Datasets:
PoetryMTEB
/
MultilingualPoetryThemeClassification

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
language
stringclasses
81 values
author
stringlengths
1
120
⌀
title
stringlengths
1
409
⌀
text
stringlengths
4
32.8k
theme_code
stringclasses
6 values
theme_category
stringclasses
6 values
deepseek-v3-1-250821
stringclasses
6 values
kimi-k2-250905
stringclasses
6 values
doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses
196 values
LZH
周祜
送章黄門元益待漏與魏雲松偁作
宵寤念朝趨， 蒼茫遲晨漏。 低横黙屏營， 直簡端宿留。 天北杓乍旋， 極東光未逗。 通工鵠翥繁， 夾掖鵷行簉。 兢爾亸絲紘， 肅然襜綺綬。 王郎記遐懐， 杜老詩遄懋。 儤馬静攢蹄， 司雞竦動咮。 樂部駐旌幢， 羽林羅介胄。 花露零以瀼， 栁烟羃而秀。 遲遲箭刻深， 浸浸壺聲驟。 捫衷荷錫榮， 委質須匡佑。 昧爽鼔鐘希， 簪亳入祗候。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
王和中
劉公亭
檻外長江江外山， 江光山色遠相連。 人耕桑柘無窮地， 鳥渡烟雲不盡天。 寒日竹籠沽酒市， 晚風笛起釣魚船。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
CES
Hilar, Karel Hugo
KREVNÍ OBĚH (IV.)
Každé z vás je nový muž nový měsíc, vyměňující novou krev, jako každá z vás nová mi nově krev vyměňujete.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
LZH
趙蕃
論詩寄碩父五首
我詩元不佳， 病後日益退。 年來窮到骨， 未可專詩罪。 故人周與施， 愛我不我費。 歲晚短書稀， 相望千里外。
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
BEN
কাজী মোতাহার হোসেন
কাজী মোতাহার হোসেনের কাছে লিখা নজরুলের একটি চিঠি
১৫, জুলিয়াটোলা স্ট্রীট কলিকাতা ০৮/০৩/২৮, সন্ধ্যা প্রিয় মতিহার পরশু বিকালে এসেছি কলকাতা। ওপরের ঠিকানায় আছি। ওর আগেই আসবার কথা ছিল, অসুখ বেড়ে উঠায় আসতে পারিনি। ২/৪ দিন এখানেই আছি। মনটা কেবলই পালাই পালাই করছে। কোথায় যাই ঠিক করতে পারছিনে। হঠাৎ কোনদিন এক জায়গায় চলে যাবো, অবশ্য দু - দশ দিনের জন্য। যেখানেই যাই, আর কেউ না পাক, তুমি খবর পাবে। বন্ধু, তুমি আমার চোখের জলের মতিহার, বাদল রাতের বুকের বন্ধু। যেদিন এই নিষ্ঠুর পৃথিবীর আর সবাই আমায় ভুলে যাবে, সেদিন অন্ততঃ তোমার বুক বেঁধে উঠবে। তোমার ঐ ছোট্ট ঘরটিতে শুয়ে, যে ঘরে তুমি আমায় প্রিয়ার মত জড়িয়ে শুয়েছিল, অন্ততঃ এইটুকু স্বান্তনা নিয়ে যেতে পারবো, এই কি কম সৌভাগ্য আমার !!! কেন এই কথা বলছি শুনবে ? বন্ধু আমি পেয়েছি যার সাক্ষাত আমি নিজেই করতে পারবো না । এরা সবাই আমার হাসির বন্ধু, গানের বন্ধু, ফুলের সওদার খরিদ্দার এরা। এরা অনেকেই আমার আত্মীয় হয়ে উঠেছে, প্রিয় হয়ে উঠেনি কেউ। আমার জীবনের সবচেয়ে করুণ পাতাটির লেখা তোমার কাছে লিখে গেলাম। আকাশের সবচেয়ে দূরের যে তারাটির দিপ্তী চোখের জলকনার মত ঝিলমিল করবে, মনে কর, সেই তারাটি আমি । আমার নামেই তার নামকরণ কর, কেমন ? মৃত্যু এত করে মনে করছি কেন ? জানো, ওকে আজ আমার সবচেয়ে সুন্দর মনে হচ্ছে বলে ! মনে হচ্ছে, জীবনে যে আমায় ফিরিয়ে দিলে, মরলে সে আমায় বরণ করে নিবে। সমস্ত বুকটা ব্যথায় দিন রাত টন টন করছে। মনে হচ্ছে সমস্ত বুকটা যেন ঐখানে এসে জমাট বেঁধে যাচ্ছে। ওর যেন মুক্তি হয়, বেঁচে যাবো। কিন্তু কী হবে কে জানে !! তোমার চিঠি পেয়ে অবধি কেবল ভাবছি আর ভাবছি। কত কথা, কত কী !!! তার কি কূল কিনারা আছে !!! ভাবছি আমার ব্যথার রক্ত কে রঙিন খেলা বলে উপহাস যে করেন, তিনি হয়তো দেবতা, আমার ব্যথার অশ্রুর বহু ঊর্ধ্বে। কিন্তু আমি মাটির নজরুল হলেও সে দেবতার কাছে অশ্রুর অঞ্জলি আর নিয়ে যাবো না। ফুল ধূলায় ঝরে পড়ে, পায়ে পিষ্ট হয়, তাই বলে কি ফুল এত অনাদরের ? ভুল করে সে ফুল যদি কারোর কবরীতেই ঝরে পড়ে এবং তিনি যদি সেটাকে উপদ্রব বলে মনে করেন, তাহলে ফুলের পক্ষে প্রায়শ্চিত হচ্ছে এক্ষুনি কারো পায়ের তলায় পড়ে আত্মহত্যা করা। সুন্দরের অবহেলা আমি সইতে পারিনে বন্ধু, তাই এত জ্বালা। ভিক্ষা যদি কেউ তোমার কাছে চাইতেই আসে, অদৃষ্টের বিড়ম্বনায় তাহলে তাকে ভিক্ষা নাই ই দাও, কুকুর লেলিয়ে দিওনা। আঘাত করার একটা সীমা আছে, সেটাকে অতিক্রম করলে আঘাত অসুন্দর হয়ে আসে আর তক্ষুনি তার নাম হয় অবমাননা। ছেলেবেলা থেকেই পথে পথে মানুষ আমি। যে স্নেহে, যে প্রেমে বুক ভরে উঠে কানায় কানায়, তা কখনো কোথাও পাইনি। এবার চিঠির উত্তর দিতে বড্ড দেরী হয়ে গেল। না জানি কত উদ্বিগ্ন হয়েছ !!! কি করি বন্ধু, শরীর টা এত বেশী বেয়াড়া আর হয়নি কখনো। ওষুধ খেতে প্রবৃত্তি হয়না। আমায় সবচেয়ে অবাক করে নিশুতি রাতের তারা। তুমি হয়তো অবাক হবে, আমি আকাশের প্রায় সব তারাগুলোকেই চিনি। তাদের সত্যিকারের নাম জানিনে কিন্তু তাদের প্রত্যেকের নামকরণ করেছি আমার ইচ্ছে মত। সেই কত রকম মিষ্টি মিষ্টি নাম, শুনলে তুমি হাসবে। কোন তারা কোন ঋতুতে কোন দিকে উদয় হয়, সব বলে দিতে পারি। জেলের ভিতর যখন সলিটারি সেলে যখন বন্দি ছিলাম, তখন গরমে ঘুম হত না। সারারাত জেগে কেবল তারার উদয় অস্ত দেখতাম। তাদের গতিপথে আমার চোখের জল বুলিয়ে দিয়ে বলতাম, বন্ধু, ওগো আমার নাম না জানা বন্ধু, আমার এই চোখের জলের পিচ্ছিল পথটি ধরে তুমি চলে যাও অস্ত পাড়ের পানে। আমি শুধু চুপটি করে দেখি। হাতে থাকতো হাতকড়া, দেয়ালের সঙ্গে বাঁধা চোখের জলের রেখা আঁকাই থাকতো মুখে, বুকে। আচ্ছা বন্ধু, ক'ফোঁটা রক্ত দিয়ে এক ফোঁটা চোখের জল হয়, তোমাদের বিজ্ঞানে বলতে পারে ? এখন শুধু কেবলই জিজ্ঞাসা করতে ইচ্ছা করে যার উত্তর নেই, মীমাংসা নেই - সেই সব জিজ্ঞাসা। যেদিন আমি ঐ দূরের তারার দেশে চলে যাবো, সেদিন তাকে বলো, এই চিঠি রেখে সে যেন দু'ফোঁটা অশ্রুর দর্পণ দেয়, শুধু আমার নামে। হয়তো আমি সেদিন খুশিতে উল্কা ফুল হয়ে তাঁর নোটন খোঁপায় ঝরে পড়বো। তাঁকে বলো বন্ধু, তাঁর কাছে আমার আর চাওয়ার কিছুই নেই। আমি পেয়েছি, তাঁকে পেয়েছি। আমার বুকের রক্তে, চোঁখের জলে আমি তাঁর উদ্দেশ্যে আমার শান্ত, স্নিগ্ধ অন্তরের পরিপূর্ণ  চিত্তের একটি সশ্রদ্ধ নমষ্কার রেখে গেলাম। আমি যেন শুনতে পাই, সে আমারে সর্বান্তকরণে ক্ষমা করেছে। ফুলের কাঁটা ভুলে গিয়ে তার ঊর্ধ্বে ফুলের কথাই যেন সে মনে রাখে। ঘুমিয়ে পড়েছিলাম। স্বপ্ন দেখে জেগে উঠে আবার লিখছি। কিন্তু আর লিখতে পারছিনে ভাই। চোখের জল, কলমের কালি দুইই শুকিয়ে গেল। তোমরা কেমন আছো, জানিয়ো। তাঁর কিছু খবর দাওনা কেন ? না কী সে এতটুকুও মানা করেছে? ঠিক সময় মতো সে ওষুধ খায়তো ? কেবলি কীটস্ কে স্বপ্নে দেখছি। তাঁর পাশে দাঁড়িয়ে ফ্যানিব্রাউন পাথরের মত। ভালোবাসা নাও ইতি, তোমার নজরুল।
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
SLV
Veno Taufer
V ZELENI VESOLJSKI MLAKI
v zeleni vesoljski mlaki živijo pravi vodenjaki vsi veliki so glavani sami repki ko so zbrani ogenj zemlja zrak in voda poguba in up od rojstva so do groba dan in noč njihova uteha kadar se up s pogubo zmeša solze gasijo kar se vname pepel voda v zemljo vzame in čaka nad izžgano mlako kup nagrmadenih oblakov regljajo kadar voda pada regljajo kadar suša vlada drug čez drugega regljajo drug v drugega regljajo pod zelenino vesoljske mlake stegujejo vodenjaki krake na vse štiri elemente igrajo za pogubljene in rogate
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T1
LZH
上映
野望
垂脚岭边震泽西， 暮烟销尽风凄凄。 孤村隔水苇花冷， 群雁横天落月低。 客子棹舟黄叶岸， 渔师夜宿白蘋溪。 生涯似我幽居志， 瓢笠轻装任所栖。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
علي بن يحيي المنجم
قصيدة اذهب فأنتَ طليقُ عِرضِكَ
اذهب فأنتَ طليقُ عِر ضِكَ ذَلَّ حتّى قد حَماكا إنَّ المُضيّعَ شعرَهُ عين المضيّعِ مَن هجاكا إنّي سأصرفُ صائناً عنك الهجِاَء إلى سِواكا أَسَلُ الذي خلق البريّة أَن يََراكَ كما أراكا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
LZH
魏叔介
三岡湖觀月
波月互吐吞， 清光忽下上。 風來山影開， 空水相磨盪。 烟樹映交加， 碎入漁家網。 仿佛華子岡， 吟詩獨來往。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ZHO
remaker
句子
从现在开始 我们假设一个名词和一个动词相爱 动词在商店门口打盹或者看报纸 名词从里面大包小包的出来 有给自己买的花里忽哨的状语 也有给动词壮阳的补语 现在他们开始准备组建一个家庭 为此购置了各式各样必备的和不必备的宾语 然后他们发现他们已经有了自己的孩子 这孩子在宾语从句中诞生
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
LZH
熊皦
謫居海上
家臨涇水隔秦川， 來往關河路八千。 堪恨此身何處老， 始皇橋畔又經年。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
但薇
如果有一串绿色将要远行
如果每一串绿色都将要远行。铁轨一样的瓦质屋檐该怎样才完整 如果路走到一半都只剩下拥挤，那是怎样的嘈杂和争吵 绿叶向下，沿着屋檐，脱离瓦片，脱离轨道 她好自由，绿色好清新。绿色有情绪，绿色不安静。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
SPA
Marilina Rébora
VEN, MADRE, A DESCANSAR
Ven, madre, a descansar de todos tus trabajos hasta el jardín umbroso que cultivo en mis sueños, a la luz de luciérnagas y áureos escarabajos y la mágica ayuda de esos seres pequeños, los gnomos, que se visten con trajes escarlata y brotan cuando alumbran las primeras estrellas, que usan zapatitos con hebillas de plata sin dejar en el musgo la marca de sus huellas. Cantarán para ti la cigarra y el grillo, ocultos entre hiedras, glicinas o jazmines. Y con las hojas muertas haremos un castillo con muros almenados en oro y amarillo, hasta que se deshaga por sobre los jardines (en tanto la cabeza sobre mi hombro inclines).
