Split (2)

train · 12.6k rows

language stringclasses 81 values	author stringlengths 1 120 ⌀	title stringlengths 1 409 ⌀	text stringlengths 4 32.8k	theme_code stringclasses 6 values	theme_category stringclasses 6 values	deepseek-v3-1-250821 stringclasses 6 values	kimi-k2-250905 stringclasses 6 values	doubao-seed-1-6-lite-251015 stringclasses 196 values
LZH	吕皞	己酉元日	三于郡国阅春正，二载龙飞戴圣明。北极红云香篆暖，东风金水柳丝晴。江湖卧处惊垂老，礼乐兴期问两生。为负涓埃未归去，敝庐元有薄田耕。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
RUS	Долгоруков Дмитрий Иванович	Всевышний! Правящий судьбами!	Всевышний! Правящий судьбами! Храни любви моей предмет; Усыпь ей жизни путь цветами, Да я один пью чашу бед. Мне -- стрелы в жизни роковые, Мне одному несчастья в ней; Все другу сердца дни златые!.. Забудь меня -- всё ей! Во всех странах, во все дни года, Ей неба светлая лазурь; Вокруг меня пусть непогода, И хлад снегов, и ужас бурь! Во блеск одень Природу новый Владычице души моей: Мне -- дни осенние, суровы... Забудь меня -- всё ей! Дай дружбы постоянной, нежной Союз ей сладостный познать! Мне рок, в сем мире неизбежный, По чувствам сиротой страдать. Вокруг нея пусть игры, смехи С вечерней, утренней зарей. Ей -- сердца первые утехи... Забудь меня -- всё ей! Но ах! Наступит ли то время, Что ей понравится другой... Тогда, сложив печалей бремя, Прерви ток жизни бурный мой! Могу ль упрёком наслажденье Нарушить сердцу милых дней?.. Дай силы скрыть души смятенье! Забудь меня -- всё ей! Тогда пылавшая для милой Лампада жизни догорит И прочитают над могилой, Любви где чувство замолчит: "Он умер, клятве неизменный! И,расставаясь с жизнью сей, Молил, да будут обреченны Все блага мира ей!"	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	朱志𡐤	送淩汉章还苕	束书孤剑别西秦，红树青山泼眼新。千里风尘双短鬓，五湖烟水一闲身。梦回孤馆寒砧急，望入遥空候雁宾。料得纪行多赋咏，云笺无惜寄阳春。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
JPN	定成（藤原経朝男）	null	きりきりす　つきをやしたふ　にはとほく　かたふくかたの　かけになくなり	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
CES	Vrchlický, Jaroslav	XXIX. Já jsem šílil, ty jsi moudrá byla,	Já jsem šílil, ty jsi moudrá byla, ty jsi hvězdy jen i azur pila, díky dnes ti vzdávám za tvou moudrost, ideál náš líp jsi pochopila. Tvoje cudnost jako vínek z perlí se na lásku naši položila, a v tom jako v divoké své vášni ty vždy světicí a ženou zbyla!	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
SPA	Violante do Ceo	Soneto	No por ser entre espinas producida de la rosa feliz, la pompa hermosa, deja de ser la coronada rosa reina de la república florida Así vos, que a la rosa parecida, nacistes de una planta rigurosa, no dejastes de ser, Virgen gloriosa, reina de la región esclarecida. Y pues para quedar de gracia llena, tal flor de tal espina se levanta, ¿quién duda, aunque cual vos no hay flor amena, que no suele la idea sacrosanta en terreno vergel, selva terrena, para escoger la flor, mirar la planta?	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
LZH	徐氏	寄子诗	家内平安报尔知，田园岁入有馀资。丝毫不用南中物，好作清官答圣时。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T4	T2
LZH	髙嵩	立春日題壁	漂泊江淮老廣文，昨宵黌舍又逢春。月支二石五斗米，録著諸生四十人。鄉逺已拚歸夢數，身閒不厭在官貧。笑看朝日盤中味，可有青青泮水芹。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	舶良指玄	经验论	少年的面孔，你一切路口的障碍；清澈的语辞，不幸的根源。静静伫立，就足以泄露天机，不待时日暗换了瞳里水晶。你需要的是那样一张驴皮，对来生的恐惧也不如它漆黑。苍白的世界会突然溢血，耳际回荡那名姓：道林·格雷。可还是无缘那锦绣的池水，你见得太少，那些枯叶飘落多像将逝者面孔的扭曲！生，死，那许多还不都是弈局。莫要林中漫步，便无树影刻入容颜，低语中沉溺，不知人是多么渴慕动物的逻辑。 “城下的河，家乡的河，母亲的河，快些洗去我满身花瓣般的洁净，任你带给谁”。明丽的云朵有天突然就化作龙蛇，你还不懂变幻脸上如河道交错的沟壑。又有天满世界的海水都猛然缩回地心，留在沙滩上喘息，向谁讲“子非鱼……”？总是惦念着戏剧尾声，书卷末页，用鸡蛋叩开道道石门：满地金黄耀眼。跑得再快些，伤害就获得的更多， “镜子啊，你也变变吧，变变吧，为我” 待到能如卷轴展开一生是幅泼墨图双眼已惯于蹦跳在这广大而浑浊的碗中。那些沉沉夜里，忽听《惊变》还是《惊梦》， “还几多未熄灭于杯盘？”你数天穹诸星。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
DEU	Johann Gottfried Herder	Der Mond	Und grämt dich, Edler, noch ein Wort Der kleinen Neidgesellen? Der hohe Mond, er leuchtet dort, Und läßt die Hunde bellen Und schweigt und wandelt ruhig fort, Was Nacht ist, aufzuhellen.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T3
CES	Nejč, Karel	Ve chvíli ochablosti.	Když duch můj unaven myšlenek věčnou trýzní zří v trapné bezmoci, že marně, marně žízní po pravdy krůpěji, kam život náš se řítí, mne lítost jme a touha, na vše zapomníti, kams prchnout na venkov, dny v tiché práci trávit, žít v klidu, bez bojů a duši na vždy zbavit těch palných otázek, té trýzně nekonečné, žít s díkem na retech, brát za vděk v mysli vděčné, co dnešek skytne mi, a dále netoužiti. Zřím v sladkém přísvitu to tiché, vlídné žití! Do polí omládlých k své práci vyjdu denní. Je jitro dubnové. A v měkkém osvětlení kraj širý topí se. Vzduch jara čerstvý, svěží mi dýchá silně v líce s vlhkou polí vůní. Mlh opar prořídlý se v ranním světle sluní a prchá k obzoru. Tím mladým kouzlem jara je všechno prolnuto a bujnost mládí hárá ve lůně přírody. Vře všechno jemnou silou. A svěžest mladosti mou duší kypí spilou.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
LZH	程士誥	集唐句輓吳君用威	生不成名身已老，此時愁望情多少。零落殘魂重黯然，幾年翔集來華表。昨夜春風曉色寒，病來慵引架書看。更無人處簾垂地，百計求安未得安。孤城返照紅將斂，潸然四顧難消遣。為君惆悵又黃昏，未將梅蕊驚新眼。懷抱如何得好開，眼前人事只堪哀。雲飛雨散知何處，豈逐春風一一回。鵩鳥賦來人已沒，閑花散亂填書帙。碧窗斜月藹微暉，湘淚淺深滋竹色。節概猶誇似古人，每回回首好長顰。顏回徒恨少成古，辜負穠華過一身。離別不堪無限意，琴樽風月閑生計。葉聲身影獨窗前，淚隨紅燭無由制。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T2
ARA	الشاعر علي زيني	قصيدة باللَه يا قبر ها زالت محاسنها	باللَه يا قبر ها زالت محاسنها وهل بدا للبلى في حسنها أثر فاذكر لمدنفها عن خبرها خيراً فاليوم عندك من دوني بها خبر فاشرح لي الحال هل حالت غضارتها وغيرت حسن تلك البهجة الغير أو هل محا حاجة الأيام نضرتها وهل تغير ذاك المنظر النضر ما أنت يا قبلا لا روض ولا فلك كلا ولا بيعة تجلى بها الصور ولست بالخدر تكتن النساء به ولا كناس به الآرام تبتدر فكيف أودع فيك الريم ملتفتا والكاعب الخود تجلى زانها الخصر وكيف أصبحت فيها بيعة لدمى وكيف جمع فيك الغصن والقمر	T2	爱、情感与人际关系	T2	T3	T2
HUN	Csokonai Vitéz, Mihály	A kevély [1]	Nézd csak azt, ki amott sétálgat kevélyen, Mindent megvét s útál szemeivel mélyen. Felemeli orrát a többiek felett, Öblös vitorlája hajt igen nagy szelet. Ezt mihelyt valami szellő megmozgatja, Azonnal kétfelé büszkén fintorgatja. Fel sem vesz senkit is nagy rátartiságban, Mintha csak ő volna ember e világban. Sajnálja a főldre bocsátni lábait, Útálván a véle testvér főld porait. Nem méltóztatik ő kimondani a szót, Az u-t o-nak mondja, a-nak teszi az o-t. Ezt is foga között szűrve kell kitenni, Különben parasztos s comis fogna lenni. Sőt még nagy lelkének az esik terhére, A Teremtőt azért veszi crisisére, Hogy amely levegőt a szegény kilehell, Úri tüdejének ugyanazt színi kell. Most is a’ derogál dagályos szivének, Hogy róla a múzsák verseket kőltének.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	傅濂	赠姚燮	昔与君相遇，各在少壮时。意气出酒半，怀抱古与期。今我不适意，风尘添髩丝。君复感潦倒，鬑鬑生吟髭。野鹤既鎩羽，耳目玩不辞。终当勉千载，无负松柏姿。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	廖燕	饮酒	万古此一时，天地为我宅。纷纷各有求，何时免忧戚。我心清且闲，顺逆等朝夕。微酣意自佳，兴至境多适。悠悠欲忘言，仰睇寒空碧。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
IND	Afif Natsir	KAU SEGALANYA	KAU SEGALANYA Oleh Afif Natsir Bersamamu…Seakan aku tak membutuhkan yang lain Tanpamu…. Serasa yang lain tak berarti bagiku Menatapmu…Membuat mataku seakan tak ingin lepas dari tatapan Ingatanku….. Tak pernah luput dari namamu Kau telah memenuhi ruang khalbuku Mengisi setiap relung jiwaku Melekat erat dalam memoryku Hingga sukar bagiku untuk melupakanmu Izinkan aku mengukir namamu dalam diary hidupku Sebagai pengobat rindu saat kau tiada Biarkan aku melukis wajahmu dalam kanvas hatiku Agar kutemukan bayangmu saat engkau menjauh dariku ----- No. Urut : 12.722 Tanggal Kirim : 01/11/2013 7:39:24	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	昆鸟	布谷鸟	布谷鸟，布谷鸟在人们今夜的梦外生成五月里唯一的叫声从不穿过耳道每一次都消失在耳廓边缘祖先留下的最后一件神器只在五月发出轻响这时，世界的中央定有一片野火火焰底下是我前世的骨头祖先正循着骨头的裂缝勾出年景那是在我之外的月份土地的巫师开始召唤布谷鸟却不给她栖身之地她时常停在人们遗忘于田野的空水罐上停在众人熟睡的楼角上和所有我们刚刚去过的地方气喘吁吁地计算一下日子又惊慌失措地起飞这寄居者，形迹可疑的歌手我只见过它投在地上的影子每次我听到布谷鸟的叫声骨头就发出一阵轰鸣来年的布谷鸟将拥有人骨搭成的巢而我的诗将变成大地尖刺状的叫喊	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	赵文豪	光影	于是你习惯了一个人一个人微笑，一个人跳舞最近还练习去走进人群中但你仍害怕走回某些道路充满想象，尤其随着景像倒退默默被回忆吞没因为怕人问，所以用力欢笑用如常的笑容粉饰波涛的心情低着头，快步往前穿过一个又一个的隧道默数着点亮黑暗的灯在通往以前，抽出所有对于现实的无力就像抽干血液的躯体摊平在道路上，只凸出一块心头梗塞的结。那里逐渐成为山岩养育出一座森林逐渐扩张成一片天空，穿出隧道：当风吹拂时千百株白苇草摆动西西苏苏。于是你习惯了一个人一个人走路，一个人爬山不必太多言语的问候只要一抹微笑。西西苏苏，我们都懂就好	T3	生命、时间与存在	T2	T3	T3
LZH	王士龍	烈婦行	公無渡河，岸南岸北皆風波。夫君胡爲急梭梭，沉舟滅項將奈何。于歸感君情義多，捐生從君殯山阿，綱常千載山嵯峨。妾心鐵石應不磨，毋使涕淚空滂沱。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T4	T2
LZH	吴筠	野望	岚气千崖静，蝉声万树秋。长天明远水，落日在危楼。作客文章贱，惊心岁月流。最怜垂钓者，来往狎沙鸥。	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
JPN	仲頼	null	いとはるる　そのゆかりにて　いかなれは　こひはわかみを　はなれさるらむ	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
PAN	میاں محمد بخش	عشق دی اگ	کُنڈا سخت محبت والا، آن جِگر وچ پُڑیا بدرہ نوں بھی صاعد مُٹھا، جوڑ دوہاں دَا جُڑیا بھاری بدر عشق دی لگی، بدرہ خاتوں تائیں کیتی قید زنجیر غماں دی، ہویوس چِت اضاعیں صاعد دا نَک اُچا آہا، وانگ اَنگُشت شہادت بدرہ دا دل بدرے وانگن، چِریا نال اشَارت ہک دوجے دی صورت تَک کے، بَیٹھے بھن غرورت مُورت تے شہزادے والی، ہوئی دوہاں دی صورت کُس کسُے وَل وِیکھ نہ رَجدے، صُورت دے مَتوالے سخت زنجیر محبت والی، رب دوہاں وَل ڈالے نَین نَینَاں نوں بَھج بَھج مِلدے، دوروں کر کر دھائی نین نیناں دے دوست نالے، نیناں نین قصائی نین رنگیلے آپ وسیلے، حِیلے کرن بَتیرے آپ وکیل دَلیل پَچھانن، آپے چور لُٹیرے رمزاں نال کرِیندے باتاں، رَکھن جیبھ چُپیتی نین نیناں دے محرم یارو، کھول دَسن جو بِیتی صاعد شیر جوان سپاہی، بدرہ خاتوں رانی ہِک دوجے دے عاشق ہوئے، اَگوں دَس کہانی رَکھن شرم حیا بَتیِرا، تَکن بھی شرمَاندے پہلے درجے شرم نہ جاندا، بہت عاشق فَرماندے جیوں زُلیخا پہلی خوابوں، ناہا شرم گوایا جَھلیّ ہو پئی جَد یوسف، دوجی خُوابے آیا ملکہ بدرہ اندر آئیاں، نال اوہناں دی مائی صاعد اُٹھ سلامی ہویا، کرکے سِیس نوائی جَو جو ادب شہاں دے ہوندے، سبھ بَجا لیاندے خَیراں سُکھاں پُچَھن نالے، صَدقے ہَتھ گُھماندے صاعد کولوں ملکہ پُچھدی، حال احوال سفر دا نال آداب جواب سُناوے، صاحب عِلم ہُنر دا ہے بی بی جیؤ مہر تُساڈی، ہین احسان ہزاراں میں شُوہدے تِھیں پچھو کر کے، شفقت بے شماراں لاکھاں شُکر الٰہی آکھاں، کرم کیتا رب میرے اِیس مقام پَچائیوس اُوڑک ،دس دس وخَت بَتیرے کالی رات ہجر دی اندر، چن کڈھے چَمکارے سیف ملوک شہزادہ مِلیا، بھُل گئے غم سارے رنج مصیبت سرگردانی، جو کُجھ سی میں ڈٹھی شاید رب سبب بنایا، تاں ہن کُھلّی چٹھی ہوئے جَمال دِیدار تمہارے، کھادے نمک تُساڈے شُکر اِلٰہ دا ایت سببّوں، جاگے بھاگ اَساڈے ملکہ جیؤ دی ماؤ تائیں، صاعد دی گل ساری خوب پسندے آئی لگی، مِٹھی بہت پیاری ہر ہر پاسوں گَلاں کر کے، صاعد نوں ازماوے عِلم عَقل چترائی وَلوں، کِدھروں خطا نہ کھاوے سبھناں صِفتاں اندر صاعد، بہت پسندے آیا پر بدرہ دے عشق اُس نوں سی، گُجھا روگ لگایا بہت تَحمل تے ہُشیاری، دل نوں دِے دَلیری مُڑ مُڑ روح اُڈن تے آوے، نال دِلاسے گھیری دل نوں آس مِلن دی لاَندا، سَمجھ دِلا نَادانا سیف ملوک مِلاسی بدرہ، ہے اوہ یار یَگانہ بدرہ دے ماں باپ بَدّھے نیں، خاص اوہدیاں اِحساناں جو فرمائے سویو کرسَن، نہ کُجھ عُذر بہانہ ایسا یار ہمراہی ہُندیاں، کرتوں چِنتا تُھوڑی ہوگ وسیلہ کرکے حِیلہ، جوڑ دئے گا جَوڑی صاعد نوں اُمید پَکی سی، مَیل ہوسی دلبردا نہیں تاں بدرہ دے غم کولوں، اُوتھے ہی سَڑ مردا بدرہ دی بھی حالت اِیہو، جو صاعد دی دَسی چَڑھدیوں چاڑھے عشق دوہاں نوں، حِرص ہوئی بے وَسّی عاشق لوک اینویں فرماندے، عشق شےشہ روحانی اِیس وِچوں تک لیندے عاشق، جو ورتی سر جانی معشُوقاں بھی مَعلم ہووے، حال حقیقت ساری موہوں بولے بَاجھ محمد، لگے پَریت پیاری ملکہ ہوراں جاں اُس جائیوں، چِت گھرے ول چایا شاہزادہ بھی رُخصت کارن، نال اوہناں دے آیا بدرہ ملکہ ماؤ اوہناں دی، تُرئے گھر نوں آیاں سیف ملوک گیا مُڑ ڈَیرے، خیر گزاریں سَائنیا! کے تَکدا جے صاعد اگے، مُردے وانگ پیاسی جس دم بدرہ اوہلے ہوئی، ہو بیہوش گیا سی وِیکھن سات شہزادے تائیں، لگ گیا غم بھارا یا رب سائنیا!