PoetryMTEB/MultilingualPoetryThemeClassification

language stringclasses 81 values	author stringlengths 1 120 ⌀	title stringlengths 1 409 ⌀	text stringlengths 4 32.8k	theme_code stringclasses 6 values	theme_category stringclasses 6 values	deepseek-v3-1-250821 stringclasses 6 values	kimi-k2-250905 stringclasses 6 values	doubao-seed-1-6-lite-251015 stringclasses 196 values
RUS	Zarudin N.N.	На волжских горах \| «В сережках золотых осины...»	В сережках золотых осины. Раскрыло небо синий зонт. За пущей заросли малиновой Лиловый, дымный горизонт. С обрыва -- дали парафинные, И из огромного стекла, В шелках кленовых и рябиновых, Река торжественно светла. За перелесками овражьими Сорочий стрекот по садам. С ружьем почти что утро каждое, Иду к соломенным буграм. Мой хрусткий шаг жнитвою звонкою Так осторожен в тишине, -- Проворно вскинется двустволка По черной заячьей спине. И целый день так любо слышать -- Уж видно с этим я рожден, -- Как за плечами ветер дышит Гудит, звенит моим ружьем. Я знаю -- буду долго, долго -- Мне то грустней, то веселей -- Смотреть, как потянул над Волгой Табун поднявшихся гусей. А после, знаю, -- поневоле, Когда в окне замглится сад, Стихи о русском, мокром поле Осенним ветром прозвучат.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	關韙	桃源	流水洞門三數里，落花松逕幾千年。山南蜀國新開路，洞下秦人舊種田。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
BEN	বেলাল চৌধুরী	মানুষের ডাহুকী ভাবনা	মানুষতো ডাহুক নয় অথচ ডাহুকের বেদনার ভেতরে মানুষ ডুবে যেতে পারে, ডুব দেয় চিরকাল- এইভাবে মানুষের ডাহুকী ভাবনা মূত্ররসে যেমন ভেসে যায় মানুষের স্বভাবের নির্বিবেকী তাবৎ লোনা ও অম্লতা তেমনি মানুষ ঢেলে দিতে পারে ঐ ডাহুকী ভাবনার ভেতর মানুষের যতো বেদনা, বিষতিক্ত সারাৎসার, ডাহুক ও মানুষ যদিও পরস্পর বেদনার এপিঠ-ওপিঠ, কিছুটা মানুষের, কিছুটা ডাহুকের তবু মানুষ তো কখনো ডাহুক নয় অথচ ডাহুক তার বেদনার সীমা- স্বর্গের কতোদূর, কতোদূর- একজন মানুষকে নিয়ে যেতে পারে?	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعر الخفنجي	قصيدة ما وقفتك بين الجراف وسعوان	ما وقفتك بين الجراف وسعوان ولفتتك بين الغراس وزجان إلا ولك جربه بأرض ذهبان وشر شريمك قبل كنس الاجران وشرف الجربه بخيس قامه وابكر إليها الصبح بالسلامه وادهن شراكك واحزق القدامه وانذر بتلمين لاحمد بن علوان واذرا شعير أسود وبر بوني والا ذره بيضا غرب وبيني وشد حيلك يا سعيد سنيني وهندي المفرس قد ابن شعبان ولا تكيسل يا سعيد لك القوم وادلج إلى الحربه من اول اليوم وتلحقك جفنه ملانها زوم مصعتره فيها لذيذ الالبان واحمى وأحرس ما ذريت في الفيش ولا تولى في الظلام من الجيش فهو شهيد من قد قتل على العيش فاسمع هديت الرشد يا بن خولان فانت تعرف شدة البهايم وعندك النواق غنى الحمايم وانت سميت العصيد دعايم وأنت عارف بالهريش ألوان وادعى مجمل للغدا وهادى وقل لمفلح لا يجيش غادي لان قد بطنه سفال وادى ما يرقعه الا كباش جهران	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	汤尹燮	秋日登鸡公岩绝顶	迂回青崖阴，径仄懔步窘。神悚来悲风，萧萧檞叶陨。石骨露巉岩，峭壁猱玃引。鬼斧为搜奇，天剷意态尽。陡绝最高层，杳冥逗虚牝。超然鸿蒙观，何有畦与畛。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ARA	الشاعر ماني الموسوس	قصيدة وَعاشِقٍ جاءَهُ كِتابُ	وَعاشِقٍ جاءَهُ كِتابُ فَزالَ عَنهُ بِهِ العَذابُ وَقالَ قَد خَصَّني حَبيبي بِنِعمَةٍ ما لَها ثَوابُ فَحُقَّ لي أَن أَتيهَ تيهاً يَقصُرُ عَن وَصفِهِ الخِطابُ حَتّى رَمَتهُ بِصَرفِ دَهرٍ عُيونُ حُسّادِهِ الصِلابُ فَاِستَلَّ مِنهُ الكِتابَ واشٍ بِحيلَةٍ شَأَنُها عُجابُ فَلَيسَ يَهنيهِ طيبُ عَيشٍ وَلا طَعامٌ وَلا شَرابُ	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
DEU	Cornelia Hülmbauer	ALLES DARFST DU WÜNSCHEN SOLANGE DU DIE LUFT ANHÄLTST	unter weibern unter uns bin ich gewillt zu wollen augen auf nur maulen nicht bist du wach kann ich dich tränken drängen auszuwachsen saug dich fest mein kälbchen zick nicht zitz deine henkel angebrochen nehm ich dich mit ganzen händen zweimal streichquintett nach faust willst du auch aus diesem kasten aus dem sperrholz kleinholz machen dich verheizen es verspielen eine ausgeleierte partie komm lass uns gefährten machen uns in chören zwischen wände drängen oder türen rot bemalen wenn die glocke fehlt	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
DEU	Hebbel, Friedrich	Menschenloos	Was der Mensch auch gewinne, er muß es zu theuer bezahlen, Wär' es auch nur mit der Furcht, ob er's nicht wieder verliert.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	丁灯	红场	灼热的阳光融化我冰封的记忆红场临时搭建的商铺喧哗的商业噪音掩盖了广场雄伟庄严的宁静站在古姆商场大门曾经庄严肃穆的广场飞舞的飘雪掀起过我怎样的狂喜雪后的阳光又留下我多么美好的记忆红场一个让我熟识又陌生的地方一个让我肃然起敬的俄罗斯圣地让冬天的阳光和夏天的日丽永远留在我心底	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
FRA	Marc Claude de Buttet	Que me fuis	Que me fuis-tu ? Mille Nymphes me cherchent Les Muses m'ont apporté leurs presens, J'ay de Venus les verds myrtes plaisans, J'ay de Phebus les lauriers qui ne sechent. Cruelle, au moins si tels biens ne t'allechent, Si mon amour, si mes soucis pesans, Pren, pren pitié de ces miens jeunes ans, Qui comme l'herbe au soleil se dessechent. Mais que me vaut tant estre de dueil plein ? Si mon erreur ne prophetise en vain, Si d'Apollon sont les fureurs certeines, Un jour viendra qu'apres mon mal passé Sur ton giron doucement renversé, Tes doux baisers me pairont de mes peines. Marc Claude de Buttet	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	申末舟	奉呈不憂軒居士	聞說田園對翠微，掉頭高臥早忘機。濯纓溪畔寒侵骨，倚杖松間露滴衣。門外影垂彭澤柳，籬邊根托首陽薇。圖書浦壁塵蹤絶，惟有僧敲月下扉。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	CUSTOM:隐居闲适
RUS	Случевский Константин Константинович	Упала молния в ручей.	Упала молния в ручей. Вода не стала горячей. А что ручей до дна пронзен, Сквозь шелест струй не слышит он. Зато и молнии струя, Упав, лишилась бытия. Другого не было пути... И я прощу, и ты прости.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T2
ZHO	张切	睡在南风吹拂的房间	可以醒，可以不醒；是谁想到冬雪都暗了，羌笛都哭了，一片刀锋在春天的细雨里发呆；是谁实际上可以什么都不去想一个人反复地告诉自己回到院子里去吧，回去吧在院子里看垂柳飞起一年的伤痕，更近地闻到葡萄最初甜美的气息，一个夏天可以这样痴傻地度过暮光慢了曙光一拍，昨天慢了前天一拍，夏日慢了春日一拍。都慢了，都慢了无疑，此生慢了往世一拍只有在这疲惫不堪的时刻感觉思念竟然快了分离一拍这是不是真实的一天啊眼睛里的苦，舌苔之上的愁都没有找到最好的方式表达自己；心脏的脸海面上的指纹，没有想到可以这样比星辰还清晰那些瓷器里的寂寞，很黑但是透明；那些书本之内的隐痛，可以烧掉，但是不会遗忘。是否只留一条路给所爱者，这个人就会像一阵南风来到这个院子里	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
HUN	Faludi, Ferenc	A SZÜZ MÁRIÁHOZ	Ó Istennek kedvese, Szentléleknek jegyese, Szüz Mária, ritka kincs! Isten után mássad nincs. Téged ég-föld magasztal, Nagy királynéjának vall, Mária, méltóságod nagy, Angyaloknál feljebb vagy Szüz méhedben fogadtad, Szüz emlővel szoptattad, Szüzen szülted fiadat, Mindenható uradat. Kiss nyájadat oltalmazd, A bünt tőle távaztasd, Te légy a mi gyámolunk, Könyörülő asszonyunk. Engedd: téged kövessünk, Tiszta szivvel szeressünk, Égjen bennünk ez a tüz, Hozzád, kegyességes Szüz!	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ENG	Young, Francis Brett	EASTER	Adown our lane at Eastertide Hosts of dancing bluebells lay In pools of light: and‘ Oh,’ you cried, ‘ Look, look at them: I think that they Are bluer than the laughing sea,’ And‘ Look!’ you cried,‘ a piece of the sky Has fallen down for you and me To gaze upon and love.’... And I, Seeing in your eyes the dancing blue And in your heart the innocent birth Of a pure delight, I knew, I knew That heaven had fallen upon earth.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
SPA	Pedro Castro y Anaya	La rosa en los cristales de una fuente...	La rosa en los cristales de una fuente flor a flor todo el prado desafía; hermosa en plumas de carmín se abría a ser narciso en el cristal luciente Y cuando más purpúrea y floreciente en copas de rubí perlas bebía, del achaque de un sol, del mal de un día, murió: que aun la hermosura en flores miente ¡Oh flor!, el primer paso de tu vida fue el último también que pudo darte, antes escarmentada que nacida ¡Oh documento de la humana suerte! ¡Oh verdad de los campos escondida! ¿Quién no se desengaña con tu muerte?	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعر تقي الدين السروجي	قصيدة سأودعك السر الذي قد كتمته	سأودعك السر الذي قد كتمته وأعلمك الأمر الذي قد علمته وأفهمك المعنى اللطيف من الهوى واشرحه حتى تقول فهمته فعندي حديث منك سوف أقوله إذا ما خلونا ساعة الوصل قلته وتقرً من شوقي كتاباً مترجماً بدمعي على خدي إليك كتبته وبي منك داء أصله كان نظرةً عدمت اصطباري عنك لما وجدته سألت طبيب الحي ماذا دواؤه فرق لما أشكوه لما سألته أراني إذا أبصرت شخصك مقبلاً تغير مني الحال عما عهدته وقال جليسي ما لوجهك أصفراً فقلت له بالرغم مني صبغته ومد إلى قلبي يداً وهو خافق فغالطته عنه وقلت فقدته وقال لمن تهوى فقلت أهابه ويشرقني دمعي إذا ما ذكرته	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
POR	Miklós Radnóti	Céu espumante	No céu que espuma, a lua oscila.Estar vivo me causa espécie.A morte assídua espreita a Idade:quem ela encontre, empalidece.O ano grita e depois desmaia.(Gritara olhando ao seu redor.)Que outono ronda-me de novo?Que inverno embotado de dor?Sangrava o bosque; mesmo as horassangravam no vaivém dos dias.Ventos riscavam, sobre a neve,cifras enormes e sombrias.Já vi de tudo; o ar me esmagacom seu peso; um silêncio cresceruidoso, cálido e me abraçacomo fez antes que eu nascesse.Detenho-me junto de um troncoque agita iroso as frondes plenase estende um galho. Há de esganar-me?Não é fraqueza ou medo – apenascansaço. Calo. E o galho apalpaos meus cabelos, mudo, aflito.Cabe esquecer – mas não há nadade que já tenha me esquecido.Espuma afoga a lua; o miasmaestria os céus, verde e agressivo.Sem pressa, enrolo com cuidadoo meu cigarro. Eu estou vivo. (tradução de Nelson Ascher) : Tajtékos égMiklós Radnóti Tajtékos égen ring a hold,csodálkozom, hogy élek.Szorgos halál kutatja ezt a korts akikre rálel, mind olyan fehérek.Körülnéz néha s felsikolt az év,körülnéz, aztán elalél.Micsoda osz lapul mögöttem ujras micsoda fájdalomtól tompa tél!Vérzett az erdo és a forgóidoben vérzett minden óra.Nagy és sötétlo számokatírkált a szél a hóra.Megértem azt is, ezt is,súlyosnak érzem a levegot,neszekkel teljes, langyos csönd ölel,mint születésem elott.Megállok itt a fa tövében,lombját zúgatja mérgesen.Lenyúl egy ág. Nyakonragad?nem vagyok gyáva, gyönge sem,csak fáradt. Hallgatok. S az ág isnémán motoz hajamban és ijedten.Feledni kellene, de énsoha még semmit sem feledtem.A holdra tajték zúdúl, az égensötétzöld sávot von a méreg.Cigarettát sodrok magamnak,lassan, gondosan. Élek.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
TUR	Cevat Çapan	Anladım Anlamını Anlamın	Kavak yelleriyle dönen değirmenlere saldıran evde kalmış uğursuz uzmanlarıyla ağlarını toplarken akademik ağalar kuramların kurumunu silerek bir şiirden demir alıp açıldığım denizlerin dibinden kaç anlam balığı yakaladılar diye meraktaydılar bilimden bunalanlar Çalıştılar çalıştılar çalıştılar kuramın Kuran´ını yazdılar dışarda erguvanlar salkımlar tekrarını ilan ederken sevdaların baktılar yaşlı...	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ARA	خالد أبو حمدية	قصيدة حوار غير مألوف	الرجولة ظِلٌّ، والأنوثةُ مظهرٌ لوضوحِ الظلال * الأنوثةُ غايةٌ وسيلتها المرأة * الفحولةُ حالةٌ تَخْلِقُها المرأة **** الرجولةُ قيمةٌ لا تخص الرجال فحَسْب فإذاً حين تبهرك المرأةَ بفتنتها أغمِضْ عينك تحسس قلبك أخرج صورتها من البومك، مزّقها، احرقها هل ما زلتَ تحنّ إليها إن كان كذلك هذي الصورة أجَمَلْ.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T4	T2
ELL	Lenia Safiropoulou	Υπνωτικά λειβάδια	Κλεισμένες στο παρθενικό δωμάτιοΜε καρφωμένα τα παραθυρόφυλλαΣταυροειδώςΚλαγγήΚαι κεραυνοί αντίστροφοιΟμίχλη και ήλιοςΎστερα κάποτε μετά από μέρεςΣιωπή Ο βραδινός περίπατος στις όχθεςΒρήκε και πάλι το ρυθμό τουΕίδαν άνδρες ριγμένουςΜες στα ρυάκια των ποιητώνΜε κοκκινόχρυσες στολέςΞίφη μπηγμέναΛοξά μες στο νερό Τα δάχτυλά τους βύθισανΤους γύρισαν το πρόσωπο στον ουρανόΕίδαν το στήθος τους ήδη να ανθίζειΚαι να ευωδιάζει αμφίβολα Πνιγμένοι στα ρυάκια των ποιητών Φωτιά στη νέα εσοδείαΑπό νεκρούς και άγρια ρόδαΌλη τη νύχτα κράτησανΤα δάχτυλά τους μες στο στόμαΑγνό και κρύο σκέφτηκανΕίναι το σώμα των ανδρών ΣήμεραΟι σκοπευτές ακολουθούν το τόξοΕνός ανάποδου μειδιάματοςΑπ' τις χλωρές πλατείες μαςΣτα λίθινα προαύλια της ανατολήςΠρος τις σεμνές γυναίκεςΣηκώνοντας αργα ένα ρόδο κόκκινοΜε επιείκεια θα κρύψουνε ξανάΤα χείληΠου αυτές δεν έδειξαν ποτέ	T6	语言、艺术与创造	T6	T4	T6
LZH	徐資用	九鯉湖	石門斷處疑無地，洞府深中別有天。畫帳遠開橫晚岫，珠簾倒掛瀉寒泉。碧桃開謝三千載，赤鯉飛騰幾百年。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
CES	Kollár, Jan	541. V bok mne verchu jednoho tu zvala	V bok mne verchu jednoho tu zvala Bahnitá a úzká cestička Do jeskyně, jako Vielička Křivé, tmavé jako Běžiskala; Mrákotu však její pronikala Dymokourná v prostřed smolnička, Tak že vinník, sloup i metlička Jasně se mi v očích ukázala: Přislav to jest, úskok ten a zrádce, Jejžto proti otci Niklotu, Štval, i proti vlasti, Dánů vládce; Proto jej i s Waldemarem Čerti Tak zde trápějí, že životu Půl, a půl zas náležejí smerti.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	釋吳十三	呈開善道謙禪師	元來無縫罅，觸著便光輝。既是千金寶，何須彈雀兒。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ZHO	商籁	动物们的第八哀歌	鸟清楚我们离去的事实。在屋顶居住的隐居者，它们明了死亡，以它们悲哀的面孔开始朝圣者的一次散步。那时侯是清晨，最细小的阳光在青草丛中磨亮叶片，最细小的石头在动物的视野中缓缓移走，模仿着人类的举动而这时，最细小的烦恼在早餐的面包片中就成为一次琐碎而无聊的交谈： “那么告诉你，我爱你们。”这时候只有爱是自由的，盘旋在每一处闪光的广告招牌上方：我们对事物的迷恋狰狞而诱人。有时候我们遇见动物们的目光它们睁大的眼睛，流露出胆怯和温柔这意味着灵魂们从一扇扇窗户往外张望这意味着湿漉漉的季节开始从远方降落我呼叫它们的名字，从更为纯粹的黑暗中打开台灯，惟恐遗漏每一个令我们怦然心动的暗示；而它们是多情的那最终令我们分开的事物，我无法为之命名。每一天我饲养的葵花鼠在减少我注意着它们的死亡，像凝视一扇向里或向外敞开的门。而它们不，它们穿戴整齐，有着孩子气的面容，它们沉默而且隐忍，有时候我疑心在它们中间秘密进行着一次选举在它们中间既将有神祗诞生。它们沉默而沉默，既不关心死亡，也没有因此爱上什么。我猜想世界悬挂着它的受难者，从深夜到黎明，野草从远远的故乡乘车赶来，一束游来荡去的光尝试着敲打每一户紧闭的门，每一个人拒绝的眼睛。我猜想世界从我的下方开始涨潮，所有在自由中梦见过光的动物们围拢在一起。而作为人我是被放逐的远远地，放逐到它们的集会以外。我猜想它们操着奇特的语言，从一个不可名状的地方掌握着世界的全部神秘。我们被豢养其中，仿佛是出于溺爱，懵懂而骄傲地延续着作为宠物的生活。我猜想我们四处张望的小眼，被自己的目光罗网般地纠缠着，孤独地从时间的远方滑向另一个黑暗的处所。我们的喉咙从未唱出自由的音符。动物们唱起它们的第八哀歌；树木、红河流、野山毛榉下的油灯：这些是被歌颂过和害怕过的事物，所有被赞美的事物唱起它们的第八哀歌；山脉、红石头、被猫占据的破毛巾：所有被诅咒和抛弃的事物唱起它们的第八哀歌；只有我们不，我们对事物的迷恋是狰狞而诱人的。我们吃早餐，争论着琐碎而无知的话题；有的人从下半截身体中长出荒草有的人死后为河我们只是幸运而大度地爱着，自由地行走在我们发暗的身躯表面。而鸟在上空掠过，我们离去的秘密被它们放入眼底，并宽容地加以原谅。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	史敏	登天壇峰	峭山行過幾千重，纔到天壇第一峰。九夏尚留岩畔雪，萬年不老廟前松。珠林日暖翔丹鳳，石洞泉寒吼黑龍。有約更期新雨後，短筇來數翠芙蓉。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ARA	الشاعر الحارث بن صريم الوادعي	قصيدة وما نفح روض ذي أقاح وحنوة	وَما نَفحُ رَوضٍ ذي أَقاحٍ وَحَنوَةٍ وَذي وَرَقٍ مِن قُلَّةِ الحَزنِ عازِبِ وَلا ريحُ فَغوٍ أَو خُزامى وَحَنوَةٍ أَرَشَّت عَلَيها سارِياتُ السَحائِبِ بِأَطيَبَ مِن فيها إِذا ما تَقَلَّبَت مَعَ اللَيلِ وَسَنى جانِباً بَعدَ جانِبِ	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ARA	الشاعر إسماعيل بن إبراهيم القيرواني	قصيدة يا رحمة بالكبد الحرى	يا رحمة بالكبد الحرى والمقلة الساهرة العبرى لما استقلت سحاراً ضعنهم غادروا في كبدي جمرا كان لها في الأل مزورة مفائق وسطت البحرا يا حادي العيش رويداً بهم محتسبا في دنف أجرا كأنني إذ جد غاديهم من حسرتي مغبق خمرا سلافة صهباء سلساله قد عتقت في دنها دهرا مما احتبى قيصر فيها مضى لنفسه أو اكتسى كسرى كأنها في الكاس يا قوتة قد طوقت من حبب درا كفارة المسك إذ فسقت قد نغمت ناتقها عطرا أو طيب أيام المعز الذي قد ساد أملاك الورى طرا	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T4
LZH	郭襄圖	夜投一公房聽韓子石畊彈秋鴻引	吁嗟兮韓子不得志，傲睨王侯輕一世。抱琴浪走無知音，却到孤邨訪蕭寺。寥寥日午不聞鐘，我尋眞隱高士逢。光明映徹無僧氣，口中吐出金芙蓉。五嶽跡曾踐，磨崖手題徧。洗鉢曇花開自竒，咒泉卓錫名堪羡。怨長笛兮吹落梅，回首羅浮花似霰。夜寒欲眠不忍眠，烏皮文几蘭麝烟。坐聽韓子流水絃，廣陵遺散今始傳。何處哀鴻鳴可憐，颷風凄斷飛不前。啾啾唧唧聲萬千，仰睇兮明月，俯眺兮長川。川茫茫兮帛書阻，月渺渺兮關山連。寫孤臣之掩泣，與放士之愁顔。怳似羣雁驚飛兮落九天，乃在韓子五指間。余本倦遊者，感此易悲辛。空堂不聞人語響，急絃高張愁殺人。欲為楚歌兮聲咽不可續。拂我澗邊石，為君進一曲。一曲終兮月當牕，光潺潺兮澗水緑。	T6	语言、艺术与创造	T6	T3	T6
LZH	张孟兼	豫让桥	豫让桥边杨柳树，春至年年青一度。行人但见柳青青，不问当时豫让名。斯人已往竟千载，遗事不随尘世改。断碑零落野苔深，谁识孤臣不二心。豫让桥，路千里，桥下滔滔东逝水。君看世上二心人，遇此多应羞愧死。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	曾純	遊七星巖	斗宿垂精插碧空，嵌巖太古石屏風。自然一道玲瓏穴，誰見五丁開鑿功。竇裏乳泉時點滴，門前瀝水暗流通。吾儕洞目崧臺景，謝屐何曾到此中。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
RUS	Чарская Лидия Алексеевна	Скачи, мой конь, во весь опор	Скачи, мой конь, во весь опор, В простор живых лугов, Где пышный стелется ковер Из радужных цветов! Какой простор! Какая тишь! Нарядна вся земля… Кругом — куда ни поглядишь — Цветут луга, поля… Туда направь свой быстрый бег, О конь мой вороной! Еще недавно белый снег Лежал там пеленой. Еще недавно я и ты Там мчались как-то раз, От мрачной зимней красоты Не отрывая глаз. Теперь ликующий апрель Шлет радостный привет И птиц восторженная трель Звучит ему в ответ… Скачи, мой конь, во весь опор В простор живых лугов, Где пышный стелется ковер Из радужных цветов!	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	范成大	西郊尋梅	西郊梅花矜絕豔，走馬獨來看不厭。似羞流落蒙市塵，寧墮荒寒傍茅店。翛然自是世外人，過去生中差一念。淺顰常鄙桃李學，獨立不容鶯蝶覘。山礬水仙晚角出，大是春秋吳楚僭。餘花豈無好顔色，病在一俗無由砭。朱欄玉砌渠有命，斷橋流水君何欠。嗟予相與頗同調，身客劍南家在剡。凄凉萬里歸無日，蕭颯二毛衰有漸。尚能作意晚相從，爛醉不辭杯瀲灩。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
RUS	Merezhkovskij D.S.	Счастья нет \| «Под куполом бесстрастно молчаливым...»	Под куполом бесстрастно молчаливым Святых небес, где всё лазурь и свет, Нам кажется, что можно быть счастливым, А счастья нет. Мы каждое мгновенье умираем, Но всё звучит таинственный обет, И до конца мы верим и желаем; А счастья нет. И в ужасе, и в холоде могилы Нас манит жизнь и солнца милый свет, Их разлюбить мы не имеем силы, А счастья нет. Свою печаль боимся мы измерить. С предчувствием неотвратимых бед, Мы не хотим и не должны мы верить, Что счастья нет!	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
FAS	واهه آرمن	آن روزها	آن روزها مادر در یک تشت پرآب با کمی صابون و چند تکه لباس خورشید را می شست آن روزها همه ی لباسهای من بوی آفتاب می داد	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	彭絅	弔熊飛將軍六首	海宇傾頹盡陸沈，此身羞與共乾坤。春秋大義千年在，夷夏綱常一死存。華表有山能引鶴，人間無廟可棲魂。品題愧乏宣尼筆，獨立西風一欠伸。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ZHO	张志刚	她	我用力清洗衣物我清洗宇宙的一角我沉沉睡着我睡在宇宙的深处我的情人是这宇宙的一处破绽我深爱着她	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	木剑流风	午夜，与恩培多克勒同行	我只是一片朝霞，漫无目的，倏忽即逝。当我孤独地盛开时，世界还在沉睡。 ——荷尔德森《恩培多克勒》黑暗，抵达你的高度需要打破惯常的隔膜才能透过纸张，触及深远的秘密 ——它们是大山掩盖着日趋瓦解的迹象偶然与必然凌驾于本体之上，如预言倒挂在红色的祭坛魔咒，滑向边缘时不可逆转痛苦，已是脱离现状阳光、浮云和雨露在温暖的河床流淌 ——它们为真理和假象揭示谜底当先知、歌者向君王妥协埃特纳之旅注定是一场终结追随者，唯有甩掉行囊为孤独、彷徨和困惑洗去满身风尘	T3	生命、时间与存在	T5	T3	T3
ARA	الشاعر عاصم بن محمد الكاتب	قصيدة سخطت على نفسي لسخطك واحتوت	سخطت على نفسي لسخطك واحتوت علي هموم ضاق عن حملها الصدر وقد ينقم المأمول أمراً يظنه ومن دونه للمرتجى عفوه عذر وأنت عمادي مذ ثلاثين حجة وقبلة أمالي إذا كلح الدهر وصن رفعتي عن مبتغى العيب إن من يقسمه هم أخل به الشعر	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	柏铭久	喜悦	真没想到翻过这道人生的山梁在这穷山恶水里竟在这样的景致去年的麦地越过冬天满眼的绿色涌到脚下淹没心事青黄不接的影子一晃就不见了池塘里有鱼沉默的水面涟漪一圈圈散开穿过堤岸抵达想象的远方感觉每根毛孔都在发芽一阵掩口窃笑柳枝一指我就醉卧在另一片桃园里田间劳作的老人她仿佛熟悉我的弱点让我另择日子观赏她灵巧的手指在肋骨般的田垄般滑动拔除杂草我的呼吸更加纯净透明灵魂也绽出一片耀眼的金黄这时雨也停了阳光从云隙射出照亮久别的家园	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
DEU	Wille, Bruno	Vorstadtlerche	Stumm lag die Straße, unter schwarzem Laken. Verschlafen blinzten die Laternenflammen; Die öden Pflastersteine schraken Vor meinem Schritt zusammen. Doch mir im Haupte brandete das Blut, Und üppig blitzten die Gedanken Des Hochgespräches kühne Brut, Bei dessen wild erhabener Glut Ich mit den Freunden saß, in feierlicher Nacht ... Und staunend schaut ich die Gedankenpracht Und fühlte staunend meines Herzens Weihe; Und meine Seele wuchs zu hehren Sternen Wie Rauchschwall wirbelnd sich gen Himmel breitet. Und wie ich schlafen sah die dunkle Häuserreihe, Bedünkt ich mich ein Heiland, Der liebewach sein schlummernd Volk durchschreitet. Doch als ich öffnete des Hauses Tor, Da gähnte schwarz das Haus wie eine Gruft. Und als die finstern Treppen ich empor Getastet bis zum Stockwerk unterm Dach, Da hauchte mir das enge Schlafgemach Entgegen drückend schwüle Luft. Beklommen streckt ich mich zu Bett Und suchte Schlaf. Doch heiß war meine Stirn, Und rastlos grübelte das müde Hirn. Dann aus der dunkeln Ecke kam geschlichen Die Angst und kroch mit ekler Gier empor Und drückte meine Brust und würgte mich; Und meine Glieder waren totenstarr. Und eine Stimme raunte mir ins Ohr: „Ohnmächtiger Narr! Der du ein Held, Ein Heiland dich bedünkt, Da liegst du nun gefällt, Von meiner Faust gefaßt Wie all dein kummerbleiches Volk, Das hingestürzt von Tageslast Rings unter dumpfen Dächern modert ...“ Und wie es zischelnd höhnte, Und wie, bedrückt vom Alb, Ich röchelte und stöhnte, Da brach mein Herz, Da sank' mit hohlem Dröhnen Mein Sarg in schwarze Erde ... Der Deckel preßte meine dumpfe Stirn, Und die Gedanken wurden starr im Hirn. Was zwitschert heimlich in der Ferne So süß und morgenfrisch? Was spür ich wie ein Liebchen schleichen Vom Fenster durch das lauschig stille Zimmer? Bist du es, Frühlicht? Ja, du bist es, Liebchen! Schon grüßen mich mit geisterhaftem Schimmer Der Tisch, das Polster und die Uhr ... Ihr bleichen, Aus Nacht erstandnen Freunde! Ja, es tagt! Wie wonnig meine nachtgequälten Augen Des Lichtes zarte Rieselquelle saugen! Und wie in lichtgetränkten Wolkenräumen Die Lerche trunken taumelt! O laß mich lauschen, laß mich träumen, Zärtlicher Vogel ... Die bange Nacht Verschlief dein Köpfchen, flügelgeborgen, In dunkler Ackerfurche der Vorstadt. Doch als mit hauchendem Kusse der Morgen Dein Flaumkleid rührte, bist du erwacht Und sehnsuchtsvoll auf schlafgestärkten Flügeln Emporgeschwirrt zu frischen Lüften Wo zwischen grauen Wolkenhügeln Aus rotbesäumten Schlüften Des Tages Goldflut bricht. Und auf zum jungen Licht Mit nie versiegender Liebeslust Jubelt die schwärmende Sängerbrust: „Wie bist du süß! Wie bist du süß!“ O Lerchenlied, du Labequell! Laß Trillerperlen funkelhell Auf dürre Seelenauen Mir niedertauen! Du Flatterpunkt im Blauen Bist stärker als mein Flügelschwung, Der rückwärts sank in Nacht und Grauen. Vom glutverklärten Fenster lauscht Mein trostverschmachtet Ohr Erquickt zu dir empor. Nun trage durch das Morgentor Den Hingegebnen, hilflos Matten Von bangen Straßenschatten Empor, empor Du lieber kleiner Heiland Zu seligem Ruhe-Eiland.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ENG	Tree, Iris	If I were what I would be, and could break...	If I were what I would be, and could break The buttressed fortress of stupidity Where laws are sentinels, and lies the masonry, Surrounded with inertia, weedy lake, Where centuries of mud lie curdled, and the fake Grandeur of cardboard turrets, solemn puppetry — The gods are blinking at us sleepily, Tired of our games, the muddles that we make, The bloodshed, idol worshipping, the chess Of king, queen, castle, bishop, knight and pawn — The rigid squares of black and white, they dress With their perpetual challenge — faded, worn, Are all the creeds and praises you profess To weary gods that stretch themselves and yawn.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ZHO	中流砥柱	爱的一句话	你随便那么一说我却认真地难过说是春花开无意秋雨落洗不去痕迹，淡淡的哀愁时空既然没能交错生死自然无从相托离开了你，留下的我歌，就一曲绝唱行，就落寞独走生命百年也不再回头从此，我认真地难过缘自，那时你随便的一说	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر أحمد الكاشف	قصيدة يوم الجزيرة أنت يوم الوادي	يوم الجزيرة أنت يوم الوادي دار الزمان وعدت خير ميعادِ وممثلاً أرض الحمى وسماءه في ذات أطناب وذات عماد فئة من الأسواق فيك عظيمة أم فيك طائفة من الأعياد حيتك ألوية السلام منيفة وسقتك طهر روائح وغوادي وبدت عياناً فيك حجة أمة مصدوقة الأعيان والإشهاد وأقر ماطلها الغريم بكل ما شاءت من الحق الصحيح البادي ورأى لمصر الغربُ بعد تنازع عهدَ الرفاق وواجب الأنداد بلغت مدى استقلالها من بعد ما خرجت من الأغلال والأصفاد وتريد سلماً أن تنال من العلا ما لا يُنال بقوة الأجناد لطف القضاء وهان فيك فلم يكن ذاك الضرام سوى المنار الهادي وتجاوز الركب الطريق ولم يصب خطبُ الحريق سوى رداء الحادي من نار نورك ذلك المقدور لا من غيظ حسّادٍ وكيد أعادي عادت سلاماً فاطمأنت أنفسٌ فزعت من الإبراق والإرعاد إن راح بعضك للجميع فدىً فقد رد الزمان إليك ذاك الفادي ولئن بعدت ليالياً عشراً فقد قرَّبتَ آلافاً من الآماد وسعَ الذي استودعته ميل وما تحويه ملء حواضر وبوادي لو قُدِّرت هذي النفائس لم تدع جيلاً يضيق بأزمةٍ وكساد طافت بها زُمَرُ الوفود كأنما جبريل فيها بالخلود ينادي وكأنما من كل فاكهة دنت شِبع وما قطفت من الأعواد وكأن كل مشاهد مما رأى ظفرت يداه بمطلب ومراد وكأن نوحاً عاد فيك بفلكه ضخمَ المراسي ثابتَ الأوتاد يا حبذا مرح السوائم وهي في دعة الألوف وطاعة المنقاد لو لم يرضْ هذا النعيم طباعها لغدت لقوَّتها من الآساد والطير بين الدوح بين ثماره لترنُّم ولزينة ولزاد في نهضة الزراع والصناع ما ضمن العلوَّ لأمتي وبلادي القائمين بباهر الأعمال في نور العقول وصحة الأجساد أبقى وأفضل من أداة محاربٍ في كل دهر آلةُ الحصَّاد وصناعة المحراث خير ممهدٍ لصناعة الطرّاد والمنطاد وأحبُّ من مجرى السوابق جدول ينساب بين متالع ووهاد أيدي البناة لهائل الأهرام أم أيدي بناة المعرض الأمجاد بلغوا به في كل فنٍّ غايةً وكذا يكون مصير كل جهاد وهم استغلوا كل نبتٍ في الثرى واستخدموا في الأرض كل جماد من كل موجود مثالٌ شاهد بتأهُّبٍ للشعب واستعداد يا بهجة الوادي وراحة أهله بعد اطِّراد حوادث وعوادي ما فيك شيء للغريب سوى الذي للوافد المطري وللمرتاد فسرت تاريخ البلاد مقدساً ضخم الرواية محكم الإسناد وشرحت للشعب الكريم فنونه شرح النقيب الحاسب النقّاد إن لم تكن سبباً لرهبة معتد كنت السبيل إلى رضى ووداد جمعية أم تلك مملكة علت برعاية الملك الكريم فؤاد قام الحسين بها لمصر فأصبحت بيدي كمال الدين خير عتاد لا تطمئن إلى الزمان جماعة إلا بفضل تعاون الأفراد الشعب يعمل والبقاع خصيبة والنيل فيها فائض متمادي يا معرض الوادي ومظهر عزه وجهاده المتتابع المتمادي صبّحت مصر لقاء مؤتمر بها فخم فكنت طليعة الإمداد جمع الصفوف لكل أمر بعد ما حسم النزاع وماضيَ الأحقاد وغدا شفيع الدهر بعد وقائع هوج على البلد الأمين شداد وأتاح للشعب القضاء لنفسه بالعدل بعد الوعد والإيعاد وأتت من الأرض الجديدة نفحة جلت مآثرها عن التعداد هبة الكريم لمجد مصر قديمه وحديثه ولطارف وتلاد حيّا بها آثار مصر مكرِّماً فضل الجدود وعزة الأحفاد جاءت وفي الوادي شواغل جمة برء القلوب وراحة الأكباد ذكرت فأَوَّلها الحسود وفصلت فقضت على عنت له وعناد للذكر والتاريخ هذا المال لا لتجارةٍ وهوىً ولا لنفاد دين لمصر على الشعوب قضاه من دان الشعوب مرافقاً وأيادي لم يشترط في الجود غير قبوله ورضا بلاد برة وعباد أغنى ملوك المال أعدَلُهُمْ يداً في البذل بين قرابة وبعاد دين المروءة عنده المرعيُّ لا دين الغلاة ومذهب العبّاد تبقى خزائن مصر وهي لأهلها عجب الوجود وثروة الآباد العلم ميدان الشعوب وإنما للنافعين مكانة القواد والبغي بين الناس ليس طبيعة لو كان في الإنسان بعض رشاد ليس القلوب بمستطاع ملكها وإن استُطيعَ تملُّكُ الأجياد وطني المقدس عرضيَ الغالي وما لتحكُّمٍ عرضي ولا استعباد حريتي ولو اغتديت ودونها ملقى صِفاحٍ واشتباكَ صعاد يا أمة الوادي تحية مخلص بحياته للمخلصين جواد واسيتِ بالنعمى دمشق ونبَّهتْ دعواتُكِ الكبرى بني بغداد كلُّ الأمور إلى حماك مصيرها وأنا الكفيل بصادق الميعاد	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	賀燦然	夜遊真如寺	晩風野寺生微波，溪烟水月交寒莎。鐘聲出林山雨細，塔影入窓秋雲多。臺荒白石老僧卧，徑偏清夜幽人過。茫茫世事何所底，争如此地披松蘿。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