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ITA
Pier Francesco Paoli
I. Nella casa della sua donnadurante l’assenza di lei
Belle mura felici, albergo eletto di lei, che dal mio cor giamai non parte; or che, standosi lunge ella in disparte, di meco ragionar non v’è disdetto; dite: — Mostra ella mai pietoso affetto de le mie ch’ho per lei lagrime sparte? — dite: — Legge ella mai le meste carte, in cui scrivo l’ardor che chiudo in petto? Vedeste mai per solitaria via venir notturno amante, armato e solo, a trionfar de la guerriera mia? — Ah, voi tacete, ed io che per lung’uso so quanto piaccia altrui l’esser secreto, voi, fidi secretari, or non accuso.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HUN
Virág, Benedek
XIX PONTYI ÉS KAKUK
Derék tavaszkor Pontyi, nagy hírű, nevű Poéta, a kakuk madártól kérdezé: Mikor fogynak meg a sok versgyártók? Mikor, Mond a kakuk, Budán vagy Pesten a Zsidók.
T4
社会、权力与历史
T4
T6
T4
CES
Z-ý, B.
Básníř.
Aj, můj život čistě plyne Bezvší žravé starosti; Vždy mi štěstí sladce kyne Vrozkoši a vradosti. Říčky čisté věku mého Příval péčí nekalí, Kromě přátel peprného Nic se namne nevalí. Všudy ctěn a vážen bývám, Nechť jsou hody, nechť je kvas, Vkaždém spolku vždycky mívám Přední místo, přední hlas. Předemnou se zkaždé strany Vždy klobouky smýkají, Vždy mně ruce ženy, panny, Srájskou tváří, líbají. Holky heské vjarním květě Navlas se mně vinějí Zevšeho, což vtomto světě Zde y onde tropějí. Holky heské, zato máte Snad, že vsvětě já jen sám, Když mi lecos povídáte, Ztvrdé skály srdce mám? – Buď vy holky krásné, více Nikdý kemně nejděte! Buď sy ňádra, oči, líce – Mně pak srdce zastřete.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FRA
RIMBAUD, Arthur
Le Balai
C'est un humble balai de chiendent, trop dur Pour une chambre ou pour la peinture d'un mur. L'usage en est navrant et ne vaut pas qu'on rie. Racine prise à quelque ancienne prairie Son crin inerte sèche : et son manche a blanchi. Tel un bois d'île à la canicule rougi. La cordelette semble une tresse gelée. J'aime de cet objet la saveur désolée Et j'en voudrais laver tes larges bords de lait, Ô Lune où l'esprit de nos Sœurs mortes se plaît.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
CES
Krásnohorská, Eliška
Hrdopyška.
Aj, neceň ty se pro své statky, tak vzácnou že jsi kráskou, by hochům všem byl osud sladký snad mříti k tobě láskou. A třeba hojné nadělení máš v truhle zlatých ptáčků, tvé zlato z tvého srdce není, je z tátova jen sáčku.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
ARA
الشاعر الأعشي
قصيدة نامَ الخليُّ وبتُّ اللّيلَ مرتفقا
نامَ الخَلِيُّ وَبِتُّ اللَيلَ مُرتَفِقا أَرعى النُجومَ عَميداً مُثبَتاً أَرِقا أَسهو لِهَمّي وَدائي فَهيَ تُسهِرُني بانَت بِقَلبي وَأَمسى عِندَها غَلِقا يا لَيتَها وَجَدَت بي ما وَجَدتُ بِها وَكانَ حُبٌّ وَوَجدٌ دامَ فَاِتَّفَقا لا شَيءَ يَنفَعُني مِن دونِ رُؤيَتَها هَل يَشتَفي وامِقٌ ما لَم يُصِب رَهَقا صادَت فُؤادي بِعَينَي مُغزِلٍ خَذَلَت تَرعى أَغَنَّ غَضيضاً طَرفُهُ خَرِقا وَبارِدٍ رَتِلٍ عَذبٍ مَذاقَتُهُ كَأَنَّما عُلَّ بِالكافورِ وَاِغتَبَقا وَجيدِ أَدماءَ لَم تُذعَر فَرائِصُها تَرعى الأَراكَ تَعاطى المَردَ وَالوَرَقا وَكَفلٍ كَالنَقا مالَت جَوانِبُهُ لَيسَت مِنَ الزُلِّ أَوراكاً وَما اِنتَطَقا كَأَنَّها دُرَّةٌ زَهراءُ أَخرَجَها غَوّاصُ دارينَ يَخشى دونَها الغَرَقا قَد رامَها حِجَجاً مُذ طَرَّ شارِبُهُ حَتّى تَسَعسَعَ يَرجوها وَقَد خَفَقا لا النَفسُ توئسُهُ مِنها فَيَترُكُها وَقَد رَأى الرَغبَ رَأيَ العَينِ فَاِحتَرَقا وَمارِدٌ مِن غُواةِ الجِنِّ يَحرُسُها ذو نيقَةٍ مُستَعِدٌّ دونَها تَرَقا لَيسَت لَهُ غَفلَةٌ عَنها يُطيفُ بِها يَخشى عَلَيها سَرى السارينَ وَالسَرَقا حِرصاً عَلَيها لَوَ أنَّ النَفسَ طاوَعَها مِنهُ الضَميرُ لَيالي اليَمِّ أَو غَرِقا في حَومِ لُجَّةِ آذِيٍّ لَهُ حَدَبٌ مَن رامَها فارَقَتهُ النَفسُ فَاِعتُلِقا مَن نالَها نالَ خُلداً لا اِنقِطاعَ لَهُ وَما تَمَنّى فَأَضحى ناعِماً أَنِقا تِلكَ الَّتي كَلَّفَتكَ النَفسُ تَأمُلُها وَما تَعَلَّقتَ إِلّا الحَينَ وَالحَرَقا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Грибоедов Александр Сергеевич
Н.А. Каховскому
Полком окружали Военных теней? В присошках пищали Курки без кремней? Как ханы и беки Пролили вам реки Хвалы круговой? С преклонной главой Ньюкеры и дусты! И головы их, При шапках больших, Под шапками пусты. status, quo ad praesentem - Положение, существующее в данное время.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ZHO
白桦
寻人启事
用尽半生 为你写首诗 剩下的时间 要去照顾麦田 麦子成熟时 泡坛老酒 爱喝酒的李白 是个抒情王子 “醒时同交欢 醉后各分散” 孤独的旅人神魂颠倒 为春之月而舞蹈 春月未老 红墙已衰 我提着酒 在手机里寻找李白 良辰美景在釉的表面流动 落落寡欢与一千多年前一样 燕子又筑巢了 充满热情的词语 成年人背弃了童话 风在路灯下迷路 酒喝完了 我忘记了归来 你会不会因此贴一张寻人启事？
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T3
ASM
ধৰিত্ৰী দাস
পথভ্ৰষ্ট পঠিক
মোৰ সকলো থাকিও আজি কিয় অকলশৰীয়া হ’ব লগা হৈছে বাৰু ? মই পথভ্ৰষ্ট পঠিকৰ দৰে হৈছো ৷ সকলোকে নিজৰ বুলি জ্ঞান কৰিছিলো, কোনো জনকে কঠিন বচন শুনুৱা নাই , কাহানি জনমত মই কি পাপ কৰিছিলো ৷ যাৰ কাৰণে মই আজি জীয়াতু যন্ত্ৰনা ভূগিছো ৷ মোৰ জীৱনত প্ৰথম পদক্ষেপতে এনেকুৱা সংঘাত আহিব বুলি কাহানিও ভবা নাছিলো ৷ মই আজি সকলো পিনে অন্ধকাৰ দেখিছো , খপিয়াই খপিয়াই মই শুদ্ধ পথ বিচাৰি পোৱা নাই ৷ আপোন ৰাজ্যত বিচাৰণ কৰিবলৈ মোৰ মনে হাহাকাৰ কৰি আছে ৷ কোনে মোক লোৰ শিকলিৰে বান্ধি ৰাখিছে ? মোৰ সৰলতাৰ সুযোগ লৈ কোমল অন্তৰৰ স্বচ্ছ সকলো পদাৰ্থই নাইকিয়া কৰি দিলে ৷ মই জানো এই অন্ধকাৰ কাৰাগাৰৰ পৰা কেতিয়া মুক্তি পাম ? মই কেতিয়া আকৌ মোৰ চিনাকি ৰাজ্যত বিচৰণ কৰিব পাৰিম ? +++++++++++++++++++++++ ধৰিত্ৰী দাস গুমেইবড়ী, গুৱাহাটী
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
SLV
Bole, Marcela
BOŽIČ DOMA PRED DRUGO SVETOVNO VOJNO!
Božič nas popelje v domači kraj, kjer je o Božiču na zemlji raj. Ko advent se je oznanil, na ples ni več nobeden vabil. Zornice in post sta prišla na plan, ob petkih in kvatrih se je postil kristjan. K zornicam v mrazu smo hodili, ob zori od maše domov se vrnili. Na vigilijo božično je bilo dela čez glavo, v miru smo pustili preljubo mamo. Bel kruh je pekla, kuglof vmes, je polenovka dišala s polento, zares. Z blagoslovljeno vodo je mama kropila, s svetilko v rokah vse kote dobila. Zvonovi mogočni od vseh strani so doneli, v božji hram vabili svečani odmevi. Oče je iz smrekovih vej božično drevo naredil, pod drevescem še štal’co s pastirji uredil. „Oh“ kako smo bili vsi veseli, ko smo ob jaslicah molili in peli. Pomaranče, jabolka, bonboni, zlato in srebro, vse je lesketalo, ko so svečke gorele Jezuščku v slavo. Pečen kostanj na Sv. večer je moral bit, na mizi tudi domači čaj za malo popit. V mrazu hoja do cerkve, mi je bila tam raj, za Božič mi misel hrepeneče hiti nazaj. „Sveta noč, blažena noč,“ vse je pelo, so orgle bučale, vse v svetlobi žarelo. V veselju in spravi so vsem oči žarele sprte sosede so se včasih objele. Božje dete je čudovito milost lilo, da se je po družinah v radost spremenilo. Prehitro je minil sveti večer, lepši kot doma, ni bil nikjer.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BUL
Александър Миланов
Упрек към Христо Ботев
Воеводо, малко рано тих бял Дунав ти премина. Трябваше след Сан Стефано да си поведеш дружина. Обстановката — спокойна, няма битки със душмани. Леле, колко многобройна щеше четата да стане!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر ابن عليق الطائي
قصيدة خليلي عوجا فانظراني لعلني
خَليليَّ عَوجا فاِنظُراني لَعلَّني أُسائِلُ رَسما قَد عَفا وَتَهدَّما بأوعَسَ مِن ذاتِ الحِجى ما عرفته بُعَيدَ حصاةِ النَفسِ إِلّا تَوهُّما أَذاعَت به الأَرواحُ حَتّى كَأَنَّما حَسِبتَ بَقاياهُ كِتابا مُنَمنَما فَلَم تُبقِ منه غَيرَ سُفعٍ مواثِلٍ وَأَورَقَ من طولِ التَقادُمِ أقتَما وَقَفتُ بِها صَدرَ النَهارِ مطيَّتي أسائِلُها فاِستعجمت أَن تَكَلَّما أسائِلُها واِستعجَمت ان تُجيبَني وَما ذِكرُ ما أَعيى عَليكَ وأَعجَما عَهِدتُ بِها لَيلى وَسَلمى وَرُبَّما عَمَرتُ رَهيناً بالغَواني مُتَيَّما لَياليَ نَلهو بالشَبابِ وَنتَّقي العيونَ وَلا نُفشي الحَديثَ المكَتَّما عَلى أَنَّنا لَم نَغشَ سوءاً وَلَم نُصِب قَبيحا وَلَم نَجشِم من الأَمرِ مَجشَما سَقى اللَهُ رَبي غَيرَ نَزرٍ مُصَرَّدٍ ديارَهُما ساقي السَحابِ وَسلَّما أَعامِلَ ما بالُ الخَنا تَقذِفونَهُ مِن الغَورِ مُسدى بالقَوافي وَمُلحِما بُنيَّ الرِقاع ما لِقَولك يَنتَمي وَكنتَ أَحقَّ الناسِ أَلّا تَكَلَّما عَهِدتُكَ عَبداً لستَ مِن أَصلِ مَعشَرٍ عَن المَجدِ مقطوع السَواعد أَجذَما وَهل كنتَ إِلّا فَقعَ قاعٍ بقَرقَرٍ وَساقِطَةً بَينَ القَبائلِ مُسلما تَلوذُ بِقَومٍ لَستَ منهم وَتَعتَزي إِلَيهم وَلَم تُعصَم من الذُلِّ مُعصَما وَما تَركَ الأَعداءُ وَالحَربُ مُسمِعا لرأسكَ إِلّا مُستَذَلا مُصلَّما وَما تَمنَعونَ الجارَ منكم بذمَّةٍ تَحوطُ وَلا توفي دماؤكُم دَما لَعَمري لَقَد أَرداكُمُ يَومَ أُبضَةٍ فَتىً كانَ حامي للحَقيقةِ مُعلِما فَتىً كانَ قَوّادَ الجيوشِ إِلى العِدى شجاعاً إِذا هابَ الفَوارسُ أَقدما فأحلفُ ما هرقتمُ بعدَهُ دَماً وَلا قَبلَهُ في سالفِ الدَهرِ مِحجَما وَلكنَّما لاقيتُموهُ بغِرَّةٍ وَكانَت عليكمُ بَعدُ وقعةُ أَشأما أَخذناكُمُ يَومَ المَجَرَّ فَكنتمُ نِهاباً وَسَبياً بَينَنا متقَسَّما صَبَحناكُم وَالخَيلُ شُعثٌ عَوابِسٌ صَفائحَ بُصرى وَالوَشيجَ المُقَوَّما أَبى لكُم ان تَفخَروا بَعدُ أَنَّنا سَقيناكُم صابا مُمِرّا وَعَلقَما وَإِنّا صبَحنا اليَزَنيَّةَ منكم دَماً ثم رَوَّينا الصَفيحَ المُصَمَّما وَرُحتُم بأعضادِ المَطايا جِنابَنا تَشكَّونَ مصحوبا من القِدِّ مُحكَما تَسوقُ عَضاريطُ الرِكابِ نِساءَكُم وَقَد غادَروا منهنَّ نَوحاً وَمأتما يَنحنَ عَلى قتلاكُم عند مَعرَكٍ تَرَكنا به هاماً يصيحُ مهشَّما قُبَيِّلَّةٌ دَقَّت وَقَلَّ عَبيدُها وَذَلَّت فَما كنتم تُفيئونَ مَغنَما وَما أَنتَ مِن أَصلٍ فَتأمُلُ نُصرَةً فأيقن وَما أَيقَنتَ حَتّى تَفهَّما فَتَعلَم أَن لَستُم إِلى أَصلِ مَعشَرٍ وَأَنَّ لَكم ثَديا أَجَدَّ مُصَرَّما وَما أَنتَ مِن كَلبٍ وَبهراءَ فاِنتسب وَلا اليَقين فاقعُد يا بنَ مَصّانَ مُرغَما وأقعِ كَما أَقعى أَبوك عَلى استِه وَكانَ قَصيراً باعُهُ متَهضَّما
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
劉氏（杜羔妻）1
夫下第
良人的的有奇才， 何事年年被放回。 如今妾面羞君面， 君若來時近夜來。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
PAN
نصیر بلوچ
شک دی دیوار کھڑی کر لئ اے
