์ที่จะเชื่อมโยงเรื่องราวทั้งหมดอีกครั้ง สิ่งที่คุณต้องรู้คือมันเริ่มต้นจากจุด A (สถานการณ์ที่สมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับครอบครัวชาวอเมริกันที่มีความสุข) และค่อยๆ จมลงสู่จุด B (ซึ่งก็คือ เชื่อฉันเถอะ จุดสิ้นสุดของความสุขทั้งหมด) ดนตรีสมบูรณ์แบบ เรื่องราวก็สมเหตุสมผล สเปเชียลเอฟเฟ็กต์ก็เจ๋ง และ Pet Sematary คือสถานที่สุดท้ายในโลกที่ฉันจะอยู่ อย่างที่บอก บางครั้งการตายก็ยังดีกว่า!
| 1pos
|
when i saw the movie at first i thought that it was boring because nothing was happening but when all the scary things started to happen like when church dies and is brought back to life and also gage and his mom die and there idiot dad has to bring them back to life even though he nows the warnings and ignores Jud.this is not Steven kings best work. i thought that his best work was the shining. i don't think that people who see this movie and comment on how awful it was are wrong because all they think is that what were they thinking. as if that person can do a better job in making a horror flick. i mean making the gage evil and how he kills Jud is genius. making the most innocent most unsuspecting character into one of the killers is cool. people who didn't like the movie are dumb because all it is a scary movie and nothing all. don't expect something from a movie that it isn't. it still in a general area wasn't that good. i still recommend people to watch the movie
|
ตอนแรกที่ดูหนังเรื่องนี้ก็คิดว่ามันน่าเบื่อเพราะไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เมื่อเรื่องน่ากลัวเริ่มเกิดขึ้น เช่น เมื่อคริสตจักรตายและฟื้นคืนชีพขึ้นมา แถมเกจกับแม่ก็ตาย และพ่องี่เง่าก็ต้องพามาด้วย พวกเขากลับมามีชีวิตอีกครั้งแม้ว่าตอนนี้เขาจะเตือนแล้วและเพิกเฉยต่อจูด นี่ไม่ใช่งานที่ดีที่สุดของสตีเว่นคิง ฉันคิดว่างานที่ดีที่สุดของเขาคือการส่องแสง ฉันไม่คิดว่าคนที่ดูหนังเรื่องนี้แล้ววิจารณ์ว่ามันแย่ขนาดไหน เพราะพวกเขาคิดแค่ว่าเขาคิดอะไรอยู่ ราวกับว่าบุคคลนั้นสามารถทำงานได้ดีขึ้นในการสร้างหนังสยองขวัญ ฉันหมายถึงการทำให้เกจชั่วร้าย และการที่เขาฆ่าจูดนั้นเป็นอัจฉริยะ การทำให้ตัวละครที่ไม่สงสัยและไร้เดียงสาที่สุดกลายเป็นนักฆ่าคนหนึ่งนั้นเจ๋งมาก คนที่ไม่ชอบหนังเรื่องนี้ก็โง่เพราะว่ามันเป็นหนังสยองขวัญและไม่มีอะไรทั้งหมด อย่าคาดหวังอะไรจากภาพยนตร์ที่ไม่ใช่ มันยังอยู่ในพื้นที่ทั่วไปไม่ค่อยดีนัก ฉันยังคงแนะนำให้คนดูหนังเรื่องนี้
| 1pos
|
Culled from the real life exploits of Chuck Connors and Steve Brodie in 1890s New York, "The Bowery" is high energy and good natured.<br /><br />But be warned: Casual racial epithets flow off the tongues of Wallace Beery and little Jackie Cooper. The very first shot might be startling. This is true to the time it was set and the time it was made. And it also speaks to the diversity of population in that neck of the woods. It certainly adds to the gritty flavor of the atmosphere.<br /><br />Beery as Connors is the blustering thunder at the center of the action, a loud-mouth saloon keeper with his own fire brigade. And he has a soft spot for ornery orphan Cooper. Raft as Brodie is Connors' slicker, better looking rival in almost every endeavor. Brodie could never turn down a dare and loved attention, leading up to a jump off the Brooklyn Bridge (it is still debated whether he actually jumped or used a dummy).<br /><br />Beery is as bombastic as ever with a put-on Irish-American accent. He is just the gruff sort of character to draw children, cats and ladies in distress. This is possibly the most boisterous character Raft ever played, and he even gets to throw in a little dancing (as well as a show of leg). And again he mistakes the leading lady (lovely Fay Wray) for a prostitute. Cooper is as tough as either of them, though he gets a chance to turn on the tears.<br /><br />The highlight isn't the jump off the bridge but a no-holds-barred fistfight between Connors and Brodie that in closeup looks like a real brawl between the principals. It's sure someone bruised more than an ego.
|
"The Bowery" คัดมาจากเรื่องจริงในชีวิตจริงของ Chuck Connors และ Steve Brodie ในนิวยอร์กช่วงปี 1890 มีพลังสูงและมีอัธยาศัยดี<br /><br />แต่ขอเตือนไว้ก่อน: คำหยาบเกี่ยวกับเชื้อชาติที่ไม่เป็นทางการจะไหลออกมาจากลิ้นของ Wallace Beery และแจ็กกี้ คูเปอร์ ตัวน้อย นัดแรกอาจจะตกใจ สิ่งนี้เป็นจริงตามเวลาที่กำหนดไว้และเวลาที่ถูกสร้างขึ้น และยังบ่งบอกถึงความหลากหลายของประชากรในบริเวณคอป่านั้นด้วย มันช่วยเพิ่มรสชาติอันเข้มข้นให้กับบรรยากาศได้อย่างแน่นอน<br /><br />เบียร์ในบทคอนเนอร์สคือเสียงฟ้าร้องที่ดังกึกก้อง ณ ใจกลางของเหตุการณ์ ผู้ดูแลรถเก๋งปากจัดพร้อมหน่วยดับเพลิงของเขาเอง และเขามีจุดอ่อนสำหรับคูเปอร์เด็กกำพร้าจอมป่วน ล่องแพในขณะที่โบรดี้เป็นคู่แข่งที่เก่งกว่าของคอนเนอร์สและดูดีกว่าในเกือบทุกความพยายาม โบรดี้ไม่สามารถปฏิเสธความกล้าและความสนใจอันเป็นที่รักได้ จนนำไปสู่การกระโดดจากสะพานบรูคลิน (ยังคงเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าเขากระโดดจริง ๆ หรือใช้หุ่นจำลอง)<br /><br />เบียร์รี่มีความเฮฮาเช่นเคย สำเนียงไอริชอเมริกัน เขาเป็นเพียงตัวละครที่หยาบคายในการดึงดูดเด็ก แมว และผู้หญิงที่ตกทุกข์ได้ยาก นี่อาจเป็นตัวละครที่ Raft อึกทึกที่สุดเท่าที่เคยเล่นมา และเขายังได้เต้นรำเล็กๆ น้อยๆ ด้วย (รวมถึงการโชว์ขาด้วย) และอีกครั้งที่เขาเข้าใจผิดว่านางเอก (เฟย์ เรย์ ผู้น่ารัก) เป็นโสเภณี คูเปอร์แข็งแกร่งพอๆ กัน แม้ว่าเขาจะมีโอกาสหลั่งน้ำตาก็ตาม<br /><br />ไฮไลท์ไม่ใช่การกระโดดลงจากสะพาน แต่เป็นการต่อสู้ชกกันแบบไม่มีกฎเกณฑ์ระหว่างคอนเนอร์สและโบรดี เมื่อมองอย่างใกล้ชิดดูเหมือนเป็นการทะเลาะวิวาทกันระหว่างอาจารย์ใหญ่จริงๆ แน่นอนว่ามีคนช้ำมากกว่าอัตตา
| 1pos
|
A favourite of mine,this movie tells of two feuding New York "characters", Steve Brodie(Raft) and "Chuck" Connors(Beery),who both strive to be the "Main Guy" in the Bowery in the late Nineteenth Century.<br /><br />Brodie(1863-1901) and Connors(1852-1913),were real people,though this is a heavily fictionalized account of their antics(based on a play).Brodie's legendary(did he do it?- it's still a cause of argument!),jump from the Brooklyn bridge(1886),for which he became famous,is shown here as happening around the same time as the Spanish-American war(1898).Director Walsh clearly had a great affection for the period,so beautifully recreated here,and it includes a wild rumbustious ragtime number from saloon singer Trixie Odbray(a young Pert Kelton).Raft is at his slickest as Brodie,and Beery shows again what a clever actor he was,as tough, big hearted, and at times quite touching Connors.Pretty Fay Wray is the love interest both the boys are pursuing.<br /><br />Full of life and energy,"The Bowery" moves at a fast pace(unlike many early "talkies").It is not an easy movie to find,but is well worth looking out for.
|
หนังเรื่องโปรดของฉัน เรื่องนี้เล่าถึง "ตัวละคร" ในนิวยอร์กสองคนที่บาดหมางกันคือ Steve Brodie (Raft) และ "Chuck" Connors (Beery) ซึ่งทั้งคู่ต่างพยายามจะเป็น "คนหลัก" ใน Bowery ในช่วงปลายศตวรรษที่ 19 <br /><br />โบรดี(1863-1901) และคอนเนอร์ส(1852-1913) เป็นคนจริงๆ แม้ว่านี่จะเป็นเรื่องราวที่สมมติขึ้นมาเกี่ยวกับพวกเขาก็ตาม การแสดงตลก(อิงจากบทละคร) ตำนานของโบรดี้ (เขาทำหรือเปล่า?- มันยังคงเป็นเหตุของการทะเลาะวิวาทอยู่!) การกระโดดลงจากสะพานบรูคลิน (พ.ศ. 2429) ซึ่งเขาโด่งดัง แสดงให้เห็นที่นี่ว่ากำลังเกิดขึ้นในช่วงเวลาเดียวกัน ในช่วงสงครามสเปน-อเมริกา (พ.ศ. 2441) เห็นได้ชัดว่าผู้กำกับวอลช์มีความเสน่หาอย่างมากในช่วงเวลานั้น จึงสร้างขึ้นใหม่อย่างสวยงามที่นี่ และรวมถึงเพลงแร็กไทม์ที่อึกทึกครึกโครมจากนักร้องรถเก๋ง Trixie Odbray (เด็ก) เพิร์ต เคลตัน) ราฟท์แสดงได้เนียนที่สุดในบทโบรดี้ และเบียร์รีก็แสดงให้เห็นอีกครั้งว่าเขาเป็นนักแสดงที่ฉลาดมาก ทั้งแข็งแกร่ง ใจกว้าง และบางครั้งก็ค่อนข้างประทับใจคอนเนอร์ส พริตตี้ เฟย์ เรย์คือความรักที่ทั้งสองหนุ่มกำลังตามหา br /><br />เต็มไปด้วยชีวิตชีวาและพลัง "The Bowery" ดำเนินไปอย่างรวดเร็ว (ไม่เหมือนกับ "เครื่องส่งรับวิทยุ" ในยุคแรกๆ) ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่หาง่ายแต่ก็คุ้มค่าที่จะดู
| 1pos
|
George Raft as Steve Brodie, the carefree, dancing gambler who can never refuse a dare, is pitted against the lumbering, sentimental, Chuck Connors (Wallace Beery).A soft touch for every panhandler, Connors impulsively adopts waifs and strays, notably runaway orphan "Swipes" (Jackie Cooper, complete with kittens!) and the homeless Lucy Calhoun, an out-of-town innocent with ambitions to become a writer. <br /><br />In this male-dominated culture, communication takes place mostly in the form of violence (one sees why THE BOWERY is a Martin Scorsese favorite). Exploding cigars provide a running gag. "Swipes" enjoys throwing rocks through windows in Chinatown, on one occasion setting a laundry alight. (The simultaneous arrival of both Brodie's and Beery's volunteer fire companies leads to a brawl, during which the building burns to the ground.) Beery casually saps a troublesome girl, and thumps anyone who disagrees with him, including Brodie, whom he defeats, in a night-time fist fight on a moored barge, to regain control of his saloon, lost on a bet that Brodie wouldn't have the courage to jump off the Brooklyn Bridge. (Brodie does make the leap, but only because a subterfuge with a dummy fails at the last moment.)<br /><br />As usual, Walsh fills the frame with detail, illustrating with relish the daily life of the tenderloin; singing waiters, bullying barmen, whores from Suicide Hall being hustled into the Black Maria, tailors collaring hapless hicks off the street and forcing them to buy suits they don't want. A minor but admirable little film.
|
จอร์จ ราฟท์ รับบทเป็น สตีฟ โบรดี้ นักพนันผู้ร่าเริงและเต้นระบำผู้ไม่เคยปฏิเสธความกล้า ต้องเผชิญหน้ากับชัค คอนเนอร์ส (วอลเลซ เบียร์รี่) ผู้เอาแต่ใจและอ่อนไหว สัมผัสที่นุ่มนวลสำหรับผู้ขอทานทุกคน คอนเนอร์รับคำอ้อนวอนและเร่ร่อนอย่างหุนหันพลันแล่น โดยเฉพาะเด็กกำพร้าที่หนีไม่พ้น "Swipes" (แจ็กกี้ คูเปอร์ พร้อมด้วยลูกแมว!) และลูซี่ คาลฮูน ผู้ไร้บ้าน ผู้บริสุทธิ์จากเมืองนอกที่มีความทะเยอทะยานที่จะ กลายเป็นนักเขียน <br /><br />ในวัฒนธรรมที่มีผู้ชายเป็นใหญ่ การสื่อสารส่วนใหญ่เกิดขึ้นในรูปแบบของความรุนแรง (ใครๆ ก็รู้ว่าเหตุใด THE BOWERY จึงเป็นที่ชื่นชอบของ Martin Scorsese) ซิการ์ที่ระเบิดทำให้เกิดเรื่องขำขัน "Swipes" สนุกกับการขว้างก้อนหินผ่านหน้าต่างในย่านไชน่าทาวน์ ครั้งหนึ่งกำลังจุดไฟซักผ้า (การมาถึงพร้อมกันของคณะดับเพลิงอาสาสมัครของ Brodie และ Beery ทำให้เกิดการทะเลาะวิวาท ซึ่งในระหว่างนั้นอาคารก็ถูกไฟไหม้จนราบคาบ) Beery ตบสาวเจ้าปัญหาโดยไม่ตั้งใจ และทุบตีใครก็ตามที่ไม่เห็นด้วยกับเขา รวมถึง Brodie ที่เขาเอาชนะด้วย การชกต่อยในเวลากลางคืนบนเรือที่จอดอยู่เพื่อแย่งชิงการควบคุมห้องโถงของเขา แต่แพ้เดิมพันว่าโบรดีไม่กล้าที่จะกระโดดลงจากสะพานบรูคลิน (โบรดี้กระโดดโลดเต้น แต่เพียงเพราะกลอุบายที่มีหุ่นจำลองล้มเหลวในวินาทีสุดท้าย)<br /><br />ตามปกติ วอลช์จะเติมรายละเอียดลงในเฟรม แสดงให้เห็นอย่างเพลิดเพลินในชีวิตประจำวันของเนื้อสันใน พนักงานเสิร์ฟร้องเพลง บาร์เทนเดอร์รังแก โสเภณีจาก Suicide Hall ถูกเร่งรีบเข้าไปใน Black Maria ช่างตัดเสื้อที่ขังลูกไก่ผู้เคราะห์ร้ายข้างถนนและบังคับให้พวกเขาซื้อชุดสูทที่พวกเขาไม่ต้องการ หนังเล็กๆแต่น่าชื่นชมครับ
| 1pos
|
Four words account for why this film was made - "She Done Him Wrong". The huge commercial success of that Mae West vehicle convinced the studio brass that Gay '90s melodramas were a viable proposition. Here we are rewarded with a fast moving, well written romp which neatly targets the personalities of its stars.<br /><br />Wallace Beery and George Raft are excellent as friendly rivals; Jackie Cooper is a little harder to take, but it is Fay Wray who steals the film with her stock-in-trade damsel in distress. With a strong director - as Walsh proves himself to be - Wray could carry a lot of punch, and she is utterly believable as the object of both Raft and Beery's affection.<br /><br />Lots of atmosphere, beautifully designed, this is a forgotten film worthy of revival.
|
สี่คำที่อธิบายว่าทำไมภาพยนตร์เรื่องนี้จึงถูกสร้างขึ้น - "She Done Him Wrong" ความสำเร็จทางการค้าอย่างมากของยานพาหนะ Mae West ทำให้สตูดิโอทองเหลืองเชื่อว่าละครประโลมโลกของเกย์ในยุค 90 เป็นเรื่องที่ทำงานได้ ที่นี่เราได้รับรางวัลด้วยการดำเนินเรื่องอย่างรวดเร็วและเขียนได้ดีซึ่งมุ่งเป้าไปที่บุคลิกของดาราอย่างประณีต<br /><br />Wallace Beery และ George Raft เป็นคู่แข่งที่เป็นมิตรที่ยอดเยี่ยม แจ็กกี้ คูเปอร์รับมือได้ยากกว่าเล็กน้อย แต่เฟย์ เรย์คือผู้ที่ขโมยภาพยนตร์เรื่องนี้ไปพร้อมกับหญิงสาวที่ขายหุ้นของเธอที่กำลังตกทุกข์ได้ยาก ด้วยผู้กำกับที่แข็งแกร่ง อย่างที่วอลช์พิสูจน์ตัวเองแล้ว เรย์สามารถแสดงหมัดเด็ดได้มากมาย และเธอก็เชื่อได้อย่างเต็มที่ว่าเป็นเป้าหมายของความรักของทั้งราฟท์และเบียร์รี่<br /><br />บรรยากาศมากมาย ออกแบบอย่างสวยงาม นี่เป็นภาพยนตร์ที่ถูกลืมซึ่งคู่ควรกับการฟื้นฟู
| 1pos
|
In Brooklyn a century ago, the rivalry between Chuck Connors and Steve Brodie and their competing volunteer fire brigades leads to Brodie's famous bet that he can jump off the Brooklyn Bridge. This is a story which will be familiar to a lot of people through a Bugs Bunny spoof, "Bowery Bugs" from 1949.<br /><br />This generally very enjoyable film would probably be more widely available if it were not for the notorious and unsettling scene involving some Chinese tenement dwellers -- a time capsule of antediluvian racial attitudes, giving the film a great deal of historical interest, in my view.
|
ในบรูคลินเมื่อศตวรรษก่อน การแข่งขันระหว่างชัค คอนเนอร์สและสตีฟ โบรดีและทีมดับเพลิงอาสาสมัครที่แข่งขันกันของพวกเขานำไปสู่การเดิมพันอันโด่งดังของโบรดี้ว่าเขาสามารถกระโดดลงจากสะพานบรูคลินได้ นี่เป็นเรื่องราวที่หลายๆ คนคงคุ้นเคยผ่านการล้อเลียน Bugs Bunny เรื่อง "Bowery Bugs" จากปี 1949<br /><br />โดยทั่วไปแล้ว ภาพยนตร์ที่สนุกสนานมากเรื่องนี้คงจะสามารถเผยแพร่ในวงกว้างได้มากกว่านี้หากไม่เป็นเช่นนั้น ฉากที่ฉาวโฉ่และไม่มั่นคงที่เกี่ยวข้องกับผู้อยู่อาศัยในตึกแถวชาวจีนบางคน - แคปซูลเวลาของทัศนคติทางเชื้อชาติที่ยังไม่แพร่หลาย ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับความสนใจทางประวัติศาสตร์อย่างมากในมุมมองของฉัน
| 1pos
|
I love this freekin movie! Walsh is a true master of the cinematic form, his film have been sometimes in my opinion, overlooked. But this film is a favourite of mine because it really gives you the feel of the time the film was set in.\<br /><br />All the wonderful characters that existed, the lifestyle, the mode of dress, the way they spoke, OK they might be exaggerated, but it is good to know that there were occasion when two men tried to outdo each other with insane stunts.<br /><br />I just felt it was apiece of history thats should be wathced by many people and appreciated because of that fact.<br /><br />Can I get it somewhere on DVD? I have only seen it on TV. But for anyone wanting a slice of life movie about that period of time this is the perfect one.
|
ฉันชอบหนังฟรีคินเรื่องนี้! วอลช์เป็นปรมาจารย์ด้านภาพยนตร์อย่างแท้จริง บางครั้งภาพยนตร์ของเขาก็เป็นความคิดของฉันและถูกมองข้ามไป แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนังโปรดของฉันเพราะมันให้ความรู้สึกถึงช่วงเวลาที่หนังเรื่องนี้เข้าฉากจริงๆ\<br /><br />ตัวละครที่ยอดเยี่ยมทั้งหมดที่มีอยู่ ไลฟ์สไตล์ การแต่งกาย วิถีทาง พวกเขาพูดว่า โอเค พวกเขาอาจจะพูดเกินจริง แต่ก็ดีที่ได้รู้ว่ามีบางครั้งที่ชายสองคนพยายามเอาชนะกันด้วยการแสดงผาดโผนสุดบ้า<br /><br />ฉันแค่รู้สึกว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ที่ควรจะเป็น มีคนจำนวนมากเข้าชมและชื่นชมเพราะว่า ข้อเท็จจริงนั้น<br /><br />ฉันจะหาซื้อในรูปแบบดีวีดีได้ไหม ฉันเคยเห็นแต่ในทีวี แต่สำหรับใครก็ตามที่อยากได้ภาพยนตร์แนวชีวิตเกี่ยวกับช่วงเวลานั้น นี่คือภาพยนตร์ที่สมบูรณ์แบบ
| 1pos
|
High energy Raoul Walsh classic from 1933, The Bowery places saloon owner and operator Wallace Beery against bitter rival and dandy, George Raft, with adopted street kid Jackie Cooper and good looking Faye Wray in roles that play in between their big rivalry. It's not clear exactly what the rivalry is all about, but everyone follows it in the daily tabloids. Plenty of wisecracks at the beginning, but the characters soften up as the film progresses. Apart from that is the sheer exuberance of the scenes in Beery's saloon. The various characters, sexy chorus line, lots of drinking, a perfect creation of a den of iniquity not too refrained by so-called pre-code restrictions, and then later come the Carrie Nations led by Carrie Nation herself. It all creates a very vivid picture of a life that's long gone. I don't like to compare eras, but this film is completely and totally different from anything one would see today. The film has plenty of heart and long lost innocence and is absolutlely a must see.
|
Raoul Walsh คลาสสิกอันทรงพลังจากปี 1933 The Bowery นำเจ้าของร้านและผู้ควบคุมรถ Wallace Beery พบกับ George Raft คู่ปรับที่ขมขื่นและสำรวย พร้อมด้วย Jackie Cooper เด็กข้างถนนบุญธรรม และ Faye Wray หน้าตาดี ในบทบาทที่เล่นระหว่างการแข่งขันครั้งใหญ่ของพวกเขา ยังไม่ชัดเจนว่าการแข่งขันนั้นเกี่ยวกับอะไร แต่ทุกคนติดตามมันในแท็บลอยด์รายวัน มีข้อบกพร่องมากมายในช่วงเริ่มต้น แต่ตัวละครจะนุ่มนวลขึ้นเมื่อภาพยนตร์ดำเนินไป นอกเหนือจากนั้นคือความมีชีวิตชีวาของฉากในห้องนั่งเล่นของเบียร์รี่ ตัวละครต่างๆ ท่อนคอรัสสุดเซ็กซี่ การดื่มหนักๆ การสร้างถ้ำแห่งความชั่วช้าที่สมบูรณ์แบบซึ่งไม่ได้ละเว้นจากสิ่งที่เรียกว่าข้อจำกัดพรีโค้ด และต่อมาก็มาถึงกลุ่ม Carrie Nations ที่นำโดย Carrie Nation ทั้งหมดนี้สร้างภาพที่ชัดเจนมากของชีวิตที่จากไปนานแล้ว ฉันไม่ชอบที่จะเปรียบเทียบยุคสมัย แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากสิ่งที่เราจะได้เห็นในปัจจุบันโดยสิ้นเชิง ภาพยนตร์เรื่องนี้มีหัวใจมากมายและสูญเสียความบริสุทธิ์ไปนานและเป็นสิ่งที่ต้องดูอย่างแน่นอน
| 1pos
|
This is a very funny movie! I have no idea whether it translates well into other languages or not. However, I do think men all over the world can identify with "Frank" and his thoughts to some extent! These thoughts are hugely entertaining and women will also enjoy this movie I'm sure!<br /><br />All cast members perform well, and this film could have been a tremendous hit all over the world if it was made in England or the US. But for those of you who are fortunate enough to understand Swedish, you are in for a treat!<br /><br />Highly recommended.
|
นี่เป็นหนังที่ตลกมาก! ฉันไม่รู้ว่าจะแปลเป็นภาษาอื่นได้ดีหรือไม่ อย่างไรก็ตาม ฉันคิดว่าผู้ชายทั่วโลกสามารถระบุตัวตนของ "แฟรงค์" และความคิดของเขาได้ในระดับหนึ่ง! ฉันแน่ใจว่าความคิดเหล่านี้ให้ความบันเทิงอย่างมาก และผู้หญิงก็จะต้องชอบภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย!<br /><br />นักแสดงทุกคนทำได้ดี และภาพยนตร์เรื่องนี้อาจได้รับความนิยมอย่างมากไปทั่วโลกหากสร้างในอังกฤษ หรือสหรัฐอเมริกา แต่สำหรับผู้ที่โชคดีพอที่จะเข้าใจภาษาสวีเดนได้ คุณก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง!<br /><br />ขอแนะนำอย่างยิ่ง
| 1pos
|
This is truly the greatest Swedish movie of all time. Not only is it revolutionary in its narration, but its also among the first movies to feature the next generation of Swedish humor and Swedish comedians. Felix Herngren and Fredrik Lindström are two of the most intelligent and witty filmmakers in Sweden today, and this film really puts that on display.<br /><br />"Vuxna människor" (Adult People) is a warm-hearted and hilarious story about adulthood, and the question if we wouldn´t be better off without it.
|
นี่คือภาพยนตร์สวีเดนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดตลอดกาลอย่างแท้จริง ไม่เพียงปฏิวัติการเล่าเรื่องเท่านั้น แต่ยังเป็นภาพยนตร์เรื่องแรกๆ ที่นำเสนออารมณ์ขันและนักแสดงตลกชาวสวีเดนรุ่นต่อไปอีกด้วย เฟลิกซ์ เฮิร์นเกรนและเฟรดริก ลินด์สตรอมคือสองผู้สร้างภาพยนตร์ที่ฉลาดและมีไหวพริบที่สุดในสวีเดนในปัจจุบัน และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ทำให้เรื่องนั้นปรากฏออกมาจริงๆ<br /><br />"Vuxna människor" (ผู้ใหญ่) เป็นคนจิตใจอบอุ่นและเฮฮา เรื่องราวเกี่ยวกับวัยผู้ใหญ่ และคำถามว่าถ้าเราไม่มีมันจะดีกว่านี้หรือไม่
| 1pos
|
This is a wonderful film... First impressions of cynicism and crassness are soon dissipated by a fun loving display of how men and women's baser motivations diverge (Vive la difference !) <br /><br />You can love people despite and sometimes because of their weaknesses. Human beings are a bit rubbish really, but we have big hearts and we try our best, despite temptation. It's not our fault when sometimes temptation can't be resisted, that's just who we are.<br /><br />There is a consistent stylishness from start to finish; crisp photography and sharp composition, very pleasant viewing when you add provocative content, well suited music and laugh out loud scripting.<br /><br />Watch out for the very young "lone wise voice"... brilliant; wisdom from innocence balancing comedy from the human condition.
|
นี่เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยม... ความประทับใจครั้งแรกของการดูถูกเหยียดหยามและความหยาบคายจะหายไปในไม่ช้าด้วยการแสดงความรักที่สนุกสนานว่าแรงจูงใจพื้นฐานของชายและหญิงแตกต่างกันอย่างไร (Vive la Difference !) <br /><br />คุณสามารถรักผู้คนได้แม้จะและ บางครั้งเพราะความอ่อนแอของพวกเขา มนุษย์ค่อนข้างขยะแขยงจริงๆ แต่เรามีจิตใจที่ยิ่งใหญ่ และเราพยายามอย่างดีที่สุด แม้ว่าจะถูกล่อลวงก็ตาม ไม่ใช่ความผิดของเราเมื่อบางครั้งไม่สามารถต้านทานสิ่งล่อใจได้ นั่นคือสิ่งที่เราเป็น<br /><br />มีสไตล์ที่สม่ำเสมอตั้งแต่ต้นจนจบ ภาพถ่ายที่คมชัดและองค์ประกอบที่คมชัด การรับชมที่น่าพึงพอใจเมื่อคุณเพิ่มเนื้อหาที่เร้าใจ เพลงที่เหมาะสม และสคริปต์ที่ดังออกมาหัวเราะ<br /><br />ระวัง "เสียงอันชาญฉลาด" ที่ยังเยาว์วัย... ยอดเยี่ยม; ภูมิปัญญาจากความไร้เดียงสาที่สมดุลกับความตลกขบขันจากสภาพของมนุษย์
| 1pos
|
Shocking, well-made chiller is an undervalued tale of atrocious murder and evil forces.<br /><br />Small town doctor tries to discover who, or what, is committing a series of violent sexual murders.<br /><br />Incubus is a tight mystery, with some horrific murder sequences, that builds to an off-beat and eerie climatic twist. The murder scenes are intense and gory, so this isn't a film for the squeamish! The direction of John Hough, along with a bizarre music score, combine to create a dark atmosphere of dread that runs through out the film. It also carries a kind of Gothic vibe as well. Nice filming locations and some stylish camera work also highlight.<br /><br />The cast isn't bad either. The great John Cassavetes does a solid performance as the new doctor in town. Also good are the performances of Kerrie Keane as the local reporter, Helen Hughes as the town historian, and Duncan McIntosh as a tormented psychic teen.<br /><br />All around Incubus is a forgotten horror film that needs to be re-discovered and re-evaluated.<br /><br />*** out of ****
|
เรื่องราวที่น่าตกตะลึงและทำมาอย่างดีเป็นเรื่องราวที่ถูกประเมินค่าไม่ได้เกี่ยวกับการฆาตกรรมอันโหดร้ายและพลังชั่วร้าย<br /><br />แพทย์ประจำเมืองเล็กๆ พยายามค้นหาว่าใครหรืออะไรกำลังก่อเหตุฆาตกรรมทางเพศที่รุนแรงต่อเนื่องกัน<br />< Incubus เป็นเรื่องราวลึกลับที่มีฉากฆาตกรรมอันน่าสยดสยองซึ่งก่อให้เกิดการเปลี่ยนแปลงทางภูมิอากาศที่ไม่ธรรมดาและน่าขนลุก ฉากฆาตกรรมนั้นเข้มข้นและเต็มไปด้วยเลือด ดังนั้นนี่ไม่ใช่หนังสำหรับคนคลื่นไส้! การกำกับของจอห์น ฮาฟ ร่วมกับโน้ตเพลงที่แปลกประหลาด ผสมผสานกันเพื่อสร้างบรรยากาศอันมืดมนแห่งความน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ขยายไปทั่วภาพยนตร์ แถมยังมีกลิ่นอายแบบโกธิกอีกด้วย สถานที่ถ่ายทำสวยๆ และงานกล้องเก๋ๆ ก็เป็นจุดเด่นเช่นกัน<br /><br />นักแสดงก็ไม่เลวเช่นกัน John Cassavetes ผู้ยิ่งใหญ่แสดงผลงานได้อย่างมั่นคงในฐานะแพทย์คนใหม่ในเมือง นอกจากนี้ การแสดงของ Kerrie Keane ในฐานะนักข่าวท้องถิ่น, Helen Hughes ในฐานะนักประวัติศาสตร์ประจำเมือง และ Duncan McIntosh ในบทวัยรุ่นพลังจิตผู้ทรมาน<br /><br />All around Incubus เป็นภาพยนตร์สยองขวัญที่ถูกลืมซึ่งจำเป็นต้องได้รับการทบทวนอีกครั้ง -ค้นพบและประเมินใหม่<br /><br />*** จาก ****
| 1pos
|
Horror is perhaps one of two genres where logic doesn't always win out over imagination. We all know that killers like Freddy, Jason, Michael and even Leatherface shouldn't be able to sustain the amount of pain they do and still live to fight another day. Most of us don't believe that zombies really rise from the dead to stalk people and eat their brains. And let's hope that at least some people know that when you enter places like Funhouses and old mansions that unspeakable crimes are not going to be perpetrated against them. This is where imagination wins out over fact. Horror, and most films in general, requires us to suspend our disbelief for a couple of hours and just go with the flow. This usually isn't a problem when I watch bouncing balls being hurled down the stairs at George C. Scott or when I see an unseen force stalking three amateur film makers in the woods near Burketsville. But what I do have a problem digesting ( without wanting to regurgitate ) is when a film has a killer like the one in this film. To give away who the killer is would actually be a huge spoiler and it would take away all fun of watching it for yourself, but just suffice to say that I actually enjoyed this film right up to final scene when the killer is revealed. There are too many events in the film that transpire for it to make any sense that the killer is who it is. But the 90 minutes prior to this point is a well done, suspenseful, blood soaked film directed with panache and skill by John Hough. If the film would have offered me a different killer, then I would actually be raving about it. This may sound like a completely asinine reason to discredit the film, but believe me, anyone who has seen the film is almost sure to agree with me.<br /><br />John Cassevetes plays Dr. Sam Cordell. He and his daughter Jenny ( played beautifully by Erin Flannery ) have just recently moved to this small New England town. Cordell is a recent widow and it is unclear how his wife died. We see several flashback scenes where a mystery woman ( one can only presume it is his wife ) is laying backside on the ground during a torrential downpour. Her face is bloodied and her eyes are closed. Again, I am not sure who this woman is and what relevance she has to the story but she is there anyway. Cassevetes, it has to be mentioned, is strange to say the least. Cordell is a loving father but his love for his daughter seems to be a little more than just parental. There are a few scenes that hint of incestuous possibilities. It never comes to fruition but it just seems to be omnipotent, but somewhere just beneath the proverbial rug. Thankfully the film never really explores this element of the relationship but it does make you a little uneasy. <br /><br />Casevettes seems like a cross between the porno actor John Leslie and screen great James Caan. He has a deceptive smile and a virile, commanding voice that makes you sit up and take notice. But he also looks like he is about to disrobe during a business luncheon in every scene. He just has that slimy, disingenuous, phlegmatic, uneasy way about him. He never really looks like he can be trusted in this film. I guess that is a credit to the writers, the director and to Cassevetes himself. There was always something that just bothered me about his character from the get-go. <br /><br />The story begins on an excellent note as two would be lovers are swimming in the local quarry. There is a rickety old changing shed near by and as we can see, something or someone is watching them. When the young man briefly disappears to get something from the truck, the young woman wanders into the shed, just to play a prank. Once she is there, she is attacked. The young man dashes to the shed to find her and he is impaled with a board and nail. Hough shrewdly sets us up for the payoff pitch when the young man comes in. He looks frantically scours the room and spots his would-be lover bleeding in the corner, and then smacko, the guy gets it. It is a very tense moment and it starts the film off on the correct note.<br /><br />Also introduced into the tangled wed of a story is a young man named Tim that seems to be having strange dreams of a faceless woman that is bound in a torture chamber surrounded by men with cloaks covering their faces. Tim seems to think that his dreams have something to do with the murders because every time a murder takes place, he has another dream. Toss in a quiet and turbid grandmother, a meretricious female reporter and a strong yet venal local sheriff and you have all the ingredients necessary to create the makings of an imbroglio in the small town of Galen.<br /><br />Throughout the film more people are massacred but most of the time, the males are slaughtered with extreme prejudice and the females are raped. This is my first feeble (and careful) attempt to tell you that this is what left me unconvinced with the denouement. It just didn't strike the right chord.<br /><br />The Incubus is a well done film. It is tense, tight and even most of the performances are very well done. I was intrigued by the dreams that Tim was having and I was anxious to find out what significance they had to the story and ultimately to the murders. But when you get through all that was good in the film, you are still left with that acerbic taste in your mouth. And bitter pills are always more difficult to swallow than sweet ones. <br /><br />7 out of 10-- This could have been a nine. Too bad.