دوست میرے سَنگ، ایہ کے ہویا کارا مَساں مَساں رب دِتا آہا، مُدت پِچُھوں بھائی ہَتھاں وِچوں جاندا دِسدا، پئی بَجِگ ایہ کائی عطر مقوی دل دا آندا، مغز اوہدے تے مَلیا میّت وانگ پیاسی صاعد، ساعت پِچھے ہِلیا جان پھر اُس نے ہوش سنبھالی، سیف ملوک پُچھیندا دس بھائی کے ہویا تَینوں، زردی رنگ مَریندا صاعد کہندا ہے شاہزادے، کے پُچھسیں گل میری لگی اَگ عشق دی ہویوس، سڑ سجی دی ڈھیری بدرہ دی تَک صُورت لگا، عشق چَکوراں والا اوہ اسمانے میں دھرتی تے، پُہنچن نہیں سُکھالا باپ اوہدا سلطان مُلک دا، میں پردیسی بندہ کد بدرہ ہَتھ لگسی مینوں، اُس بِن جیون مَندا جاں اَکھّیں تھیں اوہلے ہوئی، بدرہ خاتوں رانی میری جان لَباں پر آئی، جِیوں مَچھیّ بِن پانی ایہ گلاں کر روون لگا، گِریہ زاری کردا آہیں ڈھاہیں چلن توپاں، ڈِھہٹھا کوٹ صبر دا سیف ملوک کہے سُن بھائی، کول اساڈے رہ کے کچرک توڑی رَہیں سُکھالا، موجاں مانیں بہ کے درد منداں دی سنگت رل کے، کون رہے خوشحالی درد میرے دا پیا پچھاواں، رہیوں نہ دردوں خالی دِتا درد خداوند تینوں، جانی قدر غماں دا عشق مشک دی قیمت پاویں، جس نے سانوں آندا صاعد رونوں چُپ نہ کردا، نہ کُجھ صبر تَسلی درد فراق سَجن دے والی، جھال نہ گیوس جَھلیّ سیف ملوک مَریندا طعنے، سُن توں بھائی میرا درد تھوڑا تے روون بُہتا، ڈٹھا دایا تیرا بدرہ خاتوں دی تَک صورت، توں سُدھ بُدھ بُھلائی یار جِنھاں دے کول وَسِندے، کاہدی اوہناں جُدائی صاعد کہندا قسم کراں میں، سَچے عشق تیرے دی عاصم شاہ دے تاج تخت دی، نالے باپ میرے دی اَیسے تیر نَیناں دے لگے، چِیر گئے دل میرا بدرہ دے غم کیتا اِینویں، جیوں سِیخے پر بیرا گھڑیو گھڑی مینوں جو ورتی، قَہر کلور غماںدی چودھاں برساں وِچ نہ ہوئی، اَیسی باب تساندی بدرہ نوں ہک واری ڈِٹھیاں، ہک میری بل اُٹھی اوہ بھی عشق محبت میری، بِن تَلواروں کُٹھی شاہزادہ فرماون لگا، سُن توں میرے بھائی عِشق کماون نہیں سُکھالے، اوہ جانے جو لائی عاشق کُل کوہ قاف زمیں دے، رِیتو وَانگن گاہندے دھولے وانگر ہُول نہ کردے، بھاراں رکھن کاندھے راہ عشق دے چلن والے، سچے مرد سپاہی جانن نہ کوہ قاف سمندر، جَت ول ہوون راہی اوہ بھی عشق ہوائے چائے، اُڈ ٹُرن ول یاراں اُڈن والے نوں کیا جنگل، کیا پانی، کیا دھاراں فرہادے آزادے لگا، عشق شِیریں دا شیریں بَن ترکھان اُجاڑاں اندر، جائے پہاڑاں چِیریں جَدوں زُلیخا عشق ستائی، بیٹھی رستہ مَل کے سَسی ہوئی شہید محمد، راہ تَھلاں دے چل کے صاعد نال کیتی شاہزادے، جاں ایہ بات پَرم دی لگی بھڑک بَنبولاں تائیں، آتش جرم کرم دی آہیں ڈھائیں گھت کہائیں، رُناّ درد رنجانا کون کوئی بِس ٹالے لڑیا، ظالم ناگ ایانا بِیدل دی کوئی بِیدن جانے، ہووے بِید سیانا درداں قِہراں لہراں چڑھیاں، لوں لوں زَہر سمانا ہویا گھاء کلیجے اندر، بِیلا آندریاں نوں نیراکھیں تھیں لوہو وگیا، سدّو ماندریاں نوں آئی جان لباں پر بھائی، موتوں بُری جدائی برہوں ڈنگے کارن سَدّو، بدرہ بید قصائی صاعد روندا بے سُدھ ہوندا، وانگ کبوتر پھڑکے کندھاں نال وَجّے سِر مَتھا، زخمی ہویا جھڑکے شاہزادے نے معلم کیتا، پَیا فساد وَڈیرا صبربنھاوے چُپ کراوے، سُن توں بھائی میرا تیرے کارن اوس کُڑی دا، ناتا طلب کراں گا کم تیرے وچ دم نہ لیساں، جَاں جَاں تِیک سَراں گا پر بدرہ دے ماں پیو تائیں، اج نہ آکھّن ہوندا بعضے کم شتابی کیتیاں، فِتنہ اُٹھ کھلوندا اللہ بھاوے ایہ کم تیرا، پری کرے گی آکے صبر کریں تاں اجر ملے گا، بَہسیں مطلب پاکے صاعد نوں سُن ہوئی تسلی، لگی آس گھنیری صبر آرام تحمل کر کے، بیٹھا نال دلیری باراں روز ہوئے اُس گل نوں، تاں پھر ہِک دہاڑے بدرہ دا دل کاہلا ہویا، لگی اگ پہاڑے صبر آرام قرار تمامی، ہویاحرام کُڑی نوں کتّن وسّن ہسّن کھیڈن، بھُلے کام کڑی نوں کھاون سَوون زیور لاون، گاون نال سیاں دے بُھل گئے سبھ ہور تَکادے، برہوں حال پیاں دے ہو یا چِت اداس کُڑی دا، عِشقے پَکڑ اُٹھائی آئی صاعد کول چُپیتی نال، نہ آندوس کائی یار یاراں ول جان ہَکلے، اوراں سَنگ نہ کَھڑدِے چوراں ہار چُوطَرفِی تَکدے، چُھپ چُھپ اندر وَڑدے توڑے سنگ سہیلی ہووے، واقف ساری گل دی دلبر کول گیاں نہیں بھاوے، سَمجھو رَمز اصل دی اُس دن سیف ملوک شہزادہ، باغے وچ گیا سی صاعد ہِک ہَکّلا ڈِیرے، بدرہ نظر پیا سی بنگلے دے دروازے اُتے، بدرہ آن کھلوئی روشن روپ حمل دے درتے، بدر کھلا جیوں ہوئی چَن چودھِیں دا بدر کہاوے، حمل وَساکھ مہینہ اوہناں دِناں وچ روپ چَنے دا، روشن بہت نگینہ بدرہ تے سی نویں جوانی، سُندر چَن وَساکھی نَین سمند کجل دِیاں لہراں، گل نہ جاوے آکھی صاعد نوں جد نظری آئی، درتے کُڑی کھلوتی لاہ لاہ کر دی صورت ساری، نیر حُسن دے دھوتی وِیکّھدیاں کُجھ صبر نہ رہیا، جیؤ ہویا بے وساّ بدرہ نوں فرماندا میں ہاں، مردا تیرا تساّ دُدھ بدیع جمال پری دی، ماؤ دا تُدھ پیتا اوس دُدّھے دی قسم ہے تینوں، گل میری سُن مِیتا بدرہ کہندی پائیوئی مینوں، بھاری قَسم جوانا کَن دِلے دِے دَھرکے ُسنسَاں، جو تُدھ سُخن سُنانا صاعد کہندا کے کے دَسّاں، بہتے سخن شماروں فُرصت تھوڑی گلاں وَافر، آکھاں ہِک ہزاروں ماں تیری تے ملکہ خاتوں، نالے توں ہَتیاری راتیں مینوں وِیکھن آیاں، جاں تُد پہلی وَاری روپ انوپ تیرا جَد ڈِٹھا، صورت اپن اپاری اکّھ تیری نے رکھ کلیجے، ماری بُری کٹاری نَک بے شک فُولادی کھنا، واڈھ صفا مہین اے جھٹ نہ لایا وِیکھدیاں ہی پَھٹ، گھتیوس وچ سینے پَلکاں تِیر خدنگ نشانی، ابرو سخت کماناں وَلوَل ول کمند دو زُلفاں، بَدھیوس کرسَمیانا چشمہ آب حیات سچے دا، منہ ِمٹھا جد ڈِٹھا خضر مثال ہنیرے اندر، کھول دتا رب چٹھا روشن شمع مَتابی وَانگر، چہرہ تیرا تَک کے بُھج پتنگ ہویا جیو میرا، مَرمُکا سَڑ پَک کے لا علاج آزاروں بدرہ، جان لباں پر آئی مَردی جاندی نوں شاہزادے، آس مِلن دی لائی جے شہزادہ آس نہ لاندا، تاں میں ساں مر جاندا پَلک پَلک اِس درد تیرے تھیں، برس دُہاں دا جاندا زرد کیتا رنگ درد تیرے نے، رُت سڑی وچ دیہی اِیڈِے سفر اندر نہیں وِیکھی، مشکل بُری اِجیہی تاہنگ تیری دی سانگ کلیجے، دم دم اندر رَڑکے ایہ دل میرا گوشت بیرا، بولیا سیخے چڑھ کے عشق تیرے دی نار بَھلیری، دوزخ دی اگ نالوں لَنب بَلے ہر والوں بدرہ، کوئی نہ محرم حالوں اُٹھی کلیجے پیڑ اَوَلّی، سِیڑھ لَیوس تن سارا تُدھ بِن کس نوں نبض دَسالُوں، کون طبیب ہمارا بدرہ خاتوں آکھ سناندی، صاعد اگے رو کے دمّاں باجھ تیری میں گولی، صدقے صدقے ہوکے عِشقے والی حال حقیقت، جو تدھ آکھ سنائی سوئیو جان میرے سِر وَرتی، ہَتھوں ہور سوائی جس دم تھیں توں نظری آیا، صورت دا شہزادہ بھڑکی بھاہ پَریم تیرے دی، تُدھ تِھیں کُجھ زیادہ بھوہرے کَتدی ہَسدی وَتدی، چِنگ پئی وچ چُولے جھڑی متھے تھیں دھڑی خوشی دی، زُلفاں بنے پَرولے عشق قصائی چُھری وگائی، کوہِندا دے دے کسّاں جِگر کباب شراب لہو دا، بول عذاب نہ دسّاں وِچو وِچ جراں سے پیڑاں، کے کراں شَرماندی باہر روواں ظاہر ہوواں، کوئی پیش نہ جاندی چنگی بھلی تیرے بھانے، میں تَن سُول سمانے مَن مُویا تَن ثابت دِسدا، کون دِلاں دیاں جانے جے ہک روز نہ وِیکھاں تینوں، سَوز کنوں سڑ جاواں پل پل دے وچ سے برساں دی، مَرمَر گھڑی لنگھاواں ڈِیرا تیرا تَکدی رِہندی، محل اُچےّ تے چڑھ کے جاں غم بُہتا کاہلی پاوے، رَوواں اندر وَڑکے اَٹھے پَہر خیال تیرے دا، دل وچ نَقش پکایا صورت تیری حاضر رکھاں، تاں کوئی روز لنگھایا ایہ دُکھ سِہندی ڈَردِی رِہندی، گل نہ کَہندی کِسے مَت معلوم ہووے گل گھر وچ، منہ تیرا نہیں دِسے میں کواری نیونہہ لگایا، کپّر قِہر کمایا گرم کچہری باپ میرے دی، رَکھیں شرم خدایا موہوں بولاں تاں ٹُرن بچاراں، لَج لگے کُل شاہی چِٹی چادر باپ میرے دی، لَگدا دَاغ سیاہی دوہاں وَلوں رب پردہ رکھے، عِشقے لج نہ لگے نالے داغ نہ ہووے پَیو دی، چِٹی دَاہڑی پَگے مائی دائی سنگ سہیلی، کائی بھین تے سکی نہ اِس گل دی محرم کیتی، بِھیت رکھاں ہو پکی توں بھیں لالا رکھ سنبھالا، کریں نہیں گل واندی بِھیت نہ دَس شزادے تائیں، میں اُس تھیں شرماندی تُدھ نالوں دَس حصے مینوں، حِرص ہوا زیادہ چیتا چیتا کریں نہ واقف، اس گل دا شاہزادہ ایہ گلان کر بدرہ پچُھدی، میں ہُن گھر نوں جاواں مت باہروں شاہزادہ آوے، بہت اُس تھیں شرماواں صاعد کہندا بیٹھ ذرا ہک، جا نہ آکھاں تینوں جو دم گذرے نال سجن دے، سو اے حِیاتی مینوں نِت نِت ہے ہتھ لگدا کِس نُوں، ایہہ کرماں دا وِیلا رب جانے پھر نال سَبب دے، کَدوں ہووے گا میلا باراں روز گزارے اگے، َوانگن باراں برساں کیا جاناں ہُن پھیر ملن تَک، یا جیوساں یا مرساں بدرہ کہندی پَیر میرا بھی، باہر دَروں نہیں پوندا جان بدن وچ توہیں سجنا!، چَھڈ کے جان نہ ہوندا کے کراں کُجھ وَس نہ میرا، دَس جانی کے کرئیے اِیس وَچھوڑے کولوں کیویں، بَیٹھ اکٹھے مرئیے دُنیا ڈاڈھی دوتی دُشمن، دَوکِھی لوک فسادی چیچی دا چا کاں بناون، ہتھوں کُجھ زیادی سچوں کُوڑ نَکھیڑن ناہیں، تُہمت لان شتابی پاک پَلیِت پَریِت نہ لوڑن ،جَوڑن چا خرابی یار یاراں ول تَکدے تَکن، نہ جَر سَکن ساعت فِتنہ پاون شور مچاون، گوشے کرن جماعت پڑدا پاڑن شرم اُگھاڑن، ساڑن طعنے دے کے عاشق کارن پکڑ اُڈارن، مارن سہوَرْ پیکے بَن کے وَیری چاڑھ کچہری، اِینویں کرن خواری یاراں نالوں یار وِچھوڑن، بَدیاں لان کواری سَنگ نَکھیڑن لنگ اُگھیڑن، جنگ سَہیڑن گھر وچ کنگ اُٹھاون ڈنگ لگاون، بَھنگ پاون ہر ہروچ جے لوکاں دی بات ہلائی، تُرت نہ مُکسی بھائی نال رَقیباں اساں غریباں، تُوڑوں ہُندی آئی وِیلا تھوڑا تے کم بُہتا، کاہنوں کراں پسارا دَسن دی کے حاجت ایہ گل، جانے عالم سارا مطلب دی لکھ گل محمدؒ، نہ کر چہج نَکّما گرم بہار اُداس طبیعت، رہندا قِصّہ لمّا سید باقر علی پیارا، دور گیا دل چاہندا جے اِس کموں وِہلا ہوندا، طرف سجن دی جاندا وقت پَچھان نہ چِھیڑ محمدؒ، گل پیارے والی مَت ایہ قِصّہ رَہے لباں تے، دِیوے درد اُبالی درد اپنے دی چِھڑی کہانی، روویں پیا محمدؒ صاعد بدرہ کَھلے اُڈیکن، کتول گیا محمدؒ عاشق تے معشوق وچھوڑن، نہیں میرا دل مَنے تاہییں صاعد ولوں کنارے، پَیا پِھراں ہر بَنے پرجاں رب وچھوڑے میں تھیں، ڈِھل نہ لگدی بھائی خوب ملاپ ہویا ہن ساعت، وِچھڑن والی آئی سجناں کولوں رخصت ہویاں، نال نصیباں جُڑئیے پردے وچ گئی لنگھ چنگی، گھر وَل چل ہن کُڑئیے بدرہ صاعد وِچھڑن لگے، اُبھاّ ساہ لیونیں باہروں سیف ملوکے والا، کن آواز پیو نیں بدرہ جدوں حویلی وِچوں، باہر قدم اُٹھایا اگوں روبرو شزادہ، ہِک ہَکلا آیا بدرہ خاتوں ہَس کے کہندی، سیف ملوکے تائیں کے انعام دیویں گا مینوں، جے خوشخبر سُنائیں سیف ملوک کہیا سُن میری، بدرہ خاتوں بَھینے کول میرے جو چیز چَنگیری، سوئیو تحفے دینے صاعد جیہا عزیز نہ کوئی، باجھ بدیع جمالوں اوہ کر نفر دیاں گا تینوں، باجھ دموں بِن مالوں بدرہ خاتوں ایس جوابوں، لازم ہو شرمانی کَج لیوس منہ پلاّ دے کے، گل کہے پِھر رانی میں پری دے آون والی، خبر تِینوں ساں دَسدی توں ہن اگوں کریں مزاخاں، آکھ سُناوے ہَسدی سیف ملوک کہے لکھ توبہ، کراں مزاخ نہ کائی مسخریاں دی طاقت ناہیں، سچی گل سُنائی خانے کعبے دی سو مینوں، ہے سوگند وڈیری کہیا سچ مزاخ نہ کیتی سُن، توں بھینو میری اوڑک مائی باپ تیرے نوں، ہک دن آکھ سُناساں جے رب سچے چاہیا تینوں، صاعد نال مَنگاساں یاد رکھیں ایہ سُخن اساڈا، جان مزاخ نہ بَھینے برکت پاک عشق دی کولوں، ساک اساں ایہ لینے ساک بدیع جمال پری دا، منگاں پاک الہٰوں ناتا تیرا صاعد کارن، مَنگ لیا درگاہوں مولیٰ آس کرے گا پُوری، سُخنوں کرسی سچّا درد جَھلاں تے نرد نہ ہاراں، مرد نہیں میں کچا سیف ملوکے دی گل سُن کے، دلوں ہوئی خوشحالی چُپ چپاتی چلی بدرہ، نہ کُجھ بولی چَالی ملکہ خاتوں تے ماں اُس دی، تاؤلیاں پھر آیاں شاہزادے نوں یار مِلن دیاں، خبراں نِیک سُنایاں فوج بدیع جمال پری دی، موج جیویں دریائی ''ایہ تک'' آئی سیف ملوکا، ہویا کرم خدائی صدق ثبوت تے مشکل آساں، آئیا پری پیاری لَکھ لَکھ خوشی مبارک تینوں، پہنچے سو سو واری ہے ساقی غم رہیا نہ باقی، بہت ڈِٹھی مشتاقی ہسدا تے دل کھسدا آویں، کھول دلے دی طاقی لال شراب پیال شتابی، کر میری دلداری ہوواں مست شکست نہ کھاواں، یار ملن دی واری واہ واہ گھڑی مبارک والی، ساعت نیک حسابوں آوے واء سجن دے پاسوں، ہووے کرم جنابوں جھبدے مِلدا یار پیارا، نِکلے فال کتابوں آیا یار محمدبخشا، چُھٹسی جان عذابوں سُن گلاں دل مَستی پاوے، پِیتے باجھ شرابوں ناڑیں تاراں گاون باراں، بدن مثال ربابوں ڈُبّا بِیڑا باہر آوے، بُری ہجر دی ڈابوں بادشہانہ ملے خزانہ، اَچن چِیت خرابوں رُڑھدِے جاندے نوں کوئی لاوے، ندی کنارے پَھڑ کے حاجی اوجھڑ بھُلےّ تائیں، حَج رلاوے کھڑ کے دوزخ اگ غماں دی اندر، خاک ہوئے جو سڑکے بخشش دا آوازہ آوے، بہو بَہشتیں چڑھکے بھارا بھار پریت لگی دا، سائیں توڑ پُچاوے واؤ فجر دی، باغ ارم دی، بوبہارلیاوے کِیچم دا کروان سسی دے، پَتن باغ سُہاوے سوہنا یار محمدبخشا،گھٹ وچ نظری آوے کنعانوں سوداگر آوے، مصر زلیخا والے جلوہ روپ الٰہی والا، یوسف آن دَسالے لڈن ملاح ہیرے دی سیجے، رانجھا یار سُوالے سُتا عزت بیگ محمد، سوہنی جا اُٹھالے شتر سوار کچاوے پیکے، طے ولوں کوئی آوے چڑھ کے نجد پہاڑی اُتے، واگ و راگ اٹھاوے سپاں شیراں دے سِرگاہ کے، وانگ دلیراں جاوے نال پیار محمد لیلیٰ، مجنوں نوں گل لاوے جاں معشوق پیارا بھائی، عاشق دے گھٹ آیا ظاہر باطن غیر نہ رِہیا، اوسے دا سَبھ سایا لِیْ مَعَ اللّٰہ وَقْتٌ یارو، سچ نبی فرمایا چُپ محمد جس کس پایا، اوسے بِھیت چُھپایا وَحدت دے دریاوے اندر، چُبھی مار ہِٹھاہاں مَت اِیتھوں سِر باہر کَڈھیں، سُٹی دھک پِچھاہاں ایہ اسرار نہ پُھولِیں ایتھے، مَت کوئی مار گوائی شاہ شمس نے ہِکسے سُخنوں، آہی کھل لہائی منہ نکاتے گل وڈیری نہ، کر مت کوئی ہَسّے اعظم شافعی مالک حنبل، ایہ مسئلے نہیں دَسے وحدت دے دریا وچ پَینا، کم نہیں ہر ہر دا لَکھ جہاز ڈُبے پھر مُڑکے، تَختہ باہر نہ تردا کاہنوں باطن اندر وَڑیوں، ظاہر دی چَھڈ بازی رَمز حقانی دَسدا چَلیِں، پردہ پاء مجازی آئی گل شاہزادے والی، سُن توں بھائی میرے سراندیپ اندر آ لتھے، شاہ پری دے ڈیرے شاہزادہ سُن خبر پری دی، ہک تھیں چار ہویا سی بھاہ بھاہ کردا رنگ گلابی، وانگ انار ہویا سی جنّھاں دی دَس پُوندی ناہیں، نہ کوئی گل سناندا لُطف کیتا رب پاک اوہناں نوں، کول اساڈے آندا نالے ایہ اندیشہ کردا، گل نہیں ٹل جائے مشکل وقت ایہو رب میرا، مہر پری دِل پائے جِنّھاں کارن گھر دَرسٹے، راج حکومت شاہی چودہاں برس مصیبت جھاگی، جو کُجھ لِکھی آہی جاں جاں دس نہ پوندی آہی، شوق آہا دس بُجھ دا دس پئی تاں فِکر ایہو سی، کیویں اُت ول پُجدا جاں پُجاتاں کجھ نہ سُجھّا، نِت نواں غم کھاواں ترت بدیع جمال پری دا، کیویں دَرشن پاواں جاں ہن آئی پری پیاری، فِکر پَیا دل بھارا خبر نہیں کس طرح ہووے گا، نال میرے ایہ کارا آس اُمید میری دی کشتی، بَنے لَگسی تَرکے یا گرداب غماں دے ڈُبسی، رت سُکی ڈر ڈر کے اوہ بدیع جمال پری ہے، پریاں دی شہزادی حُسن جمال کمال جہانوں، ہوگ اس خودی زیادی پریاں دیو آدم دے دشمن، ہو سَن کئی فسادی میں عاجز پردیسی بندہ، ہِکو آس خدا دی چوداں برس گزارے سِکدیاں، دُکھ جھلے اِس آسوں خبر نہیں ہن پل جَھل اندر، کے ہُندا اِت پاسوں بابل نے شاہ مہرے دِتے، نال خوشی دے تکے تَکن سات گیاں بَھج خوشیاں، عشق چلائے دھکے دلبر غیبی دا نیونہہ لایا، سُولی تے جِند چاڑھی آس فضل دی کرکے دتاّ چھٹّا لمّی باڑی وچ ہوائے پھاہیاں لایاں، اُچے نَکے چڑھ کے بھُکھا تے تَرہایا سُکیوس، غم دی کوٹھی وڑکے شہرگراواں یار اشناواں، ہوئیوس چُھوڑ ہَکلا متے ہما پکھیرو لبھے ،ہو جاوے سبھ بھلاّ سیمرغے نوں جال لگایا، ہَتھ لگن دی آسے کچیاں تَنداں وچ محمد، کد اوہ پَنکھی پَھاسے گھر در چھوڑ جنگل وچ وڑیوس، میر شکاری بن کے شاہبازے نوں پٹی لائی، کچے دھاگے تن کے ہن شاہباز آیا کر تاری، توڑ جائے گا پٹی جے آیا اُٹھ گیا نہ لدھا، چوڑ ہوئی تد ترٹی جے شاہباز میرے ہتھ آیا،مولیٰ کرم جگائے ہور ہزار شکار زمیں دے، سبھ پھڑ ے گھر آئے مشکل وقت ایہو رب سچا، کرم کرے اِس ویلے دِلبر دے دل پا محبت، پِھیر میرے سنگ میلے روح شاہزادہ منزل پہتا، کر کر بہتے حیلے دلبر ٹور لیاندا اگوں، کامل پیر وسیلے وقت لقاء سجن دا آیا، چِنتا پئی گھنیری بے پرواہ پِیاّ مَت ردّے، گُھٹ محبت