شک دی دیوار کھڑی کر لئ اے توں مرے نال بڑی کر لئ اے میں ترے نال بغاوت کردا دل مرے نال اڑی کر لئ اے اوہ مری زندگی دا حاصل اے جو ترے نال گھڑی کر لئ اے سِر جُھکایا سی ادب تُوں میں تے تُوں تے تلوار کھڑی کر لئ اے ہجر دی رات مُکاون دے لئ میں اگاں ہور گھڑی کر لئ اے خورے آؤناں اے کِسے نے ویکھن لئ موت نے دیر بڑی کر لئ اے
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر شبلي انطكلي
قصيدة الزلزلة
نِعمَ الحياةِ نريدُها لكنَّهُ لمْ يستجبْ زمنٌ لنا دوّارُ قُلْ يا زمانُ بأيِّ نونٍ تنتهي وَهَنٌ تُرى أم سادنٌ ستّارُ كَمُلَتْ مصائبنا وحُكْمكَ ناقصٌ فينا مقيمٌ حبلهُ جرّارُ والموتُ وزرٌ -للأمانةِ- عادلٌ لكنّهُ في قتلنا يحتارُ بالحربِ عيناهُ هزيمٌ مرعبٌ عاوى الوباءَ وصبرُنا يَنْهَاْرُ وأتى وقد هزَّ المدى وبيوتَنا فوقَ النيامِ تراكمتْ أحجارُ أطفالنا تحتَ الرّكامِ يضمُهمْ جسدٌ يئنُّ وما حمتهمْ دارُ فإذا همُ قُتلوا جزاءَ جريرةٍ ما كنتُ أنجُو، لاتَ منهُ فرارُ من كانَ منكمْ دونَ ذنبٍ فليَقُل: هذا عِقابٌ أمْ هوَ الإنذارُ إنَّ الوقوفَ أمامَ هولِ المتعبينَ تأدُّبٌ، وعزاؤهمْ أنصارُ وتعلّموا من كلِّ هذا حكمةً فلدى المتونِ الحقُّ والأخبارُ إنَّ الطبيعةَ مثلُنا بطباعِنا فينا الوفاءُ وبعضُنا الغدّارُ
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر محمد الفهدي
قصيدة رثاء عبدالله بن سويد الفهدي
ناحتْ حمامُ الدَّوحِ يا ويلاهُ رحَلَ الحبيبُ وخَيَّمَتْ ذكراهُ في كلِّ مُنْتَجَعٍ يجولُ بناظري في كل كرْشَا أرضهُ وسماهُ في القلعة الحوراء في حاراتها في نخلهِ في الزرْعِ طاب جناهُ في طلْعَةِ الوجهِ الصبوحِ إذا بَدَا تلقى فؤادكَ يرتجي لقياهُ بعضُ الحديث يكونُ تِبْرًا جوهرًا هو قولُهُ، يا حظَّ من حيّاهُ لا يُكْثِرُ النَّجْوى فتلك نقيصةٌ خيرُ الكلامِ إذا بدتْ فحواهُ يشكو عُوَيْنَةُ كيف غاب حبيبهُ ويقولُ: عبدُاللهِ لا ألقاهُ كمْ مسجدٍ في الأرضِ يفقدُ إِلْفَهُ يدعو ولكنْ من يعي دعواهُ يلقاكَ يومَ العرضِ وهو مُشفَّعٌ للعرْشِ ظِلٌّ أنت في سكناهُ أبتاهُ عبدَاللهِ فقدُكَ مؤْلِمٌ والكل يبكي أينَ من نهواهُ أينَ الذي يرعاكَ إن صاحبْتَهُ قلبًا رحيمًا طيبًا مسْعاهُ يبقى الكريمُ وإن غدا تحت الثرى هوَ حاضرٌ لا تَمَّحي ذِكْراهُ ربّي رَجَوْتُكَ أن تكفِّرَ ذنبهُ نلقاهُ في الجنّاتِ يا ربّاهُ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
ابن ظفر الصقلي
قصيدة حَملتك فِي قلبِي فَهَل أَنْت عَالم
حَملتك فِي قلبِي فَهَل أَنْت عَالم بأنك مَحْمُول وَأَنت مُقيم إِلَّا أَن شخصا فِي فُؤَادِي مَحَله واشتاقه شخص على كريم
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
PAN
سرجیت پاتر
بوہے دی دستک توں ڈردا
بوہے دی دستک توں ڈردا کس کس دا قرضائی ہاں میں رنگے ہتھ لکاؤندا پھردا قاتل کدھا قصائی ہاں میں اپنے آپ نوں بنھ کے بیٹھا سنگل مار شدائی ہاں میں باہروں چپ ہاں قبراں وانگوں اندر حالَ دہائی ہاں میں طرزاں دی تھاں دھوآں نکلے اک دھکدی شہنائی ہاں میں میں پتراں دا سکھنا ویہڑھا اجڑی ہوئی کمائی ہاں میں مٹی ماں محبوبہ مرشد کس کس دا قرضائی ہاں میں
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
RUS
Несмелов (Митропольский) Арсений Иванович
Пасхальная ночь
Ночь пасхальная, святая… Звезды. Колокола речь. Благость, всюду разлитая. Крестный ход. Мерцанье свеч. Ветра ласковые струи. Шорох веток. Зыбкий свет. Пенье хора. Поцелуи. Взлет и выстрелы ракет… Ночь надежды, ночь привета, В вечность радостная нить!.. Светлой ночи чудо это Так отрадно пережить! Так отрадно, с крестным ходом, Свой огонь вливать в огни, Слить себя с родным народом, Верить в радостные дни. Общей крови слышать токи, Сердцу Нации внимать, И с соратником широкий, Бодрый шаг соразмерять. И стране своей родимой, – В ночь живительных чудес, – С ветерком, летящим мимо, Переслать: «Христос Воскрес!» Услыхать, как издалека Свой ответ пришлет страна: – Будет встреча. Дальность срока С каждым днем сокращена! Наша радость недалече, – Не заря ль на мгле небес? Будет Пасха! Будет встреча! Потому что Бог – воскрес!
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
BUL
Каунти Кълън
Епитафия
На една непозната дама Тя мисли, че дори и на небето богатите до пладне си лежат, а черни ангелчета стават в тъмно, за да почистят всеки райски кът.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
RUS
Fedorov A.M.
«Солнце, солнце взошло!..»
Солнце, солнце взошло! Над горою крутой Засверкал, задрожал Солнца луч золотой. Пробежал по реке, В темный лес заглянул, И отвсюду пошел Жизнерадостный гул. «Солнце, солнце взошло!» Зашептали кусты, И от счастья в лугах Прослезились цветы; Прослезились цветы, И, проснувшись, земля Гимн запела красе Своего короля.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
FRA
Albert Glatigny
Latone
Proscrite par la haine implacable d’Héré, Latone au peplos bleu fuyait. Les noirs rivages, Où bouillonne l’épaisse écume aux bonds sauvages, Refusaient leur sol dur à son pas abhorré. Parfois, devant la gueule horrible des repaires, Où les fauves grondants abritent leurs petits, Levant, avec effort, ses bras appesantis, Lasse, elle demandait un asile aux vipères. Mais l’antre même, au front du rocher inhumain, Était sourd ; et, pareille au sourcil qui se fronce Sur un œil effrayant et difforme, la ronce Croissait affreusement pour barrer le chemin. De hideux tourbillons de vautours et d’orfraies La menaçaient du haut des airs avec leurs cris, Cependant que bavaient, sur ses beaux pieds meurtris, Les crapauds vils, râlant parmi les oseraies. Dans l’angoisse des nuits, lentes et sans rayons D’étoiles, elle errait ; l’arbre au feuillage sombre Se tordait, grandissait, et ressemblait dans l’ombre Aux spectres par l’effort de ses contorsions. La tempête sonore ébranlait sur leur base Les montagnes, et les brisait avec fracas. Pour reposer, le soir, ses membres délicats, La proscrite couchait par terre, dans la vase ! Ses beaux enfants pleuraient. Apollon avait faim, La petite Diane avait froid, et Latone, Qu’ils contemplaient d’un œil ingénu qui s’étonne, Demandait quand ses maux toucheraient à leur fin. Alors, triste et navrée, elle disait : « Oh ! n’ai-je « Pas lassé ton courroux, sœur et fille des Dieux ! « Quand donc luira le jour miséricordieux « Où tu pardonneras, Junon aux bras de neige ? « Oui, je t’ai grandement blessée en ton orgueil ! « Ta colère de reine et d’épouse outragée « Eut raison, je le sais. Mais n’es-tu pas vengée « Suffisamment par mon exil et mon long deuil ? » La foudre répondait ; la forêt, que secoue L’âpre bise, agitait ses arbres furieux, Et les hommes, avec des mots injurieux, Pour l’en marquer au front lui jetaient de la boue. C’est ainsi que d’exil en exil, en tout lieu, Pâture que les loups se disputaient, victime Lamentable, elle errait pour expier le crime D’avoir senti son cœur battre à l’appel d’un Dieu ! Albert Glatigny
T5
神圣、超验与智慧
T5
T4
T5
LZH
蓋諒
次鄭大資競渡詩韵
昔年冶遊浚都城， 溶溶春水漲金明。 龍舟鱗次鼓蘭槳， 勝日講武風波平。 沸地笑歌混簫笛， 轟天金鼓驚鷺鷁。 當年冠蓋盡英游， 飛鞚聯翩迅翔翼。 只今潛盤向荒陂， 疇曩偉觀那再期。 熙熙王化及遠近， 春來勝事還相隨。 十百分朋同川濟， 咸欲得梟無異意。 屈原死向千載餘， 今不敬弔翻成戲。 敬弔賦就獨賈生， 可見君子異小人。 公詩賈賦獨追傷， 忍以爲戲向芳春。 企聽賜環在朝暮， 衮繡遄歸廟堂去。 故先濯我塵土心， 琅琅哦公七字句。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T6
ARA
الشاعر عصام رجب زيتون
قصيدة يُوَدِّعُني ـ وَداعُ أبي
يُودِّعُني بنَظَراتٍ حزينة.. وكلماتٍ ثِقالٍ كالجِبالْ دموعٌ بينَ عَينيهِ سَخينة.. وآلامٌ تَفوقُ الاحتِمالْ وتَملؤهُ الصلابَةُ والسَكينة.. برُغمِ الحُزنِ والداءِ العُضالْ إيمانٌ لا تُزعزعُهُ رعونة.. ولا يَعرِفْ أنينَ الارتِحالْ حَياةٌ كانَ جُملتُها رَزينة.. وخُلُقٌ لم يُعَكِّرهُ انفِعالْ كأنَّ الصَبرَ يَخلُدُ في جَبينِهْ.. فَصَبرُكَ كانَ يَعلوهُ الجَمالْ وليسَ الصَبرَ كلماتٌ رَنينة.. فإنَّ الصَبرَ تُثبُتُهُ الفِعالْ فكُنتَ الصبرَ والنفسَ الأمينة.. وأنتَ الحمدُ مِنْ فِيهِ الرِجالْ رَأيتُكَ في الحَياةِ كما سَفينة.. لِتُبحِرَ لا تُبالي بالمُحالْ وجودُكَ كانَ دِرعًا يَفتَدينا.. كلامُكَ كانَ لحنًا للجَمالْ أبي أنتَ المُناضِلُ في مَدينة.. وإنْ لم تَهوَ أوجاعَ النِزالْ وأنتَ الحُبُّ، لا حُبُّ الظَعينةْ.. وأنتَ القَلبُ مِنِّي والوِصالْ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
鮑壄
送周子靜分教桂陽
當時身不顧， 義激自諸生。 一日魁南省， 無人不識名。 官尋流水住， 路趁落花登。 遥想憑高處， 嶽雲千萬層。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FRA
MUSSET, Alfred
Suzon
Ce que j'écris est bon pour les buveurs de bière Qui jettent la bouteille après le premier verre : C'est l'histoire d'un fou mort pour avoir aimé A casser une pipe après avoir fumé. Deux muscadins d'abbés qui soupaient chez le pape, Étant venus un jour à bout de se griser, Lorsque pour le dessert on eut tiré la nappe, Dans un coin des jardins se mirent à causer. L'un d'eux, nommé Cassius, frappant sur sa calotte, Dit qu'en fait de maîtresse il était mal tombé, Ayant pour tout potage une belle idiote, Qui s'appelait, je crois, la marquise de Bé. "Voilà huit jours, dit-il, que je ne sais qu'en faire, Et c'est une bégueule à vous porter en terre. — La faute en est à toi, répondit le second, Si tu n'en tires rien." L'autre dit : "Parbleu non ! Je n'ai pas le talent de réchauffer les marbres." Son ami là-dessus se mit à parler bas, Très vite et très longtemps ; et tous deux sous les arbres Disparaissant bientôt, ils doublèrent le pas. Cassius reconduisit l'autre jusqu'à la porte, Et demeura chez lui jusques au lendemain Il en sortit tremblant, une fiole à la main : Et le jour qui suivit, sa maîtresse était morte. Il se passa deux ans, durant lesquels Cassius Et son ami l'abbé ne se parlèrent plus. Cassius se montrait peu, boudait, ne riait guère, Buvait moins, maigrissait. L'autre, tout au contraire, Bien poudré, l'œil au vent, les poches pleines d'or, L'air impudent, taillé comme un tambour-major, Possédant, en un mot, tout ce qui plaît aux femmes, Loin de changer en rien, toujours près de ces dames, Toujours rose, toujours charmant, continua D'épanouir à l'air sa desinvoltura. Tous les deux cependant menaient un train semblable, Et chez Sa Sainteté se rencontraient à table, A l'église, au boston : ils se disaient deux mots, Se touchaient dans la main, et se tournaient le dos. Cela dura deux ans. Je viens de vous le dire, Cassius dépérissait, tombait de mal en pire, Arrivait à souper les cheveux dépoudrés, Avec un pied de rouge et des bas mal tirés. Un beau soir de printemps, certaine demoiselle Arrivant de Paris vint chez Sa Sainteté. Cassius s'alla planter tout à coup derrière elle, Et resta là. Ceci ne fut point remarqué. Le fait est qu'elle avait des yeux à l'espagnole,Le fait est qu'elle avait des