|
ความสยองขวัญอาจเป็นหนึ่งในสองประเภทที่ตรรกะไม่ได้เอาชนะจินตนาการเสมอไป เราทุกคนรู้ดีว่านักฆ่าอย่างเฟรดดี้, เจสัน, ไมเคิล และแม้แต่เลเธอร์เฟซไม่ควรสามารถทนต่อความเจ็บปวดที่พวกเขาทำได้ และยังคงมีชีวิตอยู่เพื่อต่อสู้ในวันหน้า พวกเราส่วนใหญ่ไม่เชื่อว่าซอมบี้ฟื้นคืนชีพจากความตายเพื่อสะกดรอยตามผู้คนและกินสมองของพวกเขาจริงๆ และหวังว่าอย่างน้อยก็บางคนรู้ว่าเมื่อคุณเข้าไปในสถานที่เช่น Funhouses และคฤหาสน์เก่าแก่ อาชญากรรมที่ไม่สามารถบรรยายได้จะไม่เกิดขึ้นกับพวกเขา นี่คือจุดที่จินตนาการมีชัยเหนือข้อเท็จจริง หนังสยองขวัญและภาพยนตร์ส่วนใหญ่โดยทั่วไป กำหนดให้เราต้องระงับความไม่เชื่อสักสองสามชั่วโมงแล้วปล่อยไปตามกระแส โดยปกติแล้วจะไม่เป็นปัญหาเมื่อฉันดูลูกบอลกระดอนถูกขว้างลงบันไดใส่ George C. Scott หรือเมื่อฉันเห็นพลังที่มองไม่เห็นกำลังสะกดรอยตามผู้สร้างภาพยนตร์สมัครเล่นสามคนในป่าใกล้ Burketsville แต่สิ่งที่ฉันมีปัญหาในการย่อย (โดยไม่อยากจะสำรอก) คือเมื่อหนังมีฆาตกรเหมือนในหนังเรื่องนี้ การที่จะบอกว่าใครคือฆาตกรนั้น แท้จริงแล้วถือเป็นการสปอยล์ครั้งใหญ่ และมันจะทำให้ความสนุกในการดูมันด้วยตัวเองหายไป แต่พอจะพูดได้ว่าฉันชอบหนังเรื่องนี้จนถึงฉากสุดท้ายเมื่อฆาตกรถูกเปิดเผย มีเหตุการณ์มากมายในหนังเรื่องนี้ที่เกิดขึ้นจนทำให้รู้สึกว่าฆาตกรเป็นใคร แต่ 90 นาทีก่อนถึงจุดนี้เป็นหนังที่ทำได้ดี ระทึกใจ เลือดโชก กำกับโดยจอห์น ฮาฟที่แต่งตัวเรียบร้อยและมีทักษะ หากภาพยนตร์เรื่องนี้เสนอฆาตกรคนอื่นให้ฉันได้ ฉันคงจะยกย่องชมเชยมันจริงๆ นี่อาจฟังดูเป็นเหตุผลที่น่ารังเกียจอย่างยิ่งในการทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่เชื่อฉันเถอะ ใครก็ตามที่เคยดูภาพยนตร์เรื่องนี้เกือบจะเห็นด้วยกับฉันอย่างแน่นอน<br /><br />John Cassevetes รับบทเป็น Dr. Sam Cordell เขาและลูกสาวของเขา เจนนี่ (แสดงโดยเอริน แฟลนเนอรี) เพิ่งย้ายมาอยู่ที่เมืองเล็กๆ ในนิวอิงแลนด์แห่งนี้ คอร์เดลล์เป็นม่ายเมื่อไม่นานมานี้ และไม่ชัดเจนว่าภรรยาของเขาเสียชีวิตอย่างไร เราเห็นฉากย้อนหลังหลายฉากที่ผู้หญิงลึกลับ (ใคร ๆ ก็เดาได้ว่าเป็นภรรยาของเขา) นอนอยู่ด้านหลังบนพื้นระหว่างฝนตกหนัก ใบหน้าของเธอเปื้อนเลือดและดวงตาของเธอปิดลง ฉันไม่แน่ใจอีกครั้งว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร และเธอเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้อย่างไร แต่เธอก็อยู่ที่นั่นอยู่ดี ต้องพูดถึง Cassevetes เป็นเรื่องแปลกที่จะพูดน้อยที่สุด คอร์เดลล์เป็นพ่อที่รัก แต่ความรักที่เขามีต่อลูกสาวดูเหมือนจะมากกว่าแค่พ่อแม่เล็กน้อย มีบางฉากที่บ่งบอกถึงความเป็นไปได้ของการร่วมประเวณีระหว่างพี่น้อง มันไม่เคยบรรลุผล แต่ดูเหมือนว่าจะมีอำนาจทุกอย่าง แต่มีที่ไหนสักแห่งอยู่ใต้พรมสุภาษิต โชคดีที่หนังเรื่องนี้ไม่เคยสำรวจองค์ประกอบของความสัมพันธ์นี้เลย แต่มันทำให้คุณรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย <br /><br />Casevettes ดูเหมือนเป็นการผสมผสานระหว่างนักแสดงโป๊ John Leslie และ James Caan ผู้ยิ่งใหญ่ในจอภาพยนตร์ เขามีรอยยิ้มที่หลอกลวงและเสียงที่มีพลังและบังคับบัญชาที่ทำให้คุณลุกขึ้นนั่งและสังเกต แต่เขาก็ดูเหมือนว่าเขากำลังจะเปลื้องผ้าระหว่างงานเลี้ยงอาหารกลางวันทางธุรกิจในทุกฉาก เขาแค่มีนิสัยที่ลื่นไหล ไม่จริงใจ เฉื่อยชา และไม่สบายใจเกี่ยวกับตัวเขา เขาไม่เคยดูเหมือนว่าเขาจะเชื่อถือได้ในภาพยนตร์เรื่องนี้เลย ฉันเดาว่านั่นเป็นเครดิตสำหรับมือเขียนบท ผู้กำกับ และตัวคาสเซเวเตสเอง มีบางอย่างที่ทำให้ฉันกังวลอยู่เสมอเกี่ยวกับตัวละครของเขาตั้งแต่แรกเริ่ม <br /><br />เรื่องราวเริ่มต้นจากบันทึกที่ยอดเยี่ยมเมื่อคู่รักสองคนกำลังว่ายน้ำอยู่ในเหมืองหินในท้องถิ่น มีโรงเปลี่ยนเสื้อผ้าเก่าง่อนแง่นอยู่ใกล้ๆ และอย่างที่เราเห็น มีบางอย่างหรือบางคนกำลังเฝ้าดูอยู่ เมื่อชายหนุ่มหายตัวไปหยิบของบางอย่างจากรถบรรทุก หญิงสาวจึงเดินเข้าไปในโรงเก็บของเพื่อเล่นตลก เมื่อเธออยู่ที่นั่นเธอก็ถูกโจมตี ชายหนุ่มรีบไปที่โรงเก็บของเพื่อตามหาเธอ และเขาก็ถูกแทงด้วยไม้กระดานและตะปู Hough วางแผนอย่างชาญฉลาดให้เราพร้อมรับผลตอบแทนเมื่อชายหนุ่มเข้ามา เขามองไปรอบๆ ห้องอย่างบ้าคลั่งและพบว่าคู่รักของเขามีเลือดไหลอยู่ที่มุมห้อง แล้วตบเบา ๆ ผู้ชายก็เข้าใจ เป็นช่วงเวลาที่ตึงเครียดมากและเริ่มต้นเรื่องด้วยโน้ตที่ถูกต้อง<br /><br />นอกจากนี้ ยังนำเข้าสู่การแต่งงานที่ยุ่งเหยิงของเรื่องราวด้วยคือชายหนุ่มชื่อทิมที่ดูเหมือนจะมีความฝันแปลก ๆ ของคนไร้หน้า ผู้หญิงที่ถูกมัดไว้ในห้องทรมานที่รายล้อมไปด้วยผู้ชายโดยมีเสื้อคลุมปิดหน้า ทิมดูเหมือนจะคิดว่าความฝันของเขาเกี่ยวข้องกับการฆาตกรรม เพราะทุกครั้งที่มีการฆาตกรรมเกิดขึ้น เขาก็จะมีความฝันอีกอย่างหนึ่ง พบกับคุณย่าที่เงียบสงบและขุ่นเคือง นักข่าวหญิงผู้มีคุณธรรม และนายอำเภอท้องถิ่นที่เข้มแข็งแต่กล้าหาญ และคุณมีส่วนผสมทั้งหมดที่จำเป็นในการสร้างชีวิตแบบ Imbroglio ในเมืองเล็กๆ แห่ง Galen<br /><br />ตลอดทั้งเรื่อง มีคนถูกสังหารหมู่มากขึ้น แต่โดยส่วนใหญ่ ผู้ชายจะถูกฆ่าอย่างมีอคติอย่างที่สุด และผู้หญิงจะถูกข่มขืน นี่เป็นความพยายามครั้งแรกของฉันที่อ่อนแอ (และระมัดระวัง) ที่จะบอกคุณว่านี่คือสิ่งที่ทำให้ฉันไม่มั่นใจกับข้อไขเค้าความเรื่อง มันไม่ได้ตรงประเด็น<br /><br />The Incubus เป็นภาพยนตร์ที่ทำได้ดี มันตึงเครียด ตึงเครียด และแม้กระทั่งการแสดงส่วนใหญ่ก็ทำได้ดีมาก ฉันรู้สึกทึ่งกับความฝันที่ทิมมี และฉันก็อยากที่จะค้นหาว่าความฝันเหล่านั้นมีความสำคัญอย่างไรต่อเรื่องราวนี้ และท้ายที่สุดก็ต่อการฆาตกรรมด้วย แต่เมื่อคุณผ่านเรื่องราวดีๆ ในภาพยนตร์เรื่องนี้มาได้ คุณก็ยังเหลือรสชาติเผ็ดร้อนอยู่ในปากอยู่ และยาขมมักจะกลืนยากกว่ายาหวานเสมอ <br /><br />7 เต็ม 10-- อาจเป็นเก้าก็ได้ เลวร้ายเกินไป
| 1pos
|
I typically don't like reality shows, particularly the ones that are profiting off of "American Idol"'s success. But this one I can live with.<br /><br />Comedians from all around the world perform a brief routine for celebrity talent scouts, and if they like them, those guys will be sent to perform a routine for an actual audience. Then ten or twelve comics are selected to live in a house together and do "Survivor" style competitions using comedic tactics. Then one will be determined as "Last Comic Standing." I do like stand up comedy, so this is the one reality show must keen to my interests. There are usually some pretty funny comics selected through. It started the careers of such talents as Alonzo Bodden, Ralphie May, and Josh Blue.<br /><br />My negative criticisms is the fact that there is the possibility that a lot of these comics were selected for their contribution to reality show drama. At first they lived together in a house like "Big Brother," but now they've done away with that, thank God.<br /><br />And there are a lot of comedians I felt, were only chosen not because they're funny, but because of race, ethnicity, attitude, sex, etc. when other comics clearly should've beaten them out. But overall, it's a well-made reality show, which are two terms up until now I thought were an oxymoron.
|
ปกติแล้วฉันไม่ชอบรายการเรียลลิตีโชว์ โดยเฉพาะรายการที่สร้างกำไรจากความสำเร็จของ "American Idol" แต่สิ่งนี้ที่ฉันอยู่ด้วยได้<br /><br />นักแสดงตลกจากทั่วโลกแสดงกิจวัตรสั้นๆ ให้กับแมวมองผู้มีความสามารถคนดัง และหากพวกเขาชอบพวกเขา คนเหล่านั้นก็จะถูกส่งไปแสดงกิจวัตรให้ผู้ชมจริงๆ . จากนั้นการ์ตูนสิบหรือสิบสองเรื่องได้รับเลือกให้อาศัยอยู่ในบ้านด้วยกันและทำการแข่งขันสไตล์ "เซอร์ไวเวอร์" โดยใช้กลวิธีตลกขบขัน จากนั้นสิ่งหนึ่งจะถูกพิจารณาว่าเป็น "Last Comic Standing" ฉันชอบสแตนด์อัพคอมเมดี้ ดังนั้นนี่คือรายการเรียลลิตี้โชว์รายการหนึ่งที่ฉันสนใจ มักจะมีการ์ตูนตลกๆ น่ารักๆ ให้เลือกมากมาย มันเริ่มต้นอาชีพของผู้มีความสามารถเช่น Alonzo Bodden, Ralphie May และ Josh Blue<br /><br />คำวิจารณ์เชิงลบของฉันคือความจริงที่ว่ามีความเป็นไปได้ที่การ์ตูนเหล่านี้จำนวนมากได้รับเลือกให้มีส่วนสนับสนุนความเป็นจริง แสดงละคร ตอนแรกพวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันในบ้านแบบ "พี่ใหญ่" แต่ตอนนี้พวกเขาเลิกกันแล้ว ขอบคุณพระเจ้า<br /><br />และมีนักแสดงตลกอีกหลายคนที่ฉันรู้สึกว่าถูกเลือก ไม่ใช่เพราะว่า มันตลก แต่เป็นเพราะเชื้อชาติ ชาติพันธุ์ ทัศนคติ เพศ ฯลฯ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าการ์ตูนเรื่องอื่นควรจะเอาชนะพวกเขา แต่โดยรวมแล้ว มันเป็นรายการเรียลลิตีที่ทำมาอย่างดี ซึ่งถึงตอนนี้ผมคิดว่าเป็นคำตรงกันข้ามเลย
| 1pos
|
Young, handsome, muscular Joe Buck (Jon Voight) moves from Texas to New York thinking he'll make a living by being a stud. He gets there and finds out quickly that it isn't going to be easy--he goes through one degrading experience after another. At the end of his rope he hooks up with crippled, sleazy Ratso Rizzo (Dustin Hoffman). Together they try to survive and get out of the city and move to Florida. But will they make it?<br /><br />Very dark, disturbing yet fascinating movie. Director John Schelsinger paints a very grimy portrait of NYC and its inhabitants. In that way it's dated--the city may have been this bad in 1969 but it's cleaned up considerably by now. He also uses every camera trick in the book--color turning to black & white; trippy dream sequences; flash forwards; flash backs (especially involving a rape); shock cuts; weird sound effects...you name it. It keeps you disoriented and off center--but I couldn't stop watching.<br /><br />There isn't much of a story--it basically centers on the friendship between Rizzo and Buck. There is an implication that they may have been lovers (the final shot sort of shows that). It's just a portrait of two damaged characters trying to survive in a cold, cruel, urban jungle.<br /><br />This was originally rated X in 1969--the only reason being that the MPAA didn't think that parents would want their children to see this. Nevertheless, it was a big hit with high schoolers (back then X meant no one under 17). It also has been the only X rated film ever to win an Academy Award as Best Picture. Hoffman and Voight were up for acting awards as was (mysteriously) Sylvia Miles who was in the picture for a total of (maybe) 5 minutes! It was eventually lowered to an R (with no cuts) when it was reissued in 1980.<br /><br />Also the excellent song "Everybody's Talkin'" was introduced in this film--and became a big hit.<br /><br />A great film---but very dark. I'm giving it a 10. DON'T see it on commercial TV--it's cut to ribbons and incomprehensible.
|
โจ บัค (จอน วอยต์) หนุ่มหล่อ ล่ำสัน ย้ายจากเท็กซัสไปนิวยอร์คโดยคิดว่าเขาจะหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นพ่อหนุ่ม เขาไปถึงที่นั่นและรู้อย่างรวดเร็วว่ามันไม่ง่ายเลย เขาต้องผ่านประสบการณ์เลวร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ที่ปลายเชือกเขาเกี่ยวเข้ากับ Ratso Rizzo (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน) ที่พิการและไร้ยางอาย พวกเขาช่วยกันพยายามเอาชีวิตรอดและออกจากเมืองแล้วย้ายไปฟลอริดา แต่พวกเขาจะทำได้หรือไม่<br /><br />เป็นหนังที่มืดมน กวนใจ แต่น่าหลงใหล ผู้กำกับจอห์น เชลซิงเกอร์วาดภาพเหมือนที่สกปรกมากของนิวยอร์คและชาวเมือง ด้วยวิธีนี้ เมืองนี้อาจจะดูแย่ขนาดนี้ในปี 1969 แต่ตอนนี้ก็ได้รับการทำความสะอาดไปมากแล้ว นอกจากนี้เขายังใช้เทคนิคการใช้กล้องทุกตัวในหนังสือ โดยเปลี่ยนสีเป็นขาวดำ ลำดับความฝัน trippy; แฟลชไปข้างหน้า; ย้อนหลัง (โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับการข่มขืน); ช็อต; เอฟเฟกต์เสียงแปลก ๆ ... คุณชื่อมัน มันทำให้คุณสับสนและไม่เป็นศูนย์กลาง แต่ฉันหยุดดูไม่ได้<br /><br />ไม่มีเรื่องราวมากนัก โดยพื้นฐานแล้วเน้นที่มิตรภาพระหว่าง Rizzo และ Buck มีนัยว่าพวกเขาอาจจะเป็นคู่รักกัน (ช็อตสุดท้ายแสดงให้เห็น) มันเป็นเพียงภาพของตัวละครที่ได้รับความเสียหายสองตัวที่พยายามเอาชีวิตรอดในป่าเมืองที่หนาวเย็นและโหดร้าย<br /><br />เรื่องนี้ได้รับเรต X ในปี 1969 เหตุผลเดียวก็คือ MPAA ไม่คิดว่าผู้ปกครอง คงอยากให้ลูกหลานได้ดูสิ่งนี้ อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ได้รับความนิยมอย่างมากในหมู่นักเรียนมัธยมปลาย (ในตอนนั้น X หมายถึงผู้ที่มีอายุต่ำกว่า 17 ปี) นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์เรท X เรื่องเดียวที่เคยได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม Hoffman และ Voight ขึ้นรับรางวัลการแสดงเช่นเดียวกับ Sylvia Miles (ลึกลับ) ที่อยู่ในภาพเป็นเวลาทั้งหมด (อาจจะ) 5 นาที! ในที่สุดเพลงก็ลดลงเหลือ R (โดยไม่มีการตัดต่อ) เมื่อออกใหม่ในปี 1980<br /><br />นอกจากนี้ เพลงยอดเยี่ยม "Everybody's Talkin'" ก็ถูกนำมาใช้ในภาพยนตร์เรื่องนี้ด้วย และกลายเป็นเพลงฮิตอย่างมาก< br /><br />หนังเยี่ยม---แต่มืดมนมาก ฉันให้ 10 อย่าดูในทีวีเชิงพาณิชย์นะ มันตัดเป็นริบบิ้นและเข้าใจยาก
| 1pos
|
In my opinion, this is one of the greatest movies ever made in America and it deserved every single award it won and it's place on the AFI Top 100 list (though it's shamefully too low on the IMDB Top 250 list, at only #183 as of this writing). If you enjoy acting of the highest calibre (Voight and Hoffman are a superb match), well-drawn characterizations and inventive direction, editing and cinematography, you'll love this just as much as I did. Schlesinger paints a vivid, always credible picture of the late 60s New York City scene and it's many victims struggling to overcome personal demons and survive amidst the amorality, poverty and hopelessness of 42nd Street, New York City.<br /><br />The filmmaking techniques employed here brilliantly capture the feel of the underground New York film movement (and of the city) and are nothing less than dazzling. I've seen many ideas (including the rapid-fire editing, the handling of the voice-over flashbacks, the drug/trip sequences and the cartoonish face slipped in during a murder scene to convey angst and terror) stolen by other filmmakers.<br /><br />The relationship between Joe and Ratso is handled in such a way as to be viewed as an unusually strong friendship OR having it's homosexual underpinnings. I think the director handled this in a subtle way not to cop out to the censorship of the times, but rather to concentrate his energies on the importance of a strong human connection in life, whether it be sexual or not.<br /><br />MIDNIGHT COWBOY is a brave, moving film of magnitude, influence and importance that has lost absolutely none of it's impact over the years, so if you haven't seen it, you're really missing out on a true American classic. I recommend this film to everyone.<br /><br />Score: 10 out of 10.
|
ในความคิดของฉัน นี่เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เคยสร้างในอเมริกา และสมควรได้รับรางวัลทุกรางวัลที่ได้รับ และติดอันดับหนึ่งในรายชื่อ AFI Top 100 (ถึงแม้จะต่ำเกินไปในรายชื่อ IMDB Top 250 ก็ตาม โดยอยู่ที่อันดับที่ 183 เท่านั้น ของงานเขียนนี้) หากคุณสนุกกับการแสดงที่มีความสามารถสูงสุด (วอยท์และฮอฟฟ์แมนเป็นคู่ที่เข้ากันได้ดี) การแสดงคาแรคเตอร์ที่วาดไว้อย่างดี และการกำกับที่สร้างสรรค์ การตัดต่อและการถ่ายทำภาพยนตร์ คุณจะชอบเรื่องนี้พอๆ กับที่ฉันชอบ ชเลซิงเจอร์วาดภาพที่มีชีวิตชีวาและน่าเชื่อถืออยู่เสมอของฉากในนิวยอร์กซิตี้ช่วงปลายทศวรรษที่ 60 และมีเหยื่อจำนวนมากที่ต้องดิ้นรนเพื่อเอาชนะปีศาจส่วนตัวและเอาชีวิตรอดท่ามกลางความไร้ศีลธรรม ความยากจน และความสิ้นหวังของ 42nd Street นิวยอร์กซิตี้<br /><br /> เทคนิคการสร้างภาพยนตร์ที่ใช้ในที่นี้ถ่ายทอดความรู้สึกของขบวนการภาพยนตร์ใต้ดินในนิวยอร์ก (และในเมือง) ได้อย่างยอดเยี่ยม และไม่มีอะไรที่น้อยไปกว่าความตื่นตาตื่นใจ ฉันได้เห็นไอเดียมากมาย (รวมถึงการตัดต่ออย่างรวดเร็ว การจัดการกับเสียงพากย์ย้อนหลัง ฉากยา/ทริป และหน้าการ์ตูนที่หลุดเข้ามาระหว่างฉากฆาตกรรมเพื่อสื่อถึงความโกรธและความหวาดกลัว) ที่ถูกขโมยโดยผู้สร้างภาพยนตร์คนอื่นๆ br /><br />ความสัมพันธ์ระหว่าง Joe และ Ratso ได้รับการจัดการในลักษณะที่มองว่าเป็นมิตรภาพที่แข็งแกร่งผิดปกติ หรือมีรากฐานมาจากการรักร่วมเพศ ฉันคิดว่าผู้กำกับจัดการเรื่องนี้ด้วยวิธีที่ละเอียดอ่อน เพื่อไม่ให้ถูกเซ็นเซอร์ตามกาลเวลา แต่มุ่งความสนใจไปที่ความสำคัญของความสัมพันธ์อันแน่นแฟ้นของมนุษย์ในชีวิต ไม่ว่าจะเป็นเรื่องทางเพศหรือไม่ก็ตาม<br />< br />MIDNIGHT COWBOY เป็นภาพยนตร์ที่กล้าหาญและสะเทือนใจซึ่งมีความสำคัญ มีอิทธิพล และสำคัญ โดยที่ไม่มีผลกระทบใดๆ เลยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ดังนั้น หากคุณยังไม่ได้ดู คุณจะพลาดภาพยนตร์อเมริกันคลาสสิกอย่างแท้จริง ฉันแนะนำหนังเรื่องนี้ให้กับทุกคน<br /><br />คะแนน: 10 เต็ม 10
| 1pos
|
Virile, but naive, big Joe Buck leaves his home in Big Spring, Texas, and hustles off to the Big Apple in search of women and big bucks. In NYC, JB meets up with frustration, and with "Ratso" Rizzo, a scruffy but cordial con artist. Somehow, this mismatched pair manage to survive each other which in turn helps both of them cope with a gritty, sometimes brutal, urban America, en route to a poignant ending.<br /><br />Both funny and depressing, our "Midnight Cowboy" rides head-on into the vortex of cyclonic cultural change, and thus confirms to 1969 viewers that they, themselves, have been swept away from the 1950's age of innocence, and dropped, Dorothy and Toto like, into the 1960's Age of Aquarius.<br /><br />The film's direction is masterful; the casting is perfect; the acting is top notch; the script is crisp and cogent; the cinematography is engaging; and the music enhances all of the above. Deservedly, it won the best picture Oscar of 1969, and I would vote it as one of the best films of that cyclonic decade.
|
โจ บัค ตัวใหญ่ใจร้ายแต่ไร้เดียงสา ออกจากบ้านของเขาในบิ๊กสปริง รัฐเท็กซัส และรีบไปที่บิ๊กแอปเปิ้ลเพื่อค้นหาผู้หญิงและเงินก้อนโต ในนิวยอร์ค เจบีพบกับความหงุดหงิด และกับ "รัตโซ" ริซโซ นักต้มตุ๋นจอมเจ้าเล่ห์แต่จริงใจ อย่างไรก็ตาม คู่ที่ไม่เข้ากันคู่นี้ก็สามารถเอาชีวิตรอดซึ่งกันและกันได้ ซึ่งในทางกลับกันก็ช่วยให้ทั้งคู่รับมือกับเมืองอเมริกาที่โหดร้ายและโหดร้ายในอเมริกา สู่จุดจบที่แสนสาหัส<br /><br />ทั้งตลกและหดหู่ " Midnight Cowboy" มุ่งหน้าเข้าสู่กระแสน้ำวนของการเปลี่ยนแปลงทางวัฒนธรรมของพายุไซโคลน และเป็นการยืนยันกับผู้ชมในปี 1969 ว่าพวกเขาได้ถูกพัดพาออกไปจากยุคทศวรรษที่ 1950 ไร้เดียงสาและทิ้งโดโรธีและโตโต้เข้าสู่ยุคปี 1960 Age of Aquarius<br /><br />การกำกับของภาพยนตร์เรื่องนี้เชี่ยวชาญมาก การหล่อนั้นสมบูรณ์แบบ การแสดงนั้นยอดเยี่ยมมาก สคริปต์มีความคมชัดและตรงประเด็น การถ่ายภาพยนตร์มีส่วนร่วม และดนตรีก็ช่วยเสริมสิ่งที่กล่าวมาทั้งหมด สมควรแล้วที่ได้รับรางวัลออสการ์ภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประจำปี 1969 และฉันจะโหวตให้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดในทศวรรษไซโคลนนั้น
| 1pos
|
Watching Midnight Cowboy is like taking a masterclass in acting/ directing/ cinematography/ editing/ writing. I was too young to watch it when it was originally released, and only saw it for the first time a couple of years ago, but it has absolutely stood the test of time, and I have watched it several times since. <br /><br />Everything about this film is brilliant, from the poignant performances from Voight and Hoffman (even though I know this movie well, I still find myself welling up every time Voight flashes one of his innocently pained looks, or Hoffman coughs in his sickly and ominous way) to the stunning cinematography and superbly edited dream sequences. <br /><br />It's a shame that more of our contemporary filmmakers aren't prepared to take a risk on making movies that are as visually and aurally interesting as this one. Midnight cowboy should be required viewing at all film schools. <br /><br />10/10
|
การดู Midnight Cowboy ก็เหมือนกับการเรียนการแสดง/การกำกับ/การถ่ายภาพยนตร์/การตัดต่อ/การเขียนบท ฉันยังเด็กเกินไปที่จะดูมันตอนที่มันออกฉายครั้งแรก และเพิ่งเห็นมันเป็นครั้งแรกเมื่อสองสามปีที่แล้ว แต่มันก็ยืนหยัดผ่านการทดสอบของกาลเวลา และฉันก็ดูมันหลายครั้งตั้งแต่นั้นมา <br /><br />ทุกอย่างในหนังเรื่องนี้ยอดเยี่ยมมาก ตั้งแต่การแสดงอันฉุนเฉียวของ Voight และ Hoffman (แม้ว่าฉันจะรู้จักหนังเรื่องนี้ดี แต่ฉันก็ยังพบว่าตัวเองมีกำลังใจขึ้นทุกครั้งที่ Voight ฉายแววท่าทางเจ็บปวดอย่างไร้เดียงสาของเขา หรือ ฮอฟฟ์แมนไออย่างป่วยและเป็นลางไม่ดี) ให้กับการถ่ายภาพยนตร์ที่น่าทึ่งและซีเควนซ์ความฝันที่ได้รับการตัดต่ออย่างยอดเยี่ยม <br /><br />เป็นเรื่องน่าเสียดายที่ผู้สร้างภาพยนตร์ร่วมสมัยของเราจำนวนมากไม่พร้อมที่จะเสี่ยงในการสร้างภาพยนตร์ที่มีความน่าสนใจทั้งทางภาพและทางเสียงเหมือนกับภาพยนตร์เรื่องนี้ คาวบอยเที่ยงคืนควรต้องดูที่โรงเรียนภาพยนตร์ทุกแห่ง <br /><br />10/10
| 1pos
|
The only reason I knew of Midnight Cowboy was because it was in the AFI Critic's Top 100. For a top 100 it is not a very well known movie; indeed, I had to look hard to find a copy, I got the DVD version for about half-price. Surprisingly it was only rated M15+ (the uncut version).<br /><br />I doubt many will take notice of this review (more like comment) so I'll make it brief.<br /><br />This is perhaps one of the strangest movies I've seen, partly because of the use of montages, artistic filming (very art-house) and the unusual theme. There are many things in the film I still don't understand (I've seen it twice), and it makes for an emotionally confusing film.<br /><br />The filming and acting were very good, and it is the larger than life characters which make this film memorable. The main character is Joe Buck, a 'cowboy' from Texas who moves to New York to become a male prostitute. He meets the crippled conman Enrico 'Ratso' Rizzo and, of course they become friends going through the usual escapades. What makes the film interesting is the two characters are so different.<br /><br />I felt the film didn't really develop the relationship between Buck and Enrico Rizzo for the audience to have any real emotional connection, although the ending is certainly quite sad and tragic. You probably already know what happens by reading the reviews, but its pretty obvious from the start.<br /><br />I personally think the film beautifully and poignantly explores its main themes. The deprivation of humanity (shown by the darkness of the city streets, the breaking-down tenements). Most of the characters in the film exist beyond the law (a conman, giggolo.etc) yet you can't help liking them. Joe Buck is endearing because he is so naive and optimistic, while we begin to feel pity for Ratso later in the film.<br /><br />I think the film was rated so high because it was certainly very ground-breaking for its period. At the time (And even now) it was definitely not a typical movie (quite art-house). At a time when the cinema was dominated by tired westerns, musicals and dramas a film with such an unusual theme as Midnight Cowboy pops up.<br /><br />On a personal level, I must say I quite liked the film. The imagery conveyed a dream-like quality. I particularly liked the scene at the party, the music, images etc stay in your mind for a long time after watching. However, as a movie for entertainment's sake it was a bit lacking (not really my style of movie) in thrills. This is a film to be savoured and appreciated, rather than a cheap thrills action flick.<br /><br />Although I would hardly consider myself qualified to analyse this film, the characters and their motives were quite interesting. From what I understand from the flashbacks, Joe Buck was sexually abused as a child by his grandmother, although it still doesn't seem to be relevant to the story. He is a happy-go-lucky young stud, who suppresses his darker memories. The religious connotations in the film are also puzzling. Some have suggested a homosexual connection between Buck and Ratso, although I fail to see where they have got the idea from. The theme of homo-sexuality in general is more than touched upon in their conversation, and later in Joe Buck's encounter with a lonely old man, but it has little to do with the main story.<br /><br />Certainly from a technical point of view one of the finest films of the decade (it has more of a 70s feel to it than a 60s feel) and revolutionary for its time touching on subjects few other films dared to do. While it has a simple, sentimental story to it (disguised by a hard edge) the beauty of the film is in the strange, often psychedelic sequences.
|
เหตุผลเดียวที่ฉันรู้จัก Midnight Cowboy ก็เพราะมันอยู่ใน 100 อันดับแรกของ AFI Critic's Top 100 ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่เป็นที่รู้จักมากนัก จริงๆ แล้วฉันต้องค้นหาอย่างหนักเพื่อที่จะหาสำเนา โดยได้เวอร์ชัน DVD มาในราคาเพียงครึ่งราคาเท่านั้น น่าแปลกที่รีวิวนี้ได้รับการจัดอันดับเพียง M15+ (เวอร์ชันที่ไม่ได้เจียระไน)<br /><br />ฉันสงสัยว่าหลายๆ คนจะสังเกตเห็นรีวิวนี้ (เหมือนความคิดเห็นมากกว่า) ดังนั้นฉันจะทำให้มันกระชับ<br /><br /> นี่อาจเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่แปลกประหลาดที่สุดที่ฉันเคยดู ส่วนหนึ่งเป็นเพราะการใช้ภาพตัดต่อ การถ่ายทำเชิงศิลปะ (อาร์ตเฮาส์มาก) และธีมที่ไม่ธรรมดา มีหลายเรื่องในหนังที่ฉันยังไม่เข้าใจ (ฉันดูมาแล้ว 2 ครั้ง) และมันทำให้หนังสับสนทางอารมณ์<br /><br />การถ่ายทำและการแสดงทำได้ดีมาก และก็ ตัวละครที่ยิ่งใหญ่กว่าชีวิตซึ่งทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าจดจำ ตัวละครหลักคือ โจ บัค 'คาวบอย' จากเท็กซัสที่ย้ายไปนิวยอร์คเพื่อเป็นโสเภณีชาย เขาได้พบกับนักต้มตุ๋นพิการ Enrico 'Ratso' Rizzo และแน่นอนว่าพวกเขากลายมาเป็นเพื่อนกันในการหลบหนีตามปกติ สิ่งที่ทำให้หนังเรื่องนี้น่าสนใจก็คือตัวละครทั้งสองมีความแตกต่างกันมาก<br /><br />ผมรู้สึกว่าหนังเรื่องนี้ไม่ได้พัฒนาความสัมพันธ์ระหว่างบัคกับเอ็นริโก ริซโซให้ผู้ชมมีความเชื่อมโยงทางอารมณ์อย่างแท้จริง แม้ว่าตอนจบจะเป็นอย่างไร ค่อนข้างน่าเศร้าและน่าเศร้าอย่างแน่นอน คุณคงรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นจากการอ่านบทวิจารณ์ แต่มันค่อนข้างชัดเจนตั้งแต่เริ่มต้น<br /><br />โดยส่วนตัวแล้ว ฉันคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้สำรวจประเด็นหลักได้อย่างสวยงามและฉุนเฉียว การกีดกันของมนุษยชาติ (แสดงโดยความมืดของถนนในเมือง ตึกแถวที่พังทลาย) ตัวละครส่วนใหญ่ในภาพยนตร์เรื่องนี้มีอยู่นอกเหนือกฎหมาย (นักต้มตุ๋น giggolo.etc) แต่คุณอดไม่ได้ที่จะชอบพวกเขา Joe Buck เป็นที่รักเพราะเขาไร้เดียงสาและมองโลกในแง่ดี ในขณะที่เราเริ่มรู้สึกสงสาร Ratso ในภายหลังในภาพยนตร์เรื่องนี้<br /><br />ฉันคิดว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับเรตติ้งสูงมากเพราะแน่นอนว่าทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้แหวกแนวมากสำหรับ ระยะเวลาของมัน ในเวลานั้น (และแม้กระทั่งตอนนี้) มันไม่ใช่ภาพยนตร์ทั่วๆ ไปอย่างแน่นอน (ค่อนข้างเป็นงานศิลปะ) ในช่วงเวลาที่โรงหนังเต็มไปด้วยภาพยนตร์ตะวันตก ละครเพลง และดราม่า ก็มีภาพยนตร์ที่มีธีมไม่ธรรมดาอย่าง Midnight Cowboy โผล่ขึ้นมา<br /><br />โดยส่วนตัวแล้วต้องบอกว่าค่อนข้างชอบหนังเรื่องนี้ ภาพถ่ายทอดคุณภาพเหมือนความฝัน ฉันชอบฉากในงานปาร์ตี้เป็นพิเศษ เพลง รูปภาพ ฯลฯ ยังคงอยู่ในใจคุณเป็นเวลานานหลังจากดู อย่างไรก็ตาม ในฐานะภาพยนตร์เพื่อความบันเทิง ขาดความตื่นเต้นเล็กน้อย (ไม่ใช่สไตล์ภาพยนตร์ของฉัน) นี่เป็นภาพยนตร์ที่น่าชื่นชมและชื่นชม มากกว่าหนังแอ็คชั่นระทึกขวัญราคาประหยัด<br /><br />แม้ว่าฉันแทบจะไม่คิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติเหมาะสมที่จะวิเคราะห์ภาพยนตร์เรื่องนี้ แต่ตัวละครและแรงจูงใจของพวกเขาก็ค่อนข้างน่าสนใจ จากสิ่งที่ฉันเข้าใจจากเหตุการณ์ในอดีต Joe Buck ถูกคุณยายของเขาล่วงละเมิดทางเพศตั้งแต่ยังเป็นเด็ก แม้ว่าดูเหมือนจะไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องราวก็ตาม เขาเป็นเด็กหนุ่มผู้โชคดีและมีความสุขซึ่งเก็บซ่อนความทรงจำอันมืดมนของเขาไว้ ความหมายแฝงทางศาสนาในภาพยนตร์เรื่องนี้ก็น่างงเช่นกัน บางคนเสนอแนะถึงความสัมพันธ์แบบรักร่วมเพศระหว่าง Buck และ Ratso แม้ว่าฉันจะไม่ได้เห็นว่าพวกเขาได้แนวคิดนี้มาจากที่ใด แก่นของเรื่องรักร่วมเพศโดยทั่วไปนั้นไม่ได้สัมผัสกันในบทสนทนาของพวกเขา และต่อมาในการเผชิญหน้าของโจ บัคกับชายชราผู้โดดเดี่ยว แต่ก็ไม่ได้เกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหลักมากนัก<br /><br />แน่นอนจาก มุมมองทางเทคนิคหนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งทศวรรษ (ให้ความรู้สึกของยุค 70 มากกว่าความรู้สึกของยุค 60) และถือเป็นการปฏิวัติครั้งใหม่โดยเน้นไปที่หัวข้อที่ภาพยนตร์เรื่องอื่นๆ ไม่กี่เรื่องที่กล้าทำ แม้ว่าจะมีเรื่องราวที่เรียบง่ายและซาบซึ้ง (ปิดบังด้วยขอบแข็ง) ความสวยงามของภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่ที่ฉากแปลก ๆ ที่มักจะหลอนประสาท
| 1pos
|
I sat down to watch "Midnight Cowboy" thinking it would be another overrated '60s/'70s movie. Some of my favorite films come from the '70s, in the same vein as "Midnight Cowboy" ("Taxi Driver," "Mean Streets," "Panic in Needle Park," etc.) but there are many, many overrated ones as well that have gained strong reputations amongst critics for being groundbreaking - unfortunately a vast majority of them don't hold up as well today. I sort of feel this way about "Easy Rider." (Although it, too, is one of my favorites.)<br /><br />So, I didn't expect much from "Midnight Cowboy" but got a lot back. It's a touching story, well-made and well-told with some of the best performances of all time. Dustin Hoffman, as Enrico "Ratso" Rizzo, gives one of his best - it's a bit funny at times (he sounds like a cartoon character when he speaks - maybe because of the Lenny/"Simpsons" connection), but Hoffman is entirely convincing. Half of the film's budget went towards his paycheck as he was just becoming a major star in Hollywood. Opposite him is the second-billed Jon Voight as Joe Buck, the "cowboy" who travels North to the Big Apple in the hopes of becoming a male prostitute. Soon his naive ways land him in trouble and he pairs up with a crippled scam artist named "Ratso" - who offers to become Joe's "manager" for a certain percentage of profits.<br /><br />The movie is quite long at two hours but never really seems very long. Some films can tend to drag, especially some of the films that were made in the '70s because (as it's been said in "Easy Riders, Raging Bulls") the directors were the stars of the movies in the 1970s and occasionally they got a bit too infatuated with their material, going on too long examining characters/scenes/etc. that aren't important. Just about the only scene I felt was a bit too long and unnecessary was the drug party - it makes the film seem extremely outdated (similar to the drug odysseys in "Easy Rider") and really harms its flow because it's not needed.<br /><br />Other than that, "Midnight Cowboy" is an almost flawless motion picture. I was pleasantly surprised. It does have its flaws (flashbacks are a bit tacky and never used as well as they could have been, for instance) and some of the scenes are a bit uneasy (such as the gay movie theater sequence) but if you can handle its content "Midnight Cowboy" is a truly great motion picture, an uncompromising examination of life on the streets in the late '60s/early '70s. It's a depressing movie, yes, and by today's standards might seem a bit outdated and heavy on the liberal perspective of "life is horrible, etc."...but I still love it and particularly the extremely touching ending will stay with me for a long, long time.<br /><br />Highly recommended. One of the best films of the '70s. (It was technically released in late 1969 but I'd still categorize it as a 1970s film. It also won the Best Picture Oscar, being the first - and only - X-rated motion picture to do so. It was later re-rated R on appeal.)<br /><br />4.5/5
|
ฉันนั่งดู "Midnight Cowboy" โดยคิดว่ามันคงเป็นหนังยุค 60/70 ที่ถูกวิจารณ์เกินจริงอีกเรื่องหนึ่ง ภาพยนตร์เรื่องโปรดของฉันบางเรื่องมาจากยุค 70 ในลักษณะเดียวกับ "Midnight Cowboy" ("Taxi Driver" "Mean Streets" "Panic in Needle Park" ฯลฯ) แต่ก็มีหลายเรื่องที่ถูกประเมินเกินจริง เช่น ซึ่งได้รับชื่อเสียงอย่างมากในหมู่นักวิจารณ์ในเรื่องความแปลกใหม่ - น่าเสียดายที่คนส่วนใหญ่ไม่อดทนเช่นกันในปัจจุบัน ฉันรู้สึกแบบนี้กับ "Easy Rider" (ถึงแม้จะเป็นหนึ่งในเรื่องโปรดของฉันก็ตาม)<br /><br />ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรมากมายจาก "Midnight Cowboy" แต่ก็ได้กลับมามากมาย เป็นเรื่องราวที่น่าประทับใจ จัดทำขึ้นอย่างดีและได้รับการบอกเล่าอย่างดีจากการแสดงที่ดีที่สุดตลอดกาล ดัสติน ฮอฟฟ์แมน ในบทเอนริโก "รัตโซ" ริซโซ มอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับเขา - บางครั้งมันก็ตลกนิดหน่อย (เวลาพูดเขาฟังดูเหมือนตัวการ์ตูน - อาจเป็นเพราะความเชื่อมโยงของเลนนี่/"ซิมป์สันส์") แต่ฮอฟฟ์แมนกลับโน้มน้าวใจได้โดยสิ้นเชิง . ครึ่งหนึ่งของงบประมาณของภาพยนตร์เรื่องนี้ถูกใช้ไปกับเงินเดือนของเขาในขณะที่เขาเพิ่งจะกลายเป็นดาราคนสำคัญในฮอลลีวูด ฝั่งตรงข้ามของเขาคือจอน วอยต์ผู้ถูกเรียกเก็บเงินคนที่สองในชื่อโจ บัค "คาวบอย" ที่เดินทางไปทางเหนือสู่บิ๊กแอปเปิลด้วยความหวังว่าจะเป็นโสเภณีชาย ในไม่ช้า วิธีการไร้เดียงสาของเขาก็ทำให้เขาต้องเจอปัญหา และเขาก็จับคู่กับนักต้มตุ๋นพิการชื่อ "รัตโซ" ซึ่งเสนอตัวเป็น "ผู้จัดการ" ของโจเพื่อผลกำไรจำนวนหนึ่ง<br /><br />หนังเรื่องนี้ค่อนข้างยาว ในเวลาสองชั่วโมง แต่ดูเหมือนจะไม่ยาวมากนัก ภาพยนตร์บางเรื่องมีแนวโน้มที่จะลาก โดยเฉพาะภาพยนตร์บางเรื่องที่สร้างขึ้นในยุค 70 เพราะ (ตามที่กล่าวไว้ใน "Easy Riders, Raging Bulls") ผู้กำกับเป็นดาราในภาพยนตร์เรื่องนี้ในช่วงทศวรรษ 1970 และบางครั้งพวกเขาก็ได้รับ หลงใหลเนื้อหามากเกินไป พิจารณาตัวละคร/ฉาก/อื่นๆ นานเกินไป นั่นไม่สำคัญ ฉากเดียวที่ฉันรู้สึกว่ายาวเกินไปและไม่จำเป็นเลยก็คืองานปาร์ตี้ยาเสพติด มันทำให้หนังดูล้าสมัยไปมาก (คล้ายกับเรื่องราวเกี่ยวกับยาเสพติดใน "Easy Rider") และส่งผลเสียต่อการไหลของฉากเพราะไม่จำเป็น<br /><br />นอกจากนั้น "Midnight Cowboy" ยังเป็นภาพยนตร์ที่แทบไม่มีที่ติเลย ฉันรู้สึกประหลาดใจมาก มันมีข้อบกพร่อง (เช่น ภาพย้อนหลังค่อนข้างไม่มีรสนิยมและไม่เคยใช้เท่าที่ควรจะเป็น) และบางฉากก็ค่อนข้างไม่สบายใจเล็กน้อย (เช่น ซีเควนซ์ภาพยนตร์เกย์) แต่หากคุณสามารถจัดการกับเนื้อหาได้ "Midnight Cowboy" เป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง เป็นการสำรวจชีวิตบนท้องถนนในช่วงปลายทศวรรษที่ 60 และต้นทศวรรษที่ 70 อย่างแน่วแน่ ใช่ มันเป็นหนังที่น่าหดหู่ และตามมาตรฐานของทุกวันนี้อาจดูล้าสมัยและหนักหน่วงในมุมมองเสรีนิยมที่ว่า "ชีวิตช่างเลวร้าย ฯลฯ"...แต่ฉันก็ยังชอบมัน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนจบที่ซาบซึ้งใจอย่างยิ่งจะคงอยู่กับฉันตลอดไป ยาวนาน ยาวนาน<br /><br />แนะนำเป็นอย่างยิ่ง หนึ่งในภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแห่งยุค 70 (ออกฉายในทางเทคนิคในช่วงปลายปี 1969 แต่ฉันยังคงจัดหมวดหมู่เป็นภาพยนตร์ปี 1970 และยังได้รับรางวัลออสการ์ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม โดยเป็นภาพยนตร์เรท X เรื่องแรกและเรื่องเดียวที่ทำได้ ต่อมาได้รับเรตใหม่ในภายหลัง R ในการอุทธรณ์)<br /><br />4.5/5
| 1pos
|
Joe Buck (Jon Voight) decides he's going to leave his small life in Texas and make it big in the Big City. The women are there for the asking and the men are mainly "tutti-fruttis." Wide-eyed, he comes to New York City, not prepared for the series of humiliating misadventures he experiences, one worse than the other. In the middle of that chaos, he meets and befriends Rico "Ratso" Rizzo (Dustin Hoffmann), a homeless-looking man who lives in an apparently condemned building.<br /><br />There isn't much of a story as MIDNIGHT COWBOY is a series of vignettes destined to bring forth not only Joe Buck's plights in the City, but also inter-cut to his past and show us in shock cuts and semi-psychedelic dream sequences snippets of his past: his failed relationship with his girlfriend Annie (Jennifer Salt) who was gang-raped, his abandonment by his mother, and his apparent abuse by his grandmother, who also had a habit of hustling men for money. An air of pessimism dominates the film almost from the wistful beginning as Nilsson plays throughout the opening credits his deceptively flowery "Everybody's Talking'"; we feel that even while we want Joe to eventually make his mark in the City, the odds are high he won't and will end up working for pennies in a dead-end job -- shown in a masterful shot from his outside point of view later in the film as he watches a man work as a dishwasher in a soup kitchen through a window and sees himself. We know from the look in his eyes he does not want to end like this.<br /><br />A dark story of dashed hopes, John Schlesinger creates haunting images of lost souls at the end of the 60s, and at the center, the prevailing friendship between two men as they struggle to make some sort of meaning to their lives amidst the elusive comfort of a dignified life. There is the implied notion that they may have been lovers -- Ratso's reaching out to hug Joe in the party scene and their the final embrace at the end certainly points at this -- but this is essentially a buddy film, one that manages to survive, literally, to the death, and bring some form of hope to Joe who at the end in Florida seems much changed, older, wiser.