میری مومن تلخی ویکھ نزع دی، تنگی ہور قبر دی مشکل پندھ صراط پُلے دا، گرمی سخت حشر دی ہور حساب عذاب بَتیرے، جھل بہشتیں آیا مہر محبت نال شتابی، دَس لقاء خدایا سراندیپ بہشت شزادہ، روح تیرا سن بھائی اُوتھے یار دِیدار دئے گا، جس دی تَرے کمائی ہر ہک نوں دیدار ہوویگا، کافر مومن تائیں کافر ویکھ لقا قہر دا، لَیسن سخت سزائیں مومن نوں دیدار ملے گا، نال اخلاص پیاراں باغ ارم وچ کول سجن دے، کرسن بیٹھ بہاراں ہر بیتے وچ رَمز فقر دی، جے تدھ سمجھ اندر دی گل سُنا محمدبخشاؒ، عاشق تے دلبر دی بہت ہویا خوش وقت شہزادہ، صاعد کول بلایا اُس بِن ہور آہا جو کوئی، کولوں دور کرایا صاعد تائیں دے مبارک، کہیا شزادے بھائی اج بدیع جمال پری ہے، اِس نگر وچ آئی آن شراب کباب تمامی، چنگ رُباب سَتاراں عَطر گلاب خوشی دے ساجے، جو لائق سَرداراں لَے لَے نال دوئے دل جانی، صاعد تے شاہزادہ باغ اندر آ بیٹھے کر کے، ڈیرہ خُوب امادہ سیف ملوک کہیا سُن بھائی، جانی یار سفر دا ہوروں ہور ہویا ہن میرا، حال احِوال اندر دا خوشی کمال میرے دل آئی، ہویا چَین ہزاراں سُکاّ باغ دلے دا کِھّڑیا، ساوا وانگ بہاراں پُہتی آن دماغ میرے وچ، خوشبوئی دلبردی مِیٹی کلی گُلاباں والی، کھولی واؤ فجردی چوداں برساں دی سِردردی، تَروٹَک سخت عمل دی آن نشے دا وِیلا ہویا، ڈَھل رہی پَل جھل دی دلبر دا مُکھ لال پیالہ، مَدھ حُسن دا بھریا ساقی قُدرت والے مینوں، آن تَلی پر دھریا آیا مَساں لباں دے نَیڑے، ہور سبھو غم بھُلّے تُفوںتُفوں جِند کرے محمدؒ،مَت ہَتھون چھُٹ ڈُلھّے پریاں نوری لوک کہاون، جُثے جامے پاکی دھکے دے کَھدیڑے ناہیں، میں بیچارہ خاکی اوہ بیٹی شاہپال شاہے دی، ایس ولایت مَنّی میں اِیتھے پردیسی توڑے، مصر اندر ساں سنیّ خبر نہں کے ہوندا بھائی، باب اَساڈے اِتھے شان اوہدی دے لائق ناہیں، میں کِتھے اوہ کِتھے پر جے مہر پِیا دل پاوے، مالک آپ دِلاں دا لَاتَقْنَطُوا مِنْ رَّحْمۃ یارا، قول سچا فرماندا ایہ گلاں فرما شزادہ، غسل وضو کر پاکی بن تن سیج اُتے چڑھ بیٹھا، زیور پہن پوشاکی اَعظم اِسم مبارک پَڑھدا، سورے نبی خلیلے شاہ مُہرے سلیمانی کھولے، سیف ملوک اصیلے مورت وِیکھ پری دی اوّل، قدم شکل دے چُمےّ پھر اَکِھیّں منہ مَتھے مَلدا، مُڑمُڑ جاندا گھُمّے پھر لَپیٹ اندر تعویذے، بازو بند کر بَدّھا کہندا برکت تیری پِچھے، میں ایہہ وِیلا لَدھا صاعد باجھ نہ رَکھیا اوتھے، خذمتگار نہ گولا پِین شراب ہَکلے بیٹھے، نہ کوئی شور نہ رولا بھر بھر پِین شراب پیالے، پی پی تھیون کِھیوے چہرے روشن مِثل مَتابی، نَین بَلن جیوں دیوے جاں کوئی ساعت اینویں گزری، ہویا کرم خدائی ہور نویں خوشبو شہزادے، دِلبر وَلّوں آئی ملکہ خاتوں تے ماں اُس دی، عَنبر عود جلائے مُلکاں وچ گئی خوشبوئی، عطر مَحلیں لائے پریاں اِیس مہمانی تائیں، بہت پسند لیاون لَے خُوشبو ہوون دل راضی، ہَسّن کِھیڈن گاون اِیسے طرح دِہاڑ گزاری، شام پئی دِن لَتھا شمس بدیع جمال پری دے، کَج لیا مُنہ مَتھا صَفاں قطاراں بنھ کھلوتے، آدم وانگن تارے شاہ پری اسمانی چُھپی، پردے وچ کنارے دن ڈْبا تے پئی نماشاں شاہ پری پھر آئی پیا گھُنکار ولایت اندر رہیا شمار نہ کائی باغ مَحل تلَا کنارے، سارے صُحن چُبارے ہر ڈالی ہر پَتر اُتے، پریاں ڈیرے مارے چَمکو چمک پوشاکاں سُچیاں، ہک تھیں ہک چڑھاوے ہر ہک بدر منیر حُسن دی، نجم نساء کہاوے کَڑیاں پِھرن ترنجن جُڑیاں، بنیاں پَہن پچریاں ہَسّن گاون مَاہنگے پاون، اُپّر باراں دریاں چَمکن سالو لَمکن واگاں، چِھنکن چُوڑے سُچے جوڑ مَروڑ کڈھن لَک پتلے، لَٹک ٹُرن قد اُچےّ معشوقاں دی صِفتیں آیوں، تاں گل دُور رہے گی تھاں کُتھاں پَچھان محمد،خَلقت کے کہے گی ہر ہر جائی کر تکلیفاں، زور طبع دا دَسدا درد فراق فقیر دَسِیندے، جو اندر وچ وسدا جے ہر ویلے درد پُکاراں، سُنیئر دُکھیے ہوندے رنگا رنگ کلام بھلیری، بہتر ہسدے روندے بدرہ دے گھر شاہ پری دا، ہویا آن اُتارا موتیں لعل جڑاؤ تَنبو، سونے دا سی سارا ملکہ بدرہ ماں اوہناں دی، ہور تمامی سَیّاں چامل چاء محبت کولوں، مِلن پری نوں گیّاں شاہ پری نے ملکہ خاتوں، مِل اوّل گل لائی بعد اُس تھیں پھر بدرہ خاتوں، پھیر اوہناں دی مائی مائی اگے سیس نوایا، مَتھے تے ہَتھ دھرکے اُس نے اگوں سر منہ چُمے، بہت محبت کر کے وارو وار مِلن سب سَیاں، آکھن صدقے گیاں جیوں دِیوے تے ڈھہن پتنگے، تیویں ڈھہ ڈھہ پَیّاں پریاں نال سیاں دا میلا، خوب طرح دا ہویا سراندیپ بہشت برابر، حُوریں بھریا گویا ساوریاں رنگ گورے سیاں، کَنک وِنّے رنگ پکے شرم حضور کوئی کوئی کردی، ہَس ہَس اَکّھ مَٹکے ہِکناں دے گل سُوہے کُڑتے، سِر تے بھوچَھن بگے دھڑی سندھور لگے وچ شیشے، چمک پری نوں لگے ہکناں دے سر سبز دوپٹے، سوسَن رنگی انگی گھیرے دار سُتھن چُن لائی، سُرمائی کر رنگی ہِکناں سُرخ پوشاک تمامی، پَیراں تھیں لگ چوٹی باغ ارم جیوں گھاہ ہرے وچ، ساون چیج بہوٹی ہکناں چَھاپے دار پوشاکاں، جوڑے نال بناتی پَبّ اٹھاون چال وَکھاون، کڈھ کڈھ چَلن چَھاتی ہکناں دے سِرساوی چادر، گل وچ کڑتے کالے سُتھن جٹکی سر پر مَٹکی، ٹُرن کبوتر چالے مُوڈھے مارن باہاں اُلارن، گردن لَک مَروڑن حُسن مَروڑاں کرن اُجوڑاں، تَروڑاں دے تروڑن نین کٹاراں بَھواں کماناں، نَک خنجر بے دستے نال سیاں دے کُھوہ گیاں دے، گوٹھی ملّن رستے کُنڈل دار دو زُلفاں لٹکن، بھِنّیاں نال پھُلیلاں چلن بن کے جھانجر چَھنکے، منکے ہار حمیلاں کَجلے پاون تے مَٹکاون، لاون داغ تِلاں دے اوہلے بہ بہ گاون سوہلے، ڈھولے گیت دلاں دے کے نَکمیّ گل محمد، چل اگیرے چلاں پر جس ایہ فرمائش کیتی، اُس بھاون ایہ گلاں جس دی خاطر رکھ ارادہ، کیتا ایڈ تگادا ایہناں گلاں تھیں اوس جَنے نوں، ہُندی خوشی زیادہ دل میرا پر چاہندا ناہیں، بِن درداں دی باتوں نال ضرورت تھوڑی تھوڑی، گل کراں اس ذاتوں بدرہ نوں گل لا پری نے، بہت محبت کیتی سر منہ چُمےّ نال پیاراں، مَیل دوہاں جِند سِیتی ملکہ دے ول ویکھ پری نوں، بہت ہوئی خوشحالی شُکر کرے جے پھیر لیاندی، بَھین میری رب والی جیوندیاں منہ اس دا ڈِٹھا، لدھی گئی گواتی اِس بِن جیون ساڈے بھانے، آہی بُری حیاتی مولیٰ سنگ مَلائے مُڑ کے، کرم جگائے سُتے ہو دِلشاد پری چڑھ بیٹھی، تخت سُنہری اُتے مائی نے پھر کول پری دے، آن چوگردے ڈھویاں عود اکبر تے عنبراشہب، مُشک اذفر خوشبویاں مُشکاں دی کُجّھ حاجت ناہیں، عجب جمال پری نوں تازی شاخ گلابی سَادی، پُھلاں نال بھری نوں س دے قدر موافق آہی، ایہ ہر چیز کمینی ہر ہر وَال اُوہدے سنگ آہا، لَکھ لَکھ نافہ چینی ٰصِفت اوہدی دی گل محمد، کِس منہ نال اُلاواں منہ نِکا گل بہت وَڈیری، کیکر آکھ سُناواں کاغذ قلم زبان میری وچ، ایہ بیان نہ مِٹدا عقل فِکر ہُن عاری ہویا، کُھلا سِروسر پِٹدا ہر ہر تھاں مریندی آہی، چوکڑیاں ودھ ہر نوں مِلی سزا طبیعت تائیں، اوس فَضولی کرنوں حُسن بیان نہ ہُندا اُس دا، قِصے دی فرمایش لیک طبیعت اپنی والی، کرسَاں کُجھ ازمایش ول ہوندا کمتالی وِچوں، تاں افسوس نہ رہندا تھوڑی بہتی صِفت شکل دی، اوڑک میں بھی کہندا جِیؤں شاعر پنجابی کردے، اوہ کم تُرت کری دا پراوہ صِفت نہ لائق اِیتھے، اُچاّ روپ پری دا اُجلا روپ پری دا بھائی، پھیر طبیعت میری پڑھنے والے کرو نہ طعنہ، ہوگ کلام اچیری جیؤں محبوباں دی گل دَسدے، نظمی مرد حسابی کُجھ کُجھ ڈول ہوویگی اوہو، کِدھرے ہوگ پنجابی جوجریاں دی لذت بہتی، نرے ہکلے ماسوں لذت دار سلونا بھائی، لؤ محمد پاسوں پر جاں کٹ جگر دے بیرے، میں کباب بناواں رت دلے دی پانی پاکے، غم دی اگ پکاواں پر جس ویلے کھاون والے، ادھ کھادے مُکھ موڑن حاضر رہے نہ جِیو اَساڈا، خوشی دلے دی تُروڑن پر میں بِن انصاف تُساں تھیں، دم انعام نہ منگدا کرو قَبول گدائی ٹُکڑا، یارو اِیس ملنگ دا رستہ چھوڑ محمدبخشا، پھریں چَریندا جَھلاں کر کُجھ صِفت پری دی اِیتھے، دِیباچے ایہہ گلاں اُچا قد سفیدا پتلا، سَرو آزاد بہشتی یا اوہ نخل مراد خداوند، رحمت کُنوں سَرشتی کُنڈل دار دو زُلفاں سِر تے، کالے ناگ ڈَنگالے ہر میڈھی سر کڈھے جیونکر، بشیئرجِبھ نکالے دانشمند کمند زلف دے، بند ہوون دل بستے پیچا پیچ اوہدے وچ پھاسن، نہ نکلن دے رستے کنیں بُندیاں واگاں گُندیاں، کنج کواری کاکی حوراں وانگ رنجوراں ہوون، وِیکھ لطافت پاکی نورانی دریا پِیشانی، نال صفائی چمکے واگاں وَانگ زَنجیری ہویاں، واو حُسن جَد رَمکے سِجیاں بِھجیاں مُشکیں رَجیاں، سَیلڑیاں کر وَٹیاں پھاہیاں عاشق بَنھن کارن، وَٹ گلے وچ سٹیاں فَرقوں فَرق پیا کستورے، ہویا دو ٹکڑے ہک دل مُشکل تھیں وچ نافے بنیا، مُشکے دا کم مشکل واگاں مشکوں لاگاں لَگیاں، جَھولن سر لمکایا پایا شاخ گلابے تائیں، سر پَیراں تک سایا ولول ول پئے ول والاں، ول ول ولی ولاون آب حیات مُوہوں گھت ظلمت، ذوالقرنین بُھلاون پٹی صاف آہی خم والی، جیوں تلوار سَروہی پھٹے کٹے سٹے راہیں، عاشق دین دَھروہی درس جمال اُہدے دی پَڑھدے، سورج انبر تارے مَتھا صاف روپہری تختی، رکھن پکڑ کنارے اُس تختی پر لِکھے آہے، نال سیاہی کالی خوشخط عربی نون دوپاسے، کانی قدرت والی نوناں ہِیٹھ عجائب سوہنے، دوئے صاد لکھے سَن آفرین ہزاراں اُس نوں، جِس استاد لِکھے سَن اُس تختی دے دندے دندے، دونہہ جیماں دے گھیرے جیم جمال اندر خوش نقطے، کالے خال لُٹیرے نوناں دے سِرنالوں لَے کے، میم مبارک توڑی الف ازل دی کانی لکھیا، وچ صاداں دی جوڑی الف اگے پھر بِندی دے کے، حَلقہ وات بنایا شور عشق دا شان حُسن دا، ہِک تھیں دہ ودھایا لال لباں شَنگرفوں لِکھیاں، خط فارس دیاں رَئیاں اوہناں وِچوں سَین دَسیندا، زور ہَسن دا پیاں رے تے سین رَلے سنگ میمے، رسم بنی محبوبی میمے دی گنڈھ نال دنداں دے، کُھول دکھائی خوبی باغ ارم دے روپوں آہی، اس دی شکل نمونہ صورت اندر پیدا ہویا، گُل پھل گونہ گونہ اوہناں پھُلاں تے بَھوراں، وانگن ٹکّا بِندی والا جیوں گلزار اندر آ بیٹھا، حبشی بچہ کالا ٹھوڈی سی پھِنڈ صاف رُپے دی، ٹکی باجھ زکاتوں وچ ٹووا پرسیؤں بھریا، چشمہ آب حیاتوں بغلاں موہنڈے طعنے مارن، چنبے دے پھُل چٹّے مِثل کلی دی گھُٹّی دیہی، سِر تھیں لے لگ گِٹےّ سوہنا بدن پھُلاں دا دستہ، پلے وچ چھپایا کیتے جَتن ہزار ہزاراں، کسے نہ درسن پایا دو پستان صفائی والے، نویں شگوفے اُگے کالے بھور اُپر رکھوالے، نظروں زخم نہ پُگےّ سینہ صاف صندل دی تختی، جوڑ استاد بنائی واہ استاد کریگر جس نے، ایہہ پیوند لگائی پتلا چم سفید شکم دا، جیوں کاغذ کشمیروں ریشم قسم اُچی دا یا سی، لچھّا سُوت حَریروں لَچ لچ کر دا مَنکا وِچ دا، لَک مہین بیانوں پَیر اٹھاوے تاں ول کھاوے، اُٹھدی ڈرے زیانوں لَکوں لے لگ پَیراں تائیں، کراں خیال نہ من دا بادشہاں دے ستریں جائے، کے مقدور سُخن دا چاندی پَیر تَکے جد چاندی، جاندی جان بچاندی قد میں ڈھہندی عرضاں کہندی، سجدیوں سیس نہ چاندی نازک پیر گلاب پری دے، مہندی نال سنگارے تِلے دار بناتی پِنھیاں، چمکن وچ ستارے کلغی مغزی نوک پنجے تے، جڑت ہوئی فیروزے پَنے تَلے پتاوے پلّے، سبھ سُچے زردوزے پھوک چلائیے تاں اُڈ جاون، وانگن سُوہیاں چَڑیاں کھِڑیاں کلیاں رتیاں جہیاں، پیریں سوبھن کڑیاں حسن بدیع جمال پری دا، وانگ بہار چمن دی سُنبل وال مہین زنجیری، ہر مینڈھی ون ون دی نرگس مست بیمار پری دے، نین گوہڑے متوارے چہرہ پُھل گلاب بہاری، گُل لالے رخسارے پاڑ سُٹے پیراہن گل دے، چہرہ ویکھ گلاباں گلدے گلدے عرق سدائے، رل گئے وچ آباں لال گلال گلہاں ول تک کے، داغ لگا گُل لالے جمیّ رَت کلیجے اُتے، پِیندا زہر پیالے جوش بخار عشق دے چڑھدے، جاں نَیناں ول تکدا نرگس نوں سردردی لگے، اکّھ اُگھاڑ نہ سکدا ٹھوڈی ویکھ خبانی تائیں، لِیک پئی وچکاروں پستاناں دی غیرت کولوں، وِکیا رنگ اناروں اُچّا قد رنگیلا تک کے، سرو ازاد پیارا پیراں بھار حِیران کھلوتا، ہویا قید بے چارہ چودھیں دا چن داغی ہویا، مَتھا ویکھ نورانی اَکّھ بھڑا نہ تَکّن ہوندی، سورج ہار پیشانی کالی لیل زلف وچ آہا، خوب سہیل یمن دا عاشق دے بلغارے تائیں، رنگ دئے ون ون دا اُچا مَتھا بہت کشادہ، شےشے ہار چمکدا رُوپ انوپ خدائی دِسے، اوس اندر جو تکدا لاڈ تکبّروں بھر بھروٹے، بھروٹے دو کالے لالی اندر نظری آون، چن مبارک والے مَتھا سی اسمان حُسن دا، اوہ وچ قوس قزح سَن شام زلف دی لالی اندر، کالی گھاٹ طرح سَن چہرہ صاف بہشتی صْفہ، ابرو طاق بنائے واہ نقاش محمد بخشاؒ، جس اوہ رنگ لگائے مُکھ محبوباں دا بیت اللہ، اوہ محراب اُچیرے کرن نماز نیازاں عاشق، سجدے دین چوپھیرے زُور کمانا کم ہمیشہ، ابرو سخت کماناں رستم نین سپاہی ظالم، گھائل کرن جواناں پِمّن کانی زہروں پانی، تَرکِھے تیرخدنگ دے بِسلے ناگ ایانے چوری، وال دِلاں نوں ڈنگدے اَکھیں تیز کٹاراں وانگر، کرن چوطرفی ماراں اَکھ مَٹکے چور اُچکے، چُھپ چُھپ کر دے واراں بیٹھے چھوہ دھر وہ کر مارن، برچھی نیزے سانگاں لُٹن کْٹن سُٹن راہیں، سُنن نہ کوکاں چانگاں سیف ملوک جیہاں نوں لاون، کس بندوق کلیجے دھوں اواز نہ نکلے کوئی، سَلّ جاوے ہڈ بھیجے بجلی دے چمکارے وانگر، اکھ پرت قہر دا جو تکے سونس نہ سکے، بھُج اوتَھائیوں مردا واہ واہ مست نگاہ پری دی، گھاء کرے وچ سینے ڈوری بھوری نیند بھری سی، تَکدی طرف زمینے خوب بدامی اَکھیں بھائی، چیرمیاں اَنب پھاڑی کجل کَٹک مَٹک سُہاوے، جیونکر بک اُجاڑی گُوہڑے نین سمند حُسن دے، کَجلا لہراں مارے اَکّھ مَٹکےّ مارن دھکے، ٹھیلھ دیون ہتیارے ہُوندے غرق جہاز دِلاں دے، لَگدا کون کنارے پر اس وہن محمد بخشا، جو ڈُبےّ رب تارے جادوگر اُداس ایانے، بِن پیتے متوارے اوپر خماری کرن اسواری، پِھرن شکاری بھارے کٹ کٹ سَٹن کٹک دلاندے، لین جہان ازارے کردے وار ہتھیار جنہاں دے، سرمے سار سنگارے ہِک واری دے وِیکھن کارن، سَیکڑیاں سِروارے پاک شہید محمد بخشا، ؒجو اس جھگڑے مارے تَکن سات کریندا گھائل، نَک خنجر فولادی اوہو قاتل اوسے اگے، پھیر کُٹھے فریادی پَتلا اُچّا نَک پری دا، دھار جویں تلواروں لونگ بلاق سُچے دی تابش، جَھلک لگے چَمکاروں سِدھا تیر صفائی والا، زہر الودی کانی اڈدے پَکھنو مار گوائے، کیا طاقت انسانی کاتب لوح قلم دے لکھیا، حِکمت دی تدبیروں وچ بسم اللّٰہ اللّٰہ اکبر، الف ذبح تکبیروں مَتھا لوح ازل دے نوروں، قلم آہا نَک بھائی مُڈھوں اِک اَگوں منہ دوئے، ناہی خط خطائی سُرخی لکھن والی آہی، وات دوات نورانی صوفاں سِر الٰہی نکلن، اَکھر عشق حقانی لکھن کے رُشنائی خونی، سِر خط عاشق فانی بول تیرے توں گھول گھمائیے، سے جُثےّ لَکھ جانی سدا بہار گلاب گوہڑے دی، وات کلی مُکھ مِیٹی صاف آواز پرم رس والا، جیوں رانجھے دی سیٹی سوہنا سُرخ عقیقی تھیوا، مہر ٹکی سلیمانی موری مِثل سوئی دے نَکے، آہی ذرہ نشانی سچا موتی سل ٹکایا، کاری گراں سیانا یا اوہ گرد پتاسہ مِصری، لذت دار َمکھانا لعل لبان یاقوت سُچے سَن، شَکر مصری ڈلیاں لالی تے باریکی وَلّوں، گُل عباسی کلیاں پِستہ مغز بادام گری سَن، جس ویلے منہ مِیٹے گل کرے ونڈدے چُھوہارے، ہَسے تاں پھُل ویٹے لالی وِیکھ لباں دے والی، والی مصر شہر دا مُورت اگے نال ضرورت، ہوگیا سی بردا دَند