yeux à l'espagnole, L'air profondément triste et le pied très petit. Du reste, elle était bête. — Enfin, lorsqu'on partit, Cassius, tout en suivant la belle créature, Vit son ami l'abbé qui cherchait sa voiture ; Il lui saisit le bras si fort, que le tabac Qu'il offrait à quelqu'un sur le pied lui tomba. "Fortunio, dit-il, écoute." Ils s'arrêtèrent Sur un banc des jardins : les autres s'en allèrent. Les vents du sud sifflaient sur leurs têtes, les cieux Étaient sombres. Cassius prit un ton furieux : "Un certain jour, dit-il, j'avais cru qu'une femme Méritait mon mépris ; tu t'es moqué de moi, Et tu m'as répondu : Ne méprise que toi ! Ce que je m'efforçais de trouver dans son âme D'amour et de bonheur, c'est en la dégradant Jusqu'au rôle muet et vil de l'instrument, Que je sus le trouver sur un mot de ta bouche. J'attendais que du luth la corde retentît : Ce n'est point une corde, ami, c'est une touche, M'as-tu dit. Frappe donc. Une femme, une nuit… Je suivis ton conseil, que l'enfer entendit. Un philtre rassembla les forces de son être ; Son pâle et triste amour, que je faisais peut-être Répandre goutte à goutte, avant que de mourir, Sur dix ou douze amants qu'il aurait pu nourrir, Déborda tout à coup comme un fleuve en furie, Dont la digue est rompue et qu'a gonflé la pluie. Je frappai la statue : une femme en sortit ; J'ouvris les bras, et bus sa vie en une nuit. Ah ! Fortunio, pourquoi n'as-tu commis qu'un crime ? Mais le peu de poison que ta main me versa Ne fit qu'un assassin et non une victime… — Et que veux-tu, dit l'autre, avec ces phrases-là ? Il faut que je m'en aille, ou que tu te dépêches. — As-tu, reprit Cassius, encor de ce poison ? — Moi ! tant que tu voudras, plein une boîte à mèches. — Écoute : cette femme avait porté le nom D'un autre ; elle avait eu des amants qu'on ignore, Je n'ai fait que presser ce qu'il restait encore De sève au cœur du fruit. J'en veux un aujourd'hui Fermé pour tous ; pour moi (moi seul !) épanoui, Après moi refermé. Je veux toute une vie, Et j'ajoute la mienne au marché. — Ton envie, Répondit Fortunio, me sourit. Seulement Tu l'aurais pu d'abord dire plus simplement. Quelle est ta jeune fille ? Il te la faut jolie ; Sinon ton tour est sot et ne vaut que moitié. Ensuite il faut qu'elle ait pour toi quelque amitié. Au reste, je conviens, mon cher, que ton idée, Qui pourrait étonner un homme compassé, Par la tête le soir m'a quelquefois passé. Au goût du jour, d'ailleurs, elle est accommodée. Lorsqu'un homme s'ennuie et qu'il sent qu'il est las De traîner le boulet au bagne d'ici-bas, Dès qu'il se fait sauter, qu'importe la manière ? J'aimerais tout autant ce que tu me dis là Que de prendre un beau soir ma prise de tabac Dans un baril d'opium ou dans ma poudrière. — Eh bien ; cria Cassius, marchons de ce côté." Tous les deux à pas lents regagnèrent la rue. "Mais, dit Fortunio, le nom de ta beauté ? — Avançons, dit Cassius. Vois-tu cette statue ? — Oui. — Vois-tu ce portique entr'ouvert ? Sa maison Est derrière. — Et son nom ? — On l'appelle Suzon." Les abbés là-dessus traversèrent la ville ; Cassius chez son ami tomba pâle et défait, Tandis qu'à son tiroir l'autre, d'un air tranquille, Ayant tiré sa drogue, en sifflant l'apprêtait. "Ah çà ! dit Fortunio, tu connais donc ta belle De ton voyage en France, ou comment t'aime-t-elle ? C'est la seconde fois ce soir que je la vois. — Moi, répondit Cassius, c'est la première fois. — Comment ? Que veux-tu faire alors de cette poudre ? — J'ai gagné deux laquais : nous avons arrêté Que Suzanne demain la prendrait dans son thé. Et quand je devrais être écrasé de la foudre, Nous verrons qui rira, quand son palais désert Se trouvera le soir par mégarde entr'ouvert. — Que dis-tu ? reprit l'autre : abuser d'une femme Dont tu n'es point aimé ! Voler le corps sans l'âme ! C'est affreux, c'est indigne, et c'est moins amusant. Eh quoi ! parce qu'un jour un philtre complaisant L'aura jetée à bas et la laissera nue Livrée au premier chien qui passe dans la rue, Tu seras, toi, Cassius, content d'être ce chien ? Et tu détrôneras des sphères de lumière La vertu d'une enfant qui, du ciel à la terre, N'a que sa foi pour elle et ses bras pour soutien, Pour te rouler sur elle une nuit dans ta fange, Et te désaltérer sur les lèvres d'un ange D'une soif de ruisseau ! Pitoyable insensé ! Est-ce donc pour cela que sa mère a passé Tant de jours inquiets, tant de nuits d'insomnie ? Qu'elle-même ce soir sur son lit a prié, Qu'elle a fermé sa porte, et pour l'autre moitié Gardé jusqu'à seize ans la moitié de sa vie ; Qu'elle a de son amour enfermé le trésor Comme une fleur pudique en son calice d'or ? Quand je t'ai conseillé de tuer une femme, Elle t'aimait du moins : c'est là qu'est le bonheur, C'est là tout. Ô Cassius ! n'étouffe pas ta flamme Sous la cendre ; crois-moi, cherche comme un plongeur Cette perle qui dort dans la mer de son cœur. — Et quand donc, dit Cassius, et de quelle manière Me ferai-je aimer d'elle ? En baisant son talon ? En enrayant ma roue à l'éternelle ornière ? En me faisant son ombre ? Ah ! mordieu, c'est trop long. Lui plairai-je, d'ailleurs ? La chance en est douteuse : Elle aimera plus vite une fois dans mes bras. Que la mort entre nous serve d'entremetteuse. — Je vois, dit Fortunio, que tu ne connais pas Le plus grand des moyens. — Lequel ? — Le magnétisme. — Bah ! dit Cassius, tu ris. Avec ton athéisme, Comment y croirais-tu ? Pour moi, je ne crois rien, Sinon ce que je vois. — Ah ! dit l'autre, très bien : Tu crois ce que tu vois ! Ô raisonneur habile ! Et l'aveugle, à ton gré, que croira-t-il alors ? Parce que l'on t'a fait à ta prison d'argile Une fenêtre ou deux pour y voir au dehors ; Parce que la moitié d'un rayon de lumière Échappé du soleil dans ton œil peut glisser, Quand il n'est pas bouché par un grain de poussière, Tu crois qu'avec ses lois le monde y va passer ! Ô mon ami ! le monde incessamment remue Autour de nous, en nous, et nous n'en voyons rien. C'est un spectre voilé qui nous crée et nous tue ; C'est un bourreau masqué que notre ange gardien. Sais-tu, lorsque ta main touche une jeune fille, Ce qui se passe en elle, en toi ? Qu'en as-tu vu ? Qui te fait tressaillir lorsque son œil pétille ? S'il ne se passe rien, pourquoi tressailles-tu ? Quand l'aigle, au bord des mers, aperçoit l'hirondelle Et lui dit en passant, d'un regard de ses yeux,Et lui dit en passant, d'un regard de ses yeux, De le suivre, as-tu vu ce qui se passe en elle ? S'il ne se passe rien, pourquoi donc le suit-elle ? Eh quoi ! toi confesseur, toi prêtre, toi Romain, Tu crois qu'on dit un mot, qu'on fait un geste en vain ! Un geste, malheureux ! tu ne sais pas peut-être Que la religion n'est qu'un geste, et le prêtre Qui, l'hostie à la main, lève le bras sur nous, Un saint magnétiseur qu'on écoute à genoux ! Tu crois ce que tu vois ! toi, qui, dans la nuit sombre, Portes l'étole blanche et vas t'asseoir dans l'ombre Des confessionnaux, pour tenir dans ta mainDes confessionnaux, pour tenir dans ta main La tête d'une enfant qui t'appelle son père, Qui te dit des secrets qu'elle cache à sa mère, Et de ce qui se fait à l'ombre du saint lieu Ne peut en appeler à rien, pas même à Dieu ! Quand Christus renversa les idoles de Rome, Il avait vu quel pas restait à faire encor, Et qu'à qui veut donner l'homme pour maître à l'homme Un caveau verrouillé vaut mieux qu'un trépied d'or. C'est ce pouvoir, ami, c'est ce nœud redoutable De l'aigle à l'hirondelle et du prêtre à l'enfant, Qui fait que l'homme fort doit briser son semblable Contre sa volonté de fer qui le défend. Essaye, et tu verras. Quand la nuit solitaire Sur son cilice d'or s'assoira sur la terre, Laisse évoquer le diable au bouvier du chemin, Qui veut faire avorter la vache du voisin ; Évoque ton courage et le sang de tes veines, Ton amour et le dieu des volontés humaines ! Pénètre dans la chambre où Suzon dormira ; Ne la réveille pas ; parle-lui, charme-la ; Donne-lui, si tu veux, de l'opium la veille. Ta main à ses seins nus, ta bouche à son oreille ; Autour de tes deux bras roule ses longs cheveux, Glisse-toi sur son cœur, et dis-lui que tu veux (Entends-tu ? que tu veux !) sur sa tête et sous peine De mort, qu'elle te sente et qu'elle s'en souvienne ; Blesse-la quelque part, mêle à son sang ton sang ; Que la marque lui reste et fais-toi la pareille, N'importe à quelle place, à la joue, à l'oreille, Pourvu qu'elle frémisse en la reconnaissant. Le lendemain sois dur, le plus profond silence, L'œil ferme, laisse-la raisonner sans effroi, Et dès la nuit venue arrive et recommence. Huit jours de cette épreuve, et la proie est à toi. — Je le veux, dit Cassius, et la pensée est bonne. Cette nuit je commence, et l'attache à la croix Huit jours à tout hasard, et que Dieu lui pardonne !" Fortunio se trompait, il n'en fallut que trois. Le quatrième jour Suzon vint à confesse ; Et derrière un pilier, caché dans l'ombre épaisse, Cassius de son amour surprit l'aveu fatal. Il dit à Fortunio : "Ton conseil infernal Donne déjà son fruit : sa porte d'elle-même S'ouvrira maintenant, car je sais qu'elle m'aime. — Frappe donc ! reprit l'autre. — A ce soir. — A ce soir." Au coucher du soleil Cassius revint le voir. "Viens souper, lui dit-il ; il me reste une somme De quarante louis dans ma poche. Un autre homme, Ou plus sage ou plus fou que moi, la donnerait A quelque mendiant ; allons au cabaret." C'était par une nuit magnifique et sereine, Où les vents embaumés frémissaient dans la plaine ; Et les grillons du soir, sous le pied du passant, Chantaient dans la rosée aux feux du ver luisant ; La lune, à son lever, sur la cime des arbres Balançait mollement les ombres des saints marbres, Et plongeait dans le fleuve aux flots étincelants Des lourds dieux de granit les colosses tremblants. Dans le