|
โจ บัค (จอน วอยต์) ตัดสินใจว่าเขาจะทิ้งชีวิตเล็กๆ ของเขาในเท็กซัสและทำให้มันใหญ่โตในเมืองใหญ่ ผู้หญิงอยู่ที่นั่นเพื่อขอและผู้ชายส่วนใหญ่เป็น "tutti-fruttis" เขามานิวยอร์กซิตี้ด้วยสายตาเบิกกว้าง โดยไม่ได้เตรียมพร้อมสำหรับการผจญภัยอันน่าอัปยศอดสูที่เขาเผชิญ ซึ่งเรื่องหนึ่งเลวร้ายยิ่งกว่าเรื่องอื่น ท่ามกลางความสับสนวุ่นวายนั้น เขาได้พบและผูกมิตรกับริโก "รัทโซ" ริซโซ (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน) ชายไร้บ้านที่อาศัยอยู่ในอาคารที่ดูเหมือนถูกประณาม<br /><br />ไม่มีเรื่องราวมากนัก MIDNIGHT COWBOY เป็นซีรีส์บทความสั้นที่มีจุดมุ่งหมายเพื่อนำเสนอไม่เพียงแต่สถานการณ์ของโจ บัค ในเมืองเท่านั้น แต่ยังผสมผสานกับอดีตของเขาด้วย และแสดงให้เราเห็นด้วยความตกใจและ ความฝันกึ่งหลอนเล่าเรื่องราวในอดีตของเขา: ความสัมพันธ์ที่ล้มเหลวของเขากับแฟนสาว แอนนี่ (เจนนิเฟอร์ ซอลท์) ที่ถูกรุมโทรม, แม่ของเขาทอดทิ้งเขา และคุณยายของเขาถูกทารุณกรรมอย่างเห็นได้ชัด ซึ่งมีนิสัยชอบเร่งรีบผู้ชายเหมือนกัน เงิน. บรรยากาศของการมองโลกในแง่ร้ายครอบงำภาพยนตร์เรื่องนี้เกือบจะตั้งแต่จุดเริ่มต้นที่โหยหาในขณะที่นิลส์สันเล่นตลอดทั้งเครดิตเปิดเรื่อง "Everybody's Talking'" ที่ลวงตาของเขา; เรารู้สึกว่าแม้ในขณะที่เราต้องการให้โจสร้างชื่อเสียงให้กับเมืองนี้ในที่สุด แต่ก็มีความเป็นไปได้สูงที่เขาจะไม่ยอมทำแบบนั้น และจะต้องลงเอยด้วยการทำงานเพื่อเงินเพนนีในงานทางตัน ซึ่งแสดงให้เห็นด้วยช็อตที่เชี่ยวชาญจากจุดนอกของเขา รับชมได้ในภายหลังในภาพยนตร์ ขณะที่เขาเฝ้าดูชายคนหนึ่งทำงานเป็นเครื่องล้างจานในครัวซุปผ่านหน้าต่างและมองเห็นตัวเอง เรารู้จากสายตาของเขาว่าเขาไม่ต้องการจบแบบนี้<br /><br />เรื่องราวอันมืดมนของความหวังอันสิ้นหวัง John Schlesinger สร้างสรรค์ภาพวิญญาณที่หลงหายในช่วงปลายทศวรรษที่ 60 และใน ศูนย์กลาง มิตรภาพที่แพร่หลายระหว่างชายสองคนในขณะที่พวกเขาต่อสู้เพื่อสร้างความหมายบางอย่างให้กับชีวิตของพวกเขา ท่ามกลางความสะดวกสบายที่ยากจะเข้าใจของชีวิตที่มีศักดิ์ศรี มีความคิดโดยนัยว่าพวกเขาอาจเป็นคู่รักกัน การที่ Ratso เอื้อมมือออกไปกอด Joe ในฉากงานปาร์ตี้และการโอบกอดครั้งสุดท้ายของพวกเขาในตอนจบก็ชี้ให้เห็นถึงสิ่งนี้ - แต่โดยพื้นฐานแล้วนี่คือภาพยนตร์คู่หู ซึ่งเป็นเรื่องที่สามารถเอาชีวิตรอดได้ ไปสู่ความตายอย่างแท้จริง และนำความหวังบางอย่างมาสู่โจ ซึ่งท้ายที่สุดในฟลอริดาดูเหมือนเปลี่ยนไปมาก แก่กว่า และฉลาดกว่ามาก
| 1pos
|
Midnight Cowboy' was rated X with the original release back in 1969. There are some scenes where you can understand that, just a little. The movie about Joe Buck (Jon Voight) coming from Texas to New York City to become a hustler is sometimes a little disturbing. Dressed up as a cowboy he tries to live as a hustler, making money by the act of love. It does not work out as he planned. After a guy named Rico 'Ratso' Rizzo (Dustin Hoffman) first pulled a trick on him and stole some money they become friends. They live in an empty and very filthy apartment. Then Ratso gets sick and Joe has to try to make some money.<br /><br />The movie was probably rated X for the main subject but on the way we see some strange things. The editing in this movie is great. We see dream sequences from Joe and Ratso interrupted by the real world in a nice and sometimes funny way. Dustin Hoffman, Jon Voight and the supporting actors give great performances. Especially Hoffman delivers some fine famous lines. The score is done by John Barry and sounds great. All this makes this a great movie that won the Best Picture Oscar for a good reason.
|
Midnight Cowboy' ได้รับการจัดอันดับ X จากภาพยนตร์ต้นฉบับเมื่อปี 1969 มีบางฉากที่คุณสามารถเข้าใจได้ เพียงเล็กน้อยเท่านั้น ภาพยนตร์เกี่ยวกับ Joe Buck (Jon Voight) ที่มาจากเท็กซัสสู่นิวยอร์กซิตี้เพื่อกลายเป็นคนเร่งรีบบางครั้งก็น่ารำคาญเล็กน้อย แต่งตัวเป็นคาวบอยเขาพยายามใช้ชีวิตแบบนักธุรกิจหาเงินด้วยความรัก มันไม่เป็นไปตามที่เขาวางแผนไว้ หลังจากที่ผู้ชายชื่อริโก 'รัตโซ' ริซโซ (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน) หลอกเขาและขโมยเงินไปในตอนแรก พวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนกัน พวกเขาอาศัยอยู่ในอพาร์ตเมนต์ที่ว่างเปล่าและสกปรกมาก จากนั้น Ratso ก็ป่วยและ Joe ก็ต้องพยายามหาเงิน<br /><br />หนังเรื่องนี้น่าจะได้เรต X สำหรับหัวข้อหลัก แต่ระหว่างทางเราเห็นเรื่องแปลกๆ บางอย่าง การตัดต่อในหนังเรื่องนี้เยี่ยมมาก เราเห็นซีเควนซ์ความฝันของโจและแรทโซ่ถูกขัดจังหวะด้วยโลกแห่งความจริงด้วยวิธีที่ดีและบางครั้งก็ตลกดี ดัสติน ฮอฟฟ์แมน, จอน วอยท์ และนักแสดงสมทบแสดงได้ยอดเยี่ยมมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งฮอฟฟ์แมนได้นำเสนอบทเพลงที่มีชื่อเสียง ให้คะแนนโดย John Barry และฟังดูดีมาก ทั้งหมดนี้ทำให้หนังเรื่องนี้เป็นภาพยนตร์ยอดเยี่ยมที่ได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมด้วยเหตุผลที่ดี
| 1pos
|
It's not quite the timeless masterpiece you would hope it would be based on the acclaim it garnered, but 1969's "Midnight Cowboy" is still a powerhouse showcase for two young actors just bursting into view at the time. Directed by John Schlesinger and written by Waldo Salt, the movie seems to be a product of its time, the late 1960's when American films were especially expressionistic, but it still casts a spell because the story comes down to themes of loneliness and bonding that resonate no matter what period. The film's cinematic influence can still be felt in the unspoken emotionalism found in Ang Lee's "Brokeback Mountain".<br /><br />The meandering plot follows Joe Buck, a naive, young Texan who decides to move to Manhattan to become a stud-for-hire for rich women. Full of energy but lacking any savvy, he fails miserably but is unwilling to concede defeat despite his dwindling finances. He meets a cynical, sickly petty thief named "Ratso" Rizzo, who first sees Joe as an easy pawn. The two become dependent on one another, and Rizzo begins to manage Joe. Things come to a head at a psychedelic, drug-infested party where Joe finally lands a paying client. Meanwhile, Rizzo becomes sicker, and the two set off for Florida to seek a better life. This is not a story that will appeal to everyone, in fact, some may still find it repellent that a hustler and a thief are turned into sympathetic figures, yet their predicaments feel achingly authentic.<br /><br />In his first major role, Jon Voight is ideally cast as he brings out Joe's paper-thin bravado and deepening sexual insecurities. As Rizzo, Dustin Hoffman successfully upends his clean, post-college image from "The Graduate" and immerses himself in the personal degradation and glimmering hope that act as an oddly compatible counterpoint to Joe. The honesty of their portrayals is complemented by Schlesinger's film treatment which vividly captures the squalor of the Times Square district at the time. The director also effectively inserts montages of flashbacks and fantasy sequences to fill in the character's fragile psyches. Credit also needs to go to Salt for not letting the pervasive cynicism overwhelm the pathos of the story. The other performances are merely incidental to the journeys of the main characters, including Brenda Vaccaro as the woman Joe meets at the party, Sylvia Miles as a blowsy matron, John McGiver as a religious zealot and Barnard Hughes as a lonely out-of-towner.<br /><br />The two-disc 2006 DVD package contains a pristine print transfer of the 1994 restoration and informative commentary from producer Jerome Hellman since unfortunately neither Schlesinger nor Salt are still living. There are three terrific featurettes on the second disc - a look-back documentary, "After Midnight: Reflections on a Classic 35 Years Later", which features comments from Hellman, Hoffman, Voight and others, as well as clips and related archive footage such as Voight's screen test; "Controversy and Acclaim", which examines the genesis of the movie's initial 'X' rating and public response to the film; and a tribute to the director, "Celebrating Schlesinger".
|
นี่ไม่ใช่ผลงานชิ้นเอกเหนือกาลเวลาที่คุณหวังว่าจะได้รับจากเสียงไชโยโห่ร้องที่ได้รับ แต่ "Midnight Cowboy" ในปี 1969 ยังคงเป็นงานแสดงอันทรงพลังสำหรับนักแสดงหนุ่มสองคนที่เพิ่งปรากฏตัวในเวลานั้น กำกับโดย John Schlesinger และเขียนบทโดย Waldo Salt ภาพยนตร์เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นผลงานในยุคนั้น ในช่วงปลายทศวรรษ 1960 ซึ่งเป็นช่วงที่ภาพยนตร์อเมริกันมีการแสดงออกถึงการแสดงออกเป็นพิเศษ แต่ก็ยังร่ายมนตร์สะกดอยู่เพราะเรื่องราวมีเนื้อหาเกี่ยวกับความเหงาและความผูกพันที่สะท้อนกลับ ไม่ว่าช่วงไหนก็ตาม อิทธิพลทางภาพยนตร์ของภาพยนตร์เรื่องนี้ยังคงรู้สึกได้จากอารมณ์ความรู้สึกที่ไม่ได้พูดออกไปซึ่งพบได้ใน "Brokeback Mountain" ของอัง ลี<br /><br /> โครงเรื่องที่คดเคี้ยวติดตามโจ บัค เด็กหนุ่มชาวเท็กซัสผู้ไร้เดียงสาที่ตัดสินใจย้ายไปแมนฮัตตันเพื่อกลายมาเป็น สถานสงเคราะห์สำหรับผู้หญิงที่ร่ำรวย เต็มไปด้วยพลังแต่ขาดความรอบรู้ เขาล้มเหลวอย่างน่าสมเพชแต่ก็ไม่เต็มใจที่จะยอมรับความพ่ายแพ้แม้จะมีฐานะการเงินลดน้อยลงก็ตาม เขาได้พบกับหัวขโมยขี้เหร่ที่ดูถูกเหยียดหยามชื่อ "รัตโซ่" ริซโซ ซึ่งเป็นคนแรกที่มองว่าโจเป็นเพียงเบี้ยง่ายๆ ทั้งสองต้องพึ่งพาซึ่งกันและกัน และ Rizzo ก็เริ่มจัดการโจ เรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นในงานปาร์ตี้ที่เต็มไปด้วยยาหลอนประสาท ซึ่งในที่สุดโจก็ได้ลูกค้าที่จ่ายเงินแล้ว ในขณะเดียวกัน Rizzo ก็ป่วยหนักขึ้น และทั้งสองก็เดินทางไปฟลอริดาเพื่อแสวงหาชีวิตที่ดีขึ้น นี่ไม่ใช่เรื่องราวที่จะดึงดูดทุกคน จริงๆ แล้ว บางคนอาจยังรู้สึกรังเกียจที่คนเร่งรีบและขโมยกลายเป็นคนเห็นอกเห็นใจ แต่สถานการณ์ของพวกเขากลับรู้สึกเจ็บปวดอย่างแท้จริง<br /><br />ในครั้งแรกของเขา บทบาทหลักคือ จอน วอยต์ รับบทในอุดมคติเมื่อเขาดึงเอาความองอาจของโจออกมาและความไม่มั่นคงทางเพศที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ในฐานะริซโซ ดัสติน ฮอฟฟ์แมนสามารถรักษาภาพลักษณ์หลังเลิกเรียนที่สะอาดสะอ้านของเขาจากเรื่อง "The Graduate" ได้สำเร็จ และหมกมุ่นอยู่กับความเสื่อมโทรมส่วนบุคคลและความหวังอันริบหรี่ซึ่งเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับโจอย่างแปลกประหลาด ความซื่อสัตย์ในการแสดงภาพของพวกเขาเสริมด้วยการแสดงภาพยนตร์ของชเลซิงเงอร์ ซึ่งถ่ายทอดภาพความสกปรกของย่านไทม์สแควร์ในขณะนั้นได้อย่างชัดเจน ผู้กำกับยังแทรกภาพตัดต่อของเหตุการณ์ย้อนอดีตและฉากแฟนตาซีได้อย่างมีประสิทธิภาพเพื่อเติมเต็มจิตใจที่เปราะบางของตัวละคร เครดิตยังต้องไปที่ Salt เพื่อไม่ให้ความเห็นถากถางดูถูกที่แพร่หลายครอบงำความน่าสมเพชของเรื่องราว การแสดงอื่นๆ เป็นเพียงเรื่องบังเอิญกับการเดินทางของตัวละครหลัก รวมถึง Brenda Vaccaro ในบทผู้หญิงที่ Joe พบในงานปาร์ตี้, Sylvia Miles ในบทแม่บ้านจอมโมโห, John McGiver ในบทผู้คลั่งไคล้ศาสนา และ Barnard Hughes ในบทคนนอกเมืองที่โดดเดี่ยว .<br /><br />แพ็คเกจดีวีดีปี 2006 จำนวน 2 แผ่นประกอบด้วยการถ่ายโอนการบูรณะในปี 1994 ที่เก่าแก่และคำอธิบายที่ให้ข้อมูลจากโปรดิวเซอร์เจอโรม เฮลล์แมน น่าเสียดายที่ทั้งชเลซิงเจอร์และซอลท์ยังมีชีวิตอยู่ มีสารคดีที่ยอดเยี่ยมสามเรื่องในแผ่นดิสก์แผ่นที่สอง - สารคดีมองย้อนกลับไป "After Midnight: Reflections on a Classic 35 Years Late" ซึ่งมีความคิดเห็นจาก Hellman, Hoffman, Voight และคนอื่นๆ ตลอดจนคลิปและฟุตเทจที่เก็บถาวรที่เกี่ยวข้อง เช่น เป็นการทดสอบหน้าจอของ Voight; "Controversy and Acclaim" ซึ่งตรวจสอบการกำเนิดของเรตติ้ง 'X' เริ่มต้นของภาพยนตร์ และการตอบรับของสาธารณชนต่อภาพยนตร์เรื่องนี้ และไว้อาลัยผู้กำกับ "เฉลิมฉลองชเลซิงเกอร์"
| 1pos
|
Fascinating downer about a would-be male hustler in New York City forced to live in a condemned building with a crippled con-man. Extremely bleak examination of modern-day moral and social decline, extremely well-directed by John Schlesinger (who never topped his work here) and superbly acted by Jon Voight and Dustin Hoffman. Packs quite a punch overall, yet the "fantasy" scenes--some of which are played for a chuckle--are mildly intrusive, as is the "mod" drug party. The relationship that develops between the two men is sentimental, yet the filmmakers are careful not to get mushy, and this gives the picture an edge it might not have had with a lesser director than Schlesinger. Originally X-rated in 1969, and the winner of the Best Picture Oscar; screenwriter Waldo Salt (who adapted James Leo Herilhy's book) and Schlesinger also won statues. ***1/2 from ****
|
เรื่องน่าตกตะลึงเกี่ยวกับชายที่อยากเป็นนักธุรกิจในนิวยอร์กซิตี้ถูกบังคับให้ต้องอาศัยอยู่ในอาคารที่ถูกประณามพร้อมกับนักต้มตุ๋นพิการ การตรวจสอบความเสื่อมถอยทางศีลธรรมและสังคมในยุคปัจจุบันอย่างเยือกเย็นอย่างยิ่ง กำกับอย่างดีโดยจอห์น ชเลซิงเกอร์ (ซึ่งไม่เคยมีผลงานที่นี่มาก่อน) และแสดงอย่างยอดเยี่ยมโดยจอน วอยต์และดัสติน ฮอฟฟ์แมน โดยรวมถือว่าค่อนข้างเข้มข้น แต่ฉาก "แฟนตาซี" ซึ่งบางฉากเล่นเพื่อหัวเราะคิกคัก กลับสร้างความรำคาญเล็กน้อย เช่นเดียวกับกลุ่มค้ายา "ม็อด" ความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นระหว่างชายทั้งสองเป็นเรื่องที่ซาบซึ้ง แต่ทีมผู้สร้างก็ระวังที่จะไม่เละเทะ และสิ่งนี้ทำให้ภาพมีความได้เปรียบที่ผู้กำกับน้อยกว่าชเลซิงเกอร์อาจไม่เคยมีมาก่อน เดิมทีมีเรต X ในปี 1969 และเป็นผู้ชนะรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม; ผู้เขียนบทภาพยนตร์ Waldo Salt (ผู้ดัดแปลงหนังสือของ James Leo Herilhy) และ Schlesinger ก็ได้รับรางวัลรูปปั้นเช่นกัน ***1/2 จาก ****
| 1pos
|
After Racism, Rural exodus -also known as migration from the country side- is another socio-political issue of the 1960s. WestSide Story had dealt with Racism by a love feast in an artistic view. Now, Midnight Cowboy deals with rural exodus by a friendship tragedy in a psychological view. It has a deeply grievous ending that we witness one of the two companions of fate passing away.<br /><br />Director John Schlesinger skillfully deliver us the deepest secret thoughts, dreams, fantasies, fears and evaluations of two New York City scums. While the handsome Joe Buck(Voight) dreams of all the beautiful women of the world begging him to share a wild love fantasy, the poor Ratso Rizzo(Hoffman) dreams of a better and healthier life in clean and sunny Florida. Accordingly, Joe becomes a hustler to turn his fantasies into reality; and Ratso becomes a snatcher to collect enough money to migrate into Florida. Besides Ratso helps Joe to find his way to do whatever he can. They begin sharing everything in life. They share food, they share medicine, they share an uninhabited home, they share their earnings and thus they share a destiny. Regrettably as the story progresses, Joe realizes that being handsome is not the only thing to make all the beautiful women begging him to have fun; and moreover Ratso cannot see Florida since his heart fails defeated to his disease whilst he was on the bus taking him there.<br /><br />The Might is always right, and the Feeble has no right in the daylight. Thence, "Midnight" gives the factual sight.<br /><br />Despite the tragedy, there is no melodrama in Midnight Cowboy. Every aspect of each character is the reality of the poor who bear their inevitable fate. Thanks to this, Midnight Cowboy is a provocative view of a socio-political issue, the rural exodus.
|
หลังจากการเหยียดเชื้อชาติ การอพยพในชนบท หรือที่เรียกกันว่าการย้ายถิ่นออกจากฝั่งประเทศ ถือเป็นอีกประเด็นทางสังคมและการเมืองในทศวรรษ 1960 WestSide Story จัดการกับการเหยียดเชื้อชาติด้วยงานฉลองความรักในมุมมองทางศิลปะ ตอนนี้ Midnight Cowboy จัดการกับการอพยพในชนบทจากโศกนาฏกรรมมิตรภาพในมุมมองทางจิตวิทยา ตอนจบอันน่าสลดใจอย่างสุดซึ้งที่เราได้เห็นหนึ่งในสองสหายแห่งโชคชะตาจากไป<br /><br />ผู้กำกับจอห์น ชเลซิงเกอร์ถ่ายทอดความคิดที่เป็นความลับ ความฝัน จินตนาการ ความกลัว และการประเมินที่เป็นความลับที่ลึกที่สุดแก่เราสองคนในนิวยอร์กซิตี้ ขยะ ในขณะที่หนุ่มหล่อ โจ บัค (วอยต์) ฝันถึงหญิงสาวสวยทุกคนในโลกขอร้องให้เขาแบ่งปันจินตนาการแห่งความรักอันสุดเหวี่ยง แรทโซ ริซโซ (ฮอฟฟ์แมน) ผู้น่าสงสาร ฝันถึงชีวิตที่ดีขึ้นและมีสุขภาพดีขึ้นในฟลอริดาที่สะอาดและมีแดดจ้า ดังนั้นโจจึงกลายเป็นคนเร่งรีบที่จะเปลี่ยนจินตนาการของเขาให้กลายเป็นความจริง และ Ratso ก็กลายเป็นคนฉกฉวยเพื่อรวบรวมเงินมากพอที่จะอพยพเข้าสู่ฟลอริดา นอกจากนี้ Ratso ยังช่วย Joe หาวิธีทำทุกอย่างที่ทำได้ พวกเขาเริ่มแบ่งปันทุกสิ่งในชีวิต พวกเขาแบ่งปันอาหาร แบ่งปันยา แบ่งปันบ้านที่ไม่มีคนอยู่ แบ่งปันรายได้ และด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงมีโชคชะตาร่วมกัน น่าเสียใจที่เรื่องราวดำเนินไป โจตระหนักได้ว่าความหล่อไม่ใช่สิ่งเดียวที่ทำให้ผู้หญิงสวยทุกคนขอร้องให้เขาสนุก และยิ่งกว่านั้น Ratso ไม่สามารถมองเห็นฟลอริดาได้เนื่องจากหัวใจล้มเหลวด้วยโรคร้ายในขณะที่เขาอยู่บนรถบัสที่พาเขาไปที่นั่น<br /><br />อำนาจนั้นถูกต้องเสมอ และผู้อ่อนแอก็ไม่มีสิทธิ์ในเวลากลางวัน ด้วยเหตุนี้ "Midnight" จึงทำให้มองเห็นข้อเท็จจริงได้<br /><br />ถึงแม้จะเกิดโศกนาฏกรรม แต่ก็ไม่มีเรื่องประโลมโลกใน Midnight Cowboy ทุกแง่มุมของตัวละครแต่ละตัวคือความเป็นจริงของคนจนที่ต้องแบกรับชะตากรรมที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ Midnight Cowboy จึงเป็นมุมมองที่เร้าใจต่อประเด็นทางสังคมและการเมือง ซึ่งก็คือการอพยพในชนบท
| 1pos
|
Midnight Cowboy opens with a run down Drive In theater with the voice-over of the main character Joe Buck (Jon Voight) singing in the shower. He is singing a cowboy song, the very thing he strives to be. Joe picks up his humdrum life living in Texas and moves it to New York City with the dream of lots of women, and even more money. He dresses as the epitome of the cowboy, but in a cartoonish fashion, not even his friends take him seriously. He begins his journey on the bus to NYC and we can quickly see how diluted Joe is through his interactions with the other passengers. This is primarily a story of Joe's realization of the harsh realities of the real world.<br /><br />He starts off as a very naïve southerner thinking he can make it in NYC just on his good looks. He has no other reason to think otherwise, as they proved helpful in the past; we learn this from the many flashbacks he has. In the beginning the flashbacks are filmed in a way that portrays them as being somewhat whimsical. They are hazy and the voices sound as if they are coming from a great distance, as they are, they are coming out of his past. However, as Joe delves deeper and deeper into the reality of the harsh atmosphere of NYC we see more of his past, which is no longer whimsical but gritty, filmed in black and white with rapid editing to portray the cruel nature of the past events. This is especially seen in the flashback of him and his girlfriend being assaulted, and her being raped. In one of these flashbacks we see a building being torn down brick by brick. This mirrors the way in which Joe himself is falling apart; the naiveté that he once carried is falling off of him. He and Ratso (Dustin Hoffman) are living in squalor, and barely able to get food to eat; Joe is realizing he cannot live off of his looks, that there is a gritty underbelly of New York that he didn't envision. His subconscious mirrors the way in which his real life is panning out.<br /><br />Ratso is also serves as a kind of mirror to Joe, but in an opposite way; Ratso is Joe's foil. Joe is a handsome, strong man who, for the most part, has a good outward appearance. Ratso, on the other hand, from the very first time we see him sitting next to Joe in the bar we can tell he is the opposite. He is short, dark, and always coated with a sheen of sweat. He understands how the world works, that it is unforgiving, and sometimes no matter how hard you try you will fail; just as his father did. They are living in the same world, the same apartment even, but they understand things on a completely different level.<br /><br />The theme of alienation, one that is common of this era, is very apparent in this film. Neither Joe nor Ratso fit into the culture surrounding them. Joe feels trapped in Texas and moves to NYC where he is still very much an outsider. Ratso, living in the cold of NYC, wishes to move to sunny Florida where he thinks he will be able to find a good life. Even though this is his ideal, in the fantasy we get from Ratso's perspective, it is apparent that he knows he will never really fit into society. In said fantasy he is turned on by the people living around him, he is yet again an outsider, alienated from society.<br /><br />It is not until the end that the gap between Joe and Ratso begins to narrow. Joe resorts to violence; he takes on the mentality of this city in order to get money to fund a means of escape for Florida for himself and Ratso. On the journey we see Joe coming out of a store not wearing the cowboy clothes that he is never without in the rest of the film. He is dressed as someone who looks like they are headed to Florida for vacation. He dresses Ratso the same way; he tires to make them fit into the new society they are entering, but it is to no avail. Upon Ratso's death on the bus, their fellow passengers once again look them upon as outsiders. Even in this new culture they have entered, they cannot escape the alienation they have met at every turn in this film. Despite the Ratso's death, and Joe's continued alienation, the film ends with the hope that Joe can take his new knowledge of how the world works and create a better life than he would have had as a hustler in NYC. Midnight Cowboy is an excellent film portraying the harsh reality of society, and alienation, with stellar performances by both Voight and Hoffman.
|
Midnight Cowboy เปิดตัวด้วยโรงละคร Drive In ที่ทรุดโทรมพร้อมเสียงพากย์ของตัวละครหลัก Joe Buck (Jon Voight) ร้องเพลงในห้องอาบน้ำ เขาร้องเพลงคาวบอย ซึ่งเป็นสิ่งที่เขามุ่งมั่นที่จะเป็น โจใช้ชีวิตแสนน่าเบื่อในเท็กซัสและย้ายไปนิวยอร์คซิตี้พร้อมกับความฝันที่จะมีผู้หญิงมากมายและเงินทองมากขึ้นไปอีก เขาแต่งตัวเป็นตัวอย่างของคาวบอย แต่ในรูปแบบการ์ตูน แม้แต่เพื่อนๆ ของเขาก็ไม่จริงจังกับเขาเลย เขาเริ่มต้นการเดินทางบนรถบัสไปนิวยอร์ค และเราสามารถเห็นได้อย่างรวดเร็วว่าโจมีทัศนคติที่ไม่ดีเพียงใดจากการมีปฏิสัมพันธ์กับผู้โดยสารคนอื่นๆ โดยพื้นฐานแล้วเป็นเรื่องราวเกี่ยวกับการที่โจตระหนักรู้ถึงความเป็นจริงอันโหดร้ายในโลกแห่งความเป็นจริง<br /><br />เขาเริ่มต้นจากการเป็นคนใต้ที่ไร้เดียงสามากโดยคิดว่าเขาสามารถทำได้ในนิวยอร์คเพียงเพราะหน้าตาดีของเขา เขาไม่มีเหตุผลอื่นที่จะคิดอย่างอื่น เพราะพวกเขาพิสูจน์แล้วว่ามีประโยชน์ในอดีต เราเรียนรู้สิ่งนี้จากเหตุการณ์ในอดีตมากมายที่เขามี ในตอนแรกมีการถ่ายทำภาพย้อนหลังในลักษณะที่แสดงให้เห็นว่าเป็นเรื่องค่อนข้างแปลก พวกมันมืดมนและเสียงเหมือนดังมาจากระยะไกล ราวกับพวกมันกำลังออกมาจากอดีตของเขา อย่างไรก็ตาม ขณะที่โจเจาะลึกลงไปในความเป็นจริงของบรรยากาศอันโหดร้ายในนิวยอร์คมากขึ้นเรื่อยๆ เราก็จะเห็นอดีตของเขามากขึ้น ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลกอีกต่อไปแต่มีความกล้าหาญ ถ่ายทำเป็นภาพขาวดำพร้อมการตัดต่ออย่างรวดเร็วเพื่อถ่ายทอดลักษณะที่โหดร้ายของเหตุการณ์ในอดีต โดยเฉพาะอย่างยิ่งที่เห็นในภาพย้อนหลังของเขาและแฟนสาวของเขาถูกทำร้าย และเธอถูกข่มขืน ในเหตุการณ์ย้อนอดีตครั้งหนึ่ง เราเห็นอาคารแห่งหนึ่งถูกพังทลายลงทีละก้อน สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงวิธีที่โจเองก็กำลังแตกสลาย ความไร้เดียงสาที่เขาเคยแบกไว้ก็ร่วงหล่นจากเขา เขาและแรทโซ (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน) ใช้ชีวิตอย่างสกปรกและแทบไม่มีอาหารกินเลย โจตระหนักว่าเขาไม่สามารถใช้ชีวิตตามรูปลักษณ์ของตัวเองได้ เพราะมีจุดอ่อนของนิวยอร์กที่เขาคาดไม่ถึง จิตใต้สำนึกของเขาสะท้อนภาพชีวิตจริงของเขาที่กำลังแพนออกมา<br /><br />รัตโซยังทำหน้าที่เป็นกระจกเงาให้กับโจด้วย แต่ในทางตรงกันข้าม Ratso เป็นฟอยล์ของโจ โจเป็นผู้ชายที่หล่อเหลาและเข้มแข็งซึ่งส่วนใหญ่แล้วจะมีรูปลักษณ์ภายนอกที่ดี ในทางกลับกัน Ratso ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเห็นเขานั่งข้างโจในบาร์ เราก็บอกได้เลยว่าเขาตรงกันข้าม เขามีรูปร่างเตี้ย มืดมน และมักมีเหงื่อเป็นประกายอยู่เสมอ เขาเข้าใจวิธีการทำงานของโลก ว่ามันไม่น่าให้อภัย และบางครั้งไม่ว่าคุณจะพยายามแค่ไหนคุณก็ล้มเหลว เช่นเดียวกับที่พ่อของเขาทำ พวกเขาอาศัยอยู่ในโลกเดียวกัน ในอพาร์ตเมนต์เดียวกัน แต่พวกเขาเข้าใจสิ่งต่าง ๆ ในระดับที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง<br /><br />ธีมของความแปลกแยก ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาในยุคนี้ปรากฏชัดเจนมากในภาพยนตร์เรื่องนี้ . ทั้ง Joe และ Ratso ไม่เข้ากับวัฒนธรรมที่อยู่รอบตัวพวกเขา โจรู้สึกติดอยู่ในเท็กซัสและย้ายไปนิวยอร์คซึ่งเขายังคงเป็นคนนอกอยู่มาก Ratso อาศัยอยู่ในนิวยอร์คที่หนาวเย็น และปรารถนาจะย้ายไปฟลอริดาที่มีแสงแดดสดใส ซึ่งเขาคิดว่าจะสามารถพบกับชีวิตที่ดีได้ แม้ว่านี่จะเป็นอุดมคติของเขา แต่ในจินตนาการที่เราได้รับจากมุมมองของ Ratso ก็ชัดเจนว่าเขารู้ว่าเขาจะไม่มีวันเข้ากับสังคมได้จริงๆ ในจินตนาการดังกล่าว เขาถูกผู้คนที่อยู่รอบตัวเขาปลุกเร้า เขากลับกลายเป็นคนนอกและแปลกแยกจากสังคมอีกครั้ง<br /><br />ช่องว่างระหว่าง Joe และ Ratso เริ่มแคบลงจนกระทั่งถึงจุดสิ้นสุด โจหันไปใช้ความรุนแรง เขาใช้ความคิดของเมืองนี้เพื่อหาเงินเพื่อเป็นทุนในการหลบหนีไปยังฟลอริดาเพื่อตัวเขาเองและ Ratso ระหว่างการเดินทาง เราเห็นโจออกมาจากร้านโดยไม่ได้สวมชุดคาวบอยที่เขาไม่เคยขาดเลยตลอดทั้งเรื่อง เขาแต่งตัวเหมือนคนที่ดูเหมือนกำลังมุ่งหน้าไปพักผ่อนที่ฟลอริดา เขาแต่งตัว Ratso ในลักษณะเดียวกัน เขาเบื่อที่จะทำให้พวกเขาเข้ากับสังคมใหม่ที่พวกเขากำลังเข้ามา แต่ก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อ Ratso เสียชีวิตบนรถบัส ผู้โดยสารคนอื่นๆ ก็มองว่าพวกเขาเป็นคนนอกอีกครั้ง แม้แต่ในวัฒนธรรมใหม่ที่พวกเขาได้เข้ามา พวกเขาก็ไม่สามารถหนีจากความแปลกแยกที่พวกเขาต้องเผชิญทุกครั้งในภาพยนตร์เรื่องนี้ แม้ว่าแรทโซ่จะตาย และความแปลกแยกของโจยังคงดำเนินต่อไป ภาพยนตร์เรื่องนี้จบลงด้วยความหวังว่าโจจะนำความรู้ใหม่เกี่ยวกับวิธีการทำงานของโลก และสร้างชีวิตที่ดีกว่าที่เขาจะมีในฐานะคนเร่งรีบในนิวยอร์ค Midnight Cowboy เป็นภาพยนตร์ยอดเยี่ยมที่ถ่ายทอดความเป็นจริงอันโหดร้ายของสังคม และความแปลกแยก พร้อมด้วยการแสดงที่โดดเด่นของทั้ง Voight และ Hoffman
| 1pos
|
Saw this as a young naive punk when it was first released. Had me snifflin' like a baby as I left the theatre, trying not to let anyone see. So, when I saw it again now in '07, I knew what to expect & the sobs were ready & primed as their required moment approached. Thankfully this time I was at home.<br /><br />What I hadn't remembered from my youthful viewing- or perhaps hadn't noticed because of it, was the technical brilliance of this movie. The use of flashbacks which tell so much story without resorting to dialogue. The camera work which seemed to place the viewer, together with the characters in the scene. Think of the opening when Joe is crossing the street to the diner, the camera pans behind the woman & child sitting on a bench in the foreground, framing the street scene. <br /><br />The story itself, & the characters - seedy, sad & brutally real. It is very touching to be drawn so closely into a human drama such as this with people most of us would likely spurn. Then again, Joe & Ratso could be any of us. Must have been '70 when I saw it. I recall that upon leaving the theatre I was impelled to find the company of friends. All these years later, I'm glad I'm not alone tonight. This is one hell of a great movie.