سفید ہیرے دیاں کنیاں، گھنیاں گھنیاں لاراں اُستا کار برابر کرکے، رَکھیاں خُوب قطاراں یا ان بِدھے موتیں بِدھے، گھت قدرت دیاں تاراں یا اوہ چنبے کلیاں جڑیاں، پَنج چوکے ہک یاراں خوب سنجاف چِٹے تے سوہے، کِنگری چوٹی داراں گلیاں ہار محمدبخشا، سُرخ دِسن دند لَہراں طوطے وانگن جِیبھ مِٹھی سی ،مَینا بولن والی آکھے میں نہ بولن والی، ہر اک نال سُکھالی ٹُھوڈی سیو باغ ارم دا، بہی سی رس والی جَھلّے لَکھ اسیب نہ پہنچے، اس دے کول سوالی چوہا پاک آہا وچ ٹوآ، جو بِن پانی بھریا ٹھوڈی ہِیٹھ سلاک جڑی سی، مچھ حُسن دا تریا گاٹا مثل صراحی کچ دی، بوتل صاف بلوری سُرخ شراب لہو بھررتے، شَےشے گرد لہوری یا ماہی دی مرلی آہی، مائل کرے حِیواناں یا قرنا آخر دی سُن کے، نِکلن پَونوں جاناں شِیریں شَکر نرم آوازہ، رَسلے بول رنگیلے تلخ جواب مِٹھے مُنہ وِچوں، سن کپیندے بیلے مِٹھا ہاسہ ماسہ ماسہ، دند نہ کردی ننگے صاف لمی تے پتلی گوری، گردن مِثل کُلنگے طوطے قُمری نالوں سوہنی، کوئل وانگن بولے چَھنکے گل کٹوری جیسی، موتیں بھر بھر تولے باہاں لوہڑے رنگ رنگیلے، چنن چیر بنائے استاکار ازل دے یارو، جندر چاڑھ سُہائے یا اوہ باغ حُسن دے وچوں، چنبے نویاں شاخاں لچکن جوڑ مَروڑ کریندے، چال مِثل گُستاخاں اُنگلیاں دِس پُون سَلایاں، چاندی کھری سلاکاں نوہیں مہندی بن بن بہندی، لہو ملے غمناکاں یا اوہ کلکاں سُوہیاں آہیاں، شَنگرف بھریاں نوکاں یا شاطر یا تیر اَجل دے، رت پِیون سَبھ لوکاں چھاتی تختی صاف چنن دی، خوب کریگر گھڑکے چاندی دے دو پھُل لگائے، مِیخ لوہے دی جڑ کے شان گمان مخول تکبرّ، لاَڈ تے بے پرواہی بے رحمی تے سِتم بے ترسی، خؤبے مہری آہی نازک جُثہّ پھُل چَنبے دا، اَلّامکھن سیالا دُھنی تھیں خوشبوئی ہُلاّ، مُشک تَتاری والا نِکیّ نِکیّ چال لڈکیّ، ہنساں کھگاں جِیہی رنگ گلابی شکل متابی، پھُلیں تُلدی دِیہی ٹور لَٹکدی وانگ کبک دی، گردا لک مروڑے پَبّ اُٹھاوے رب بَچاوے، کچی تند تروڑے حُوراں نالوں حُسن زیادہ، پریاں دی سَرداری یوسف ثانی روئے زمیں تے، صُورت رب اتاری روپ بدیع جمال پری دا، چودس چَن نورانی دھاوس زہر کلیجے تَکے، جے زُہرہ اسمانی جے سورج ول ویکھے ساہنواں، بَھج بدلی وچ وڑدا تارا وِیکھ ہِکو چمکارا، ہو بے چارہ جھڑدا بابل شاہپالے گھر جَمیّ، پَالی پاَلن ہارے بابل دے کھوہ پَین فرشتے، مارو غم دے مارے ٹھُم ٹھُم کر دی دھرتی دھر دی، نازک پَیر گلابوں مہندی رنگے جیوں پَٹ لچھے، آون شہر خوشابوں جے عاشق دیاں نیناں اُتے، رکھے لاڈ عتابوں پُر پُر چھالے پون محمدؒ، اَتھرواں دے آبوں تَروڑاں جوڑاں تے نَک توڑاں، دم دم وچ کجوڑاں تندی تلخی بے وفائی، مُویاں نال مَروڑاں نویں جوانی مدھ مستانی، آلی بھولی سادی رُوپ الٰہی دی ہک پتلی، دم دم ہووے زیادی آن ادا گمان پری دا، باہر شمار اندازوں نورحضور بیٹھی مستورہ، تنبو تان مجازوں یوسف دے پیراہن وچوں، جلوہ جِس دکھایا اوہو یار اِس باغ ارم وچ، سیر کرن سی آیا جاں بیٹھا سی وچ کچاوے، شمس لیلےٰ والے قیس نمانے نوں کر مجنوں، نجد اُتے تن گالے فرہادے شاہزادے سُنیا، جاں شِیریں آوازہ پَٹ پہاڑ سُٹے اُس کیتا، خیبر نوں دروازہ ہر دا روپ مریندا بھائی، ہر جائے چمکارے پا جھاتی محبوباں والی، گوہڑے نین سنگارے لعلاں دا مُل پان جواہری، جوبن دے بنجارے ہک دوجے دِل لین محمد، آدم کون بے چارے بِھیت چھُپاویں مطلب پاویں، اِس گلے کس لائیوں کِدھر رہی آ گَل پری دی، کِت پاسے اُٹھ آئیوں انگ سہیلی تے البیلی، سوہنی راج گہیلی جِیئوں تارے چَن نال سنگارے، ہر ہک سنگ سہیلی پری گلاب سُندر مُکھ والی، وچ گلزار حُسن دے سنگ سَیاں رل کِھیڈن پَیاں، جیوں پھُل ہون چَمن دے شمع پتنگ جلاون والی، گرم لقاء پری سی بہتا جِھکے نِیواں تَکے، شرم حیا بھری سی اُڈدے پنکھی ڈَھہن ہوائیوں، جے ہک جَھاتی پاون وِیکھن تارے چَمکن ہارے، ڈِگ زمیں پر آون شُوخ اَشُوب جَگت دا فِتنہ، شُور انگیز جہانوں مِٹھی جِیبھ مَلیح سلونی، بہت پیاری جانوں عاشق سوز پتنگاں وانگن، روشن لاٹ چراغوں نونہال اتے گلبدناں، بک ارم دے باغوں جے کُجھ صِفت پری دی بھائی، ٹُوراں ہور اَگیرے ڈر لَگدا مَت عاشق تُسّے، سَڑ سَڑ مرن چوپھیرے مُشتاقاں نوں شوق سَجن دا، سُن سُن ہوگ سوایا اگ وچھوڑے والی اُتےّ، تیل جدوں ایہہ پایا جوش خَروش بھرے دل والے، بے سُدھ ہوسَن ہوشوں جِگر کباب شَتاب کرن گے، تاب حُسن دے جوشوں مَست نگاہ پری دی اندر، خونی نین بہادر مویاں دِلاں نوں زندہ کر دے، آب حیات برابر	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر أبو العنبس الصيمري	قصيدة في أَيِّ سَلحٍ تَرتَطِم	في أَيِّ سَلحٍ تَرتَطِم وَبِأَيِّ كَفٍّ تَلتَقِم أَدخَلتَ رَأسَكَ في الرَحِم وَعَلِمتَ أَنَّكَ تَنهَزِم يا بُحتُرِيُّ حَذارِ وَي حَكَ مِن قُضاقِضَةٍ ضُغُم فَلَقَد أَسَلتَ بِوادِيَي كَ مِن الهِجا سَيلَ العَرِم فَبِأَيِّ عِرضٍ تَعتَصِم وَبِهَتكِهِ جَفَّ القَلَم وَاللَهِ حِلفَةَ صادِقٍ وَبِقَبرِ أَحمَدَ وَالحَرَم وَبِحَقِّ جَعفَرٍ الإِما مِ اِبنِ الإِمامِ المُعتَصِم لأصَيِّرَنَّكَ شُهرَةً بَينَ المَسيلِ إِلى العَلَم حَيِّ الطُلولَ بِذي سَلَم حَيثُ الأَراكَةُ وَالخِيَم يا اِبنَ الثَقيلَةِ وَالثَقي لِ عَلى قُلوبِ ذَوي النِعَم وَعَلى الصَغيرِ مَعَ الكَبي رِ مِنَ المَوالي وَالحَشَم في أَيِّ سَلحٍ تَرتَطِم وَبِأَيِّ كَفٍّ تَلتَقِم يا ابنَ المُباحَةِ لِلوَرى أَمِنَ العَفافِ أَمِ التُهَم إِذ رَحلُ أُختِكَ لِلعَجَم وَفِراشُ أُمِّكَ في الظُلَم وَبِبابِ دارِكَ حانَةٌ في بَيتِهِ يؤتى الحَكَم	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T5
HIN	Agyeya	37. उस बीहड़ काली एक शिला पर बैठा दत्तचित्त	उस बीहड़ काली एक शिला पर बैठा दत्तचित्त- वह काक चोंच से लिखता ही जाता है अविश्राम पल-छिन, दिन-युग, भय-त्रास, व्याधि-ज्वर, जरा-मृत्यु, बनने-मिटने के कल्प, मिलन-बिछुड़न, गति-निगति-विलय के अन्तहीन चक्रान्त । इस धवल शिला पर यह आलोक-स्नात, उजला ईश्वर-योगी, अक्लान्त शांत, अपनी स्थिर, धीर, मंद स्मिति से वह सारी लिखत मिटाता जाता है । योगी! वह स्मिति मेरे भीतर लिख दे: मिट जाए सभी जो मिटता है । वह अलम‍ होगी ।	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T3
ARA	الشاعر طارق الكرمي	قصيدة تأمُّلٌ حذِرٌ	تحطُّ الفراشةُ على حافّةِ مكتبي الآنَ (ليتَ شِعري لماذا..) مكتبي حيثُ الأقلامُ أصابعي والأوراقُ صفحاتُ مصحفٍ ما وريشُ أشجارٍ هلْ تتأملِ الفراشةُ شيئاً أعلمُ أنَّ جناحيها سيصطفِقانِ في اللحظةِ الصّفرِ (هلْ عمّا قليلٍ..) أعلمُ (هلْ لي أنْ أعلمَ) أنَّ جناحَ الفراشةِ إذْ يرِفُّ سَيَهَبُني العصفَ أنَّ تسونامي ما يتغفّى تحتَ جناحِ فراشه..	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعر المستغانمي	قصيدة ماذا فرَّطت في الآوقاتِ الخاليَه	ماذا فرَّطت في الآوقاتِ الخاليَه ضاعَت الأيام كي ندير تغنم وقتي اليوم نذكُر بالنيّه نحضُر بالقلب والضير الذكر أحسَن من التجارَه لو كان نقول آش فيه أفضل منَ المُلك والوزارَه والناس محرَّفا عليه والدنيا كلَّها خسارَه حاطَت بالعدل والسفيهربّي من حرها يجير نخشى نفسي تصير لها مطيّه نبقى في يدها أسير بعد التوفيق والأوصاف المرضيه الذكر أسباب كل خبر يا رب عمّت المصائب والذكر أثقال في اللسون والخلقُ سعت في الغرائِب والناس أحوالها فنون غاصَ المطلوب في المطالب والصدق قليل ما يكونالناس قلوبها ذكير ما ينفَع وعظ في ارباب المعصيّة أعييت أنا منَ النذير أينَ أقوالي مع أقوالِ الأنبيا الذكر أسباب كل خبر النائم في القريب يفطَن والميِّت ما لهُ احساس كيفاش القول فيه يمكن راني نبني بلا أساس الناس احوالَها تجنّن تسعى في المقت والفلاسمعلوم نهارها كبير يومَ الحساب آش هذي الداهيّه لو كان تشوف ما يصير تسمَع قولي تعوج عن المعصيه الذكر أسباب كل خير يا خوتي هيّا نتوبو نذكر ربّنا جميع في الأخرى ذاك ما نصيبو والوقت عزيز لا يضيع والشقي ربنا حسيبو ما يسمَع قول ما يطيعيعصي مولاه بالكبير الذكرى نافعَه للمؤمن شافيه تنهض بالقَلبِ والضمير يخرُج للعِزِّ بعد ذُلِّ المعصيه الذكر أسباب كل خير يا ربِّ وفق الجماعه لافعالِ الخير والصلاح وانسخ المعصيه بطاعة واجه العباد بالسماح نحنُ والخلق للشفاعه نحتاجُ نحتاجُ كلُّنا اقباحأبغيت نتوب يا قدير كم من سيّا عصيت ظاهرَ وخفيه والناس تعدني بخير لولا فضلُك عمَّني وظهر فيا الذكر أسباب كل خير صيَّرت كلامنا حقائق راهو منقول في الكتوب يظهر منسوم للخلائق ياخُذ بالروح والقلوب صاحبُ الصدق لهُ شائق يا ربّ تستُر العيوبالعلاويُّ يظُن خير أدركني يا لطيف عندَ المنيّه بجاه الصادق البشير أنا والحاضرين وأصحاب النيَّه الذكر أسباب كل خير	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
JPN	読人不知／国兼	null	よひよひに　かよひしみちそ　たえにける　うきみをなかの　せきもりにして	T3	生命、时间与存在	T2	T3	T3
ZHO	云帆	祭	房屋的倒影在视线里结冰我摸一摸眼角，凝固的一滩淤血已经昏昏地睡去了一个亡灵开车从黄昏驶向墓地看到有人在焚烧自己的尸体时间静止，牧师们忙着联络上帝手机占线，电话簿间歇性失忆我从废墟中里醒来，哭泣给末日涂抹鲜艳的红漆一群群木乃伊举行赴火的典礼乌鸦们，纷纷落在电线杆上闭上眼睛，听着黑夜的悼词坠地风，谱写黎明前的谣曲一条条经验的道路神秘失踪我成为隔世的唯一证人在清晨的巷子里，我喃喃自语：时间并不存在，预言的马车碾过我们的肉体，仅仅属于路过	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
HIN	Kedarnath Agarwal	घोड़े का दाना	सेठ करोड़ीमल के घोड़े का नौकर है भूरा आरख।– बचई उसका जानी दुश्मन! हाथ जोड़कर, पाँव पकड़कर, आँखों में आँसू झलकाकर, भूख-भूख से व्याकुल होकर, बदहवास लाचार हृदय से, खाने को घोड़े का दाना आध पाव ही बचई ने भूरा से माँगा। लेकिन उसने बेचारे भूखे बचई को, नहीं दिया घोड़े का दाना; दुष्ट उसे धक्का ही देता गया घृणा से! तब बचई भूरा से बोला : ‘पाँच सेर में आध पाव कम हो जाने से घोड़ा नहीं मरेगा भूखा; वैसे ही टमटम खींचेगा; वैसे ही सरपट भागेगा; आध पाव की कमी न मालिक भी जानेगा; पाँच सेर में आध पाव तो यों ही भूरा! आसानी से घट जाता है; कुछ धरती पर गिर जाता है; तौल-ताल में कुछ कमता है; कुछ घोड़ा ही, खाते-खाते,- इधर उधर छिटका देता है। आध पाव में भूरा भैया! नहीं तुम्हारा स्वर्ग हरेगा नहीं तुम्हारा धर्म मिटेगा; धर्म नहीं दाने का भूखा!- स्वर्ग नहीं दाने का भूखा!- आध पाव मेरे खाने से कोई नहीं अकाल पड़ेगा।’ पर, भूरा ने, अंगारे सी आँख निकाले, गुस्से से मूँछें फटकारे, काले नोकीले काँटों से, बेचार बचई के कोमल दिल को छलनी छलनी कर ही डाला। जहर बूँकता फिर भी बोला : ‘नौ सौ है घोड़े का दाम!- तेरा धेला नहीं छदाम। जा, चल हट मर दूर यहाँ से।’ अपमानित अवहेलित होकर, बुरी तरह से जख्मी होकर, अब गरीब बचई ने बूझा : पूँजीवादी के गुलाम भी बड़े दुष्ट हैं;- मानव को तो दाना देते नहीं एक भी, घोड़े को दाना देते हैं पूरा; मृत्यु माँगते हैं मनुष्य की, पशु को जीवित रखकर! रचनाकाल: १२-०४-१९४६	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ZHO	刘智临	尼采	站在山巅上，他呼出的气比吸入的更冷，烫伤的手指化作五根缰绳以上升的隐喻，抓住少女脚胫时，死亡闪烁，嘹亮如永恒歌剧中的人物在轮回中一颗星星奔跑着，像黑色的马	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ENG	Sir William Watson	World Strangeness	Strange the world about me lies, Never yet familiar grown— Still disturbs me with surprise, Haunts me like a face half known. In this house with starry dome, Floored with gemlike plains and seas, Shall I never feel at home, Never wholly be at ease? On from room to room I stray, Yet my Host can ne’er espy, And I know not to this day Whether guest or captive I. So, between the starry dome And the floor of plains and seas, I have never felt at home, Never wholly been at ease.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	شادي حلاق	قصيدة كيف هبط آدم وحوّاء	بينما أنا ما بين ال (كنت) وقبل ال (كنت) في ال (سأكون) وال (لم أكن) تساءلت: كيف أرتكبني فأقدّمني إلى آكلي الضّمير على أطباق الجريمة؟! هل أنا ارتكبت الجريمة أم الجريمة ارتكبتني وتجسّدتني؟! أمّ أنّ الطّهر تزوّج البراءة فأنجباني والجريمةَ فكنت أخا لها؟! لكنْ! ألا يُميّز الزّمان بين قابيل وهابيل؟ لكن أعتقد أنني قابيل وهابيل في نفْس واحدة وجسد واحد أردت الهروب منّي فانشققت اثنين ففُجِعتُ وارتعبتُ وعدتُ راكضا إليّ فاصطدمت بي فتكوّنت أضواءٌ في الأفق من شرار الاصطدام فأبعدنا الاصطدام عن بعضنا حتّى اصطدمنا مرّةً ثانية في الجهة االأُخرى لقد كان مسير اصطدامنا ونفورنا حتّى اصطدامنا في الجهة الأُخرى التي هي نفسها، يُشكّل خطّا منحنيا يلتقي طرفاه تكوّنت أضواء أُخرى أيضا من ذلك الاصطدام وبقينا على هذه الحال نصطدم ببعضنا ثمّ نفترق ثمّ نصطدم، وهكذا تكرّرت العمليّة سبع مرّاتٍ حتّى استقرّ وثبت كلّ منّا في نفس النقطة إنّما كلٌّ يدير ظهره للآخَر وبهذا فإننا من البعيد من الجهة الثّانية كنّا متواجهَين وكنت أشعر به ولا أراه وكان يراني ولا يشعر بي أردت أن ألتفت إليّ لكن كم كان عصيّا عليّ ذلك فكدت أموت عرفت أنّ الموت يكتمل باكتمال التفاتي أو قبله وكنت أنا أمشي وكان (هو أنا) أو (أنا الآخَر) واقفا وتلك الأضواء التي كانت تنتشر في الأفق من شرار الاصطدامات تجمّعت عندما استقرّينا واستقرّت في الأفق مشكّلة الشّمس لكن أنا وأنا الآخر تعاهدنا أن نلتقي كلّما غابت الشّمس أو غيّبناها ها أنا أمشي، وقد مضت السّنوات هل حقّا تلك سنوات وأزمنة أم طرقاتٌ وأمكنة؟! هل أقول مضى زمكان؟! لكن كيف أقيس ذلك المكان بالسّاعة أم بالمتر؟! هل سأقيسه بِ (السّاعتمتر) لكن هل حقّا أنا الذي أمشي أم أنا الآخر هو الذي يمشي إليّ وأنا واقف؟! أظنّ أنّ الطّريق هي التي تمشي بي أذكر أنّي تساءلت مرّةً: كيف هبط آدم وحوّاء من الجنّة على هذه الأرض ولم يتحطّما؟! هل كان لهما جناحان جنحٌ زمانيٌّ، وجنحٌ مكانيّ؟! أو جنحٌ مادّيٌ وجنحٌ معنويّ؟! أم كانا هناك كلٌّ منهما جسدا معنويّا ولمّا وصلا إلى الأرض ترسّب الثّقيل على الأرض وبقي الخفيف في الأفق؟! من وقتها منذ تلك التساؤلات توحّدت الشّياطين والملائكة فيَّ جُعِلتُ برزخا بينهما ألهذا هنالك من يقول عنّي شيطانا، وهنالك من يقول عنّي ملاكا؟! وهنالك من يقول عنّي: تارةً شيطانا، وتارةً أُخرى ملاكا؟! هل لي وجهان في وجه واحد؟! الأنّ برجي الجوزاء؟! هل أنا قاتلٌ وقتيلٌ في جسدٍ واحدٍ وفي ساحة معركةٍ واحدةٍ ليس فيها سواي؟! تتراكم الأسئلة تحت قدمَيْ مخيّلتي مشكّلة جبال دهشةٍ مُنشئةً بينها وديان ذهول: جبالٌ قمّتها حيرة تتحرّك بسرعة كضوء محبوس في غرفةٍ من مرايا حتّى تبدو كأنّها ساكنة ووديانٌ قعرها ثباتٌ ساكنٌ كمرآة انعكست عليها أضواء من كافّة الاتّجاهات حتّى تبدو كأنّها مُتحرّكة أين أنا الآخَر؟ هل سأنتظر الشّمس حتّى تغيب كي ألقاه؟! كلاّ، سأُغيّبك أيّتها الشّمس أين أضعك حتّى لا أراك ولا ترينني؟! هذه جهاتي السّتة: الأعلى والأسفل والأمام والخلف واليمين واليسار كلّها ظاهرة لي فأنت أيّتها الشّمس قريبة منّي مع كلّ ذلك البعد فأنت أقرب نقطةٍ منك إليّ إذن فأنا أبعد نقطةٍ منّي إليك سأخفيك فيّ فأنا الجهة السّابعة التي هي مرآة الجهات ها أنا ذا أمام الزّمكان وطبيعته ومعانيه والشّمس في داخلي شهوةٌ تشتعل: أرى آدم، وقد كانت الشّجرة بجمالها وسحرها وبهائها ونورها وعظمتها تُخفي القبح والسّوء والشّر والظّلام الذي كان فيه من كتفيه حتّى آخر أظافر أصابع قدميّ الوجود وكانت تبعث في نفسه الطمأنينة والسّكينة كان آنذاك في مكانٍ نسمّيه في الدّنيا: زمن أو سنّ الطّفولة وكان مُحاطا بنظامٍ عظيمٍ منتظمٍ مُنظِّم نسمّيه في الدّنيا: الفطرة لكنّه لشدّة إعجابه بتلك الشّجرة بدأ يكثر النظر فيها فأفرط بالتّفكير فيها والنّظر إليها فغُيّب بذلك عنه جمالها ونورها وبهاؤها وسحرها وعظمتها شيئا فشيئا، وهذا غيّر النّظام فيه فبدأ السّكون يتحرّك اضطرابا فصارت تجذبه الشّجرة فبدأ يسير إليها بعد أن تخلخل النّظام فيه حتّى وصل إلى مكانٍ مزلزلٍ وشديد الرّياح، لقد اختلط حينها الجمال بالقبح، والسّعادة بالحزن، والخير بالشّر، والمعنى بالمادّة. لقد كان يشعر بمعنى تلك الشّجرة العظيمة، أمّا الآن فقد تجسّد إنّه الآن يبعد عن سنّ البلوغ عدّة سنتيمترات ومعه حوّاء لقد غاب المعنى وانكشف الجسد فانكشفت سوءاتهما وانتشيا إنّما كانت النّشوة هي هذه الأرض الدُّنيا واكتمل بلوغه فيها أرى نيوتن عندما ركله أحمقٌ على بطنه كيف نفر منه وأراه الآن عندما تنهّدت فتاةٌ أمامه رافعةً فخافضةً صدرها كيف رفعته إلى السّماء وأسقطته على الأرض وجذبته إليها، فاكتشف الجاذبيّة أرى الآن هذه الجبال المنتصبة وأتساءل: كيف انتصبت هذه الجبال؟! هل انتصبت عندما رأت الوديان؟! أتأمّل البحر والغيوم فالأمطار فالبر أوه!: هل البحر ذكرٌ، والغيوم عضوه التّناسليّ، والبرّ أنثاه؟! تلك حالة زواجٍ مختلفة أجل إنّ الحبّ بالنسبة لهما معلّقٌ في الأُفق على شكل شمس فيتكوّن غيما فوقهما يتنزّه، والشّهوة الرّياح أرى الآن الكرة الأرضيّة مندهشا: كيف تُمارس الحُبّ مع الجهات فتنجب الليل والنّهار، وفي الوقت نفسه تمارس الحُبّ مع المدى فتنجب الفصول والأيّام! إنّها تمارس الحبّ مع الجهات لتنجب المكان، ومع المدى لتنجب الزّمان هل المكان والزّمان والوجود كلّه ليس سوى حركات في سكون ينظّمها؟! شرودي هذا جعلني أنتبه إلى هذا القلم وهذه الورقة كيف يُمارسان الحبّ فينجبان الكلمات لقد امتلأت بالرؤيا أريد أن أرتاح. لكن ماذا سأفعل بعد ما رأيت؟ سأفتح التّلفاز، ربّما أنا بحاجة الآن بعد تلك الرؤيا إلى رؤية مضت ساعات لقد امتلأت الآن بالإثارة سأغلق التلفاز لكنْ تبّا! أين سأفرغ هذا الغضب الهائل الذي امتلأت به الآن وإنّي لا أستطيع الوصول إلى أيّ مسئول أو حاكم؟! وأين سأفرغ هذا الحزن العميق الذي امتلأت به الآن وإنّي لا أستطيع اللحاق بأولئك الشّهداء؟! ثمّ أيضا أخيرا كيف سأفرغ هذا الدّم الأبيض الذي صار يغلي ويفيض في جسمي وإنّي مازلت أعزبا؟! الشّمس في داخلي أُطفئ شعاعها وصارت جمرا تحوّلتُ الآن إلى الحكمة: أرى آدم قد ضغط على زرّ الجاذبيّة أو سرّ الجاذبيّة الذي كان معلّقا على لوحة الأزرار أو لوحة الأسرار ضغط على الزّر الذي يدير آلة الدّنيا وقد كانت مخفيّة بسكونها إنّه زرّ المعرفة الذي يعرّف على النّور والظّلام ويفرّق بينهما فأوّل ما فرّق بينهما والجنّة وبين بعضهما بعضا مكانيّا لقد وُجِد آدم على هذه الأرض في جهة منها، ووُجدت حوّاء في الجهة المقابلة لها في الطّرف الآخَر من هذه الأرض حيث هو ولئن كانا من قَبل يبعدان عن بعضيهما خطوة واحدة أو مترا إلاّ أنّ تلك الخطوة كانت مسافة زمنيّة فتحوّلت إلى مسافة مكانيّة وكانت بذلك المقدار بعد ذلك الهبوط التّحوّل ترسّبَ الثّقيل الماديّ على الأرض وبقي الخفيف المعنويّ في الآفاق مالئا الكون كلّه لقد كانت الدّنيا مخفيّة بسكونها وعند هبوطهما بدأت الحركة، وكان آدم شكّل النّهار، وحوّاء شكّلت الليل ألهذا فإنّ النّهار ذكريٌّ، والليل أنثويّ؟! أرى الآن لوحة الأزرار تلك كيف انطوت أمام نيوتن رمزا على شكل لوحةٍ صغيرة كشجرة التّفّاح، ومدّت له سرّا / زرّا على شكل تفّاحة ليضغط مرّة ثانية على ذلك الزّر ليرينا آلة الكون والجاذبيّة كيف تعمل وأنت أيّتها الجبال الشّامخة كيف تشمخين هكذا دون جذور، ولا تهزّك أقوى الأعاصير؟! هل جذرك الأرض كلّها؟! أم يا تُرى أنت جذور الأرض؟! سأتعلّم منك الشّموخ فأجعل جذوري الإنسانيّة لطالما أنا إنسان والإيمان لطالما أنا مؤمن وأنت أيّتها الوديان! سأصرخ الآن وأنا على حافّتك: لن أسقط فيك كما سقط غيري حبّا بالسّقوط أو تهوّرا بل حمقا أتى نتيجة النّفس التي تريد خفيةً أن ينظر إليها الآخرون معجبين بمغامرتها ولن أبتعد عنك كما ابتعد غيري خوفا منك أو خوفا من السّقوط جبنا وبخلا أتى نتيجة النّفس التي لا تريد أن تخسر شيئا إنّما سأقف على حوافك متأمّلا أعماقك حبّا بالعمق: سأرمي فيك شِبَاك آفاقي لأصطاد أعماقك لأرى فيها أفقا آخر وسأصرخ بأعلى صوتي: هِي~ي~ ههي~ي~ي~ي~ي~ي~ي~... آه ما أجملك أيّتها الوديان: تأخذين صوتي القبيح إلى البعيد البعيد وتعيدينه إليّ موسيقى كأمواج البحر وأجنحة الرّياح تعلّمت منك الآن كيف أنّ النّظر إلى الأعلى والنّظر إلى الأسفل متشابهان إنّما الاختلاف يكمن في النّاظِر البحر!: كم هي رهيبة وجميلة تلك التّجاعيد على وجهه وجسده كم هي الشّيخوخة بحرٌ، وآه كم ننفر منها! وكم الطفولة بحر يا ترى كم شاخ هذا حتّى صار بحرا؟! مِن كم طفل وشيخٍ مكوّن أنت أيّها البحر؟! كم هو شيخٌ طفل معا هذا البحر يتبخّر البحر بهدوءٍ ليحلّق ويتنزّه بين أغصان السّماء البحر الغيم المطر الأرض! البحر أمٌّ، والأرض طفلها الرّضيع كم هي حنونة هذه الأم البحر: تُدلّي أثداءها في السّماء غيوما لتُرضع طفلتها الأرض. آه أينك يا أنا الآخَر؟! من أخرجني من الحلم؟! لم توقظني الشّمس فمن أيقظني إذن؟! ربّما هو ضوء الواقع قد غمزني تبّا إنّه ضوء التّلفاز كم هو قبيح هل يا تُرى صُنّع هذا الجهاز في معمل السّياسة أم معمل الدّعارة؟! لا أرى فيه سوى هذين. أعتقد أنّه صُنّع في معمل واحد، وهذان هما أمرٌ واحد إنّما يختلف في اللون	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	عباس العاملي	قصيدة فتى كان رباً في اهيل زمانه	فتى كان رباً في اهيل زمانه وركناً لهم في الحادثات ركينها ولِلّه كم في هاشم سبقت له يد شكروا معروفها ومعونها وكم فئة فاءت اليه فرشها على الدين ان اللَه أكرم دينها وسيارة من رادة العلم جوده سرى لمغانيها وأغنى مدينها تجافى عن الدنيا وصدّ زهادة بها وبعين الحق أبصر هونها رأى النفس أيام الحياة رهينة بأعمالها الحسنى ففك رهينها تجنبها في السرّ والجهر إنه رآها ضلالا غثها وسمينها وأبصر منها حية لان مسها وفي نابها سمّ يساور لينها وأصغى إلى الأخرى بقلب كأنه عياناً يرى سكانها وقطينها	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ARA	الشاعر قاسم الكستي	قصيدة تجنب العشق واحذر من تملقه	تجنب العشق واحذر من تملقه فالسم فيه ومنه الموتُ ينتظرُ في الحال لا يشعر الجسم السليم به وإنما بعد حينٍ يظهر الأثر	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
PAN	محمد یوسف	اداسی دل چ بیٹھا کے سوچاں سوچدا رہنا	اداسی دل چ بیٹھا کے سوچاں سوچدا رہنا ڈبیا سی گھمن گھیری وچ قسمت نوچدا رہنا اک سر نوں جھکانا تے عمل ہے بہت اوکھا ذرا جیہی گل پِچھے میں ذہن کھروچدا رہنا کدی تے پرت آون گئیاں اوہ بیتیاں گھڑیاں پی کے اپنے غصے نوں ایویں ای گلوچدا رہنا زندگی وچ ویکھنی پے جائے جو مشکل گھڑی ہر دردی دے دُکھاں نوں میں پوچدا رہنا بڑیاں آساں امیداں دے تقوے دل نیں میرے ایسے امید وچ دل دا ویہڑا پوچدا رہنا میرا دل پہلے ای پھوڑے وانگ دکھیا اے زہری گلاں سُن کے میں دل دبوچدا رہنا جیویں سہتی نوں یوسف طعنے دِتے سی سیاں نی اڑیئے تینوں وی وچھوڑا اک بلوچدا رہنا	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	董份	峴山	一春長復臥山阿，自愛山中綠樹多。看盡閒雲低野岫，坐當明月上清波。驚禽往往移林麓，鳴鹿時時過薜蘿。卻笑閒來尚多事，著書時倦即行歌。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ARA	الشاعر أحمد شوقي	قصيدة حكاية الصياد والعصفوره	حكاية الصيَّاد والعصفوره صارت لبعض الزاهدين صُوَره ما هزَأوا فيها بمستحقِّ ولا أرادوا أولياء الحق ما كل أهل الزهد أهل الله كم لاعب في الزاهدين لاه جعلتها شعرا لتلفت الفِطن والشعر للحكمة مذكان وطن وخير ما يُنظم للأديب ما نطقته ألسُن التجريب ألقى غلام شركا يصطاد وكل من فوق الثرى صياد فانحدرت عصفورة من الشجر لم يَنهَها النهى ولا الحزم زجر قالت سلام أيها الغلام قال على العصفورة السلام قالت صبىٌّ منحنى القناة قال حنتها كثرة الصلاة قالت أراك بادىَ العظام قال بَرتَها كثرة الصيام قالت فما يكون هذا الصوف قال لبأس الزاهد الموصوف سَلىِ إذا جهلت عارفيه فأبن عبيد والفُضَيل فيه قالت فما هذى العصا الطويلة قال لهاتيك العصا سليله أهُشّ في المرعى بها وأتَّكى ولا أردّ الناس عن تبرُّك قالت أرى فوق التراب حَبَّا مما اشتهى الطير وما أَحبا قال تشّبهُت بأهل الخير وقلت أقرِى بائسات الطير فإن هدى الله إليه جائعا لم يك قرباني القليل ضائعا قالت فُجد لي يا أخا التنسُّك قال ألقُطيه بارك الله لك فصَلِيَت في الفخ نارَ القارى ومصرعُ العصفور في المنقار وهتفت تقول للاغرار مقالة العارف بالأسرار إياك أن تغترّ بالزهّاد كم تحت ثوب الزهد من صياد	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
HUN	Ady, Endre	A KIÜRÍTETT ÁGYASHÁZ	Nyomorodást küldött rám az Idő S mit összehordtam testben avagy lázban, Kiüritem víg ágyasházam: Széledjetek szét, Drágaságaim. Nyoszolyátok érintetlen marad, Őrizze nyomát finom testeteknek, Hó-ágyatokon Szerelemnek S Dölyfnek láng-pallosu angyala áll. Óh, jaj, a ti kiűző uratok Most a tiétek, igazán tiétek, Szépek vagytok, a túlig szépek S már nem érdemlem a csókotokat. Merre széleszt a Sors benneteket, Kiknek odadtam magam darabokban S más karokban vajon föllobban Egyőtökben vérem, a cifra vér? Vajon kitör-e majd belőletek, Kik szépek vagytok, a túlig szépek, A legszentebb, legúribb vétek: A vissza-vissza-vágyakozás? Az Éjbe nézek bús-utánatok S már látom a mécseket vágyva gyúlni S benneteket új ágyra hullni S kínjaim közt, íme, megáldalak: Vigyétek ágyasházam illatát, Szent muzsikáját bolond lihegésnek S ágyán majd a külömb legénynek Sírjatok értem egy pillanatot.	T3	生命、时间与存在	T2	T3	T3
ARA	الشاعر جمال الدين بن الحسام	قصيدة ومقشعر الجلد مزوَرُّ الحدق	ومقشعر الجلد مزوَرُّ الحدق لا يرهب الليل إذا الليل غسق مستتر حتى إذا النجم بسق عدا على النحل فآذى وفسق وفتح الأبواب منها وخرق وكسّر الأصنام فيها ومحق سقّطته بمستدير كالطبق كضغطة القبر إذا القبر انطبق فما استقرت فوقه حتى اختنق من صخر حوران شديد المتسق من لج في البحر تغشّاه الغرق أو سارع الدهر إلى الحتف اختنق	T3	生命、时间与存在	T5	T3	T3
LZH	陳中	金陵送林弘豫归莆	触热才闻过建康，离亭何事又严装。家山久积南闽梦，旅雁愁分蓟北行。一骑斜阳槐影绿，孤舟细雨藕花香。念予未遂林泉愿，归思随君绕故乡。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
POR	Camila Sintra	O mínimo de nós dois	No pequeno espaço entre teu olhar e o meu brilha a estrela do desejo que nos guia um para o outro Na ausente distância entre teus lábios e os meus brincam e fundem-se os hormônios da nossa química mais secreta No mínimo silêncio onde somente nossos corpos falam deslizam mãos em carícias de tatos cegos que tudo dizem No fugaz e eterno momento da consumação de nosso amor gritam gargantas no gozo do prazer da quase dor desse explodir...	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	أبو حامد الغزالي	قصيدة يا أيها المدعي لله عرفانا	يا أيها المدعي للَه عرفانا وقد تفوه بالتوحيد أعلانا وتطلب الحق بالعقل الضعيف وبالقياس تحقيقاً وتبيانا	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
LZH	任大中	和祖無擇題袁州東湖盧肇石	宜陽刺史才，祖擇之維傑。大旱雨一方，盡使焦枯活。公退趣尚深，水石探其絕。長江北岸林，唐有盧子發。曾居此林下，高把簪組脫。歲遠成荒墟，佳名詎泯沒。有石數尺長，猶是舊時物。況辱泥塗久，實有堅重節。擇之渡水見，力爲心慘切。萬夫一呼聚，撓動雷聲揭。地險若驅來，巖谷俱震裂。幽輔郡東河，脫得太華骨。白玉漏纖紋，雨頻爲澡刷。草蔓漸盤遶，柳綠密揮拂。潤恐欲迸泉，怪亦有奧穴。安知無蟄龍，時見微雲出。幾因牽夜吟，簾曉捲殘月。氣暗逼人寒，蒙籠未若別。烟重風掃開，獨立勢突兀。蘇武見單于，傲睨腰不折。人皆畫將歸，予筆恨麤拙。擇之豈不賢，天涯避讒舌。對此憂足忘，我觀未甚悅。不得見媧皇，願天無破缺。	T4	社会、权力与历史	T1	T4	T4
LZH	觉澄	雪月溪山歌送天然道首座归蜀	蜀路连云知几许，策勤斯道耐寒暑。拨开云雾睹青天，仍与孤云为伴侣。布慈云，施法雨，竿木随身能作主。德云不在妙高峰，此去逢人休错举。天风清，江月明，月巢野鹤梦初醒。门庭施设谈玄者，犹较石霜半月程。常独步，常独行，三更月下迎空生。回首广寒何处是，桂轮皎皎临沧瀛。曹溪水，通一滴，容纳百川流不息。黄金灵骨今犹在，白浪滔天无处觅。觌面提，当机疾，华亭船子抛篙直。截断众流达本源，瞿唐三峡连天碧。肩鈯斧，上青山，峭壁颠崖不可攀。欲识洞山分五位，须知兜率设三关。人亦闲，境亦闲，萧条茅屋两三间。五湖云月谁消得，万里溪山独往还。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
HUN	Tompa Mihály	POHARAM.	Nem jól vagyunk mi, édes poharam! Ritkaság, hogy belőled bort igyam; Ha iszom is, jó kedvet nem kapok: Eszembe jutván a letünt napok! Eszembe jut te régi víg urad, - Ki fájdalom, már a mennyben mulat! - Ki egykor a bakatornak levét Csordúlatig tölté, tölté beléd! Ülénk gazdád körül gyakran, sokan, Hozzá növénk, mint a sás bokrosan; S koccintván, a dal szebb lett veletek, Mint egy ezüst síp bele zengtetek! Éjfél után, ha gát és fék szakadt, S kedvünk félig bú volt, félig harag; S már nem derű a hegyek homlokán, Hanem vad tűz, mit keble nyögve hány: Csendültetek... mondván: elég... elég! S a bús hangról rátok nem ösmerék; De képzelém a zárda-csengetyűt, Mely eszmélni hív s fekhelyünkre kűld. Igy folyt ez, igy! Ki vígan él, az él! Szivünk láng volt, idegzetünk acél; Bú-baj tartós, teher nem volt nehéz. De az öröm oly édes, mint a méz. Adóztatván ekkép az életet; Egyszer gazdánk lábáról leesett; Hű női kéz kórágyát nem veti... (Család, rokon belőlünk telt neki.) Homály, csend van körűle; halovány Mécsvilág teng még fogyó olaján; S halál-óra: éber pók ketteget... Jelengetvén a végső perceket. Ejh mit? ne hagyd magad! reá esénk; Feje alá nyult ő, nyögvén felénk: A pince-kulcs imhol... mulassatok! Majd addig én itt... lassan... meghalok! Nem vígadánk mi, - de ő meghala... Még a torban szolgált ki pohara; S mi, a bor és kedv edzett hősei: Nem birtuk azt most kiüríteni. Szűken hagyott, - nem hagyhatott sokat, - Jó szív mellett a halmaz meglohad, - S ugy rendelé: hogy árva és szegény Osztozzanak, mivel birt, mindenén. Tudván, minő kezekbe nem kerűl: Mi vettünk meg mindent, becsin felűl, Hogy udvarán megütték a dobot, - (Higyjétek el, hogy senki nem lopott.) Ez vásárolt ekét és boronát, - Minek nekem? szerezze meg ki szánt! A könyveket, - hadd menjen! amit ad A bölcseség, nagyon sovány kamat! Hanem midőn reád kerűlt a sor, Ki boldoggá tevéd őt annyiszor, Hogy tán benned a jó kedv árja van: Megvettelek, szerelmes poharam! De hasztalan! vidulnom nem lehet... Mindent elront ez az emlékezet; A szép multat ha jól felgondolom: Vizzé válik miatta a borom!	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	杨宗翰	世纪末	让我告诉你我们的爱情今年很便宜世界越来越硬热馒头也有大理石心情啃不动的巧克力是上帝粪便变型吻后口腔开出瘤花拳样蜷曲你奋力将夜色拧出一滴水滴我胸腔正酝酿一场暴风戾雨	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