ARA	محمد موفق وهبه	قصيدة لا تتردَّدي	قالت كأنك صخرةٌ..! فأجبتها بتوجعِ: لو تسمعين.. يشفُّ نَوحَ النايِ وجدُ تضرّعي..! لو تُبصرين.. العِشقُ أهدى للصبابةِ مدمعي..! قالت أرى في مُقلَتيكَ حِكايةً لم تُسمَعِ..! وكأنما قرأتْ من العَينينِ شوقَ الأضلُعِ فأجبتُها: إن شِئتِ أن يرضى الهوى سيري معي نحيا كعُصفورَين في عش الغرامِ الممتعِ قالت ودمعُ الوجدِ ملءُ جفونِها بتنَهّدِ: ما هذه الدنيا سوى شوقي إليكَ وموعدي خُذني إليكَ.. فما الزمانُ بِمُسعدٍ أو مُخلِدِ مَزِّقْ هُمومَ اليومِ وامضِ معي إلى صَفوِ الغَدِ فأجبتها: هذي ضلوعي فادخُليها وارقدي نامي على فُرُش الغرامِ.. تمدّدي وتوسّدي ما في الفُصول مع الغرامِ سوى الربيعِ المُمْرِعِ مادامَ قلبكِ خافقاً في أضلعي لا تجزعي..! لا تتركي كيدَ الوُشاةِ يهُزّ عندَكِ موضِعي ضُمّي الضلوعَ.. مع الفؤادِ تَوَحّدي.. لا تُبعِدي قد يَعتَريكِ تَخُوُّفٌ.. أقدَمتِ لا تترَدَّدي . 1960	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ITA	Luigi Da Porto	LXII	La bella Donna, il mio fido tesoro, Di che or s'adorna e si fa ricco il cielo, Me lasciando nel duol, che sì mal celo, Fatt'è angeletta del celeste coro. Oimè i rubini, oimè l'ebeno e l'oro, Oimè le rose, che non temean gelo, Oimè le stelle, che uno avaro velo Già m'ascose, son terra, et io non moro! Oimè i dolci atti, il senno e le parole, Che facean dolce pace ogni aspra guerra, Suonan là dove il senso mio non sale. Or non nascan mai più gigli o vïole, Né splenda il sol, né sia letizia in terra, Ma verno e notte e sempiterno male.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	易中行	挽故知容州朝請陶公章二首	顧予生最後，相去又臨川。欠識先生面，幸親令子賢。典型端有自，衣鉢豈無傳。德似君家好，清修一節堅。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	石亨之	南明山	祇因尋勝到林泉，四抱回峰萬景連。僧過不知山隠寺，客來方見洞開天。浮屠照水光相映，古木臨崖影倒懸。風露了非人世界，恍疑身似洞中仙。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
DEU	Farhad Showghi	[Hältst du nicht inne]	HÄLTST DU NICHT INNE, beginnt eine ganze Gegend. Handteller dreht sich, wird Strassenfest. Du gehst jetzt weg und kommst deutlich zurück. Aber dein Handteller dreht sich schon weiter. Wird Baulärm oder Geranie. Es ist nicht zu erkennen, daß Du gerade wohnst. Dein Heimweg macht alles alleine: Häuser, Bäume, von unten gestrichene Balkone. Du kannst dich verspäten, zwei Finger, drei Zimmer, eine Angst verlieren und schließt die Tür. Dein Schlüsselbund macht dir Klänge, wie Du ihm Luft.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	李白	見野草中有曰白頭翁者	醉入田家去，行歌荒野中。如何青草裏，亦有白頭翁。折取對明鏡，宛將衰鬢同。微芳似相誚，留恨向東風。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	郭仑焘	鉴堂书来问事口占答之	隐几维摩鬓已华，雄心那复袖青蛇。江湖谈笑吾甘老，不见烽烟哭万家。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ARA	الشاعر الكميت بن زيد	قصيدة دع خبط عشواء في ليلاء مظلمة	دع خبط عشواء في ليلاء مظلمة هاجت أفاعي رقشاً بين أحجار	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
ZHO	恶鸟	春天发生学的七种形式	1、带一包板蓝根去乡下晒太阳，解决不了春天是从里面发生，还是外面的问题，而你在岸边翻晒甘草和薄荷，等待乡间收药人给个好价钱，这些事物都可命名，还有些不可命名的，我放在山谷那边，考虑一件事的含意太久之后，再放下，只剩个漫不经心的结构，比如一个还没成型的松针球。 2、我有一个太阳能女朋友，天气晴朗，我把她晒在房顶上，赤裸地，分叉着，尽情吸收阳光，她不会有经期的困扰，只有梅雨季节，我和她面对面，什么也不干，寂寞地抽烟，对视，偶尔玩两把牌，大王压小王，其实也挺无聊的。最近太潮湿，她有点漏电了。 3、当我发现你闪烁不定的随意性时，你吞下了几枚硬币，就像吞下一些药丸那样，你的体内发生了一系列山体滑坡，我阻止不了，在你以后的日子里，那些硬币会成为你头发和牙齿的一部分，尤其指关节，会非常坚硬，轻易敲碎，一只叫个不停的肥硕云雀。 4、我睡在松树下，松针一直落（我默默练习如何让松针落在眼皮上而不是眼睛上），但更多的时候，我趴在草丛上，看远处马房的一匹马，她浑身酒红色，我刚骑着她跑过一个山坡，她扬起蹶子，把我弄翻，用舌头舔我的脸，现在，风迎着她的屁股，尾巴上的毛随风飘散，远处看，已经显出一丝孕相。 5、春天的时候，我给立陶宛的一个舞蹈队写了一封信，一直没有消息，我想有些东西在路上坏掉了，前者是个事实，不属于我，后者是个幻象，它是我的？还是我正准备去拥有？即使站在幻象的弧上，也有些东西不合乎规矩。至于信的内容，今天我不是很想说。没有消息有时就是消息，但坏掉了就是坏掉了。 6、春天的一座雪山，发春的时候拥有两个想法，一个登山的人到了山顶，被一个雪崩给崩死了。后来又上去一个登山的，结果又被另一个雪崩给崩死了，人们想这下好了，两个都崩完了。于是又上去一个，结果又来了个雪崩给崩死了。娘希匹的，没底线啊，发了春的雪山好恐怖。 7、下雪的早上，我们躲在木房子里讨论，那些参加苏珊·桑塔格葬礼的人，现在都在哪里干什么，后来觉得这个问题对我们来说太严肃，于是又讨论了下天气和晚餐，我们的生活真是一场进行中的滑坡矿难。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	CUSTOM:荒诞生存体验
SPA	Carlos Ardohain	Viene la luna en su gala de esfera	Viene la luna en su gala de esfera vestida de carmesí y arranca licores de las bocas, con su sonrisa helada fascina jovencitas que estremecidas por el derrame de su primera sangre aferran contra su pecho un bello narciso y todo es misterio como si fuera un sueño como si fuera la muerte como si fuera mañana	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	包世杰	秋夜同黄玄之招何士抑沈孺休孫世聲飲湖上	且欲留君醉緑莎，只今誰復嘆蹉跎。放船花外尋洲渚，擕手沙邉㸔芰荷。明月似隨歌扇滿，凉風偏向舞衣多。五湖不惜烟波濶，欲去菰蘆奈若何。	T2	爱、情感与人际关系	T1	T2	T2
LZH	尹弼商	挽申叔舟	文章經濟兩無倫，功重勞多社稷臣。落落胸襟寬似海，汪汪談笑靄如春。榮家八子皆邦傑，扶柩諸孫摠席珍。已矣泰山無所仰，慟將雙淚洒淸晨。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
URD	Jigar Moradabadi	Ishq men laa javaab hain ham log	इश्क़ में ला-जवाब हैं हम लोग माहताब आफ़्ताब हैं हम लोग गरचे अहल-ए-शराब हैं हम लोग ये न समझो ख़राब हैं हम लोग शाम से आ गए जो पीने पर सुब्ह तक आफ़्ताब हैं हम लोग हम को दावा-ए-इश्क़-बाज़ी है मुस्तहिक़्क़-ए-अज़ाब हैं हम लोग नाज़ करती है ख़ाना-वीरानी ऐसे ख़ाना-ख़राब हैं हम लोग हम नहीं जानते ख़िज़ाँ क्या है कुश्तगान-ए-शबाब हैं हम लोग तू हमारा जवाब है तन्हा और तेरा जवाब हैं हम लोग तू है दरिया-ए-हुस्न-ओ-महबूबी शक्ल-ए-मौज-ओ-हबाब हैं हम लोग गो सरापा हिजाब हैं फिर भी तेरे रुख़ की नक़ाब हैं हम लोग ख़ूब हम जानते हैं अपनी क़द्र तेरे ना-कामयाब हैं हम लोग हम से ग़फ़लत न हो तो फिर क्या हो रह-रव-ए-मुल्क-ए-ख़्वाब हैं हम लोग जानता भी है उस को तू वाइ'ज़ जिस के मस्त-ओ-ख़राब हैं हम लोग हम पे नाज़िल हुआ सहीफ़ा-ए-इश्क़ साहिबान-ए-किताब हैं हम लोग हर हक़ीक़त से जो गुज़र जाएँ वो सदाक़त-मआब हैं हम लोग जब मिली आँख होश खो बैठे कितने हाज़िर-जवाब हैं हम लोग हम से पूछो 'जिगर' की सर-मस्ती महरम-ए-आँ-जनाब हैं हम लोग	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ASM	পল্লৱ কুমাৰ নাথ	উজাগৰি নিশাৰ কবিতা	বৰফৰ দৰে চেঁচা হৈ থাকে তাৰ মনটো সি শুব নোৱাৰে ... চকুদুটা মুদি ওপৰলৈ চাই শুই পৰে, টোপনি নাহে, সি শুব নুৱাৰে ! তাৰ দুচকুৰ তন্দ্ৰাত ভাহি আহি সমস্ত সেউজীয়া ! সি খিৰিকীখন খুলি আকাশলৈ চাই বোবা হৈ যায় তাই চাৱনি হৃদয়খন কঁপি উঠে ! আকাশত জোনটোৱে জিলিকি থকে তৰাৰ মাজত তাৰ এবাৰ চুই চাবলৈ মন যায় বুকুৰ আমঠু ! সি দুৱাৰখনলৈ চাই সপোনে টোকৰ দিয়াৰ আশাত ! সি আকৌ শুই পৰে টোপনি নাহে, সি শুব নোৱাৰে ! সি মাথো ৰৈ থাকে উজাগৰি কবিতাৰ ছন্দ মিলাই এটা নতুন পুৱা লৈ বাট চাই ! চকু মেলিয়ে যেন দেখা পাব ৰামধেনুৰ সাতোৰঙ ! এজাক শুৱনি চৰাইৰ কাকলিৰে কেতিয়া মুখৰিত কৰিব... নিমাওমাও পুৱা ?? বেদনা -- বিকাশ কলিতা যেতিয়া হাঁহিব বিচাৰো তেতিয়া কোনো বিষয় বিচাৰি নাপাও কিহৰ বাবে হাঁহিম । প্রেমৰ জুই কেনেকৈ বাৰু নুমাব, প্রেম বাৰু ইমান কিয় বিশাক্ত হয় । এই বিশাক্ত বেদনা পোৱাৰ বাবে কাৰোবাক ভাল পাইছিলো নেকি.......??? কিয় বাৰু বুজি নাপায়লে তাই কিহৰ বাবে ইমান ভাল পাইছিল, কিয় ইমান মৰম দিছিলে যাক এতিয়া ও পাহৰিব পৰা নাই এই বিশাক্ত বেদনা লৈ এতিয়াও জীয়াই আছো তোমাৰ আশাত…….। ------------------------------------------------------------------------ বিকাশ কলিতাhttps://www.facebook.com/bikashkalita91	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	蕭灼	題汪水雲詩卷	朔風卷雨東南昏，銅仙淚灑辭吳門。間關萬里踏燕月，埃沙撲面愁人魂。携琴早晚隨王母，不似瑶池舊歌舞。南冠岌岌操南音，此意此心千萬古。十年歸來兩鬢霜，袖有詩史繼草堂。西遊蒼梧北太華，筆端傳入古錦囊。甫也再拜杜鵑血，潁乎冥入冰炭腸。一朝訪我茅屋下，朔風易水爲余寫。黄金好鑄鍾子期，知君不是黄冠師。	T6	语言、艺术与创造	T6	T4	T6
DEU	Keller, Gottfried	Ein Festzug in Zürich	Als einst die Luft von Lindenblust Durchduftet und die Bürgerlust Darob erwacht und munter war, Da regt' sich junger Männer Schar Und strebte menschlich nach dem Ziel, Sich darzustellen recht im Spiel. Auch hatt zu jenen Stunden Sich bald ein Fest gefunden; Denn fertig ward das Eisenband, Das mit dem deutschen Nachbarland Am blauen See die alte Stadt Wegsam und neu verbunden hat, Und wurde just der Tag erharrt, An dem sich tat die erste Fahrt. Es waren zu dem Feste Geladen schnell die Gäste, Schon rüst't sich jeglicher Gesell. Da lehnt auch Meister Heinrich schnell, Der Cramer ehrlich zubenannt, Das blanke Schlachtbeil an die Wand; Den Gurt, mit Kupfer hell verziert, Woran ihm Stahl und Messer klirrt, Den weißen Schurz tut er von sich Und greift zum Stifte; säuberlich Nimmt er Papier und träumt und sinnt Und gleich zu zeichnen drauf beginnt. Denn wißt und seid des Meisters froh, Seit manchem Jahre treibt er's so: Wenn sich ein Spiel begeben will, So steht sein Eifer nimmer still, In Reim und Bildnis gleich gewandt, Entwirft und ordnet seine Hand, Bis frisch die Arbeit ist getan Und fröhlich klar des Festes Plan! Bald sieht man ihn nun walten, Die Scharen zu gestalten, Wie jedes Mannes Stand und Tracht Er weislich zu Papier gebracht. Jetzt aus der Vorzeit fernen Aun Läßt er beglänzte Bilder schaun; Dann mischt er kecklich alt und neu, Vergangner Zeiten Ehr und Treu, Und stolzes Fahnenrauschen Muß nun mit Torheit tauschen, Und Schwank und Schalkheit sind zu sehn, Wie sie dem Ernst zur Seite gehn. Auch hat er schon den Lauf der Welt Mit zarten Kindern dargestellt: Der Ahnen kriegrisch Prangen Kam rosig da gegangen; Dann hüpften Fächer, Degen, Gepudert allerwegen; Als Gärtner, Fischer, Jägersmann Dann sind die Kleinen angetan, Der Jahreszeiten Wechseltanz Sieht man in Kinderaugenglanz Und goldner Locken jungem Flug Vorüberwallen Zug auf Zug. Das Märchen ward lebendig, Titania lilienhändig Schien selber mitzuwirken In solchen Lenzbezirken, Und einem Wandelgarten Von tausend Blumenarten Glich dann die volkerfüllte Stadt Doch jetzo weiß er andern Rat. Was Heut und Morgen sturmbeschwingt Uns auf dem Eisen fliegend bringt Vom alten trauten Nachbarort Wie von der Erde fernstem Port, Das kommt zumal nun Troß um Troß, Zu Fuß, zu Wagen und zu Roß, Und durch des Volkes wogend Meer Rauscht es von allen Seiten her. Befremdlich wie die Aventür Tritt's aus den Häusern jäh herfür: Hier trabt der braune Wüstensohn Und dort des Zaren Kind vom Don, Der Kriegerfürst vom Kaukasus, Der Häuptling vom Lorenzofluß, Und was am Nil sich regt und drängt, Auf Asiens Strömen treibt und mengt, Wie durch die Luft gefahren Ist's hier nun zu gewahren. Dann aus Italiens Myrtenland Kommt uns der Schönheit Volk zur Hand, Der Schnitterinnen brauner Chor, Korallen rot an Hals und Ohr; Hispan'scher Majas üpp'ge Schar, Die dunkle Ros' im schwarzen Haar, Von blühnden Knaben dargestellt, Die trüglich volle Brust geschwellt: Das drängt sich durch und bleibet stehn Und wendet sich im Weitergehn Mit Scherzen hier und dort mit Schlägen, Wenn sich zu grober Witz will regen. Zuletzt mit Fiedel, Horn und Baß Schnurrt es vertraulich durch die Gaß, Vom Elsaß und vom Schwabenland Die Bauernhochzeit wohlbekannt. Und alles woget kunterbunt, Verworren noch zu dieser Stund, Und jeder strengt sich eifrig an, Daß er das einzle sehen kann, Eh später es der große Zug Zu flüchtig ihm vorübertrug. Da gilt es nun zu preisen Das Wandern und das Reisen Der Landesart in alle Welt, Die solch ein Bild zusammenstellt; Denn leicht wird hier und dort erkannt Gar manches echte Prunkgewand: Des Scheiches Mantel goldbestickt, Er ward aus Syrien hergeschickt; Des Japanesen Doppelschwert, Des Mandarinen Drachenkleid Und seiner Liebsten Staatsgeschmeid, Es brachten's unsre Söhne wert, Heimkehrend über manches Meer; Aus mexikan'schen Bergen her Stammt dort der Sattel silberreich Und was der Señor schlank und bleich Von fremder Tracht am Leibe trägt; Echt ist auch, was da unbewegt Der Kurde läßt an Waffen Bewundern und begaffen. Lang ist der letzte schon enteilt Zum Sammelplatz, und harrend weilt Des Volkes farblos dunkles Meer; Da plötzlich, wie die Sonne hehr Aufgeht, erschallt Fanfarenton, Die Menschenflut bewegt sich schon Und lichtet ordnend eine Bahn, Und langsam zieht das Fest heran. Da kommt es nun, da ist es nun! Jetzt kann das Auge satt sich ruhn Auf Farbe, Glanz und Wohlgestalt; Beglückt ist, wer im Reihen zieht Und wer am Wege steht und sieht. Das ist des Augenblicks Gewalt, Der läßt, als wär er erst das Leben, Den Sinn in seinem Banne schweben, Indes er rasch vorüberrinnt Und unversehns ein End gewinnt. Fern ist der Lärm, die Straße leer, Drauf schleicht die Sorge still einher, Des Menschen traute Muhmenfrau In Kapp und Schleiern spinnegrau, Doch dem, der sie sein eigen nennt Und wie den eignen Atem kennt, Bin zieres Weiblein, weiß und fein, Das, was da wird, schafft ganz allein Mit dir bei leisem Sternenschein. Zur Stund jedoch läßt man sie stehn, Es will das Volk sie nicht besehn; Der letzte läuft gar eilig fort, Sie bleibt allein am stillen Ort, Sitzt auf ein hölzern Bänklein nun Und denkt: Man kann ein Schläflein tun! Sie hüllt das Haupt in ihr Gewand Und schlummert ein, den Stab zur Hand. Die Sorge schläft, der Abend sinkt, Und neue Lust den Scharen winkt; Denn als die kühlern Lüfte wehn, Ruft dort, wo hoch die Linden stehn, Auf räum'gem Bühel, dessen Fuß Bespült der grüne Limacus, Ein nächtlich Mahl zur Stelle, Wo Meister und Geselle Durch die Jahrhunderte entlang Erhuben schon den Becherklang. Das ist der schönste Bürgersaal; Vom Himmel flimmert sanft der Strahl Der alten Sterne hoch herein, Und Lindenblüte schwimmt im Wein. Gelagert hat die Freude sich; Auch jenes graue Weiblein schlich, Das sich indes ermuntert hat, Herbei zur bunten Lagerstatt. Sie drängt sich zwischen Mann und Mann, Rührt leise den und jenen an; Der zuckt die Schulter halb bedacht, Doch nimmt sich weiter nicht in acht; Der schaut im Glas ihr Angesicht, Führt's träumerisch zum Munde dicht, Und in sich selbst versunken Hat er den Wein getrunken. Kein Ohr ist, das sich borge Dem leisen Ruf der Sorge, Kein waches Aug zu finden; Der dunkle Dom der Linden Summt wie ein großes Bienenhaus, Wo Sang und Klang schwirrt ein und aus. Da, horch, erdröhnt das Feuerhorn! Und wie der Wind sich dreht im Korn, Wend't alles Volk den Kopf herum; Die Spieler und das Publikum, Was oben schmaust, was unten steht, Am Strand und auf den Brücken geht, Kehrt mit erschreckt neugier'gem Sinn Den Blick nach einer Richtung hin. Grad überm Fluß ragt, in sich fest Verschränkt, ein altes Häusernest Mit Treppleinwerk und Holzgesperr, Ein Dachgewirr hoch drüber her; Der braune Rauch quillt draus hervor, Und schon schlägt auch die Flamm empor; Aus Fenstern, Löchern, Luken Sieht man sie glühn und zucken, Bis breit die Feuerkrone sitzt, Darin es knattert, loht und blitzt; Sie wirft den taghell roten Schein Hinüber in den Lindenhain, Wo Tisch und Glas verlassen steht Und keines Gastes Kleid mehr weht; Denn jeder weilt schon eingereiht Am Ort, wo seine Pflicht gebeut. Sie sind, so wie sie waren, Zur Lohe hin gefahren, Und einer schaut den andern an, Wie er so seltsam angetan. Nie sah man solchen Mummenschanz Sich tummeln in des Feuers Glanz Mit raschem Tun und Schaffen. Hier schleppen dunkle Pfaffen Langbeinig Bett und Kasten fort, Und starke Nonnen tragen dort Mit rauhem Ruf die Leiter her Und richten sie, die schwank und schwer, Mühsam empor; mit langem Schlauch Ein perlbesäter Hindumann, Der Maharadja, klimmt hinan Und schwindet hoch in Qualm und Rauch. Am Ufer schöpft australisch Volk Vereint mit dem Kosakenpolk; Die bräunliche Zigeunerin Fährt mit dem Windlicht her und hin, Sie schlägt den dicken Mönch aufs Ohr, Der sie zu müß'gem Scherz erkor, Und schickt ihn zu den Spritzen; Tscherkessenhelme blitzen, Und mit den kahlen Köpfen Und rückenlangen Zöpfen Tun dort Chinesen enggeschart Des Pumpwerks Arbeit heiß und hart. So schießt von allen Seiten bald Das Wasser in den Flammenwald Und stirbt in seiner wilden Glut, Das klare Labsal hold und gut. Doch seht! auf höchstem Giebel ragt Ein Wendrohrführer unverzagt: Der Irokes' mit roter Haut, Den grauslich man von unten schaut! Der Bäcker ist's von Unterstraß, Ein lust'ger Mann voll Schwank und Spaß; Wenn er im Herbst den Neuen trinkt Und der ihn gar zu trübe dünkt, Bringt ihm die Zipfelmütz Gewinn: Er zieht sie nieder bis zum Kinn, Trinkt durch die Maschen dann getrost Und nennt es seigen seinen Most; Stumm sitzt er da, dem Fremdling graut, Der den verkappten Zecher schaut. Auch wie ein Frosch, ein grüner Mann, Sagt man, daß jener hüpfen kann Auf gradem Strich die Dielen lang Und quakt und quirlt den Froschgesang; Dann bellt er wie ein heisrer Fuchs, Bewegt die Ohren als ein Luchs; Mit feiner Kinderstimme singt Er Schelmenliedlein, leicht beschwingt, Und klemmt die Äuglein froh gelaunt, Wenn lachend ihn die Welt bestaunt. Jetzt, mit dem Element im Kampf, Verbirgt ihn bald der krause Dampf, Bald steht er schwarz im hellen Schein Auf kräftig ausgespreiztem Bein; Umstoben von der Funkenglut, Lenkt er des Wassers Silberflut Und schleudert mächtig Strahl auf Strahl In den empörten Flammensaal. Sein indian'scher Kriegerschmuck Erzittert vom gewalt'gen Druck, Der Geierfittich schräg im Schopf Raucht halb versengt auf seinem Kopf. Das ist ihm nun die wahre Lust, Ein Jauchzer steigt aus seiner Brust Hoch über allen Lärm und Drang. Zugleich ertönt ein andrer Sang: Das Angstgeschrei erheben Bedrohte Menschenleben, Ein Schrei zuerst – dann gellt es fort Markschütternd am verlaßnen Ort, Im Gassenwinkel, wo der Glast Ein dunkles Fensterloch umfaßt Und drin ein rotes Pünktlein schwimmt, Ein einsam Lämpchen irrend glimmt. Kaum ist die Leiter dort getürmt, Des Todes Warte rasch erstürmt, So ruft es hier vom höchsten Sitz Um Hilf in all den Menschenwitz, Der unten dicht und emsig schwärmt Und selber nun voll Schrecken lärmt. Zwei fremde Männer, wohlbestellt, Die friedsam wandernd sich gesellt, Die Sommerfrische zu begehn Und auch das Fest am Weg zu sehn, Die ruhten da behaglich aus Im wirrgebauten Herbergshaus, Und ihr bescheidenes Quartier Ragt oben an die Wolken schier. Wie nun das Haus von innen brennt, Sind sie von aller Welt getrennt. Vergessen liegen sie im Traum: Von einem blitzzerspellten Baum Voll Angst der eine träumt, derweil Der andere mit banger Eil Auf einem glatten Eise flieht, Das krachend er zersplittern sieht. Sie wachen auf, ganz sinnverstört Vom Knall und Schall, den sie gehört; Noch zittert das Gemach vom Klang: Es hat ein starker Wasserstrang Das Fenster eingeschlagen. Und eh sich ihre Blicke fragen, So klappert auch die Tür im Schloß, Wie wenn ein später Schlafgenoß Mit Rütteln gröblich Einlaß heischt; Sie sperren auf – Entsetzen kreischt Aus bleichem Mund, es starrt das Haar, Denn wo unlängst die Treppe war, Rollt eine Säule Rauchs empor, Aus der die Flammenzunge sticht; Ein Feuerriese von Gestalt, Scheint's aus dem Abgrund aufgewallt, Sich lagernd vor die Schwelle dicht. Sie werfen zu das schwache Tor Und schieben flugs den Riegel vor, Denn schreckenvoll war das Gesicht! Und wieder rüttelt an der Tür Der Hauch der Glut mit Ungebühr. Was noch vom Fensterwerk bestand, Reißt auf nun bebend ihre Hand; Sie lehnen angstvoll sich hinaus, Da faßt sie gleich ein neuer Graus! Ein breit Gesims versperrt dem Blick Den Weg nach unten und zurück. Sie schrein erbärmlich, ungesehn, Bis jene, die entfernter stehn, Erschaun die bittre Not der zwei Und wo ertönt das Hilfsgeschrei. Nun rauscht es unten stärker auf Vom Rufen, Hin- und Hergelauf. Je größer die Gefahr zur Frist Und schwieriger die Rettung ist, Schwillt brausender es durch die Reihn: Soll wie in einer Narrenstadt, Die weder Witz noch Sitte hat, Der Fremdling schmählich untergehn Und seine Sippe klagend schrein: Hätt dieses Nest er nie gesehn –? Mitnichten! Denn schon eilt herbei Die Schar der edlen Steigerei, Das Auge kühn und ungetrübt, In neuen Künsten wohlgeübt, Bewehrt, gegürtet schlank und schlicht, Vor jeder Brust ein leuchtend Licht! Ergraut schon ist ihr Obermann, Der sechzig Jahre zählen kann, Ein Herr, ein sogenannter Und jugendlich gewandter, Von der Muralti altem Haus; Vornehm und ruhig sieht er aus. Ein Leiterbau wird aufgericht't, Ein schwanker, bis er ebner Schicht Fast zum verlornen Fenster trägt; Doch jenem scheint vom Tageslauf Die wackre Mannschaft aufgeregt, Drum steigt er wohlbedacht vorauf Und klimmt zum obersten Geschoß So rüstig, wie ein Lenzgenoß Zu Berge steigt im Sonnenschein. Und mit ihm steiget Glied an Glied Fritz Waser auf, der Messerschmied, Der schon sich Brau und Hand verbrannt, Als er den Feind im Haus berannt. Der eine alt, der andre jung, Tun sie den gleichen schweren Schwung Und schwingen mutig sich hinein, Wo die zwei Wandrer, starr wie Stein, Lautlos in Wolken Rauches stehn. Die wissen nicht, wie es geschehn, Daß die Errettung treulich nah; Wie lieblich tönt den Männern da, Als Hoffnung schon verloren, Der Heilsruf in den Ohren! Ein hanfner Schlauch wird festgehakt, Das Wallerpaar frisch eingepackt, Und hurtig reisen sie zu Tal. Ein Freudenschall die Luft durchzieht, Da man im schwebenden Kanal Das Eingeschobne fahren sieht, Und fröhliches Gelächter schwellt Des Volkes Brust; behutsam stellt Es auf die Beine rund und heil Die zitternden Gestalten. Ein Ritter erst und dann ein Graf Vom kaiserlichen Land Tirol Entstiegen so dem dunklen Hohl, Um zu entgehn dem Todesschlaf, Und des Geschickes Walten Jetzt fromm zu loben ist ihr Teil. Und wie sie sprachlos aufwärts schaun, Betrachten sie mit Lust und Graun, Der sie entflohn, die Höllenglut Und denken mit befreitem Mut An Weib und Kind und Heimatland; Auch preisen sie nun mit Verstand Die Zucht und Ordnung dieser Stadt Und werden nicht des Preisens satt. Die guten Bürger hören gern So weises Wort der fremden Herrn Und hätten fast indessen Das Löschen drob vergessen. Doch nun geschieht der letzte Kampf; Erstickend stirbt im Wasserdampf Und zischend wie ein böser Drach Das rote Feuer allgemach, Bis friedlich herrscht die Ruh der Nacht Und mit der Sorge ganz allein Bei leiser Sterne Zitterschein Weit über Stadt und Türmen wacht. Befriedigt ruhn die Männer aus Beim Labetrunk in manchem Haus, Durchnäßt, ermüdet und berußt: Das war das End der Bürgerlust. Wie viele Jahre sind dahin! Mir liegt der bunte Tag im Sinn Wie an der Jugend fernem Saum Ein halbvergeßner Junitraum. Der Meister Heinrich lobesan, Der immerfrohe Bäckersmann Mit seiner Mütz und der Muralt: Sie sind schon längst dahin gewallt, Von wannen keiner wiederkehrt Und keine Botschaft man erfährt. Nur Waser glüht den Stahl noch hart, Und stahlgrau ist sein langer Bart!	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	柳開	磐石	古寺聳山椒，公堂去不遥。尋僧忘俗慮，盤道出塵囂。疏箔捲煙霧，明時望泬漻。漁翁江上立，指我在雲霄。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T5	T1