|
เห็นว่านี่เป็นพังก์ไร้เดียงสาเมื่อเปิดตัวครั้งแรก ให้ฉันดมเหมือนเด็ก ขณะที่ฉันออกจากโรงละคร พยายามไม่ให้ใครเห็น ดังนั้น เมื่อฉันเห็นมันอีกครั้งในปี 2550 ฉันรู้ว่าจะต้องคาดหวังอะไร & เสียงสะอื้นก็พร้อมและพร้อมแล้วเมื่อถึงช่วงเวลาที่ต้องการ โชคดีที่ครั้งนี้ฉันอยู่ที่บ้าน<br /><br />สิ่งที่ฉันจำไม่ได้จากการดูสมัยวัยรุ่น หรืออาจไม่ได้สังเกตด้วยเหตุนี้ ก็คือความฉลาดทางเทคนิคของภาพยนตร์เรื่องนี้ การใช้ภาพย้อนอดีตที่บอกเล่าเรื่องราวมากมายโดยไม่ต้องใช้บทสนทนา งานกล้องที่ดูเหมือนจัดวางผู้ชมร่วมกับตัวละครในฉาก ลองนึกถึงการเปิดร้านเมื่อโจข้ามถนนไปยังร้านอาหาร กล้องแพนกล้องไปด้านหลังผู้หญิงและเด็กที่นั่งอยู่บนม้านั่งในเบื้องหน้า เพื่อสร้างฉากให้กับถนน <br /><br />เนื้อเรื่องและตัวละคร - แย่ เศร้า และสมจริงอย่างโหดร้าย เป็นเรื่องที่น่าประทับใจมากที่ได้ใกล้ชิดกับละครของมนุษย์เช่นนี้ซึ่งคนส่วนใหญ่มักจะปฏิเสธ อีกครั้ง Joe & Ratso อาจเป็นพวกเราคนใดก็ได้ น่าจะเป็นปี 70 เมื่อผมเห็นมัน ฉันจำได้ว่าเมื่อออกจากโรงละคร ฉันถูกกระตุ้นให้ไปหาเพื่อนฝูง ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันดีใจที่คืนนี้ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว นี่เป็นหนังที่ยอดเยี่ยมเรื่องหนึ่ง
| 1pos
|
Just kidding.<br /><br />Seeking greener pastures in the form of hustling in New York City, Jon Voight is young optimist Cowboy (almost Forest Gump-like) Joe Buck from Texas. It does not take long for the Big Apple to mercilessly swallow him and his ambitions whole and very soon Joe is the target of both the coldness of New Yorkers and cons from its street-thugs. Given his pure heart, he takes pity on one of these thugs, Ratso Rizzo (Dustin Hoffman) and later moves in with him in his wreck of apartment and the two literally struggle to survive.<br /><br />While Midnight Comedy is labeled as a drama, it is best described as either a tragic comedy or a comedic tragedy in my opinion. It is above all a beautiful film that is stylish in capturing the contemporary hippie-vibe of the late 1960s with its mandatory dizzying Warhol-party cinematography and juxtaposing it with ultra-urban New York City. The film crams Cowboy Joe Buck somewhere in between, thereby emphasizing his out-of-place position. We feel for his struggle to fit in, but also to merely get enough money to feed Ratso Rizzo.<br /><br />Midnight Cowboy brought tears to my eyes as it is also rich in substance and projects a lot of heart. I imagine this film must have inspired both Forest Gump with its pure-hearted and out-of-place lead character and, to an extent, the Crocodile Dundee films as it deals with almost the exact same kind of humour - a contrast between country-cowboys and slick New York cosmopolitans. Very compelling and sensationally creative film that I highly recommend.<br /><br />8.5/10
|
ล้อเล่นนะ<br /><br />จอน วอยต์เป็นคาวบอยหนุ่มผู้มองโลกในแง่ดี (เกือบเหมือนฟอเรสต์ กัมป์) โจ บัค จากเท็กซัส เขากำลังมองหาทุ่งหญ้าสีเขียวในรูปแบบของความเร่งรีบในนิวยอร์กซิตี้ ใช้เวลาไม่นานนักสำหรับบิ๊กแอปเปิ้ลที่จะกลืนเขาและความทะเยอทะยานของเขาอย่างไร้ความปราณี และในไม่ช้า โจก็ตกเป็นเป้าหมายของความเยือกเย็นของชาวนิวยอร์กและข้อเสียจากอันธพาลข้างถนน ด้วยหัวใจอันบริสุทธิ์ของเขา เขาจึงสงสารรัตโซ ริซโซ (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน) หนึ่งในอันธพาลอันธพาล และต่อมาก็ย้ายมาอาศัยอยู่กับเขาในอพาร์ทเมนต์ของเขา และทั้งสองต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอด<br /><br />While Midnight Comedy ถูกมองว่าเป็นละคร ซึ่งอธิบายได้ดีที่สุดว่าเป็นละครตลกโศกนาฏกรรมหรือโศกนาฏกรรมตลกในความคิดของฉัน เหนือสิ่งอื่นใดคือภาพยนตร์ที่สวยงามที่มีสไตล์ในการถ่ายทอดกลิ่นอายของฮิปปี้ร่วมสมัยในช่วงปลายทศวรรษ 1960 พร้อมด้วยการถ่ายภาพยนตร์ในงานปาร์ตี้ Warhol ที่ชวนเวียนหัว และการวางเคียงคู่กับมหานครนิวยอร์กที่พิเศษสุด ภาพยนตร์เรื่องนี้อัดแน่นไปด้วย Cowboy Joe Buck ที่ไหนสักแห่งระหว่างนั้น จึงเน้นย้ำตำแหน่งนอกสถานที่ของเขา เรารู้สึกว่าเขาต้องดิ้นรนเพื่อให้เข้ากับตัวเองได้ แต่ก็ต้องหาเงินมาเลี้ยง Ratso Rizzo เท่านั้น<br /><br />Midnight Cowboy ทำให้ฉันน้ำตาไหลเพราะมันอุดมไปด้วยเนื้อหาและทำเอาหัวใจมากมาย ฉันคิดว่าหนังเรื่องนี้ต้องสร้างแรงบันดาลใจให้กับทั้ง Forest Gump ด้วยตัวละครนำที่มีจิตใจบริสุทธิ์และนอกสถานที่ และในระดับหนึ่งคือหนังเรื่อง Crocodile Dundee ที่เกี่ยวข้องกับอารมณ์ขันแบบเดียวกันแทบจะทุกประการ ซึ่งเป็นความแตกต่างระหว่างประเทศ คาวบอยและชาวนิวยอร์กผู้โฉบเฉี่ยว ภาพยนตร์ที่น่าดึงดูดและสร้างสรรค์เป็นอย่างยิ่งที่ฉันแนะนำเป็นอย่างยิ่ง<br /><br />8.5/10
| 1pos
|
"Midnight Cowboy" was never a great movie to start with but it is a classic. You know it's a classic the moment its insistent theme song, 'Everybody's Talking' starts up on the soundtrack, (actually not written for the film), and the way the camera introduces us to Joe Buck, (naked and in the shower). We had seen Jon Voight before but had never really noticed him but when he tells us he's 'one helluva stud' who's to doubt him? This was a great performance that had iconic star status as well as a complete grasp of the character and if Voight had never done anything else, his performance here would still be legendary. As it is Voight has seldom disappointed on screen; even a piece of ham as well cured as his performance in that glorious rubbish "Anaconda" is a source of pleasure).<br /><br />The film became famous and infamous almost overnight. It was a crowd-pleaser, (even with its downbeat ending), funny and sexy and recognizably 'real'; (it was the tail-end of the sixties and all the characters rang true). It was also the first 'X' rated film to win the Oscar as the year's Best Picture. Adapted, (brilliantly), by Waldo Salt from a James Leo Herlihy novel it was probably the first main-stream commercial American movie to deal with 'taboo' subjects such as homosexuality and drug-taking in a matter-of-fact manner. Everyone is recognizably human, warts and all, and everyone is treated sympathetically. Voight's Joe Buck is an innocent abroad, a Candide who comes to New York to seek his fortune as a hustler, (a profession he sees as glamorous and not seedy; he's a cross between a gigolo and a social worker). But when he himself is hustled by a scraggy, wormy little con-man called 'Ratso' Rizzo, (Dustin Hoffman, fresh from "The Graduate" and he's a revelation), he realizes that perhaps the reality is a little different from the pipe-dream.<br /><br />Essentially it's a male love story, (though totally platonic), between these two not so unlikely bedfellows. Both totally alone, both totally needy each becomes the protector of the other, (Voight with his physical prowess, Hoffman with his street-wise savvy). They are misfits adrift from the mainstream, tolerant of their own peculiarities and the deviances of others. Though 'straight' Voight isn't beyond a homosexual encounter in a 42nd street cinema with a boy even lonelier than himself. (The whole film posits a strangely 'Christian' attitude).<br /><br />It's also magnificently acted. While Voight and Hoffman hold the screen throughout there are superb vignettes from the likes of Brenda Vaccaro and Sylvia Miles as well as John McGiver, Bob Balaban and Bernard Hughes as sundry customers and hangers-on, beautifully delineated little character studies that seem to transcend acting altogether while John Schlesinger's direction gives the film the feel of a documentary as well as an alien's totally detached eye-view of the American under-belly without rancor and without criticism. On second thoughts, maybe it is a great movie after all.
|
"Midnight Cowboy" ไม่ใช่ภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมตั้งแต่เริ่มต้น แต่เป็นภาพยนตร์คลาสสิก คุณรู้ไหมว่ามันเป็นช่วงเวลาที่คลาสสิกเมื่อเพลงประกอบที่ยืนกรานอย่าง 'Everybody's Talking' เริ่มต้นขึ้นในเพลงประกอบภาพยนตร์ (จริงๆ แล้วไม่ได้เขียนขึ้นสำหรับภาพยนตร์) และวิธีที่กล้องแนะนำให้เรารู้จักกับ Joe Buck (เปลือยเปล่าและอาบน้ำอยู่) เราเคยเห็นจอน วอยต์มาก่อน แต่ไม่เคยสังเกตเห็นเขาเลยจริงๆ แต่เมื่อเขาบอกเราว่าเขาเป็น 'ไอ้ตัวร้าย' ใครจะสงสัยเขาล่ะ? นี่เป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมที่มีสถานะเป็นดาราที่โดดเด่นและเข้าใจตัวละครได้อย่างสมบูรณ์ และถ้า Voight ไม่เคยทำอะไรอย่างอื่น การแสดงของเขาที่นี่ก็จะยังคงเป็นตำนาน ตามที่ Voight ไม่ค่อยผิดหวังบนหน้าจอ แม้แต่แฮมชิ้นหนึ่งที่หายดีพอ ๆ กับการแสดงของเขาในขยะอันรุ่งโรจน์ "อนาคอนดา" ก็เป็นสิ่งที่น่ายินดี)<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องนี้โด่งดังและฉาวโฉ่เกือบชั่วข้ามคืน เป็นเรื่องที่ทำให้ผู้ชมพอใจ (ถึงแม้จะมีตอนจบที่ตกต่ำก็ตาม) ตลกและเซ็กซี่และเป็นที่จดจำได้ว่าเป็น 'ของจริง'; (มันเป็นช่วงท้ายของอายุหกสิบเศษและตัวละครทุกตัวก็เป็นจริง) นอกจากนี้ยังเป็นภาพยนตร์เรท X เรื่องแรกที่ได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมประจำปีอีกด้วย ดัดแปลง (อย่างยอดเยี่ยม) โดย Waldo Salt จากนวนิยายของ James Leo Herlihy นี่อาจเป็นภาพยนตร์เชิงพาณิชย์กระแสหลักเรื่องแรกในอเมริกาที่เกี่ยวข้องกับหัวข้อที่ 'ต้องห้าม' เช่น การรักร่วมเพศและการเสพยาในลักษณะที่เป็นเรื่องจริง ทุกคนสามารถจดจำได้ว่าเป็นมนุษย์ หูด และทุกคน และทุกคนได้รับการปฏิบัติอย่างเห็นอกเห็นใจ โจ บัคแห่งวอยต์เป็นผู้บริสุทธิ์ในต่างประเทศ เป็นแคนดิดที่มานิวยอร์กเพื่อแสวงหาโชคลาภในฐานะนักเร่งรีบ (อาชีพที่เขามองว่ามีเสน่ห์และไม่ซอมซ่อ เขาเป็นลูกครึ่งระหว่างจิโกโลกับนักสังคมสงเคราะห์) แต่เมื่อตัวเขาเองถูกเร่งรีบโดยนักต้มตุ๋นตัวขี้ระแวงตัวหนอนชื่อ 'รัตโซ' ริซโซ (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน เพิ่งมาจาก "เดอะ แกรดูเอต" และเขาเป็นผู้เปิดเผย) เขาก็ตระหนักว่าบางทีความจริงอาจแตกต่างไปจากท่อเล็กน้อย -dream.<br /><br />โดยพื้นฐานแล้ว มันเป็นเรื่องราวความรักของผู้ชาย (แม้ว่าจะสงบสุขโดยสิ้นเชิงก็ตาม) ระหว่างสองคนนี้ที่ไม่น่าจะเป็นเพื่อนกัน ทั้งสองอยู่คนเดียวโดยสิ้นเชิง ทั้งสองขัดสนโดยสิ้นเชิง ต่างกลายเป็นผู้พิทักษ์ของอีกฝ่าย (แสดงด้วยความกล้าหาญทางร่างกายของเขา ฮอฟฟ์แมนกับผู้รอบรู้บนท้องถนนของเขา) พวกเขาเป็นคนไม่เหมาะกับกระแสหลัก อดทนต่อลักษณะเฉพาะของตัวเองและการเบี่ยงเบนของผู้อื่น แม้ว่า 'สเตรต์' วอยต์จะไม่ได้สำคัญไปกว่าการเผชิญหน้าคนรักร่วมเพศในโรงภาพยนตร์บนถนนสายที่ 42 กับเด็กชายที่โดดเดี่ยวกว่าตัวเขาเองด้วยซ้ำ (ภาพยนตร์ทั้งเรื่องมีทัศนคติแบบ 'คริสเตียน' ที่แปลกประหลาด)<br /><br />ยังมีการแสดงที่อลังการอีกด้วย ในขณะที่วอยต์และฮอฟฟ์แมนยืนหน้าจออยู่ตลอด ก็มีบทความดีๆ จากเบรนด้า วัคคาโรและซิลเวีย ไมลส์ รวมถึงจอห์น แมคกิเวอร์, บ็อบ บาลาบันและเบอร์นาร์ด ฮิวจ์สในฐานะลูกค้าจิปาถะและคนแขวนคอ อธิบายการศึกษาตัวละครเล็กๆ น้อยๆ อย่างสวยงามซึ่งดูเหมือนจะก้าวข้ามการแสดง ในขณะที่การกำกับของจอห์น ชเลซิงเจอร์ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้ให้ความรู้สึกเหมือนสารคดี เช่นเดียวกับมุมมองที่แยกจากกันโดยสิ้นเชิงของชาวอเมริกัน ใต้ท้องไม่มีความขุ่นเคืองและไม่มีการวิจารณ์ ลองคิดดูอีกครั้ง บางทีมันอาจจะเป็นหนังที่ยอดเยี่ยมก็ได้
| 1pos
|
John Schlesinger's 'Midnight Cowboy' is perhaps most notable for being the only X-rated film in Academy history to receive the Oscar for Best Picture. This was certainly how I first came to hear of it, and, to be completely honest, I didn't really expect much of the film. This is not to say that I thought it would be horrible, but somehow I didn't consider it the sort of movie that I would enjoy watching. This is one reason why you should never trust your own instincts on such manners a remarkable combination of stellar acting, ambitious directing and a memorable soundtrack ("Everybody's talking' at me, I don't hear a word they're sayin'") make this film one of the finest explorations of life, naivety and friendship ever released.<br /><br />Young Joe Buck (then-newcomer Jon Voight), dressed proudly as a rodeo cowboy, travels from Texas to New York to seek a new life as a hustler, a male prostitute. Women, however, do not seem to be willing to pay money for his services, and Joe faces living in extreme poverty as his supply of money begins to dry up. During these exploits, Joe comes to meet Enrico "Ratso" Rizzo (Dustin Hoffman), a sickly crippled swindler who initially tries to con Joe out of all his money. When they come to realise that they are both in the same predicament, Ratso offers Joe a place to stay, and, working together, they attempt to make (largely dishonest) lives for themselves in the cold, gritty metropolis of New York.<br /><br />Joe had convinced himself that New York women would be more than willing to pay for sex; however, his first such business venture ends with him guiltily paying the woman (Sylvia Miles) twenty dollars. Though he might consider himself to be somewhat intelligent, Ratso is just as naïve as Joe. Ratso, with his painful limp and hacking cough, is always assuring himself that, if only he could travel to the warmth of Miami, somehow everything would be all right. This misguided expectation that things will get better so easily is quite reminiscent of Lennie and George of John Steinbeck's classic novel, 'Of Mice and Men.'<br /><br />Shot largely on the streets of New York, 'Midnight Cowboy' is a grittily-realistic look at life in the slums. Watching the film, we can almost feel ourselves inside Ratso's squalid, unheated residence, our joints stiff from the aching winter cold. The acting certainly contributes to this ultra-realism, with both Voight and Hoffman masterfully portraying the two decadent dregs of modern society. Hoffman, in particular, is exceptional in his role (I'm walkin' here! I'm walkin' here!"), managing to steer well clear of being typecast after his much-lauded debut in 1967's 'The Graduate.' Both stars were later nominated for Best Actor Oscars (also nominated for acting bafflingly was Sylvia Miles, for an appearance that can't have been for more than five minutes), though both ultimately lost out to John Wayne in 'True Grit.' 'Midnight Cowboy' eventually went on to win three Oscars from seven nominations, including Best Picture, Best Director for Schlesinger and Best Writing for Waldo Salt.<br /><br />'Midnight Cowboy' is told mainly in a linear fashion, though there are numerous flashbacks that hint at Joe's past. Rather than explicitly explaining what these brief snippets are actually about, the audience is invited to think about it for themselves, and how these circumstances could have led Joe onto the path he is now pursuing. The achingly-beautiful final scene leaves us with a glimmer of hope, but a large amount of uncertainty. Gritty, thought-provoking and intensely fascinating, 'Midnight Cowboy' is one for the ages.
|
Midnight Cowboy' ของจอห์น ชเลซิงเจอร์อาจโดดเด่นที่สุดสำหรับการเป็นภาพยนตร์เรท X เรื่องเดียวในประวัติศาสตร์ของ Academy ที่ได้รับรางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้ยินเรื่องนี้ และพูดตามตรง ฉันไม่ได้คาดหวังอะไรกับภาพยนตร์เรื่องนี้มากนัก นี่ไม่ได้เป็นการบอกว่าฉันคิดว่ามันจะน่ากลัว แต่อย่างใดฉันก็ไม่คิดว่ามันจะเป็นหนังประเภทที่ฉันจะสนุกกับการดู นี่เป็นเหตุผลหนึ่งว่าทำไมคุณไม่ควรเชื่อสัญชาตญาณของตัวเองในเรื่องมารยาทดังกล่าว ซึ่งเป็นการผสมผสานที่น่าทึ่งระหว่างการแสดงที่เป็นตัวเอก การกำกับที่ทะเยอทะยาน และเพลงประกอบที่น่าจดจำ ("ทุกคนกำลังพูดอยู่ที่ฉัน ฉันไม่ได้ยินคำพูดที่พวกเขาพูดเลย" ) ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนึ่งในการสำรวจชีวิต ความไร้เดียงสา และมิตรภาพที่ดีที่สุดเท่าที่เคยมีมา<br /><br />โจ บัค วัยหนุ่ม (จอน วอยต์ ผู้มาใหม่ในขณะนั้น) แต่งตัวอย่างภาคภูมิใจเหมือนโรดิโอ คาวบอยเดินทางจากเท็กซัสไปนิวยอร์คเพื่อแสวงหาชีวิตใหม่ในฐานะโสเภณีชาย อย่างไรก็ตาม ดูเหมือนผู้หญิงจะไม่เต็มใจที่จะจ่ายเงินเพื่อบริการของเขา และโจต้องเผชิญกับความยากจนข้นแค้นอย่างหนักเมื่อเงินของเขาเริ่มหมดลง ในระหว่างการหาประโยชน์เหล่านี้ Joe ได้พบกับ Enrico "Ratso" Rizzo (Dustin Hoffman) นักต้มตุ๋นพิการขี้โรคซึ่งในตอนแรกพยายามหลอกให้ Joe ใช้เงินทั้งหมดของเขา เมื่อพวกเขาตระหนักว่าพวกเขาทั้งสองตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน Ratso เสนอที่พักให้กับ Joe และเมื่อทำงานร่วมกัน พวกเขาพยายามที่จะสร้างชีวิต (ซึ่งส่วนใหญ่ไม่ซื่อสัตย์) ให้ตัวเองในมหานครที่หนาวเย็นและเต็มไปด้วยความยากลำบากของนิวยอร์ก<br /><br />โจเชื่อมั่นในตัวเองว่าผู้หญิงนิวยอร์กเต็มใจที่จะจ่ายค่าบริการทางเพศมากกว่า อย่างไรก็ตาม การลงทุนทางธุรกิจครั้งแรกของเขาจบลงด้วยการที่เขาจ่ายเงินให้ผู้หญิงคนนั้นอย่างผิด ๆ (ซิลเวีย ไมล์ส) ยี่สิบเหรียญ แม้ว่าเขาอาจจะคิดว่าตัวเองค่อนข้างฉลาด แต่ Ratso ก็ไร้เดียงสาพอ ๆ กับ Joe Ratso มีอาการเดินกะโผลกกะเผลกและอาการไออย่างเจ็บปวด เขามักจะมั่นใจกับตัวเองเสมอว่าหากเขาสามารถเดินทางไปยังไมอามีอันอบอุ่นได้ ทุกอย่างก็จะเรียบร้อยดี ความคาดหวังที่เข้าใจผิดว่าสิ่งต่างๆ จะดีขึ้นอย่างง่ายดายนั้นค่อนข้างชวนให้นึกถึงนวนิยายคลาสสิกของเลนนี่และจอร์จแห่งจอห์น สไตน์เบ็ค เรื่อง 'Of Mice and Men'<br /><br />ถ่ายทำส่วนใหญ่บนถนนในนิวยอร์ก 'Midnight Cowboy ' เป็นมุมมองชีวิตในสลัมที่สมจริงอย่างน่ากลัว เมื่อชมภาพยนตร์ เราเกือบจะรู้สึกได้ว่าเราอยู่ในบ้านที่สกปรกและไม่ได้รับความร้อนของ Ratso ข้อต่อของเราแข็งทื่อจากความหนาวเย็นในฤดูหนาว การแสดงมีส่วนทำให้เกิดความสมจริงอย่างยิ่งนี้อย่างแน่นอน โดยทั้ง Voight และ Hoffman ถ่ายทอดภาพกากบาทสองอันที่เสื่อมโทรมของสังคมยุคใหม่ได้อย่างเชี่ยวชาญ โดยเฉพาะอย่างยิ่งฮอฟฟ์แมนมีความโดดเด่นในบทบาทของเขา (ฉันกำลังเดินอยู่ที่นี่! ฉันกำลังเดินอยู่ที่นี่!") จัดการเพื่อหลีกเลี่ยงการเป็น typecast หลังจากการเดบิวต์ที่ได้รับการยกย่องอย่างมากในปี 1967 'The Graduate' ต่อมาดาราทั้งสองคนได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยมในเวลาต่อมา (ผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงสาขาการแสดง อย่างงุนงง เช่นกัน ได้แก่ ซิลเวีย ไมลส์ สำหรับการปรากฏตัวที่ใช้เวลาไม่เกินห้านาที) แม้ว่าท้ายที่สุดแล้วทั้งคู่ก็พ่ายแพ้ให้กับจอห์น เวย์นใน 'True Grit' ' ในที่สุด 'Midnight Cowboy' ก็คว้ารางวัลออสการ์ถึง 3 รางวัลจากการได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงถึง 7 ครั้ง ซึ่งรวมถึงภาพยนตร์ยอดเยี่ยม ผู้กำกับยอดเยี่ยมของ Schlesinger และบทประพันธ์ยอดเยี่ยมของ Waldo Salt<br /><br />'Midnight Cowboy' เล่าเรื่องในลักษณะเชิงเส้นเป็นหลัก แม้ว่าจะมีเหตุการณ์ในอดีตมากมายที่บอกเป็นนัยถึงอดีตของโจ แทนที่จะอธิบายอย่างชัดเจนว่าจริงๆ แล้วตัวอย่างสั้นๆ เหล่านี้เกี่ยวกับอะไร ผู้ชมจะได้รับเชิญให้คิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วยตนเอง และสถานการณ์เหล่านี้จะนำโจไปสู่เส้นทางที่เขาต้องการได้อย่างไร ตอนนี้กำลังไล่ตาม ฉากสุดท้ายที่สวยงามน่าปวดหัวทำให้เรามีความหวังริบหรี่ แต่ก็มีความไม่แน่นอนมากมาย ชวนให้คิด และน่าหลงใหลอย่างเข้มข้น 'Midnight Cowboy' เป็นฉากหนึ่งสำหรับทุกวัย
| 1pos
|
Hardly the stuff dreams are made of is this pursuit of the brass ring by a naive hustler (JON VOIGT) and his lame con-man sidekick (DUSTIN Hoffman), soon to forge a friendship based on basic survival skills.<br /><br />A daring film for its time, and a foremost example of the kind of gritty landscape being explored in the more graphic films of the '60s. Symbolic of the "end of innocence" in American films, since it was the only X-rated film to win a Best Picture Oscar.<br /><br />JON VOIGT is the male hustler who comes to the big city expecting to find women an easy way to make money when they fight over his body, but soon finds the city is a cold place with no welcome mat for his ilk. Befriended by a lame con-man (DUSTIN Hoffman), he goes through a series of serio-comic adventures that leave him disillusioned and bitter, ready to leave the confines of a cold water flat for the sunshine promised in Florida, a land his friend "Ratzo" dreams of living in.<br /><br />But even in this final quest, the two are losers. John Schlesinger has directed with finesse from a brilliant script by Waldo Salt, and John Barry's haunting "Midnight Cowboy" theme adds to the poignant moments of search and desperation.<br /><br />Summing up: A true American classic honestly facing a tough subject and daring to show the underbelly of certain aspects of city life.
|
ความฝันแทบจะไม่เกิดขึ้นเลยคือการไล่ตามแหวนทองเหลืองของนักธุรกิจหนุ่มผู้ไร้เดียงสา (จอน วอกต์) และเพื่อนนักต้มตุ๋นขาพิการของเขา (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน) ซึ่งในไม่ช้าจะสร้างมิตรภาพบนพื้นฐานของทักษะการเอาชีวิตรอดขั้นพื้นฐาน<br />< br />ภาพยนตร์ที่ท้าทายในยุคนั้น และเป็นตัวอย่างสำคัญของภูมิทัศน์ที่กล้าหาญที่ถูกสำรวจในภาพยนตร์ที่มีภาพกราฟิกมากขึ้นแห่งยุค 60 สัญลักษณ์ของ "จุดจบของความบริสุทธิ์" ในภาพยนตร์อเมริกัน เนื่องจากเป็นภาพยนตร์เรท X เรื่องเดียวที่คว้ารางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม<br /><br />JON VOIGT คือนักธุรกิจชายที่มาเยือนเมืองใหญ่อย่างคาดหวัง พบวิธีง่ายๆ ที่ผู้หญิงจะหาเงินได้เมื่อพวกเขาต่อสู้เพื่อร่างกายของเขา แต่ไม่นานก็พบว่าเมืองนี้เป็นสถานที่เย็นชาและไม่มีเบาะต้อนรับสำหรับตระกูลของเขา ด้วยความเป็นเพื่อนกับนักต้มตุ๋นขาพิการ (ดัสติน ฮอฟฟ์แมน) เขาต้องเผชิญการผจญภัยแนวการ์ตูนซีเรียสที่ทำให้เขาท้อแท้และขมขื่น พร้อมที่จะออกจากขอบเขตน้ำเย็นเฉียบเพื่อรับแสงแดดที่สัญญาไว้ในฟลอริดา ดินแดนแห่งเพื่อนของเขา "รัตโซ" ใฝ่ฝันที่จะมีชีวิตอยู่<br /><br />แต่แม้ในภารกิจสุดท้ายนี้ ทั้งสองก็ยังเป็นผู้แพ้ John Schlesinger กำกับอย่างปราณีตจากบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยมของ Waldo Salt และธีม "Midnight Cowboy" ชวนหลอนของ John Barry ช่วยเพิ่มช่วงเวลาอันเจ็บปวดของการแสวงหาและความสิ้นหวัง<br /><br />สรุป: ภาพยนตร์อเมริกันคลาสสิกที่แท้จริงเผชิญหน้าอย่างตรงไปตรงมา เป็นเรื่องที่ยากลำบากและกล้าที่จะแสดงจุดอ่อนของบางแง่มุมของชีวิตในเมือง
| 1pos
|
Midnight Cowboy is not for everybody. It's raw, painful, and realistic but very entertaining. The lead actors Jon Voight and Dustin Hoffman who would go on to become Oscar winning actors deliver amazing performances. Voight as the Texas hustler, Joe Buck, who migrates from small town Texas to New York City to become a hustler. He does not apologize for his chosen profession but it is not that easy. The New York City women like the rich lady played by Georgeann Johnson and Cass played by Oscar nominated Sylvia Miles are different than Texas women. Sadly, Buck is trying to escape from his past life in Texas. He was raised by his grandmother, Sally Buck, played by the wonderful actress Ruth White who died in 1969 from cancer. The locations in New York City are wonderful to watch as is the relationship between Fatso played by Hoffman and Buck's characters evolve into a moving male to male friendship. The men are struggling to survive the New York City life by not playing by the rules like getting a real job. As the film evolves, Buck's past comes to the surface and it's haunting but not clear. The film is not for children but compared to today's films and television programming, Midnight Cowboy might be more tame. I can't forget a young Brenda Vaccaro and a party that you can't forget. It's also a tearjerker of a film, so get your hankies out too.
|
Midnight Cowboy ไม่ใช่สำหรับทุกคน มันดิบ เจ็บปวด และสมจริงแต่ก็สนุกสนานมาก นักแสดงนำอย่างจอน วอยต์และดัสติน ฮอฟฟ์แมนซึ่งก้าวขึ้นมาเป็นนักแสดงเจ้าของรางวัลออสการ์ก็แสดงการแสดงที่น่าทึ่งได้ พากย์เสียงเป็น Joe Buck นักธุรกิจหนุ่มชาวเท็กซัสที่อพยพจากเมืองเล็กๆ ในรัฐเท็กซัสไปยังนิวยอร์กซิตี้เพื่อกลายมาเป็นนักธุรกิจหนุ่ม เขาไม่ขอโทษสำหรับอาชีพที่เขาเลือกแต่มันไม่ง่ายขนาดนั้น ผู้หญิงในนิวยอร์กซิตี้ชอบผู้หญิงรวยที่รับบทโดย Georgeann Johnson และ Cass ที่รับบทโดย Sylvia Miles ผู้ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์นั้นแตกต่างจากผู้หญิงเท็กซัส น่าเศร้าที่บัคพยายามหลบหนีจากชีวิตในอดีตของเขาในเท็กซัส เขาได้รับการเลี้ยงดูโดยคุณยายของเขา แซลลี่ บัค ซึ่งรับบทโดยรูธ ไวท์ นักแสดงสาวผู้แสนวิเศษ ซึ่งเสียชีวิตในปี 1969 ด้วยโรคมะเร็ง โลเกชันในนิวยอร์กซิตี้เป็นสถานที่ที่น่าจับตามอง เช่นเดียวกับความสัมพันธ์ระหว่างแฟตโซที่รับบทโดยฮอฟฟ์แมนและตัวละครของบัคได้พัฒนาไปสู่มิตรภาพที่ซาบซึ้งระหว่างชายกับชาย หนุ่มๆ เหล่านี้กำลังดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดจากชีวิตในนิวยอร์กซิตี้ด้วยการไม่เล่นตามกฎเกณฑ์เหมือนได้งานจริง เมื่อภาพยนตร์พัฒนาขึ้น อดีตของบัคก็ปรากฏให้เห็น และมันก็น่าขนลุกแต่ก็ไม่ชัดเจน ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่เหมาะสำหรับเด็ก แต่เมื่อเทียบกับภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์ในปัจจุบัน Midnight Cowboy อาจจะดูเชื่องกว่า ฉันไม่สามารถลืมเบรนดา วัคคาโรในวัยเยาว์ และงานปาร์ตี้ที่คุณไม่อาจลืมได้ นอกจากนี้ยังทำให้หนังน้ำตาไหลอีกด้วย ดังนั้นเตรียมผ้าเช็ดหน้าของคุณไปด้วย
| 1pos
|
Midnight Cowboy made a big fuss when it was released in 1969, drawing an X rating. By today's standards, it would be hard pressed to pull an R rating. Jon Voight, who has been better, is competent in his role as Joe Buck, an out of town hick wanting to make it big with the ladies in New York City. He meets a seedy street hustler named Ratso Rizzo, who tries to befriend Buck for his own purposes. The two eventually forge a bond that is both touching and pathetic. As Ratso, Dustin Hoffman simply shines. Hoffman has often been brilliant, but never more so than in this portrayal. He is so into character that all else around him pales in comparison. Losing the Academy Award to John Wayne is one of the most ridiculous decisions ever made by the Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Director Schlessinger has a deft hand with his production, but this film has a grungy underbelly that leaves a bad taste in the mouth of the viewer. Worth seeing for Hoffman's performance alone.
|
Midnight Cowboy สร้างความฮือฮาครั้งใหญ่เมื่อออกฉายในปี 1969 โดยได้รับเรตติ้ง X ตามมาตรฐานปัจจุบัน การดึงคะแนน R ออกมาคงเป็นเรื่องยาก จอน วอยต์ ซึ่งเก่งกว่าเคยมีความสามารถในบทบาทของเขาในฐานะโจ บัค ชายนอกเมืองที่ต้องการสร้างชื่อเสียงให้กับสาวๆ ในนิวยอร์กซิตี้ เขาได้พบกับนักเลงข้างถนนจอมซอมซ่อชื่อ Ratso Rizzo ซึ่งพยายามจะผูกมิตรกับ Buck เพื่อจุดประสงค์ของเขาเอง ในที่สุดทั้งสองก็สร้างสายสัมพันธ์ที่ทั้งซาบซึ้งและน่าสมเพชในที่สุด ขณะที่ Ratso ดัสติน ฮอฟฟ์แมนก็เปล่งประกาย ฮอฟฟ์แมนมักจะแสดงได้ยอดเยี่ยม แต่ก็ไม่เคยมากไปกว่านี้ในการแสดงภาพนี้ เขามีบุคลิกนิสัยที่คนอื่นๆ รอบตัวเขาดูซีดเซียวเมื่อเปรียบเทียบกัน การสูญเสียรางวัลออสการ์ให้กับจอห์น เวย์นเป็นหนึ่งในการตัดสินใจที่ไร้สาระที่สุดเท่าที่เคยมีมาโดย Academy of Motion Picture Arts and Sciences ผู้กำกับชเลสซิงเกอร์มีความชำนาญในการผลิตผลงานของเขา แต่ภาพยนตร์เรื่องนี้มีจุดอ่อนที่ฉุนเฉียวซึ่งทำให้ผู้ชมได้รับรสชาติที่ไม่ดี น่าดูการแสดงของฮอฟฟ์แมนเพียงอย่างเดียว
| 1pos
|
"Midnight Cowboy" is one of those films thats been proclaimed a masterpiece with good reason - it really is one of the finest films ever made in America. Its both artistically valid yet entirely accessible and commercial. No wonder it was a huge success when initially released. But be warned, its also one of the most heartbreaking films ever made. The characters are memorable, well-developed, and ultimately tragic. The filmmakers should be applauded for not giving us the Hollywood ending, something which was basically mandatory by the 80s. Still, this is why I treasure the years of 1967 to 1977 for American film. Its a time when well-made, innovative, and most of all bleak films could be made with the big budgets that Hollywood could offer. All this was over by the time "Star Wars" was released.<br /><br />The direction by John Schlesinger makes the material work. It combines a simplistic style with some experimental editing. Unlike many other films featuring these psychedelic effects, "Midnight Cowboy" has aged quite well. Its still as powerful now as it was when initially released. The acting however is what makes this a masterpiece. The characters' backgrounds are never fully explained, but the performances make them completely developed. Both Jon Voight and Dustin Hoffman are absolutely memorable and sympathetic (despite their sometimes reprehensible actions). Plus, being a fan of vintage exploitation films, I loved the scenes set on the infamously sleazy 42nd street. "Midnight Cowboy" is close to being perfect and one of the most powerful films ever made. (10/10)
|
"Midnight Cowboy" เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ได้รับการประกาศให้เป็นผลงานชิ้นเอกด้วยเหตุผลที่ดี เป็นภาพยนตร์ที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งที่เคยสร้างในอเมริกา ทั้งมีผลทางศิลปะแต่เข้าถึงได้ทั้งหมดและเป็นเชิงพาณิชย์ ไม่น่าแปลกใจเลยที่มันประสบความสำเร็จอย่างมากเมื่อเปิดตัวครั้งแรก แต่ขอเตือนไว้ก่อนว่านี่เป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่น่าสะเทือนใจที่สุดเท่าที่เคยมีมา ตัวละครมีความน่าจดจำ ได้รับการพัฒนามาอย่างดี และน่าเศร้าในที่สุด ทีมผู้สร้างควรได้รับการปรบมือสำหรับการไม่ให้ตอนจบแบบฮอลลีวูดแก่เรา ซึ่งเป็นสิ่งที่บังคับโดยพื้นฐานในยุค 80 ถึงกระนั้น นี่คือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงให้ความสำคัญกับปี 1967 ถึง 1977 สำหรับภาพยนตร์อเมริกัน ถึงเวลาแล้วที่ภาพยนตร์ที่สร้างมาอย่างดี มีนวัตกรรม และไร้คุณภาพส่วนใหญ่สามารถสร้างขึ้นมาได้ด้วยงบประมาณก้อนโตที่ฮอลลีวู้ดจะมอบให้ได้ ทั้งหมดนี้จบลงเมื่อ "Star Wars" เปิดตัว<br /><br />การกำกับโดย John Schlesinger ทำให้วัสดุใช้งานได้ เป็นการผสมผสานสไตล์ที่เรียบง่ายเข้ากับการแก้ไขเชิงทดลองบางอย่าง ไม่เหมือนกับภาพยนตร์อื่นๆ หลายเรื่องที่มีเอฟเฟ็กต์หลอนประสาทเหล่านี้ "Midnight Cowboy" มีอายุค่อนข้างดี ตอนนี้มันยังคงทรงพลังเหมือนตอนที่เปิดตัวครั้งแรก การแสดงคือสิ่งที่ทำให้ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานชิ้นเอก ภูมิหลังของตัวละครไม่เคยได้รับการอธิบายอย่างครบถ้วน แต่การแสดงทำให้พวกเขาพัฒนาขึ้นอย่างสมบูรณ์ ทั้ง Jon Voight และ Dustin Hoffman ต่างก็เป็นคนที่น่าจดจำและเห็นอกเห็นใจกันมาก (แม้ว่าบางครั้งพวกเขาจะกระทำการที่น่าตำหนิก็ตาม) นอกจากนี้ ฉันยังเป็นแฟนตัวยงของภาพยนตร์แนวแสวงหาผลประโยชน์แนววินเทจ ฉันชอบฉากต่างๆ ที่เกิดขึ้นบนถนนสาย 42 อันเลื่องชื่ออีกด้วย "Midnight Cowboy" ใกล้จะสมบูรณ์แบบแล้ว และเป็นหนึ่งในภาพยนตร์ที่ทรงพลังที่สุดเท่าที่เคยมีมา (10/10)
| 1pos
|
An American in Paris is a showcase of Gene Kelly. Watch as Gene sings, acts and dances his way through Paris in any number of situations. Some purely majestic, others pure corn. One can imagine just what Kelly was made of as he made this film only a year before "Singin' In The Rain". He is definately one of the all time greats. It is interesting to look at the parallels between the two films, especially in Kelly's characters, the only main difference being that one is based in Paris, the other in L.A.<br /><br />Some have said that Leslie Caron's acting was less than pure. Perhaps Cyd Charisse, who was originally intended for the role could have done better, however Caron is quite believable in the role and has chemistry with Kelly. Oscar Levant's short role in this film gave it just what it needed, someone who doesn't look like Gene Kelly. Filling the role as the everyman isn't an easy task, yet Levant did it with as much class as any other lead.<br /><br />The song and dance routines are all perfection. Even the overlong ballet at the end of the film makes it a better film with it than without. Seeing that there really wasn't much screen time to make such a loving relationship believable, Minnelli used this sequence to make it seem as if you'd spent four hours with them. Ingenious!<br /><br />I would have to rate this film up with Singin' since it is very similar in story and song. Singin' would barely get the nod because of Debbie Reynolds uplifting performance.<br /><br />Full recommendation.<br /><br />8/10 stars.