TUR	Arif Nihat Asya	Dağlar	Çekmece'den Maltepe'den ileri Gitmemiş Sâdâbâd çelebileri Alem tepesine Alemdağ derler... Böyle bilmiş böyle yazmış eserler. Dağlar var karanlık, dağlar var beyaz. Korka korka eteğinden öper yaz; Ağrıdağ, Babadağ, Gâvurdağ, Ilgaz Kubbelerdir...dolaşır, aşılmaz. Tendürük'te, Kop'ta Palandöken'de Kurtların payı var gelip geçende... Ki alırlar vermek istemesen de! Dağlar var, tahtından inmeyen sultan Dağlar var, yapılmış bundan, buluttan... Dağlar var ki Bingöl, Binboğa, Süphan, Medetsiz'ler, Mor'lar, Nur'lar, Yıldız'lar; Karalar, Kızıllar, Bozlar, yağızlar... Karla dolar 'İmdat' diyen ağızlar; Yollar kesen, haraç alan dağlar var. Bolkarda çamların sakızı damlar... Ve bir yıldız düşer, tutuşur çamlar... Bir kızıl şehrâyin olur akşamlar... Tacı olan, tahtı olan dağlar var. Tüter Sarıçiçek, burcu burcudur, Akşamlar ya mor, ya turuncudur. Ve kışın dünyanın öbür ucudur... Sarkarken Cudinin karları dal dal Bağdaş kuradursun yollara Karhal! 'Ferman padişahın, dağlar bizimdir;' Dedi yerde bir kurt, gökte bir kartal. Dönmez misiniz ey yolda kalanlar; Yolcular, garipler, garip çobanlar; Allahüekberde tekbir alanlar? Ovalar, konaklar, yollar aşırı Birbirini selamlayan dağlar var. Dağlar var, batının yangınında kor... Dağlar var; adları Nemrut, Balahor... Kayışdağ kim, alemdağ kim oluyor? Lakin ufukları görünce yoksul Dağ yerine kubbe yapmış İstanbul; Kurşun şamdanlarda mumlar fildişi... Ki pırıltıları sularda pul pul.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
FRA	HUGO, Victor	Dénoncé à celui qui chassa les vendeurs du temple	La vieille en pleurs disait : — La misère en est cause, Pour mon bon vieux défunt je n'aurai pas grand-chose, Un seul cierge, un seul prêtre, et deux mots d'oraison A la porte. On peut bien entrer dans la maison, Avoir l'autel, avoir les saints, avoir les châsses, Tout le clergé chantant des actions de grâces, Des psaumes, des bedeaux, tout ; mais il faut payer, Hélas ! et moi qui dois trois termes de loyer, Je n'ai pas de quoi faire enterrer mon pauvre homme. — Ainsi parlait la veuve, et je songeais à Rome. Quoi ! le riche et le pauvre ont des enterrements Différents ; l'un a droit aux embellissements, L'autre pas ; l'un descend chez les morts, l'autre y tombe, Et l'un n'est pas l'égal de l'autre dans la tombe ! Quoi ! Dieu n'est pas gratis ! Quoi ! prêtres, le martyr, Le saint, l'ange, ne veut de sa boîte sortir Que pour de l'or ; sinon vous refermez l'armoire Sur le ciel, sur la Vierge et sa robe de moire, Et sur l'enfant Jésus rose et couleur de chair ! Quoi ! votre crucifix coûte plus ou moins cher, Selon qu'il va devant ou qu'il marche derrière ! Prêtres, vous mesurez au cercueil la prière ; Longue, si le cadavre est grand ; courte, s'il n'est Qu'un méchant pauvre mort — le prêtre s'y connaît — Cloué dans une bière étroite et misérable ! Prêtres, le hêtre aux champs, l'aulne, l'ormeau, l'érable, Versent l'ombre pour rien. Mai ne dit pas aux prés Les fleurs, c'est tant. Voyez mon tarif. Vous paierez Tant pour la violette et tant pour la lavande ! Ah ! Dieu veut qu'on le donne et non pas qu'on le vende ! La mort fut toujours juste et toujours nivela ; Reconnaissez au moins cette égalité-là ; Respectez le cercueil sans mépriser la bière ; Faites le même accueil à la même poussière, Sur le même silence ayez le même chant. Quoi ! je cherche un apôtre et je trouve un marchand ! C'est d'un comptoir que part l'escalier de la chaire ! Que diraient-ils de voir leurs psaumes à l'enchère, Ces hommes qui songeaient, pâles, dans le désert ? Ah ! ce De Profundis superfin qui ne sert Qu'aux riches, et qu'on met en musique, et qu'on brode, Que Jésus n'aurait pas et qu'obtiendrait Hérode, O terreur ! il n'en faut pas tant pour faire Dieu Farouche, et pour changer en ciel noir le ciel bleu ! La prière vendue a l'accent du blasphème. Hélas ! c'est de la nuit que dans les cœurs on sème, L'ombre, au-dessus de vous, mages qui brocantez, Efface brusquement toutes les vérités. Quoi ! vous ne voyez pas l'éclipse formidable ! Vous qui savez combien l'abîme est insondable, Vous vous faites vendeurs ! Prêtres, l'adossement De l'échoppe suffit pour que le firmament Épaississe au-dessus de l'église ses voiles ; La boutique retire au temple les étoiles.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ENG	Ratcliffe, Dorothy Una	WANDER-THIRST	There's a drop of Romany blood in me, And days there are when it swirls and leaps Like a river's race or a surging sea, Stirring to life all my calmer deeps. Then wandering, wandering must I go And the great, wide, open places know. For out in the world the woods are awake, And I hear the voice of the calling Wind, My wonderful wooer, my rough, sweet mate, And follow I must! Perchance I'll find His whip that drives the clouds o'er the fells, And cracks in the corrie, like short, sharp bells. The wild Ever-during is calling for me, A missel's song and a curlew's cry, Blent with a rivulet's minstrelsy, And the crooning voice of the fir-top's sigh. ‘ Tis the great god Pan that I seek to find Borne on the wings of my lover Wind. “O! make me one with the wondrous earth, God of the woods and the laughing rills! Make me one with the lucent mirth Of the Sun as he rides o'er the gorse-loved hills. When I am gone and my singing is mute Give to my Lover my silent lute.”	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
RUS	Хемницер Иван Иванович	Оплошалая лисица	Лисица много нор с отнорками имеет, И как о том один ученый разумеет, Так это для того: когда пришла беда, Что надобно бежать, так было бы куда. Одна какая-то лисица оплошала, Так что с отнорками норы не прокопала: Казалось ей, норы довольно и глухой. Я думаю, что лень была тому виной, А лень частехонько бывает нам бедой. Охотники в норе лисицу ту застали; Куда? нет выходу! и в ней ее поймали. Когда с лисицы вдруг о людях говорить, Как впрям того не похвалить, Кто с осторожностью и в службе поступает, Что наперед себя местами запасает? Стал новый командир из места выживать, -- Другое есть, куда пристать; Хоть, впрочем, иногда случится, Где штатский чин сидел, военный очутится; Да дело здесь о том: когда пришла беда, Что надобно бежать, так было бы куда.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	CUSTOM:备患的智慧
HUN	Tompa Mihály	A SZTRACZENAI SZIKLAKAPU.	Ne légy a földhöz háládatlan! Annak köszönhedd, amid csak van! Szirtes medrében habzik a Garam, Futamva egyhangú zajával: Tündéri szép völgy! melyet a fenyő, - Mig jó illatot hoz dúsan elő, - Örökzöld ernyővel beárnyal; Ahol minden lépten, nyomon Más, változó kép csábja von. Itt, mint virágkert rád nevet, Szemlélsz tovább vad bérceket Egymás hátára ágaskodva... - Alól barlang, a vén hegy odva. A sztraczenai hegyszorosban Magas, sötét szirtkapu áll, Tekints fel és kebled megdobban, Amint az ív alá jutál; Bősz órjásokat lát a képzelet, Kiknek vaskarja szirtet szirtre vet. Pedig, mikép él a regében, A Gnómok épiték e szirtfalat, Kicsiny, arasznyi teremtések, Kiknek országa van a föld alatt. Morzsákból épült, s felépült, mivel Az egyesült erő csudát mivel. S ez úgy történt, hogy a Gnómfejedelem, Ki Hollókőnek gyomrában Lakott gyémántpalotában, Megnősülvén, menyasszonyért megyen. Népe azalatt, - mig a föld aludt - Rakott számára diadalkaput. S midőn az éj késő óráiban, A násznép bevonult alatta: Virág, lomb, kalász, gyémánt és arany, Alant s fent a földnek mi kincse van Halmozva volt az ívre rakva Hogy a pár élte tartós légyen Ifjuságban, örömben, fényben. Boldog volt a pár s boldogsága Egész vidékre átszivárga; Kalász, füvet hozott a hant, Arannyá vált A durva kő a hegyben: Ágon-bogon A méz s olaj megcseppen; Áldás fent és áldás alant, Mely a tájra még dúsabban kihat: Midőn szül a Gnómkirálynő fait, S dajkát választ a Gnómkirály A felvilág lakóinál. De nem a paloták Hűs-búvó gyermeki Közül, lőn a fényes herceg ringatója. Magasan született Alant nem szereti, S lábát még a gyöngéd harmattól is ójja; Hanem aki van az Anyaföldhöz közel, Ennek dús emlőin csüggve közvetlenűl Királyfi dajkája Ifju pórleányban, Földmives kalibák lakóiból kerűl. S csak ekkor érzi még a nép, A föld kegyelmét voltakép! Mert ahová betért, hol megjelent A Gnómherceggel a leányka: Örömre serdült a föld színe fent, Bőség, áldás serkedt nyomába’. Történt pedig, hogy a vörös vitéz Ki most eltűnik, majd előkerűl, Orcája fényes, pillantása hő, S tüzes nyilat hord ívén fegyverűl, Kinek csak egy futamodás Támadattól enyészetig; Meglátja a Gnómherceget, S legott a lány után esik; És kéri, kéri szűntelen: Add nékem a kis gyermeket! De nem hallgat rá a leány, Kit unszol, ámit, fenyeget; Mosolygva kerűlgeti... Sok édest, szépet mond neki, Mig végre hálóját addig hányja, Csábitással és igérettel Viszi a rosz dajkát oda, Hogy ekképen szól: imhol vedd el S alant a tündér-palota A tettre összerendűl Boszútól, gyötrelemtűl. A Gnómok s a vörösvitéz között Támadt hosszú, vad küzdelem; Amott a nagy szám, imitt az erő Feküdt a harci mérlegen. Sokáig tartott a csata, De egyik fél se lankada, Elbúsúlt amaz és ez vakmerész... Végtére is győz a vörös vitéz, - És a királyfi martaléka lőn. - Elsárgult, fonnyadt fű, fa a mezőn. Akkor a Gnómok bús királya Elköltözött más messze tájra. Parancsán a fénycsarnok összedűl, S a multra útaló emlékjelül, Nem enged fennmaradni egyebet. Mint a szirtkaput a mély völgy felett, Melyen görnyedve hordta át A nép a bércnek aranyát. S hogy elköltözött a földnek szelleme: Termékenység, áldás eltűnt vele; Halmot, tetőt sovány avar Szomoruan, gyéren takar. És a hegyek gazdag gyomrában Gyémánt helyett hitvány kavics maradt: Ki fényes kincsért száll a föld alá, - A hálátlanság elváltoztatá! - Arany helyett talál sötét vasat, Melyből lesz sebző, gyilkos fegyver... Az árulás igy megver! Hálás légy azért a jó föld iránt, Honnan vevéd eredeted! Melyben számodra só, kenyér terem, Forrás buzog fel titkos csöveken, S hol végső ágyad is veted! Máskép kegyét megvonja tőled, Gaz s burjány nyomja el meződet, Üszögöt hoz a tiszta mag, Kincsek helyett kő és agyag: Mit ad a bányák ürege; - - Azt példázza ez a rege.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	楊於陵	和權載之離合詩	校德盡珪璋，才臣時所揚。放情寄文律，方茂經邦術。王猷符發揮，十載契心期。晝遊有嘉話，書法無隱辭。信茲酧和美，言與芝蘭比。昨來恣吟繹，日覺祛蒙鄙。	T2	爱、情感与人际关系	T6	T2	T2
LZH	呂巖	絕句	莫怪瑤池消息稀，只緣塵事隔天機。若人尋得水中火，有一黃童上太微。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
CES	Hauner, Emanuel	Tvé slzy viděl jsem, jež tryskly tobě z duše	Tvé slzy viděl jsem, jež tryskly tobě z duše pod ranou mou. Ty horké perly mou sprahlou duši v boly vibrující vznětly. Jak z jícnu sopky plamy tryskly a sžehly zahrad vonné květy. Zas hořké vůně smutných květin vály a duše plakala pod údery těch zašlých bolů. Vy smutné, žhavé reminiscence.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	嚴焞	初夏偕顧魏二子游西闗	散歩西郊任所之，雨餘新緑倍濃時。同游此日還同散，明日分飛各不知。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T3	T2
ARA	الشاعر قس بن ساعدة	قصيدة يا ناعي الموت والملحود في جدث	يا ناعِيَ المَوتِ وَالمَلحودُ في جَدَثٍ عَلَيهِمِ مِن بَقايا خَزِّهِم خِرَقُ دَعهُم فَإِنَّ لَهُم يَوماً يُصاحُ بِهِم فَهُم إِذا اِنتَبَهوا مِن نَومِهِم فُرُقُ حَتّى يَعودوا بِحالٍ غَيرِ حالِهِم خَلقاً جَديداً كَما مِن قَبلِها خُلِقوا مِنهُم عُراةٌ وَمِنهُم في ثِيابِهِم مِنها الجَديدُ وِمِنها المَنهَجُ الخَلَقُ	T5	神圣、超验与智慧	T5	T3	T5
LZH	武溥	九日同友人登白塔山	盛地三年别，华筵九日开。河流当槛曲，塔影过城来。露冷黄叶瘦，风高白雁哀。陶公多逸兴，樽酒愧追陪。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
ARA	الشاعر ابن سهم المرادي	قصيدة يا نَفسُ قَد طالَ في الدُنيا مُراوَغَتي	يا نَفسُ قَد طالَ في الدُنيا مُراوَغَتي لا تَأَمَنينَ لِصَرفِ الدَهرِ تَنغيصا إِنّي لَبائِعُ ما يَفنى لِباقِيَةٍ إِن لَم يَعُقني رَجاءُ العَيشِ تَربيصا أَخشى فَجاءَةَ قَومٍ أَن تُعاجِلُني وَلَم أَرِد بِطَوالِ العُمرِ تَنقيصا وَأَسأَلُ اللَهَ بَيعَ النَفسِ مُحتَسِباً حَتّى أُلاقي في الفِردَوسِ حَرقوصا وَاِبنَ المَنيحِ وَمِرداساً وَإِخوَتِهِ إِذ فارَقوا زَهرَةَ الدُنيا مَخاميصا تَخالُ صَفَّهُمُ في كُلِّ مُعتَرِكٍ لِلمَوتِ سوراً مِنَ البُنيانِ مَرصوصا	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T3