ENG	Edward FitzGerald	The Rubáiyát of Omar Khayyám	I. WAKE! For the Sun, who scatter'd into flight The Stars before him from the Field of Night, Drives Night along with them from Heav'n, and strikes The Sultan's Turret with a Shaft of Light. II. Before the phantom of False morning died, Methought a Voice within the Tavern cried, "When all the Temple is prepared within, "Why nods the drowsy Worshiper outside?" III. And, as the Cock crew, those who stood before The Tavern shouted—"Open then the Door! "You know how little while we have to stay, And, once departed, may return no more." IV. Now the New Year reviving old Desires, The thoughtful Soul to Solitude retires, Where the WHITE HAND OF MOSES on the Bough Puts out, and Jesus from the Ground suspires. V. Iram indeed is gone with all his Rose, And Jamshyd's Sev'n-ring'd Cup where no one knows; But still a Ruby kindles in the Vine, And many a Garden by the Water blows. VI. And David's lips are lockt; but in divine High-piping Pehlevi, with "Wine! Wine! Wine! "Red Wine!"—the Nightingale cries to the Rose That sallow cheek of hers to' incarnadine. VII. Come, fill the Cup, and in the fire of Spring Your Winter garment of Repentance fling: The Bird of Time has but a little way To flutter—and the Bird is on the Wing. VIII. Whether at Naishapur or Babylon, Whether the Cup with sweet or bitter run, The Wine of Life keeps oozing drop by drop, The Leaves of Life keep falling one by one. IX. Each Morn a thousand Roses brings, you say: Yes, but where leaves the Rose of Yesterday? And this first Summer month that brings the Rose Shall take Jamshyd and Kaikobad away. X. Well, let it take them! What have we to do With Kaikobad the Great, or Kaikhosru? Let Zal and Rustum bluster as they will, Or Hatim call to Supper—heed not you. XI. With me along the strip of Herbage strown That just divides the desert from the sown, Where name of Slave and Sultan is forgot— And Peace to Mahmud on his golden Throne! XII. A Book of Verses underneath the Bough, A Jug of Wine, a Loaf of Bread—and Thou Beside me singing in the Wilderness— Oh, Wilderness were Paradise enow! XIII. Some for the Glories of This World; and some Sigh for the Prophet's Paradise to come; Ah, take the Cash, and let the Credit go, Nor heed the rumble of a distant Drum! XIV. Look to the blowing Rose about us—"Lo, Laughing," she says, "into the world I blow, At once the silken tassel of my Purse Tear, and its Treasure on the Garden throw." XV. And those who husbanded the Golden grain, And those who flung it to the winds like Rain, Alike to no such aureate Earth are turn'd As, buried once, Men want dug up again. XVI. The Worldly Hope men set their Hearts upon Turns Ashes—or it prospers; and anon, Like Snow upon the Desert's dusty Face, Lighting a little hour or two—is gone. XVII. Think, in this batter'd Caravanserai Whose Portals are alternate Night and Day, How Sultan after Sultan with his Pomp Abode his destined Hour, and went his way. XVIII. They say the Lion and the Lizard keep The courts where Jamshyd gloried and drank deep: And Bahram, that great Hunter—the Wild Ass Stamps o'er his Head, but cannot break his Sleep. XIX. I sometimes think that never blows so red The Rose as where some buried Caesar bled; That every Hyacinth the Garden wears Dropt in her Lap from some once lovely Head. XX. And this reviving Herb whose tender Green Fledges the River-Lip on which we lean— Ah, lean upon it lightly! for who knows From what once lovely Lip it springs unseen! XXI. Ah, my Beloved, fill the Cup that clears TO-DAY of past Regrets and future Fears: To-morrow—Why, To-morrow I may be Myself with Yesterday's Sev'n thousand Years. XXII. For some we loved, the loveliest and the best That from his Vintage rolling Time hath prest, Have drunk their Cup a Round or two before, And one by one crept silently to rest. XXIII. And we, that now make merry in the Room They left, and Summer dresses in new bloom, Ourselves must we beneath the Couch of Earth Descend—ourselves to make a Couch—for whom? XXIV. Ah, make the most of what we yet may spend, Before we too into the Dust descend; Dust into Dust, and under Dust to lie, Sans Wine, sans Song, sans Singer, and—sans End! XXV. Alike for those who for TO-DAY prepare, And those that after some TO-MORROW stare, A Muezzin from the Tower of Darkness cries, "Fools! your Reward is neither Here nor There." XXVI. Why, all the Saints and Sages who discuss'd Of the Two Worlds so wisely—they are thrust Like foolish Prophets forth; their Words to Scorn Are scatter'd, and their Mouths are stopt with Dust. XXVII. Myself when young did eagerly frequent Doctor and Saint, and heard great argument About it and about: but evermore Came out by the same door where in I went. XXVIII. With them the seed of Wisdom did I sow, And with mine own hand wrought to make it grow; And this was all the Harvest that I reap'd— "I came like Water, and like Wind I go." XXIX. Into this Universe, and Why not knowing Nor Whence, like Water willy-nilly flowing; And out of it, as Wind along the Waste, I know not Whither, willy-nilly blowing. XXX. What, without asking, hither hurried Whence? And, without asking, Whither hurried hence! Oh, many a Cup of this forbidden Wine Must drown the memory of that insolence! XXXI. Up from Earth's Center through the Seventh Gate I rose, and on the Throne of Saturn sate, And many a Knot unravel'd by the Road; But not the Master-knot of Human Fate. XXXII. There was the Door to which I found no Key; There was the Veil through which I might not see: Some little talk awhile of ME and THEE There was—and then no more of THEE and ME. XXXIII. Earth could not answer; nor the Seas that mourn In flowing Purple, of their Lord Forlorn; Nor rolling Heaven, with all his Signs reveal'd And hidden by the sleeve of Night and Morn. XXXIV. Then of the THEE IN ME who works behind The Veil, I lifted up my hands to find A lamp amid the Darkness; and I heard, As from Without—"THE ME WITHIN THEE BLIND!" XXXV. Then to the Lip of this poor earthen Urn I lean'd, the Secret of my Life to learn: And Lip to Lip it murmur'd—"While you live, "Drink!—for, once dead, you never shall return." XXXVI. I think the Vessel, that with fugitive Articulation answer'd, once did live, And drink; and Ah! the passive Lip I kiss'd, How many Kisses might it take—and give! XXXVII. For I remember stopping by the way To watch a Potter thumping his wet Clay: And with its all-obliterated Tongue It murmur'd—"Gently, Brother, gently, pray!" XXXVIII. And has not such a Story from of Old Down Man's successive generations roll'd Of such a clod of saturated Earth Cast by the Maker into Human mold? XXXIX. And not a drop that from our Cups we throw For Earth to drink of, but may steal below To quench the fire of Anguish in some Eye There hidden—far beneath, and long ago. XL. As then the Tulip for her morning sup Of Heav'nly Vintage from the soil looks up, Do you devoutly do the like, till Heav'n To Earth invert you—like an empty Cup. XLI. Perplext no more with Human or Divine, To-morrow's tangle to the winds resign, And lose your fingers in the tresses of The Cypress-slender Minister of Wine. XLII. And if the Wine you drink, the Lip you press, End in what All begins and ends in—Yes; Think then you are TO-DAY what YESTERDAY You were—TO-MORROW you shall not be less. XLIII. So when that Angel of the darker Drink At last shall find you by the river-brink, And, offering his Cup, invite your Soul Forth to your Lips to quaff—you shall not shrink. XLIV. Why, if the Soul can fling the Dust aside, And naked on the Air of Heaven ride, Were't not a Shame—were't not a Shame for him In this clay carcass crippled to abide? XLV. 'Tis but a Tent where takes his one day's rest A Sultan to the realm of Death addrest; The Sultan rises, and the dark Ferrash Strikes, and prepares it for another Guest. XLVI. And fear not lest Existence closing your Account, and mine, should know the like no more; The Eternal Saki from that Bowl has pour'd Millions of Bubbles like us, and will pour. XLVII. When You and I behind the Veil are past, Oh, but the long, long while the World shall last, Which of our Coming and Departure heeds As the Sea's self should heed a pebble-cast. XLVIII. A Moment's Halt—a momentary taste Of BEING from the Well amid the Waste— And Lo!—the phantom Caravan has reach'd The NOTHING it set out from—Oh, make haste! XLIX. Would you that spangle of Existence spend About THE SECRET—quick about it, Friend! A Hair perhaps divides the False from True— And upon what, prithee, may life depend? L. A Hair perhaps divides the False and True; Yes; and a single Alif were the clue— Could you but find it—to the Treasure-house, And peradventure to THE MASTER too; LI. Whose secret Presence through Creation's veins Running Quicksilver-like eludes your pains; Taking all shapes from Mah to Mahi and They change and perish all—but He remains; LII. A moment guessed—then back behind the Fold Immerst of Darkness round the Drama roll'd Which, for the Pastime of Eternity, He doth Himself contrive, enact, behold. LIII. But if in vain, down on the stubborn floor Of Earth, and up to Heav'n's unopening Door, You gaze TO-DAY, while You are You—how then TO-MORROW, when You shall be You no more? LIV. Waste not your Hour, nor in the vain pursuit Of This and That endeavor and dispute; Better be jocund with the fruitful Grape Than sadden after none, or bitter, Fruit. LV. You know, my Friends, with what a brave Carouse I made a Second Marriage in my house; Divorced old barren Reason from my Bed, And took the Daughter of the Vine to Spouse. LVI. For "Is" and "Is-not" though with Rule and Line And "UP-AND-DOWN" by Logic I define, Of all that one should care to fathom, I was never deep in anything but—Wine. LVII. Ah, by my Computations, People say, Reduce the Year to better reckoning?—Nay, 'Twas only striking from the Calendar Unborn To-morrow and dead Yesterday. LVIII. And lately, by the Tavern Door agape, Came shining through the Dusk an Angel Shape Bearing a Vessel on his Shoulder; and He bid me taste of it; and 'twas—the Grape! LIX. The Grape that can with Logic absolute The Two-and-Seventy jarring Sects confute: The sovereign Alchemist that in a trice Life's leaden metal into Gold transmute; LX. The mighty Mahmud, Allah-breathing Lord, That all the misbelieving and black Horde Of Fears and Sorrows that infest the Soul Scatters before him with his whirlwind Sword. LXI. Why, be this Juice the growth of God, who dare Blaspheme the twisted tendril as a Snare? A Blessing, we should use it, should we not? And if a Curse—why, then, Who set it there? LXII. I must abjure the Balm of Life, I must, Scared by some After-reckoning ta'en on trust, Or lured with Hope of some Diviner Drink, To fill the Cup—when crumbled into Dust! LXIII. Of threats of Hell and Hopes of Paradise! One thing at least is certain—This Life flies; One thing is certain and the rest is Lies; The Flower that once has blown for ever dies. LXIV. Strange, is it not? that of the myriads who Before us pass'd the door of Darkness through, Not one returns to tell us of the Road, Which to discover we must travel too. LXV. The Revelations of Devout and Learn'd Who rose before us, and as Prophets burn'd, Are all but Stories, which, awoke from Sleep They told their comrades, and to Sleep return'd. LXVI. I sent my Soul through the Invisible, Some letter of that After-life to spell: And by and by my Soul return'd to me, And answer'd "I Myself am Heav'n and Hell:" LXVII. Heav'n but the Vision of fulfill'd Desire, And Hell the Shadow from a Soul on fire, Cast on the Darkness into which Ourselves, So late emerged from, shall so soon expire. LXVIII. We are no other than a moving row Of Magic Shadow-shapes that come and go Round with the Sun-illumined Lantern held In Midnight by the Master of the Show; LXIX. But helpless Pieces of the Game He plays Upon this Chequer-board of Nights and Days; Hither and thither moves, and checks, and slays, And one by one back in the Closet lays. LXX. The Ball no question makes of Ayes and Noes, But Here or There as strikes the Player goes; And He that toss'd you down into the Field, He knows about it all—HE knows—HE knows! LXXI. The Moving Finger writes; and, having writ, Moves on: nor all your Piety nor Wit Shall lure it back to cancel half a Line, Nor all your Tears wash out a Word of it. LXXII. And that inverted Bowl they call the Sky, Whereunder crawling coop'd we live and die, Lift not your hands to It for help—for It As impotently moves as you or I. LXXIII. With Earth's first Clay They did the Last Man knead, And there of the Last Harvest sow'd the Seed: And the first Morning of Creation wrote What the Last Dawn of Reckoning shall read. LXXIV. YESTERDAY This Day's Madness did prepare; TO-MORROW's Silence, Triumph, or Despair: Drink! for you not know whence you came, nor why: Drink! for you know not why you go, nor where. LXXV. I tell you this—When, started from the Goal, Over the flaming shoulders of the Foal Of Heav'n Parwin and Mushtari they flung, In my predestined Plot of Dust and Soul. LXXVI. The Vine had struck a fiber: which about It clings my Being—let the Dervish flout; Of my Base metal may be filed a Key That shall unlock the Door he howls without. LXXVII. And this I know: whether the one True Light Kindle to Love, or Wrath consume me quite, One Flash of It within the Tavern caught Better than in the Temple lost outright. LXXVIII. What! out of senseless Nothing to provoke A conscious Something to resent the yoke Of unpermitted Pleasure, under pain Of Everlasting Penalties, if broke! LXXIX. What! from his helpless Creature be repaid Pure Gold for what he lent him dross-allay'd— Sue for a Debt he never did contract, And cannot answer—Oh the sorry trade! LXXX. Oh Thou, who didst with pitfall and with gin Beset the Road I was to wander in, Thou wilt not with Predestined Evil round Enmesh, and then impute my Fall to Sin! LXXXI. Oh Thou, who Man of baser Earth didst make, And ev'n with Paradise devise the Snake: For all the Sin wherewith the Face of Man Is blacken'd—Man's forgiveness give—and take! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * LXXXII. As under cover of departing Day Slunk hunger-stricken Ramazan away, Once more within the Potter's house alone I stood, surrounded by the Shapes of Clay. LXXXIII. Shapes of all Sorts and Sizes, great and small, That stood along the floor and by the wall; And some loquacious Vessels were; and some Listen'd perhaps, but never talk'd at all. LXXXIV. Said one among them—"Surely not in vain My substance of the common Earth was ta'en And to this Figure molded, to be broke, Or trampled back to shapeless Earth again." LXXXV. Then said a Second—"Ne'er a peevish Boy Would break the Bowl from which he drank in joy; And He that with his hand the Vessel made Will surely not in after Wrath destroy." LXXXVI. After a momentary silence spake Some Vessel of a more ungainly Make; "They sneer at me for leaning all awry: What! did the Hand then of the Potter shake?" LXXXVII. Whereat some one of the loquacious Lot— I think a Sufi pipkin—waxing hot— "All this of Pot and Potter—Tell me then, Who is the Potter, pray, and who the Pot?" LXXXVIII. "Why," said another, "Some there are who tell Of one who threatens he will toss to Hell The luckless Pots he marr'd in making—Pish! He's a Good Fellow, and 'twill all be well." LXXXIX. "Well," murmured one, "Let whoso make or buy, My Clay with long Oblivion is gone dry: But fill me with the old familiar Juice, Methinks I might recover by and by." XC. So while the Vessels one by one were speaking, The little Moon look'd in that all were seeking: And then they jogg'd each other, "Brother! Brother! Now for the Porter's shoulders' knot a-creaking!" * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * XCI. Ah, with the Grape my fading life provide, And wash the Body whence the Life has died, And lay me, shrouded in the living Leaf, By some not unfrequented Garden-side. XCII. That ev'n buried Ashes such a snare Of Vintage shall fling up into the Air As not a True-believer passing by But shall be overtaken unaware. XCIII. Indeed the Idols I have loved so long Have done my credit in this World much wrong: Have drown'd my Glory in a shallow Cup, And sold my reputation for a Song. XCIV. Indeed, indeed, Repentance oft before I swore—but was I sober when I swore? And then and then came Spring, and Rose-in-hand My thread-bare Penitence apieces tore. XCV. And much as Wine has play'd the Infidel, And robb'd me of my Robe of Honor—Well, I wonder often what the Vintners buy One half so precious as the stuff they sell. XCVI. Yet Ah, that Spring should vanish with the Rose! That Youth's sweet-scented manuscript should close! The Nightingale that in the branches sang, Ah whence, and whither flown again, who knows! XCVII. Would but the Desert of the Fountain yield One glimpse—if dimly, yet indeed, reveal'd, To which the fainting Traveler might spring, As springs the trampled herbage of the field! XCVIII. Would but some winged Angel ere too late Arrest the yet unfolded Roll of Fate, And make the stern Recorder otherwise Enregister, or quite obliterate! XCIX. Ah Love! could you and I with Him conspire To grasp this sorry Scheme of Things entire, Would not we shatter it to bits—and then Re-mold it nearer to the Heart's Desire! C. Yon rising Moon that looks for us again— How oft hereafter will she wax and wane; How oft hereafter rising look for us Through this same Garden—and for one in vain! CI. And when like her, oh Saki, you shall pass Among the Guests Star-scatter'd on the Grass, And in your joyous errand reach the spot Where I made One—turn down an empty Glass! TAMAM.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	محمد سلطان اليوسفي	قصيدة حَشدَ القَطيع	حَشدَ القَطيعَ وليته لمْ يَحْشُدِ عامان بينَ تمزقٍ وتشَردِ ما زلتَ يا وجه الشقاوةِ جاثمًا تغتالُ حلمَ الكادحينَ وتعتدي اذهبْ لغيك لا أرى لك حُجةً ما أنتَ يا وجه الشقاوةِ سيدي فلم احتفالُك والبلادُ جميعُها تبكي ونارُ الحربِ لا لم تُخْمَدِ؟ عدوانُ ما العدوانُ إلا حربكم يا هذه الدنيا ألا فلتشهدي أين الصمود وفي بلادي غصةٌ شعبٌ يموتُ وما له من منجدِ؟ إن الصمودَ خرافةٌ مزعومةٌ أين الصمودُ وجرحنا لم يُضمَدِ؟! عامان تنهشنا الحروبُ بنارِها وتبعثرُ الأشلاءَ نارُ المعتدي جحدَ الحقيقةَ ظالمٌ متكبرٌ هيهاتَ من جحدَ الحقيةَ يهتدي عامان والوطن الجريح محاصرٌ والأرض مأساة وحزنًا ترتدي فأرى البلادَ بحزنِها مغمورةً وأخالُ هذا الحزنَ حزنًا سرمدي	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
FAS	عارف قزوینی	شمارهٔ ۱۲	بلبل شوریده فغان می کند شکوه ز آشوب جهان می کند دامن گل گشته ز دستش رها ناله و فریاد و امان می کند * باد خزان پیرهن گل درید دامن گل شد ز نظر ناپدید سرو چو یعقوب از این غم خمید غصه قد سرو، کمان می کند * خارجه در مجلس ما جا گرفت نرگس شهلا ره ایما گرفت لاله ازین داغ به دل جا گرفت عاقبت این هیز زیان می کند * شد «پرتیوا» پی غارتگری ریخته دزدان عوض مشتری نه گل به جا ماند و نه باغی هر یک ز سو به سراغی * دزد ز هر سوی به غارتگری خیره سری بین که چه ها می کند	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ENG	Coolidge, Susan	MY LITTLE GHOST.	I know where it lurks and hides, In the midst of the busy house, In the midst of the children's glee, All clay its shadow bides: Nobody knows but me. On a closet-shelf it dwells, In the darkest corner of all, Mid rolls of woollen and fur, And faint, forgotten smells Of last year's lavender. That a ghost has its dwelling there Nobody else would guess,— “Only a baby's shoe, A curl of golden hair,” You would say, “a toy or two,— “A broken doll, whose lips And cheeks of waxen bloom Show dents of fingers small,— Little, fair finger-tips,— A worn sash,— that is all.” Little to see or to guess; But whenever I open the door, There, faithful to its post, With its eyes’ sad tenderness, I see my little ghost. And I hasten to shut the door, I shut it tight and fast, Lest the sweet, sad thing get free, Lest it flit beside on the floor, And sadden the day for me, Lest between me and the sun, And between me and the heavens, And the laugh in the children's eyes, The shadowy feet should run, The faint gold curls arise Like a gleam of moonlight pale, And all the warmth and the light Should die from the summer day, And the laughter turn to wail, And I should forget to pray. So I keep the door shut fast, And my little ghost shut in, And whenever I cross the hall I shiver and hurry past; But I love it best of all.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T3	T2