|
ชาวอเมริกันในปารีสคือตัวอย่างหนึ่งของ Gene Kelly ชมการร้องเพลง การแสดง และการเต้นรำของ Gene ไปทั่วปารีสในทุกสถานการณ์ บางอันก็ยิ่งใหญ่อลังการ บางอันก็ข้าวโพดบริสุทธิ์ ใครๆ ก็สามารถจินตนาการได้ว่าเคลลี่ทำมาจากอะไรในขณะที่เขาสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้เพียงหนึ่งปีก่อนหน้าเรื่อง "Singin' In The Rain" เขาคือหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่ตลอดกาลอย่างแน่นอน เป็นเรื่องน่าสนใจที่ได้เห็นความคล้ายคลึงกันระหว่างภาพยนตร์ทั้งสองเรื่อง โดยเฉพาะตัวละครของเคลลี่ ความแตกต่างหลักเพียงอย่างเดียวคือเรื่องหนึ่งมีพื้นฐานมาจากปารีส ส่วนอีกเรื่องอยู่ในแอลเอ<br /><br />บางคนบอกว่าการแสดงของเลสลี คารอนนั้น น้อยกว่าบริสุทธิ์ บางที Cyd Charisse ซึ่งเดิมตั้งใจให้รับบทนี้อาจจะทำได้ดีกว่านี้ แต่ Caron ก็ค่อนข้างน่าเชื่อถือในบทบาทนี้และเข้ากันได้ดีกับ Kelly บทบาทสั้นๆ ของออสการ์ เลแวนต์ในภาพยนตร์เรื่องนี้ให้สิ่งที่ต้องการ นั่นคือคนที่ดูไม่เหมือนยีน เคลลี การเติมเต็มบทบาทในฐานะผู้ชายธรรมดาๆ ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เลแวนต์ก็แสดงได้อย่างมีระดับพอๆ กับนักแสดงนำคนอื่นๆ<br /><br />เพลงและท่าเต้นล้วนสมบูรณ์แบบ แม้แต่การเต้นบัลเลต์ที่ยาวเกินไปในตอนท้ายของหนังก็ทำให้หนังเรื่องนี้ดูดีกว่าไม่มีเลย เมื่อเห็นว่าไม่มีเวลาอยู่หน้าจอมากนักที่จะทำให้ความสัมพันธ์รักนั้นน่าเชื่อถือ มินเนลลีจึงใช้ซีเควนซ์นี้เพื่อทำให้ดูเหมือนกับว่าคุณได้ใช้เวลาสี่ชั่วโมงกับพวกเขา แยบยล!<br /><br />ฉันคงต้องให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้กับ Singin' เพราะมันมีความคล้ายคลึงกันมากในเรื่องเนื้อเรื่องและเพลง Singin' แทบจะไม่ได้รับการยอมรับเลยเพราะการแสดงของ Debbie Reynolds ที่ยกระดับ<br /><br />แนะนำแบบเต็ม<br /><br />8/10 ดาว
| 1pos
|
The story and music (George Gershwin!) are wonderful, as are Levant, Guetary, Foch, and, of course, Kelly. One thing's missing, and that thing is a good leading lady. I'm sorry, Leslie Caron bothers me. Anyway, despite her, the plot moves along nicely with the famous (and deservedly so) Ballet. Oh the colours, the dazzling reds, blues, greens, and yellows. Musn't forget the beiges as well. ; ) I just adore the contrast between the Beaux Arts Ball (completely black and white costumes) and the ever-so-brilliant Ballet.<br /><br />So I suppose what I'm trying to say is this: Please, by all means see it, and enjoy it, because though it isn't the best, it is MARVELOUS. But be sure not to forget that other Gene Kelly musical with the 20 year old girl that was catapulted to stardom just afterward.
|
เรื่องราวและดนตรีประกอบ (จอร์จ เกิร์ชวิน!) ยอดเยี่ยมมาก เช่นเดียวกับเลแวนต์ เกทารี ฟอช และเคลลี่ด้วย ขาดไปอย่างหนึ่งคือนางเอกที่ดี ฉันขอโทษ เลสลี่ คารอนรบกวนฉัน อย่างไรก็ตาม ถึงแม้จะมีเธอ แต่โครงเรื่องก็ดำเนินไปอย่างดีกับบัลเลต์ผู้โด่งดัง (และสมควรได้รับเช่นกัน) โอ้ สีที่สุกสว่าง แดง น้ำเงิน เขียว และเหลือง อย่าลืมสีเบจด้วย - ) ฉันชอบความแตกต่างระหว่าง Beaux Arts Ball (ชุดขาวดำล้วนๆ) และบัลเลต์ที่เจิดจ้าที่สุด<br /><br />ดังนั้น ฉันคิดว่าสิ่งที่ฉันพยายามจะพูดคือ: ได้โปรด ยังไงก็ตามลองดูและสนุกกับมัน เพราะถึงแม้ว่ามันจะไม่ได้ดีที่สุด แต่มันก็มหัศจรรย์มาก แต่อย่าลืมว่าละครเพลงเรื่องอื่นๆ ของ Gene Kelly กับเด็กหญิงอายุ 20 ปีซึ่งกลายเป็นดาราหลังจากนั้นไม่นาน
| 1pos
|
... Oxford, Mississippi, at least. Okay, the Paris we get is Paris, Culver City apart from the Establishing library footage of the real McCoy but it IS Paris in spirit than which nothing, nowhere, is better. Okay, Kelly is no Astaire but then who is and Caron is no Hepburn, ditto but Alan Lerner is light years ahead of the vastly overrated Comden and Green who scripted Kelly's other 'big' 50s musical Singin' In The Rain (a curious replication of lyricists writing screenplays featuring songs by OTHER lyricists and just to balance things the Gershwin numbers are far superior to the Arthur Freed/Nacio Herb Brown numbers so Alan Lerner didn't have to feel too outclassed). The story needn't detain us any more than the anomalies -Kelly hasn't got change of a match and is a painter, i.e. bohemian, yet he is able to scare up a perfectly good suit at a few hours notice when Foch invites him to dinner at her hotel; in the well-documented Love Is Here To Stay sequence the lovers are strangely unmolested by passers-by, other lovers and the bridge in the background is totally free of both pedestrian and vehicular traffic - this is, after all, a feelgood musical so it stands or falls by the score and in this case it stands four square. As feel good musicals go it's definitely in the top 10.
|
... ออกซ์ฟอร์ด มิสซิสซิปปี้ อย่างน้อยที่สุด โอเค ปารีสที่เราได้รับคือปารีส คัลเวอร์ซิตี้ นอกเหนือจากการสถาปนาภาพห้องสมุดของของแท้ แต่เป็นปารีสในจิตวิญญาณมากกว่าที่ไม่มีอะไรดีกว่า โอเค เคลลี่ไม่ใช่แอสแตร์ แต่แล้วใครล่ะ และแครอนก็ไม่ใช่เฮปเบิร์น เหมือนกัน แต่อลัน เลิร์นเนอร์ยังนำหน้าคอมเดนและกรีนที่พูดเกินจริงไปหลายปีแสง ซึ่งรับหน้าที่เขียนบทละครเพลง 'ใหญ่' ยุค 50 เรื่อง Singin' In The Rain ของเคลลี่อีกเรื่องหนึ่ง (การจำลองแบบที่น่าสงสัยของ นักแต่งเพลงที่เขียนบทภาพยนตร์ที่มีเพลงของนักแต่งเพลงคนอื่น ๆ และเพียงเพื่อสร้างความสมดุลให้กับสิ่งต่าง ๆ ตัวเลข Gershwin นั้นเหนือกว่าตัวเลขของ Arthur Freed/Nacio Herb Brown ดังนั้น Alan เลิร์นเนอร์ไม่จำเป็นต้องรู้สึกว่าตัวเองมีระดับเกินไป) เรื่องราวไม่จำเป็นต้องกักขังเราไว้มากไปกว่าความผิดปกติ - เคลลี่ไม่มีการเปลี่ยนไม้ขีดและเป็นจิตรกร เช่น ชาวโบฮีเมียน แต่เขาก็สามารถสวมชุดสูทที่สมบูรณ์แบบจนน่ากลัวได้ในเวลาไม่กี่ชั่วโมงเมื่อฟอชเชิญเขา ไปทานอาหารเย็นที่โรงแรมของเธอ ในซีเควนซ์ Love Is Here To Stay ที่บันทึกไว้อย่างดี คู่รักต่างไม่ถูกรบกวนอย่างแปลกประหลาดจากผู้คนที่สัญจรไปมา คู่รักคนอื่นๆ และสะพานที่อยู่ด้านหลังนั้นปลอดจากการจราจรทั้งทางเท้าและยานพาหนะโดยสิ้นเชิง ท้ายที่สุดแล้ว นี่คือละครเพลงที่ให้ความรู้สึกดี ยืนหรือล้มตามคะแนน และในกรณีนี้คือยืนสี่สี่เหลี่ยม ละครเพลงแนว feel good ติดอันดับท็อป 10 อย่างแน่นอน
| 1pos
|
If I remember, Ira Gershwin, the lyricist and brother of George, offered the Gershwin catalog for this film and it was snapped up by the producers. In many respects, it was a typical 50's movie musical by the Freed Unit at MGM and directed by Vincente Minelli with a lot of help from Gene Kelly.<br /><br />The Gershwins were, of course, among the greatest of all Broadway musical teams but, in my opinion, George himself was among the greatest of all American composers, period!!! Gene Kelly was, of course, one of the two greatest male dancers of the movie musical (One guess as to the other?) and I don't imagine his casting was ever in doubt. But, I think the rest of the cast needs some explanation: Oscar Levant was a noted personality in his time and, as an actual friend of George Gershwin, he had to be in this film. He was a talented pianist and even a moderately talented composer as well as a noted neurotic and hypochondriac and here, as always, he plays himself.<br /><br />Leslie Caron was an unknown at this time and she was of the French "gamin" type. A talented dancer, she was never a real beauty. George Guétary who plays the part of Maurice Chavalier, oops, I mean Henri Baurel, was Greek and not French but he certainly is more than OK as a French boulevardier even if a little too young for the part.<br /><br />Gene's hoofer's voice is serviceable here but Guétary has much the better vocal equipment. Though Gene was better cast elsewhere as, obviously, in "Singin' in the Rain" where his character is much more calculating, even here he shows himself to be something of a heel at times (He was, not for nothing, cast as the original heel Joey in Pal Joey, the Broadway musical.) I was not so enchanted with his "I Got Rhythm" scene with the children which does not appear as spontaneous as was intended in my opinion.<br /><br />I also found Nina Foch's character Milo to be rather irritating.<br /><br />But the highlight of the film is obviously the lengthy ballet at the end of the film based on the title music with sets and costumes in the styles of the great French Impressionist painters.<br /><br />I found it difficult to believe Gene and Oscar, as struggling artists, and I don't think the musical numbers are as well set up as they might be but, on balance, the Gershwin music is very well served in this film.<br /><br />The DVD is well-done with fine clear graphics (when they are supposed to be) and the mono sound is good but a trifle shallow.
|
ถ้าฉันจำได้ว่า Ira Gershwin ผู้แต่งเนื้อร้องและน้องชายของ George เสนอแคตตาล็อก Gershwin สำหรับภาพยนตร์เรื่องนี้ และโปรดิวเซอร์ก็คว้ามันไป ในหลาย ๆ ด้าน มันเป็นภาพยนตร์เพลงตามแบบฉบับของยุค 50 โดย Freed Unit ที่ MGM และกำกับโดย Vincente Minelli โดยได้รับความช่วยเหลือมากมายจาก Gene Kelly<br /><br />แน่นอนว่า Gershwins เป็นหนึ่งในกลุ่มที่ยิ่งใหญ่ที่สุด วงดนตรีบรอดเวย์ทุกทีม แต่ในความคิดของฉัน จอร์จเองก็เป็นหนึ่งในนักแต่งเพลงชาวอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในยุคนี้!!! แน่นอนว่า Gene Kelly เป็นหนึ่งในนักเต้นชายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในภาพยนตร์มิวสิคัล (ใครๆ ก็เดาได้เหมือนกัน) และฉันก็ไม่คิดว่าการคัดเลือกนักแสดงของเขาจะมีข้อสงสัยใดๆ เลย แต่ฉันคิดว่านักแสดงที่เหลือจำเป็นต้องมีคำอธิบาย ออสการ์ เลแวนต์เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในยุคของเขา และในฐานะเพื่อนแท้ของจอร์จ เกิร์ชวิน เขาจึงต้องแสดงในภาพยนตร์เรื่องนี้ เขาเป็นนักเปียโนที่มีพรสวรรค์และยังเป็นนักแต่งเพลงที่มีพรสวรรค์ปานกลาง รวมถึงเป็นโรคประสาทและอาการ hypochondriac ที่มีชื่อเสียง และที่นี่เช่นเคย เขาเล่นด้วยตัวเอง<br /><br />Leslie Caron ยังไม่มีใครรู้จักในเวลานี้ และเธอก็อยู่ในกลุ่ม ประเภท "gamin" ภาษาฝรั่งเศส เธอเป็นนักเต้นที่มีพรสวรรค์ เธอไม่เคยมีความงามที่แท้จริงเลย George Guétary ผู้รับบทเป็น Maurice Chavalier อุ๊ย ฉันหมายถึง Henri Baurel เป็นคนกรีกและไม่ใช่คนฝรั่งเศส แต่แน่นอนว่าเขาเป็นคนดีมากกว่าในฐานะคนฝรั่งเศสบูเลอวาร์ด แม้ว่าจะยังเด็กเกินไปสำหรับบทนี้ก็ตาม<br /><br / >เสียงกีบของยีนใช้ได้ที่นี่ แต่ Guétary มีอุปกรณ์เสียงร้องที่ดีกว่ามาก แม้ว่ายีนจะถูกเลือกไปแสดงที่อื่นได้ดีกว่าอย่างใน "Singin' in the Rain" ซึ่งตัวละครของเขามีการคำนวณมากกว่ามาก แม้แต่ที่นี่ เขาก็แสดงตัวเองว่าเขาเป็นคนเก่งในบางครั้ง (เขาไม่ใช่เพื่ออะไรเลยที่ได้รับเลือกให้เป็น ส้นเท้าดั้งเดิมของ Joey ใน Pal Joey ละครเพลงบรอดเวย์) ฉันไม่ได้หลงใหลกับฉาก "I Got Rhythm" ของเขากับเด็กๆ มากนักซึ่งดูไม่เป็นไปตามธรรมชาติอย่างที่ตั้งใจไว้ในความคิดของฉัน<br /><br />I ยังพบว่าไมโล ตัวละครของนีน่า ฟอช ค่อนข้างกวนใจ<br /><br />แต่จุดเด่นของหนังเรื่องนี้อยู่ที่การเต้นบัลเลต์ยาวช่วงท้ายเรื่องตามเพลงไตเติ้ลพร้อมฉากและเครื่องแต่งกายตามสไตล์ของ จิตรกรอิมเพรสชั่นนิสต์ผู้ยิ่งใหญ่ชาวฝรั่งเศส<br /><br />ฉันพบว่ามันยากที่จะเชื่อว่ายีนและออสการ์ในฐานะศิลปินที่กำลังดิ้นรน และฉันไม่คิดว่าตัวเลขทางดนตรีจะจัดวางได้ดีเท่าที่ควร แต่โดยสมดุลแล้ว เพลงของเกิร์ชวินเสิร์ฟได้ดีมาก ภาพยนตร์เรื่องนี้<br /><br />ดีวีดีทำออกมาได้ดีและมีกราฟิกที่คมชัดดี (ในเมื่อมันควรจะเป็น) และเสียงโมโนก็ดีแต่เสียงตื้นไปหน่อย
| 1pos
|
An American in Paris is a wonderful musical about an American painter living in Paris for inspiration. He meets a rich woman who admires his paintings on the street and she believes she can get his work to be even more popular to the public, e.g. in a museum. Golden Globe nominated Gene Kelly as the artist Jerry Mulligan is just perfect at both singing and especially dancing. He also meets the main girl Lise Bouvier (Leslie Caron) who is engaged to his best friend. He can't help his feelings for this girl, even after he finds out who she is engaged to. Filled with nice romance and wonderful song and dance, this is a very good musical film. It may drag slightly with his dancing dream sequence, i.e. The American in Paris ballet, but there is a good happy ending. It won the Oscars for Best Art Direction-Set Decoration, Best Cinematography, Best Costume Design, Best Music, Scoring of a Musical Picture, Best Writing, Story and Screenplay and Best Picture, and it was nominated for Best Director for Vincente Minnelli and Best Film Editing, it was nominated the BAFTA for Best Film from any Source, and it won the Golden Globe for Best Motion Picture - Musical/Comedy, and it was nominated for Best Director for Vincente Millenni (Liza's father). Gene Kelly was number 66 on The 100 Movie Stars, and he was number 15 on 100 Years, 100 Stars - Men, "I Got Rhythm" was number 32 on 100 Years, 100 Songs, the film was number 9 on 100 Years of Musicals, it was number 39 on 100 Years, 100 Passions, it was number 68 on 100 Years, 100 Movies, and it was number 58 on The 100 Greatest Musicals. Very good!
|
An American in Paris เป็นละครเพลงที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับจิตรกรชาวอเมริกันที่อาศัยอยู่ในปารีสเพื่อหาแรงบันดาลใจ เขาพบกับหญิงสาวรวยคนหนึ่งซึ่งชื่นชมภาพวาดของเขาบนถนน และเธอเชื่อว่าเธอจะทำให้งานของเขาโด่งดังต่อสาธารณชนมากยิ่งขึ้น เช่น ในพิพิธภัณฑ์ ลูกโลกทองคำเสนอชื่อเข้าชิง Gene Kelly ในฐานะศิลปิน Jerry Mulligan ที่มีทั้งการร้องเพลงและการเต้นรำที่สมบูรณ์แบบ นอกจากนี้เขายังได้พบกับหญิงสาวหลัก Lise Bouvier (Leslie Caron) ที่หมั้นอยู่กับเพื่อนสนิทของเขา เขาอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกับผู้หญิงคนนี้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเธอหมั้นหมายกับใครก็ตาม เต็มไปด้วยความโรแมนติก บทเพลง และการเต้นที่ไพเราะ ถือเป็นภาพยนตร์เพลงที่ดีมาก มันอาจจะลากจูงเล็กน้อยกับลำดับความฝันในการเต้นของเขา เช่น บัลเล่ต์ The American in Paris แต่ก็จบลงอย่างมีความสุข ได้รับรางวัลออสการ์สาขาการตกแต่งฉากกำกับศิลป์ยอดเยี่ยม, ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, ออกแบบเครื่องแต่งกายยอดเยี่ยม, ดนตรีประกอบยอดเยี่ยม, การให้คะแนนภาพยนตร์เพลง, การเขียนบทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม, เรื่องราวและบทภาพยนตร์ และภาพยนตร์ยอดเยี่ยม และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงผู้กำกับยอดเยี่ยมจาก Vincente Minnelli และ Best Director การตัดต่อภาพยนตร์ ได้รับการเสนอชื่อเข้าชิง BAFTA สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมจากทุกแหล่ง และได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม - มิวสิคัล/ตลก และได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงผู้กำกับยอดเยี่ยมจาก Vincente Millenni (พ่อของลิซ่า). Gene Kelly อยู่ที่อันดับที่ 66 ใน The 100 Movie Stars และเขาได้อันดับที่ 15 ใน 100 Years, 100 Stars - Men ส่วน "I Got Rhythm" อยู่ในอันดับที่ 32 ใน 100 Years, 100 Songs ภาพยนตร์เรื่องนี้อยู่อันดับที่ 9 ใน 100 Years of Musicals หมายเลข 39 ใน 100 ปี 100 Passions หมายเลข 68 ใน 100 ปี 100 ภาพยนตร์ และอยู่อันดับที่ 58 ใน 100 ละครเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ดีมาก!
| 1pos
|
An American In Paris is an integrated musical, meaning that the songs and dances blend perfectly with the story. The film was inspired by the 1928 orchestral composition by George Gershwin. <br /><br />The story of the film is interspersed with show-stopping dance numbers choreographed by Gene Kelly and set to popular Gershwin tunes. Songs and music include "I Got Rhythm," "'S Wonderful," and "Our Love is Here to Stay". It set a new standard for the subgenre known as the "songbook" musical with dozens of Gershwin tunes buried in the underscore. The climax is "The American in Paris" ballet, an 18 minute dance featuring Kelly and Caron set to Gershwin's An American in Paris, featuring an Impressionistic period daydream in the style of various painters, is one of the longest uninterrupted dance sequences of any Hollywood film. The ballet alone cost more than half a million dollars, a staggering sum at the time.<br /><br />It's funny to think of such a work of art being born over a pool game between film producer Arthur Freed (SINGIN' IN THE RAIN, WIZARD OF OZ, ON THE TOWN, MEET ME IN ST. LOUIS and THE BAND WAGON) and Ira Gershwin. It was Freed's idea to buy the title so he could use if in a film about Paris and Gershwin's idea that it would only use Gershwin music.<br /><br />Original cast was to have Cyd Charisse but she discovered she was pregnant before shooting began. A major reason Gene Kelly suggested Leslie Caron as the female lead was because he felt this movie needed a "real" French girl playing Lise, not just an American actress playing one. Gene Kelly discovered Leslie Caron while vacationing in Paris where he saw her perform in a ballet. When she got the call to audition, she said, "Who's Gene Kelly?" According to Leslie Caron, her introductory dance sequence, which included a seductive dance with a chair, was considered too suggestive by some censors. Gene Kelly directed the brief fantasy dance sequences shown as Lise is introduced.<br /><br />Vincente Minnelli first wanted Maurice Chevalier in the Georges Guétary part, and 'Celeste Holm' in the 'Nina Foch' part.<br /><br />Minnelli was a groundbreaking director of musicals with Meet Me in St. Louis (1944), An American in Paris, and The Band Wagon (1953). He used color and songs in ways they hadn't been used before. He used space and time imaginatively. Best of all, though, he allowed himself to cut loose for the long ballet sequences that end all his movies. The ballet in An American in Paris may be his best work.<br /><br />Even though Vincente Minnelli is credited as the sole director, he was sometimes tied up with his divorce from Judy Garland and other directing projects, leaving Gene Kelly to take over the directing duties.<br /><br />Other highlights include Guetary's rendition of "Stairway to Paradise"; Oscar Levant's fantasy of conducting and performing Gershwin's "Concerto in F" (see why it was Oscar Levant's favorite.)<br /><br />The ballet sequence, now that we know it was successful everybody now wants to take credit for it, Freed, Minnelli, Kelly
but before the film was completed the New York office of MGM said no to spending a half million dollars on a ballet. So Freed went to studio head Louis B. Mayer himself and got him to agree, New York said no. Finally Gene Kelly showed the New York office how a British film, THE RED SHOES used a long ballet sequence and that film became a world wide hit and is still considered today the premium example of a successful art film. Well the financial guys finally gave in and signed the checks.<br /><br />There was a break in production after 1 November 1950, at which point Gene Kelly began rehearsing the ballet choreography. By the time production for that final sequence resumed on 6 December, Vincente Minnelli had finished directing another film - Father's Little Dividend (1951).<br /><br />Irene Sharaff designed a style for each of the ballet sequence sets, reflecting various French impressionist painters: 'Raoul Dufy' (the Place de la Concorde), Edouard Manet (the flower market), Maurice Utrillo (a Paris street), Henri Rousseau (the fair), 'Vincent Van Gogh' (the Place de l'Opera), and Henri de Toulouse-Lautrec (the Moulin Rouge). The backgrounds took six weeks to build, with 30 painters working nonstop.<br /><br />Roger Ebert said after viewing the recent restoration, "An American in Paris has many qualities, not least its famous ballet production number, with Kelly and Leslie Caron symbolizing the entire story of their courtship in dance." An American In Paris is often compared to SINGIN' IN THE RAIN as to which it the greatest musical ever made, and one critic put it best when he said, "SINGIN' IN THE RAIN makes me happy and An American In Paris makes me feel good." The ballet represents Kelly's fantasies as depicted by the great French artists (Renoir, Rousseau, Lautrec, Dufy) he admires. Arranging a screening for the then ailing Raoul Dufy, the actor and producer ducked out until the end credits. There, relieved, they found the artist, moved to tears, requesting a second helping of the sumptuous finale.<br /><br />The film was also the first to win a Golden Globe award for Best Motion Picture (comedy or musical.)<br /><br />Gene Kelly received an honorary Academy Award that year for "his versatility as an actor, singer, director and dancer, and specifically for his brilliant achievements in the art of choreography on film." It was his only Oscar.
|
An American In Paris เป็นละครเพลงที่ผสมผสานกัน ซึ่งหมายความว่าเพลงและการเต้นรำผสมผสานกับเรื่องราวได้อย่างลงตัว ภาพยนตร์เรื่องนี้ได้รับแรงบันดาลใจจากบทประพันธ์ออเคสตราของจอร์จ เกิร์ชวิน ในปี 1928 <br /><br />เรื่องราวของภาพยนตร์เรื่องนี้สลับกับการเต้นที่หยุดเต้นซึ่งออกแบบโดย Gene Kelly และกำหนดให้เป็นเพลง Gershwin ยอดนิยม เพลงและดนตรี ได้แก่ "I Got Rhythm", "'S Wonderful" และ "Our Love is Here to Stay" ถือเป็นการสร้างมาตรฐานใหม่สำหรับแนวเพลงย่อยที่เรียกว่าละครเพลง "หนังสือเพลง" โดยมีเพลงของเกิร์ชวินหลายสิบเพลงฝังอยู่ในขีดล่าง จุดไคลแม็กซ์คือบัลเล่ต์ "The American in Paris" ซึ่งเป็นการเต้นรำ 18 นาทีโดยเคลลี่และคารอนในเพลง An American in Paris ของเกิร์ชวิน ซึ่งมีความฝันกลางวันแบบอิมเพรสชั่นนิสม์ในรูปแบบของจิตรกรหลายๆ คน ถือเป็นหนึ่งในซีเควนซ์การเต้นรำต่อเนื่องที่ยาวที่สุดในบรรดาฮอลลีวูด ฟิล์ม. บัลเลต์เพียงอย่างเดียวมีราคามากกว่าครึ่งล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่มหาศาลในขณะนั้น<br /><br />มันตลกดีที่งานศิลปะชิ้นนี้ถือกำเนิดขึ้นมาจากเกมพูลระหว่างโปรดิวเซอร์ภาพยนตร์ อาเธอร์ ฟรีด (SINGIN' ในสายฝน พ่อมดแห่งออซ ในเมือง พบกับฉันที่เซนต์หลุยส์และวงดนตรีเกวียน) และไอรา เกิร์ชวิน เป็นความคิดของ Freed ที่จะซื้อภาพยนตร์เรื่องนี้เพื่อที่เขาจะได้ใช้ในภาพยนตร์เกี่ยวกับปารีสและความคิดของ Gershwin ที่ว่าจะใช้เฉพาะดนตรีของ Gershwin เท่านั้น<br /><br />นักแสดงดั้งเดิมต้องมี Cyd Charisse แต่เธอพบว่าเธอท้อง ก่อนเริ่มการถ่ายทำ เหตุผลหลักที่ Gene Kelly แนะนำ Leslie Caron มาเป็นนักแสดงนำหญิงก็เพราะเขารู้สึกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องการสาวฝรั่งเศส "ตัวจริง" ที่รับบทเป็น Lise ไม่ใช่แค่นักแสดงชาวอเมริกันที่เล่นบทนี้ Gene Kelly ค้นพบ Leslie Caron ขณะไปพักผ่อนที่ปารีสซึ่งเขาเห็นเธอแสดงบัลเล่ต์ เมื่อเธอได้รับเรียกให้ไปออดิชั่น เธอพูดว่า "ใครคือยีน เคลลี" ตามคำกล่าวของเลสลี คารอน ลำดับการเต้นรำเบื้องต้นของเธอ ซึ่งรวมถึงการเต้นรำที่เย้ายวนใจพร้อมเก้าอี้ ถือเป็นการชี้นำมากเกินไปโดยเซ็นเซอร์บางคน Gene Kelly กำกับซีเควนซ์เต้นรำแฟนตาซีสั้นๆ ที่แสดงขณะที่ Lise เปิดตัว<br /><br />Vincente Minnelli ต้องการมอริซ เชอวาลิเยร์ในท่อน Georges Guétary เป็นครั้งแรก และ 'Celeste Holm' ในท่อน 'Nina Foch'<br / <br />Minnelli เป็นผู้กำกับละครเพลงแนวใหม่ร่วมกับ Meet Me in St. Louis (1944), An American in Paris และ The Band Wagon (1953) เขาใช้สีและเพลงในแบบที่ไม่เคยใช้มาก่อน เขาใช้พื้นที่และเวลาอย่างมีจินตนาการ เหนือสิ่งอื่นใด เขายอมปล่อยตัวเองให้ตัดบทบัลเล่ต์เรื่องยาวที่เป็นตอนจบภาพยนตร์ของเขาทั้งหมด บัลเล่ต์ในเรื่อง An American in Paris อาจเป็นผลงานที่ดีที่สุดของเขา<br /><br />แม้ว่า Vincente Minnelli จะได้รับเครดิตในฐานะผู้กำกับเพียงคนเดียว แต่บางครั้งเขาก็ติดอยู่กับการหย่าร้างจาก Judy Garland และโปรเจ็กต์การกำกับอื่นๆ ทำให้เขาต้องออกจาก Gene เคลลี่จะเข้ามารับหน้าที่กำกับ<br /><br />ไฮไลท์อื่นๆ ได้แก่ "Stairway to Paradise" เวอร์ชั่นของ Guetary; จินตนาการของ Oscar Levant ในการดำเนินรายการและแสดง "Concerto in F" ของ Gershwin (ดูว่าทำไมสิ่งนี้ถึงเป็นเพลงโปรดของ Oscar Levant)<br /><br />ลำดับบัลเล่ต์ ตอนนี้เรารู้ว่ามันประสบความสำเร็จ ทุกคนก็อยากจะให้เครดิตกับมัน , Freed, Minnelli, Kelly แต่ก่อนที่ภาพยนตร์เรื่องนี้จะสร้างเสร็จ สำนักงาน MGM ในนิวยอร์กก็ปฏิเสธไม่จ่ายเงินครึ่งล้านดอลลาร์ไปกับบัลเล่ต์ ดังนั้น Freed จึงไปหาหัวหน้าสตูดิโอ Louis B. Mayer ด้วยตัวเองและทำให้เขาเห็นด้วย New York ปฏิเสธ ในที่สุด จีน เคลลีก็แสดงให้สำนักงานในนิวยอร์กเห็นว่าภาพยนตร์ของอังกฤษเรื่อง THE RED SHOES ใช้ฉากบัลเลต์เรื่องยาวอย่างไร และภาพยนตร์เรื่องนั้นก็กลายเป็นภาพยนตร์ฮิตไปทั่วโลก และยังคงถือเป็นตัวอย่างระดับพรีเมียมของภาพยนตร์อาร์ตที่ประสบความสำเร็จในปัจจุบัน ในที่สุดคนการเงินก็ยอมและลงนามในเช็ค<br /><br />การผลิตหยุดชะงักหลังวันที่ 1 พฤศจิกายน พ.ศ. 2493 ซึ่งเป็นจุดที่ Gene Kelly เริ่มซ้อมท่าเต้นบัลเล่ต์ เมื่อถึงเวลาที่การผลิตสำหรับซีเควนซ์สุดท้ายนั้นกลับมาดำเนินการต่อในวันที่ 6 ธันวาคม วินเซนเต มินเนลลีก็ได้กำกับภาพยนตร์เรื่องอื่นเรื่อง Father's Little Dividend (1951) เสร็จเรียบร้อยแล้ว<br /><br />ไอรีน ชาราฟฟ์ได้ออกแบบสไตล์ให้กับฉากบัลเลต์แต่ละชุด ซึ่งสะท้อนถึง จิตรกรอิมเพรสชั่นนิสต์ชาวฝรั่งเศสหลายคน: 'Raoul Dufy' (Place de la Concorde), Edouard Manet (ตลาดดอกไม้), Maurice Utrillo (ถนนในปารีส), Henri Rousseau (งานแสดงสินค้า) 'Vincent Van Gogh' (Place de l'Opera) และ Henri de Toulouse-Lautrec (มูแลงรูจ) พื้นหลังใช้เวลาสร้างหกสัปดาห์ โดยมีจิตรกร 30 คนทำงานไม่หยุดหย่อน<br /><br />โรเจอร์ เอเบิร์ตกล่าวหลังจากดูการบูรณะเมื่อเร็วๆ นี้ว่า "ชาวอเมริกันในปารีสมีคุณสมบัติหลายประการ ไม่น้อยไปกว่าจำนวนผลงานบัลเล่ต์ที่มีชื่อเสียง โดยมีเคลลี่ และเลสลี คารอนเป็นสัญลักษณ์ของเรื่องราวการเกี้ยวพาราสีในการเต้นรำของพวกเขา” ชาวอเมริกันในปารีสมักถูกเปรียบเทียบกับ SINGIN' IN THE RAIN ว่าเป็นละครเพลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยมีมา และนักวิจารณ์คนหนึ่งกล่าวอย่างดีที่สุดเมื่อเขากล่าวว่า "SINGIN' IN THE RAIN ทำให้ฉันมีความสุข และ An American In Paris ทำให้ฉันรู้สึก ดี." บัลเล่ต์แสดงถึงจินตนาการของ Kelly ที่แสดงโดยศิลปินชาวฝรั่งเศสผู้ยิ่งใหญ่ (Renoir, Rousseau, Lautrec, Dufy) ที่เขาชื่นชม เพื่อจัดเตรียมการฉายภาพยนตร์สำหรับราอูล ดูฟีที่ป่วยในขณะนั้น นักแสดงและโปรดิวเซอร์ต้องออกไปดูจนจบเครดิต ที่นั่นด้วยความโล่งใจ พวกเขาพบศิลปินคนนั้น น้ำตาไหล และขอให้ช่วยเป็นครั้งที่สองในตอนจบอันหรูหรา<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องนี้ยังเป็นเรื่องแรกที่ได้รับรางวัลลูกโลกทองคำสาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยม (ตลกหรือเพลง) .)<br /><br />ยีน เคลลีได้รับรางวัลออสการ์กิตติมศักดิ์ในปีนั้นจาก "ความสามารถรอบด้านของเขาในฐานะนักแสดง นักร้อง ผู้กำกับ และนักเต้น และโดยเฉพาะอย่างยิ่งจากความสำเร็จอันยอดเยี่ยมของเขาในด้านศิลปะการออกแบบท่าเต้นในภาพยนตร์" มันเป็นรางวัลออสการ์เพียงรางวัลเดียวของเขา
| 1pos
|
This is your typical cheerful and colorful MGM musical from the early '50's and it's definitely on of the better ones to watch out there.<br /><br />The movie got directed by the genre expert Vincente Minnelli and stars Gene Kelly in the main lead. Both did quite a few movies together back in those days, of which this one is probably their best known one. <br /><br />The movie itself actually managed to win the best picture Oscar over the year, which meant it beat out movies such as "A Place in the Sun", "A Streetcar Named Desire", "The African Queen", "Quo Vadis", "The Blue Veil", "Death of a Salesman" that year. A real accomplishment of course but at the same time also a bit too much credit for this delightful, bright and entertaining movie.<br /><br />When you watch this movie you surely will be entertained by it all, which is also thanks to the movie its beautiful color look and the many nice characters within this movie. The musical numbers are also all nicely done, which is no big surprise when you have people such as Vincente Minnelli and Gene Kelly at work. <br /><br />But really, couldn't had everything that got told in this movie been done in halve an hour less or so? I mean, we already know where the movie is heading to but yet it manages to stretch it out all for as long as possible. Not that it makes the movie drag in any parts, it just makes it a bit overlong. The movie could had also definitely been done with a few less musical numbers in it.<br /><br />One of the better MGM musicals, that is not without its flaws though.<br /><br />8/10
|
นี่คือละครเพลง MGM ที่ร่าเริงและมีสีสันตามแบบฉบับของคุณในช่วงต้นทศวรรษที่ 50 และเป็นละครเพลงที่ดีกว่าที่ควรดูอย่างแน่นอน<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับโดยผู้เชี่ยวชาญด้านแนวเพลง Vincente Minnelli และนำแสดงโดย Gene Kelly ใน ผู้นำหลัก ในสมัยนั้นทั้งคู่เคยแสดงภาพยนตร์ด้วยกันหลายเรื่อง ซึ่งเรื่องนี้น่าจะเป็นภาพยนตร์ที่โด่งดังที่สุดของพวกเขา <br /><br />ตัวหนังเองสามารถคว้ารางวัลออสการ์สาขาภาพยนตร์ยอดเยี่ยมในรอบปีได้ ซึ่งหมายความว่าสามารถเอาชนะภาพยนตร์อย่าง "A Place in the Sun", "A Streetcar Named Desire", "The African Queen" , "Quo Vadis", "The Blue Veil", "ความตายของพนักงานขาย" ในปีนั้น แน่นอนว่าเป็นความสำเร็จที่แท้จริง แต่ในขณะเดียวกันก็ให้เครดิตมากเกินไปเล็กน้อยสำหรับภาพยนตร์ที่น่ารื่นรมย์ สดใส และสนุกสนานเรื่องนี้<br /><br />เมื่อคุณชมภาพยนตร์เรื่องนี้ คุณจะได้รับความบันเทิงอย่างแน่นอน ซึ่งก็คือ ต้องขอบคุณหนังเรื่องนี้ที่มีสีสวยงามและตัวละครดีๆ มากมายในหนังเรื่องนี้ ตัวเลขทางดนตรีก็ทำได้ดีมากเช่นกัน ซึ่งไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเมื่อคุณมีคนอย่าง Vincente Minnelli และ Gene Kelly ที่ทำงาน <br /><br />แต่จริงๆ แล้ว ไม่สามารถทำทุกอย่างที่บอกไว้ในหนังเรื่องนี้ให้เสร็จภายในเวลาน้อยกว่าครึ่งชั่วโมงหรือประมาณนั้นได้หรือ? ฉันหมายถึง เรารู้อยู่แล้วว่าหนังเรื่องนี้กำลังจะมุ่งหน้าไปทางไหน แต่มันก็สามารถยืดเวลาออกไปให้นานที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ ไม่ใช่ว่าจะทำให้หนังลากไปในส่วนใดส่วนหนึ่ง แต่แค่ทำให้ยืดเยื้อไปหน่อยเท่านั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้สามารถทำได้โดยใช้ดนตรีประกอบน้อยกว่าสองสามเรื่อง<br /><br />หนึ่งในละครเพลงของ MGM ที่ดีกว่า แต่ก็ไม่มีข้อบกพร่อง<br /><br />8/ 10
| 1pos
|
The dazzling seventeen-minute dance sequence of George Gershwin's 1928 orchestral piece, "An American in Paris", is an indisputable masterwork. Choreographed with precision and unparalleled flair by Gene Kelly, the vibrant combination of color, music and dance is still eye-poppingly startling as the piece is broken down into scenes inspired by selected master artists - Dufy in the opening Place de la Concorde piece, Manet in the flower market, Utrillo in a Paris street, Rousseau at the fair, Vincent Van Gogh in the spectacular Place de l'Opera piece, and Toulouse-Lautrec for the Moulin Rouge where Kelly wears his famous white bodysuit. The 97 minutes that precede this finale are not as exciting, not by a long shot, but there are certain charms to be had in viewing the entire 1951 Oscar-winning musical.<br /><br />Director Vincente Minnelli and screenwriter Alan Jay Lerner have fashioned a surprisingly sophisticated if rather slight romantic story focused on Jerry Mulligan, a former G.I. who has remained in Paris after the end of WWII trying to make a living as a painter. With his braggadocio manner and athletic dancing style, Gene Kelly can be concurrently ingratiating and irritating as a screen personality, but he seems to find his oeuvre as the carefree Jerry. The love-triangle plot is focused on Jerry's involvement with Milo Roberts, a self-proclaimed art patron but a sexual predator when it comes to young artists. On their first date in a crowded Montmartre nightclub, Jerry unapologetically falls for Lise, a young woman who turns out to be the fiancée of Henri, a professional entertainer and friend of Jerry's pal, Adam, an out-of-work concert pianist. Romantic complications ensue until the inevitable ending but not before several classic Gershwin songs are performed.<br /><br />The best of these is the most imitated - a swooningly romantic song and dance to "Our Love Is Here to Stay" along a faux-Seine River in a blue hazy mist with yellow fog lights. The way Kelly and Leslie Caron circle each other is transcendent as they approach each other tentatively at first and then synchronize beautifully to the music leading to the final clinch. Few films have so elegantly and succinctly shown two people falling in love. "I Got Rhythm" and "S'Wonderful" spotlight Kelly's nimble tap-dancing and agreeable singing, while "Embraceable You" is danced impressively by Caron in a five-scene montage of Henri's all-over-the-map description of Lise to Adam. Designed to show off Caron's dancing versatility, the sequence is similar to the one in "On the Town" where Vera-Ellen showed off her considerable dancing skills when Kelly's sailor character described his multi-faceted vision of Miss Turnstiles.<br /><br />As Lise, the nineteen year-old Caron (in her first film) dances superbly throughout and handles her role with unformed charm with her acting talent not to bloom for several years. Looking quite glamorous, Nina Foch plays older as the manipulative Milo and manages to be likable enough for us to care about her fate, while Oscar Levant is just his sardonic self as Adam. Performing an elegant "I'll Build a Stairway to Paradise", George Guétary plays Henri so agreeably that you feel bad that he does lose the girl at the end. This is not the best all-around MGM musical, but there is certainly enough movie magic to make this quite worthwhile. The 2000 DVD contains a fairly pristine print but little else in terms of extras.