coin enfumé d'une auberge malsaine Les abbés sur la table avaient croisé les bras. "Eh bien ! cria Cassius, ne chanterons-nous pas ?" Et, vidant d'un seul trait une bouteille pleine : "Allons, abbé, dit-il, un toast à ma Suzon !" Il se leva, lança son assiette au plafond, Et se mit à chanter d'une voix triste et pure : Si Lilla voulait me promettre De m'ouvrir quand la nuit viendra, Je l'épouserais bien sans prêtre, Quitte à sauter par la fenêtre Quand sa mère s'éveillera. Sommes-nous donc de vieilles femmes Qui toujours tremblent pour leurs os Et, de peur du diable et des flammes, Attendent que leurs vieilles âmes Sortent par dégoût de leurs peaux ? Moi, sur la planche de ma bière, Je souperais avec Lilla. Par la fressure du saint-père ! Un homme peut casser son verre, Quand il a bu de ce vin-là. Le ciel a-t-il fait faire un pacte à la nature Avec l'homme, ou rit-il comme un malin esprit Quand il voit un tombeau qui s'entr'ouvre et sourit ; Jamais vent de minuit, dans l'éternel silence, N'emporta si gaiement du pied d'un balcon d'or Les soupirs de l'amour à la beauté qui dort, Que lorsque les abbés fredonnant leur romance, Sur la bruyère sèche en se tenant le bras, Vers leur œuvre sans nom marchèrent à grand pas. Le lendemain dans Rome il courut la nouvelle Qu'une main inconnue avait tué Suzon, Et qu'on avait trouvé sur le pied d'une échelle Fortunio qui dormait au seuil de la maison. Depuis ce jour un fou qui blasphème et mendie Vient s'asseoir quelquefois, à l'heure du sommeil, Sur les lazzaronis étendus au soleil : Il leur parle tout bas, les frotte et parodie Les gestes d'un derviche et d'un magnétiseur ; Puis, quand il les éveille, il les frappe en fureur. C'est Cassius qui survit à Suzon : sa victime Lui mourut dans les bras trop tôt pour l'assouvir ; Et lui, resté tout seul à la moitié du crime, Sur le pavé de Rome achève de mourir.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
ZHO
祝康伟
旅行，我与卡尔维诺
你看见了吗，眼前的城市璀璨？ 那花火，燃烧整个漆黑的天空。 一路窜延到归家的路上。 不，我看不见，如同寻常夜尽熄灯。 隔晨开窗，我徘徊漫长的斑马线。 突然，发现久未探顾的心灵，死城一般。 “一个人在荒野里驰骋很长一段时间之后，他会渴望一座城市。” 每天穿越过城市，我，渴望另一座城市。 “当来自记忆的浪潮涌入，城市就像海绵一样将它吸收，然后胀大。” 浪潮涌入胸腔，地图重组了字母，我信仰了欢愉、冒险、满足。 “你必须前往下一个城市，在那里会有另一个过去，或是可能的未来等着你，” 起飞，只因为丢弃理智，允许了想象。 天空翻阅了海洋，海洋升起了峡谷，峡谷包容了城市，城市虚构了风景。 落地时分，眼前城市丰美了视野。 “像蕾丝花边一般穿透的城市，像蜘蛛结网般透明的城市，像叶脉一样的城市，像手掌般排列的城市，可以看透其晦暗与虚构的厚重金银嵌镶的城市。” 举起相机，摩天轮是绞雾的机器，我张开金箔拼贴了夜里的灯影。 “数百万双眼睛向上望着窗户、桥梁，不自觉地都被吸入万花筒” 趁着晨光，我轻浮了城市的上半部。 吹着口哨，眼光滑过金色屋顶、露台窗帘的舞动，猫的凝视。 入夜之后，掀开城市华丽的腰下。 跌碎的酒瓶、沉积的票根、腐坏的食物，城市翻身入眠。 “城市不会诉说它的过去，而是像手纹一样包容着过去，写在街角，在窗户的栅栏，在阶梯的扶手，在避雷针的天线，在旗杆上，每个小地方，都一一铭记了刻痕、缺口和卷曲的边缘。” 我低头捻熄香烟，思绪继续疾走。 「在梦想中的城市里，他正逢青春年少；抵达之后，却已经是个老人。 在广场那头，老人群坐墙边，看着年轻人来来去去。 “他和这些老人并坐在一起，欲望已经成为回忆。” 欲望打开一座又一座的城市。 青春写就地图。 所以，我信仰旅行。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
BUL
Готфрид Бен
Никой да не плаче
Рози, господ знае откъде така красиви, в зелени небеса градът привечер, в отминаването на годините! С какъв копнеж си спомням времето, когато една марка и тридесет ми бяха жизнено необходими, да, притиснат от неволята, ги преброявах, с тях трябваше да преживявам дните си, какво говоря дни: седмици на хляб и сливово пюре от пръстени гърнета, донесени от родното ми село, още озарени от домашната оскъдица, как жално беше всичко, как красиво и трептящо! Какво е блясъкът на европейските авгури, на прославените имена, на Pour le mérite[1], които гледат себе си и продължават да творят, ах, само отминаващото е красиво, припомняйки си бедността, а също застоялото, което не усещаш, хлипаш и се регистрираш като безработен, чудесен беше този Хадес, който застоялото приема като авгурите — никой да не плаче, никой да не казва: аз, тъй сам. 1952
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
عامر هشام الغدير
قصيدة المتهمة البريئة
بحمد الله ابتدىء المقالا تبارك من بعلياء تعالى وأثني ما حييت على حبيب وأشمل صحبه دوما وآلا حكايتنا أحبتنا إليكم لتعجز شهرزاد بها مقالا حكاية من يقال لهم بزيف لطيف الجنس كلا ألف لالا سنحكي اليوم عن زوج شهيد ضحية زوجة جمعت خصالا بأول يومها خطبت تبدت ملاك الله قد جر الذيالا هدوء لافت أدب رفيع هنيئا يا صديقي نل دلالا ستشرب من معين الحب شهدا وأسقيك الهناءة والوصالا وكان زفافها حفلا عظيما زغاريدا وأفراحا طوالا بليلة عرسها نظرت إليه فأوجس خيفة منها وقالا عيون الذئب تلمع من قريب تمسكن من قديم ثم صالا فقالت: لا تبالي لا تبالي ستبدأ حربنا في الصبح حالا فأطرق رأسه ويلي وويلي غضنفرة وقد لبست غزالا فحاول أن يفارقها سريعا ولم يترك سبيلا واحتيالا وفي يوم قرأنا في جريد بأن الموت عاجله عجالا فقلنا تلك فعلتها هلموا إلى قاضي النسا نرجو نوالا وعند مثولها صرخت وقالت فأسمعت المفاوز والجبالا تفضل بالسؤال فلست أخشى طوال العمر ما عشت السؤالا نعم أنا من قتلت الزوج إني أرى قتل الرجال نعم حلالا وحتى إن تزوجني جيوش سأفنيهم ولو كانوا رمالا بكل بساطة قد كان زوجي رزين الطبع يحكي ما أطالا ولو لمح الحياء له دليلا جنوب الأرض لاتجه الشمالا وكان مؤدبا في الرد دوما ويشعلني تأدبه اشتعالا وكان طعامه زيتا وخبزا ويعطيني طوال الشهر مالا وأسقيه الزعاف بكل صبح ويسقيني من الماء الزلالا أسود عيشه في كل وقت وولم أعرف بذا أبدا كلالا إذا لمح الجهاز على لساني تغير وجهه فورا وحالا سويعات على الجوال كانت فتيل الحرب أبدؤه قتالا وقد هزم القتيل بكل حرب وما كانت معاركه سجالا سئمت حياته ومللت منها فأكثرت المشاكل والجدالا وقد طلب الفرار فلم ينله ولم أترك له أبدا مجالا توقف قلبه فرميت زورا بلا ذنب فأنهيت المقالا فحار قضاؤنا في الحكم نطقا وولول صارخا ما عاد بالى وألقى بالمطارق من قريب وولى مسرعا ثم استقالا
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T2
PAN
مدثر پُنوں
ظلم نِری وبا
ظلم نِری وبا حق دی بلدی بھا رحم وچ شفا بھاگاں والیا بھاگ چا لا ہنیریاں سُتی کوئی نویں سویل جگا
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T5
ARA
القاضي الظافر بن عباد
قصيدة وَيَاسمين حسن المنظر
وَيَاسمين حسن المنظر يفوق فِي المرأى وَفِي الْمخبر كَأَنَّهُ من فَوق اغصانه دَرَاهِم فِي مطرف اخضر
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
الشاعر سلطان قدورة
قصيدة جنة الأشواق
إني بحبكِ غارق بجنوني هل أنتِ مثلي يا ضياء عيوني فأنا أراكِ بدنيتي أحلى المنى هل يا ترى مثلي أراكِ ترينني وبطرفكِ الفتاك سحر قد بدا أذكى اشيتاقي للقا وشجوني أنتِ التي هام الفؤاد بسحرها يا جنة الأشواق والدحنونِ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر راشد الزبير السنوسي
قصيدة ضاعت حقيبتها
عودي إليها يا حقيبتها كي تقشعي عنها كآبتها (فرفيقة) صارت مسهدة أو لست في سفر رفيقتها؟ ردي إليها بسمة علقت بشفاهنا تحكى مودتها فلقد تكدر عيشها وبدت نار الهموم تذيب نظرتها لو ترتضين بدائلاً لسعت كل النفوس تجيب رغبتها لكن فيك هوى تقدسه كم هدأت نجواه ثورتها صحبته في سفر ليؤنسها إن زارت الأحزان وحدتها وأتت وفي أعماقها صور إما غفت سكنت مخدتها وإذا ضياعك هيج الذكرى ويزيد طولُ الليل قسوتها لله أحلامٌ منعمةٌ جهد الطريق أضاع بسمتها لو قد أتيت الآن سابحةً بعد الغياب لكنت منيتها وإذن لصغنا عنك رائعة لم تسمع الدنيا شبيهتها ستحلقين بها مجنحةً عودي- بربك – يا حقيبتها
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
URD
Shorish Kashmiri
اب جی رہا ہوں گردش دوراں کے ساتھ ساتھ
اب جی رہا ہوں گردش دوراں کے ساتھ ساتھیہ ناگوار فرض ادا کر رہا ہوں میںاے رب ذو الجلال تری برتری کی خیراب ظالموں کی مدح و ثنا کر رہا ہوں میںشورشؔ مری نوا سے خفا ہے فقیہ شہرلیکن جو کر رہا ہوں بجا کر رہا ہوں میں
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
崔備
奉陪武相公西亭夜宴陸郎中
賓閣玳筵開， 通宵遞玉杯。 塵隨歌扇起， 雪逐舞衣迴。 剪燭清光發， 添香煖氣來。 令君敦宿好， 更爲一裴回。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
陈柏言
再一次
「人不能两次走进同一条河流。」 你说，首先会是一盏灯 接着才是隧道 隧道外是深深的夜 夜里你们拖着行李 在站前的租赁店 核对表格，拷贝证件 老板递给多年前的你们一串 机车钥匙 你们跨坐上车 晃游灯火流寓的城 油烟与欲望浮动，有人射穿气球 深深的夜，你们咳嗽却不忍离去 播放通俗乐曲的娃娃机店 投入硬币，还能不能夹出同一条河流？ 河流选择这座平原而你们选择一包 湿透的烟 你们在深深的夜里让自己迷路 发动机车，循着看不见的路标 横越一度失足的河流 水势湍急，有人为了壮胆便唱起一首 无人搭腔的歌 你们瘫坐岸上，聆听海心吹来的风 天亮以前共烤一团火 有人追问毕业旅行 有人晾起鞋子 有人背向大海 问候那些已经入睡的人
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
عامر الرقيبة
قصيدة لعبة الكلمات
بمقهى غربتي والليلُ داجٍ يجالسني بزاويةٍ خيالي أعبُّ الحزنَ من فنجان عمري وتندلقُ السنينُ ولا أبالي تعاكسني سؤالاتٌ حيارى فيهرب من إجابتها سؤالي وألعبُ لعبة الكلمات حتى تملَّ المفرداتُ من احتيالي أعاندُ منطق الأشياءِ دوما كأنّي والغرائبَ في احتفال تغوص بداخل الصلصال كفّي وترتعشُ الأصابعُ بانفعال فأخلقُ من نزيف اللون دنيا وأنحتُ نسمة مرّت بشال وأعزفُ وردة وأشمُّ لحنا يسيلُ لعطرهِ دمعُ الجبال وتكتبني السطورُ على هواها فتبدو تحت جذوتها ظلالي تمارسُ حبَّها من غير خوفٍ وتتركني وقد مصَّتْ جَمالي فأعصرُ من سلال الشعر خمراً تغارُ لطعمه كلّ الدّوالي
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
LZH
駱羅憲
與廖檢法同行口占分水嶺詩
山從頂上分閩越， 四面群峰簇仗齊。 自是心同天廣大， 不妨眼趁地高低。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T3
FRA
Fénelon
Les Deux Renards
Deux Renards entrèrent la nuit, par surprise, dans un poulailler ; ils étranglèrent le coq, les poules et les poulets:après ce carnage, il apaisèrent leur faim. L’un, qui était jeune et ardent, voulait tout dévorer; l’autre, qui était vieux et avare, voulait garder quelque provision pour l’avenir. Le vieux disait:« Mon enfant, l’expérience m’a rendu sage ; j’ai vu bien des choses depuis que je suis au monde. Ne mangeons pas tout notre bien en un seul jour. Nous avons fait fortune; c’est un trésor que nous avons trouvé, il faut le ménager. » Le jeune répondait : « Je veux tout manger pendant que j’y suis et me rassasier pour huit jours : car, pour ce qui est de revenir ici, chansons ! il n’y fera pas bon demain ; le maître, pour venger la mort de ses poules, nous assommerait. » Après cette conversation, chacun prend son parti. Le jeune mange tant, qu’il se crève et peut à peine aller mourir dans son terrier. Le vieux, qui se croit bien plus sage de modérer ses appétits et de vivre d’économie, veut, le lendemain, retourner à sa proie, et est assommé par le maître. Ainsi, chaque âge a ses défauts : les jeunes gens sont fougueux et insatiables dans leur plaisirs, les vieux sont incorrigibles dans leur avarice.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
梅花尼
詠梅花
終日尋春不見春， 芒鞵踏破嶺頭雲。 歸來笑撚梅花嗅， 春在枝頭已十分。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T1
JPN
時有
null
はれぬれは　のこるやまなく　つもりけり　くもまにみつる　みねのしらゆき
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ENG
Christina Georgina Rossetti
Shall I Forget?