ENG	Wordsworth, William	THE AFFLICTION of MARGARET —— OF ——	Where art thou, my beloved Son, Where art thou, worse to me than dead? Oh find me prosperous or undone! Or, if the grave be now thy bed, Why am I ignorant of the same That I may rest; and neither blame, Nor sorrow may attend thy name? Seven years, alas, to have received No tidings of an only child; To have despair'd, and have believ'd, And be for evermore beguil'd; Sometimes with thoughts of very bliss! I catch at them, and then I miss; Was ever darkness like to this? He was among the prime in worth, An object beauteous to behold; Well born, well bred; I sent him forth Ingenuous, innocent, and bold: If things ensued that wanted grace, As hath been said, they were not base; And never blush was on my face. Ah! little doth the Young One dream, When full of play and childish cares, What power hath even his wildest scream, Heard by his Mother unawares! He knows it not, he cannot guess: Years to a Mother bring distress; But do not make her love the less. Neglect me! no I suffer'd long From that ill thought; and being blind, Said, “Pride shall help me in my wrong; Kind mother have I been, as kind As ever breathed:” and that is true; I've wet my path with tears like dew, Weeping for him when no one knew. My Son, if thou be humbled, poor, Hopeless of honour and of gain, Oh! do not dread thy mother's door; Think not of me with grief and pain: I now can see with better eyes; And worldly grandeur I despise, And fortune with her gifts and lies Alas! the fowls of Heaven have wings, And blasts of Heaven will aid their flight; They mount, how short a voyage brings The Wanderers back to their delight! Chains tie us down by land and sea; And wishes, vain as mine, may be All that is left to comfort thee. Perhaps some dungeon hears thee groan, Maim'd, mangled by inhuman men; Or thou upon a Desart thrown Inheritest the Lion's Den; Or hast been summoned to the Deep, Thou, Thou and all thy mates, to keep An incommunicable sleep. I look for Ghosts; but none will force Their way to me;‘ tis falsely said That there was ever intercourse Betwixt the living and the dead; For, surely, then I should have sight Of Him I wait for day and night, With love and longings infinite. My apprehensions come in crowds; I dread the rustling of the grass; The very shadows of the clouds Have power to shake me as they pass: I question things, and do not find One that will answer to my mind; And all the world appears unkind. Beyond participation lie My troubles, and beyond relief: If any chance to heave a sigh They pity me, and not my grief. Then come to me, my Son, or send Some tidings that my woes may end; I have no other earthly friend.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر إبراهيم أبو عواد	قصيدة مملكة الثعالب الحمراء	من فيضانات الضجيج تضيء المدن الموبوءة ذكرياتِ براكينها الآن يتصاعد ما تفرق من قلبي على موائد الغضب والزعفران شهيقي رئة زفيري في كل الأمسيات المجدُ لله في البداية والنهاية مرمرٌ جارح أدغالي كيف أدخلها وخاصرتي أضاعت حدودها في لوحات الرسامين الساكنين في إرهاصاتِ اللون؟ اللغةُ المغطاة بالبروق تكتبني فتصعقني حقول لا نشيد لها أخشابٌ تمسح دموعَ الكافيار فتنتفخ أوداج العاصفة تفاحٌ يزدحم على فوهات المسدسات اغرورقت عيناي بالندى المسلوخ وأجهش السجانُ بالضجر والسنونو تمضغ جذورَ الصنوبر في الحفر إنني خليفة نفسي أرثها بعد موتها بروازُ حلمي شُباك يطل على منصة جَلدي ضيع الموجُ رخصةَ قيادة السيارة في سياطي فكيف يدهسني بعد الآن؟ أمسكْني تجدْ حريتي حولكَ كأنثى نورس بكت عليكَ لتجرحكَ المرتزقةُ أوتاد شمس مطفأة خيامهم رمادهم جرحٌ تناسل في الاضمحلال مِن أين دخل القراصنة إلى أكبادنا؟ كلما كسرتُ وثناً ظهر في الحدائق وثن احتجاج زهوري على جريان سهولي في أشلائي ليلٌ أضاء أصابعَ الذباب المقطوعة مِن بعد انغماسها في لهب عنفواني سأشد البحرَ بدهشة ماعز وهو يرى السكين كان ينتشر في دمه اللزج ينبوعاً يتعلم اصطيادَ المذنَّبات وُلدتُ ميتاً ومت وليداً كلما اقتربتُ من أخشاب مركبي ابتعدتُ عن جبهتي أمنا المجرة كل مراكب الصيد تعود إلى أيتامها إلا مركبي ولا ضفة حولي تقف عليها أقدامُ البحيرات خارج أشعتها حيث يصعد اللاوطن في الوطن فتختصر الروابي أمكنتها فأي شلال ستموت على اندفاعه الطيورُ المهاجرة في موسم حقنها بالهضاب؟ قنبلةٌ يلقيها الحمام الزاجل المدرَّب على اغتيالي وتكتب كلابُ الصيد تقريرها وأجتاز تابوتي المرمي في حقول التبغ أزف البحيرةَ إلى زوجها في حقل الشوفان وحدها الحشائش التي سترقص في مأتم حضارة الألغام دقاتُ الساعة مسامير في خصر المكان تكتب العاصفيرُ المتمردة ضباباً في الزورق الوردي في الميناء المهجور وقصائدَ ضد دولة جرحي فهل آمر جيشَ كريات دمي بالقبض عليها أم أزود ظلها بالغازات المسيلة للهديل؟ يحاولون قلي الفلافل في دمعاتي والليلُ يسير على رموش نحلة فينعكس توهج الليمون في أعين الظباء اليتيمة عند المغيب والطرقاتُ المغلقة في وجه النهر وبقايا العسس في زجاج النحيب ظهر النهارُ يحمل على كتفيه غضباً لرمل يغرس أنيابه في مصرع أولاده كالسراب ينصب في ضحكته مأتماً لدولة بوليسية تأتي وتغيب كل غروبٍ لوجهي شروقٌ للنسور الراقصة في حفلة زفافها أو اغتيالها والنخلةُ تودِّع أيتامها وتتساءل عن معنويات الريح ذاك العار ليس لي سآتي أماه من جهات اللوز والمرمر وصوتُ الانفجارات في سكوت الأطفال في حارات الخوف والقططُ المندهشة ضوءُ المئذنة يوقظني من ليالي الشتاء صخبُ سيارات الأجرة أمام المحاكم العسكرية وصورتي وأنا أُحتضر تهديها الأسود لأدغالها خاتمَ خطوبة غازاً مسيلاً للدموع جدِّدْ جوازَ سفري الذاهب إلى مدارس الغيم لأن سد مأرب يزوِّر تأشيرة السفر والنيلُ يفيض على القرى الكسيرة هل سيرمون فيه عروساً أنيقة أم جماجم أسيرة؟ مَرَّ صوتُ المؤذن حياةً جديدة للشعوب الميتة والشمالُ يقترب من حقولنا المنهوبة يا أبي، جاء الهديل من إعصار المروج البرونزية فاخرجْ لاستقباله قبل وفاته ووفاتي والرحيلُ يجهز حقيبةَ سفره يضع فيها نزيفَه الصخري ومزارعنا المسروقة وألواحاً تصلح توابيت للأغنام أنا وشجر النسيان لم نجد من يدفننا تحت صليل المجزرة وهواءِ الاحتضار قبري يمشي أمامي مسرعاً يكتشف الألغامَ في درب النرجس رعشةُ الجنود الخاسرين الذاهبين إلى مضاجعة نسائهم قتلناك ثم رثيناك ولم نتوقعْ أن يصير صمتك عتادَ ثائرين يا كل الأرض التي ترفضني سأدفن جراحي في نشيد السحاب وأقاتل حتى لا يبقى في سحنتي سحنة وطنٌ مات فلنحملْ نعشه الماسي ولنصنعْ وطناً آخر يليق بأسمائنا العالية عليك السلام يا حسين يوم خانوك ويوم قتلوك ويوم يرث اللهُ الأرضَ ومن عليها ويوم ترث الجنة انتحارٌ للمرتزقة كانتظار البغايا على جانب الشارع الليلي في صيف العواصم المدمَّرة نشروا بيننا الأحكامَ العرفية وأنهارَ السراب والمسالخَ المتعفنة يا هؤلاء! يا طرفات عارٍ يا عواصم انتحار في غبار سيقفز البحر على المصابيح المحتوية على دمي ويسجل هدفاً في مرمى حلم الأفعى فيخسر الحلمُ وتجاعيدُ عَرَقي فأنتصر وطني الذي يحقنني بلون الحِداد ومضاداتِ الاكتئاب اعترفْ بي وأعطني قبراً في رموشك يا أيها النزيف المعبأ في زجاجات العصير أنا المصلوب على كل أعمدة الكهرباء يا دولةً علَّقت أثداء بناتها على تذاكر القطارات البخارية شعبَ الركام القاتلَ المقتولَ يا من تسكبين دمَ الحيض على الرسومات الإباحية في متاحف الهوس للزوال شخصٌ ميت يضاجع زوجته ليلاً ويصفق للزعيم المتبخر نهاراً تسقط أشجاري وتقف أكفاني بين الأناشيد الوطنية وصورِ الإمبراطورة على واجهة الخمارة سرَّح النرجسُ ألوانَ الشهوة لفتياتٍ مسكينات تركهن أزواجهن الجنود في ليلة الدخلة وجاؤوا كي يعتقلوني الحبيبةُ الأولى والرصاصةُ الأولى نسختان للصهيل المالح والمحنَّطاتُ خلف مقاود السيارات لا يلتفتن إلى محاكمتي على الرصيف النظيف دمك على المصحف الشريف يا عثمان ودمي على صليل نخيل بلادي.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ZHO	蒋立波	麻辣造句	麻辣造句对饮成六人。其中一人没来，但他自酿的一瓶窖藏原浆酒，神奇地来到了我们中间这足够戏剧化，一个人以某种缺席的形式而存在，用酒液中隐匿的分子结构参与我们的交谈，这不可分析，分析意味着本体的瓦解。埋在火锅底部的藕块像一位盆地里蒙头大睡的现代乡绅，偶尔的几声嘟囔在我听来也不亚于一场震级不明的地震震中不可知，就像诗中地质构造的悄然改变从来不可深究。60度，足够让人望而生畏舌尖倏然缩回，如沸腾浓汤中一只铝制汤勺急剧的翻卷，麻辣造句须体察西南官话独立入声区声带的艰难腾挪，语速堪比急行军让一块块桥板掉落湍流，或者机枪的扫射把我一次次逼入险境，那灼热的弹膛而豌豆苗柔嫩的触须，是一种更小的语种诱惑我置身烈焰。本地人既吃豌豆，也同时吃豌豆苗的嫩芽，这悖谬的互映，戏仿了普遍性的两难。酒曲不发言，听任粮食引燃愁肠酒瓶似乎永远不会见底，正如一直以来我在生命的深渊中坠落，至今没有触底假如我在诗中偷到了一块窖泥，这不必奇怪就像有人一不小心把自己写成了卞之琳 2021年10月16日 2021年10月16日	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
LZH	周叙	题玄宗追獾图	朝罢鸣弰动，终南校猎游。追獾应适意，衔橛却忘忧。日入黄云暮，风生碧草秋。从官无谏疏，老去忆韩休。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
HIN	Bahadur Shah Zafar	11. लगता नहीं है जी मेरा उजड़े दयार में	लगता नहीं है जी मेरा उजड़े दयार में किस की बनी है आलम-ए-नापायेदार में बुलबुल को बागबां से न सैय्याद से गिला किस्मत में कैद थी लिखी फ़स्ले-बहार में कह दो इन हसरतों से कहीं और जा बसें इतनी जगह कहाँ है दिल-ए-दाग़दार में इक शाख़-ए-गुल पे बैठ के बुलबुल है शादमां कांटे बिछा दिए हैं दिल-ए-लालाज़ार में उम्र-ए-दराज़ माँग कर लाये थे चार दिन दो आरज़ू में कट गये दो इन्तज़ार में दिन जिंदगी के ख़त्म हुए शाम हो गई फैला के पाँव सोयेंगे कुंजे मज़ार में कितना है बदनसीब "ज़फ़र" दफ़्न के लिये दो गज़ ज़मीन भी न मिली कू-ए-यार में (दयार=बाग़,दुनिया, आलम-ए-नापायेदार=नाशवान दुनिया, बाग़बां=माली, सैय्याद=शिकारी, फ़स्ले-बहार=बसंत ॠतु, शादमां=परेशान, दिले-लालाज़ार= लाली बाँटता दिल,, दराज़=लम्बी, कुंजे-मज़ार=कब्र का कोना, कू=गली)	T3	生命、时间与存在	T3	T4	T3
ITA	[anonymous]	78	Come di fiore in fiore Ape ingegnosa Suo mèl raccoglie, e sempre in questo e in quello Trova onde pasca il suo desir novello, Sia timo, o mirto, o calta rugiadosa; Il ligustro, il giacinto, e l'odorosa Viola, e 'l gelsomin tenero e bello Sugge, e qual altro in stelo o in ramuscello Fa di sé stesso a lei mostra vezzosa; E del monte, e del prato, e del giardino Il rustico, l'aprico, il vago, il colto Lieta passeggia, e lieto è il suo cammino, Tal chi sen va d'Amor libero e sciolto Coglie piacer sì dolce e sì divino, Se pago è sol nel vagheggiare un volto.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	陈伯铭	题金山僧云峰卓锡图	手不持瓶头不笠，行李一肩松下息。既非竺道生，亦非鸠摩什。细摹面目揣精神，十年以前旧相识。忆我与君初见时，地棘天荆无所之。万里乡园那得返，一家生死不可知。君于此中悟真谛，人世须臾皆梦寐。果然打破利名关，一出危城便披剃。野鹤孤云自往来，到处名蓝商位置。金山殿宇纵成空，至竟江南名胜地。打包行脚尚嫌劳，欲结茅庵谋小憩。绘成一幅卓锡图，洒脱悠然见真意。愧我从军屡及瓜，江尘碌碌走天涯。会当料理芒鞋兼竹杖，从君妙高塔顶看烟霞。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T2
ITA	Paganino da Serezano	Contra lo meo volire	Contra lo meo volire Amor mi face amari donna di grande affari - troppo altera, perchè lo meo servire non mi por[r]ia aiutari ver lo suo disdegnari - tant’è fera; chè la sua fresca ciera già d’amar non s’adotta, nè giorno non anotta - là du pari. Dunqua, s’agio provato li affanni e li martiri, c’Amor face sentiri - a chi gli è dato, d’Amor prendo cumiato - e vòi partiri. Lo partir non mi vale, c’adesso mi riprende Amor, chi non m’afende - poi li piace; ca tutto lo meo male di gran gioi si riprende, s’ello ver me s’arrende - ed amar face pur uno poco in pace la mia piacente donna, c’amor di bona donna - non discende. Però s’a lei piacisse d’amar, eo l’amaria: co meco partiria - lo mal c’avisse, e, poi lo mal sentisse, - lo ben vorria. Sì com’omo distritto, che non pote fuggire, conveneli seguire - l’altrui voglia, mi tene Amore afritto, che mi face servire, ed amando gradire - u’ pur m’orgoglia madonna, che mi spoglia di coraggio e di fede. Ma s’ella vol merzede - consentire, tutto lo meo corrutto serà gioi e dolzore; ma più li fora onore, - s’a postutto mi tornasse in disdutto - di bon core. Ai! placente persona, ciera allegra e benigna di tutte altezze digna - e d’onore! Ciascun omo ragiona: quella donna disligna che merzede disdigna - ed amore. Dunqua, vostro valore e mercede mi vaglia, ca foco mi travaglia - che non spigna; e vostra caunoscenza ver mi d’amor si ’nflame e a ciò me richiame - benvolenza, avendo al cor sofrenza - ch’io l’ame. Quando fra dui amanti Amore igualemente si mostra benvolente, - nasce[n] bene di quello amore manti piaceri und’omo sente gioi a lo cor parvente - e tutto bene. Ma s’ello pur si tene ad uno e l’altro lassa, quello, penando, attassa - ed è soffrente del mal d’amor gravoso pieno di disïanza e vive in disperanza - vergognoso. Dunqua, s’eo son dottoso - non è infanza. Mercè, donna gentile, a cui piacer aspetto, vostro senno perfetto - mi conforte e per me non s’avile tenendomi in dispetto, ch’io non aio rispetto - de la morte, e ciò mi piace forte, solo c’a voi non sia ritratto a villania - per sospetto; ca, se voi m’aucidete, ben diria Paganino: «troppo for’al dichino, - ben savete, l’alto preio che tenete - in dimino».	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	庄德芬	梦亡儿巡	冰镜映回廊，逶迤属洞房。凉波衣欲湿，四壁含清光。碧纱开六扇，不记谁家院。侍者卷缃帏，爱子生相见。惊喜前抱持，容颜似旧时，相呼频不语，婉转惜娇痴。悲怀三四载，不分相逢再。合浦珠重来，平生愿堪慰。蝴蝶逐晓风，苍茫西复东。罗巾近角枕，一片杜鹃红。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
PAN	عبدالکریم قدسی	مزاج موسم دا خورے کِنّے شدید کیتا	مزاج موسم دا خورے کِنّے شدید کیتا خزاں دے خنجر نے پتہ پتہ شہید کیتا ہوا نے اوہدے شریر وچوں مٹھاس چن لئی اساں غریباں نے جیہڑا میوا خرید کیتا تیری نظر دی فرات کنڈھے نہ پیاس بُجھی توں پیار دریا دا قطرہ قطرہ بدید کیتا ادب دی کھیتی وچ ونّ سونّے خیال بیجے اساں ادب دا قدیم لہجہ جدید کیتا جدوں وی نکلی منافقت دی شراب نکلی خلوص جد وی میں دوستاں دا کشید کیتا ایہہ یاریاں وی ضرورتاں دے تبادلے نیں ضرورتاں نے ایہہ پاک جزبہ پلید کیتا اسیں آں قدسی اوہ لوک جنھاں غزل گھرانہ ادب دے پیراں توں کھوہ کے اپنا مرید کیتا	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ARA	الشاعر علي بن الحسين زين العابدين	قصيدة وقرقعه اللجام برأس حمرا	وقرقعةُ اللجام برأس حمرا أحبّ إليّ ممّا تغمزيني أخافُ إذا وقعت على فراشي وطالت علّتي لا تصحبيني أخاف إذا وقعنا في مضيق وجارَ الدهر بي لا تنصريني أخاف إذا فقدت المال عندي تميلي للخصام وتهجريني	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ITA	Cecco Angiolieri	I' ho sí gran paura di fallare	I’ho si gran paura di fallare verso la dolce gentil donna mia, ch’i’non l’ardisco la gioi’domandare, che’l mi’coraggio cotanto disia; ma’l cor mi dice pur d’assicurare, per che ’n lei sento tanta cortesia, ch’eo non potre’ quel dicere né fare, ch’i’adirasse la sua segnoria. Ma, se la mia ventura mi consente ch’ella mi degni di farmi quel dono, sovr’ogn’amante viverò gaudente. Or va’, sonetto, e chiedile perdono s’io dico cosa, che le sia spiacente: ché, s’io non l’ho, giá mai lieto non sono.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ASM	নবজ্যোতি মিশ্ৰ (চিকু)	তোমালৈ	শব্দবোৰ স্থবিৰ হয় কেতিয়াবা ভাষা বিচাৰি ! নিৰৱ হৈ ৰও... বুজাব নোৱাৰি কিমান স্পৃহা তোমালৈ ! কি কৰিবা... মনটোৱে যে অবুজন...! তৰাফুলীয়া সপোনত এছাটি জোনাক নামিছে, অভিমানৰ কলীয়া ডাৱৰ নচটিয়াবাচোন...! জোনাক হেৰাই বিৰহৰ বৰষুন বিচৰা নাই....!!	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
HIN	Gurdeep Singh Sohal	ऊपरवाला सब देखता है	ऊपरवाला सब देखता है। उसके घर देर है अंधेर नहीं। समय से सब ठीक करता है। उसके घर फेर है अंधेर नहीं। रात कितनी भी अंधियारी हो। उसके घर सवेर है अंधेर नहीं। सबको एक आंख से देखता है। उसके घर खैर है अंधेर नहीं। उसका हुक्म चलता है सदा। उसके घर शेर है अंधेर नहीं। सोहल ऊपरवाला सब कुछ है। उसके घर दिलेर है अंधेर नहीं।	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
CES	Dostal, Adolf Bohuslav	ZASTESKNUTÍ.	Můj domku v polích, jak se mi už stýská po samotě v tvých několika zdech, po zahrádce, v niž teď už podzim leh’, a která růží poslední se blýská. A tichý smutek u srdce mne stiská, když vhroužen zrakem v moře pražských střech své duše na dně slyším dlouhý vzdech: můj domku v polích, jak se mi už stýská! Je volno touze pod oblohou volnou, kde z hloubky noci země slyšíš dech a amen šeptat vlastní horký vzdech, kde věčné pravdy k jádru duše prolnou, a žít je snadno, i když smrt je blízká. Můj domku v polích, už se mi tu stýská!	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ITA	Torquato Tasso	978	Quell'alato destrier che fingi in carte sott'alcun velo te forse figura che voli oltre i confin de la natura e le stelle di Venere e di Marte; ma quella face che con chiome sparte par che fiammeggi ne la notte oscura ove s'accende così bella e pura, già non par foco che da terra parte. Dal ciel, credo, discese e colà riede, e dal suo lume scorto al cielo aspiri, Cavallara immortale, e 'l mondo sdegni; e per le vie che tu m'indori e segni fia ch'io m'innalzi sovra gli alti giri, ov'abbia teco eterna e stabil sede.	T5	神圣、超验与智慧	T6	T5	T5
LZH	宋本先	題琵琶士女圖	江水東流月滿船，江風吹怨入冰絃。如何銀燭秋堂夜，一曲新聲值萬錢。	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
DEU	Spee, Friedrich	[Die Schrifft hat zimlich klar gelehrt]	Die Schrifft hat zimlich klar gelehrt, Daß wer nur in gedancken, Frey, wissend, willig, vnbeschwärt, Vnzweifflig, vnd ohn wancken, Zur sünden eingewilligt hat; Solchs werd so hoch erwogen, Als wan er schon hett in der that, Die Sünd zu werck gezogen. Deßwegen auch zu sterben frey Wer sich bereit befünde, Vnd nur im hertzen fiele bey, Wan er für Christum köndte; Hat schon vor Gott so viel gethan, Vnd wird so hoch erwogen, Als wan er in der that voran Die Marter hett vollzogen.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
JPN	前斎院六条	null	ゆくへなく　かきこもるにそ　ひきまゆの　いとふこころの　ほとはしらるる	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	趙希玣	山行二絕	侵晨命僕起隨行，滴滴流泉聒耳鳴。遥望君家何處是，白雲溪上小橋橫。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T2	T1
JPN	定成（坂上範親男）	null	さくらちる　となりにいとふ　はるかせは　はななきやとそ　うれしかりける	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
BUL	Етиен Пакие	Мърльо, мърльо писанче	Мърльо, мърльо писанче със червено герданче, сините му очички светят като звездички. Бъзльо, бъзльо, гризанче със зелено коланче, с любопитни очички и страхливи ушички. Страшно станало вчера. Срещнали се в килера. Муш — Писан под кревата! Скок — Гризан зад вратата! И на пода в килера се търкалят от вчера от писанче герданче, от гризанче коланче.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	CUSTOM:小动物的遭遇
CAT	Carles Duarte	L’abisme	L’albada és de cristall i una Lluna de marbre s’allunya pel ponent. Dins els teus ulls viu un silenci dens, un fred precís que ens pren la mà i ens duu molt lentament fins al llindar, sense passat, sense futur, on tot és fet d’abisme. T’abraço fort, m’abraces, vençuts per aquesta set, per aquest dolor que es torna inextingible. Aprenc a abandonar-me. La mar i jo ja som només la llàgrima.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T2
ARA	الشاعر محمد بن سالم الرقيشي	قصيدة يا خليلي لاتماري	يا خليلي لاتماري في هوى ذات الخمار لو براك الشوق مثلي كنت يوما في اضطرار لو رأت عيناك غيدا لغدا دمعك جاري غادة قد غادرتني في ثياب الإصفرار ذات جيد من لجين وخدود من نظار وعيون راميات بنبال من شفار ذات تغنيج ولين صار منهن انكساري مرحت تهتز تيها سحبت ذيل الفخار ذات خلخال وشنف وخدام وسوار هزها ريح التصابي فتثنت بانهصار كشحها المهضوم يشكو ظلم ما تحت الإزار ولها ردف ظلوم حكمه بالجور جاري غصن بان في كثيب مثمر شمس النهار رمتها والليل يرخي ذيله بالإستتار فتقارضنا حديثا بيننا والليل ساري وتعاطينا كؤوس ال حب لا كأس العقار فسقتني من لماها حين ما غنى القمار يا لأيام التصابي ولييلات قصار بت في روضة حسن بين جنات ونار أقطف الورد وأجني ينع رمان صغار يا عذولي لا تلمني إن قلبي في أوار نار وجدي قد تلظت ودموعي بانهمار لايزال الدهر حبي في هوى ذات الخمار	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	أبو العلاء المعري	قصيدة عِشْ يا ابن آدمَ عِدّةَ الوزنِ الذي	عِش يا اِبنَ آدَمَ عِدَّةَ الوَزنِ الَّذي يُدعى الطَويلَ وَلا تَجاوَز ذِلكا فَإِذا بَلَغتَ وَأَربَعينَ ثَمانِياً فَحَياةُ مِثلِكَ أَن يوَسَّدَ هالِكا ما سَرَّني وَاللَهُ يَعلَمُ غايَتي أَنّي كَخانٍ في المُلوكِ وَآلِكا	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ITA	Giosuè Carducci	Courmayeur	Conca in vivo smeraldo tra fóschi passaggi dischiusa, o pia Courmayeur, ti saluto. Te da la gran Giurassa da l’ardüa Grivola bella il sole piú amabile arride. Blandi misteri a te su’ boschi d’abeti imminente la gelida luna diffonde, mentre co ’l fiso albor da gli ermi ghiacciai risveglia fantasime ed ombre moventi. Te la vergine Dora, che sa le sorgive de’ fonti e sa de le genti le cune, cerula irriga, e canta; gli arcani ella canta de l’alpi e i carmi de’ popoli e l’armi. De la valanga il tuon da l’orrida Brenva rintrona e rotola giú per neri antri: sta su ’l verone in fior la vergine, e tende lo sguardo, e i verni passati ripensa. Ma da’ pendenti prati di rosso papavero allegri tra gli orzi e le segali bionde spicca l’alauda il volo trillando l’aerea canzone: io medito i carmi sereni. Salve, o pia Courmayeur, che l’ultimo riso d’Italia al piè del gigante de l’Alpi rechi soave! te, datrice di posa e di canti, io reco nel verso d’Italia. Va su’ tuoi verdi prati l’ombría de le nubi fuggenti, e va su’ miei spirti la musa. Amo al lucido e freddo mattin da’ tuoi sparsi casali il fumo che ascende e s’avvolge bigio al bianco vapor da l’are de’ monti smarrito nel cielo divino. Si perde l’anima in lento error: vien da le compiante memorie e attinge l’eterne speranze.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
SPA	María Elena Blanco	Casas de agua 3 [la víbora]	en esos climas los baños de azulejos son un témpano verde una pesadilla gótica la loca fantasía tirita entre el pudor y el champú en los ojos por la ventana alta la flor del flamboyán seduce a los insectos que vienen a morir entre los dedos de mis pies bajo la ducha y reaparecen por la noche en un grito	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T3
FRA	SAINT-SAËNS, Camille	À MADAME PAULINE VIARDOT	Gloire de la Musique et de la Tragédie, Muse qu’un laurier d’or couronna tant de fois, Oserai-je parler de vous, lorsque ma voix Au langage des vers follement s’étudie ? Les poètes guidés par Apollon vainqueur Ont seuls assez de fleurs pour en faire une gerbe Digne de ce génie éclatant et superbe Qui pour l’éternité vous a faite leur sœur. Du culte du beau chant prêtresse vénérée, Ne laissez pas crouler son autel précieux, Vous qui l’avez reçu comme un dépôt des cieux, Vous qui du souvenir êtes la préférée ! Ah ! comment oublier l’implacable Fidès De l’amour maternel endurant le supplice, Orphée en pleurs qui pour revoir son Eurydice Enhardi par Éros pénètre dans l’Hadès ! Grande comme la Lyre et vibrante comme elle, Vous avez eu dans l’Art un éclat non pareil Vision trop rapide, hélas ! que nul soleil Dans l’avenir jamais ne nous rendra plus belle !	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ZHO	小城	复活：豪情	浪花如雪有一位饮者踏浪而来在一粒沙上刻下了到此一游坚固的贺兰山顶一朵追随的云正从八千里外赶来	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
YID	Gitl Schaechter-Viswanath	קאָמפּיוטער־לעבן	אַ קוועטש, אַ דריק און אַ קוק אויף צוריק, ווילסטו אָפּווישן אַלץ וואָס געווען ביז דו קומסט אויפֿן אָרט וווּ סע דאַכט זיך, אַז דאָרט ביסטו נאָך נישט אַרײַן אין פּלען. און כאָטש ס׳וואָלט דאָס רובֿ פֿון אַלף ביז תוו אויף אייביק פֿאַרשוווּנדן פֿון אויג, וואָלטסטו איבערוואָרטירט און פּראָגראַמירט אויף עפּעס אַ לעבן וואָס טויג. נאָר ס׳איז די נאַטור נישט קיין קלאַוויאַטור – די שליסלען נישט צום אַנטדעקן; איז קוועטשט עס און דריקט ווען דו קוקסט אויף צוריק – אַך, ווי ס׳ווילט זיך די גרײַזן פֿאַרמעקן!	T3	生命、时间与存在	T3	T6	T3
LZH	陳豐	尋春	盡日尋春不見春，杖藜踏破幾山雲。歸來試把梅花看，春在梅稍已十分。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
FAS	یدالله رویایی	در آفتاب سبز نگاه او	از چشم من طنین تماشا برخاست در چشم او طنین تماشا بنشست موجی ز بیگناهی من پر زد با عمق بی گناهی او پیوست در آفتاب سبز نگاه او تکرار نور بود و گریز رنگ سودای جان و همهمه ی دل بود پرواز دور زورق صد آهنگ آن بیکرانه ظهر زمستان بود سرشار از حرارت دلخواه با جلوه های عاطفه در تغییر هر لحظه از درخشش ناگاه موجی در آن دیار نمی آشفت آن بیگناهی ساکت را در ماوراهای نهان ، لیک روییده بود رقص علامت ها تا در من انتظاری را ویران کنند اِکولالیا در اینستاگرام و انتظار دیگر را عریان اینک گریز بی خبر دل را زنگ کدام کوچ دمیده ست؟ سوی کدام جاده نیاز نور راهم به اشتیاق بریده ست؟ در نقش بی قرار دو چشم من تنهایی غریب شکسته ست در خلوت بزرگ دو چشم او تصویر اعتماد نشسته است در تنگه های کوچک و دورش هر لحظه روشنی هایی تکرار می شود در دور دست ها از تابش اشعه ی نمناک گودال بی نهایت هموار می شود تا من نگاه می کنم زان بیکرانه مزرع سبز رنگی بریده می شود تا او نگاه می کند بر روی قلب من ابدیت گویی شنیده می شود ■	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	周昻	題高歡避暑宫	百步風濤捲雪霜，畫檐横壁欲翶翔。只應沙苑重歸後，山水空青不解涼。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
DEU	Spindler, Christian Gotthold	Gevatter-Brief.	So hat demnach die Zeit, die angenehmsten Stunden, Mir meinen liebsten Schatz mit einem Sohn ent- bunden. Da liegt das arme Kind, mein Hertz und meine Lust, Jedoch durch Adams Fall, in seinem Sünden-Wust. So kan es ja das Bad der heilsam vollen Gnaden, Bey seiner Sünden-Noth auf keine Art entrathen. Gott thut ihm seine Huld und seine Liebe kund, Er nimmt es willig auf in seinen Gnaden-Bund. Soll diese Handlung nun ihr fernres Ziel erreichen, So brauchet man hierzu auch treu erbetne Zeugen. Vor dießmahl solst nun du der Sprich bey mir, als mein Freund, und Herr Ge- vatter, ein. Du must das arme Kind bey deinem Gott vertreten, Du must, nach Pathen-Pflicht, inbrünstig vor ihn beten. Um drey Uhr, Nachmittags, wird alles vor sich gehn, Den suchst du, als sein Path, ihm fleißig beyzustehn. O! flehe doch zu GOtt bey seinem Wunder-Bade, Befiehl es seiner Huld, befiehl es seiner Gnade. Und hast du diß gethan, so komme in mein Hauß, Nim̃ williglich vorlieb mit einem Kindtauffschmauß. Freund, ist er gleich sehr schlecht, du wirst es doch nicht achten, Du wirst mein Kindtauffs Mahl (ich weiß es) nicht verachten. Nimm also diesen Brief in aller Liebe hin, Von mir, der ich dein Freund, und nun Gevatter bin.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5