|
ซีเควนซ์การเต้นรำอันตระการตาความยาว 17 นาทีของเพลงออเคสตราของ George Gershwin ในปี 1928 เรื่อง "An American in Paris" ถือเป็นผลงานชิ้นเอกที่ไม่อาจโต้แย้งได้ ออกแบบท่าเต้นด้วยความแม่นยำและไหวพริบที่ไม่มีใครเทียบได้โดยยีน เคลลี การผสมผสานที่มีชีวิตชีวาของสี ดนตรี และการเต้นยังคงน่าตกใจเมื่อผลงานถูกแบ่งออกเป็นฉากต่างๆ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากศิลปินระดับปรมาจารย์ที่ได้รับการคัดเลือก - ดูฟีในผลงานชิ้นเปิดของจัตุรัส Place de la Concorde, Manet ในตลาดดอกไม้, Utrillo บนถนนในปารีส, Rousseau ในงาน, Vincent Van Gogh ในงาน Place de l'Opera อันตระการตา และ Toulouse-Lautrec สำหรับ Moulin Rouge ที่ Kelly สวมชุดบอดี้สูทสีขาวอันโด่งดังของเขา 97 นาทีก่อนตอนจบของเรื่องนี้ไม่ได้น่าตื่นเต้นเท่าไม่ใช่เรื่องยาว แต่การดูละครเพลงที่ได้รับรางวัลออสการ์ในปี 1951 เรื่องนี้ก็มีเสน่ห์บางอย่าง<br /><br />ผู้กำกับ Vincente Minnelli และผู้เขียนบท Alan เจย์ เลิร์นเนอร์ได้สร้างเรื่องราวโรแมนติกที่ซับซ้อนจนน่าประหลาดใจ โดยเน้นไปที่เจอร์รี มัลลิแกน อดีต G.I. ซึ่งยังคงอยู่ในปารีสหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองโดยพยายามหาเลี้ยงชีพด้วยการเป็นจิตรกร ด้วยท่าทางโอ้อวดและสไตล์การเต้นแบบนักกีฬา ยีน เคลลีสามารถแสดงน้ำใจและน่ารำคาญไปพร้อมๆ กันในฐานะบุคลิกบนหน้าจอ แต่ดูเหมือนว่าเขาจะพบว่าผลงานของเขาในฐานะเจอร์รี่ผู้ไร้ความกังวล โครงเรื่องรักสามเส้ามุ่งเน้นไปที่การมีส่วนร่วมของเจอร์รีกับไมโล โรเบิร์ตส์ ผู้อุปถัมภ์งานศิลปะที่ประกาศตัวเองแต่เป็นนักล่าทางเพศเมื่อพูดถึงศิลปินรุ่นเยาว์ ในเดทแรกในไนต์คลับมงต์มาตร์ที่มีผู้คนพลุกพล่าน เจอร์รี่ตกหลุมรักลิซ หญิงสาวที่กลายเป็นคู่หมั้นของอองรี ผู้ให้ความบันเทิงมืออาชีพและเพื่อนของเพื่อนของเจอร์รี อดัม นักเปียโนคอนเสิร์ตที่ไม่ได้ทำงาน ความโรแมนติกแทรกซ้อนเกิดขึ้นจนกระทั่งตอนจบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ไม่ใช่ก่อนที่เพลงคลาสสิกของ Gershwin หลายเพลงจะถูกแสดง<br /><br />สิ่งที่ดีที่สุดของสิ่งเหล่านี้คือการเลียนแบบมากที่สุด - เพลงโรแมนติกที่น่าสยดสยองและการเต้นรำในเพลง "Our Love Is Here to Stay" ไปพร้อม ๆ กัน แม่น้ำแซนจำลองในหมอกสีฟ้าครึ้มพร้อมไฟตัดหมอกสีเหลือง วิธีที่เคลลี่และเลสลี คารอนโคจรมาพบกันนั้นยอดเยี่ยมมากเมื่อพวกเขาเข้าใกล้กันอย่างไม่แน่นอนในตอนแรก จากนั้นจึงประสานเข้ากับเสียงเพลงที่นำไปสู่การตัดสินครั้งสุดท้ายอย่างสวยงาม มีภาพยนตร์เพียงไม่กี่เรื่องที่แสดงให้เห็นว่าคนสองคนตกหลุมรักกันอย่างสวยงามและกระชับ "I Got Rhythm" และ "S'Wonderful" เน้นการเต้นแท็ปที่ว่องไวและการร้องเพลงที่น่าฟังของ Kelly ในขณะที่ "Embraceable You" เต้นอย่างน่าประทับใจโดย Caron ในการตัดต่อห้าฉากของคำอธิบายของ Henri ทั่วแผนที่เกี่ยวกับ Lise to อดัม. ออกแบบมาเพื่ออวดความสามารถในการเต้นของ Caron ซีเควนซ์นี้คล้ายกับใน "On the Town" ที่เวรา-เอลเลนแสดงทักษะการเต้นของเธอเมื่อตัวละครกะลาสีเรือของ Kelly บรรยายถึงวิสัยทัศน์ที่หลากหลายของเขาเกี่ยวกับ Miss Turnstiles<br />< รับบทเป็นลิซ คารอน (ในภาพยนตร์เรื่องแรกของเธอ) วัย 19 ปี เต้นได้อย่างยอดเยี่ยมตลอดการแสดงและรับมือกับบทบาทของเธอด้วยเสน่ห์ที่ไร้รูปแบบด้วยความสามารถในการแสดงของเธอที่จะไม่เบ่งบานเป็นเวลาหลายปี ดูมีเสน่ห์ทีเดียว นีน่า ฟอชรับบทแก่กว่าในบทไมโลจอมบงการ และทำตัวน่ารักมากพอที่เราจะใส่ใจชะตากรรมของเธอ ในขณะที่ออสการ์ เลแวนต์เป็นเพียงตัวตนที่เสียดสีของเขาในฐานะอดัม การแสดงเพลง "I'll Build a Stairway to Paradise" อันสง่างาม George Guétary รับบทเป็น Henri มากจนคุณรู้สึกแย่ที่เขาสูญเสียหญิงสาวไปในตอนจบ นี่ไม่ใช่ละครเพลง MGM ที่ดีที่สุด แต่มีเวทมนตร์ในภาพยนตร์เพียงพอที่จะทำให้เรื่องนี้ค่อนข้างคุ้มค่า ดีวีดีปี 2000 มีงานพิมพ์ที่ค่อนข้างเก่าแก่แต่มีสิ่งพิเศษอื่นๆ เพียงเล็กน้อย
| 1pos
|
This is a fine musical with a timeless score by one of my favorite composers (Gershwin) and a nice 'Parisien' atmosphere which gives the movie a lot of charm, but in terms of a story.. well it's not really there. Or at least, not very well worked out. The acting is also not so smooth by Caron. But I liked some of the dialogues, I liked the scene at the Seine, I liked the character played by Levant, the colors; and the dancing of course, which is quite magnificent.<br /><br />A 7.5 - 8 seems on the dot to me.
|
นี่คือละครเพลงชั้นดีที่มีดนตรีประกอบอมตะโดยหนึ่งในนักแต่งเพลงคนโปรดของฉัน (เกิร์ชวิน) และบรรยากาศแบบ 'ปารีส' ที่ดีซึ่งทำให้หนังมีเสน่ห์มาก แต่ในแง่ของเรื่องราว.. มันไม่ได้อยู่ตรงนั้นจริงๆ หรืออย่างน้อยก็ไม่ได้ผลดีนัก การแสดงของ Caron ก็ไม่ราบรื่นนัก แต่ฉันชอบบทสนทนาบางเรื่อง ฉันชอบฉากที่แม่น้ำแซน ฉันชอบตัวละครที่เล่นโดยลิแวนต์ สีสัน; และการเต้นก็อลังการไม่แพ้กัน<br /><br />A 7.5 - 8 ดูเข้าท่าสำหรับฉัน
| 1pos
|
What makes for Best Picture material? The Oscars have come in for a lot of stick for rewarding overblown spectacles that have aged poorly, and ignoring the "auteurs" who would be deified in decades to come. It wasn't because Hollywood was against art or creativity. The Academy Awards are the selections made by the industry itself, and that is why, at least in the classic era, they tended to reward the greatest collaborations, the most sensational meetings of creative minds.<br /><br />The Arthur Freed unit at MGM had been bound for Oscar-winning glory for several years by this point; it was only a matter of time before Freed, aided by his strongest director Vincente Minnelli and some the finest musical stars in the business, would land a Best Picture. Freed had arguably done more to raise the status of the musical than anyone else, crafting pictures which wove story and song together without losing the dynamic spectacle of the 30s musicals. The point about Freed musicals, is that the lyrics of the songs, unlike those of Hammerstein or Lerner, don't have to tell or even relate to the stories. What's important is that the tone of the song and the way it is presented fit into the structure of the film.<br /><br />An American in Paris was the first of three Freed musicals (the other two being Singin' in the Rain and The Band Wagon) which took existing classic numbers out of their original context and made them work in a completely unrelated story. The words don't fit the plot, but the routines fit the show. So, when Gene Kelly sings I Got Rhythm, he hasn't even got a girl yet, but the way it's done with the French kids joining in is a great bit of characterisation, and the upbeat tune and dance gives the movie the little lift it needs at this point. An American in Paris also uses the rule-breaking allowed in the genre to add little unconventional flights of fancy to tell the story, such as the series of dances which accompany the description of Leslie Caron's character.<br /><br />And what better director for this project than Minnelli, himself a painter and a pianist? At this time there wasn't really anyone who had a better feel for Technicolor. While some directors would saturate each scene in one colour or fill the screen with clashing shades, Minnelli's colour schemes are tightly controlled but never look forced. In the opening scenes the tones are fairly muted, but not drab, and in particular there is an absence of red. During Oscar Levant and Georges Guetary's meeting in the café, a few more vibrant shades are introduced. Then, during the first musical number, "By Strauss" Minnelli gradually brings in splashes of red a table cloth, a bunch of roses until it eventually dominates, as if the song has awoken the picture's colour scheme. For most of the songs, the colours are choreographed as intricately as the people. However, in some numbers, such as "Tra-la-la" he keeps the shades the same and instead opens out the space as the song swells up and the characters become more animated.<br /><br />The Achilles' heel of An American in Paris is its story. I personally find the romantic angle particularly unpalatable, playing as it does like a last hurrah for the misogynistic love stories that reigned supreme in the 30s; the headstrong, independent woman gets rejected while the meek, delicate girl is harassed into loving the hero. Even if you don't mind that, it is difficult to connect emotionally with the story because it is constantly overshadowed by the songs and dances. Compare this to Singin' in the Rain, which doesn't really have as many great routines or memorable set-pieces as An American in Paris, but it has a winning storyline. Singin' in the Rain was overlooked at the 1952 Oscars, yet it is regarded as a classic of the genre today. But I think people sometimes forget that cinema is an all-encompassing form of visual entertainment, not just a means of telling a story. An American in Paris is not deep or engaging or tear-jerking but, like a certain DeMille picture that won the top award the following year, it certainly is a great show.
|
อะไรทำให้วัสดุ Best Picture? รางวัลออสการ์เข้ามาอย่างมากมายจากการให้รางวัลแก่นักแสดงที่อายุเกินปกติ และไม่สนใจ "นักแสดง" ที่จะได้รับการยกย่องในอีกไม่กี่ทศวรรษข้างหน้า ไม่ใช่เพราะฮอลลีวูดต่อต้านศิลปะหรือความคิดสร้างสรรค์ รางวัลออสการ์คือการคัดเลือกโดยตัวอุตสาหกรรมเอง และนั่นคือเหตุผลว่าทำไม อย่างน้อยในยุคคลาสสิก พวกเขาจึงมีแนวโน้มที่จะให้รางวัลแก่ความร่วมมือที่ยิ่งใหญ่ที่สุด การพบปะที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดของนักสร้างสรรค์<br /><br />The Arthur หน่วยอิสระที่ MGM มุ่งสู่ความรุ่งโรจน์ที่ได้รับรางวัลออสการ์มาเป็นเวลาหลายปีเมื่อถึงจุดนี้ มันเป็นเพียงเรื่องของเวลาก่อนที่ Freed จะได้รับความช่วยเหลือจากผู้กำกับที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา Vincente Minnelli และดาราละครเพลงที่เก่งที่สุดในวงการ จะได้รางวัลภาพยนตร์ยอดเยี่ยม Freed ทำอะไรได้มากกว่าเพื่อยกระดับสถานะของละครเพลงมากกว่าใครๆ โดยสร้างสรรค์ภาพที่ผสมผสานเรื่องราวและเพลงเข้าด้วยกันโดยไม่สูญเสียการแสดงละครเพลงในยุค 30 ประเด็นเกี่ยวกับละครเพลง Freed ก็คือเนื้อเพลงของเพลงนั้น ต่างจากของ Hammerstein หรือ Lerner ตรงที่ไม่จำเป็นต้องบอกเล่าหรือเกี่ยวข้องกับเรื่องราวด้วยซ้ำ สิ่งสำคัญคือโทนของเพลงและวิธีการนำเสนอเหมาะสมกับโครงสร้างของภาพยนตร์<br /><br />ชาวอเมริกันในปารีสเป็นละครเพลงเรื่องแรกของ Freed สามเรื่อง (อีกสองเรื่องเป็นเพลง Singin' in the Rain and The Band Wagon) ซึ่งนำตัวเลขคลาสสิกที่มีอยู่ออกจากบริบทดั้งเดิม และทำให้พวกเขาทำงานในเรื่องราวที่ไม่เกี่ยวข้องกันโดยสิ้นเชิง คำพูดไม่เข้ากับโครงเรื่อง แต่กิจวัตรก็เข้ากับการแสดง ดังนั้น ตอนที่ยีน เคลลีร้องเพลง I Got Rhythm เขายังไม่มีผู้หญิงเลยด้วยซ้ำ แต่วิธีที่เด็กชาวฝรั่งเศสมาร่วมแสดงก็ช่วยแสดงลักษณะตัวละครได้ดีมาก ทำนองและการเต้นที่สนุกสนานก็ช่วยยกระดับภาพยนตร์เรื่องนี้ขึ้นมาเล็กน้อย มันต้องการ ณ จุดนี้ ชาวอเมริกันในปารีสยังใช้การฝ่าฝืนกฎในประเภทนี้เพื่อเพิ่มความเพ้อฝันแหวกแนวเล็กน้อยในการบอกเล่าเรื่องราว เช่น ชุดการเต้นรำที่มาพร้อมกับคำอธิบายตัวละครของ Leslie Caron<br /><br />และ อะไรจะดีไปกว่าผู้กำกับสำหรับโปรเจ็กต์นี้มากกว่า Minnelli ซึ่งเป็นจิตรกรและนักเปียโน? ในเวลานี้ไม่มีใครรู้สึกดีกับ Technicolor ได้ดีไปกว่ากันอีกแล้ว แม้ว่าผู้กำกับบางคนจะทำให้แต่ละฉากดูอิ่มตัวด้วยสีเดียวหรือเติมเต็มหน้าจอด้วยเฉดสีที่ตัดกัน โทนสีของ Minnelli ก็มีการควบคุมอย่างเข้มงวดแต่ไม่เคยดูถูกบังคับ ในฉากเปิดเรื่อง โทนสีค่อนข้างจะเงียบ แต่ไม่จืดชืด และโดยเฉพาะอย่างยิ่งไม่มีสีแดงเลย ในระหว่างการประชุมของ Oscar Levant และ Georges Guetary ในร้านกาแฟ ได้มีการแนะนำเฉดสีที่มีชีวิตชีวาอีกสองสามเฉด จากนั้น ในระหว่างการแสดงละครเพลงเพลงแรก "By Strauss" Minnelli ค่อยๆ นำผ้าปูโต๊ะสีแดง ช่อกุหลาบ มาสาดใส่จนโดดเด่นในที่สุด ราวกับว่าเพลงได้ปลุกโทนสีของภาพขึ้นมา สำหรับเพลงส่วนใหญ่ สีสันต่างๆ จะถูกออกแบบท่าเต้นอย่างประณีตพอๆ กับผู้คน อย่างไรก็ตาม ในบางเพลง เช่น "Tra-la-la" เขายังคงใช้เฉดสีเดิมและเปิดพื้นที่ออกแทนเมื่อเพลงดังขึ้นและตัวละครก็มีชีวิตชีวามากขึ้น<br /><br />The Achilles' ส่วนเรื่อง An American in Paris เป็นเรื่องราวของมัน โดยส่วนตัวแล้วฉันพบว่ามุมที่โรแมนติกนั้นไม่น่ารับประทานเป็นพิเศษ โดยเล่นเหมือนกับเป็นเสียงไชโยครั้งสุดท้ายสำหรับเรื่องราวความรักของผู้หญิงที่ครองตำแหน่งสูงสุดในช่วงทศวรรษที่ 30; ผู้หญิงหัวแข็งและรักอิสระถูกปฏิเสธ ในขณะที่หญิงสาวที่อ่อนโยนและละเอียดอ่อนถูกคุกคามให้รักฮีโร่ แม้ว่าคุณจะไม่ว่าอะไรก็ตาม มันก็ยากที่จะเชื่อมโยงอารมณ์กับเรื่องราวเพราะมันถูกบดบังด้วยเพลงและการเต้นรำอยู่ตลอดเวลา เปรียบเทียบเรื่องนี้กับ Singin' in the Rain ซึ่งไม่ได้มีกิจวัตรหรือฉากที่น่าจดจำมากเท่ากับ An American in Paris แต่มีเนื้อเรื่องที่ชนะ เพลง Singin' in the Rain ถูกมองข้ามไปในงานประกาศรางวัลออสการ์ปี 1952 แต่เพลงนี้ถือเป็นเพลงคลาสสิกในปัจจุบัน แต่ฉันคิดว่าบางครั้งผู้คนก็ลืมไปว่าภาพยนตร์เป็นรูปแบบความบันเทิงทางภาพที่ครอบคลุมทุกอย่าง ไม่ใช่แค่เพียงวิธีการเล่าเรื่องเท่านั้น ชาวอเมริกันในปารีสไม่ได้ลึกซึ้ง มีส่วนร่วม หรือน้ำตาไหล แต่เช่นเดียวกับภาพ DeMille บางเรื่องที่ได้รับรางวัลสูงสุดในปีถัดไป มันเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมอย่างแน่นอน
| 1pos
|
The best part of An American In Paris is the lengthy ballet sequence at the end, where Gene Kelly and Leslie Caron are the living personification of several major painters. Kelly has earlier been established as a pavement artist in Paris, so the sequence is the logical ending to a musical bursting with life and energy, Gershwin tunes, and cast members like Georges Guetary and Oscar Levant. Kelly was at his best here - it's a little different to Singin' in the Rain, and the effect of all the film as one topped with the ballet gives it a definite wow factor. No wonder the sequence ended 'That's Entertainment' after all other MGM musical highlights had gone by!
|
ส่วนที่ดีที่สุดของ An American In Paris คือฉากบัลเล่ต์ที่มีความยาวในตอนท้าย โดยที่ Gene Kelly และ Leslie Caron เป็นตัวตนที่มีชีวิตของจิตรกรชื่อดังหลายคน ก่อนหน้านี้ Kelly ได้รับการจัดตั้งขึ้นในฐานะศิลปินบนทางเท้าในปารีส ดังนั้นซีเควนซ์นี้จึงเป็นตอนจบที่สมเหตุสมผลของละครเพลงที่เต็มไปด้วยพลังและชีวิต เพลงของ Gershwin และนักแสดงอย่าง Georges Guetary และ Oscar Levant เคลลี่แสดงสิ่งที่ดีที่สุดของเขาที่นี่ มันแตกต่างจาก Singin' in the Rain เล็กน้อย และเอฟเฟกต์ของภาพยนตร์ทุกเรื่องเมื่อสวมบัลเลต์เสริมก็ทำให้รู้สึกว้าวอย่างแน่นอน ไม่น่าแปลกใจเลยที่ซีเควนซ์จบลง 'That's Entertainment' หลังจากที่ไฮไลท์ทางดนตรีอื่นๆ ของ MGM ผ่านไปแล้ว!
| 1pos
|
Although the word megalmania is used a lot to describe Gene Kelly, and sometimes his dancing is way too stiff, you have to admit the guy knows how to put on a show. In American In Paris, he choreographs some outstanding numbers, some which stall the plot, but are nonetheless amazing to look at. (Check out Gene Kelly's "Getting Out Of Bed Routine" for starters)<br /><br />Gene Kelly stars as a GI who is based out of Paris, he stayed there to paint, soon he is a rich woman's gigolo, but he really LOVES SOMEONE ELSE! Hoary story sure, but the musical numbers save the show here! I really loved Georges Gu¨¦tary's voice work in this one. His 'Stairway to Paradise' and his duet with Le Gene on 'S Wonderful' is 's marvelous'. Oscar Levant and Leslie Caron I can take or leave. All in all, a pretty good, but not dynamite movie.
|
แม้ว่าคำว่า megalmania จะใช้บ่อยมากเพื่ออธิบาย Gene Kelly และบางครั้งการเต้นของเขาก็แข็งเกินไป คุณต้องยอมรับว่าผู้ชายคนนี้รู้วิธีแสดง ในภาพยนตร์เรื่อง American In Paris เขาออกแบบท่าเต้นให้กับตัวเลขที่โดดเด่นจำนวนหนึ่ง ซึ่งบางส่วนขัดขวางโครงเรื่อง แต่ก็ยังดูน่าทึ่งมาก (ลองดู "Getting Out Of Bed Routine" ของ Gene Kelly สำหรับผู้เริ่มต้น)<br /><br />Gene Kelly รับบทเป็น GI ซึ่งประจำอยู่ที่ปารีส เขาอยู่ที่นั่นเพื่อวาดภาพ ในไม่ช้าเขาก็กลายเป็น Gigolo ของหญิงสาวรวย แต่เขารักคนอื่นจริงๆ! แน่นอนว่าเรื่องราวที่น่าสยดสยอง แต่ตัวเลขทางดนตรีช่วยรักษาการแสดงไว้ที่นี่! ฉันชอบเสียงของ Georges Gu¨¦tary ในเรื่องนี้มาก 'Stairway to Paradise' ของเขาและการร้องเพลงคู่กับ Le Gene ใน 'S Wonderful' นั้น 'มหัศจรรย์' มาก Oscar Levant และ Leslie Caron ฉันจะรับหรือไป โดยรวมแล้วเป็นหนังที่ค่อนข้างดีแต่ไม่ไดนาไมต์
| 1pos
|
Blood Castle (aka Scream of the Demon Lover, Altar of Blood, Ivanna--the best, but least exploitation cinema-sounding title, and so on) is a very traditional Gothic Romance film. That means that it has big, creepy castles, a headstrong young woman, a mysterious older man, hints of horror and the supernatural, and romance elements in the contemporary sense of that genre term. It also means that it is very deliberately paced, and that the film will work best for horror mavens who are big fans of understatement. If you love films like Robert Wise's The Haunting (1963), but you also have a taste for late 1960s/early 1970s Spanish and Italian horror, you may love Blood Castle, as well.<br /><br />Baron Janos Dalmar (Carlos Quiney) lives in a large castle on the outskirts of a traditional, unspecified European village. The locals fear him because legend has it that whenever he beds a woman, she soon after ends up dead--the consensus is that he sets his ferocious dogs on them. This is quite a problem because the Baron has a very healthy appetite for women. At the beginning of the film, yet another woman has turned up dead and mutilated.<br /><br />Meanwhile, Dr. Ivanna Rakowsky (Erna Schürer) has appeared in the center of the village, asking to be taken to Baron Dalmar's castle. She's an out-of-towner who has been hired by the Baron for her expertise in chemistry. Of course, no one wants to go near the castle. Finally, Ivanna finds a shady individual (who becomes even shadier) to take her. Once there, an odd woman who lives in the castle, Olga (Cristiana Galloni), rejects Ivanna and says that she shouldn't be there since she's a woman. Baron Dalmar vacillates over whether she should stay. She ends up staying, but somewhat reluctantly. The Baron has hired her to try to reverse the effects of severe burns, which the Baron's brother, Igor, is suffering from.<br /><br />Unfortunately, the Baron's brother appears to be just a lump of decomposing flesh in a vat of bizarre, blackish liquid. And furthermore, Ivanna is having bizarre, hallucinatory dreams. Just what is going on at the castle? Is the Baron responsible for the crimes? Is he insane? <br /><br />I wanted to like Blood Castle more than I did. As I mentioned, the film is very deliberate in its pacing, and most of it is very understated. I can go either way on material like that. I don't care for The Haunting (yes, I'm in a very small minority there), but I'm a big fan of 1960s and 1970s European horror. One of my favorite directors is Mario Bava. I also love Dario Argento's work from that period. But occasionally, Blood Castle moved a bit too slow for me at times. There are large chunks that amount to scenes of not very exciting talking alternated with scenes of Ivanna slowly walking the corridors of the castle.<br /><br />But the atmosphere of the film is decent. Director José Luis Merino managed more than passable sets and locations, and they're shot fairly well by Emanuele Di Cola. However, Blood Castle feels relatively low budget, and this is a Roger Corman-produced film, after all (which usually means a low-budget, though often surprisingly high quality "quickie"). So while there is a hint of the lushness of Bava's colors and complex set decoration, everything is much more minimalist. Of course, it doesn't help that the Retromedia print I watched looks like a 30-year old photograph that's been left out in the sun too long. It appears "washed out", with compromised contrast.<br /><br />Still, Merino and Di Cola occasionally set up fantastic visuals. For example, a scene of Ivanna walking in a darkened hallway that's shot from an exaggerated angle, and where an important plot element is revealed through shadows on a wall only. There are also a couple Ingmar Bergmanesque shots, where actors are exquisitely blocked to imply complex relationships, besides just being visually attractive and pulling your eye deep into the frame.<br /><br />The performances are fairly good, and the women--especially Schürer--are very attractive. Merino exploits this fact by incorporating a decent amount of nudity. Schürer went on to do a number of films that were as much soft corn porn as they were other genres, with English titles such as Sex Life in a Woman's Prison (1974), Naked and Lustful (1974), Strip Nude for Your Killer (1975) and Erotic Exploits of a Sexy Seducer (1977). Blood Castle is much tamer, but in addition to the nudity, there are still mild scenes suggesting rape and bondage, and of course the scenes mixing sex and death.<br /><br />The primary attraction here, though, is probably the story, which is much a slow-burning romance as anything else. The horror elements, the mystery elements, and a somewhat unexpected twist near the end are bonuses, but in the end, Blood Castle is a love story, about a couple overcoming various difficulties and antagonisms (often with physical threats or harms) to be together.
|
Blood Castle (หรือที่รู้จักในชื่อ Scream of the Demon Lover, Altar of Blood, Ivanna ซึ่งเป็นชื่อภาพยนตร์ที่ดีที่สุดแต่มีการแสวงหาผลประโยชน์น้อยที่สุด และอื่นๆ) เป็นภาพยนตร์แนวโรแมนติกสไตล์โกธิคแบบดั้งเดิม นั่นหมายความว่ามันมีปราสาทขนาดใหญ่ที่น่าขนลุก หญิงสาวหัวแข็ง ชายสูงอายุผู้ลึกลับ มีกลิ่นอายของความสยองขวัญและสิ่งเหนือธรรมชาติ และองค์ประกอบโรแมนติกในความหมายร่วมสมัยของคำแนวนั้น นอกจากนี้ยังหมายความว่ามีจังหวะที่จงใจมากและภาพยนตร์เรื่องนี้จะทำงานได้ดีที่สุดสำหรับนักสยองขวัญที่เป็นแฟนตัวยงของการพูดน้อยเกินไป หากคุณชื่นชอบภาพยนตร์อย่าง The Haunting (1963) ของ Robert Wise แต่คุณก็ชื่นชอบหนังสยองขวัญสเปนและอิตาลีในช่วงปลายทศวรรษ 1960/ต้นทศวรรษ 1970 คุณก็อาจจะชอบ Blood Castle เช่นกัน<br /><br />Baron Janos Dalmar (Carlos Quiney) อาศัยอยู่ในปราสาทขนาดใหญ่บริเวณรอบนอกของหมู่บ้านชาวยุโรปแบบดั้งเดิมที่ไม่ระบุรายละเอียด คนในท้องถิ่นเกรงกลัวเขาเพราะตำนานเล่าว่าเมื่อใดก็ตามที่เขานอนบนเตียงของผู้หญิง เธอก็จะต้องตายในไม่ช้า ความเห็นพ้องต้องกันว่าเขาจะวางสุนัขดุร้ายไว้บนนั้น นี่เป็นปัญหาค่อนข้างมากเพราะบารอนมีความอยากอาหารที่ดีต่อสุขภาพสำหรับผู้หญิง ในตอนต้นของเรื่อง มีผู้หญิงอีกคนหนึ่งกลายเป็นศพและพิการ<br /><br />ขณะเดียวกัน ดร. อิวานนา ราโคฟสกี้ (เออร์นา ชูเรอร์) ก็ปรากฏตัวขึ้นที่ใจกลางหมู่บ้าน เพื่อขอให้พาไปหาบารอน ปราสาทของดัลมาร์ เธอเป็นชาวเมืองที่ได้รับการว่าจ้างจากบารอนให้มีความเชี่ยวชาญด้านเคมี แน่นอนว่าไม่มีใครอยากเข้าใกล้ปราสาท ในที่สุด อิวานนาก็พบบุคคลลึกลับ (ที่ยิ่งมืดกว่านั้น) ที่จะรับเธอไป เมื่อไปถึงที่นั่น หญิงแปลกหน้าคนหนึ่งที่อาศัยอยู่ในปราสาท Olga (Cristiana Galloni) ปฏิเสธ Ivanna และบอกว่าเธอไม่ควรอยู่ที่นั่นตั้งแต่เธอเป็นผู้หญิง บารอนดัลมาร์ลังเลว่าเธอควรจะอยู่ต่อหรือไม่ ในที่สุดเธอก็อยู่ต่อแต่ค่อนข้างไม่เต็มใจ บารอนจ้างเธอให้พยายามแก้ไขผลกระทบของการถูกไฟไหม้อย่างรุนแรง ซึ่งอิกอร์ น้องชายของบารอนต้องทนทุกข์ทรมาน<br /><br />น่าเสียดายที่พี่ชายของบารอนดูเหมือนจะเป็นเพียงก้อนเนื้อที่เน่าเปื่อยใน ถังของเหลวสีดำแปลกประหลาด นอกจากนี้ Ivanna ยังมีความฝันที่แปลกประหลาดและหลอนประสาทอีกด้วย เกิดอะไรขึ้นที่ปราสาท? บารอนเป็นผู้รับผิดชอบต่ออาชญากรรมหรือไม่? เขาบ้าเหรอ? <br /><br />ฉันอยากจะชอบ Blood Castle มากกว่าที่ฉันชอบ อย่างที่ผมบอกไป ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเจตนาในการเว้นจังหวะ และส่วนใหญ่ก็พูดน้อยเกินไป ฉันสามารถไปทางใดทางหนึ่งกับเนื้อหาแบบนั้น ฉันไม่สนใจ The Haunting (ใช่ ฉันเป็นคนกลุ่มน้อยที่นั่น) แต่ฉันเป็นแฟนตัวยงของหนังสยองขวัญในยุโรปช่วงปี 1960 และ 1970 หนึ่งในผู้กำกับคนโปรดของฉันคือ Mario Bava ฉันชอบผลงานของ Dario Argento ในช่วงเวลานั้นด้วย แต่บางครั้ง Blood Castle ก็เคลื่อนไหวช้าเกินไปสำหรับฉันในบางครั้ง มีหลายฉากที่เหมือนเป็นฉากพูดคุยที่ไม่น่าตื่นเต้นสลับกับฉากที่อิวานน่าเดินช้าๆ ไปตามทางเดินในปราสาท<br /><br />แต่บรรยากาศของหนังก็ถือว่าดี ผู้กำกับ โฮเซ่ หลุยส์ เมริโน จัดการฉากและโลเคชั่นที่พอผ่านได้ และเอมานูเอล ดิ โคล่าก็ถ่ายทำได้ค่อนข้างดี อย่างไรก็ตาม Blood Castle รู้สึกว่ามีงบประมาณค่อนข้างต่ำ และนี่คือภาพยนตร์ที่ Roger Corman อำนวยการสร้าง (ซึ่งโดยทั่วไปหมายถึงใช้งบประมาณต่ำ แต่มักจะมี "quickie" คุณภาพสูงอย่างน่าประหลาดใจ) ดังนั้นถึงแม้สี Bava จะดูเขียวชอุ่มและการตกแต่งฉากที่ซับซ้อน แต่ทุกอย่างก็ดูเรียบง่ายกว่ามาก แน่นอนว่า มันไม่ได้ช่วยอะไรหรอกที่ภาพพิมพ์ Retromedia ที่ฉันดูดูเหมือนภาพถ่ายอายุ 30 ปีที่ถูกปล่อยทิ้งไว้กลางแดดนานเกินไป ภาพนี้ดูเหมือน "ขาดๆ หายๆ" โดยมีคอนทราสต์ที่ลดลง<br /><br />ถึงกระนั้น Merino และ Di Cola ก็สร้างภาพอันน่าอัศจรรย์ขึ้นมาเป็นบางครั้ง ตัวอย่างเช่น ฉากที่อิวานนาเดินอยู่ในโถงทางเดินมืดๆ ซึ่งถ่ายจากมุมที่เกินจริง และองค์ประกอบโครงเรื่องที่สำคัญถูกเปิดเผยผ่านเงาบนผนังเท่านั้น นอกจากนี้ยังมีช็อต Ingmar Bergmanesque อีกสองสามช็อตที่นักแสดงถูกปิดกั้นอย่างประณีตเพื่อสื่อถึงความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน นอกเหนือจากการมีรูปลักษณ์ที่น่าดึงดูดและดึงดูดสายตาของคุณให้ลึกเข้าไปในเฟรม<br /><br />การแสดงค่อนข้างดี และผู้หญิง --โดยเฉพาะชูเรอร์--มีเสน่ห์มาก Merino ใช้ประโยชน์จากข้อเท็จจริงนี้ด้วยการผสมผสานภาพเปลือยในปริมาณที่เหมาะสม ชูเรอร์แสดงภาพยนตร์หลายเรื่องที่มีสื่อลามกข้าวโพดอ่อนพอๆ กับแนวอื่นๆ โดยมีชื่อเรื่องเป็นภาษาอังกฤษ เช่น Sex Life in a Woman's Prison (1974), Naked and Lustful (1974), Strip Nude for Your Killer ( 2518) และ การแสวงหาผลประโยชน์ที่เร้าอารมณ์ของผู้ล่อลวงสุดเซ็กซี่ (1977) Blood Castle เป็นเกมที่ฝึกง่ายกว่ามาก แต่นอกเหนือจากภาพเปลือยแล้ว ยังมีฉากที่ไม่รุนแรงที่บ่งบอกถึงการข่มขืนและการพันธนาการ และแน่นอนว่าฉากที่ปะปนกันเรื่องเพศและความตาย<br /><br />สิ่งดึงดูดหลักที่นี่น่าจะเป็น เรื่องราวซึ่งเป็นเรื่องราวโรแมนติกที่ดำเนินไปอย่างช้าๆ เหมือนกับสิ่งอื่นใด องค์ประกอบสยองขวัญ องค์ประกอบลึกลับ และการหักมุมที่คาดไม่ถึงในช่วงท้ายเรื่องถือเป็นโบนัส แต่สุดท้ายแล้ว Blood Castle ก็เป็นเรื่องราวความรักเกี่ยวกับคู่รักที่เอาชนะความยากลำบากและการเป็นปรปักษ์กัน (มักมีการคุกคามทางกายภาพหรืออันตราย) ที่จะอยู่ด้วยกัน .
| 1pos
|
I remember following the case of Andre Chicatillo in the newspapers while I was living in South Africa. They had photos of him sitting in his cage while being prosecuted in court. Not, as it turned out, to protect the court members, but to protect him from the public. This was fascinating, albeit morbid, reading. I later heard that a film had been made by HBO about the case, but it was made for American TV. Bummed! Strangely, CITIZEN X got a limited cinematic release in South Africa. I charged down to the local Ster Kinekor complex and duly bought a ticket (I was alone; my girlfriend at the time was only interested in the likes of STEEL MAGNOLIAS and FRIED GREEN TOMATOES). Wow! What a brilliant film. Why wasn't it released to a wider audience? Had it not been made for TV, it could have got an Oscar nomination or 2. There is no way to spoil the ending; who the killer is is never kept from the audience. Jeffrey DeMunn portrays a truly terrifying psycho. He is calm, downtrodden, considered a failure by his wife and subjected to constant ridicule and humiliation by his superiors at work. By committing these horrendous acts, he gets to feel strong, powerful.<br /><br />Fighting to catch him against all odds is a pathologist, played to excellent turn by Stephen Rea, in one of his strongest performances. He must battle the snail-pace of Russian bureaucracy, the primitive resources he has at his disposal and (above all) the refusal by his superiors to acknowledge that the USSR even has a serial killer. The general in charge (Joss Ackland) says that serial killers are "a decadent, Western phenomenon". Only Donald Sutherland is willing to help, but his help must be under the counter. The ever-brilliant Max Von Sydow plays a Russian psychiatrist who breaks protocol and decides to help the investigators in their quest. It is the first time in Russian history that a shrink is used to build a profile of a serial killer still on the loose, and he has everything to lose if his involvement is made public.<br /><br />CITIZEN X is brilliantly acted, well written and the music and editing only add to the tension and theme of the film. Excellent support from a horribly underused Imelda Staunton and a real sense of impending doom make CITIZEN X a film worth seeing. This was too good to be made for TV
|
ฉันจำได้ว่าติดตามคดีของอังเดร ชิกาติลโลในหนังสือพิมพ์ขณะที่ฉันอาศัยอยู่ในแอฟริกาใต้ พวกเขามีรูปถ่ายของเขานั่งอยู่ในกรงขณะถูกดำเนินคดีในศาล อย่างที่ปรากฏไม่ใช่เพื่อปกป้องสมาชิกศาล แต่เพื่อปกป้องเขาจากสาธารณะ นี่เป็นเรื่องที่น่าหลงใหล แม้จะเป็นโรคร้ายก็ตาม ต่อมาฉันได้ยินมาว่า HBO สร้างภาพยนตร์เกี่ยวกับคดีนี้ แต่สร้างสำหรับรายการทีวีของอเมริกา แย่จัง! น่าแปลกที่ CITIZEN X มีกำหนดฉายในโรงภาพยนตร์ในแอฟริกาใต้อย่างจำกัด ฉันลงไปที่ Ster Kinekor complex ในพื้นที่และซื้อตั๋วอย่างถูกต้อง (ฉันอยู่คนเดียว แฟนของฉันในตอนนั้นสนใจเฉพาะเมนู STEEL MAGNOLIAS และ FRIED GREEN TOMATOES เท่านั้น) ว้าว! ช่างเป็นภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมจริงๆ เหตุใดจึงไม่เผยแพร่สู่ผู้ชมในวงกว้าง? หากไม่ได้สร้างมาเพื่อโทรทัศน์ มันอาจจะได้รับการเสนอชื่อเข้าชิงรางวัลออสการ์หรือ 2 ก็ได้ ไม่มีทางที่จะทำให้ตอนจบเสียไปได้เลย ฆาตกรไม่เคยถูกกันไว้จากผู้ชม เจฟฟรีย์ เดอมันน์รับบทเป็นโรคจิตที่น่ากลัวจริงๆ เขาเป็นคนใจเย็น ถูกกดขี่ ถูกมองว่าเป็นความล้มเหลวของภรรยาของเขา และถูกผู้บังคับบัญชาในที่ทำงานเยาะเย้ยและทำให้อับอายอยู่ตลอดเวลา การกระทำที่น่าสยดสยองเหล่านี้จะทำให้เขารู้สึกแข็งแกร่งและมีพลัง<br /><br />การต่อสู้เพื่อจับเขาให้เจอกับอุปสรรคคือนักพยาธิวิทยา ซึ่งเล่นได้อย่างยอดเยี่ยมโดย Stephen Rea ซึ่งถือเป็นการแสดงที่แข็งแกร่งที่สุดครั้งหนึ่งของเขา เขาต้องต่อสู้กับระบบราชการของรัสเซีย ทรัพยากรดึกดำบรรพ์ที่เขามี และ (เหนือสิ่งอื่นใด) การที่ผู้บังคับบัญชาของเขาปฏิเสธที่จะรับรู้ว่าสหภาพโซเวียตยังมีฆาตกรต่อเนื่องอีกด้วย นายพลผู้รับผิดชอบ (จอส แอคแลนด์) กล่าวว่าฆาตกรต่อเนื่องเป็น "ปรากฏการณ์ที่เสื่อมทรามของชาวตะวันตก" มีเพียงโดนัลด์ ซูเธอร์แลนด์เท่านั้นที่ยินดีให้ความช่วยเหลือ แต่ความช่วยเหลือของเขาต้องอยู่ใต้เคาน์เตอร์ แม็กซ์ วอน ซีโดว์ ผู้ฉลาดหลักแหลมรับบทเป็นจิตแพทย์ชาวรัสเซียผู้ฝ่าฝืนระเบียบการและตัดสินใจช่วยเหลือผู้สืบสวนในภารกิจของพวกเขา นับเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์รัสเซียที่ใช้การย่อขนาดเพื่อสร้างโปรไฟล์ของฆาตกรต่อเนื่องที่ยังคงหลบหนี และเขามีทุกอย่างที่ต้องสูญเสียหากการมีส่วนร่วมของเขาถูกเปิดเผยต่อสาธารณะ<br /><br />CITIZEN X คือ การแสดงที่ยอดเยี่ยม เขียนบทได้ดี เพลงและการตัดต่อช่วยเพิ่มความตึงเครียดและธีมของภาพยนตร์เท่านั้น การสนับสนุนที่ยอดเยี่ยมจาก Imelda Staunton ที่ด้อยโอกาสอย่างน่าสยดสยองและความรู้สึกที่แท้จริงของหายนะที่กำลังจะเกิดขึ้นทำให้ CITIZEN X เป็นภาพยนตร์ที่น่าดู นี่มันดีเกินกว่าที่จะทำสำหรับทีวีได้
| 1pos
|
Citizen X tells the story of Andrei Chikatilo, The Ripper of Rostov, who killed 52 people in 8 years time, mainly women and children. It shows how the investigation was obstructed by Soviet bureaucracy, how hard it was to investigate the crimes. It does the job in such a brilliant way that it will leave no-one untouched. In the beginning it's perhaps a little bit slow of pace, but it really grabs you as the story unfolds. I can only say that, next to "The Silence of the Lambs", this is by far the best movie about a serial killer I've ever seen. <br /><br />It is very hard to say which actor's performance stands out above the rest in this movie. Stephen Rea is really brilliant as the inexperienced forensic expert who is put in charge of the investigation. Donald Sutherland's performance as his cynical superior, and the only person in the Russian government willing to help him, is as outstanding as Rea's. And what to say about Jeffrey DuMann, playing the serial killer? DuMann brilliantly created a character who inspires empathy rather than hatred. Yes, he is a monster, but he is also a sad figure, oppressed and ridiculed by his wife, his boss, his co-workers... He is tortured, ashamed, as well as extremely vicious.<br /><br />I can only recommend this movie to everybody who's interested in a well-made docu-drama, where the actors are still more important than the special effects. It deserves at least a 9/10, perhaps even more if you ask me.