Shall I forget on this side of the grave? I promise nothing: you must wait and see Patient and brave. (O my soul, watch with him and he with me.) Shall I forget in peace of Paradise? I promise nothing: follow, friend, and see Faithful and wise. (O my soul, lead the way he walks with me.)
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
DEU
Bodmer, Johann Jacob
Nachrichten von dem Ursprung und Wachsthum der Critik bey den Deutschen.
Zernichtung unsers Seyns, Gedancke voll Entsetzen, Der nur ein feiges Hertz bequem ist zu ergetzen, Das gern das Hoffnungsrecht zur Ewigkeit vermißt, Weil’s zum Unsterblichseyn zu blöd und furchtsam ist! Das sich zuwieder wünscht und hoffet im Verschwinden Ein finstres, nichtigs, Glück und Besserseyn zu finden; Das den Gedancken liebt, daß seine Seel im Ruß Sich unter todten Schutt dereinst verlieren muß.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
袁尊尼
長安感遇
朱華謝南土， 遊子客冀方。 豈不念遄歸， 簡書勞未遑。 悠悠若懸旌， 倐忽意靡常。 魏牟阻江海， 蘇子怨河梁。 失路良可悲， 曠望迷周行。 春陽念將歇， 滯淫非我鄉。 願假鸒斯翼， 超飛歴故疆。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
CNR
Jovanka Uljarević
Provjetravanje
posjedujem izvjesno iskustvo u heklanjuiz doba kada su muškarci držali do bijelih kragninije bilo nagovještaja nikada da mjesečar ću biti nema ih ni danasmoj dečko je na pecanju kada to niko ne znasadašnjibivšibudućine paničim zbog nijanse rumenila i novih tepihanije bilo nagovještaja nikada da probudiću se nema ih ni danasmoj dečko je na pecanju s kim ću se voljeti
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
文洪源
齊雲菴
齊雲山特立， 古剎懸危壁。 翠竹舞柔風， 高峰聳紅日。 龍井冽生寒， 冰房清澈骨。 半空神氣怡， 恍入羣仙窟。 仰盼天河明， 俯濯龍潭碧。 白雲任去留， 好鳥時棲息。 一笑塵世空， 此樂復何極。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T5
T1
LZH
谷客
題几
蓬島三山在寸心， 先生何事混凡塵。 不因門外家人謹， 還是無緣遇洞賓。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
HUN
Reményik, Sándor
Legyen még valami!
Oly édes, gazdag volt a nap, Mint a málna s a méz S bár régesrégen nyugta jött, A nyughatatlan kis csapat Pihenni mégse kész. Állunk az erdészház előtt, Kicsit tanácstalan, Le kellene feküdni már: Csak ez, mi hátra van. Csak ez... Ámde szívünk szorul: Mért ment le ez a nap? Mikor jön vissza ez a nyár? Oszlik az így összeszokott Kicsiny testvér-csapat? Körös-körül nő a homály, A fenyves feketül - Erőltetett a hangulat, A csend ránknehezül. S ekkor hirtelen kiszakad, Hogy messze hallani, Egy lány szívéből a sikoltás: „Legyen még valami!” Tudom, nem így volt, édes lányok, Vagy mondjuk: nem így ép. De engem már rég ez kísérget, E kísértetibb kép. Nevettünk akkor jólesőn A furcsa mondaton, S hogy nem tudtunk betelni semmikép A lélekmézzel ama szép napon. De most, de most, hogy feketül Minden körös-körül, S a csend lassan panasztalan Szívemre nehezül, S úgy érzem, nincsen hátra más: Le kell feküdni már, Elemlámpás fénykört nem ír, Nem száll jánosbogár: - - Szeretném, ha szívemből kiszakadna Egy sikoltás, mit messze hallani: Irgalmas Isten, napnyugta után is: Legyen még valami!
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
蕭貫
清溪
山開明月峽， 水寫武陵溪。 地勝人堪隱， 源深客自迷。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
FAS
جمال ثریا
منازعه
به هنگام یک منازعه نکته‌یی بزرگ‌تر وجود دارد و این نکته هم از مرگ و هم از ترسِ مرگ دردناک‌تر است نگاه می‌کنی: کسی که تا دیروز بیش از دیگران قابل اعتماد بود به نفع رقیب تو شهادت می‌دهد و این نکته حالا هم از مرگ و هم از ترس مرگ دردناک‌تر است اِکولالیا در اینستاگرام اما چیز دردناک‌تری هم وجود دارد این‌که محبوب‌ات با رقیب تو دیدار کند این اگر دیداری از روی لطافت هم که باشد و اگر حتا منازعه هم انجام نشود باز این دردناک است از آن و از آن دیگری هم از این‌ها همه دردناک‌تر این است که وقتی تو شمشیری به دست گرفته‌ای و در پیشانی‌ات تکه‌یی خورشید می‌درخشد در آن میان نارسیده باقی بمانی ■
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
徐橫槊
泊舟
短篷靜坐月窺船， 斗轉參橫水底天。 傳語篙工低着語， 恐驚沙觜白鷗眠。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
FRA
Joaquim Maria Machado de Assis
Un vieux pays
Il est un vieux pays, plein d’ombre et de lumière, Où l’on rêve le jour, où l’on pleure le soir ; Un pays de blasphème, autant que de prière, Né pour le doute et pour l’espoir. On n’y voit point de fleurs sans un ver qui les ronge, Point de mer sans tempête, ou de soleil sans nuit ; Le bonheur y paraît quelquefois dans un songe Entre les bras du sombre ennui. L’amour y va souvent, mais c’est tout un délire, Un désespoir sans fin, une énigme sans mot ; Parfois il rit gaîment, mais de cet affreux rire Qui n’est peut-être qu’un sanglot. On va dans ce pays de misère et d’ivresse, Mais on le voit à peine, on en sort, on a peur ; Je l’habite pourtant, j’y passe ma jeunesse... Hélas ! ce pays, c’est mon cœur. Joaquim Maria Machado de Assis
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
SPA
María Auxiliadora Álvarez
Cuerpo (4)
4 usted nunca ha parido no conoce el filo de los machetes no ha sentido las culebras de río nunca ha bailado en un charco de sangre querida doctor no meta la mano tan adentro que ahí tengo los machetes que tengo una niña dormida y usted nunca ha pasado una noche en la culebra usted no conoce el río
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
BEN
ঈশ্বরচন্দ্র গুপ্ত
ঋতু
বসন্ত নিদাঘ বর্ষা শরৎ নীহার। কাল ক্রমে ক্রমে সব করে অধিকার। ছয় কালে ছয় খতু ছয় রূপ ভাব। ছয় কালে ছয় ভাবে শোভিত স্বভাব॥ থাকে না অন্যের বোধ একের সময় এইরূপে কত কাল গত করি ছয়॥ এই শীত ক্ষণ পরে গ্রীষ্ম যদি হয়। শীতের স্বভাব তায় অনুভূত নয়॥ ছয় খতু অধিকারে ছয়রূপ যোগ। নবনব পরাক্রমে নব নব ভোগ॥ কখন কম্পিত কায় শীত-সমীরণে। লাগসা অধিক হয় রবির কিরণে।। কখন তপন-তাপ সহ্য নাহি হয়। সুশীতল স্নিগ্ধ-রসে ইচ্ছা অতিশয়॥ কখন বা ভাসে সৃষ্টি বৃষ্টির ধারায়। মেঘনাদ অন্ধকার দৃ্টিহীন তায়॥ জীবের ভোগের হেতু ঋতুর সৃজন। পৃথকে পৃথক্ তাঁর প্রভা প্রকটন॥ প্রতিক্ষণ পায় মন নব পরিচয়। পুরাতন নয় যেন পুরাতন নয়॥ হয়েছে নূতন সৃষ্টি এই দৃষ্টি হয়। পুরাতন নয় যেন পুরাতন নয়।। (কাব্যগ্রন্থ : কবিতাসংগ্রহ-খণ্ড-৩)
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ARA
إبراهيم أبو زيد
قصيدة لغة الاحتضار
لغة الاحتضار للأحرف الأخيرة فى آخر السطر الأخير فى لغة الإحتضار طعم الغبار رائحة الإنكسار والجبل الصامد ينهار ** فى السطر ذاك الأخير حاول نسر أن يعالج العبارة النسر... يعلو وعلى جناحه صغاره يرمم الثقب الكبير فى الجسد المنهار والبوم يهبط كالخريف يساقط الأحلام من قلب الحروف فوق تراب الرصيف يصرخ كالريح المخيف ينعق فى سعار كى ينهزم الجدار وتنتحر البكارة ** فى السطر قبل الأخير كلمة ضريرة تحاول الهروب بالنجوم.. بالأقمار.. بالأحرف الصغيرة تلملم الخواطر القصيرة من ساحة الأحبار وتغزل الضفيرة بالحب بالإصرار تعلو على كف النهار كى تلمس الضياء ليرجع الإبصار للعين والبصيره لكنه القرار.. لكنه القرار فى لغة الاحتضار السيف فى خاصرة العبارة والموت للأنوار ** خلف الغلاف الفعل والفاعل فى خلاف من قتل المفعول من ضيع الأحوال والأوصاف من ذاكرة العقول من سرق الأصداف من عنق الحرف الجميل من جر أول الكلام للجوع.. والجفاف من باع كسرة المضاف للجار والمجرور من لوث البحر الطويل وحرق الضفاف ** يوم الإفول وفى مساحة السكات بعد صمت السطور إذ يخضع النخيل وتسقط الياء التى حاربت السنين فى قاع بئر العقول سيف الرحيل يمزق الأفكار فى بطن السطور والأحرف السوداء صارت حشرجات فى الصدور من يكتب الألفاظ من ثغر العويل ويرسم الحروف ويرسم التشكيل يوم تحكمت بنا الأقزام وخطب البكم فى سوق الكلام تاه اليقين جفت وريقات الحنين بيعت رمال الصحراء والهوام للجائع المسكين مذ سادت الأوجاع فى جسد الكلام خانت حروف الجياع فى خدر أرقام الشباع نام السباع فى حمى الضباع من كسر الأنياب والسكين من نصب الأنين على إمارة السماع ** لم يبق فى ذاكرة السنين من لغة الاحتضار إلا خضوع النهار والشمس آخر المدار سلمت الإزار والسيف والقرار للأفق الرهين لليل للحزن الدفين من قتل البدر الضرير وجعل الليل إمارة بلا أمير من يدفن القتيل والثار قد مات على السرير الألف الخائن سلم القبيل للصمت... والسكون والصمت.. ينهش الصحاف والأقلام ويمضغ الأرقام ويبلع الكلام ويقتل الإنصات والعقم يشطب الجذور من صفحة الحياة... يعشق الممات يخصى الحروف والبذور ويئد السطور والأصوات فى مدفن السكات
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
YID
Boris Sandler
די אָנגעשראָקענע זעברע
אין צימער אייבערשטן בײַ נאַכט איז שטיל. פֿון פֿענצטער הויכן, דורך די שפּאַרונעס שמאָלע לאַמטערנס נײַגעריקער בליק אין צימער קוקט אַרײַן. זײַן שאַרף עלעקטרישע צעשנײַדט אויף פּאַסן שײַן די פֿינצטערניש און רו פֿון נאַכט — אויף שוואַרץ און ווײַס, אויף ווײַס און שוואַרץ — אַ זעברע שטייט פֿאַרטראַכט. זי הערט זיך אײַן אין אומרו פֿון דער גאַס: אַ וויי־געשריי פֿון אַמבולאַנס, אַן אײַלעניש פֿון טריט פֿאַרשפּעטיקטע, אַ קרעכץ פֿון בוים דעם אַלטן, וואָס מיד איז שוין צו וואַקסן... אַ גרוס פֿון דעם טראַמווײַ — דאָס האַוועניש פֿון טאָג פֿאַרשלעפּט ער אינעם פּאַרק, מיט אַ געקלאַנג... איך שטיי שוין אויף דער שוועל, אַ רגע בלויז — דעם צימער כ'וועל פֿאַרלאָזן — די צײַט זיך לייגן שלאָפֿן... און פּלוצעם פֿון אַ ווינקל, פֿון הינטער דעם פֿאָטעל פֿאַרזעסענעם, צוויי אויגן אָנגעשראָקענע איך זע. אַ פּינטל געבן זיי צו מיר — די זעברע נאַכטיקע פֿאַרשווינדט... כ'דערמאָן זיך: דאָס געווען בין איך, פֿון קינדשאַפֿט כ'קוק אַרויס און די נשמה ציטערט מיר פֿאַר פּחד. פֿאַר וואָס? אין צימער פֿינצטערן געבליבן כ'בין אַליין — אַזוי געעצהט האָט דער טאַטע, אויב כ'וויל אַ דרייסטער וואַקסן יאַט. מעלבורן, יוני, 2012
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر قحطان بيرقدار
قصيدة أَنا لَسْتُ أَنْتَ
أنا لستُ أنتَ.. فَدَعْني أكونُ كما شاءَ أيلولُ لي أَنْ أكونَ.. ولا تَخْتَصِرْني بَسَطرَينِ ضِمْنَ حَواشِي تَصَانيفِكَ الزَّاخِرَهْ!.. أنا لا أَحُضُّكَ أَنْ تَصْطَفيني وَتَأْتَمَّ بي في صَلاةِ خلايايَ للهِ تحتَ جَنَاحَيْ سُنونوةٍ عابرَهْ.. فكيفَ تُهِيلُ صُراخَكَ فوقي وتَرْدُمُ صَوْتي بِرَمْلِ مفاهيمِكَ البائِرَهْ.. أنا لستُ أنتَ...