RUS

Zarudin N.N.

На волжских горах | «В сережках золотых осины...»

В сережках золотых осины. Раскрыло небо синий зонт. За пущей заросли малиновой Лиловый, дымный горизонт. С обрыва -- дали парафинные, И из огромного стекла, В шелках кленовых и рябиновых, Река торжественно светла. За перелесками овражьими Сорочий стрекот по садам. С ружьем почти что утро каждое, Иду к соломенным буграм. Мой хрусткий шаг жнитвою звонкою Так осторожен в тишине, -- Проворно вскинется двустволка По черной заячьей спине. И целый день так любо слышать -- Уж видно с этим я рожден, -- Как за плечами ветер дышит Гудит, звенит моим ружьем. Я знаю -- буду долго, долго -- Мне то грустней, то веселей -- Смотреть, как потянул над Волгой Табун поднявшихся гусей. А после, знаю, -- поневоле, Когда в окне замглится сад, Стихи о русском, мокром поле Осенним ветром прозвучат.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

LZH

關韙

桃源

流水洞門三數里，落花松逕幾千年。山南蜀國新開路，洞下秦人舊種田。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T3

T1

BEN

বেলাল চৌধুরী

মানুষের ডাহুকী ভাবনা

মানুষতো ডাহুক নয় অথচ ডাহুকের বেদনার ভেতরে মানুষ ডুবে যেতে পারে, ডুব দেয় চিরকাল- এইভাবে মানুষের ডাহুকী ভাবনা মূত্ররসে যেমন ভেসে যায় মানুষের স্বভাবের নির্বিবেকী তাবৎ লোনা ও অম্লতা তেমনি মানুষ ঢেলে দিতে পারে ঐ ডাহুকী ভাবনার ভেতর মানুষের যতো বেদনা, বিষতিক্ত সারাৎসার, ডাহুক ও মানুষ যদিও পরস্পর বেদনার এপিঠ-ওপিঠ, কিছুটা মানুষের, কিছুটা ডাহুকের তবু মানুষ তো কখনো ডাহুক নয় অথচ ডাহুক তার বেদনার সীমা- স্বর্গের কতোদূর, কতোদূর- একজন মানুষকে নিয়ে যেতে পারে?

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

الشاعر الخفنجي

قصيدة ما وقفتك بين الجراف وسعوان

ما وقفتك بين الجراف وسعوان ولفتتك بين الغراس وزجان إلا ولك جربه بأرض ذهبان وشر شريمك قبل كنس الاجران وشرف الجربه بخيس قامه وابكر إليها الصبح بالسلامه وادهن شراكك واحزق القدامه وانذر بتلمين لاحمد بن علوان واذرا شعير أسود وبر بوني والا ذره بيضا غرب وبيني وشد حيلك يا سعيد سنيني وهندي المفرس قد ابن شعبان ولا تكيسل يا سعيد لك القوم وادلج إلى الحربه من اول اليوم وتلحقك جفنه ملانها زوم مصعتره فيها لذيذ الالبان واحمى وأحرس ما ذريت في الفيش ولا تولى في الظلام من الجيش فهو شهيد من قد قتل على العيش فاسمع هديت الرشد يا بن خولان فانت تعرف شدة البهايم وعندك النواق غنى الحمايم وانت سميت العصيد دعايم وأنت عارف بالهريش ألوان وادعى مجمل للغدا وهادى وقل لمفلح لا يجيش غادي لان قد بطنه سفال وادى ما يرقعه الا كباش جهران

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

汤尹燮

秋日登鸡公岩绝顶

迂回青崖阴，径仄懔步窘。神悚来悲风，萧萧檞叶陨。石骨露巉岩，峭壁猱玃引。鬼斧为搜奇，天剷意态尽。陡绝最高层，杳冥逗虚牝。超然鸿蒙观，何有畦与畛。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ARA

الشاعر ماني الموسوس

قصيدة وَعاشِقٍ جاءَهُ كِتابُ

وَعاشِقٍ جاءَهُ كِتابُ فَزالَ عَنهُ بِهِ العَذابُ وَقالَ قَد خَصَّني حَبيبي بِنِعمَةٍ ما لَها ثَوابُ فَحُقَّ لي أَن أَتيهَ تيهاً يَقصُرُ عَن وَصفِهِ الخِطابُ حَتّى رَمَتهُ بِصَرفِ دَهرٍ عُيونُ حُسّادِهِ الصِلابُ فَاِستَلَّ مِنهُ الكِتابَ واشٍ بِحيلَةٍ شَأَنُها عُجابُ فَلَيسَ يَهنيهِ طيبُ عَيشٍ وَلا طَعامٌ وَلا شَرابُ

T2

爱、情感与人际关系

T2

DEU

Cornelia Hülmbauer

ALLES DARFST DU WÜNSCHEN SOLANGE DU DIE LUFT ANHÄLTST

unter weibern unter uns bin ich gewillt zu wollen augen auf nur maulen nicht bist du wach kann ich dich tränken drängen auszuwachsen saug dich fest mein kälbchen zick nicht zitz deine henkel angebrochen nehm ich dich mit ganzen händen zweimal streichquintett nach faust willst du auch aus diesem kasten aus dem sperrholz kleinholz machen dich verheizen es verspielen eine ausgeleierte partie komm lass uns gefährten machen uns in chören zwischen wände drängen oder türen rot bemalen wenn die glocke fehlt

T2

爱、情感与人际关系

T2

DEU

Hebbel, Friedrich

Menschenloos

Was der Mensch auch gewinne, er muß es zu theuer bezahlen, Wär' es auch nur mit der Furcht, ob er's nicht wieder verliert.

T3

生命、时间与存在

T3

ZHO

丁灯

红场

灼热的阳光融化我冰封的记忆红场临时搭建的商铺喧哗的商业噪音掩盖了广场雄伟庄严的宁静站在古姆商场大门曾经庄严肃穆的广场飞舞的飘雪掀起过我怎样的狂喜雪后的阳光又留下我多么美好的记忆红场一个让我熟识又陌生的地方一个让我肃然起敬的俄罗斯圣地让冬天的阳光和夏天的日丽永远留在我心底

T1

自然、宇宙与地方感

T1

FRA

Marc Claude de Buttet

Que me fuis

Que me fuis-tu ? Mille Nymphes me cherchent Les Muses m'ont apporté leurs presens, J'ay de Venus les verds myrtes plaisans, J'ay de Phebus les lauriers qui ne sechent. Cruelle, au moins si tels biens ne t'allechent, Si mon amour, si mes soucis pesans, Pren, pren pitié de ces miens jeunes ans, Qui comme l'herbe au soleil se dessechent. Mais que me vaut tant estre de dueil plein ? Si mon erreur ne prophetise en vain, Si d'Apollon sont les fureurs certeines, Un jour viendra qu'apres mon mal passé Sur ton giron doucement renversé, Tes doux baisers me pairont de mes peines. Marc Claude de Buttet

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

申末舟

奉呈不憂軒居士

聞說田園對翠微，掉頭高臥早忘機。濯纓溪畔寒侵骨，倚杖松間露滴衣。門外影垂彭澤柳，籬邊根托首陽薇。圖書浦壁塵蹤絶，惟有僧敲月下扉。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

CUSTOM:隐居闲适

RUS

Случевский Константин Константинович

Упала молния в ручей.

Упала молния в ручей. Вода не стала горячей. А что ручей до дна пронзен, Сквозь шелест струй не слышит он. Зато и молнии струя, Упав, лишилась бытия. Другого не было пути... И я прощу, и ты прости.

T3

生命、时间与存在

T3

T2

ZHO

张切

睡在南风吹拂的房间

可以醒，可以不醒；是谁想到冬雪都暗了，羌笛都哭了，一片刀锋在春天的细雨里发呆；是谁实际上可以什么都不去想一个人反复地告诉自己回到院子里去吧，回去吧在院子里看垂柳飞起一年的伤痕，更近地闻到葡萄最初甜美的气息，一个夏天可以这样痴傻地度过暮光慢了曙光一拍，昨天慢了前天一拍，夏日慢了春日一拍。都慢了，都慢了无疑，此生慢了往世一拍只有在这疲惫不堪的时刻感觉思念竟然快了分离一拍这是不是真实的一天啊眼睛里的苦，舌苔之上的愁都没有找到最好的方式表达自己；心脏的脸海面上的指纹，没有想到可以这样比星辰还清晰那些瓷器里的寂寞，很黑但是透明；那些书本之内的隐痛，可以烧掉，但是不会遗忘。是否只留一条路给所爱者，这个人就会像一阵南风来到这个院子里

T3

生命、时间与存在

T3

HUN

Faludi, Ferenc

A SZÜZ MÁRIÁHOZ

Ó Istennek kedvese, Szentléleknek jegyese, Szüz Mária, ritka kincs! Isten után mássad nincs. Téged ég-föld magasztal, Nagy királynéjának vall, Mária, méltóságod nagy, Angyaloknál feljebb vagy Szüz méhedben fogadtad, Szüz emlővel szoptattad, Szüzen szülted fiadat, Mindenható uradat. Kiss nyájadat oltalmazd, A bünt tőle távaztasd, Te légy a mi gyámolunk, Könyörülő asszonyunk. Engedd: téged kövessünk, Tiszta szivvel szeressünk, Égjen bennünk ez a tüz, Hozzád, kegyességes Szüz!

T5

神圣、超验与智慧

T5

ENG

Young, Francis Brett

EASTER

Adown our lane at Eastertide Hosts of dancing bluebells lay In pools of light: and‘ Oh,’ you cried, ‘ Look, look at them: I think that they Are bluer than the laughing sea,’ And‘ Look!’ you cried,‘ a piece of the sky Has fallen down for you and me To gaze upon and love.’... And I, Seeing in your eyes the dancing blue And in your heart the innocent birth Of a pure delight, I knew, I knew That heaven had fallen upon earth.

T2

爱、情感与人际关系

T2

SPA

Pedro Castro y Anaya

La rosa en los cristales de una fuente...

La rosa en los cristales de una fuente flor a flor todo el prado desafía; hermosa en plumas de carmín se abría a ser narciso en el cristal luciente Y cuando más purpúrea y floreciente en copas de rubí perlas bebía, del achaque de un sol, del mal de un día, murió: que aun la hermosura en flores miente ¡Oh flor!, el primer paso de tu vida fue el último también que pudo darte, antes escarmentada que nacida ¡Oh documento de la humana suerte! ¡Oh verdad de los campos escondida! ¿Quién no se desengaña con tu muerte?

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

الشاعر تقي الدين السروجي

قصيدة سأودعك السر الذي قد كتمته

سأودعك السر الذي قد كتمته وأعلمك الأمر الذي قد علمته وأفهمك المعنى اللطيف من الهوى واشرحه حتى تقول فهمته فعندي حديث منك سوف أقوله إذا ما خلونا ساعة الوصل قلته وتقرً من شوقي كتاباً مترجماً بدمعي على خدي إليك كتبته وبي منك داء أصله كان نظرةً عدمت اصطباري عنك لما وجدته سألت طبيب الحي ماذا دواؤه فرق لما أشكوه لما سألته أراني إذا أبصرت شخصك مقبلاً تغير مني الحال عما عهدته وقال جليسي ما لوجهك أصفراً فقلت له بالرغم مني صبغته ومد إلى قلبي يداً وهو خافق فغالطته عنه وقلت فقدته وقال لمن تهوى فقلت أهابه ويشرقني دمعي إذا ما ذكرته

T2

爱、情感与人际关系

T2

POR

Miklós Radnóti

Céu espumante

No céu que espuma, a lua oscila.Estar vivo me causa espécie.A morte assídua espreita a Idade:quem ela encontre, empalidece.O ano grita e depois desmaia.(Gritara olhando ao seu redor.)Que outono ronda-me de novo?Que inverno embotado de dor?Sangrava o bosque; mesmo as horassangravam no vaivém dos dias.Ventos riscavam, sobre a neve,cifras enormes e sombrias.Já vi de tudo; o ar me esmagacom seu peso; um silêncio cresceruidoso, cálido e me abraçacomo fez antes que eu nascesse.Detenho-me junto de um troncoque agita iroso as frondes plenase estende um galho. Há de esganar-me?Não é fraqueza ou medo – apenascansaço. Calo. E o galho apalpaos meus cabelos, mudo, aflito.Cabe esquecer – mas não há nadade que já tenha me esquecido.Espuma afoga a lua; o miasmaestria os céus, verde e agressivo.Sem pressa, enrolo com cuidadoo meu cigarro. Eu estou vivo. (tradução de Nelson Ascher) : Tajtékos égMiklós Radnóti Tajtékos égen ring a hold,csodálkozom, hogy élek.Szorgos halál kutatja ezt a korts akikre rálel, mind olyan fehérek.Körülnéz néha s felsikolt az év,körülnéz, aztán elalél.Micsoda osz lapul mögöttem ujras micsoda fájdalomtól tompa tél!Vérzett az erdo és a forgóidoben vérzett minden óra.Nagy és sötétlo számokatírkált a szél a hóra.Megértem azt is, ezt is,súlyosnak érzem a levegot,neszekkel teljes, langyos csönd ölel,mint születésem elott.Megállok itt a fa tövében,lombját zúgatja mérgesen.Lenyúl egy ág. Nyakonragad?nem vagyok gyáva, gyönge sem,csak fáradt. Hallgatok. S az ág isnémán motoz hajamban és ijedten.Feledni kellene, de énsoha még semmit sem feledtem.A holdra tajték zúdúl, az égensötétzöld sávot von a méreg.Cigarettát sodrok magamnak,lassan, gondosan. Élek.

T3

生命、时间与存在

T3

TUR

Cevat Çapan

Anladım Anlamını Anlamın

Kavak yelleriyle dönen değirmenlere saldıran evde kalmış uğursuz uzmanlarıyla ağlarını toplarken akademik ağalar kuramların kurumunu silerek bir şiirden demir alıp açıldığım denizlerin dibinden kaç anlam balığı yakaladılar diye meraktaydılar bilimden bunalanlar Çalıştılar çalıştılar çalıştılar kuramın Kuran´ını yazdılar dışarda erguvanlar salkımlar tekrarını ilan ederken sevdaların baktılar yaşlı...

T6

语言、艺术与创造

T6

ARA

خالد أبو حمدية

قصيدة حوار غير مألوف

الرجولة ظِلٌّ، والأنوثةُ مظهرٌ لوضوحِ الظلال *** الأنوثةُ غايةٌ وسيلتها المرأة *** الفحولةُ حالةٌ تَخْلِقُها المرأة **** الرجولةُ قيمةٌ لا تخص الرجال فحَسْب فإذاً حين تبهرك المرأةَ بفتنتها أغمِضْ عينك تحسس قلبك أخرج صورتها من البومك، مزّقها، احرقها هل ما زلتَ تحنّ إليها إن كان كذلك هذي الصورة أجَمَلْ.

T2

爱、情感与人际关系

T2

T4

T2

ELL

Lenia Safiropoulou

Υπνωτικά λειβάδια

Κλεισμένες στο παρθενικό δωμάτιοΜε καρφωμένα τα παραθυρόφυλλαΣταυροειδώςΚλαγγήΚαι κεραυνοί αντίστροφοιΟμίχλη και ήλιοςΎστερα κάποτε μετά από μέρεςΣιωπή Ο βραδινός περίπατος στις όχθεςΒρήκε και πάλι το ρυθμό τουΕίδαν άνδρες ριγμένουςΜες στα ρυάκια των ποιητώνΜε κοκκινόχρυσες στολέςΞίφη μπηγμέναΛοξά μες στο νερό Τα δάχτυλά τους βύθισανΤους γύρισαν το πρόσωπο στον ουρανόΕίδαν το στήθος τους ήδη να ανθίζειΚαι να ευωδιάζει αμφίβολα Πνιγμένοι στα ρυάκια των ποιητών Φωτιά στη νέα εσοδείαΑπό νεκρούς και άγρια ρόδαΌλη τη νύχτα κράτησανΤα δάχτυλά τους μες στο στόμαΑγνό και κρύο σκέφτηκανΕίναι το σώμα των ανδρών ΣήμεραΟι σκοπευτές ακολουθούν το τόξοΕνός ανάποδου μειδιάματοςΑπ' τις χλωρές πλατείες μαςΣτα λίθινα προαύλια της ανατολήςΠρος τις σεμνές γυναίκεςΣηκώνοντας αργα ένα ρόδο κόκκινοΜε επιείκεια θα κρύψουνε ξανάΤα χείληΠου αυτές δεν έδειξαν ποτέ

T6

语言、艺术与创造

T6

T4

T6

LZH

徐資用

九鯉湖

石門斷處疑無地，洞府深中別有天。畫帳遠開橫晚岫，珠簾倒掛瀉寒泉。碧桃開謝三千載，赤鯉飛騰幾百年。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

CES

Kollár, Jan

541. V bok mne verchu jednoho tu zvala

V bok mne verchu jednoho tu zvala Bahnitá a úzká cestička Do jeskyně, jako Vielička Křivé, tmavé jako Běžiskala; Mrákotu však její pronikala Dymokourná v prostřed smolnička, Tak že vinník, sloup i metlička Jasně se mi v očích ukázala: Přislav to jest, úskok ten a zrádce, Jejžto proti otci Niklotu, Štval, i proti vlasti, Dánů vládce; Proto jej i s Waldemarem Čerti Tak zde trápějí, že životu Půl, a půl zas náležejí smerti.

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

釋吳十三

呈開善道謙禪師

元來無縫罅，觸著便光輝。既是千金寶，何須彈雀兒。

T5

神圣、超验与智慧

T5

ZHO

商籁

动物们的第八哀歌

鸟清楚我们离去的事实。在屋顶居住的隐居者，它们明了死亡，以它们悲哀的面孔开始朝圣者的一次散步。那时侯是清晨，最细小的阳光在青草丛中磨亮叶片，最细小的石头在动物的视野中缓缓移走，模仿着人类的举动而这时，最细小的烦恼在早餐的面包片中就成为一次琐碎而无聊的交谈： “那么告诉你，我爱你们。”这时候只有爱是自由的，盘旋在每一处闪光的广告招牌上方：我们对事物的迷恋狰狞而诱人。有时候我们遇见动物们的目光它们睁大的眼睛，流露出胆怯和温柔这意味着灵魂们从一扇扇窗户往外张望这意味着湿漉漉的季节开始从远方降落我呼叫它们的名字，从更为纯粹的黑暗中打开台灯，惟恐遗漏每一个令我们怦然心动的暗示；而它们是多情的那最终令我们分开的事物，我无法为之命名。每一天我饲养的葵花鼠在减少我注意着它们的死亡，像凝视一扇向里或向外敞开的门。而它们不，它们穿戴整齐，有着孩子气的面容，它们沉默而且隐忍，有时候我疑心在它们中间秘密进行着一次选举在它们中间既将有神祗诞生。它们沉默而沉默，既不关心死亡，也没有因此爱上什么。我猜想世界悬挂着它的受难者，从深夜到黎明，野草从远远的故乡乘车赶来，一束游来荡去的光尝试着敲打每一户紧闭的门，每一个人拒绝的眼睛。我猜想世界从我的下方开始涨潮，所有在自由中梦见过光的动物们围拢在一起。而作为人我是被放逐的远远地，放逐到它们的集会以外。我猜想它们操着奇特的语言，从一个不可名状的地方掌握着世界的全部神秘。我们被豢养其中，仿佛是出于溺爱，懵懂而骄傲地延续着作为宠物的生活。我猜想我们四处张望的小眼，被自己的目光罗网般地纠缠着，孤独地从时间的远方滑向另一个黑暗的处所。我们的喉咙从未唱出自由的音符。动物们唱起它们的第八哀歌；树木、红河流、野山毛榉下的油灯：这些是被歌颂过和害怕过的事物，所有被赞美的事物唱起它们的第八哀歌；山脉、红石头、被猫占据的破毛巾：所有被诅咒和抛弃的事物唱起它们的第八哀歌；只有我们不，我们对事物的迷恋是狰狞而诱人的。我们吃早餐，争论着琐碎而无知的话题；有的人从下半截身体中长出荒草有的人死后为河我们只是幸运而大度地爱着，自由地行走在我们发暗的身躯表面。而鸟在上空掠过，我们离去的秘密被它们放入眼底，并宽容地加以原谅。

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

史敏

登天壇峰

峭山行過幾千重，纔到天壇第一峰。九夏尚留岩畔雪，萬年不老廟前松。珠林日暖翔丹鳳，石洞泉寒吼黑龍。有約更期新雨後，短筇來數翠芙蓉。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ARA

الشاعر الحارث بن صريم الوادعي

قصيدة وما نفح روض ذي أقاح وحنوة

وَما نَفحُ رَوضٍ ذي أَقاحٍ وَحَنوَةٍ وَذي وَرَقٍ مِن قُلَّةِ الحَزنِ عازِبِ وَلا ريحُ فَغوٍ أَو خُزامى وَحَنوَةٍ أَرَشَّت عَلَيها سارِياتُ السَحائِبِ بِأَطيَبَ مِن فيها إِذا ما تَقَلَّبَت مَعَ اللَيلِ وَسَنى جانِباً بَعدَ جانِبِ

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ARA

الشاعر إسماعيل بن إبراهيم القيرواني

قصيدة يا رحمة بالكبد الحرى

يا رحمة بالكبد الحرى والمقلة الساهرة العبرى لما استقلت سحاراً ضعنهم غادروا في كبدي جمرا كان لها في الأل مزورة مفائق وسطت البحرا يا حادي العيش رويداً بهم محتسبا في دنف أجرا كأنني إذ جد غاديهم من حسرتي مغبق خمرا سلافة صهباء سلساله قد عتقت في دنها دهرا مما احتبى قيصر فيها مضى لنفسه أو اكتسى كسرى كأنها في الكاس يا قوتة قد طوقت من حبب درا كفارة المسك إذ فسقت قد نغمت ناتقها عطرا أو طيب أيام المعز الذي قد ساد أملاك الورى طرا

T2

爱、情感与人际关系

T2

T4

LZH

郭襄圖

夜投一公房聽韓子石畊彈秋鴻引

吁嗟兮韓子不得志，傲睨王侯輕一世。抱琴浪走無知音，却到孤邨訪蕭寺。寥寥日午不聞鐘，我尋眞隱高士逢。光明映徹無僧氣，口中吐出金芙蓉。五嶽跡曾踐，磨崖手題徧。洗鉢曇花開自竒，咒泉卓錫名堪羡。怨長笛兮吹落梅，回首羅浮花似霰。夜寒欲眠不忍眠，烏皮文几蘭麝烟。坐聽韓子流水絃，廣陵遺散今始傳。何處哀鴻鳴可憐，颷風凄斷飛不前。啾啾唧唧聲萬千，仰睇兮明月，俯眺兮長川。川茫茫兮帛書阻，月渺渺兮關山連。寫孤臣之掩泣，與放士之愁顔。怳似羣雁驚飛兮落九天，乃在韓子五指間。余本倦遊者，感此易悲辛。空堂不聞人語響，急絃高張愁殺人。欲為楚歌兮聲咽不可續。拂我澗邊石，為君進一曲。一曲終兮月當牕，光潺潺兮澗水緑。

T6

语言、艺术与创造

T6

T3

T6

LZH

张孟兼

豫让桥

豫让桥边杨柳树，春至年年青一度。行人但见柳青青，不问当时豫让名。斯人已往竟千载，遗事不随尘世改。断碑零落野苔深，谁识孤臣不二心。豫让桥，路千里，桥下滔滔东逝水。君看世上二心人，遇此多应羞愧死。

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

曾純

遊七星巖

斗宿垂精插碧空，嵌巖太古石屏風。自然一道玲瓏穴，誰見五丁開鑿功。竇裏乳泉時點滴，門前瀝水暗流通。吾儕洞目崧臺景，謝屐何曾到此中。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

RUS

Чарская Лидия Алексеевна

Скачи, мой конь, во весь опор

Скачи, мой конь, во весь опор, В простор живых лугов, Где пышный стелется ковер Из радужных цветов! Какой простор! Какая тишь! Нарядна вся земля… Кругом — куда ни поглядишь — Цветут луга, поля… Туда направь свой быстрый бег, О конь мой вороной! Еще недавно белый снег Лежал там пеленой. Еще недавно я и ты Там мчались как-то раз, От мрачной зимней красоты Не отрывая глаз. Теперь ликующий апрель Шлет радостный привет И птиц восторженная трель Звучит ему в ответ… Скачи, мой конь, во весь опор В простор живых лугов, Где пышный стелется ковер Из радужных цветов!

T1

自然、宇宙与地方感

T1

LZH

范成大

西郊尋梅

西郊梅花矜絕豔，走馬獨來看不厭。似羞流落蒙市塵，寧墮荒寒傍茅店。翛然自是世外人，過去生中差一念。淺顰常鄙桃李學，獨立不容鶯蝶覘。山礬水仙晚角出，大是春秋吳楚僭。餘花豈無好顔色，病在一俗無由砭。朱欄玉砌渠有命，斷橋流水君何欠。嗟予相與頗同調，身客劍南家在剡。凄凉萬里歸無日，蕭颯二毛衰有漸。尚能作意晚相從，爛醉不辭杯瀲灩。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T3

T1

RUS

Merezhkovskij D.S.

Счастья нет | «Под куполом бесстрастно молчаливым...»

Под куполом бесстрастно молчаливым Святых небес, где всё лазурь и свет, Нам кажется, что можно быть счастливым, А счастья нет. Мы каждое мгновенье умираем, Но всё звучит таинственный обет, И до конца мы верим и желаем; А счастья нет. И в ужасе, и в холоде могилы Нас манит жизнь и солнца милый свет, Их разлюбить мы не имеем силы, А счастья нет. Свою печаль боимся мы измерить. С предчувствием неотвратимых бед, Мы не хотим и не должны мы верить, Что счастья нет!

T3

生命、时间与存在

T3

FAS

واهه آرمن

آن روزها

آن روزها مادر در یک تشت پرآب با کمی صابون و چند تکه لباس خورشید را می شست آن روزها همه ی لباسهای من بوی آفتاب می داد

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

彭絅

弔熊飛將軍六首

海宇傾頹盡陸沈，此身羞與共乾坤。春秋大義千年在，夷夏綱常一死存。華表有山能引鶴，人間無廟可棲魂。品題愧乏宣尼筆，獨立西風一欠伸。

T4

社会、权力与历史

T4

ZHO

张志刚

她

我用力清洗衣物我清洗宇宙的一角我沉沉睡着我睡在宇宙的深处我的情人是这宇宙的一处破绽我深爱着她

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

木剑流风

午夜，与恩培多克勒同行

我只是一片朝霞，漫无目的，倏忽即逝。当我孤独地盛开时，世界还在沉睡。 ——荷尔德森《恩培多克勒》黑暗，抵达你的高度需要打破惯常的隔膜才能透过纸张，触及深远的秘密 ——它们是大山掩盖着日趋瓦解的迹象偶然与必然凌驾于本体之上，如预言倒挂在红色的祭坛魔咒，滑向边缘时不可逆转痛苦，已是脱离现状阳光、浮云和雨露在温暖的河床流淌 ——它们为真理和假象揭示谜底当先知、歌者向君王妥协埃特纳之旅注定是一场终结追随者，唯有甩掉行囊为孤独、彷徨和困惑洗去满身风尘

T3

生命、时间与存在

T5

T3

ARA

الشاعر عاصم بن محمد الكاتب

قصيدة سخطت على نفسي لسخطك واحتوت

سخطت على نفسي لسخطك واحتوت علي هموم ضاق عن حملها الصدر وقد ينقم المأمول أمراً يظنه ومن دونه للمرتجى عفوه عذر وأنت عمادي مذ ثلاثين حجة وقبلة أمالي إذا كلح الدهر وصن رفعتي عن مبتغى العيب إن من يقسمه هم أخل به الشعر

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

柏铭久

喜悦

真没想到翻过这道人生的山梁在这穷山恶水里竟在这样的景致去年的麦地越过冬天满眼的绿色涌到脚下淹没心事青黄不接的影子一晃就不见了池塘里有鱼沉默的水面涟漪一圈圈散开穿过堤岸抵达想象的远方感觉每根毛孔都在发芽一阵掩口窃笑柳枝一指我就醉卧在另一片桃园里田间劳作的老人她仿佛熟悉我的弱点让我另择日子观赏她灵巧的手指在肋骨般的田垄般滑动拔除杂草我的呼吸更加纯净透明灵魂也绽出一片耀眼的金黄这时雨也停了阳光从云隙射出照亮久别的家园

T1

自然、宇宙与地方感

T1

DEU

Wille, Bruno

Vorstadtlerche

Stumm lag die Straße, unter schwarzem Laken. Verschlafen blinzten die Laternenflammen; Die öden Pflastersteine schraken Vor meinem Schritt zusammen. Doch mir im Haupte brandete das Blut, Und üppig blitzten die Gedanken Des Hochgespräches kühne Brut, Bei dessen wild erhabener Glut Ich mit den Freunden saß, in feierlicher Nacht ... Und staunend schaut ich die Gedankenpracht Und fühlte staunend meines Herzens Weihe; Und meine Seele wuchs zu hehren Sternen Wie Rauchschwall wirbelnd sich gen Himmel breitet. Und wie ich schlafen sah die dunkle Häuserreihe, Bedünkt ich mich ein Heiland, Der liebewach sein schlummernd Volk durchschreitet. Doch als ich öffnete des Hauses Tor, Da gähnte schwarz das Haus wie eine Gruft. Und als die finstern Treppen ich empor Getastet bis zum Stockwerk unterm Dach, Da hauchte mir das enge Schlafgemach Entgegen drückend schwüle Luft. Beklommen streckt ich mich zu Bett Und suchte Schlaf. Doch heiß war meine Stirn, Und rastlos grübelte das müde Hirn. Dann aus der dunkeln Ecke kam geschlichen Die Angst und kroch mit ekler Gier empor Und drückte meine Brust und würgte mich; Und meine Glieder waren totenstarr. Und eine Stimme raunte mir ins Ohr: „Ohnmächtiger Narr! Der du ein Held, Ein Heiland dich bedünkt, Da liegst du nun gefällt, Von meiner Faust gefaßt Wie all dein kummerbleiches Volk, Das hingestürzt von Tageslast Rings unter dumpfen Dächern modert ...“ Und wie es zischelnd höhnte, Und wie, bedrückt vom Alb, Ich röchelte und stöhnte, Da brach mein Herz, Da sank' mit hohlem Dröhnen Mein Sarg in schwarze Erde ... Der Deckel preßte meine dumpfe Stirn, Und die Gedanken wurden starr im Hirn. Was zwitschert heimlich in der Ferne So süß und morgenfrisch? Was spür ich wie ein Liebchen schleichen Vom Fenster durch das lauschig stille Zimmer? Bist du es, Frühlicht? Ja, du bist es, Liebchen! Schon grüßen mich mit geisterhaftem Schimmer Der Tisch, das Polster und die Uhr ... Ihr bleichen, Aus Nacht erstandnen Freunde! Ja, es tagt! Wie wonnig meine nachtgequälten Augen Des Lichtes zarte Rieselquelle saugen! Und wie in lichtgetränkten Wolkenräumen Die Lerche trunken taumelt! O laß mich lauschen, laß mich träumen, Zärtlicher Vogel ... Die bange Nacht Verschlief dein Köpfchen, flügelgeborgen, In dunkler Ackerfurche der Vorstadt. Doch als mit hauchendem Kusse der Morgen Dein Flaumkleid rührte, bist du erwacht Und sehnsuchtsvoll auf schlafgestärkten Flügeln Emporgeschwirrt zu frischen Lüften Wo zwischen grauen Wolkenhügeln Aus rotbesäumten Schlüften Des Tages Goldflut bricht. Und auf zum jungen Licht Mit nie versiegender Liebeslust Jubelt die schwärmende Sängerbrust: „Wie bist du süß! Wie bist du süß!“ O Lerchenlied, du Labequell! Laß Trillerperlen funkelhell Auf dürre Seelenauen Mir niedertauen! Du Flatterpunkt im Blauen Bist stärker als mein Flügelschwung, Der rückwärts sank in Nacht und Grauen. Vom glutverklärten Fenster lauscht Mein trostverschmachtet Ohr Erquickt zu dir empor. Nun trage durch das Morgentor Den Hingegebnen, hilflos Matten Von bangen Straßenschatten Empor, empor Du lieber kleiner Heiland Zu seligem Ruhe-Eiland.