|
Citizen X บอกเล่าเรื่องราวของ Andrei Chikatilo The Ripper แห่ง Rostov ผู้ซึ่งสังหารผู้คนไป 52 คนในช่วงเวลา 8 ปี ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและเด็ก มันแสดงให้เห็นว่าการสอบสวนถูกขัดขวางโดยระบบราชการของสหภาพโซเวียตอย่างไร และมันยากแค่ไหนในการสืบสวนอาชญากรรม มันทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมจนไม่มีใครแตะต้องได้ ในตอนแรกมันอาจจะช้านิดหน่อย แต่ก็สามารถเข้าใจคุณได้เมื่อเรื่องราวดำเนินไป ฉันบอกได้คำเดียวว่า ถัดจาก "The Silence of the Lambs" นี่เป็นหนังเกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่องที่ดีที่สุดที่ฉันเคยเห็นมา <br /><br />เป็นเรื่องยากมากที่จะบอกว่าการแสดงของนักแสดงคนใดโดดเด่นเหนือคนอื่นๆ ในหนังเรื่องนี้ Stephen Rea เก่งมากในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชที่ไม่มีประสบการณ์และมีหน้าที่รับผิดชอบในการสืบสวน การแสดงของโดนัลด์ ซัทเธอร์แลนด์ในฐานะผู้บังคับบัญชาที่ดูถูกเหยียดหยามของเขา และเป็นบุคคลเพียงคนเดียวในรัฐบาลรัสเซียที่ยินดีช่วยเหลือเขา ก็โดดเด่นพอๆ กับของ Rea แล้วจะพูดอย่างไรเกี่ยวกับ Jeffrey DuMann ที่เล่นเป็นฆาตกรต่อเนื่อง? ดูมันน์สร้างตัวละครที่สร้างแรงบันดาลใจให้เกิดความเห็นอกเห็นใจมากกว่าความเกลียดชังได้อย่างยอดเยี่ยม ใช่ เขาเป็นสัตว์ประหลาด แต่เขาก็เป็นบุคคลที่น่าเศร้าเช่นกัน ถูกภรรยา เจ้านาย และเพื่อนร่วมงานของเขากดขี่และเยาะเย้ย... เขาถูกทรมาน ละอายใจ และชั่วร้ายอย่างยิ่ง<br /><br />ฉันแนะนำหนังเรื่องนี้ให้กับทุกคนที่สนใจสารคดีดราม่าที่ทำออกมาได้ดีเท่านั้น ซึ่งนักแสดงยังคงมีความสำคัญมากกว่าสเปเชียลเอฟเฟ็กต์ มันสมควรได้รับอย่างน้อย 9/10 หรืออาจจะมากกว่านั้นอีกถ้าคุณถามฉัน
| 1pos
|
This has to be one the best movies about serial killers that I've ever seen, and this is coming from someone who absolutely loved Silence of the Lambs. HBO has hit the jackpot here. This film is compelling from the first moment until the last.<br /><br />This film has so many underlying themes its hard to tell exactly what it is about. It chronicles the decade-long search for the Russian serial killer Andrea Chikatilo. Stephen Rea gives a brilliantly reserved performance as the inexperienced forensic expert who is put in charge of the investigation, and Donald Sutherland gives an even more involving performance as his cynical superior, and the only person in the Russian government willing to help him. Both of their performances are subtle masterpieces---Rea begins naive and unwilling to compromise, while Sutherland begins detached and almost amused by the situation. Towards the end, Rea becomes more world-weary and beaten by the system, while Sutherland finds himself more passionate and idealistic.<br /><br />In any other movie, I would have said that Sutherland's performance stands out above the rest, but here even it is rivaled by Jeffrey DuMann, as the serial killer himself. DuMann brilliantly creates a character here who inspires empathy rather than the hatred we think we would find---he is a monster, but he doesn't want to be, and we get the idea that he is just as disgusted with what he does as we are. He is tortured, ashamed, but vicious as well.<br /><br />If you can take the incredibly dark subject matter, (and it is *very* disturbing), then you should see this movie.
|
นี่ต้องเป็นหนังเกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่องที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่งที่ฉันเคยดูมา และเรื่องนี้มาจากคนที่รัก Silence of the Lambs มาก HBO โดนแจ็คพอตที่นี่ ภาพยนตร์เรื่องนี้น่าดึงดูดตั้งแต่วินาทีแรกจนถึงวินาทีสุดท้าย<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องนี้มีประเด็นสำคัญที่ซ่อนอยู่มากมายจนยากที่จะบอกได้อย่างชัดเจนว่าเป็นเรื่องเกี่ยวกับอะไร บันทึกเหตุการณ์การค้นหาฆาตกรต่อเนื่องชาวรัสเซีย Andrea Chikatilo มานานนับทศวรรษ สตีเฟน เรียแสดงบทบาทที่สงวนไว้อย่างยอดเยี่ยมในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านนิติเวชที่ไม่มีประสบการณ์ซึ่งมีหน้าที่รับผิดชอบในการสืบสวน ส่วนโดนัลด์ ซัทเธอร์แลนด์แสดงบทบาทที่เกี่ยวข้องมากยิ่งขึ้นในฐานะผู้บังคับบัญชาที่ดูถูกเหยียดหยามของเขา และเป็นบุคคลเพียงคนเดียวในรัฐบาลรัสเซียที่ยินดีช่วยเหลือเขา การแสดงทั้งสองของพวกเขาเป็นผลงานชิ้นเอกที่ละเอียดอ่อน --- Rea เริ่มไร้เดียงสาและไม่เต็มใจที่จะประนีประนอม ในขณะที่ Sutherland เริ่มโดดเดี่ยวและเกือบจะรู้สึกขบขันกับสถานการณ์นี้ ในตอนจบ Rea เบื่อหน่ายโลกและพ่ายแพ้ต่อระบบ ในขณะที่ Sutherland พบว่าตัวเองมีความมุ่งมั่นและอุดมคติมากขึ้น<br /><br />ในภาพยนตร์เรื่องอื่น ๆ ฉันคงจะบอกว่าการแสดงของ Sutherland โดดเด่นเหนือสิ่งอื่นใด แต่ที่นี่แม้จะเป็นคู่แข่งกับ Jeffrey DuMann ในฐานะฆาตกรต่อเนื่องก็ตาม ดูแมนน์สร้างตัวละครได้อย่างยอดเยี่ยมที่นี่ซึ่งสร้างแรงบันดาลใจให้เกิดความเห็นอกเห็นใจมากกว่าความเกลียดชังที่เราคิดว่าจะพบได้ เขาเป็นสัตว์ประหลาด แต่เขาไม่อยากเป็น และเราก็เข้าใจดีว่าเขารังเกียจสิ่งที่เขาทำพอๆ กัน อย่างที่เราเป็น เขาถูกทรมาน ละอายใจ แต่ก็โหดร้ายเช่นกัน<br /><br />หากคุณสามารถรับเนื้อหาที่มืดมนอย่างไม่น่าเชื่อ (และมัน *มาก* รบกวน) คุณก็ควรดูหนังเรื่องนี้
| 1pos
|
This movie tells an amazing story with history and compassion. From the careful descriptions of the crime scenes to the mental health of the lead investigator, you'll be entranced. It's an absolute must-see for anyone interested in criminology. Interpol relations and how the agencies work together are also great. Not overly done either. I recommend it for anyone interested in Russian history, too. How the police work with the political party being what it was... It is truly fascinating and frustrating. The settings are beautiful. It's been a while since I saw this movie the first time. It doesn't diminish it's impact. Not overly dramatic or graphic, it leaves enough to the imagination, well, you'll see.
|
หนังเรื่องนี้บอกเล่าเรื่องราวที่น่าทึ่งด้วยประวัติศาสตร์และความเห็นอกเห็นใจ ตั้งแต่คำอธิบายสถานที่เกิดเหตุอย่างรอบคอบไปจนถึงสุขภาพจิตของหัวหน้าทีมสืบสวน คุณจะต้องตะลึง เป็นสิ่งที่ต้องดูอย่างแน่นอนสำหรับทุกคนที่สนใจเกี่ยวกับอาชญวิทยา ความสัมพันธ์ระหว่างตำรวจสากลและวิธีที่หน่วยงานต่างๆ ทำงานร่วมกันก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน ยังไม่ทำเกินไป. ฉันแนะนำสำหรับทุกคนที่สนใจประวัติศาสตร์รัสเซียด้วย การที่ตำรวจทำงานกับพรรคการเมืองเป็นอย่างไร... เป็นเรื่องที่น่าติดตามและน่าหงุดหงิดจริงๆ การตั้งค่ามีความสวยงาม นานมาแล้วตั้งแต่ฉันได้ดูหนังเรื่องนี้ครั้งแรก มันไม่ได้ลดผลกระทบลงเลย ไม่ดราม่าหรือกราฟิกมากเกินไป มันปล่อยให้จินตนาการมากพอ คุณจะเห็น
| 1pos
|
There are some excellent comments and observations on this film. I was pleased to note the comparisons to Fritz Lang's "M" (forget the 50's abortive remake with lightweight David Wayne). The real villain is not the tortured murderer (extraordinarily fine performance by Jeffery DeMunn), taking out his sexually frustrated anger on his victims-- mostly children. He is the objective. The real villain is the stifling bureaucratic Soviet system, drowning in its own corrupted incompetence. The frustration of an uncompromisingly dedicated man (Rea in his best role since "The Crying Game"), a facile pragmatist who's willing to use the system to his advantage (Sutherland always successful in this kind of role), a hesitant, frightened but determined psychiatrist (the incomparable Max Sydow), the bumbling, boopous bureaucrat of a prosecutor (brilliant Brit actor John Wood) and the quiet, supporting wife of the driven investigator (delightful supporter, Imelda Staunton). This is one damn fine film. Its darkness and bleakness are supported by the portrayal of a corrupt, incompetent system which works against success. The is no need to dip into gore-laden slice 'n dice sensationalism that has characterized so many recent films. Gore is present-- it's a ghastly story-- but it adds to the depicting of a pathologically twisted human being. The success of the story is precisely that: these were acts perpetrated by a person, a human like you or I. Where you and I choose to vent our frustration by reasonable means, Chikatilo took his anger out on the most innocent and vulnerable of us, our children. The superb premise of this story is made manifest by an equally superb cast of excellent actors. --sadly, I note that our Australian friend didn't like the speech and no doubt would have preferred to hear them speaking in Aussie dialect. Well, too bad. This fine film sure worked for me and everyone else I've talked with who has seen it.
|
มีความคิดเห็นและข้อสังเกตที่ยอดเยี่ยมเกี่ยวกับภาพยนตร์เรื่องนี้ ฉันยินดีที่จะสังเกตการเปรียบเทียบกับ "M" ของ Fritz Lang (ลืมการรีเมคที่ล้มเหลวในยุค 50 ด้วย David Wayne ที่มีน้ำหนักเบา) คนร้ายที่แท้จริงไม่ใช่ฆาตกรที่ถูกทรมาน (การแสดงที่ยอดเยี่ยมเป็นพิเศษโดย Jeffery DeMunn) โดยขจัดความโกรธที่หงุดหงิดทางเพศต่อเหยื่อของเขา ซึ่งส่วนใหญ่เป็นเด็ก พระองค์ทรงเป็นเป้าหมาย ผู้ร้ายที่แท้จริงคือระบบราชการโซเวียตที่หยุดยั้ง ซึ่งจมอยู่ในความไร้ความสามารถที่เสียหายของตัวเอง ความหงุดหงิดของชายผู้ทุ่มเทอย่างไม่ประนีประนอม (Rea ในบทบาทที่ดีที่สุดของเขานับตั้งแต่ "The Crying Game") นักปฏิบัติที่แสนจะง่ายที่ยินดีใช้ระบบนี้เพื่อผลประโยชน์ของเขา (Sutherland ประสบความสำเร็จเสมอในบทบาทประเภทนี้) ลังเล หวาดกลัว แต่มุ่งมั่น จิตแพทย์ (แม็กซ์ ซิโดว์ ผู้ไม่มีใครเทียบได้) ข้าราชการจอมบู๊ขี้โมโหของอัยการ (จอห์น วูด นักแสดงชาวอังกฤษผู้เก่งกาจ) และภรรยาผู้เงียบขรึม ของนักสืบผู้ขับเคลื่อน (อิเมลดา สทอนตัน ผู้สนับสนุนที่น่ายินดี) นี่เป็นหนังที่ดีเรื่องหนึ่ง ความมืดและความเยือกเย็นของมันได้รับการสนับสนุนโดยการพรรณนาถึงระบบที่ทุจริตและไร้ความสามารถซึ่งทำงานเพื่อต่อต้านความสำเร็จ ไม่จำเป็นต้องจมอยู่กับความโลดโผนแบบ Slice 'n dice ที่นองเลือดซึ่งมีลักษณะเฉพาะของภาพยนตร์ล่าสุดหลายเรื่อง มีเลือดอยู่ มันเป็นเรื่องราวที่น่าสยดสยอง แต่มันเพิ่มการพรรณนาถึงมนุษย์ที่บิดเบี้ยวทางพยาธิวิทยา ความสำเร็จของเรื่องก็คือ: สิ่งเหล่านี้เป็นการกระทำของบุคคล มนุษย์เช่นคุณหรือฉัน เมื่อคุณและฉันเลือกที่จะระบายความคับข้องใจด้วยวิธีที่สมเหตุสมผล Chikatilo ก็ระบายความโกรธของเขาต่อผู้บริสุทธิ์และอ่อนแอที่สุดของเรา , ลูกๆ ของเรา เรื่องราวที่ยอดเยี่ยมของเรื่องนี้ได้รับการแสดงให้ประจักษ์โดยนักแสดงที่เก่งกาจไม่แพ้กัน --น่าเศร้า ฉันสังเกตว่าเพื่อนชาวออสเตรเลียของเราไม่ชอบคำพูดนี้ และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาคงอยากฟังพวกเขาพูดเป็นภาษาถิ่นออสซี่มากกว่า แย่เกินไปแล้ว ภาพยนตร์คุณภาพดีเรื่องนี้ใช้ได้กับฉันและทุกคนที่ฉันเคยคุยด้วยที่ได้ดูเรื่องนี้ด้วย
| 1pos
|
Here's an oddity: a modern-day film about a serial killer that has no fight scenes, nobody seen dying, no car chases and no loud noises.....and it takes place in Russia. There are only two short action scenes but they are horrific.<br /><br />The rest of the story is detective work, and how much red tape the poor detective had to go through to solve the murders. This is a very somber movie, and "somber" best describes the personality of the hero (Stephen Rea), as well. Yet, the story is not depressing and it's very interesting all the way through.<br /><br />Rea is outstanding as the determined, harried-looked detective. Jeffrey DeMunn is downright scary as the killer. Donald Sutherland's Russian accent is suspect but he plays the only character in this film that has some warmth.<br /><br />Once again, the story is dotted with liberal agendas, here and there, with not one but two references to bias against gays, the total validity of secular psychology, police and government officials being boorish/crude/bigoted, yadda, yadda, yadda. <br /><br />Otherwise, it's an intelligent and refreshingly low-key crime film. This is a somewhat unique film that probably is not well-known but is well-liked by the people who have seen it. Since it's based on a true-life account of this killer, it's all the more chilling. Don't pass this by just because you haven't anything about it.
|
เรื่องแปลกประหลาด: ภาพยนตร์สมัยใหม่เกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่องที่ไม่มีฉากต่อสู้ ไม่มีใครเห็นความตาย ไม่มีการไล่ล่ารถ และไม่มีเสียงดัง.....และเกิดขึ้นในรัสเซีย มีฉากแอ็กชันสั้นๆ เพียงสองฉากแต่ก็น่ากลัว<br /><br />ส่วนที่เหลือของเรื่องเป็นงานนักสืบ และนักสืบผู้น่าสงสารต้องเผชิญบทลงโทษมากน้อยเพียงใดเพื่อไขคดีฆาตกรรม นี่เป็นหนังที่เศร้าหมองมากและ "อึมครึม" ก็อธิบายบุคลิกของพระเอกได้ดีที่สุด (สตีเฟน เรีย) เช่นกัน แต่เรื่องราวก็ไม่ได้น่าหดหู่และน่าสนใจมากตลอดทั้งเรื่อง<br /><br />เรียมีความโดดเด่นในฐานะนักสืบผู้มีความมุ่งมั่นและหน้าตาบูดบึ้ง Jeffrey DeMunn น่ากลัวมากในฐานะฆาตกร สำเนียงรัสเซียของ Donald Sutherland เป็นเรื่องที่น่าสงสัย แต่เขาเล่นเป็นตัวละครเพียงตัวเดียวในภาพยนตร์เรื่องนี้ที่มีความอบอุ่นอยู่บ้าง<br /><br />เป็นอีกครั้งที่เรื่องราวเต็มไปด้วยวาระเสรีนิยมที่นี่และที่นั่น โดยไม่มีการอ้างอิงถึงสองรายการ อคติต่อสมชายชาตรี ความถูกต้องโดยรวมของจิตวิทยาฆราวาส ตำรวจและเจ้าหน้าที่ของรัฐที่กักขฬะ/หยาบคาย/หัวรุนแรง ยัดดา ยัดดา ยัดดา <br /><br />ไม่อย่างนั้น มันจะเป็นหนังอาชญากรรมที่ฉลาดและเรียบง่าย เป็นหนังที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวที่อาจไม่เป็นที่รู้จักมากนักแต่เป็นที่ชื่นชอบของผู้ที่ได้ดู เนื่องจากมันสร้างจากเรื่องราวชีวิตจริงของฆาตกรรายนี้ มันจึงยิ่งน่าขนลุกมากขึ้น อย่าผ่านสิ่งนี้ไปเพียงเพราะคุณไม่มีอะไรเกี่ยวกับมัน
| 1pos
|
"Citizen X" tells the story of "The Butcher of Rostov", nickname for a heinous and perverse Russian serial killer who claimed 52 lives from 1978-92. The film focuses on the novice detective (Rea) who doggedly pursued the killer against all odds in the face of an uncooperative bureaucracy in self-serving and convenient denial. An HBO product for t.v., the film offers a solid cast, good performances, spares the audience much of the grisly details, but plays out like a docudrama sans the stylistics of similar Hollywood fare. An even and straight-forward dramatization of a serious and comparatively little known story more interesting than "Jack the Ripper". (B)
|
"Citizen X" บอกเล่าเรื่องราวของ "The Butcher of Rostov" ซึ่งเป็นชื่อเล่นของฆาตกรต่อเนื่องชาวรัสเซียผู้ชั่วร้ายและวิปริตที่คร่าชีวิตผู้คนไป 52 รายในช่วงปี 1978-92 ภาพยนตร์เรื่องนี้เน้นไปที่นักสืบมือใหม่ (Rea) ที่ไล่ตามฆาตกรอย่างไม่ลดละเมื่อต้องเผชิญหน้ากับระบบราชการที่ไม่ให้ความร่วมมือในการดูแลตัวเองและการปฏิเสธที่สะดวก ภาพยนตร์เรื่องนี้ถือเป็นผลิตภัณฑ์ของ HBO สำหรับรายการทีวี โดยมีนักแสดงที่แข็งแกร่ง การแสดงที่ดี แบ่งเบารายละเอียดอันน่าสยดสยองให้กับผู้ชม แต่เล่นได้เหมือนสารคดีที่ไม่มีสไตล์ของฮอลลีวูดที่คล้ายคลึงกัน การนำเสนอเรื่องราวที่จริงจังและตรงไปตรงมาและตรงไปตรงมาซึ่งค่อนข้างเป็นที่รู้จักและน่าสนใจยิ่งกว่า "Jack the Ripper" (ข)
| 1pos
|
This is a truly remarkable piece of cinematic achievement. From the very start I was utterly hooked into the (true) story when Lt. Viktor Burakov (Stephan Rea) weeps while performing the autopsies on the remains of the children's bodies. This then is the compelling story of Andrei Chikatilo, wonderfully played by Jeffrey DeMunn (The Green Mile). In fact, he plays it so well and so sympathetically that the viewer almost starts to pity him, until we remember what he is. The psychiatrist Dr. Alexandr Bukhanovsky, wonderfully played by Max Von Sydow was utterly believable in every detail, and the point he makes when talking about paranoia in the Soviet Union, is made all too apparent by the behaviour of the local Communist Commissar Bondarchuk played by Joss Ackland. For me though, the outstanding performance was from Donald Sutherland, proving once again what a superb character actor he really is. I was almost in tears when he told Burakov how the FBI had so closely followed and admired his work. This film puts Silence of the Lambs into the shade, from the atmospheric and bleak Soviet landscape, to the superlative performances by everyone involved. <br /><br />I rate this film 10/10
|
นี่เป็นความสำเร็จทางภาพยนตร์ที่น่าทึ่งอย่างแท้จริง ตั้งแต่แรกเริ่ม ฉันหลงใหลเรื่องราว (เรื่องจริง) อย่างเต็มที่เมื่อร้อยโทวิคเตอร์ บูราคอฟ (สเตฟาน เรีย) ร้องไห้ขณะทำการชันสูตรศพศพของเด็ก ๆ นี่เป็นเรื่องราวที่น่าสนใจของ Andrei Chikatilo ซึ่งรับบทโดย Jeffrey DeMunn (The Green Mile) อย่างยอดเยี่ยม เขาเล่นได้ดีมากและเห็นอกเห็นใจจนผู้ชมแทบจะเริ่มสงสารเขาจนเราจำได้ว่าเขาเป็นอะไร จิตแพทย์ ดร. อเล็กซานเดอร์ บูคานอฟสกี้ ซึ่งรับบทโดย แม็กซ์ วอน ซีโดว์ แสดงได้อย่างยอดเยี่ยมนั้นเชื่อได้ในทุกรายละเอียด และประเด็นที่เขาพูดถึงเมื่อพูดถึงความหวาดระแวงในสหภาพโซเวียต ก็เห็นได้ชัดเจนเกินไปจากพฤติกรรมของผู้บังคับการคอมมิวนิสต์ท้องถิ่น บอนด์ดาร์ชุก ที่รับบทโดย จอส แอคแลนด์. สำหรับฉัน การแสดงที่โดดเด่นมาจากโดนัลด์ ซูเธอร์แลนด์ ซึ่งพิสูจน์ให้เห็นอีกครั้งว่าเขาเป็นนักแสดงตัวละครที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ฉันแทบจะน้ำตาไหลเมื่อเขาบอกกับ Burakov ว่า FBI ติดตามอย่างใกล้ชิดและชื่นชมผลงานของเขาอย่างไร ภาพยนตร์เรื่องนี้นำ Silence of the Lambs เข้ามาในร่มเงา ตั้งแต่บรรยากาศโซเวียตที่มืดมนและมืดมน ไปจนถึงการแสดงขั้นสุดยอดของทุกคนที่เกี่ยวข้อง <br /><br />ผมให้คะแนนหนังเรื่องนี้ 10/10
| 1pos
|
Spoilers - in as far as I describe characters and their relation to the plot.<br /><br />This is a quality film. The subject matter is at once grim and gripping. The dogged determination of Stephen Rea's character, Burakov, is simply captivating. With any due apologies to him, his hangdog, continually put-upon expression serves the character well. He is, as we in England would say of the Inspector Taggart TV series character, bound to be grim because he sees three murders a week. Well, that's not strictly accurate as Chikatila operated over a number of years...<br /><br />You get a real sense of the blankwall resistance of the USSR bureaucracy, brilliantly portrayed by Joss Ackland (who often seems made for this sort of role).<br /><br />A key character (and I write this as the remake of Invasion of the Body Snatchers is being shown on BBC1) is the Donald Sutherland character "Mikhail Fetisov". His quiet support of Burakov is steadfast. And it endures through Perestroika, and drives the involvement of the FBI for profiling. Brilliant.<br /><br />This is a must-see, as far as I am concerned.
|
สปอยเลอร์ - เท่าที่ฉันอธิบายตัวละครและความสัมพันธ์กับโครงเรื่อง<br /><br />นี่เป็นภาพยนตร์ที่มีคุณภาพ เนื้อหาเรื่องนี้ดูน่ากลัวและน่าติดตามในคราวเดียว ความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ของ Burakov ตัวละครของ Stephen Rea นั้นช่างน่าหลงใหลจริงๆ ด้วยการขอโทษอย่างสมควรต่อเขา สุนัขแฮงค์ด็อกของเขา การแสดงออกอย่างต่อเนื่องทำหน้าที่ของตัวละครได้ดี อย่างที่พวกเราในอังกฤษพูดถึงตัวละครในซีรีส์ทางทีวีเรื่อง Inspector Taggart เขาคงจะเคร่งขรึมเพราะเขาเห็นการฆาตกรรมสามครั้งต่อสัปดาห์ นั่นไม่แม่นยำนัก เนื่องจาก Chikatila ดำเนินการมาหลายปี...<br /><br />คุณจะได้สัมผัสถึงการต่อต้านกำแพงที่ว่างเปล่าของระบบราชการของสหภาพโซเวียต ซึ่งแสดงออกมาอย่างยอดเยี่ยมโดย Joss Ackland (ผู้ซึ่งมักสร้างมาเพื่อ บทบาทประเภทนี้)<br /><br />ตัวละครสำคัญ (และฉันเขียนเรื่องนี้ในขณะที่รีเมค Invasion of the Body Snatchers กำลังฉายทาง BBC1) คือตัวละครของ Donald Sutherland "Mikhail เฟติซอฟ” การสนับสนุน Burakov อย่างเงียบ ๆ ของเขานั้นแน่วแน่ และดำเนินไปโดยผ่านเปเรสทรอยกา และผลักดันการมีส่วนร่วมของ FBI ในการทำโปรไฟล์ ยอดเยี่ยมมาก<br /><br />เท่าที่ฉันกังวลนี่เป็นสิ่งที่ต้องดู
| 1pos
|
There I was sitting alone in my flat on a Saturday night with the choice of watching CITIZEN X or The Eurovision Song Contest , and for the benefit of Americans reading this I'll explain that TESC is an annual event where musicians from countries all over Europe and Asia Minor have a song contest. At the end of the contest countries vote to see what the best song was . It's a contest that is even less exciting than it sounds and it may not come as a shock when I say that singing and songwriting isn't of the calibre of Lennon and McCartney . And I should correct something in the first sentence of this review because the word " Choice " is misleading because being a music lover I wasn't going to watch TESC under any circumstance.<br /><br />So I sat down as the credits rolled for CITIZEN X expecting a run of mill serial killer whodunnit , but I'd be misleading everyone calling it that. It's obvious within the first 10 minutes of CITIZEN X whodunnit . What the film does is point out the failures of communism : " A serial killer comrade ! This is the Soviet Union , serial killers can only exist in decadent imperialist capitalist systems " This farcical attitude goes far beyond denial , there's a scene where an undercover cop sits in a freezing train station keeping an eye out for potential suspects whilst wearing his police jacket because it's the only warm coat he's got ! And of course all suspects who are members of the communist party are released without interrogation something which will affect the final death toll . All this is very well done as we are shown that it's the communist party system that's on trial but about two thirds of the way through CITIZEN X we find ourselves in 1990 as communism is on its last legs and reforms to the police investigation have taken place . It's at this point that the film becomes rather uninteresting due to a lack of political subtext and the film descends into an average manhunt film . But don't let that put you off , CITIZEN X is an intelligent thriller well played by the cast especially Donald Sutherland as a paternal police chief<br /><br />Strangely enough a few years ago I read something written by the famous criminologist Colin Wilson in which he said something along the lines that serial killers let themselves get caught so that they will be the center of attention in the media spotlight , and I found myself almost sympathising the party chiefs denying there could be a serial killer in the Soviet Union. After all media is controlled by the party and anyone who's old enough to have listened to Radio Moscow or read English translations of Pravda will know that the USSR only reported news stories like potato harvests , coal production and thank you letters from Afghanistan , Cuba etc for Soviet assistance . The concept of becoming a serial killer in a communist system is illogical . But I guess if a tree falls in a remote Siberian forest it will still make a sound even though no one is around to hear it .
|
ที่นั่นฉันนั่งอยู่คนเดียวในแฟลตของฉันในคืนวันเสาร์โดยเลือกชม CITIZEN X หรือการประกวดเพลงยูโรวิชัน และเพื่อประโยชน์ของชาวอเมริกันที่อ่านข้อความนี้ ฉันจะอธิบายว่า TESC เป็นงานประจำปีที่มีนักดนตรีจากประเทศต่างๆ ทั่วยุโรป และเอเชียไมเนอร์มีการประกวดร้องเพลง ในตอนท้ายของการแข่งขัน ประเทศต่างๆ จะโหวตเพื่อดูว่าเพลงใดดีที่สุด เป็นการประกวดที่น่าตื่นเต้นน้อยกว่าที่คิด และอาจไม่น่าแปลกใจเมื่อฉันพูดว่าการร้องเพลงและการแต่งเพลงไม่เก่งเท่า Lennon และ McCartney และผมควรแก้ไขบางอย่างในประโยคแรกของการรีวิวนี้เพราะคำว่า "ช้อยส์" ทำให้เข้าใจผิดเพราะเป็นคนรักดนตรี ผมจะไม่ดู TESC ไม่ว่าในกรณีใดก็ตาม<br /><br />ผมจึงนั่งลงเป็น เครดิตที่รวบรวมไว้สำหรับ CITIZEN X คาดว่าจะมีฆาตกรต่อเนื่องที่ไม่รู้เรื่อง แต่ฉันจะทำให้ทุกคนเข้าใจผิดที่เรียกมันว่า เห็นได้ชัดภายใน 10 นาทีแรกของ CITIZEN X ผู้ไม่รู้เรื่อง สิ่งที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ชี้ให้เห็นถึงความล้มเหลวของลัทธิคอมมิวนิสต์: "สหายนักฆ่าต่อเนื่อง! นี่คือสหภาพโซเวียต ฆาตกรต่อเนื่องมีอยู่ได้เฉพาะในระบบทุนนิยมจักรวรรดินิยมที่เสื่อมโทรมเท่านั้น" ทัศนคติที่ตลกขบขันนี้ไปไกลเกินกว่าการปฏิเสธ มีฉากที่ตำรวจนอกเครื่องแบบ นั่งอยู่ในสถานีรถไฟที่เย็นยะเยือก คอยจับตาดูผู้ต้องสงสัยขณะสวมแจ็กเก็ตตำรวจ เพราะมันเป็นเสื้อโค้ทอุ่นตัวเดียวที่เขามี และแน่นอนว่าผู้ต้องสงสัยทุกคนที่เป็นสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์จะได้รับการปล่อยตัวโดยไม่มีการซักถาม ซึ่งจะส่งผลต่อจำนวนผู้เสียชีวิตขั้นสุดท้าย ทั้งหมดนี้ทำได้ดีมากในขณะที่เราแสดงให้เห็นว่าเป็นระบบพรรคคอมมิวนิสต์ที่กำลังอยู่ในการพิจารณาคดี แต่ประมาณสองในสามของเส้นทางผ่าน CITIZEN X เราพบว่าตัวเองในปี 1990 ในขณะที่ลัทธิคอมมิวนิสต์กำลังอยู่ในขั้นตอนสุดท้าย และการปฏิรูปการสืบสวนของตำรวจได้เกิดขึ้นแล้ว . เมื่อมาถึงจุดนี้เองที่ภาพยนตร์เรื่องนี้ค่อนข้างไม่น่าสนใจเนื่องจากขาดคำบรรยายทางการเมือง และภาพยนตร์เรื่องนี้ก็กลายเป็นภาพยนตร์แนวไล่ล่าทั่วไป แต่อย่าปล่อยให้เรื่องนั้นทำให้คุณผิดหวัง CITIZEN X เป็นหนังระทึกขวัญที่ชาญฉลาดซึ่งแสดงโดยทีมนักแสดงโดยเฉพาะ Donald Sutherland ในฐานะหัวหน้าตำรวจฝ่ายพ่อ<br /><br />น่าแปลกเมื่อไม่กี่ปีก่อนที่ฉันอ่านเรื่องที่เขียนโดยผู้มีชื่อเสียง นักอาชญาวิทยา คอลิน วิลสัน ซึ่งเขาพูดอะไรบางอย่างในลักษณะที่ฆาตกรต่อเนื่องปล่อยให้ตัวเองถูกจับเพื่อที่พวกเขาจะได้เป็นศูนย์กลางของความสนใจในสปอตไลต์ของสื่อ และฉันก็พบว่าตัวเองเกือบจะเห็นอกเห็นใจหัวหน้าพรรคโดยที่ปฏิเสธไม่ได้ว่าจะทำแบบนั้นได้ เป็นฆาตกรต่อเนื่องในสหภาพโซเวียต หลังจากที่สื่อทั้งหมดถูกควบคุมโดยพรรคและใครก็ตามที่อายุมากพอที่จะฟัง Radio Moscow หรืออ่าน Pravda ฉบับแปลภาษาอังกฤษจะรู้ว่าสหภาพโซเวียตรายงานเฉพาะข่าวเช่นการเก็บเกี่ยวมันฝรั่ง การผลิตถ่านหิน และจดหมายขอบคุณจากอัฟกานิสถาน คิวบา ฯลฯ สำหรับ ความช่วยเหลือของสหภาพโซเวียต แนวคิดของการเป็นฆาตกรต่อเนื่องในระบบคอมมิวนิสต์นั้นไร้เหตุผล แต่ฉันเดาว่าถ้าต้นไม้ล้มลงในป่าไซบีเรียอันห่างไกล มันก็จะยังคงส่งเสียงอยู่ แม้ว่าจะไม่มีใครอยู่แถวนั้นเพื่อได้ยินก็ตาม
| 1pos
|
A surprisingly complex and well crafted study of "The First" serial killer in the USSR. Set in the days of perestroika this intense piece is brought to full life with the performances of Stephen Reah and Donald Sutherland.<br /><br />This examination of Cicatillo as a killer is well rounded and by hinting at some of his behaviors while out right showing others there is a subtlety that is compelling without being overtly graphic. Not for the weak of heart however as it's subject matter is often disturbing but necessary to it's full development of the main participants in this fact based story.<br /><br />HBO has furnished us with an excellent film in an unusual manner. Congrats to the director and editor of this great piece. It is in my Top 10 Must see list.