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ENG
Phillpotts, Eden
* THE LOVER *
Under the silver thatch, where dwells my love, About her dormer window, in the straw, The sparrows build, and with their morning talk Often awaken her. And by the lattice climbs a crimson rose, Who, if he could but see my dinky dear, Before her loveliness, so wonderful, Would pale with jealousy. When the first glow of honeysuckle dawn Cuddles her cottage in the dayspring light, I pass upon my woodland road to work And whistle as I come. And if she hear me and twinkle out of bed To wave a kiss, then all my toil goes well; But if she heed me not, for weariness, How long the working day!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
Wolf
荣显其四：帝
所以缓慢而坚定地穿起 一层 再一层 再 一层 再一层 自然地戴上冠自然地制定天地的 规矩自然地执起杖自然地指挥 风的轨迹 一个念头闪过刹那 天边便是一道直落的雷莽原 在瞬间熊熊燃起 以成欢乐的焦地 寰宇之间的荣耀尽于此处彰显狂吼 传到座前显得有点虚弱对于摇撼 外层是假 里层是空的存在 作用不大
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
DEU
Wilhelm Busch
Im Sommer
In Sommerbäder Reist jetzt ein jeder Und lebt famos. Der arme Dokter, Zu Hause hockt er Patientenlos. Von Winterszenen, Von schrecklich schönen, Träumt sein Gemüt, Wenn, Dank ihr Götter, Bei Hundewetter Sein Weizen blüht.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T4
T1
TUR
Gabriela Mistral
Ölüm Soneleri
V Diğerlerinin arasından seçtim kaderi mağrur ve şerefli, geçip gitmiş bir şefkatin daveti biraz kayıtsız, bir parça gölgeli bir hardal çiçeği demeti olsun mezarının üstünde. Erkekler geçip giderler. Geçerler ağızlarında mutlu ve sonsuz yenilenen bir şarkıyla ki, şimdi dinç, ve yarın, deli ve sonra, mistik, ben bu değişmeyen şarkıyı seçtim, ölü bir adamı uyutup sakinleştirdiğim ki tüm gerçeklikten uzaktı ve tüm düşlerin içinde, benimki: başka dudaklardan ve başka kadınların göğsünde dinlenmekten hoşlanırdı. Fakat şimdi, öyle kesin ve uzun yalnızca bu mütevazi hardal çiçeğinin dudakları şarkı söyler ona uyusun diye tatlılıkla bu acı yeryüzünün üzerinde. Çeviri: Birhan KESKİN
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ITA
Ardengo Soffici
Poesia di Ardengo Soffici - Crocicchio
Poesia di Ardengo Soffici Crocicchio Dissolversi nella cipria dell'ordinotte. Con l'improvviso clamore dell'elettricità, del gas, dell' acetilene e delle altre luci Fiorite nelle vetrine, Alle finestre e nell'aereoplano del firmamento! Le scarpe che trascinano gocciole di diamanti e d'oro lungo i marciapiedi primaverili, Come le bocche e gli occhi Di tutte queste donne pazze d'isterie solitarie; Le automobili venute di pertutto; Le carrozze reali e i tramvai in un squittio d'uccelli mitragliati. Nous n'avons plus d'amour que pour nous-mèmes, enfin «È proibito parlare al manovratore». Oh, nuotare come un pesce innamorato che beve smeraldi Fra questa rete di profumi e di bengala!
T4
社会、权力与历史
T1
T4
T4
ARA
الشاعر الخنساء بنت التيحان
قصيدة وإن لنا بالشام لو نستطيعه
وَإِنّ لَنا بالشامِ لو نستطيعهُ خَليلاً لَنا يا تيّحانَ مُصافيا نَعدّ لَه الأيّام مِن حبّ ذِكرهِ وَنُحصي لَه يا تيّحان اللّياليا فَليت المَطايا قَد رَفعنكَ مُصعداً تَجوبُ بِأيديها الحزونَ الفَيافيا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Kolychev E.A.
К озеру Б*** | «Холодны, светлы, тихи воды...»
Холодны, светлы, тихи воды, Где часто при ночных лучах Элиза, в тишине природы, Купается в златых волнах! Кристалл! который, преломляя Красы ее, вкруг них блестит; Волна, что от луны сияя, Ее колена золотит! О, зеркало воды счастливой! Где часто грудь драгой моей, С зеленою мешаясь ивой, Рисуется поверьх зыбей! Струи, в которы упадает Она во всех своих красах, Увы! ваш рок меня смущает... Страшитесь... яд в ее очах! Страшитесь!.. И когда вас пламень Сих светлых глаз не воспалит, То сердца хлад ее вас в камень Иль в лед навеки превратит!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Nováková, Lila
VŮNĚ.
Dnes v okno se mi vedral vůně proud. Je jaro. Na polích se vlhké hroudy rozpadají. Zkad vůně ona – těžko uhodnout. Či narcisy a jacinthy tu kdesi kvetou v kraji? Je řeka šedá, krami spoutána, jež v nečisté se hory kolem břehů nakupily. A přec už tady v křoví od rána pták se sluncem se pozdravuje zvučně, ze vší síly. Ta divná vůně – odkud vanula? To život kdesi rozkvet.Tak to vlastně vždycky bývá. Když nový zítřek klíčí z minula, kol duše přeletí mi vůně neznámá a tklivá.
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T3
ARA
الشاعر أبو الحسين الجزار
قصيدة سيدي أنت هل أتاك عن المجد
سيدي أنتَ هل أَتاكَ عن المَج دِ لذاك الحديثِ عني جوابُ أو تناسَى أمري وحاشا معالي ه فَيَسري إليَّ منه عِتَابُ أدركوني فبي من البَرد هَمٌّ ليس يُنسى وفي حشايَ التِهَابُ أَلبَستني الأَطماعُ وَهماً فها ج سمي عار ولي فِرَا وثِيَابُ كلما ازرقَّ لونُ جسمي من البَر دِ تَخَيَّلتُ أنَّهُ سِنجَابُ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
蔣士銓
寄張篁墅編修
同在蓬萊第幾班， 上清淪謫住人寰。 榮枯小異飄零共， 冷落紅鵝一朵山。
T2
爱、情感与人际关系
T3
T2
T2
FRA
Théophile de Viau
Très humble requête de Théophile à Monseigneur le premier président
Privé de la clarté des cieux Sous l'enclos d'une voûte sombre Où les limites de mes yeux Sont dans l'espace de mon ombre, Dévoré d'un ardent désir Qui soupire après le plaisir Et la liberté de ma vie, Je m'irrite contre le sort Et ne veux plus mal à l'envie Que d'avoir différé ma mort. Plût au Ciel qu'il me fût permis, Sans violer les droits de l'âme, De me rendre à mes ennemis, Et moi-même allumer ma flamme ! Que bientôt j'aurais évité La honteuse captivité Dont la force du temps me lie ! Aujourd'hui mes sens bienheureux Verraient ma peine ensevelie Dans un sépulcre généreux. Mais ce grand Dieu qui fit nos lois, Lorsqu'il régla nos destinées Ne laissa point à notre choix La mesure de nos années. Quand nos astres ont fait leurs cours, Et que la trame de nos jours N'a plus aucun filet à suivre, L'homme alors peut changer de lieu, Et pour continuer de vivre Ne doit mourir qu'avecque Dieu. Aussi me puis-je bien vanter Que dans l'horreur d'une aventure Assez capable de tenter La faiblesse de la nature, Le Ciel, ami des innocents, Fit voir à mes timides sens Sa divinité si propice Qu'encore j'ai toujours été Sur le bord de mon précipice D'un visage assez arrêté. Il est vrai qu'au point d'endurer Les affronts que la calomnie M'a fait si longuement durer, Ma constance se voit finie. Dans ce sanglant ressouvenir Celui qui veut me retenir Il a ses passions trop lentes, Et n'a jamais été battu Des prospérités insolentes Qui s'attaquent à la vertu. Mais, ô l'erreur de mes esprits ! Dans le siècle infâme où nous sommes, Tout ce déshonneur n'est qu'un prix Pour passer le commun des hommes. Combien de favoris de Dieu Dans un plus misérable lieu Ont senti de pires malices, Et dans leurs innocentes mains, Qui n'avaient que les Cieux complices, Reçu des fers inhumains ! D'ailleurs l'épine est sous la fleur, Le jour sort d'une couche noire ; Et que sais-je si mon malheur N'est point la source de ma gloire ? Un jour mes ennuis effacés, Dans mon souvenir retracés, Seront eux-même leur salaire : Toutes les choses ont leur tour, Dieu veut souvent que la colère Soit la marque de son amour. Qui me pourra persuader Que la Cour soit toujours charmée ? D'où la peut encore aborder Le venin de la renommée ? Si Verdun ouvre un peu ses yeux Quel esprit assez captieux Pourra mordre à sa conscience ? De quel vent peut-on écumer Dans ce grand gouffre de science Pour n'y pas bientôt abîmer ? Grande lumière de nos jours, Dont les projets sont des miracles, Et de qui les communs discours Ont plus de poids que les oracles, Sainte guide de tant de dieux Qui, sur le modèle des cieux, Donnez des règles à la terre, Dieu sans excès et sans défaut, Vous avez ça-bas un tonnerre, Comme en a ce grand Dieu là-haut. Le Ciel par de si beaux crayons Marque le fil de vos harangues Qu'on y voit les mêmes rayons Du grand trésor de tant de langues Qu'il versa par le Saint-Esprit Au disciples de Jésus-Christ. Paris est jaloux que Toulouse Ait eu devant lui tant d'honneur, L'Europe est aujourd'hui jalouse Que la France ait tout ce bonheur. Quand je pense profondément A vos vertus si reconnues, Mon espoir prend un fondement Qui l'élève au dessus des nues, Je laisse reposer mes soins, Les alarmes des faux témoins Ne me donnent plus tant de crainte, Et mon esprit tout transporté, Au milieu de tant de contrainte, Goûte à demi ma liberté. C'est de vous sur tous que j'attends A voir retrancher la licence Qui fait habiter trop longtemps La crainte avec l'innocence ; Et quand tout l'Enfer répandrait Ses ténèbres sur mon bon droit, Je sais que votre esprit éclate Dans la plus noire obscurité, Et que tout l'appas qui vous flatte C'est la voix de la vérité. Mais, ô l'honneur du Parlement ! Tout ce que j'écris vous offense Puisqu'écrire ici seulement C'est violer votre défense. Mon faible esprit s'est débauché A l'objet d'un si doux péché, Et croit sa faute légitime, Car la vertu doit avouer Qu'elle-même est pis que le crime, Si c'est crime que vous louer. Théophile de Viau
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر محمود البريكان
قصيدة حادثة في المرفأ