T3

生命、时间与存在

T3

ENG

Tree, Iris

If I were what I would be, and could break...

If I were what I would be, and could break The buttressed fortress of stupidity Where laws are sentinels, and lies the masonry, Surrounded with inertia, weedy lake, Where centuries of mud lie curdled, and the fake Grandeur of cardboard turrets, solemn puppetry — The gods are blinking at us sleepily, Tired of our games, the muddles that we make, The bloodshed, idol worshipping, the chess Of king, queen, castle, bishop, knight and pawn — The rigid squares of black and white, they dress With their perpetual challenge — faded, worn, Are all the creeds and praises you profess To weary gods that stretch themselves and yawn.

T4

社会、权力与历史

T4

ZHO

中流砥柱

爱的一句话

你随便那么一说我却认真地难过说是春花开无意秋雨落洗不去痕迹，淡淡的哀愁时空既然没能交错生死自然无从相托离开了你，留下的我歌，就一曲绝唱行，就落寞独走生命百年也不再回头从此，我认真地难过缘自，那时你随便的一说

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر أحمد الكاشف

قصيدة يوم الجزيرة أنت يوم الوادي

يوم الجزيرة أنت يوم الوادي دار الزمان وعدت خير ميعادِ وممثلاً أرض الحمى وسماءه في ذات أطناب وذات عماد فئة من الأسواق فيك عظيمة أم فيك طائفة من الأعياد حيتك ألوية السلام منيفة وسقتك طهر روائح وغوادي وبدت عياناً فيك حجة أمة مصدوقة الأعيان والإشهاد وأقر ماطلها الغريم بكل ما شاءت من الحق الصحيح البادي ورأى لمصر الغربُ بعد تنازع عهدَ الرفاق وواجب الأنداد بلغت مدى استقلالها من بعد ما خرجت من الأغلال والأصفاد وتريد سلماً أن تنال من العلا ما لا يُنال بقوة الأجناد لطف القضاء وهان فيك فلم يكن ذاك الضرام سوى المنار الهادي وتجاوز الركب الطريق ولم يصب خطبُ الحريق سوى رداء الحادي من نار نورك ذلك المقدور لا من غيظ حسّادٍ وكيد أعادي عادت سلاماً فاطمأنت أنفسٌ فزعت من الإبراق والإرعاد إن راح بعضك للجميع فدىً فقد رد الزمان إليك ذاك الفادي ولئن بعدت ليالياً عشراً فقد قرَّبتَ آلافاً من الآماد وسعَ الذي استودعته ميل وما تحويه ملء حواضر وبوادي لو قُدِّرت هذي النفائس لم تدع جيلاً يضيق بأزمةٍ وكساد طافت بها زُمَرُ الوفود كأنما جبريل فيها بالخلود ينادي وكأنما من كل فاكهة دنت شِبع وما قطفت من الأعواد وكأن كل مشاهد مما رأى ظفرت يداه بمطلب ومراد وكأن نوحاً عاد فيك بفلكه ضخمَ المراسي ثابتَ الأوتاد يا حبذا مرح السوائم وهي في دعة الألوف وطاعة المنقاد لو لم يرضْ هذا النعيم طباعها لغدت لقوَّتها من الآساد والطير بين الدوح بين ثماره لترنُّم ولزينة ولزاد في نهضة الزراع والصناع ما ضمن العلوَّ لأمتي وبلادي القائمين بباهر الأعمال في نور العقول وصحة الأجساد أبقى وأفضل من أداة محاربٍ في كل دهر آلةُ الحصَّاد وصناعة المحراث خير ممهدٍ لصناعة الطرّاد والمنطاد وأحبُّ من مجرى السوابق جدول ينساب بين متالع ووهاد أيدي البناة لهائل الأهرام أم أيدي بناة المعرض الأمجاد بلغوا به في كل فنٍّ غايةً وكذا يكون مصير كل جهاد وهم استغلوا كل نبتٍ في الثرى واستخدموا في الأرض كل جماد من كل موجود مثالٌ شاهد بتأهُّبٍ للشعب واستعداد يا بهجة الوادي وراحة أهله بعد اطِّراد حوادث وعوادي ما فيك شيء للغريب سوى الذي للوافد المطري وللمرتاد فسرت تاريخ البلاد مقدساً ضخم الرواية محكم الإسناد وشرحت للشعب الكريم فنونه شرح النقيب الحاسب النقّاد إن لم تكن سبباً لرهبة معتد كنت السبيل إلى رضى ووداد جمعية أم تلك مملكة علت برعاية الملك الكريم فؤاد قام الحسين بها لمصر فأصبحت بيدي كمال الدين خير عتاد لا تطمئن إلى الزمان جماعة إلا بفضل تعاون الأفراد الشعب يعمل والبقاع خصيبة والنيل فيها فائض متمادي يا معرض الوادي ومظهر عزه وجهاده المتتابع المتمادي صبّحت مصر لقاء مؤتمر بها فخم فكنت طليعة الإمداد جمع الصفوف لكل أمر بعد ما حسم النزاع وماضيَ الأحقاد وغدا شفيع الدهر بعد وقائع هوج على البلد الأمين شداد وأتاح للشعب القضاء لنفسه بالعدل بعد الوعد والإيعاد وأتت من الأرض الجديدة نفحة جلت مآثرها عن التعداد هبة الكريم لمجد مصر قديمه وحديثه ولطارف وتلاد حيّا بها آثار مصر مكرِّماً فضل الجدود وعزة الأحفاد جاءت وفي الوادي شواغل جمة برء القلوب وراحة الأكباد ذكرت فأَوَّلها الحسود وفصلت فقضت على عنت له وعناد للذكر والتاريخ هذا المال لا لتجارةٍ وهوىً ولا لنفاد دين لمصر على الشعوب قضاه من دان الشعوب مرافقاً وأيادي لم يشترط في الجود غير قبوله ورضا بلاد برة وعباد أغنى ملوك المال أعدَلُهُمْ يداً في البذل بين قرابة وبعاد دين المروءة عنده المرعيُّ لا دين الغلاة ومذهب العبّاد تبقى خزائن مصر وهي لأهلها عجب الوجود وثروة الآباد العلم ميدان الشعوب وإنما للنافعين مكانة القواد والبغي بين الناس ليس طبيعة لو كان في الإنسان بعض رشاد ليس القلوب بمستطاع ملكها وإن استُطيعَ تملُّكُ الأجياد وطني المقدس عرضيَ الغالي وما لتحكُّمٍ عرضي ولا استعباد حريتي ولو اغتديت ودونها ملقى صِفاحٍ واشتباكَ صعاد يا أمة الوادي تحية مخلص بحياته للمخلصين جواد واسيتِ بالنعمى دمشق ونبَّهتْ دعواتُكِ الكبرى بني بغداد كلُّ الأمور إلى حماك مصيرها وأنا الكفيل بصادق الميعاد

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

賀燦然

夜遊真如寺

晩風野寺生微波，溪烟水月交寒莎。鐘聲出林山雨細，塔影入窓秋雲多。臺荒白石老僧卧，徑偏清夜幽人過。茫茫世事何所底，争如此地披松蘿。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T3

T1

ARA

محمد موفق وهبه

قصيدة لا تتردَّدي

قالت كأنك صخرةٌ..! فأجبتها بتوجعِ: لو تسمعين.. يشفُّ نَوحَ النايِ وجدُ تضرّعي..! لو تُبصرين.. العِشقُ أهدى للصبابةِ مدمعي..! قالت أرى في مُقلَتيكَ حِكايةً لم تُسمَعِ..! وكأنما قرأتْ من العَينينِ شوقَ الأضلُعِ فأجبتُها: إن شِئتِ أن يرضى الهوى سيري معي نحيا كعُصفورَين في عش الغرامِ الممتعِ قالت ودمعُ الوجدِ ملءُ جفونِها بتنَهّدِ: ما هذه الدنيا سوى شوقي إليكَ وموعدي خُذني إليكَ.. فما الزمانُ بِمُسعدٍ أو مُخلِدِ مَزِّقْ هُمومَ اليومِ وامضِ معي إلى صَفوِ الغَدِ فأجبتها: هذي ضلوعي فادخُليها وارقدي نامي على فُرُش الغرامِ.. تمدّدي وتوسّدي ما في الفُصول مع الغرامِ سوى الربيعِ المُمْرِعِ مادامَ قلبكِ خافقاً في أضلعي لا تجزعي..! لا تتركي كيدَ الوُشاةِ يهُزّ عندَكِ موضِعي ضُمّي الضلوعَ.. مع الفؤادِ تَوَحّدي.. لا تُبعِدي قد يَعتَريكِ تَخُوُّفٌ.. أقدَمتِ لا تترَدَّدي . 1960

T2

爱、情感与人际关系

T2

ITA

Luigi Da Porto

LXII

La bella Donna, il mio fido tesoro, Di che or s'adorna e si fa ricco il cielo, Me lasciando nel duol, che sì mal celo, Fatt'è angeletta del celeste coro. Oimè i rubini, oimè l'ebeno e l'oro, Oimè le rose, che non temean gelo, Oimè le stelle, che uno avaro velo Già m'ascose, son terra, et io non moro! Oimè i dolci atti, il senno e le parole, Che facean dolce pace ogni aspra guerra, Suonan là dove il senso mio non sale. Or non nascan mai più gigli o vïole, Né splenda il sol, né sia letizia in terra, Ma verno e notte e sempiterno male.

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

易中行

挽故知容州朝請陶公章二首

顧予生最後，相去又臨川。欠識先生面，幸親令子賢。典型端有自，衣鉢豈無傳。德似君家好，清修一節堅。

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

石亨之

南明山

祇因尋勝到林泉，四抱回峰萬景連。僧過不知山隠寺，客來方見洞開天。浮屠照水光相映，古木臨崖影倒懸。風露了非人世界，恍疑身似洞中仙。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

DEU

Farhad Showghi

[Hältst du nicht inne]

HÄLTST DU NICHT INNE, beginnt eine ganze Gegend. Handteller dreht sich, wird Strassenfest. Du gehst jetzt weg und kommst deutlich zurück. Aber dein Handteller dreht sich schon weiter. Wird Baulärm oder Geranie. Es ist nicht zu erkennen, daß Du gerade wohnst. Dein Heimweg macht alles alleine: Häuser, Bäume, von unten gestrichene Balkone. Du kannst dich verspäten, zwei Finger, drei Zimmer, eine Angst verlieren und schließt die Tür. Dein Schlüsselbund macht dir Klänge, wie Du ihm Luft.

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

李白

見野草中有曰白頭翁者

醉入田家去，行歌荒野中。如何青草裏，亦有白頭翁。折取對明鏡，宛將衰鬢同。微芳似相誚，留恨向東風。

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

郭仑焘

鉴堂书来问事口占答之

隐几维摩鬓已华，雄心那复袖青蛇。江湖谈笑吾甘老，不见烽烟哭万家。

T4

社会、权力与历史

T4

ARA

الشاعر الكميت بن زيد

قصيدة دع خبط عشواء في ليلاء مظلمة

دع خبط عشواء في ليلاء مظلمة هاجت أفاعي رقشاً بين أحجار

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T3

T1

ZHO

恶鸟

春天发生学的七种形式

1、带一包板蓝根去乡下晒太阳，解决不了春天是从里面发生，还是外面的问题，而你在岸边翻晒甘草和薄荷，等待乡间收药人给个好价钱，这些事物都可命名，还有些不可命名的，我放在山谷那边，考虑一件事的含意太久之后，再放下，只剩个漫不经心的结构，比如一个还没成型的松针球。 2、我有一个太阳能女朋友，天气晴朗，我把她晒在房顶上，赤裸地，分叉着，尽情吸收阳光，她不会有经期的困扰，只有梅雨季节，我和她面对面，什么也不干，寂寞地抽烟，对视，偶尔玩两把牌，大王压小王，其实也挺无聊的。最近太潮湿，她有点漏电了。 3、当我发现你闪烁不定的随意性时，你吞下了几枚硬币，就像吞下一些药丸那样，你的体内发生了一系列山体滑坡，我阻止不了，在你以后的日子里，那些硬币会成为你头发和牙齿的一部分，尤其指关节，会非常坚硬，轻易敲碎，一只叫个不停的肥硕云雀。 4、我睡在松树下，松针一直落（我默默练习如何让松针落在眼皮上而不是眼睛上），但更多的时候，我趴在草丛上，看远处马房的一匹马，她浑身酒红色，我刚骑着她跑过一个山坡，她扬起蹶子，把我弄翻，用舌头舔我的脸，现在，风迎着她的屁股，尾巴上的毛随风飘散，远处看，已经显出一丝孕相。 5、春天的时候，我给立陶宛的一个舞蹈队写了一封信，一直没有消息，我想有些东西在路上坏掉了，前者是个事实，不属于我，后者是个幻象，它是我的？还是我正准备去拥有？即使站在幻象的弧上，也有些东西不合乎规矩。至于信的内容，今天我不是很想说。没有消息有时就是消息，但坏掉了就是坏掉了。 6、春天的一座雪山，发春的时候拥有两个想法，一个登山的人到了山顶，被一个雪崩给崩死了。后来又上去一个登山的，结果又被另一个雪崩给崩死了，人们想这下好了，两个都崩完了。于是又上去一个，结果又来了个雪崩给崩死了。娘希匹的，没底线啊，发了春的雪山好恐怖。 7、下雪的早上，我们躲在木房子里讨论，那些参加苏珊·桑塔格葬礼的人，现在都在哪里干什么，后来觉得这个问题对我们来说太严肃，于是又讨论了下天气和晚餐，我们的生活真是一场进行中的滑坡矿难。

T3

生命、时间与存在

T3

CUSTOM:荒诞生存体验

SPA

Carlos Ardohain

Viene la luna en su gala de esfera

Viene la luna en su gala de esfera vestida de carmesí y arranca licores de las bocas, con su sonrisa helada fascina jovencitas que estremecidas por el derrame de su primera sangre aferran contra su pecho un bello narciso y todo es misterio como si fuera un sueño como si fuera la muerte como si fuera mañana

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

包世杰

秋夜同黄玄之招何士抑沈孺休孫世聲飲湖上

且欲留君醉緑莎，只今誰復嘆蹉跎。放船花外尋洲渚，擕手沙邉㸔芰荷。明月似隨歌扇滿，凉風偏向舞衣多。五湖不惜烟波濶，欲去菰蘆奈若何。

T2

爱、情感与人际关系

T1

T2

LZH

尹弼商

挽申叔舟

文章經濟兩無倫，功重勞多社稷臣。落落胸襟寬似海，汪汪談笑靄如春。榮家八子皆邦傑，扶柩諸孫摠席珍。已矣泰山無所仰，慟將雙淚洒淸晨。

T2

爱、情感与人际关系

T2

URD

Jigar Moradabadi

Ishq men laa javaab hain ham log

इश्क़ में ला-जवाब हैं हम लोग माहताब आफ़्ताब हैं हम लोग गरचे अहल-ए-शराब हैं हम लोग ये न समझो ख़राब हैं हम लोग शाम से आ गए जो पीने पर सुब्ह तक आफ़्ताब हैं हम लोग हम को दावा-ए-इश्क़-बाज़ी है मुस्तहिक़्क़-ए-अज़ाब हैं हम लोग नाज़ करती है ख़ाना-वीरानी ऐसे ख़ाना-ख़राब हैं हम लोग हम नहीं जानते ख़िज़ाँ क्या है कुश्तगान-ए-शबाब हैं हम लोग तू हमारा जवाब है तन्हा और तेरा जवाब हैं हम लोग तू है दरिया-ए-हुस्न-ओ-महबूबी शक्ल-ए-मौज-ओ-हबाब हैं हम लोग गो सरापा हिजाब हैं फिर भी तेरे रुख़ की नक़ाब हैं हम लोग ख़ूब हम जानते हैं अपनी क़द्र तेरे ना-कामयाब हैं हम लोग हम से ग़फ़लत न हो तो फिर क्या हो रह-रव-ए-मुल्क-ए-ख़्वाब हैं हम लोग जानता भी है उस को तू वाइ'ज़ जिस के मस्त-ओ-ख़राब हैं हम लोग हम पे नाज़िल हुआ सहीफ़ा-ए-इश्क़ साहिबान-ए-किताब हैं हम लोग हर हक़ीक़त से जो गुज़र जाएँ वो सदाक़त-मआब हैं हम लोग जब मिली आँख होश खो बैठे कितने हाज़िर-जवाब हैं हम लोग हम से पूछो 'जिगर' की सर-मस्ती महरम-ए-आँ-जनाब हैं हम लोग

T2

爱、情感与人际关系

T2

ASM

পল্লৱ কুমাৰ নাথ

উজাগৰি নিশাৰ কবিতা

বৰফৰ দৰে চেঁচা হৈ থাকে তাৰ মনটো সি শুব নোৱাৰে ... চকুদুটা মুদি ওপৰলৈ চাই শুই পৰে, টোপনি নাহে, সি শুব নুৱাৰে ! তাৰ দুচকুৰ তন্দ্ৰাত ভাহি আহি সমস্ত সেউজীয়া ! সি খিৰিকীখন খুলি আকাশলৈ চাই বোবা হৈ যায় তাই চাৱনি হৃদয়খন কঁপি উঠে ! আকাশত জোনটোৱে জিলিকি থকে তৰাৰ মাজত তাৰ এবাৰ চুই চাবলৈ মন যায় বুকুৰ আমঠু ! সি দুৱাৰখনলৈ চাই সপোনে টোকৰ দিয়াৰ আশাত ! সি আকৌ শুই পৰে টোপনি নাহে, সি শুব নোৱাৰে ! সি মাথো ৰৈ থাকে উজাগৰি কবিতাৰ ছন্দ মিলাই এটা নতুন পুৱা লৈ বাট চাই ! চকু মেলিয়ে যেন দেখা পাব ৰামধেনুৰ সাতোৰঙ ! এজাক শুৱনি চৰাইৰ কাকলিৰে কেতিয়া মুখৰিত কৰিব... নিমাওমাও পুৱা ?? বেদনা -- বিকাশ কলিতা যেতিয়া হাঁহিব বিচাৰো তেতিয়া কোনো বিষয় বিচাৰি নাপাও কিহৰ বাবে হাঁহিম । প্রেমৰ জুই কেনেকৈ বাৰু নুমাব, প্রেম বাৰু ইমান কিয় বিশাক্ত হয় । এই বিশাক্ত বেদনা পোৱাৰ বাবে কাৰোবাক ভাল পাইছিলো নেকি.......??? কিয় বাৰু বুজি নাপায়লে তাই কিহৰ বাবে ইমান ভাল পাইছিল, কিয় ইমান মৰম দিছিলে যাক এতিয়া ও পাহৰিব পৰা নাই এই বিশাক্ত বেদনা লৈ এতিয়াও জীয়াই আছো তোমাৰ আশাত…….। ------------------------------------------------------------------------ বিকাশ কলিতাhttps://www.facebook.com/bikashkalita91

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

蕭灼

題汪水雲詩卷

朔風卷雨東南昏，銅仙淚灑辭吳門。間關萬里踏燕月，埃沙撲面愁人魂。携琴早晚隨王母，不似瑶池舊歌舞。南冠岌岌操南音，此意此心千萬古。十年歸來兩鬢霜，袖有詩史繼草堂。西遊蒼梧北太華，筆端傳入古錦囊。甫也再拜杜鵑血，潁乎冥入冰炭腸。一朝訪我茅屋下，朔風易水爲余寫。黄金好鑄鍾子期，知君不是黄冠師。

T6

语言、艺术与创造

T6

T4

T6

DEU

Keller, Gottfried

Ein Festzug in Zürich

Als einst die Luft von Lindenblust Durchduftet und die Bürgerlust Darob erwacht und munter war, Da regt' sich junger Männer Schar Und strebte menschlich nach dem Ziel, Sich darzustellen recht im Spiel. Auch hatt zu jenen Stunden Sich bald ein Fest gefunden; Denn fertig ward das Eisenband, Das mit dem deutschen Nachbarland Am blauen See die alte Stadt Wegsam und neu verbunden hat, Und wurde just der Tag erharrt, An dem sich tat die erste Fahrt. Es waren zu dem Feste Geladen schnell die Gäste, Schon rüst't sich jeglicher Gesell. Da lehnt auch Meister Heinrich schnell, Der Cramer ehrlich zubenannt, Das blanke Schlachtbeil an die Wand; Den Gurt, mit Kupfer hell verziert, Woran ihm Stahl und Messer klirrt, Den weißen Schurz tut er von sich Und greift zum Stifte; säuberlich Nimmt er Papier und träumt und sinnt Und gleich zu zeichnen drauf beginnt. Denn wißt und seid des Meisters froh, Seit manchem Jahre treibt er's so: Wenn sich ein Spiel begeben will, So steht sein Eifer nimmer still, In Reim und Bildnis gleich gewandt, Entwirft und ordnet seine Hand, Bis frisch die Arbeit ist getan Und fröhlich klar des Festes Plan! Bald sieht man ihn nun walten, Die Scharen zu gestalten, Wie jedes Mannes Stand und Tracht Er weislich zu Papier gebracht. Jetzt aus der Vorzeit fernen Aun Läßt er beglänzte Bilder schaun; Dann mischt er kecklich alt und neu, Vergangner Zeiten Ehr und Treu, Und stolzes Fahnenrauschen Muß nun mit Torheit tauschen, Und Schwank und Schalkheit sind zu sehn, Wie sie dem Ernst zur Seite gehn. Auch hat er schon den Lauf der Welt Mit zarten Kindern dargestellt: Der Ahnen kriegrisch Prangen Kam rosig da gegangen; Dann hüpften Fächer, Degen, Gepudert allerwegen; Als Gärtner, Fischer, Jägersmann Dann sind die Kleinen angetan, Der Jahreszeiten Wechseltanz Sieht man in Kinderaugenglanz Und goldner Locken jungem Flug Vorüberwallen Zug auf Zug. Das Märchen ward lebendig, Titania lilienhändig Schien selber mitzuwirken In solchen Lenzbezirken, Und einem Wandelgarten Von tausend Blumenarten Glich dann die volkerfüllte Stadt Doch jetzo weiß er andern Rat. Was Heut und Morgen sturmbeschwingt Uns auf dem Eisen fliegend bringt Vom alten trauten Nachbarort Wie von der Erde fernstem Port, Das kommt zumal nun Troß um Troß, Zu Fuß, zu Wagen und zu Roß, Und durch des Volkes wogend Meer Rauscht es von allen Seiten her. Befremdlich wie die Aventür Tritt's aus den Häusern jäh herfür: Hier trabt der braune Wüstensohn Und dort des Zaren Kind vom Don, Der Kriegerfürst vom Kaukasus, Der Häuptling vom Lorenzofluß, Und was am Nil sich regt und drängt, Auf Asiens Strömen treibt und mengt, Wie durch die Luft gefahren Ist's hier nun zu gewahren. Dann aus Italiens Myrtenland Kommt uns der Schönheit Volk zur Hand, Der Schnitterinnen brauner Chor, Korallen rot an Hals und Ohr; Hispan'scher Majas üpp'ge Schar, Die dunkle Ros' im schwarzen Haar, Von blühnden Knaben dargestellt, Die trüglich volle Brust geschwellt: Das drängt sich durch und bleibet stehn Und wendet sich im Weitergehn Mit Scherzen hier und dort mit Schlägen, Wenn sich zu grober Witz will regen. Zuletzt mit Fiedel, Horn und Baß Schnurrt es vertraulich durch die Gaß, Vom Elsaß und vom Schwabenland Die Bauernhochzeit wohlbekannt. Und alles woget kunterbunt, Verworren noch zu dieser Stund, Und jeder strengt sich eifrig an, Daß er das einzle sehen kann, Eh später es der große Zug Zu flüchtig ihm vorübertrug. Da gilt es nun zu preisen Das Wandern und das Reisen Der Landesart in alle Welt, Die solch ein Bild zusammenstellt; Denn leicht wird hier und dort erkannt Gar manches echte Prunkgewand: Des Scheiches Mantel goldbestickt, Er ward aus Syrien hergeschickt; Des Japanesen Doppelschwert, Des Mandarinen Drachenkleid Und seiner Liebsten Staatsgeschmeid, Es brachten's unsre Söhne wert, Heimkehrend über manches Meer; Aus mexikan'schen Bergen her Stammt dort der Sattel silberreich Und was der Señor schlank und bleich Von fremder Tracht am Leibe trägt; Echt ist auch, was da unbewegt Der Kurde läßt an Waffen Bewundern und begaffen. Lang ist der letzte schon enteilt Zum Sammelplatz, und harrend weilt Des Volkes farblos dunkles Meer; Da plötzlich, wie die Sonne hehr Aufgeht, erschallt Fanfarenton, Die Menschenflut bewegt sich schon Und lichtet ordnend eine Bahn, Und langsam zieht das Fest heran. Da kommt es nun, da ist es nun! Jetzt kann das Auge satt sich ruhn Auf Farbe, Glanz und Wohlgestalt; Beglückt ist, wer im Reihen zieht Und wer am Wege steht und sieht. Das ist des Augenblicks Gewalt, Der läßt, als wär er erst das Leben, Den Sinn in seinem Banne schweben, Indes er rasch vorüberrinnt Und unversehns ein End gewinnt. Fern ist der Lärm, die Straße leer, Drauf schleicht die Sorge still einher, Des Menschen traute Muhmenfrau In Kapp und Schleiern spinnegrau, Doch dem, der sie sein eigen nennt Und wie den eignen Atem kennt, Bin zieres Weiblein, weiß und fein, Das, was da wird, schafft ganz allein Mit dir bei leisem Sternenschein. Zur Stund jedoch läßt man sie stehn, Es will das Volk sie nicht besehn; Der letzte läuft gar eilig fort, Sie bleibt allein am stillen Ort, Sitzt auf ein hölzern Bänklein nun Und denkt: Man kann ein Schläflein tun! Sie hüllt das Haupt in ihr Gewand Und schlummert ein, den Stab zur Hand. Die Sorge schläft, der Abend sinkt, Und neue Lust den Scharen winkt; Denn als die kühlern Lüfte wehn, Ruft dort, wo hoch die Linden stehn, Auf räum'gem Bühel, dessen Fuß Bespült der grüne Limacus, Ein nächtlich Mahl zur Stelle, Wo Meister und Geselle Durch die Jahrhunderte entlang Erhuben schon den Becherklang. Das ist der schönste Bürgersaal; Vom Himmel flimmert sanft der Strahl Der alten Sterne hoch herein, Und Lindenblüte schwimmt im Wein. Gelagert hat die Freude sich; Auch jenes graue Weiblein schlich, Das sich indes ermuntert hat, Herbei zur bunten Lagerstatt. Sie drängt sich zwischen Mann und Mann, Rührt leise den und jenen an; Der zuckt die Schulter halb bedacht, Doch nimmt sich weiter nicht in acht; Der schaut im Glas ihr Angesicht, Führt's träumerisch zum Munde dicht, Und in sich selbst versunken Hat er den Wein getrunken. Kein Ohr ist, das sich borge Dem leisen Ruf der Sorge, Kein waches Aug zu finden; Der dunkle Dom der Linden Summt wie ein großes Bienenhaus, Wo Sang und Klang schwirrt ein und aus. Da, horch, erdröhnt das Feuerhorn! Und wie der Wind sich dreht im Korn, Wend't alles Volk den Kopf herum; Die Spieler und das Publikum, Was oben schmaust, was unten steht, Am Strand und auf den Brücken geht, Kehrt mit erschreckt neugier'gem Sinn Den Blick nach einer Richtung hin. Grad überm Fluß ragt, in sich fest Verschränkt, ein altes Häusernest Mit Treppleinwerk und Holzgesperr, Ein Dachgewirr hoch drüber her; Der braune Rauch quillt draus hervor, Und schon schlägt auch die Flamm empor; Aus Fenstern, Löchern, Luken Sieht man sie glühn und zucken, Bis breit die Feuerkrone sitzt, Darin es knattert, loht und blitzt; Sie wirft den taghell roten Schein Hinüber in den Lindenhain, Wo Tisch und Glas verlassen steht Und keines Gastes Kleid mehr weht; Denn jeder weilt schon eingereiht Am Ort, wo seine Pflicht gebeut. Sie sind, so wie sie waren, Zur Lohe hin gefahren, Und einer schaut den andern an, Wie er so seltsam angetan. Nie sah man solchen Mummenschanz Sich tummeln in des Feuers Glanz Mit raschem Tun und Schaffen. Hier schleppen dunkle Pfaffen Langbeinig Bett und Kasten fort, Und starke Nonnen tragen dort Mit rauhem Ruf die Leiter her Und richten sie, die schwank und schwer, Mühsam empor; mit langem Schlauch Ein perlbesäter Hindumann, Der Maharadja, klimmt hinan Und schwindet hoch in Qualm und Rauch. Am Ufer schöpft australisch Volk Vereint mit dem Kosakenpolk; Die bräunliche Zigeunerin Fährt mit dem Windlicht her und hin, Sie schlägt den dicken Mönch aufs Ohr, Der sie zu müß'gem Scherz erkor, Und schickt ihn zu den Spritzen; Tscherkessenhelme blitzen, Und mit den kahlen Köpfen Und rückenlangen Zöpfen Tun dort Chinesen enggeschart Des Pumpwerks Arbeit heiß und hart. So schießt von allen Seiten bald Das Wasser in den Flammenwald Und stirbt in seiner wilden Glut, Das klare Labsal hold und gut. Doch seht! auf höchstem Giebel ragt Ein Wendrohrführer unverzagt: Der Irokes' mit roter Haut, Den grauslich man von unten schaut! Der Bäcker ist's von Unterstraß, Ein lust'ger Mann voll Schwank und Spaß; Wenn er im Herbst den Neuen trinkt Und der ihn gar zu trübe dünkt, Bringt ihm die Zipfelmütz Gewinn: Er zieht sie nieder bis zum Kinn, Trinkt durch die Maschen dann getrost Und nennt es seigen seinen Most; Stumm sitzt er da, dem Fremdling graut, Der den verkappten Zecher schaut. Auch wie ein Frosch, ein grüner Mann, Sagt man, daß jener hüpfen kann Auf gradem Strich die Dielen lang Und quakt und quirlt den Froschgesang; Dann bellt er wie ein heisrer Fuchs, Bewegt die Ohren als ein Luchs; Mit feiner Kinderstimme singt Er Schelmenliedlein, leicht beschwingt, Und klemmt die Äuglein froh gelaunt, Wenn lachend ihn die Welt bestaunt. Jetzt, mit dem Element im Kampf, Verbirgt ihn bald der krause Dampf, Bald steht er schwarz im hellen Schein Auf kräftig ausgespreiztem Bein; Umstoben von der Funkenglut, Lenkt er des Wassers Silberflut Und schleudert mächtig Strahl auf Strahl In den empörten Flammensaal. Sein indian'scher Kriegerschmuck Erzittert vom gewalt'gen Druck, Der Geierfittich schräg im Schopf Raucht halb versengt auf seinem Kopf. Das ist ihm nun die wahre Lust, Ein Jauchzer steigt aus seiner Brust Hoch über allen Lärm und Drang. Zugleich ertönt ein andrer Sang: Das Angstgeschrei erheben Bedrohte Menschenleben, Ein Schrei zuerst – dann gellt es fort Markschütternd am verlaßnen Ort, Im Gassenwinkel, wo der Glast Ein dunkles Fensterloch umfaßt Und drin ein rotes Pünktlein schwimmt, Ein einsam Lämpchen irrend glimmt. Kaum ist die Leiter dort getürmt, Des Todes Warte rasch erstürmt, So ruft es hier vom höchsten Sitz Um Hilf in all den Menschenwitz, Der unten dicht und emsig schwärmt Und selber nun voll Schrecken lärmt. Zwei fremde Männer, wohlbestellt, Die friedsam wandernd sich gesellt, Die Sommerfrische zu begehn Und auch das Fest am Weg zu sehn, Die ruhten da behaglich aus Im wirrgebauten Herbergshaus, Und ihr bescheidenes Quartier Ragt oben an die Wolken schier. Wie nun das Haus von innen brennt, Sind sie von aller Welt getrennt. Vergessen liegen sie im Traum: Von einem blitzzerspellten Baum Voll Angst der eine träumt, derweil Der andere mit banger Eil Auf einem glatten Eise flieht, Das krachend er zersplittern sieht. Sie wachen auf, ganz sinnverstört Vom Knall und Schall, den sie gehört; Noch zittert das Gemach vom Klang: Es hat ein starker Wasserstrang Das Fenster eingeschlagen. Und eh sich ihre Blicke fragen, So klappert auch die Tür im Schloß, Wie wenn ein später Schlafgenoß Mit Rütteln gröblich Einlaß heischt; Sie sperren auf – Entsetzen kreischt Aus bleichem Mund, es starrt das Haar, Denn wo unlängst die Treppe war, Rollt eine Säule Rauchs empor, Aus der die Flammenzunge sticht; Ein Feuerriese von Gestalt, Scheint's aus dem Abgrund aufgewallt, Sich lagernd vor die Schwelle dicht. Sie werfen zu das schwache Tor Und schieben flugs den Riegel vor, Denn schreckenvoll war das Gesicht! Und wieder rüttelt an der Tür Der Hauch der Glut mit Ungebühr. Was noch vom Fensterwerk bestand, Reißt auf nun bebend ihre Hand; Sie lehnen angstvoll sich hinaus, Da faßt sie gleich ein neuer Graus! Ein breit Gesims versperrt dem Blick Den Weg nach unten und zurück. Sie schrein erbärmlich, ungesehn, Bis jene, die entfernter stehn, Erschaun die bittre Not der zwei Und wo ertönt das Hilfsgeschrei. Nun rauscht es unten stärker auf Vom Rufen, Hin- und Hergelauf. Je größer die Gefahr zur Frist Und schwieriger die Rettung ist, Schwillt brausender es durch die Reihn: Soll wie in einer Narrenstadt, Die weder Witz noch Sitte hat, Der Fremdling schmählich untergehn Und seine Sippe klagend schrein: Hätt dieses Nest er nie gesehn –? Mitnichten! Denn schon eilt herbei Die Schar der edlen Steigerei, Das Auge kühn und ungetrübt, In neuen Künsten wohlgeübt, Bewehrt, gegürtet schlank und schlicht, Vor jeder Brust ein leuchtend Licht! Ergraut schon ist ihr Obermann, Der sechzig Jahre zählen kann, Ein Herr, ein sogenannter Und jugendlich gewandter, Von der Muralti altem Haus; Vornehm und ruhig sieht er aus. Ein Leiterbau wird aufgericht't, Ein schwanker, bis er ebner Schicht Fast zum verlornen Fenster trägt; Doch jenem scheint vom Tageslauf Die wackre Mannschaft aufgeregt, Drum steigt er wohlbedacht vorauf Und klimmt zum obersten Geschoß So rüstig, wie ein Lenzgenoß Zu Berge steigt im Sonnenschein. Und mit ihm steiget Glied an Glied Fritz Waser auf, der Messerschmied, Der schon sich Brau und Hand verbrannt, Als er den Feind im Haus berannt. Der eine alt, der andre jung, Tun sie den gleichen schweren Schwung Und schwingen mutig sich hinein, Wo die zwei Wandrer, starr wie Stein, Lautlos in Wolken Rauches stehn. Die wissen nicht, wie es geschehn, Daß die Errettung treulich nah; Wie lieblich tönt den Männern da, Als Hoffnung schon verloren, Der Heilsruf in den Ohren! Ein hanfner Schlauch wird festgehakt, Das Wallerpaar frisch eingepackt, Und hurtig reisen sie zu Tal. Ein Freudenschall die Luft durchzieht, Da man im schwebenden Kanal Das Eingeschobne fahren sieht, Und fröhliches Gelächter schwellt Des Volkes Brust; behutsam stellt Es auf die Beine rund und heil Die zitternden Gestalten. Ein Ritter erst und dann ein Graf Vom kaiserlichen Land Tirol Entstiegen so dem dunklen Hohl, Um zu entgehn dem Todesschlaf, Und des Geschickes Walten Jetzt fromm zu loben ist ihr Teil. Und wie sie sprachlos aufwärts schaun, Betrachten sie mit Lust und Graun, Der sie entflohn, die Höllenglut Und denken mit befreitem Mut An Weib und Kind und Heimatland; Auch preisen sie nun mit Verstand Die Zucht und Ordnung dieser Stadt Und werden nicht des Preisens satt. Die guten Bürger hören gern So weises Wort der fremden Herrn Und hätten fast indessen Das Löschen drob vergessen. Doch nun geschieht der letzte Kampf; Erstickend stirbt im Wasserdampf Und zischend wie ein böser Drach Das rote Feuer allgemach, Bis friedlich herrscht die Ruh der Nacht Und mit der Sorge ganz allein Bei leiser Sterne Zitterschein Weit über Stadt und Türmen wacht. Befriedigt ruhn die Männer aus Beim Labetrunk in manchem Haus, Durchnäßt, ermüdet und berußt: Das war das End der Bürgerlust. Wie viele Jahre sind dahin! Mir liegt der bunte Tag im Sinn Wie an der Jugend fernem Saum Ein halbvergeßner Junitraum. Der Meister Heinrich lobesan, Der immerfrohe Bäckersmann Mit seiner Mütz und der Muralt: Sie sind schon längst dahin gewallt, Von wannen keiner wiederkehrt Und keine Botschaft man erfährt. Nur Waser glüht den Stahl noch hart, Und stahlgrau ist sein langer Bart!