|
การศึกษาเกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่อง "คนแรก" ที่ซับซ้อนอย่างน่าประหลาดใจในสหภาพโซเวียต การแสดงอันเข้มข้นในสมัยเปเรสทรอยกานี้ถูกทำให้มีชีวิตชีวาด้วยการแสดงของ Stephen Reah และ Donald Sutherland<br /><br />การพิจารณา Cicatillo ในฐานะนักฆ่ามีรายละเอียดรอบด้านและโดยการบอกเป็นนัยถึงพฤติกรรมบางอย่างของเขา ในขณะที่แสดงให้ผู้อื่นเห็นอย่างชัดเจนก็มีความละเอียดอ่อนที่น่าสนใจโดยไม่ต้องแสดงภาพกราฟิกอย่างโจ่งแจ้ง ไม่ใช่สำหรับคนใจอ่อนแอ เนื่องจากเนื้อหามักจะกวนใจแต่จำเป็นต่อการพัฒนาอย่างเต็มที่ของผู้เข้าร่วมหลักในเรื่องราวที่อิงข้อเท็จจริงนี้<br /><br />HBO ได้มอบภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมในลักษณะที่ไม่ธรรมดาให้กับเรา . ขอแสดงความยินดีกับผู้กำกับและบรรณาธิการของผลงานชิ้นเยี่ยมชิ้นนี้ มันอยู่ในรายการ 10 อันดับแรกที่ต้องดูของฉัน
| 1pos
|
Caution: May contain spoilers...<br /><br />I've seen this movie 3 times & I've liked it every time. Upon seeing it again, I'm always reminded of how good it is. An HBO TV movie- very well done like most of their movies are- this would've gotten Oscars for it's performances had it been released for general distribution instead of made for TV.<br /><br />As I'm sure anyone knows from reading other reviews here, this is the story of serial murderer, Andrei Chikatilo. He murdered 56 people over 8 years in the former Soviet Union. (3 victims were buried & couldn't be found so he was only convicted of 52 out of 53 of his murders.) The story actually focuses more on the forensic analyst, Victor Burakov played to perfection by Stephen Rea. A man that becomes tortured and obsessed with finding this killer despite the additional obstacles placed by party hacks, his part is essential to be sure. There is a very touching scene towards the end of the movie that mentions how in America, investigators are routinely taken off serial killer cases after 18 months whether they want to or not due to the mental strain & frustration. According to this acct, Burakov worked for over 5 years before getting his first break from it. He followed the case to its conclusion, 3 years later. In this scene, his superior, General Fetisov, played by Donald Sutherland, actually tells him he admires his dedication and apologizes for not knowing he should've given him a break sooner.<br /><br />Rea's performance is so well done, he doesn't overact, chew up the scenery or do anything that distracts from his portrayal of a man who is hell bent on finding his killer. He is a man with passion, but doesn't show it in the same manner as is so usually portrayed in detective movies. He only occasionally gives outbursts after quietly putting up with more than most could stand under such circumstances. Rea does so much with his face, his eyes, he doesn't need to overact. He just *is* - His character, so frustrated after so long, at one point, driven to frustration, he actually says he'd rather find 3 at one time than none in a year. Of course what he means is not that he wants more people to die, he just wants some clues to catch this man. Rea makes us feel for this man. He makes us understand but a glimpse of what it is to live with such horror and futility.<br /><br />A mutant to be sure, Chikatilo's childhood was one which produces such "monsters." The character of Chikatilo is very well done by Jeffrey DeMunn. He somehow (impossible though it may seem) elicits some modicum of sympathy for himself. Perhaps he is the worst of us gone terribly wrong? Either way, his performance is very well done.<br /><br />Donald Sutherland as Colonel Fetisov (later promoted to General) also does a great job. He starts out seeming to be a cynical worldly official that doesn't seem much more interested in helping the investigation than anyone else blocking Burakov. But he eventually becomes more than just an assistant, he actually actively participates in helping Burakov. There is also a very nice turn by Max Von Sydow as the psychiatrist brought in to help profile and figure out what kind of deviant they are looking for.<br /><br />Although this movie deals with a morbid, grotesque and violent story, it really is more about what it takes to catch a killer than the killer himself. All around a very well done movie with fine performances and a great screenplay. The screenplay manages to do what the best of this type of movie does: give factual events & place them meaningfully inside a dramatic framework that makes you feel like you know the people *behind* the facts.<br /><br />9 out of 10 stars
|
คำเตือน: อาจมีสปอยล์...<br /><br />ฉันดูเรื่องนี้ 3 ครั้ง และชอบทุกครั้ง พอเห็นอีกครั้งก็นึกถึงทุกครั้งว่าดีขนาดไหน ภาพยนตร์ทีวี HBO ที่ทำได้ดีมากเหมือนกับหนังส่วนใหญ่ของพวกเขา เรื่องนี้คงจะได้รับรางวัลออสการ์จากการแสดงหากออกฉายเพื่อเผยแพร่ทั่วไปแทนที่จะสร้างเพื่อทีวี<br /><br />อย่างที่ฉันแน่ใจ จากการอ่านรีวิวอื่นๆ ใครรู้บ้าง นี่คือเรื่องราวของฆาตกรต่อเนื่อง Andrei Chikatilo เขาสังหารผู้คน 56 คนในช่วง 8 ปีในอดีตสหภาพโซเวียต (เหยื่อ 3 รายถูกฝังและไม่พบ ดังนั้นเขาจึงถูกตัดสินว่ามีความผิดในคดีฆาตกรรม 52 รายจากทั้งหมด 53 ราย) จริงๆ แล้วเรื่องราวมุ่งเน้นไปที่นักวิเคราะห์ทางนิติวิทยาศาสตร์มากกว่า ซึ่ง Victor Burakov เล่นได้สมบูรณ์แบบโดย Stephen Rea ชายผู้ถูกทรมานและหมกมุ่นอยู่กับการค้นหาฆาตกรรายนี้ แม้ว่าจะต้องเจอกับอุปสรรคเพิ่มเติมจากการแฮกปาร์ตี้ก็ตาม บทบาทของเขาก็สำคัญที่ต้องแน่ใจ มีฉากที่น่าประทับใจมากในตอนท้ายของหนังที่กล่าวถึงการที่ในอเมริกา เจ้าหน้าที่สืบสวนมักจะถูกนำตัวออกจากคดีฆาตกรต่อเนื่องหลังจากผ่านไป 18 เดือน ไม่ว่าพวกเขาต้องการหรือไม่ก็ตามเนื่องจากความเครียดและความหงุดหงิดทางจิต ตามบันทึกนี้ Burakov ทำงานมานานกว่า 5 ปีก่อนที่จะหยุดพักจากงานครั้งแรก เขาติดตามคดีนี้ไปจนถึงข้อสรุป 3 ปีต่อมา ในฉากนี้ นายพล Fetisov ผู้เป็นหัวหน้าของเขา ซึ่งรับบทโดย Donald Sutherland บอกเขาจริงๆ ว่าเขาชื่นชมความทุ่มเทของเขา และขอโทษที่ไม่รู้ว่าเขาควรจะหยุดพักเร็วกว่านี้<br /><br />การแสดงของ Rea นั้นดีมาก เสร็จแล้ว เขาไม่ได้ทำอะไรเกินจริง เคี้ยวทิวทัศน์ หรือทำอะไรก็ตามที่เบี่ยงเบนความสนใจไปจากการวาดภาพชายคนหนึ่งที่ตั้งใจจะตามหาฆาตกรของเขา เขาเป็นผู้ชายที่มีความหลงใหล แต่ไม่ได้แสดงมันในลักษณะเดียวกับที่มักแสดงในภาพยนตร์นักสืบ เขาจะระเบิดอารมณ์ออกมาเป็นครั้งคราวเท่านั้นหลังจากอดทนกับสิ่งที่มากกว่าที่คนส่วนใหญ่จะทนได้ภายใต้สถานการณ์เช่นนั้นอย่างเงียบๆ เรียทำอะไรมากมายกับใบหน้า ดวงตาของเขา เขาไม่จำเป็นต้องแสดงออกมากเกินไป เขาแค่ *เป็น* - ตัวละครของเขา ซึ่งหงุดหงิดมากหลังจากผ่านไปนาน จนถึงจุดหนึ่ง ทำให้เขาหงุดหงิด จริงๆ แล้วเขาบอกว่าเขาอยากจะหา 3 อันในคราวเดียว มากกว่าไม่มีเลยในหนึ่งปี แน่นอนว่าสิ่งที่เขาหมายถึงไม่ใช่ว่าเขาต้องการให้คนตายมากกว่านี้ แต่เขาแค่ต้องการเบาะแสที่จะจับชายคนนี้ได้ เรียทำให้เรารู้สึกถึงผู้ชายคนนี้ เขาทำให้เราเข้าใจแต่เพียงแวบเดียวว่าการใช้ชีวิตด้วยความสยดสยองและไร้ประโยชน์นั้นคืออะไร<br /><br />แน่นอนว่าเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ วัยเด็กของ Chikatilo เป็นคนที่ให้กำเนิด "สัตว์ประหลาด" เช่นนี้ ตัวละครของ Chikatilo ทำได้ดีมากโดย Jeffrey DeMunn เขาแสดงความเห็นใจต่อตัวเขาเองเพียงเล็กน้อย (แม้จะดูเป็นไปไม่ได้ก็ตาม) บางทีเขาอาจจะเป็นคนที่เลวร้ายที่สุดของเราที่ผิดพลาดมหันต์? ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด การแสดงของเขาทำได้ดีมาก<br /><br />โดนัลด์ ซูเธอร์แลนด์ในฐานะพันเอกเฟติซอฟ (ต่อมาได้เลื่อนยศเป็นนายพล) ก็ทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยมเช่นกัน เขาเริ่มต้นจากการที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าหน้าที่โลกที่ดูถูกเหยียดหยามซึ่งดูเหมือนจะไม่สนใจที่จะช่วยเหลือการสืบสวนมากไปกว่าใครก็ตามที่ปิดกั้นบูราคอฟ แต่ในที่สุดเขาก็กลายเป็นมากกว่าผู้ช่วย แต่จริงๆ แล้วเขามีส่วนร่วมอย่างแข็งขันในการช่วยเหลือ Burakov Max Von Sydow พลิกสถานการณ์ได้ดีมากเช่นกัน เมื่อจิตแพทย์นำเข้ามาเพื่อช่วยโปรไฟล์และค้นหาว่าพวกเขากำลังมองหาความเบี่ยงเบนแบบใด<br /><br />แม้ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะเกี่ยวข้องกับความเจ็บป่วย แปลกประหลาด และรุนแรง จริงๆ แล้วมันเป็นเรื่องของสิ่งที่ต้องทำเพื่อจับฆาตกรมากกว่าตัวฆาตกรเอง โดยรวมเป็นหนังที่ทำได้ดีมากพร้อมการแสดงที่ยอดเยี่ยมและบทภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยม บทภาพยนตร์พยายามทำสิ่งที่ดีที่สุดของภาพยนตร์ประเภทนี้: ให้เหตุการณ์ที่เป็นข้อเท็จจริงและจัดวางเหตุการณ์เหล่านั้นอย่างมีความหมายภายในกรอบการทำงานที่น่าทึ่งที่ทำให้คุณรู้สึกเหมือนคุณรู้จักผู้คน *เบื้องหลัง* ข้อเท็จจริง<br /><br />9 เต็ม 10 ดาว
| 1pos
|
A superb and compelling drama about the hunt for the notorious Russian serial killer Andrea Chikatilo. Magnificent performance from Stephen Rea as the forensic scientist put in charge of the investigation, who finds the biggest obstacle to his progress is the Russian government, in particular the old communist party members who want to maintain a closed society.<br /><br />The film is has an underlying theme about the decline of the communist society, and progress in the hunt for the killer is reflected by progress in social and political change in Russia, which is subtly put across. There is a conflict of old ways and new ways, and these are represented by the two viewpoints of Rea's superior (played by Donald Sutherland), and Rea himself . These are at first polarised, with Sutherland 'high' in system looking down, and Rea 'low' on the ground, looking up. However, they have a common cause to catch the serial killer.<br /><br />Throughout the film the relationship between these two develops, and the tension gradually eases until at the end of the movie Rea and Sutherland and Rea and Sutherland have mutual respect for each other, the killer is caught, and Glasnost symbolically comes. Excellent script.<br /><br />Further credits go to Sutherland's performance, which is superb and sympathetic, Jeffrey DeMunn as the killer whom we despise but can't hate, and Max Von Sydow, who is thoroughly convincing as the humble psychologist who risks his reputation to help.
|
ละครที่ยอดเยี่ยมและน่าสนใจเกี่ยวกับการตามล่าฆาตกรต่อเนื่องชาวรัสเซียชื่อดัง Andrea Chikatilo การแสดงอันงดงามของ Stephen Rea ในฐานะนักนิติวิทยาศาสตร์ที่รับผิดชอบการสืบสวนนี้ ผู้ที่พบว่าอุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดต่อความก้าวหน้าของเขาคือรัฐบาลรัสเซีย โดยเฉพาะสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์เก่าที่ต้องการรักษาสังคมปิด<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับความเสื่อมถอยของสังคมคอมมิวนิสต์ และความคืบหน้าในการตามล่าหาฆาตกรสะท้อนให้เห็นจากความก้าวหน้าของการเปลี่ยนแปลงทางสังคมและการเมืองในรัสเซีย ซึ่งมีการนำเสนออย่างละเอียด มีความขัดแย้งระหว่างแนวทางเก่าและแนวทางใหม่ และสิ่งเหล่านี้แสดงได้ด้วยมุมมองของผู้เหนือกว่าของ Rea (รับบทโดย Donald Sutherland) และตัว Rea เอง สิ่งเหล่านี้มีขั้วในตอนแรก โดยที่ Sutherland อยู่ในระบบ 'สูง' มองลง และ Rea 'ต่ำ' บนพื้นมองขึ้นไป อย่างไรก็ตาม พวกเขามีสาเหตุร่วมกัน ที่ต้องจับฆาตกรต่อเนื่อง<br /><br />ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองพัฒนาขึ้นตลอดทั้งเรื่อง และความตึงเครียดก็ค่อยๆ คลี่คลายลงจนกระทั่งตอนจบของภาพยนตร์เรื่อง Rea และ Sutherland และ Rea และ ซูเธอร์แลนด์เคารพซึ่งกันและกัน ฆาตกรถูกจับได้ และกลาสนอสต์ก็มาในเชิงสัญลักษณ์ บทภาพยนตร์ยอดเยี่ยม<br /><br />เครดิตเพิ่มเติม ได้แก่ การแสดงของ Sutherland ซึ่งยอดเยี่ยมและเห็นใจ Jeffrey DeMunn ในบทนักฆ่าที่เราเกลียดชังแต่ไม่อาจเกลียดได้ และ Max Von Sydow ผู้ซึ่งโน้มน้าวใจได้อย่างถ่อมตนว่าเป็นคนถ่อมตัว นักจิตวิทยาที่ยอมเสี่ยงชื่อเสียงของเขาเพื่อช่วยเหลือ
| 1pos
|
Okay, let's start off by saying this film is not an exact rendition of the crimes and legal pursuit of Andrei Chikatilo. While it may have been "official policy" in the Politburo that the USSR had no serial killers, in actuality the legal system had handled others, and "Killer X" (as he was actually called) was already being sought when Fetisov brought Burakov onto the case. In fact, as soon as it was realized they had multiple murders on their hands, the authorities assigned a task force of dozens of officers to track down and end the killing spree of a man that did not fit into what is perceived as normal serial killer parameters. It's good the director and writers consistently remind the viewer that the story is only "based upon actual events," for a docudrama this ain't.<br /><br />***SPOILERS FOLLOW****<br /><br />That said, this is a damn good example of a fast-paced Hollywood-style thriller that still gets across the basics of what happened. It is easy to follow and has just enough truth behind its version of events to make for compelling viewing. Yes, Chikatilo raped and murdered both children and adults, both male and female. Yes, shoddy lab-work set him free to continue killing for years. Yes, innocent men were accused of the murders and "confessed" to their crimes at police urging. Yes, the gay community was harassed while the crimes were being committed (albeit with Burakov's committed assistance). And yes, Chikatilo was brought to confession not by the haranguing of the special prosecutor, Gorbunov, but by the gentle understanding of a psychiatrist named Bukhanovsky (though Gorbunov was really nowhere near the egotistical martinet portrayed in this film). Quibbles about truth and veracity aside, all of these events are dramatized in a manner that consistently tightens the tension and fear.<br /><br />It doesn't hurt that director and co-writer Chris Gerolmo has a pitch perfect cast. Stephen Rea's growing emotional involvement in the killings and developing expertise in detecting clues, Donald Sutherland's snarky manipulation of the Soviet party hacks and subtle spine that becomes evident when it is needed, Jeffrey DeMunn's seething undercurrent of rage hidden by a fear-filled demeanor, Max Von Sydow's boyish excitement at being part of a criminal investigation all enhance the sharp dialog and crisp editing in ways that cannot be underestimated.<br /><br />Taken for what it is, "Citizen X" is almost pitch perfect (the "almost" due to one moment of self-congratulation at the end that just does NOT fit). Highly recommended as fiction well-told, not fact being presented...but considering the junky "serial killer" movies that Hollywood usually spits out, that's good enough for me.
|
เอาล่ะ มาเริ่มกันด้วยการบอกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้สื่อถึงอาชญากรรมและการดำเนินคดีทางกฎหมายของ Andrei Chikatilo อย่างแน่นอน แม้ว่าในโปลิตบูโรอาจเป็น "นโยบายอย่างเป็นทางการ" ที่ว่าสหภาพโซเวียตไม่มีฆาตกรต่อเนื่อง แต่ในความเป็นจริงแล้ว ระบบกฎหมายได้จัดการกับคนอื่นๆ และ "คิลเลอร์ X" (ตามที่เขาเรียกกันจริงๆ) ก็กำลังถูกตามหาเมื่อเฟติซอฟนำบูราคอฟเข้ามา กรณี ในความเป็นจริง ทันทีที่รู้ว่ามีการฆาตกรรมหลายครั้งอยู่ในมือ เจ้าหน้าที่จึงมอบหมายให้กองกำลังเฉพาะกิจจำนวนหลายสิบนายเพื่อติดตามและยุติการสังหารหมู่ของชายคนหนึ่งที่ไม่สอดคล้องกับสิ่งที่ถูกมองว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่องทั่วไป พารามิเตอร์ เป็นเรื่องดีที่ผู้กำกับและผู้เขียนเตือนผู้ชมอยู่เสมอว่าเรื่องราวนี้ "อิงจากเหตุการณ์จริง" เท่านั้น สำหรับสารคดีเรื่องนี้ไม่มี<br /><br />***สปอยล์ติดตาม****<br / <br />ถึงอย่างนั้น นี่เป็นตัวอย่างที่ดีของหนังระทึกขวัญสไตล์ฮอลลีวูดที่ดำเนินเรื่องอย่างรวดเร็วที่ยังคงเข้าใจพื้นฐานของสิ่งที่เกิดขึ้น ง่ายต่อการติดตามและมีความจริงเบื้องหลังเหตุการณ์ต่างๆ เพียงพอที่จะทำให้การรับชมน่าสนใจ ใช่ ชิกาติโลข่มขืนและสังหารทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ทั้งชายและหญิง ใช่ งานแล็บต่ำๆ ทำให้เขาเป็นอิสระที่จะฆ่าต่อไปเป็นเวลาหลายปี ใช่ ชายผู้บริสุทธิ์ถูกกล่าวหาว่าฆาตกรรมและ "สารภาพ" อาชญากรรมตามคำเรียกร้องของตำรวจ ใช่ ชุมชนเกย์ถูกคุกคามในขณะที่ก่ออาชญากรรม (แม้ว่าจะได้รับความช่วยเหลือจาก Burakov ก็ตาม) ใช่แล้ว Chikatilo ถูกนำตัวมาสารภาพไม่ใช่โดยการพูดจาของอัยการพิเศษ Gorbunov แต่ด้วยความเข้าใจอันอ่อนโยนของจิตแพทย์ชื่อ Bukhanovsky (แม้ว่า Gorbunov จะไม่เข้าใกล้มาร์ตินี่ตที่ถือตัวเองสูงอย่างที่แสดงให้เห็นในภาพยนตร์เรื่องนี้ก็ตาม) นอกเหนือจากความจริงและความจริงแล้ว เหตุการณ์ทั้งหมดเหล่านี้ยังถูกสร้างเป็นละครในลักษณะที่ตึงเครียดและความกลัวอย่างต่อเนื่อง<br /><br />ไม่เจ็บเลยที่ผู้กำกับและผู้เขียนบท Chris Gerolmo มีนักแสดงที่สมบูรณ์แบบ . การมีส่วนร่วมทางอารมณ์ที่เพิ่มขึ้นของ Stephen Rea ในการสังหารและพัฒนาความเชี่ยวชาญในการตรวจจับเบาะแส การบงการอย่างน่ารังเกียจของ Donald Sutherland ต่อการแฮ็กข้อมูลพรรคโซเวียต และกระดูกสันหลังอันละเอียดอ่อนที่เห็นได้ชัดเมื่อจำเป็น Jeffrey DeMunn กระแสความโกรธเคืองที่ซ่อนเร้นด้วยท่าทางที่เต็มไปด้วยความกลัว Max ความตื่นเต้นแบบเด็กๆ ของ Von Sydow ในการเป็นส่วนหนึ่งของการสืบสวนคดีอาญา ล้วนเสริมบทสนทนาที่เฉียบคมและการตัดต่อที่เฉียบคมในแบบที่ไม่อาจมองข้ามได้<br /><br />เมื่อพิจารณาจากสิ่งที่เป็นอยู่ "Citizen X" เกือบจะสมบูรณ์แบบ ("เกือบ" เนื่องจากช่วงเวลาแห่งการแสดงความยินดีกับตัวเองในตอนจบซึ่งไม่เข้ากัน) แนะนำเป็นอย่างยิ่งว่าเป็นนิยายที่มีการบอกเล่าอย่างดี ไม่ได้นำเสนอตามความเป็นจริง...แต่เมื่อพิจารณาถึงภาพยนตร์ "ฆาตกรต่อเนื่อง" ขยะๆ ที่ฮอลลีวู้ดมักจะพูดถึง นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับฉัน
| 1pos
|
Rea, Sutherland, DeMunn, and von Sydow (in a small role) are all brilliant in their performances. Sutherland is particularly adept at this sort of role, where he must portray a character whose morality is, at first, uncertain to the audience. As is so often the case with Sutherland's characters, we must ask "is he a villian [in this case, a minor one], or a hero?"<br /><br />This is a disturbing story, intelligently told, about the incompetence and fearful bureaucracy in the old Soviet Union that impeded the efforts of extremely competent people. As Sutherland's character wryly notes, "The measure of a bureaucracy is its ability not to make special exceptions". The "committee meeting" (between Rea and Sutherland's characters) after perestroika is enforced, with its revelations, has enormous emotional impact. You can feel the suffering of the dedicated people who labored in that system.<br /><br />The handful of dramatic scenes portraying victims' family members adds emotional resonance to the impact of the story. This is seldom a feature of a film with this sickening subject matter, but effectively reminds us that the victims had lives, and were loved.<br /><br />This is a sad, but very important film, which deserved its showcase on Canada's History Television.
|
Rea, Sutherland, DeMunn และ von Sydow (ในบทบาทเล็ก ๆ ) ต่างแสดงได้อย่างยอดเยี่ยม ซัทเธอร์แลนด์เชี่ยวชาญบทบาทประเภทนี้เป็นพิเศษ ซึ่งเขาจะต้องแสดงเป็นตัวละครที่ในตอนแรกศีลธรรมไม่แน่นอนต่อผู้ชม เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นกับตัวละครของซัทเธอร์แลนด์บ่อยครั้ง เราต้องถามว่า "เขาเป็นตัวร้าย [ในกรณีนี้ ผู้เยาว์] หรือฮีโร่"<br /><br />นี่เป็นเรื่องราวที่น่าสะเทือนใจและบอกเล่าอย่างชาญฉลาด เกี่ยวกับความไร้ความสามารถและระบบราชการที่น่าหวาดกลัวในสหภาพโซเวียตเก่าซึ่งขัดขวางความพยายามของผู้มีความสามารถอย่างยิ่ง ดังที่ตัวละครของซัทเธอร์แลนด์ตั้งข้อสังเกตอย่างแหย่ๆ "การวัดระบบราชการคือความสามารถของระบบที่จะไม่สร้างข้อยกเว้นเป็นพิเศษ" "การประชุมคณะกรรมการ" (ระหว่างตัวละครของ Rea และ Sutherland) หลังจากที่เปเรสทรอยกาถูกบังคับใช้ พร้อมการเปิดเผย มีผลกระทบทางอารมณ์อย่างมาก คุณจะรู้สึกได้ถึงความทุกข์ทรมานของผู้คนที่อุทิศตนซึ่งทำงานในระบบนั้น<br /><br />ฉากดราม่าจำนวนหนึ่งที่แสดงถึงสมาชิกในครอบครัวของเหยื่อช่วยเพิ่มความรู้สึกสะท้อนให้กับเรื่องราว นี่อาจไม่ใช่จุดเด่นของภาพยนตร์ที่มีเนื้อหาน่าสะอิดสะเอียน แต่เตือนเราได้อย่างมีประสิทธิภาพว่าเหยื่อยังมีชีวิตอยู่และได้รับความรัก<br /><br />นี่เป็นภาพยนตร์ที่น่าเศร้า แต่สำคัญมาก ซึ่งสมควรได้รับการจัดแสดง ทางโทรทัศน์ประวัติศาสตร์ของแคนาดา
| 1pos
|
Imagine being so hampered by a bureaucracy that a one man spends 8 year's of his life, and has a mental breakdown trying to solve a mass murder case virtually by himself! The murder technique is clear, but a government unwilling to admit the truth let's a monster destroy dozens of lives. When I think my job is stressful, I merely remember the true story behind this wonder flick. The devotion to duty of the main character was masterfully portrayed by Rea. The comic (and almost tragic at times) relationship between Rea and the Sutherland character made this one of my favorite movies of the last 5 years. The catching of one of the worst mass murderers in history had me on the edge of my seat. While not nearly as well advertised and talked about as "Silence of the Lamb's", the plot was just as suspenseful. Rent or buy this movie today!
|
ลองนึกภาพการถูกขัดขวางโดยระบบราชการจนชายคนหนึ่งใช้เวลาทั้งชีวิตเป็นเวลา 8 ปี และมีอาการทางจิตที่ล้มเหลวในการพยายามไขคดีฆาตกรรมหมู่โดยตัวเขาเอง! เทคนิคการฆาตกรรมนั้นชัดเจน แต่รัฐบาลไม่เต็มใจที่จะยอมรับความจริง ขอให้สัตว์ประหลาดทำลายชีวิตหลายสิบคน เมื่อฉันคิดว่างานของฉันเครียด ฉันแค่จำเรื่องราวที่แท้จริงเบื้องหลังภาพยนตร์มหัศจรรย์เรื่องนี้ได้ ความทุ่มเทในการปฏิบัติหน้าที่ของตัวละครหลักได้รับการถ่ายทอดโดย Rea อย่างเชี่ยวชาญ ความสัมพันธ์แบบการ์ตูน (และเกือบจะน่าเศร้าในบางครั้ง) ระหว่าง Rea และตัวละคร Sutherland ทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้เป็นหนึ่งในภาพยนตร์เรื่องโปรดของฉันในช่วง 5 ปีที่ผ่านมา การจับกุมฆาตกรสังหารหมู่ที่เลวร้ายที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ทำให้ฉันแทบจะลุกจากที่นั่ง แม้ว่าจะไม่ได้รับการโฆษณาและพูดถึงเกือบเท่า "Silence of the Lamb's" แต่เนื้อเรื่องก็น่าสงสัยไม่แพ้กัน เช่าหรือซื้อภาพยนตร์เรื่องนี้วันนี้!
| 1pos
|
I believe this is the most powerful film HBO Pictures has made to date. This film should have been released in theaters for the public to view on the big screen. It is available on video so make sure you look for it and check it out. Chris Gerolmo did a great job with the direction and the screenplay. The performances from Stephen Rea, Donald Sutherland and Jeffery DeMunn are flawless. A masterpiece of the genre.
|
ฉันเชื่อว่านี่คือภาพยนตร์ที่ทรงพลังที่สุดที่ HBO Pictures สร้างมาจนถึงปัจจุบัน หนังเรื่องนี้น่าจะเข้าฉายในโรงภาพยนตร์ให้ประชาชนได้ชมบนจอใหญ่ มีอยู่ในวิดีโอดังนั้นอย่าลืมค้นหาและลองดู Chris Gerolmo ทำหน้าที่ผู้กำกับและบทภาพยนตร์ได้ดีมาก การแสดงของ Stephen Rea, Donald Sutherland และ Jeffery DeMunn นั้นไร้ที่ติ ผลงานชิ้นเอกของประเภท
| 1pos
|
Though I saw this movie years ago, its impact has never left me. Stephen Rea's depiction of an invetigator is deep and moving. His anguish at not being able to stop the deaths is palpable. Everyone in the cast is amazing from Sutherland who tries to accommodate him and provide ways for the police to coordinate their efforts, to the troubled citizen x. Each day when we are bombarded with stories of mass murderers, I think of this film and the exhausting work the people do who try to find the killers.
|
แม้ว่าฉันจะดูภาพยนตร์เรื่องนี้เมื่อหลายปีก่อน แต่ผลกระทบของมันไม่เคยทิ้งฉันไป การแสดงภาพของเจ้าหน้าที่สืบสวนของ Stephen Rea นั้นลึกซึ้งและซาบซึ้ง ความปวดร้าวของเขาที่ไม่สามารถหยุดความตายได้นั้นเห็นได้ชัดเจน ทุกคนในทีมนักแสดงต่างน่าทึ่งตั้งแต่ซัทเธอร์แลนด์ที่พยายามช่วยเหลือเขาและหาทางให้ตำรวจประสานความพยายามของพวกเขา ไปจนถึงพลเมืองที่มีปัญหา x ในแต่ละวันที่เราถูกโจมตีด้วยเรื่องราวของฆาตกรสังหารหมู่ ฉันนึกถึงหนังเรื่องนี้และการทำงานอันเหน็ดเหนื่อยที่ผู้คนทำเพื่อพยายามตามหาฆาตกร
| 1pos
|
Chris Gerolmo took care not to simply give us a `Jack-the-stripper' type of list of murdered people: he delved into the psychological characterization with convincing results. Perhaps mostly due to Stephen Rea's excellent performance playing off against Donald Sutherland with good empathy by both. It was the playing of these two parts above all which made the film something more than just a morbid account of the history of the butcher of Rostov. Supporting actors, especially Max von Sydow, carried out their parts really well. Good directing. The photography was good too. Needless to say, the fact that the film was shot in Hungary was bound to produce a couple of aberrations, but, frankly, given the depth of the story-telling and interpretations, we can completely forget these little trivialia.<br /><br />For once, a made for TV film from HBO has come up trumps. Recommended, especially if you like to analyse characteriology and forget some of the morbid scenes which, I hasten to add, are never exaggerated.
|
คริส เกโรลโมใส่ใจไม่เพียงแค่ให้รายชื่อบุคคลที่ถูกฆาตกรรมประเภท "แจ็คเดอะสตริปเปอร์" แก่เรา แต่เขาเจาะลึกลักษณะทางจิตวิทยาด้วยผลลัพธ์ที่น่าเชื่อ อาจเนื่องมาจากการแสดงที่ยอดเยี่ยมของ Stephen Rea ในการแข่งขันกับ Donald Sutherland ด้วยความเห็นอกเห็นใจที่ดีจากทั้งคู่ มันเป็นการเล่นของสองส่วนนี้ เหนือสิ่งอื่นใด ซึ่งทำให้ภาพยนตร์เรื่องนี้มีอะไรมากกว่าแค่เรื่องราวที่เลวร้ายเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ของคนขายเนื้อแห่งรอสตอฟ นักแสดงสมทบโดยเฉพาะ Max von Sydow ทำหน้าที่ได้ดีมาก การกำกับที่ดี ถ่ายรูปก็ดีเหมือนกัน ความจริงที่ว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ถ่ายทำในฮังการีนั้นทำให้เกิดความคลาดเคลื่อนอยู่บ้าง แต่จริงๆ แล้ว เมื่อพิจารณาจากความลึกของการเล่าเรื่องและการตีความ เราก็สามารถลืมเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ไปได้เลย<br />< ครั้งหนึ่งภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นสำหรับโทรทัศน์จาก HBO ได้รับความนิยมมากกว่า แนะนำ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากคุณต้องการวิเคราะห์ลักษณะเฉพาะและลืมฉากที่เลวร้ายบางฉาก ซึ่งฉันรีบบอกเพิ่มเติมว่าไม่เคยพูดเกินจริง
| 1pos
|
Citizen X tells the real life drama of the search for a serial killer dubbed "The Rostov Ripper" This great film shows the long journey it took to try to apprehend a killer. The film shows how politics may haver helped the killer to continue his rampage for over 12 years. (Possibly over 50 victims, mostly women and children) The performances of Stephen Rea as the lead detective and Donald Sutherland as the overall investigation lead was superb. Jeffrey DeMunn as the Ripper Andrei Romanovich Chikatilo. This is the type of film which will mesmerize you and immediately have you on the internet researching the real case. This a film not to be missed. It debuted I believe on HBO and never did get a theatrical release to my understanding. Great film
|
Citizen X เล่าเรื่องราวในชีวิตจริงของการค้นหาฆาตกรต่อเนื่องที่มีฉายาว่า "The Rostov Ripper" ภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยมเรื่องนี้แสดงให้เห็นการเดินทางอันยาวนานในการพยายามจับกุมฆาตกร ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นว่าการเมืองอาจช่วยฆาตกรให้อาละวาดต่อไปได้อย่างไรมานานกว่า 12 ปี (อาจเป็นเหยื่อมากกว่า 50 ราย ส่วนใหญ่เป็นผู้หญิงและเด็ก) การแสดงของ Stephen Rea ในฐานะหัวหน้านักสืบและ Donald Sutherland ในฐานะหัวหน้าสืบสวนโดยรวมนั้นยอดเยี่ยมมาก เจฟฟรีย์ เดอมันน์ รับบทเป็น ริปเปอร์ อังเดร โรมาโนวิช ชิกาติโล นี่คือภาพยนตร์ประเภทหนึ่งที่จะทำให้คุณหลงใหลและนำคุณไปสู่อินเทอร์เน็ตเพื่อค้นคว้าเกี่ยวกับกรณีจริงทันที หนังเรื่องนี้ไม่ควรพลาด เปิดตัวครั้งแรกฉันเชื่อใน HBO และไม่เคยได้รับการเข้าฉายในโรงภาพยนตร์เลย ภาพยนตร์ยอดเยี่ยม
| 1pos
|
The poor DVD video quality is the only reason why I gave this movie a 9 instead of a 10. That could have been so much better, this movie deserves it.<br /><br />This is truly a movie that covers several themes simultaneously. If you do not like movies about serial killers, but are fascinated by the astonishing bureaucratic culture in the former Sovjet Union, this movie is a must-see anyway.<br /><br />I can't compare it to "Silence of the Lambs" for several reasons. The way the serial killer is portrayed, has been done far much better in Citizen X. You see several details of his private life, because you "travel" along with the killer, which gives you some idea of the source of his constant anger and sexual frustration.<br /><br />The only other movie I have seen that is as realistic as this one was "Henry - portrait of a serial killer". If you were fascinated by that movie you definitely need to take a look at Citizen X.
|
คุณภาพวิดีโอ DVD ที่ไม่ดีเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ฉันให้คะแนนภาพยนตร์เรื่องนี้ 9 แทนที่จะเป็น 10 ซึ่งน่าจะดีกว่านี้มาก ภาพยนตร์เรื่องนี้สมควรได้รับ<br /><br />นี่เป็นภาพยนตร์ที่ครอบคลุมหลายเรื่องอย่างแท้จริง ธีมพร้อมกัน หากคุณไม่ชอบหนังเกี่ยวกับฆาตกรต่อเนื่อง แต่หลงใหลในวัฒนธรรมระบบราชการที่น่าอัศจรรย์ในอดีต Sovjet Union หนังเรื่องนี้ก็ต้องดูอยู่ดี<br /><br />เทียบไม่ได้เลยกับ "ความเงียบ" ของลูกแกะ" ด้วยเหตุผลหลายประการ วิธีการแสดงฆาตกรต่อเนื่องทำได้ดีกว่ามากใน Citizen X คุณเห็นรายละเอียดหลายประการเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวของเขา เพราะคุณ "เดินทาง" ไปพร้อมกับฆาตกร ซึ่งจะทำให้คุณทราบถึงแหล่งที่มาของความโกรธที่คงที่ของเขาและ ความหงุดหงิดทางเพศ<br /><br />ภาพยนตร์เรื่องเดียวที่ฉันเคยดูที่สมจริงพอๆ กับเรื่องนี้คือ "Henry - ภาพเหมือนของฆาตกรต่อเนื่อง" หากคุณหลงใหลภาพยนตร์เรื่องนี้ คุณต้องดู Citizen X อย่างแน่นอน
| 1pos
|
"Citizen X" is the superbly told true story of the hunt for one of history's worst serial killers. What makes this story even more compelling is where and when it took place; the Soviet Union in the 1980's.<br /><br />** Mild Spoilers **<br /><br /> Viktor Burakov (magnificently played by Stephen Rea) is a newly promoted forensic investigator for the Rostov oblast militia. He discovers past and present unsolved murders, apparently by the same person. The murders are unsolved because no one has ever taken the trouble to properly investigate the evidence. He is driven to find and stop the killer. His only tools are his dedication, skill and honesty. His obstacles are the corruption and political ideology of the Soviet system that discourages the search for truth. His naiveté would have led to failure were it not for his boss, Col. Mikhail Fetisov (Donald Sutherland). Fetisov is a politically astute cynic who understands the game and knows how to deal with the Soviet bureaucracy. However, he also shares Burakov's desire to bring a murderer to justice, even if the official party line is "There are no serial killers in the Soviet Union!"<br /><br /> The cast is outstanding. The locations and sets are perfect recreations of latter day Soviet life. Randy Edelman's score is particularly good.<br /><br /> More important, this film shows a dark and disturbing criminal phenomenon with both intensity and poignancy. This was a made-for-cable movie by HBO Films and they have become a great resource for films that would otherwise never be made.
|
"Citizen X" เป็นเรื่องจริงที่มีการบอกเล่าอย่างยอดเยี่ยมเกี่ยวกับการตามล่าหาฆาตกรต่อเนื่องที่เลวร้ายที่สุดคนหนึ่งในประวัติศาสตร์ สิ่งที่ทำให้เรื่องราวนี้น่าสนใจยิ่งขึ้นคือเรื่องราวเกิดขึ้นที่ไหนและเมื่อไหร่ สหภาพโซเวียตในช่วงทศวรรษ 1980<br /><br />** Mild Spoils **<br /><br /> Viktor Burakov (รับบทโดย Stephen Rea อย่างงดงาม) เป็นผู้สืบสวนทางนิติวิทยาศาสตร์ที่เพิ่งได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้กับกองทหารอาสาแคว้น Rostov เขาค้นพบการฆาตกรรมที่ยังไม่คลี่คลายทั้งในอดีตและปัจจุบัน โดยเห็นได้ชัดว่าเป็นบุคคลคนเดียวกัน การฆาตกรรมยังไม่คลี่คลายเพราะไม่มีใครกล้าตรวจสอบหลักฐานอย่างเหมาะสม เขาถูกผลักดันให้ค้นหาและหยุดฆาตกร เครื่องมือเดียวของเขาคือการอุทิศตน ทักษะ และความซื่อสัตย์ อุปสรรคของเขาคือการคอรัปชั่นและอุดมการณ์ทางการเมืองของระบบโซเวียตที่ไม่สนับสนุนการค้นหาความจริง ความไร้เดียงสาของเขาคงนำไปสู่ความล้มเหลวหากไม่ใช่เพราะเจ้านายของเขา พ.อ. มิคาอิล เฟติซอฟ (โดนัลด์ ซูเธอร์แลนด์) Fetisov เป็นคนดูถูกเหยียดหยามทางการเมืองที่เข้าใจเกมและรู้วิธีจัดการกับระบบราชการของโซเวียต อย่างไรก็ตาม เขายังแบ่งปันความปรารถนาของ Burakov ที่จะนำฆาตกรเข้าสู่กระบวนการยุติธรรม แม้ว่าพรรคอย่างเป็นทางการจะระบุว่า "ไม่มีฆาตกรต่อเนื่องในสหภาพโซเวียต!"<br /><br /> นักแสดงก็โดดเด่น สถานที่และฉากต่างๆ ถือเป็นการจำลองชีวิตยุคสุดท้ายของชาวโซเวียตที่สมบูรณ์แบบ คะแนนของแรนดี เอเดลแมนดีมาก<br /><br /> ที่สำคัญกว่านั้น ภาพยนตร์เรื่องนี้แสดงให้เห็นถึงปรากฏการณ์อาชญากรรมที่เลวร้ายและน่ากังวลซึ่งมีทั้งความรุนแรงและความฉุนเฉียว นี่เป็นภาพยนตร์ที่สร้างขึ้นสำหรับเคเบิลโดย HBO Films และกลายเป็นแหล่งข้อมูลที่ดีเยี่ยมสำหรับภาพยนตร์ที่ไม่เคยมีการสร้างมาก่อน
| 1pos
|
This is an excellent movie. It is about many things: the hunt for a serial killer, the bureacracy of Soviet Russia, the drive of one man, and the relationship between this man (the lead detective) and his superior.<br /><br />The thing that sticks with me the most is the relationship between Durokov (Rea) and Fetisov (Sutherland) (excuse bad spelling, please!). For some reason, it is moving to see their evolution from hostility and offense turning into respect and cameraderie and working together. One line in the movie sums it up for me: "He would say something witty, but he is overcome with emotion."<br /><br />Excellent acting by all of the cast, even the smallest parts were done with believability.<br /><br />This is not a fast-paced action thriller; in fact, it moves at times like a slow drama, but it is worth it. Very satisfying and not exploitative about the crimes at all.<br /><br />
|
นี่คือภาพยนตร์ที่ยอดเยี่ยม เป็นเรื่องเกี่ยวกับหลายสิ่งหลายอย่าง: การตามล่าหาฆาตกรต่อเนื่อง ระบบราชการของโซเวียตรัสเซีย แรงผลักดันของชายคนหนึ่ง และความสัมพันธ์ระหว่างชายคนนี้ (หัวหน้านักสืบ) และหัวหน้าของเขา<br /><br />สิ่งนั้น ที่ติดอยู่กับฉันมากที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่าง Durokov (Rea) และ Fetisov (Sutherland) (โปรดแก้ตัวสะกดผิด!) ด้วยเหตุผลบางประการ เรารู้สึกประทับใจที่ได้เห็นวิวัฒนาการของพวกเขาจากความเกลียดชังและความขุ่นเคืองกลายเป็นความเคารพและการถ่ายรูปและการทำงานร่วมกัน บรรทัดหนึ่งในหนังสรุปสำหรับฉัน: "เขาจะพูดอะไรบางอย่างที่มีไหวพริบ แต่เขาเอาชนะด้วยอารมณ์"<br /><br />การแสดงที่ยอดเยี่ยมของนักแสดงทุกคน แม้แต่ส่วนเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำด้วยความน่าเชื่อถือ .<br /><br />นี่ไม่ใช่หนังแอ็คชั่นระทึกขวัญที่ดำเนินเรื่องเร็ว จริง ๆ แล้วมันก็ดำเนินไปในบางครั้งเหมือนละครช้า ๆ แต่มันก็คุ้มค่า น่าพอใจมากและไม่แสวงหาผลประโยชน์จากอาชญากรรมเลย<br /><br />
| 1pos
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.