LZH	邵天和	放鹤亭和王守溪阁老韵	绿满沙堤草试晴，徐庚遥望石头城。子房山上云成阵，陵母祠前木有声。野渡殷花初暑郁，洪崖宿雨暗潮生。一尊又向斜阳堕，不尽登临万古情。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
TUR	Aşık Paşa	Her Kim Bana Ağyar İse	Her kim bana ağyar ise Hak Tanrı yâr olsun ona Her kancaru varır ise Bağ u bahâr olsun ona Bana ağu sunan kişi Şehd ü şeker olsun işi Kolay gele müşkil işi Eli erer olsun ona Acı dirliğim isteyen Tatlı dirilsin dünyada Kim ölümüm ister ise Bin yıl ömür olsun ona Her kim diler ben hâr olam Düşman elinde zâr olam Dostlar şâd ü düşmanı Dost mâşuk yâr olsun ona Ardımca taşlar atanı Hak tahta ağdırsın onu Önüme kuyu kazanı Güller nisâr olsun ona Her kim diler ise benim Ol dostumdan ayrıldığım Gözlerinden hicâp gitsin Dizâr iyân olsun ona Bu Muhlis oğlu Paşa’nın Güldüğün istemeyenin Ağladığın isteyenin Gözüm pınar olsun ona	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T2
BUL	Камелия Кондова	Неродената ми дъщеря	Тя е още надежда за плод. Не е още вина или смисъл. Тя не знае какво е живот. И си прави, каквото си иска. Аз я чакам, броя часове, а пък тя се разсейва по облак. И ми казва, че Там е добре — а пък Тук — по предателски обло. Аз отчаяно драскам слънца — аз подкупвам детето със светло: Гледай, толкова чужди деца не улучиха черния петък. Имай смелост — и ти се роди. Нарочи си за празника сряда. Избери си от всички бащи — този, който си спомня за кладата. Този, който горял е веднъж, ще те пази от всички пожари. Дъщеря ми не вярва на мъж. Не се ражда. И аз остарявам.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T3	T2
LZH	王叔杲	登樓望東山	騁目層樓外，悠然池上山。雲霞迷曲磴，松桂隠禪闗。落日翠微半，疎鐘窅靄間。求羊時命駕，心與暮雲閒。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	俞鳴玉	雪中登樓望湖上和士亨作	羣山凝素鬰崔嵬，近水梅花冷未開。却喜漁舟輕似葉，放歌撑出斷橋来。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	吳正志	詠庭中西府海棠	雨霽羣蜂罷午衙，婆娑嘉樹鬬芳華。分來海上仙家種，散出空中天女花。旭日半舒西蜀錦，輕雲遥映赤城霞。移燈照處人如玉，燦燦餘輝射碧紗。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	程文敏	題靖夫弟畫屏折枝	朱房含玉醴，玳殻錯金鈿。不枉煩符節，崎嶇十八年。	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ENG	Seaman, Owen	AN ODE TO SPRING IN THE METROPOLIS.	Is this the Seine? And am I altogether wrong About the brain, Dreaming I hear the British tongue? Dear Heaven! what a rhyme! And yet‘ tis all as good As some that I have fashioned in my time, Like bud and wood; And on the other hand you could n't have a more precise or neater Metre. Is this, I ask, the Seine? And yonder sylvan lane, Is it the Bois? Ma foi! Comme elle est chic, my Paris, my grisette! Yet may I not forget That London still remains the missus Of this Narcissus. No, no!‘ tis not the Seine! It is the artificial mere That permeates St. James's Park. The air is bosom-shaped and clear; And, Himmel! do I hear the lark, The good old Shelley-Wordsworth lark? Even now, I prithee, Hark Him hammer On Heaven's harmonious stithy, Dew-drunken — like my grammar! And O the trees! Beneath their shade the hairless coot Waddles at ease, Hushing the magic of his gurgling beak; Or haply in Tree-worship leans his cheek Against their blind And hoary rind, Observing how the sap Comes humming upwards from the tap- Root! Thrice happy, hairless coot! And O the sun! See, see, he shakes His big red hands at me in wanton fun! A glorious image that! it might be Blake's; As in my critical capacity I took occasion to remark elsewhere, When heaping praise On this exceptionally happy phrase, Although I made it up myself. But I and Blake, we really constitute a pair, Each being rather like an artless woodland elf. And O the stars! I cannot say I see a star just now, Not at this time of day; But anyhow The stars are all my brothers; ( This verse is shorter than the others ). O Constitution Hill! ( This verse is shorter still ). Ah! London, London in the Spring! You are, you know you are, So full of curious sights, Especially by nights. From gilded bar to gilded bar Youth goes his giddy whirl, His heart fulfilled of Music-Hall, His arm fulfilled of girl! I frankly call That last effect a perfect pearl! I know it's Not given to many poets To frame so fair a thing As this of mine, of Spring. Indeed, the world grows Lilliput All but A precious few, the heirs of utter godlihead, Who wear the yellow flower of blameless bodlihead! And they, with Laureates dead, look down On smaller fry unworthy of the crown, Mere mushroom men, puff-balls that advertise And bravely think to brush the skies. Great is advertisement with little men! Moi, qui vous parle, L - G-ll — nn -, Have told them so; I ought to know!	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T6	T1
ARA	السياسي مصطفى كامل	قصيدة أفرنسا يا من رفعت البلايا	أفرنسا يا من رفعت البلايا عن شعوبٍ تهزها ذكراكِ انصري مصرَ، إن مصر بسوءٍ واحفظي النيل من مهاوي الهلاك وانشري في الورى الحقائق حتى تجتلي الخيرَ أمةٌ تهواك	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
RUS	Majakovskij V.V.	Вперед, / комсомольцы! \| «Старый быт -- / лют…»	Старый быт -- / лют. Водка и грязь -- / быт. Веди молодых, / МЮД, старый -- / будет разбит! Вперед, комсомольцы, / всесоюзным походом! В окопах вражьих -- / переполох. Вскипай / в быту / боевая охота -- На водку! / На ругань! / На грязь! / На блох! Мы знали / юношескую / храбрость и удаль. Мы знали / молодой / задор и пыл. -- Молодежь, / а сегодня, / с этого МЮДа грязь стирай / и сдувай пыль! Проверим жизнь / казарм и общежитий, -- дыры везде / и велики, и малы. Косматый, / взъерошенный быт обчешите, заштопайте крыши, / чините полы! Коротка, разумеется, / смета-платьице, но счет / советской копейки / проверьте, правильно ль / то, что имеется, -- тратится, или / идет в карман и на ветер? Все уголки библиотек оглазейте: может, / лампочки / надо / подвесить ниже? Достаточны ли / ворохи свежих газетин? Достаточны ли / стопки / новых книжек? Переделав того, / который руглив, вылив / дурманную / водочную погань, смети, / осмотрев / казарменные углы, паутину / и портреты господина бога! Пусть с фронта борьбы / поступают сводки, что вышли / победителями / из боя злого. -- Не выпито / ни единого / стакана водки, не сказано / ни единого / бранного слова! Блести, общежитие, / цветником опоясано, на месте / и урну, и книгу нашел, -- чтоб облегченно / сказала масса: -- Теперь / живем / культурно / и хорошо! -- Старый быт -- / лют. Водка и грязь -- / быт. Веди / молодых, / МЮД, старый -- / будет разбит!	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ENG	Alan Seeger	Sonnets: Sonnet II	Not that I always struck the proper mean Of what mankind must give for what they gain, But, when I think of those whom dull routine And the pursuit of cheerless toil enchain, Who from their desk-chairs seeing a summer cloud Race through blue heaven on its joyful course Sigh sometimes for a life less cramped and bowed, I think I might have done a great deal worse; For I have ever gone untied and free, The stars and my high thoughts for company; Wet with the salt-spray and the mountain showers, I have had the sense of space and amplitude, And love in many places, silver-shoed, Has come and scattered all my path with flowers.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	方學漸	白雲巖	磴道斜飛瀑，巖花半入雲。望中孤鳥沒，天外一江分。竹柏山樓色，旃檀石鼎熏。軒然長嘯發，清興好誰聞。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ARA	أحمد القوصي	قصيدة مَحمود باشا بَعيد الفطر بشراكا	مَحمود باشا بَعيد الفطر بشراكا وَكُل عام وَعين الأُنس تَرعاكا وَدام عيدك في أنس وَفي فَرَح وَدُمت مُبتَهجاً في ظل عَلياكا بِكَ الزَمن سَعيد لَيسَ يَأنسه إِلا وُجودك مَسروراً بِمرآكا وَلِلمعالي العلا في ظل ساحتكم وَكَم أَحاط جَميل الفَضل مَعناكا وَعَم خاصة العلياء فَضلَكُم وَخَصَ عامة الاسعاد محياكا دامَت سَعادتكم وَالدَهر مُفتخر عَلى الدَوام بِما قَد نال مسعاكا مَسعاك ما مال إِلّا لِلعُلا أَبَدا فَلِلمَعالي أَدام اللَه مرقاكا وَما لفهمي مَثيل يَوم أَمدحكم وَلِلثَناء الشَذا مِن طيب مَنواكا قَد هَل عيد الهَنا يَبغي السُرور بِكُم كان تَهنى بِهِ مِن يَوم وافاكا فَدُم بِعيدك مَسروراً وَدم فَرحا بِدَوام نَجل سَما في عز مَرعاكا أَدامَهُ اللَه مَسروراً بعزكم وَنال مكرمة طابَت بِنعماكا ما دُمت قال لِسان السَعد في فَرَح مَحمود باشا بِعيد الفطر بُشراكا	T2	爱、情感与人际关系	T2	T4	T2
ARA	عامر هشام الغدير	قصيدة لك يا شام	قلْبِي لذِكرى شَامِنا مُتفَطر والرُّوحُ قَد جزعَتْ على الأَحبَاب ناَم الضَّميرُ فمَا لهُ مِنْ يَقظَةٍ أَرخَى جُفُونًا وانْزوَى بِحجَاب الطِّفلُ يصْرخُ والنِّداءُ مجَلجِل خَلُّوا مبَادئَكم بحِبر كِتَاب الأُمُّ ثَكْلى فِي صِبَاها باكِرًا وعشِيرهَا جَدثٌ وتَحت تُرَاب مَنْ للقُلوبِ الخائِفاتِ يُجيرُهَا؟ مِن هَولِ ما لاقَتْ بِكلِّ عذَاب مَن للبُطُونِ الجَائعَاتِ يقيتها؟ فبِلادُها قفرٌ غدَتْ كيَبابِ مَن للظُّهورِ العَارياتِ بليلةٍ شَتوِيةٍ باتَتْ بغيْر ثِيابِ؟ مَن للنُّفوسِ الحَائرَاتِ تساءَلتْ؟ حَارتْ فلَم تَسمعْ قلِيلَ جوابِ كَانتْ مدَلَّلةً ببيْتِ حبِيبِها وعفِيفةً ومُصانةَ الأجنابِ كانَت إذَا قصَدَ اللَّئيمُ ديَارهَا فخَرتْ بأصْلٍ ماجدِ الأَحْسابِ فَاليوْم وا أَسفِي لشَامخةِ الذُّرى هلْ ما أرَى حَقًّا؟ فيَا لعجَابِي! الظبيةُ البيضاءُ هذَا حالُهَا إنْ أصْبحتْ طعْمًا لبعضِ ذئَابِي الوَردةُ الحمراءُ ذاكَ مصِيرُهَا إنْ أبْدلَت نحْلاً ببعضِ ذُبابِي وتَنَافخُوا شرفًا بزَعمٍ كاذِب سَقطَت مزاعِمهُم علَى الأَعتَابِ تَبَّتْ أياديكُم وشلَّ لسَانكُم لمْ تَفلحُوا قولاً ولاَ بِضِرابِي تبكِي المآذِنُ والكنائسُ كلُّها. وتوشَّحتْ حزنًا بسود ثِيابِ الغيمَةُ السوداءُ ألقَتْ ظِلَّها وسماؤُها مُلِئتْ بغيرِ سحابِ وحمائمُ الأَيكِ التي مَرَحت بهَا قَد أُبدلتْ أَسفًا بِسود غرَاب وشرابُها الهِندي حُلوٌ طعمُه قدْ ذقْتُهُ يومًا فسالَ لُعابِي أضْحِى أجاجًا من زُعافٍ ناقِع تَعسًا لمَا آلتْ إليه شَرابِي يا شيْخنِا كفْكِف دُمُوعك وانتَظِرْ وَعد الإلَهُ الصَّادقُ التواب اُترُك عَويلَك فالعَويلُ كأَنَّهُ .حلُم يُباعِد خطوُهُ كسرَاب ثِقْ بالإِله فلسْت تعْدَم ملْجَأ .يَا ربَّنا قدْ أوصَدت أَبوابِي في لَيلةً دجْناءَ طالَ أَديمُهَا أَشبَاحها سرَحت بغَيرِ عتَاب بَزغَ الضِّياءُ فلسْت تعرِف ظلمَة والبَدر مُكتمِلٌ بغيرِ حجَاب	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	愛理沙	題鍾秀閣	檻外澄湖平不流，窗間疊嶂屹將浮。煙霞五色錦屏曉，風月雙清瑤鏡秋。薝葡濃香吹法席，芙蓉涼影蕩仙舟。結巢擬傍雲松住，回首朝簪愧未投。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
JPN	一条（延政門院）	null	こころにも　あらてすまるる　やまさとを　うきよいとふと　ひとやおもはむ	T3	生命、时间与存在	T2	T3	T3
SPA	Ignacio Luzán Pérez	Soneto	Cuando pienso, Señor, la repetida ofensa a tu deidad por mi pecado, te juzgo contra mi tan irritado, que me borres del libro de la vida. La oveja me consuela que perdida volvió sobre tus hombros al ganado; misteriosa figura del cuidado que te cuesta la sangre redimida. Esta oveja infeliz, hoy separada de su sacro redil, suspira ansiosa el dulce pasto de tu fiel manada. No permita, Señor, tu poderosa ardiente caridad, que prenda amada sea del lobo presa vergonzosa.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
URD	Waris Shah	دینہہ ہووے دوپہر تاں آوے رانجھا اتے اودھروں ہیر بھی آؤندی ہے	دینہہ ہووے دوپہر تاں آوے رانجھا اتے اودھروں ہیر بھی آؤندی ہےایہہ مہیں لیا بہاؤندا اے اوہ نال سہیلیاں لیاؤندی ہےاوہ ونجھلی نال سرود کردا ایہہ نال سہیلیاں گاؤندی ہےکائی زلف نچوڑدی رانجھنے تے کائی آن گلے نال لاؤندی ہےکائی چمبڑے لک نوں مُشک بوری کائی مُکھ نوں مُکھ چھوہاؤندی ہےکائی ''میری آں'' آکھ کے بھج جاندی مگر پَوے تاں ٹُبیاں لاؤندی ہےکائی آکھ دی ماہیا ماہیا وے تیری مَجھّ کٹی کٹا جاؤندی ہےکائی مامڑے دیاں خربوزیاں نوں کوڑے بکبکے چابناؤندی ہےکائی آکھدی ایڈی ہے رانجھیا وے، مار باہلی پار نوں دھاؤندی ہےکتے تاریاں ترن چوا کر کے اک چھال گھڑم دِی لاؤندی ہےمُردے تاریاں ترن چوپھال پے کے کوئی نول نسل رُڑھی آؤندی ہےاِک شرط بدھی ٹبی مار جائے تے پتال دی مٹڑی لیاؤندی ہےاِک پین تے قاز چترانگ ہو کے سُر خاب تے کونج بن آؤندی ہےاِک ڈھینگ مرغابی تے بنے بگلا اک کُکلا ہو دکھاؤندی ہےاِک وانگ ککوہیاں سنگھ ٹڈے اِک اُوت دے وانگ بلاؤندی ہےاوگت بولدی اک ٹیٹہری ہو اک سنگ جلکاونی آؤندی ہےاک لدھر ہوئی کے کڑکڑاوے اِک ہو سنسار شوکاؤندی ہےاِک دیہہ پسلیٹیاں ہو بُلھن مُشک وانگروں اوہ پھوکاؤندی ہےہیر ترے چوطرف ہی رانجھنے دے موری مچھلی بن بن آؤندی ہےآپ بنے مچھلی نال چاوڑاں دے مئیں رانجھے نوں کُرل بناؤندی ہےایس تخت ہزارے دے ڈمبڑے نوں رنگ رنگ دیاں جالیاں پاؤندی ہےوارثؔ شاہ جٹی ناز نیاز کر کے نِت یار دا جیو پرچاؤندی ہے	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	李宗荣	异国片章	在异国，我们讲述不同的方言，文字不知道他们自己来自的距离是何其遥远。让语言融合的是广场上晴蓝的天空与一千匹帆布搭起的市集、驴步与鸽翅抖动的声音。然后，我看见了你。立于波斯毯锭紫与褐绿的毛匹之前，五月初夏的风说东方的海已渐远。然后你转头，看我成为一个卖古籍与画册的书商颓坐在人群里远远地注视你。广场的帆布因风而拍拍抖动也惊起喷泉石板前踱步的鸽子。那么你抬头的侧颈缠着发丝如午后广场那样慵懒瞬及察觉原无多事便背对我往远处行去，仿佛我许久的记忆将和立于市场中央的硬石尖顶立在地中海的风里那样孤寂。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