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

柳開

磐石

古寺聳山椒，公堂去不遥。尋僧忘俗慮，盤道出塵囂。疏箔捲煙霧，明時望泬漻。漁翁江上立，指我在雲霄。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T5

T1

ENG

Edward FitzGerald

The Rubáiyát of Omar Khayyám

I. WAKE! For the Sun, who scatter'd into flight The Stars before him from the Field of Night, Drives Night along with them from Heav'n, and strikes The Sultan's Turret with a Shaft of Light. II. Before the phantom of False morning died, Methought a Voice within the Tavern cried, "When all the Temple is prepared within, "Why nods the drowsy Worshiper outside?" III. And, as the Cock crew, those who stood before The Tavern shouted—"Open then the Door! "You know how little while we have to stay, And, once departed, may return no more." IV. Now the New Year reviving old Desires, The thoughtful Soul to Solitude retires, Where the WHITE HAND OF MOSES on the Bough Puts out, and Jesus from the Ground suspires. V. Iram indeed is gone with all his Rose, And Jamshyd's Sev'n-ring'd Cup where no one knows; But still a Ruby kindles in the Vine, And many a Garden by the Water blows. VI. And David's lips are lockt; but in divine High-piping Pehlevi, with "Wine! Wine! Wine! "Red Wine!"—the Nightingale cries to the Rose That sallow cheek of hers to' incarnadine. VII. Come, fill the Cup, and in the fire of Spring Your Winter garment of Repentance fling: The Bird of Time has but a little way To flutter—and the Bird is on the Wing. VIII. Whether at Naishapur or Babylon, Whether the Cup with sweet or bitter run, The Wine of Life keeps oozing drop by drop, The Leaves of Life keep falling one by one. IX. Each Morn a thousand Roses brings, you say: Yes, but where leaves the Rose of Yesterday? And this first Summer month that brings the Rose Shall take Jamshyd and Kaikobad away. X. Well, let it take them! What have we to do With Kaikobad the Great, or Kaikhosru? Let Zal and Rustum bluster as they will, Or Hatim call to Supper—heed not you. XI. With me along the strip of Herbage strown That just divides the desert from the sown, Where name of Slave and Sultan is forgot— And Peace to Mahmud on his golden Throne! XII. A Book of Verses underneath the Bough, A Jug of Wine, a Loaf of Bread—and Thou Beside me singing in the Wilderness— Oh, Wilderness were Paradise enow! XIII. Some for the Glories of This World; and some Sigh for the Prophet's Paradise to come; Ah, take the Cash, and let the Credit go, Nor heed the rumble of a distant Drum! XIV. Look to the blowing Rose about us—"Lo, Laughing," she says, "into the world I blow, At once the silken tassel of my Purse Tear, and its Treasure on the Garden throw." XV. And those who husbanded the Golden grain, And those who flung it to the winds like Rain, Alike to no such aureate Earth are turn'd As, buried once, Men want dug up again. XVI. The Worldly Hope men set their Hearts upon Turns Ashes—or it prospers; and anon, Like Snow upon the Desert's dusty Face, Lighting a little hour or two—is gone. XVII. Think, in this batter'd Caravanserai Whose Portals are alternate Night and Day, How Sultan after Sultan with his Pomp Abode his destined Hour, and went his way. XVIII. They say the Lion and the Lizard keep The courts where Jamshyd gloried and drank deep: And Bahram, that great Hunter—the Wild Ass Stamps o'er his Head, but cannot break his Sleep. XIX. I sometimes think that never blows so red The Rose as where some buried Caesar bled; That every Hyacinth the Garden wears Dropt in her Lap from some once lovely Head. XX. And this reviving Herb whose tender Green Fledges the River-Lip on which we lean— Ah, lean upon it lightly! for who knows From what once lovely Lip it springs unseen! XXI. Ah, my Beloved, fill the Cup that clears TO-DAY of past Regrets and future Fears: To-morrow—Why, To-morrow I may be Myself with Yesterday's Sev'n thousand Years. XXII. For some we loved, the loveliest and the best That from his Vintage rolling Time hath prest, Have drunk their Cup a Round or two before, And one by one crept silently to rest. XXIII. And we, that now make merry in the Room They left, and Summer dresses in new bloom, Ourselves must we beneath the Couch of Earth Descend—ourselves to make a Couch—for whom? XXIV. Ah, make the most of what we yet may spend, Before we too into the Dust descend; Dust into Dust, and under Dust to lie, Sans Wine, sans Song, sans Singer, and—sans End! XXV. Alike for those who for TO-DAY prepare, And those that after some TO-MORROW stare, A Muezzin from the Tower of Darkness cries, "Fools! your Reward is neither Here nor There." XXVI. Why, all the Saints and Sages who discuss'd Of the Two Worlds so wisely—they are thrust Like foolish Prophets forth; their Words to Scorn Are scatter'd, and their Mouths are stopt with Dust. XXVII. Myself when young did eagerly frequent Doctor and Saint, and heard great argument About it and about: but evermore Came out by the same door where in I went. XXVIII. With them the seed of Wisdom did I sow, And with mine own hand wrought to make it grow; And this was all the Harvest that I reap'd— "I came like Water, and like Wind I go." XXIX. Into this Universe, and Why not knowing Nor Whence, like Water willy-nilly flowing; And out of it, as Wind along the Waste, I know not Whither, willy-nilly blowing. XXX. What, without asking, hither hurried Whence? And, without asking, Whither hurried hence! Oh, many a Cup of this forbidden Wine Must drown the memory of that insolence! XXXI. Up from Earth's Center through the Seventh Gate I rose, and on the Throne of Saturn sate, And many a Knot unravel'd by the Road; But not the Master-knot of Human Fate. XXXII. There was the Door to which I found no Key; There was the Veil through which I might not see: Some little talk awhile of ME and THEE There was—and then no more of THEE and ME. XXXIII. Earth could not answer; nor the Seas that mourn In flowing Purple, of their Lord Forlorn; Nor rolling Heaven, with all his Signs reveal'd And hidden by the sleeve of Night and Morn. XXXIV. Then of the THEE IN ME who works behind The Veil, I lifted up my hands to find A lamp amid the Darkness; and I heard, As from Without—"THE ME WITHIN THEE BLIND!" XXXV. Then to the Lip of this poor earthen Urn I lean'd, the Secret of my Life to learn: And Lip to Lip it murmur'd—"While you live, "Drink!—for, once dead, you never shall return." XXXVI. I think the Vessel, that with fugitive Articulation answer'd, once did live, And drink; and Ah! the passive Lip I kiss'd, How many Kisses might it take—and give! XXXVII. For I remember stopping by the way To watch a Potter thumping his wet Clay: And with its all-obliterated Tongue It murmur'd—"Gently, Brother, gently, pray!" XXXVIII. And has not such a Story from of Old Down Man's successive generations roll'd Of such a clod of saturated Earth Cast by the Maker into Human mold? XXXIX. And not a drop that from our Cups we throw For Earth to drink of, but may steal below To quench the fire of Anguish in some Eye There hidden—far beneath, and long ago. XL. As then the Tulip for her morning sup Of Heav'nly Vintage from the soil looks up, Do you devoutly do the like, till Heav'n To Earth invert you—like an empty Cup. XLI. Perplext no more with Human or Divine, To-morrow's tangle to the winds resign, And lose your fingers in the tresses of The Cypress-slender Minister of Wine. XLII. And if the Wine you drink, the Lip you press, End in what All begins and ends in—Yes; Think then you are TO-DAY what YESTERDAY You were—TO-MORROW you shall not be less. XLIII. So when that Angel of the darker Drink At last shall find you by the river-brink, And, offering his Cup, invite your Soul Forth to your Lips to quaff—you shall not shrink. XLIV. Why, if the Soul can fling the Dust aside, And naked on the Air of Heaven ride, Were't not a Shame—were't not a Shame for him In this clay carcass crippled to abide? XLV. 'Tis but a Tent where takes his one day's rest A Sultan to the realm of Death addrest; The Sultan rises, and the dark Ferrash Strikes, and prepares it for another Guest. XLVI. And fear not lest Existence closing your Account, and mine, should know the like no more; The Eternal Saki from that Bowl has pour'd Millions of Bubbles like us, and will pour. XLVII. When You and I behind the Veil are past, Oh, but the long, long while the World shall last, Which of our Coming and Departure heeds As the Sea's self should heed a pebble-cast. XLVIII. A Moment's Halt—a momentary taste Of BEING from the Well amid the Waste— And Lo!—the phantom Caravan has reach'd The NOTHING it set out from—Oh, make haste! XLIX. Would you that spangle of Existence spend About THE SECRET—quick about it, Friend! A Hair perhaps divides the False from True— And upon what, prithee, may life depend? L. A Hair perhaps divides the False and True; Yes; and a single Alif were the clue— Could you but find it—to the Treasure-house, And peradventure to THE MASTER too; LI. Whose secret Presence through Creation's veins Running Quicksilver-like eludes your pains; Taking all shapes from Mah to Mahi and They change and perish all—but He remains; LII. A moment guessed—then back behind the Fold Immerst of Darkness round the Drama roll'd Which, for the Pastime of Eternity, He doth Himself contrive, enact, behold. LIII. But if in vain, down on the stubborn floor Of Earth, and up to Heav'n's unopening Door, You gaze TO-DAY, while You are You—how then TO-MORROW, when You shall be You no more? LIV. Waste not your Hour, nor in the vain pursuit Of This and That endeavor and dispute; Better be jocund with the fruitful Grape Than sadden after none, or bitter, Fruit. LV. You know, my Friends, with what a brave Carouse I made a Second Marriage in my house; Divorced old barren Reason from my Bed, And took the Daughter of the Vine to Spouse. LVI. For "Is" and "Is-not" though with Rule and Line And "UP-AND-DOWN" by Logic I define, Of all that one should care to fathom, I was never deep in anything but—Wine. LVII. Ah, by my Computations, People say, Reduce the Year to better reckoning?—Nay, 'Twas only striking from the Calendar Unborn To-morrow and dead Yesterday. LVIII. And lately, by the Tavern Door agape, Came shining through the Dusk an Angel Shape Bearing a Vessel on his Shoulder; and He bid me taste of it; and 'twas—the Grape! LIX. The Grape that can with Logic absolute The Two-and-Seventy jarring Sects confute: The sovereign Alchemist that in a trice Life's leaden metal into Gold transmute; LX. The mighty Mahmud, Allah-breathing Lord, That all the misbelieving and black Horde Of Fears and Sorrows that infest the Soul Scatters before him with his whirlwind Sword. LXI. Why, be this Juice the growth of God, who dare Blaspheme the twisted tendril as a Snare? A Blessing, we should use it, should we not? And if a Curse—why, then, Who set it there? LXII. I must abjure the Balm of Life, I must, Scared by some After-reckoning ta'en on trust, Or lured with Hope of some Diviner Drink, To fill the Cup—when crumbled into Dust! LXIII. Of threats of Hell and Hopes of Paradise! One thing at least is certain—This Life flies; One thing is certain and the rest is Lies; The Flower that once has blown for ever dies. LXIV. Strange, is it not? that of the myriads who Before us pass'd the door of Darkness through, Not one returns to tell us of the Road, Which to discover we must travel too. LXV. The Revelations of Devout and Learn'd Who rose before us, and as Prophets burn'd, Are all but Stories, which, awoke from Sleep They told their comrades, and to Sleep return'd. LXVI. I sent my Soul through the Invisible, Some letter of that After-life to spell: And by and by my Soul return'd to me, And answer'd "I Myself am Heav'n and Hell:" LXVII. Heav'n but the Vision of fulfill'd Desire, And Hell the Shadow from a Soul on fire, Cast on the Darkness into which Ourselves, So late emerged from, shall so soon expire. LXVIII. We are no other than a moving row Of Magic Shadow-shapes that come and go Round with the Sun-illumined Lantern held In Midnight by the Master of the Show; LXIX. But helpless Pieces of the Game He plays Upon this Chequer-board of Nights and Days; Hither and thither moves, and checks, and slays, And one by one back in the Closet lays. LXX. The Ball no question makes of Ayes and Noes, But Here or There as strikes the Player goes; And He that toss'd you down into the Field, He knows about it all—HE knows—HE knows! LXXI. The Moving Finger writes; and, having writ, Moves on: nor all your Piety nor Wit Shall lure it back to cancel half a Line, Nor all your Tears wash out a Word of it. LXXII. And that inverted Bowl they call the Sky, Whereunder crawling coop'd we live and die, Lift not your hands to It for help—for It As impotently moves as you or I. LXXIII. With Earth's first Clay They did the Last Man knead, And there of the Last Harvest sow'd the Seed: And the first Morning of Creation wrote What the Last Dawn of Reckoning shall read. LXXIV. YESTERDAY This Day's Madness did prepare; TO-MORROW's Silence, Triumph, or Despair: Drink! for you not know whence you came, nor why: Drink! for you know not why you go, nor where. LXXV. I tell you this—When, started from the Goal, Over the flaming shoulders of the Foal Of Heav'n Parwin and Mushtari they flung, In my predestined Plot of Dust and Soul. LXXVI. The Vine had struck a fiber: which about It clings my Being—let the Dervish flout; Of my Base metal may be filed a Key That shall unlock the Door he howls without. LXXVII. And this I know: whether the one True Light Kindle to Love, or Wrath consume me quite, One Flash of It within the Tavern caught Better than in the Temple lost outright. LXXVIII. What! out of senseless Nothing to provoke A conscious Something to resent the yoke Of unpermitted Pleasure, under pain Of Everlasting Penalties, if broke! LXXIX. What! from his helpless Creature be repaid Pure Gold for what he lent him dross-allay'd— Sue for a Debt he never did contract, And cannot answer—Oh the sorry trade! LXXX. Oh Thou, who didst with pitfall and with gin Beset the Road I was to wander in, Thou wilt not with Predestined Evil round Enmesh, and then impute my Fall to Sin! LXXXI. Oh Thou, who Man of baser Earth didst make, And ev'n with Paradise devise the Snake: For all the Sin wherewith the Face of Man Is blacken'd—Man's forgiveness give—and take! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * LXXXII. As under cover of departing Day Slunk hunger-stricken Ramazan away, Once more within the Potter's house alone I stood, surrounded by the Shapes of Clay. LXXXIII. Shapes of all Sorts and Sizes, great and small, That stood along the floor and by the wall; And some loquacious Vessels were; and some Listen'd perhaps, but never talk'd at all. LXXXIV. Said one among them—"Surely not in vain My substance of the common Earth was ta'en And to this Figure molded, to be broke, Or trampled back to shapeless Earth again." LXXXV. Then said a Second—"Ne'er a peevish Boy Would break the Bowl from which he drank in joy; And He that with his hand the Vessel made Will surely not in after Wrath destroy." LXXXVI. After a momentary silence spake Some Vessel of a more ungainly Make; "They sneer at me for leaning all awry: What! did the Hand then of the Potter shake?" LXXXVII. Whereat some one of the loquacious Lot— I think a Sufi pipkin—waxing hot— "All this of Pot and Potter—Tell me then, Who is the Potter, pray, and who the Pot?" LXXXVIII. "Why," said another, "Some there are who tell Of one who threatens he will toss to Hell The luckless Pots he marr'd in making—Pish! He's a Good Fellow, and 'twill all be well." LXXXIX. "Well," murmured one, "Let whoso make or buy, My Clay with long Oblivion is gone dry: But fill me with the old familiar Juice, Methinks I might recover by and by." XC. So while the Vessels one by one were speaking, The little Moon look'd in that all were seeking: And then they jogg'd each other, "Brother! Brother! Now for the Porter's shoulders' knot a-creaking!" * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * XCI. Ah, with the Grape my fading life provide, And wash the Body whence the Life has died, And lay me, shrouded in the living Leaf, By some not unfrequented Garden-side. XCII. That ev'n buried Ashes such a snare Of Vintage shall fling up into the Air As not a True-believer passing by But shall be overtaken unaware. XCIII. Indeed the Idols I have loved so long Have done my credit in this World much wrong: Have drown'd my Glory in a shallow Cup, And sold my reputation for a Song. XCIV. Indeed, indeed, Repentance oft before I swore—but was I sober when I swore? And then and then came Spring, and Rose-in-hand My thread-bare Penitence apieces tore. XCV. And much as Wine has play'd the Infidel, And robb'd me of my Robe of Honor—Well, I wonder often what the Vintners buy One half so precious as the stuff they sell. XCVI. Yet Ah, that Spring should vanish with the Rose! That Youth's sweet-scented manuscript should close! The Nightingale that in the branches sang, Ah whence, and whither flown again, who knows! XCVII. Would but the Desert of the Fountain yield One glimpse—if dimly, yet indeed, reveal'd, To which the fainting Traveler might spring, As springs the trampled herbage of the field! XCVIII. Would but some winged Angel ere too late Arrest the yet unfolded Roll of Fate, And make the stern Recorder otherwise Enregister, or quite obliterate! XCIX. Ah Love! could you and I with Him conspire To grasp this sorry Scheme of Things entire, Would not we shatter it to bits—and then Re-mold it nearer to the Heart's Desire! C. Yon rising Moon that looks for us again— How oft hereafter will she wax and wane; How oft hereafter rising look for us Through this same Garden—and for one in vain! CI. And when like her, oh Saki, you shall pass Among the Guests Star-scatter'd on the Grass, And in your joyous errand reach the spot Where I made One—turn down an empty Glass! TAMAM.

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

محمد سلطان اليوسفي

قصيدة حَشدَ القَطيع

حَشدَ القَطيعَ وليته لمْ يَحْشُدِ عامان بينَ تمزقٍ وتشَردِ ما زلتَ يا وجه الشقاوةِ جاثمًا تغتالُ حلمَ الكادحينَ وتعتدي اذهبْ لغيك لا أرى لك حُجةً ما أنتَ يا وجه الشقاوةِ سيدي فلم احتفالُك والبلادُ جميعُها تبكي ونارُ الحربِ لا لم تُخْمَدِ؟ عدوانُ ما العدوانُ إلا حربكم يا هذه الدنيا ألا فلتشهدي أين الصمود وفي بلادي غصةٌ شعبٌ يموتُ وما له من منجدِ؟ إن الصمودَ خرافةٌ مزعومةٌ أين الصمودُ وجرحنا لم يُضمَدِ؟! عامان تنهشنا الحروبُ بنارِها وتبعثرُ الأشلاءَ نارُ المعتدي جحدَ الحقيقةَ ظالمٌ متكبرٌ هيهاتَ من جحدَ الحقيةَ يهتدي عامان والوطن الجريح محاصرٌ والأرض مأساة وحزنًا ترتدي فأرى البلادَ بحزنِها مغمورةً وأخالُ هذا الحزنَ حزنًا سرمدي

T4

社会、权力与历史

T4

FAS

عارف قزوینی

شمارهٔ ۱۲

بلبل شوریده فغان می کند شکوه ز آشوب جهان می کند دامن گل گشته ز دستش رها ناله و فریاد و امان می کند *** باد خزان پیرهن گل درید دامن گل شد ز نظر ناپدید سرو چو یعقوب از این غم خمید غصه قد سرو، کمان می کند *** خارجه در مجلس ما جا گرفت نرگس شهلا ره ایما گرفت لاله ازین داغ به دل جا گرفت عاقبت این هیز زیان می کند *** شد «پرتیوا» پی غارتگری ریخته دزدان عوض مشتری نه گل به جا ماند و نه باغی هر یک ز سو به سراغی *** دزد ز هر سوی به غارتگری خیره سری بین که چه ها می کند

T4

社会、权力与历史

T4

ENG

Coolidge, Susan

MY LITTLE GHOST.

I know where it lurks and hides, In the midst of the busy house, In the midst of the children's glee, All clay its shadow bides: Nobody knows but me. On a closet-shelf it dwells, In the darkest corner of all, Mid rolls of woollen and fur, And faint, forgotten smells Of last year's lavender. That a ghost has its dwelling there Nobody else would guess,— “Only a baby's shoe, A curl of golden hair,” You would say, “a toy or two,— “A broken doll, whose lips And cheeks of waxen bloom Show dents of fingers small,— Little, fair finger-tips,— A worn sash,— that is all.” Little to see or to guess; But whenever I open the door, There, faithful to its post, With its eyes’ sad tenderness, I see my little ghost. And I hasten to shut the door, I shut it tight and fast, Lest the sweet, sad thing get free, Lest it flit beside on the floor, And sadden the day for me, Lest between me and the sun, And between me and the heavens, And the laugh in the children's eyes, The shadowy feet should run, The faint gold curls arise Like a gleam of moonlight pale, And all the warmth and the light Should die from the summer day, And the laughter turn to wail, And I should forget to pray. So I keep the door shut fast, And my little ghost shut in, And whenever I cross the hall I shiver and hurry past; But I love it best of all.

T2

爱、情感与人际关系

T2

T3

T2

ENG

Wordsworth, William

THE AFFLICTION of MARGARET —— OF ——

Where art thou, my beloved Son, Where art thou, worse to me than dead? Oh find me prosperous or undone! Or, if the grave be now thy bed, Why am I ignorant of the same That I may rest; and neither blame, Nor sorrow may attend thy name? Seven years, alas, to have received No tidings of an only child; To have despair'd, and have believ'd, And be for evermore beguil'd; Sometimes with thoughts of very bliss! I catch at them, and then I miss; Was ever darkness like to this? He was among the prime in worth, An object beauteous to behold; Well born, well bred; I sent him forth Ingenuous, innocent, and bold: If things ensued that wanted grace, As hath been said, they were not base; And never blush was on my face. Ah! little doth the Young One dream, When full of play and childish cares, What power hath even his wildest scream, Heard by his Mother unawares! He knows it not, he cannot guess: Years to a Mother bring distress; But do not make her love the less. Neglect me! no I suffer'd long From that ill thought; and being blind, Said, “Pride shall help me in my wrong; Kind mother have I been, as kind As ever breathed:” and that is true; I've wet my path with tears like dew, Weeping for him when no one knew. My Son, if thou be humbled, poor, Hopeless of honour and of gain, Oh! do not dread thy mother's door; Think not of me with grief and pain: I now can see with better eyes; And worldly grandeur I despise, And fortune with her gifts and lies Alas! the fowls of Heaven have wings, And blasts of Heaven will aid their flight; They mount, how short a voyage brings The Wanderers back to their delight! Chains tie us down by land and sea; And wishes, vain as mine, may be All that is left to comfort thee. Perhaps some dungeon hears thee groan, Maim'd, mangled by inhuman men; Or thou upon a Desart thrown Inheritest the Lion's Den; Or hast been summoned to the Deep, Thou, Thou and all thy mates, to keep An incommunicable sleep. I look for Ghosts; but none will force Their way to me;‘ tis falsely said That there was ever intercourse Betwixt the living and the dead; For, surely, then I should have sight Of Him I wait for day and night, With love and longings infinite. My apprehensions come in crowds; I dread the rustling of the grass; The very shadows of the clouds Have power to shake me as they pass: I question things, and do not find One that will answer to my mind; And all the world appears unkind. Beyond participation lie My troubles, and beyond relief: If any chance to heave a sigh They pity me, and not my grief. Then come to me, my Son, or send Some tidings that my woes may end; I have no other earthly friend.