DEU	Alice von Gaudy	Weihnachtslegende	In heiliger Nacht flogen Hand in Hand drei Englein hinab in das jüdische Land. Sie wollten die seligste aller Frau'n und das göttliche Kind in der Krippe schaun. Der Stern von Bethlehem war noch wach und strahlte mild auf das flache Dach. Sie suchten die Pforte und fanden sie bald und lugten wechselnd durch heimlichen Spalt. Sie riefen und baten und klopften ganz sacht, bis Joseph behutsam aufgemacht. Im Stall war es dämmrig. Sie schwebten heran und schauten den schlummernden Heiland an. Der eine hob hoch die Ampel empor und breitete schattend sein Flüglein davor. Der zweite schob sanft in des Kindleins Hand ein Sternlein, gefunden am Himmelsrand. Der dritte hat fromm vor der Krippe gekniet und sang mit süßer Stimme ein Lied. Da zog ein Lächeln, göttlich und licht, über des himmlischen Kindes Gesicht. Für alle Zukunft hat es geweiht die Feier der heiligen Weihnachtszeit: Die strahlende Leuchte, den Weihnachtsstern und das fromme Lied zum Preise des Herrn.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
PAN	احمد ظفر	دھرتی سپنے ویکھ رہی سی کل صحرا دے وانگوں	دھرتی سپنے ویکھ رہی سی کلھ صحرا دے وانگوں چار چفیرے ہسیا کوئی اجّ دریا دے وانگوں وگدے پانی دے متھے 'اُتے سورج ٹکا لایا رُتّ نے زخماں اُتے رکھے ہتھ دوا دے وانگوں ہریالی دی چنُی اُتے خوشبو اکھر پائے لنگھ گیا اے کولوں کوئی تیز ہوا دے وانگوں اپنی اپنی بولی دے وچ پنچھی گلاں کردے نویں سویر دے بُلھاں اتے حرف دعا دے وانگوں چرکھے دی گُھوکر دے اُتے لوک دھمالاں پاؤندے وچّ ترنجناں کڑیاں ہسیاں نوِیں کپاہ دے وانگوں	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
RUS	Рындовский Фёдор Михайлович	Державин	Заря вечерня погасала, Вдали осенний гром гремел, Змеиста молния сверкала, Клубился мрак и дождь шумел: Все душу в думу погружало; Воображенье рисовало Певцу младому светлый храм, Где вдохновенные поэты, Избегшие опасной Леты, Дают и жизнь и огнь струнам. Душа певца, полна волненья, Стремится в след других певцов; Но без святого вдохновенья Ей страшны грохоты громов -- И голос робкого немеет. Он вопрошает: "кто умеет При грозных тресках громовых, Паря орлом в страны эфирны, Одушевлять напевы лирны, Звуча, как гром, по струнам их?" Один лишь ты; но ты скончался, Певец народов и времен; Светильник, коим мир прельщался Дыханьем смерти погашен; Умолкли лирные перуны; Под мрачным крепом спящи струны Не разольют свой гул в громах: Они погребены с тобою. Кто лирою твоей златою Осмелится греметь в веках? Державин дивный, несравненный, Сред Бардов всех ты полу-бог! Чей дух, бессмертьем окриленный С тобою состязаться мог? Превыше творческих парений Твой лучезарный, быстрый гений Тебе надзвездный путь открыл, И Бога в новую порфиру, Еще неведомую миру, Облек и смертному явил. (1) Но для великого все мало И ты в другой вступаешь путь: Срывая с буйства покрывало, Коварству раздираешь грудь И яд ехидны кажешь свету; То в сан вельможи спесь одету Всем выставляешь на позор; То водишь нас в садах Армиды; То вдруг, переменяя виды, Пленив наш дух, чаруешь взор. Цари, тобой изображенны, Сияют в солнечных лучах, Тобою доблести почтенны Ликуют в радужных венцах (2), Твой Росс в морях не зрит преграды; На суше, в бранях рушит грады: Он света чудо-богатырь -- Твоя гора гремит скалами (3); Твой ключ волшебными струями Журчит, как отклик нежных лир. Твои прелестные Хариты Сердца невольно в плен манят; Стран Русских девы сановиты Родною пляской говорят. Изобразишь ли жен прекрасных? -- По чувствам -- огнь, во взорах ясных -- И непорочность, и любовь; Твои Амуры златокрылы, Как Гении небесны милы, Или Зефиры средь цветов (4). И словом: все твои творенья Суть совершенства образец И нет ему уподобленья! Какая кисть, какой резец, Или, какой любимец неба, Водимый вдохновеньем Феба, Таких картин представит лик? Ты в нежном -- тих, в высоком -- звучен; Во всем со славой неразлучен, Везде блестящ, везде велик! Но ты уснул -- и кисть священна Твоя без действия лежит, И Слава, в траур облеченна, Склонив на длань главу, слезит Над томной урною твоею: Не ты прославленным был ею; Она прославленна тобой. Но и тебя не стало в мире.... Нет, нет! ты жив -- в бессмертной лире; Твой жребий -- жребий не земной: Твой памятник Парнасски девы До дней позднейших сберегут; Твои волшебные напевы Оп края мира в край прейдут; Твоя гармония живая, Сердца певцов обворожая, Придаст полет и их уму; А ты почий на лоне славы, Бард трех Царей одной Державы! Мир сладкий праху твоему!	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ARA	الشاعر خالد مصباح مظلوم	قصيدة عودة صحتي وسعادتي	أ مُصَدِّقٌ أني أعود لصحَّتي بهيامِ خالدِ أحمدٍ بمحبّتي؟ هذا الأنيق بلفظهِ وبفكره وبجوده الساري لأفقر أمتي أ يظل خالدٌ النبيلُ مراسلي من عمق أوروبا وأبعد دولةِ؟ أنا يا خلودُ بدون عطفك دمية أهتز مثل الريش بين الصِّبْيةِ أنا أرتجي أحيا جوارك فابتدر يا خالدي من قبلِ أسكن تربتي إني لَأفرح من رسائلكم كما فرِحَ الصغير بلعبة آلِيّةِ	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
CES	Mathesius, Bohumil	JEZERO POD HORAMI	Volavka krouží tiše nad jezerem, z plotů a zahrad voní první bez; volavka krouží kruhy zapomnění a víno smývá srdce rez. Volavko, zakruž srdce starou ránu, mhu před oči spusť, které prozřely: ať probdí se tou jarní nocí k ránu a zapomenou, co kdy viděly; ať zří jen v číši nazlátlého vína, kam padly tři jehličky modřínu, a zapomenou na ta krutá léta a na jich vinu, nebo nevinu! Tak probrodím se jarní nocí k ránu, až první slunce cinkne za kopcem, a zapomenu nejen, co jsem býval, ale i na to, co teď jsem.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	陳子文	夜泊皖城村舎	孤舟夜泊初，逺寺疎鐘起。茅屋兩三間，懸燈深樹裏。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ENG	Seiffert, Marjorie Allen	Night	I opened the door And night stared at me like a fool, Heavy dull night, clouded and safe — I turned again toward the uncertainties Of life within doors. Once night was a lion, No, years ago, night was a python Weaving designs against space With undulations of his being — Night was a siren once. O sodden, middle-aged night!	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	نواف التركي	قصيدة ما للطواريق عقب غيابي الطارق	ما للطواريق عقب غيابي الطارق ياللي تكاثرت صوتي يوم غنّيته أنا على كلّ حال بضيقي مفارق عابر طغى الوجد في صدري وغنّيته أنا خويّ الحنين المورق الفارق لا ضيّقوا صدره الأشباه لبّيته جيتك من ال لازمان أسوق لي بارق لقيت لي ليل ميّت قلب وأحييته	T2	爱、情感与人际关系	T2	T3	T2
BEN	দৌলত কাজী	ময়নার রূপ বর্ণন	রাজার কুমারী এক নামে ময়নামতী। ভুবন বিজয়ী কন্যা জগতে পার্বতী।। কি কহিব কুমারীর রূপের প্রসঙ্গ। অঙ্গের লীলায় যেন বান্ধিছে অনঙ্গ।। কাঞ্চন-কমল মুখ পূর্ণ শশী নিন্দে। অপমানে জলেতে প্রবেশে অরবিন্দে।। চঞ্চল যুগল আঁখি নীলোৎপল গঞ্জে। মৃগাঞ্জন শরে মৃগ পলায় নিকুঞ্জে।। (সতী ময়না ও লোর চন্দ্রানী)	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	CUSTOM:人物外貌描写
LZH	黄锴	暮夜再游晋祠同赵浣瀛秀才	灵湫一泓澄，灌溉足百里。活活走珑玲，泠泠净泥滓。所被一何遥，其源为可恃。岂真灵风旂，梦雨兴漫瀰。鱼鸟本亲人，生机讬清泚。君看藻荇凫，并作跫然喜。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
SPA	Antonio Fernández Lera	Presagio	Sobre la sombra del viento, sangre, sangre, sangre. Fotografías de Macbeth y Lady Macbeth en las ventanas del castillo. Con la sonrisa comida por los buitres. En sus hombros, el tiempo resbala suavemente, sobre los excrementos de los pájaros. El viento se arrastra como la serpiente que vuela y ataca sin piedad entre la piedra y el árbol (ventana y abismo). La noche vuela como el viento sobre figuras de piedra que se deshacen poco a poco.	T3	生命、时间与存在	T3	T4	T3
JPN	良宋	null	やまさとに　あきをしらする　はけしさも　きのふにまさる　のきのまつかせ	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
CES	Zmar, Bedřich	DIALOG	Můj sladký hochu, neplač, nenaříkej. Vím, duše tvá, že kdyby jenom směla, na křídlech revolucí odletět by chtěla, můj sladký hochu, neplač, nenaříkej. Tvá duše těžká upadla by v moře, křídla tvých revolt slabounká jsou dosud, sečkej, až na tě kývne mocný Osud sic – duše těžká zapadla by v moře. Tvé touhy poletují divou pustou, tvé touhy, holubice sotva opéřelé. Sečkej, až zmohutní a opéří se celé, nenech své touhy létat divou pustou. Můj sivý starče, divné pěješ písně. Mám čekat tedy, až má křídla vzrostou a v pérnatou se odí hřívu prostou? Můj sivý starče, divné pěješ písně... Viz starče; po jaru hned léto, po životě hned bývá umírání, po vzrůstu peří bývá pelichání. Věz, starče, nechci býti léto. Mé touhy vadly by jak chrysanthémy v létě, já chci však žít a neumírat právě, když nejskvostnější díla prováděj se hravě, Já nechci vadnout tak, jak chrysanthémy v létě. Jsi mladý orel, celý zvášnivělý, dřív učit máš se žít, pak žíti cele. Jsi slepý lev, napolo zkostnatělý, já bez učení žít chci, ihned, směle. Věc naučená vždy jest trochu fádní a naučený život – liší snad se od ní?	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعر ابن الساعاتي	قصيدة أو ما ترى وجه السماء معبساً	أو ما ترى وجهَ السماء معّبساً والأرض ضاحكةٌ بوجهٍ مسفرِ وكأنما هيف الغصونِ معاطفٌ تختال في ذيل النبات الأخضر وفواقعٌ صفرٌ تزان بناصعٍ كالتّبرِ رصّع بالعقيق الأحمر ومعنبر الأنفاس مسَّكهُ الحيا وتراهُ ممسَّكٍ ومعنبر وكأنَّ شادينا يهزّ قوامهُ ثملٌ وليس بشاربٍ من مسكر تسري لحاظ عيوننا من شعره وجبينهُ في جنح ليل مقمر ومن العجائب منعُ وردِ رضابه لم يخلُ داخلُ جنَّةٍ من كوثر	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T5
DEU	Joseph Freiherr von Eichendorff	Der Vögel Abschied	Ade, ihr Felsenhallen, Du schönes Waldrevier, Die falben Blätter fallen, Wir ziehen weit von hier. Träumt fort im stillen Grunde! Die Berg stehn auf der Wacht, Die Sterne machen Runde Die lange Winternacht. Und ob sie all verglommen, Die Täler und die Höhn – Lenz muß doch wiederkommen Und alles auferstehn!	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
PAN	انجم رانا	نیلی چھتری والیا ہن امداداں دے	نیلی چھتری والیا ہن امداداں دے میہنے وجّن لگ پئے نیں فریاداں دے پیراں پلے پندھ چاء۔۔۔ بھنے ویلے نے راہوں اُتے۔۔ کنڈے بیج کے یاداں دے سولاں دے نال بلبل ونھی جاندے نی باغاں اُتے ۔۔۔ قبضے نے صیاداں دے سخنوراں نیں شعر دا پنڈا لوہ چھڈیا بھکھے ہوئے پھر دے نیں بس داداں دے انجم ! سکھ سیاپا بنیا سوچاں لئی کدھر ٹر گئے ٹولے سکھ سواداں دے رب جانے ہن کیہ کیہ بیتے انجم تے کملا ہتھیں آ گیا سادہ مراداں دے	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T5
POR	Felipe d’Oliveira	O Epitáfio que Não Foi Gravado	Todos sentiram quando a morte entrou com um frêmito apressado de retardatária. A que tinha de morrer, — a que a esperava, — fechou os olhos fatigados de assistirem ao mal-entendido da vida. Os que a choravam sabiam-na sem pecado, consoladora dos aflitos, boca de perdão e de indulgência, corpo sem desejo, voz sem amargor. A que tinha de morrer fechou os olhos fatigados, mas tranqüilos... Porque os que a choravam nunca saberiam o rancor sem perdão de sua boca, o desejo saciado de seu corpo, o amargor de sua voz, a sua angústia de arrastar até o fim a alma postiça que lhe fizeram, o seu cansaço imenso de abafar, secretos, na carne ansiosa, a perfeição e o orgulho de pecar. A que tinha de morrer fechou os olhos para sempre e os que a choravam nunca souberam de alguém que foi de todos junto ao leito à hora do exausto coração parar o mais distante, o mais imóvel, o que não soluçou o que não pôde erguer as pálpebras pesadas, o que sentiu clamar no sangue o desespero de sobreviver, o que estrangulou na garganta o grito dilacerado do solitário, o que depôs, sobre a serenidade da morte purificadora, a redenção do silêncio, como uma pedra votiva de sepulcro.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	梅老邪	杀气	我记得我说过最狠的狠话就是那次妹妹的婚礼上谁要敢欺负她我劈了他我劈了他全家十多年了即使到现在谁要欺负我妹妹我还会杀心顿起的	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	裴玄智	書化度藏院壁	將肉遣狼守，置骨向狗頭。自非阿羅漢，焉能免得偷。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
HUN	Tompa Mihály	EMLÉKSOROK.	I. EGY FESTŐ KEDVESÉHEZ. Leány! ha ilyenek, Minő te, a költői képek, Amelyek kedvesed Művész álma- s lelkében élnek: Mondd néki, fesse le... S örökzöld lombot fest fürtéhez: Akkor te is vele Oh lányka halhatatlan lészesz! II. EGY HÖLGYHÖZ. A boldogság csak álom, álom... Csendes éj az álmak hazája; Midőn alig sohajt a szellő, S leszáll a hold fehér világa. Szelid halvány arcod, nemes hölgy! Merengő hold az éjszakában, Ha ránézek: vonzó sugárin, A boldogságról lészen álmam.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	田霡	宏济寺	初入长干第一关，果然幽境出尘寰。西风黄叶南朝寺，前面长江后面山。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	唐臯	象山	象山巍巍高萬仞，元氣獨鍾天地正。下盤厚土上摩空，翠壁丹崖相掩映。長松古柏森且稠，琪花瑤草無春秋。層巒列嶂走雲氣，壯觀東南百二州。行人翹首勞雙目，縱有丹梯敢輕蹴。除是神仙有羽翰，飛上山巔看海旭。谷中流泉清不污，其中乃是蛟龍都。龍兮一出作霖雨，遂令四海無焦枯。衡嶽相望僅為伍，始信東山能小魯。矻然一柱擎蒼天，天下仰瞻今又古。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1

Subsets and Splits

No community queries yet

The top public SQL queries from the community will appear here once available.