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر إبراهيم أبو عواد

قصيدة مملكة الثعالب الحمراء

من فيضانات الضجيج تضيء المدن الموبوءة ذكرياتِ براكينها الآن يتصاعد ما تفرق من قلبي على موائد الغضب والزعفران شهيقي رئة زفيري في كل الأمسيات المجدُ لله في البداية والنهاية مرمرٌ جارح أدغالي كيف أدخلها وخاصرتي أضاعت حدودها في لوحات الرسامين الساكنين في إرهاصاتِ اللون؟ اللغةُ المغطاة بالبروق تكتبني فتصعقني حقول لا نشيد لها أخشابٌ تمسح دموعَ الكافيار فتنتفخ أوداج العاصفة تفاحٌ يزدحم على فوهات المسدسات اغرورقت عيناي بالندى المسلوخ وأجهش السجانُ بالضجر والسنونو تمضغ جذورَ الصنوبر في الحفر إنني خليفة نفسي أرثها بعد موتها بروازُ حلمي شُباك يطل على منصة جَلدي ضيع الموجُ رخصةَ قيادة السيارة في سياطي فكيف يدهسني بعد الآن؟ أمسكْني تجدْ حريتي حولكَ كأنثى نورس بكت عليكَ لتجرحكَ المرتزقةُ أوتاد شمس مطفأة خيامهم رمادهم جرحٌ تناسل في الاضمحلال مِن أين دخل القراصنة إلى أكبادنا؟ كلما كسرتُ وثناً ظهر في الحدائق وثن احتجاج زهوري على جريان سهولي في أشلائي ليلٌ أضاء أصابعَ الذباب المقطوعة مِن بعد انغماسها في لهب عنفواني سأشد البحرَ بدهشة ماعز وهو يرى السكين كان ينتشر في دمه اللزج ينبوعاً يتعلم اصطيادَ المذنَّبات وُلدتُ ميتاً ومت وليداً كلما اقتربتُ من أخشاب مركبي ابتعدتُ عن جبهتي أمنا المجرة كل مراكب الصيد تعود إلى أيتامها إلا مركبي ولا ضفة حولي تقف عليها أقدامُ البحيرات خارج أشعتها حيث يصعد اللاوطن في الوطن فتختصر الروابي أمكنتها فأي شلال ستموت على اندفاعه الطيورُ المهاجرة في موسم حقنها بالهضاب؟ قنبلةٌ يلقيها الحمام الزاجل المدرَّب على اغتيالي وتكتب كلابُ الصيد تقريرها وأجتاز تابوتي المرمي في حقول التبغ أزف البحيرةَ إلى زوجها في حقل الشوفان وحدها الحشائش التي سترقص في مأتم حضارة الألغام دقاتُ الساعة مسامير في خصر المكان تكتب العاصفيرُ المتمردة ضباباً في الزورق الوردي في الميناء المهجور وقصائدَ ضد دولة جرحي فهل آمر جيشَ كريات دمي بالقبض عليها أم أزود ظلها بالغازات المسيلة للهديل؟ يحاولون قلي الفلافل في دمعاتي والليلُ يسير على رموش نحلة فينعكس توهج الليمون في أعين الظباء اليتيمة عند المغيب والطرقاتُ المغلقة في وجه النهر وبقايا العسس في زجاج النحيب ظهر النهارُ يحمل على كتفيه غضباً لرمل يغرس أنيابه في مصرع أولاده كالسراب ينصب في ضحكته مأتماً لدولة بوليسية تأتي وتغيب كل غروبٍ لوجهي شروقٌ للنسور الراقصة في حفلة زفافها أو اغتيالها والنخلةُ تودِّع أيتامها وتتساءل عن معنويات الريح ذاك العار ليس لي سآتي أماه من جهات اللوز والمرمر وصوتُ الانفجارات في سكوت الأطفال في حارات الخوف والقططُ المندهشة ضوءُ المئذنة يوقظني من ليالي الشتاء صخبُ سيارات الأجرة أمام المحاكم العسكرية وصورتي وأنا أُحتضر تهديها الأسود لأدغالها خاتمَ خطوبة غازاً مسيلاً للدموع جدِّدْ جوازَ سفري الذاهب إلى مدارس الغيم لأن سد مأرب يزوِّر تأشيرة السفر والنيلُ يفيض على القرى الكسيرة هل سيرمون فيه عروساً أنيقة أم جماجم أسيرة؟ مَرَّ صوتُ المؤذن حياةً جديدة للشعوب الميتة والشمالُ يقترب من حقولنا المنهوبة يا أبي، جاء الهديل من إعصار المروج البرونزية فاخرجْ لاستقباله قبل وفاته ووفاتي والرحيلُ يجهز حقيبةَ سفره يضع فيها نزيفَه الصخري ومزارعنا المسروقة وألواحاً تصلح توابيت للأغنام أنا وشجر النسيان لم نجد من يدفننا تحت صليل المجزرة وهواءِ الاحتضار قبري يمشي أمامي مسرعاً يكتشف الألغامَ في درب النرجس رعشةُ الجنود الخاسرين الذاهبين إلى مضاجعة نسائهم قتلناك ثم رثيناك ولم نتوقعْ أن يصير صمتك عتادَ ثائرين يا كل الأرض التي ترفضني سأدفن جراحي في نشيد السحاب وأقاتل حتى لا يبقى في سحنتي سحنة وطنٌ مات فلنحملْ نعشه الماسي ولنصنعْ وطناً آخر يليق بأسمائنا العالية عليك السلام يا حسين يوم خانوك ويوم قتلوك ويوم يرث اللهُ الأرضَ ومن عليها ويوم ترث الجنة انتحارٌ للمرتزقة كانتظار البغايا على جانب الشارع الليلي في صيف العواصم المدمَّرة نشروا بيننا الأحكامَ العرفية وأنهارَ السراب والمسالخَ المتعفنة يا هؤلاء! يا طرفات عارٍ يا عواصم انتحار في غبار سيقفز البحر على المصابيح المحتوية على دمي ويسجل هدفاً في مرمى حلم الأفعى فيخسر الحلمُ وتجاعيدُ عَرَقي فأنتصر وطني الذي يحقنني بلون الحِداد ومضاداتِ الاكتئاب اعترفْ بي وأعطني قبراً في رموشك يا أيها النزيف المعبأ في زجاجات العصير أنا المصلوب على كل أعمدة الكهرباء يا دولةً علَّقت أثداء بناتها على تذاكر القطارات البخارية شعبَ الركام القاتلَ المقتولَ يا من تسكبين دمَ الحيض على الرسومات الإباحية في متاحف الهوس للزوال شخصٌ ميت يضاجع زوجته ليلاً ويصفق للزعيم المتبخر نهاراً تسقط أشجاري وتقف أكفاني بين الأناشيد الوطنية وصورِ الإمبراطورة على واجهة الخمارة سرَّح النرجسُ ألوانَ الشهوة لفتياتٍ مسكينات تركهن أزواجهن الجنود في ليلة الدخلة وجاؤوا كي يعتقلوني الحبيبةُ الأولى والرصاصةُ الأولى نسختان للصهيل المالح والمحنَّطاتُ خلف مقاود السيارات لا يلتفتن إلى محاكمتي على الرصيف النظيف دمك على المصحف الشريف يا عثمان ودمي على صليل نخيل بلادي.

T4

社会、权力与历史

T4

ZHO

蒋立波

麻辣造句

麻辣造句对饮成六人。其中一人没来，但他自酿的一瓶窖藏原浆酒，神奇地来到了我们中间这足够戏剧化，一个人以某种缺席的形式而存在，用酒液中隐匿的分子结构参与我们的交谈，这不可分析，分析意味着本体的瓦解。埋在火锅底部的藕块像一位盆地里蒙头大睡的现代乡绅，偶尔的几声嘟囔在我听来也不亚于一场震级不明的地震震中不可知，就像诗中地质构造的悄然改变从来不可深究。60度，足够让人望而生畏舌尖倏然缩回，如沸腾浓汤中一只铝制汤勺急剧的翻卷，麻辣造句须体察西南官话独立入声区声带的艰难腾挪，语速堪比急行军让一块块桥板掉落湍流，或者机枪的扫射把我一次次逼入险境，那灼热的弹膛而豌豆苗柔嫩的触须，是一种更小的语种诱惑我置身烈焰。本地人既吃豌豆，也同时吃豌豆苗的嫩芽，这悖谬的互映，戏仿了普遍性的两难。酒曲不发言，听任粮食引燃愁肠酒瓶似乎永远不会见底，正如一直以来我在生命的深渊中坠落，至今没有触底假如我在诗中偷到了一块窖泥，这不必奇怪就像有人一不小心把自己写成了卞之琳 2021年10月16日 2021年10月16日

T6

语言、艺术与创造

T6

LZH

周叙

题玄宗追獾图

朝罢鸣弰动，终南校猎游。追獾应适意，衔橛却忘忧。日入黄云暮，风生碧草秋。从官无谏疏，老去忆韩休。

T4

社会、权力与历史

T4

HIN

Bahadur Shah Zafar

11. लगता नहीं है जी मेरा उजड़े दयार में

लगता नहीं है जी मेरा उजड़े दयार में किस की बनी है आलम-ए-नापायेदार में बुलबुल को बागबां से न सैय्याद से गिला किस्मत में कैद थी लिखी फ़स्ले-बहार में कह दो इन हसरतों से कहीं और जा बसें इतनी जगह कहाँ है दिल-ए-दाग़दार में इक शाख़-ए-गुल पे बैठ के बुलबुल है शादमां कांटे बिछा दिए हैं दिल-ए-लालाज़ार में उम्र-ए-दराज़ माँग कर लाये थे चार दिन दो आरज़ू में कट गये दो इन्तज़ार में दिन जिंदगी के ख़त्म हुए शाम हो गई फैला के पाँव सोयेंगे कुंजे मज़ार में कितना है बदनसीब "ज़फ़र" दफ़्न के लिये दो गज़ ज़मीन भी न मिली कू-ए-यार में (दयार=बाग़,दुनिया, आलम-ए-नापायेदार=नाशवान दुनिया, बाग़बां=माली, सैय्याद=शिकारी, फ़स्ले-बहार=बसंत ॠतु, शादमां=परेशान, दिले-लालाज़ार= लाली बाँटता दिल,, दराज़=लम्बी, कुंजे-मज़ार=कब्र का कोना, कू=गली)

T3

生命、时间与存在

T3

T4

T3

ITA

[anonymous]

78

Come di fiore in fiore Ape ingegnosa Suo mèl raccoglie, e sempre in questo e in quello Trova onde pasca il suo desir novello, Sia timo, o mirto, o calta rugiadosa; Il ligustro, il giacinto, e l'odorosa Viola, e 'l gelsomin tenero e bello Sugge, e qual altro in stelo o in ramuscello Fa di sé stesso a lei mostra vezzosa; E del monte, e del prato, e del giardino Il rustico, l'aprico, il vago, il colto Lieta passeggia, e lieto è il suo cammino, Tal chi sen va d'Amor libero e sciolto Coglie piacer sì dolce e sì divino, Se pago è sol nel vagheggiare un volto.

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

陈伯铭

题金山僧云峰卓锡图

手不持瓶头不笠，行李一肩松下息。既非竺道生，亦非鸠摩什。细摹面目揣精神，十年以前旧相识。忆我与君初见时，地棘天荆无所之。万里乡园那得返，一家生死不可知。君于此中悟真谛，人世须臾皆梦寐。果然打破利名关，一出危城便披剃。野鹤孤云自往来，到处名蓝商位置。金山殿宇纵成空，至竟江南名胜地。打包行脚尚嫌劳，欲结茅庵谋小憩。绘成一幅卓锡图，洒脱悠然见真意。愧我从军屡及瓜，江尘碌碌走天涯。会当料理芒鞋兼竹杖，从君妙高塔顶看烟霞。

T5

神圣、超验与智慧

T5

T2

ITA

Paganino da Serezano

Contra lo meo volire

Contra lo meo volire Amor mi face amari donna di grande affari - troppo altera, perchè lo meo servire non mi por[r]ia aiutari ver lo suo disdegnari - tant’è fera; chè la sua fresca ciera già d’amar non s’adotta, nè giorno non anotta - là du pari. Dunqua, s’agio provato li affanni e li martiri, c’Amor face sentiri - a chi gli è dato, d’Amor prendo cumiato - e vòi partiri. Lo partir non mi vale, c’adesso mi riprende Amor, chi non m’afende - poi li piace; ca tutto lo meo male di gran gioi si riprende, s’ello ver me s’arrende - ed amar face pur uno poco in pace la mia piacente donna, c’amor di bona donna - non discende. Però s’a lei piacisse d’amar, eo l’amaria: co meco partiria - lo mal c’avisse, e, poi lo mal sentisse, - lo ben vorria. Sì com’omo distritto, che non pote fuggire, conveneli seguire - l’altrui voglia, mi tene Amore afritto, che mi face servire, ed amando gradire - u’ pur m’orgoglia madonna, che mi spoglia di coraggio e di fede. Ma s’ella vol merzede - consentire, tutto lo meo corrutto serà gioi e dolzore; ma più li fora onore, - s’a postutto mi tornasse in disdutto - di bon core. Ai! placente persona, ciera allegra e benigna di tutte altezze digna - e d’onore! Ciascun omo ragiona: quella donna disligna che merzede disdigna - ed amore. Dunqua, vostro valore e mercede mi vaglia, ca foco mi travaglia - che non spigna; e vostra caunoscenza ver mi d’amor si ’nflame e a ciò me richiame - benvolenza, avendo al cor sofrenza - ch’io l’ame. Quando fra dui amanti Amore igualemente si mostra benvolente, - nasce[n] bene di quello amore manti piaceri und’omo sente gioi a lo cor parvente - e tutto bene. Ma s’ello pur si tene ad uno e l’altro lassa, quello, penando, attassa - ed è soffrente del mal d’amor gravoso pieno di disïanza e vive in disperanza - vergognoso. Dunqua, s’eo son dottoso - non è infanza. Mercè, donna gentile, a cui piacer aspetto, vostro senno perfetto - mi conforte e per me non s’avile tenendomi in dispetto, ch’io non aio rispetto - de la morte, e ciò mi piace forte, solo c’a voi non sia ritratto a villania - per sospetto; ca, se voi m’aucidete, ben diria Paganino: «troppo for’al dichino, - ben savete, l’alto preio che tenete - in dimino».

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

庄德芬

梦亡儿巡

冰镜映回廊，逶迤属洞房。凉波衣欲湿，四壁含清光。碧纱开六扇，不记谁家院。侍者卷缃帏，爱子生相见。惊喜前抱持，容颜似旧时，相呼频不语，婉转惜娇痴。悲怀三四载，不分相逢再。合浦珠重来，平生愿堪慰。蝴蝶逐晓风，苍茫西复东。罗巾近角枕，一片杜鹃红。

T2

爱、情感与人际关系

T2

PAN

عبدالکریم قدسی

مزاج موسم دا خورے کِنّے شدید کیتا

مزاج موسم دا خورے کِنّے شدید کیتا خزاں دے خنجر نے پتہ پتہ شہید کیتا ہوا نے اوہدے شریر وچوں مٹھاس چن لئی اساں غریباں نے جیہڑا میوا خرید کیتا تیری نظر دی فرات کنڈھے نہ پیاس بُجھی توں پیار دریا دا قطرہ قطرہ بدید کیتا ادب دی کھیتی وچ ونّ سونّے خیال بیجے اساں ادب دا قدیم لہجہ جدید کیتا جدوں وی نکلی منافقت دی شراب نکلی خلوص جد وی میں دوستاں دا کشید کیتا ایہہ یاریاں وی ضرورتاں دے تبادلے نیں ضرورتاں نے ایہہ پاک جزبہ پلید کیتا اسیں آں قدسی اوہ لوک جنھاں غزل گھرانہ ادب دے پیراں توں کھوہ کے اپنا مرید کیتا

T6

语言、艺术与创造

T6

ARA

الشاعر علي بن الحسين زين العابدين

قصيدة وقرقعه اللجام برأس حمرا

وقرقعةُ اللجام برأس حمرا أحبّ إليّ ممّا تغمزيني أخافُ إذا وقعت على فراشي وطالت علّتي لا تصحبيني أخاف إذا وقعنا في مضيق وجارَ الدهر بي لا تنصريني أخاف إذا فقدت المال عندي تميلي للخصام وتهجريني

T2

爱、情感与人际关系

T2

ITA

Cecco Angiolieri

I' ho sí gran paura di fallare

I’ho si gran paura di fallare verso la dolce gentil donna mia, ch’i’non l’ardisco la gioi’domandare, che’l mi’coraggio cotanto disia; ma’l cor mi dice pur d’assicurare, per che ’n lei sento tanta cortesia, ch’eo non potre’ quel dicere né fare, ch’i’adirasse la sua segnoria. Ma, se la mia ventura mi consente ch’ella mi degni di farmi quel dono, sovr’ogn’amante viverò gaudente. Or va’, sonetto, e chiedile perdono s’io dico cosa, che le sia spiacente: ché, s’io non l’ho, giá mai lieto non sono.

T2

爱、情感与人际关系

T2

ASM

নবজ্যোতি মিশ্ৰ (চিকু)

তোমালৈ

শব্দবোৰ স্থবিৰ হয় কেতিয়াবা ভাষা বিচাৰি ! নিৰৱ হৈ ৰও... বুজাব নোৱাৰি কিমান স্পৃহা তোমালৈ ! কি কৰিবা... মনটোৱে যে অবুজন...! তৰাফুলীয়া সপোনত এছাটি জোনাক নামিছে, অভিমানৰ কলীয়া ডাৱৰ নচটিয়াবাচোন...! জোনাক হেৰাই বিৰহৰ বৰষুন বিচৰা নাই....!!

T2

爱、情感与人际关系

T2

HIN

Gurdeep Singh Sohal

ऊपरवाला सब देखता है

ऊपरवाला सब देखता है। उसके घर देर है अंधेर नहीं। समय से सब ठीक करता है। उसके घर फेर है अंधेर नहीं। रात कितनी भी अंधियारी हो। उसके घर सवेर है अंधेर नहीं। सबको एक आंख से देखता है। उसके घर खैर है अंधेर नहीं। उसका हुक्म चलता है सदा। उसके घर शेर है अंधेर नहीं। सोहल ऊपरवाला सब कुछ है। उसके घर दिलेर है अंधेर नहीं।

T5

神圣、超验与智慧

T5

CES

Dostal, Adolf Bohuslav

ZASTESKNUTÍ.

Můj domku v polích, jak se mi už stýská po samotě v tvých několika zdech, po zahrádce, v niž teď už podzim leh’, a která růží poslední se blýská. A tichý smutek u srdce mne stiská, když vhroužen zrakem v moře pražských střech své duše na dně slyším dlouhý vzdech: můj domku v polích, jak se mi už stýská! Je volno touze pod oblohou volnou, kde z hloubky noci země slyšíš dech a amen šeptat vlastní horký vzdech, kde věčné pravdy k jádru duše prolnou, a žít je snadno, i když smrt je blízká. Můj domku v polích, už se mi tu stýská!

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ITA

Torquato Tasso

978

Quell'alato destrier che fingi in carte sott'alcun velo te forse figura che voli oltre i confin de la natura e le stelle di Venere e di Marte; ma quella face che con chiome sparte par che fiammeggi ne la notte oscura ove s'accende così bella e pura, già non par foco che da terra parte. Dal ciel, credo, discese e colà riede, e dal suo lume scorto al cielo aspiri, Cavallara immortale, e 'l mondo sdegni; e per le vie che tu m'indori e segni fia ch'io m'innalzi sovra gli alti giri, ov'abbia teco eterna e stabil sede.

T5

神圣、超验与智慧

T6

T5

LZH

宋本先

題琵琶士女圖

江水東流月滿船，江風吹怨入冰絃。如何銀燭秋堂夜，一曲新聲值萬錢。

T6

语言、艺术与创造

T6

DEU

Spee, Friedrich

[Die Schrifft hat zimlich klar gelehrt]

Die Schrifft hat zimlich klar gelehrt, Daß wer nur in gedancken, Frey, wissend, willig, vnbeschwärt, Vnzweifflig, vnd ohn wancken, Zur sünden eingewilligt hat; Solchs werd so hoch erwogen, Als wan er schon hett in der that, Die Sünd zu werck gezogen. Deßwegen auch zu sterben frey Wer sich bereit befünde, Vnd nur im hertzen fiele bey, Wan er für Christum köndte; Hat schon vor Gott so viel gethan, Vnd wird so hoch erwogen, Als wan er in der that voran Die Marter hett vollzogen.

T5

神圣、超验与智慧

T5

JPN

前斎院六条

null

ゆくへなく　かきこもるにそ　ひきまゆの　いとふこころの　ほとはしらるる

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

趙希玣

山行二絕

侵晨命僕起隨行，滴滴流泉聒耳鳴。遥望君家何處是，白雲溪上小橋橫。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T2

T1

JPN

定成（坂上範親男）

null

さくらちる　となりにいとふ　はるかせは　はななきやとそ　うれしかりける

T1

自然、宇宙与地方感

T1

BUL

Етиен Пакие

Мърльо, мърльо писанче

Мърльо, мърльо писанче със червено герданче, сините му очички светят като звездички. Бъзльо, бъзльо, гризанче със зелено коланче, с любопитни очички и страхливи ушички. Страшно станало вчера. Срещнали се в килера. Муш — Писан под кревата! Скок — Гризан зад вратата! И на пода в килера се търкалят от вчера от писанче герданче, от гризанче коланче.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

CUSTOM:小动物的遭遇

CAT

Carles Duarte

L’abisme

L’albada és de cristall i una Lluna de marbre s’allunya pel ponent. Dins els teus ulls viu un silenci dens, un fred precís que ens pren la mà i ens duu molt lentament fins al llindar, sense passat, sense futur, on tot és fet d’abisme. T’abraço fort, m’abraces, vençuts per aquesta set, per aquest dolor que es torna inextingible. Aprenc a abandonar-me. La mar i jo ja som només la llàgrima.

T3

生命、时间与存在

T3

T2

ARA

الشاعر محمد بن سالم الرقيشي

قصيدة يا خليلي لاتماري

يا خليلي لاتماري في هوى ذات الخمار لو براك الشوق مثلي كنت يوما في اضطرار لو رأت عيناك غيدا لغدا دمعك جاري غادة قد غادرتني في ثياب الإصفرار ذات جيد من لجين وخدود من نظار وعيون راميات بنبال من شفار ذات تغنيج ولين صار منهن انكساري مرحت تهتز تيها سحبت ذيل الفخار ذات خلخال وشنف وخدام وسوار هزها ريح التصابي فتثنت بانهصار كشحها المهضوم يشكو ظلم ما تحت الإزار ولها ردف ظلوم حكمه بالجور جاري غصن بان في كثيب مثمر شمس النهار رمتها والليل يرخي ذيله بالإستتار فتقارضنا حديثا بيننا والليل ساري وتعاطينا كؤوس ال حب لا كأس العقار فسقتني من لماها حين ما غنى القمار يا لأيام التصابي ولييلات قصار بت في روضة حسن بين جنات ونار أقطف الورد وأجني ينع رمان صغار يا عذولي لا تلمني إن قلبي في أوار نار وجدي قد تلظت ودموعي بانهمار لايزال الدهر حبي في هوى ذات الخمار

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

أبو العلاء المعري

قصيدة عِشْ يا ابن آدمَ عِدّةَ الوزنِ الذي

عِش يا اِبنَ آدَمَ عِدَّةَ الوَزنِ الَّذي يُدعى الطَويلَ وَلا تَجاوَز ذِلكا فَإِذا بَلَغتَ وَأَربَعينَ ثَمانِياً فَحَياةُ مِثلِكَ أَن يوَسَّدَ هالِكا ما سَرَّني وَاللَهُ يَعلَمُ غايَتي أَنّي كَخانٍ في المُلوكِ وَآلِكا

T3

生命、时间与存在

T3

ITA

Giosuè Carducci

Courmayeur

Conca in vivo smeraldo tra fóschi passaggi dischiusa, o pia Courmayeur, ti saluto. Te da la gran Giurassa da l’ardüa Grivola bella il sole piú amabile arride. Blandi misteri a te su’ boschi d’abeti imminente la gelida luna diffonde, mentre co ’l fiso albor da gli ermi ghiacciai risveglia fantasime ed ombre moventi. Te la vergine Dora, che sa le sorgive de’ fonti e sa de le genti le cune, cerula irriga, e canta; gli arcani ella canta de l’alpi e i carmi de’ popoli e l’armi. De la valanga il tuon da l’orrida Brenva rintrona e rotola giú per neri antri: sta su ’l verone in fior la vergine, e tende lo sguardo, e i verni passati ripensa. Ma da’ pendenti prati di rosso papavero allegri tra gli orzi e le segali bionde spicca l’alauda il volo trillando l’aerea canzone: io medito i carmi sereni. Salve, o pia Courmayeur, che l’ultimo riso d’Italia al piè del gigante de l’Alpi rechi soave! te, datrice di posa e di canti, io reco nel verso d’Italia. Va su’ tuoi verdi prati l’ombría de le nubi fuggenti, e va su’ miei spirti la musa. Amo al lucido e freddo mattin da’ tuoi sparsi casali il fumo che ascende e s’avvolge bigio al bianco vapor da l’are de’ monti smarrito nel cielo divino. Si perde l’anima in lento error: vien da le compiante memorie e attinge l’eterne speranze.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

SPA

María Elena Blanco

Casas de agua 3 [la víbora]

en esos climas los baños de azulejos son un témpano verde una pesadilla gótica la loca fantasía tirita entre el pudor y el champú en los ojos por la ventana alta la flor del flamboyán seduce a los insectos que vienen a morir entre los dedos de mis pies bajo la ducha y reaparecen por la noche en un grito

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T3

FRA

SAINT-SAËNS, Camille

À MADAME PAULINE VIARDOT

Gloire de la Musique et de la Tragédie, Muse qu’un laurier d’or couronna tant de fois, Oserai-je parler de vous, lorsque ma voix Au langage des vers follement s’étudie ? Les poètes guidés par Apollon vainqueur Ont seuls assez de fleurs pour en faire une gerbe Digne de ce génie éclatant et superbe Qui pour l’éternité vous a faite leur sœur. Du culte du beau chant prêtresse vénérée, Ne laissez pas crouler son autel précieux, Vous qui l’avez reçu comme un dépôt des cieux, Vous qui du souvenir êtes la préférée ! Ah ! comment oublier l’implacable Fidès De l’amour maternel endurant le supplice, Orphée en pleurs qui pour revoir son Eurydice Enhardi par Éros pénètre dans l’Hadès ! Grande comme la Lyre et vibrante comme elle, Vous avez eu dans l’Art un éclat non pareil Vision trop rapide, hélas ! que nul soleil Dans l’avenir jamais ne nous rendra plus belle !

T6

语言、艺术与创造

T6

ZHO

小城

复活：豪情

浪花如雪有一位饮者踏浪而来在一粒沙上刻下了到此一游坚固的贺兰山顶一朵追随的云正从八千里外赶来

T3

生命、时间与存在

T1

T3

YID

Gitl Schaechter-Viswanath

קאָמפּיוטער־לעבן

אַ קוועטש, אַ דריק און אַ קוק אויף צוריק, ווילסטו אָפּווישן אַלץ וואָס געווען ביז דו קומסט אויפֿן אָרט וווּ סע דאַכט זיך, אַז דאָרט ביסטו נאָך נישט אַרײַן אין פּלען. און כאָטש ס׳וואָלט דאָס רובֿ פֿון אַלף ביז תוו אויף אייביק פֿאַרשוווּנדן פֿון אויג, וואָלטסטו איבערוואָרטירט און פּראָגראַמירט אויף עפּעס אַ לעבן וואָס טויג. נאָר ס׳איז די נאַטור נישט קיין קלאַוויאַטור – די שליסלען נישט צום אַנטדעקן; איז קוועטשט עס און דריקט ווען דו קוקסט אויף צוריק – אַך, ווי ס׳ווילט זיך די גרײַזן פֿאַרמעקן!

T3

生命、时间与存在

T3

T6

T3

LZH

陳豐

尋春

盡日尋春不見春，杖藜踏破幾山雲。歸來試把梅花看，春在梅稍已十分。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T3

T1

FAS

یدالله رویایی

در آفتاب سبز نگاه او

از چشم من طنین تماشا برخاست در چشم او طنین تماشا بنشست موجی ز بیگناهی من پر زد با عمق بی گناهی او پیوست در آفتاب سبز نگاه او تکرار نور بود و گریز رنگ سودای جان و همهمه ی دل بود پرواز دور زورق صد آهنگ آن بیکرانه ظهر زمستان بود سرشار از حرارت دلخواه با جلوه های عاطفه در تغییر هر لحظه از درخشش ناگاه موجی در آن دیار نمی آشفت آن بیگناهی ساکت را در ماوراهای نهان ، لیک روییده بود رقص علامت ها تا در من انتظاری را ویران کنند اِکولالیا در اینستاگرام و انتظار دیگر را عریان اینک گریز بی خبر دل را زنگ کدام کوچ دمیده ست؟ سوی کدام جاده نیاز نور راهم به اشتیاق بریده ست؟ در نقش بی قرار دو چشم من تنهایی غریب شکسته ست در خلوت بزرگ دو چشم او تصویر اعتماد نشسته است در تنگه های کوچک و دورش هر لحظه روشنی هایی تکرار می شود در دور دست ها از تابش اشعه ی نمناک گودال بی نهایت هموار می شود تا من نگاه می کنم زان بیکرانه مزرع سبز رنگی بریده می شود تا او نگاه می کند بر روی قلب من ابدیت گویی شنیده می شود ■

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

周昻

題高歡避暑宫

百步風濤捲雪霜，畫檐横壁欲翶翔。只應沙苑重歸後，山水空青不解涼。

T4

社会、权力与历史

T4

DEU

Spindler, Christian Gotthold

Gevatter-Brief.

So hat demnach die Zeit, die angenehmsten Stunden, Mir meinen liebsten Schatz mit einem Sohn ent- bunden. Da liegt das arme Kind, mein Hertz und meine Lust, Jedoch durch Adams Fall, in seinem Sünden-Wust. So kan es ja das Bad der heilsam vollen Gnaden, Bey seiner Sünden-Noth auf keine Art entrathen. Gott thut ihm seine Huld und seine Liebe kund, Er nimmt es willig auf in seinen Gnaden-Bund. Soll diese Handlung nun ihr fernres Ziel erreichen, So brauchet man hierzu auch treu erbetne Zeugen. Vor dießmahl solst nun du der Sprich bey mir, als mein Freund, und Herr Ge- vatter, ein. Du must das arme Kind bey deinem Gott vertreten, Du must, nach Pathen-Pflicht, inbrünstig vor ihn beten. Um drey Uhr, Nachmittags, wird alles vor sich gehn, Den suchst du, als sein Path, ihm fleißig beyzustehn. O! flehe doch zu GOtt bey seinem Wunder-Bade, Befiehl es seiner Huld, befiehl es seiner Gnade. Und hast du diß gethan, so komme in mein Hauß, Nim̃ williglich vorlieb mit einem Kindtauffschmauß. Freund, ist er gleich sehr schlecht, du wirst es doch nicht achten, Du wirst mein Kindtauffs Mahl (ich weiß es) nicht verachten. Nimm also diesen Brief in aller Liebe hin, Von mir, der ich dein Freund, und nun Gevatter bin.

T5

神圣、超验与智慧

T5