سفنٌ وضوضاءٌ وصفّ من صناديق ثقيلة والرافعات تمدّ في الجوّ الهجيريّ العنيفْ وتدير أدرعها الطويلة سوداءَ مثقلةً،يئزّ صريرها الصلب المخيفْ ويذوب أنّاتٍ عليلة الرعب يلمع في العيون وصيحة ويد تشيرْ الواقفون برعبهم يتدافعون هي الذراعْ تهوي توحّشت الذراع وجنّ وانفجر الصريرْ كابوس ثانيتين،أحداق تقلّب في ارتياعْ كتلاً من الصلب الصدئ،وهيكلاً، ودماً يسيلْ من يعرف الآن القتيلْ؟ لا يعرفونْ إلاّ اسمه، حتى اسمه بتمامه لا يعرفونهْ ويقال إنّ له بناتٍ في مكان يجهلونهْ ناءٍ، وليس له بنونْ في جيبه ظرف عتيقْ ورسالتان، وفي جيوب ردائه الخلِق الرقيقْ وجدوا نثاراً من نقودْ هي كلّ ما استبقاه منايّام غربته الطويلة ومن المهانة والضياعْ قطعاً مدوّرة صقيلة بيضاً سوى نقط بلون الجمر، من دمه المضاع.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
姜圖南
于少保墓
于廟臨南山， 蒼石觸碑倒。 墓臨折苔痕， 將軍古藤裊。 八埏流塵沙， 丹書永祠禱。 秋蟲泣唧唧， 落葉不可掃。 蝶翅冷墮地， 人跡滅衰草。 石盤嶺紆迴， 荒塚壘枯槁。 北狩時存往， 廉頗計惟蚤。 空惜千載名， 憂傷以終老。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
陳覺民
五仙觀
古木脩篁絕世間， 越王臺殿作仙壇。 白羊常在玉虛遠， 玄鶴不來金井寒。
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T1
ARA
نسيب عريضة
قصيدة أنا في الحضيض وأنا مريض
أنا في الحضيض وأنا مريض أفلا يدٌ تمتدُّ نحوي بالدوا وتَبُثُّ في جِسمي مَلامسها القُوى وتقلُّني من هُوّضتي نحو الذُرى فأسيرَ مُستنِداً إليها في الوَرى أفلا فؤاد بين العباد يَدري بأوجاعي فيعطِفَ مُنعِما ويَصُبَّ فوقَ جراح قلبي البَلسما ويبثَّ في قلبي الحرارة بالقُبَل ويقودني في إثرِهِ نحو الأمل دَربي بعيد وأنا وحيد أفلا رفيقٌ أَو دليلٌ في الطريق أفلا سلاحٌ أو دعاءٌ من صديق وارحمتاه لمن يسيرُ بلا وِطاب بين القِفار وقد تعلَّل بالسَراب ما من مُجيب ما من حبيب سر يا شقيُّ كفاك تشكو ما دهاك ألعلَّ لا شاكٍ من البَلوى سواك كم ذا تفتِّشُ عن مُواسٍ أو مُعين هيهاتَ إِنَّ الناس مثلُك أجمعين
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
LZH
周诰
登黄鹤楼
层楼孤耸战风霜， 槛外江声送夕阳。 石势盘虬堆紫翠， 山形凝别郁青苍。 烟笼漫草迷鹦鹉， 月满重湖接凤凰。 铁笛不闻仙驭杳， 浮云流水自茫茫。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
ZHO
范想
雪
开始下雪了。一阵又一阵风吹着午夜的长街。我俯身在一些冰凉的词汇里，在一些废弃的台阶上，看见灯盏，窗户和卖火柴的小女孩。多少年过去，多少个午夜里我取出脑袋中的电池。那些运送鲜花的汽车是假的，那些在公园污浊的水面上唱歌的天鹅，也是假的。只有雪，从少年时代就开始的雪压断了脆弱的树枝。这也是假的？零点钟的树枝不愿意结出的鲜艳的果实，也是我不愿意写下的诗。我的脑袋空空荡荡，手上的电池在变软，终于腐烂。外面世界里的雪却越来越大，卖火柴的女孩终于卖掉了自己，她还是没有房屋和衣衫。不能打开窗户，不能在午夜的长街上背诵她的情书。一根火柴照不亮漫长的旅途，一根火柴熄灭了一切，幻像的灯盏也已被风轻轻吹落。开始下雪了。哪一条街道是漆黑的？哪一双眼睛看见了爱情悲伤的脸庞？哪一个人怀抱着流泪的纸月亮？我移动钢笔，让午夜的雪更加明亮。1998.11
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T6
LZH
謝翱
寒食姑蘇道中
頻年感烟草， 荒塚幾人耕。 吳楚逢寒食， 山村見獨行。 天陰月不死， 江晚汐徐生。 到海征帆影， 悠悠識此情。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
ARA
خالد بن الوليد
قصيدة لك الحمد مولانا على كل نعمة
لك الحمد مولانا على كل نعمة وشكراً لما أوليت من سابغ النعم مننت علينا بعد كفر وظلمة وأنقذتنا من حندس الظلم والظلم وأكرمتنا بالهاشمي محمد وكشفت عنا ما نلاقي من الغمم فتمم إله العرش ما قد ترومه وعجل لأهل الشرك بالبؤس والنقم وألقهم ربي سريعاً ببغيهم بحق نبي سيد العرب والعجم
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
RUS
Majkov A.N.
«Что за шум и крик? О боже...»
Что за шум и крик? О боже! Нина! Ты ль, моя краса, Так безжалостно вцепилась Лоренцино в волоса! Точно молния блеснула, Видел я, в глазах твоих -- И из ангела в тигрицу Превратилася ты вмиг! А всё вы виной, мисс Мери, Что смотрели на него И этюд нашли в нем чудный Для альбома своего!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HIN
Ali Sardar Jafri
सिफ़ारतख़ानःए-जाँ
[एक नज़्म हज़ार साल पुरानी] हमारे शहरे-दिल में इक सिफ़ारतख़ानः ए-जाँ है सिफ़ारत जिस का पर्चम दिलजलों की आहे-सोज़ाँ है बस इक दस्तूरे-इश्को़-आशिक़ी जो मीरे-सामाँ है यहाँ आने का रस्ता कूचः-ए-चाक-गिरीबाँ है यहाँ है रौशनी तन्हा चिराग़े-चश्मे-पुरनम की यहाँ आओ तो खुल जाएँगी राहें सारे आलम की यहाँ कश्मीर भी, ढाका भी है, काशी भी, का’बः भी ज़मीं का हुस्न भी और जल्वःए-अर्शे-मुअल्ला भी यहाँ झेलम भी है, दज़ला भी है, डेन्यूब-ओ-गंगा भी अकब मे दूर तक फैला हुआ दश्ते-तमन्ना भी सरोदे-‘मंज़िले-मा-किब्रिया’ उसका तराना है हक़ीक़त है फ़क़त इन्सान, बाक़ी सब फ़साना है
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
ZHO
宋渠-宋炜
少小离家
远远的时候，离开村庄少女的叶子遮盖我芦花和淡水养大了无数悲欢离合尖锐的思念插进胸口为了在秋天听到持续的回声故乡的一只竹箱保存着从前那些清白的早晨日子在里面静静安息想让红润的手指打开认出鸳鸯水草认出青梅竹马陈土和根但我没有眼泪去打湿那些钟情的花朵围住水井长大的女孩从不需要铜镜我燃起一堆树枝太阳在我身后蒸出蓝烟一张雾气的手帕包着几颗难忍的红豆想起大雁南飞想起骊歌长成河边的青草想起一支乌亮的铜箫至今还握在新娘的手中
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Seaman, Owen
PART III. ANDANTE AMABILE.
I see our superb fleet ( I take it that we are to have a superb fleet built almost immediately ); I observe the crews prospectively; they are constituted of various nationalities, not necessarily American; I see them sling the slug and chew the plug; I hear the drum begin to hum; Both the above rhymes are purely accidental and contrary to my principles. We shall wipe the floor of the mill-pond with the scalps of able-bodied British tars! I see Professor Edison about to arrange for us a torpedo-hose on wheels, likewise an infernal electro-semaphore; I see Henry Irving dead-sick and declining to play Corporal Brewster; Cornell, I yell! I yell Cornell! I note the Manhattan boss leaving his dry-goods store and investing in a small Gatling-gun and a ten-cent banner; I further note the Identity evolved out of forty-four spacious and thoughtful States; I note Canada as shortly to be merged in that Identity; similarly Van Diemen's Land, Gibraltar and Stratford-on-Avon; Briefly, I see Creation whipped! O ye Colonels! I am with you ( I too am a Colonel and on the pension-list ); I drink to the lot of you; to Colonels Cleveland, Hitt, Vanderbilt, Chauncey M. Depew, O'Donovan Rossa and the late Colonel Monroe; I drink an egg-flip, a morning-caress, an eye-opener, a maiden-bosom, a vermuth-cocktail, three sherry-cobblers and a gin-sling! Good old Eagle! Who breathed a word of war? Why, surely we are men and Plymouth brothers! Pray, what in thunder should we cut each other's Carotids for? Merciful powers forefend! For we by gold-edged bonds are bound alway, Besides a lot of things that never pay A dividend! Christmas! we cry thee Ave! At such a time, when hearts with love are filled, It seems inopportune for us to build The needful navy. In fact in many a church Uprise the prayer and supplicating psalm That Heaven would keep our spreading Eagle calm Upon his perch. Goodwill and peace and plenty! Our leading congregations here agree To vote for this arrangement, nemine Contradicente. Greatly be they extolléd Who occupied the tabernacle-chair And put it to the meeting then and there And passed it solid! That print has also played A useful part that sent an invitation To Redmond to relieve the situation ( Answer prepaid ). Say, Sirs, and shall we sever? And mar the fair exchange of fatted steers, Chicago pig, and eligible peers? No! never, never! Shall gore be made to flow? Like kindred Sohrabs shall we knock our Rustums, And blast our beautiful McKinley customs? Lord love us! no! Then, burst the sundering bar! Our punctured pockets yearn across the ocean; Till now we never had the faintest notion How dear you are! O love of other years! Wall Street, aweary for her broken bliss, Waits like a loving crocodile to kiss Again with tears!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
鄭丹
明皇帝挽歌
律曆千年會， 車書萬里同。 固期常戴日， 豈意厭觀風。 地慘新疆理， 城摧舊戰功。 山河萬古壯， 今夕盡歸空。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
DEU
Wilhelm Jensen
Am ersten Sarge
Es war in schwüler Julizeit; die Gassen im Städtchen draußen lagen stumm verlassen, und schläfrig klang vom Turm das Glockenspiel ins Schulgemach, wo schmal, wie goldener Duft, ein Sonnenstreif ans Wandgetäfel fiel. Die Fliegen summten müde durch die Luft, und müde lag es auf den Knabenlidern, die auf des alten Römers Weisheit tief herniedernickten, nur ein Flüstern lief verstohlen rund, ein Blick, ein kurz Erwidern, und alles still und selbst der Lehrer schlief. Die Blicke aber aller streiften scheu den Platz zur Rechten mir, der leer heut war: dort saß mein Nachbar sonst; wir hielten treu zusammen stets in Not und in Gefahr, wie Kinderspiel und Ernst es mit sich bringen. Wir hatten's nie gesagt und kaum gedacht, daß unsere Herzen aneinander hingen, daß unsere Augen nacheinander gingen, und wer's gesagt, wir hätten drob gelacht. Und langsam von der Wand herniedersank der Sonnenstreifen auf die leere Bank, es war der Zeiger der erharrten Stunde; wir ließen Cäsar mitten in der Schlacht, der Lehrer schloß, fast eh' wir's noch gedacht, das Buch, und blickte flüchtig in die Runde und sagte: »Heinrich Wolf ist heute nacht gestorben; wer ihn etwa sehn noch will, der muß es heut, die Eltern lassen's sagen.« Er ging; sonst drängte wohl in wildem Jagen jedweder nach der Tür; heut blieb es still; der Klang der letzten Worte nur lief schrill noch an der Wand entlang, und wie im Traum verklangen leise auf dem Flur die Schritte; ich selbst gedankenlos in ihrer Mitte – tot war er – tot – was war's? Sie wußten's kaum, doch lag es seltsam auf den Kinderwangen, wie Neugier halb und halb wie heimlich Bangen. Nur mir war's so, als ob der warme Strahl des Sonnenlichts mit kaltem Flor verhangen, und drinnen fühlt' ich's, daß zum erstenmal ein Schauer durch die warme Welt gegangen. Am Rand der stillen Gasse lag das Haus, ein Garten dran, und in ein dicht Gewirr von Blumen sah sein Fenster stumm hinaus. Ringsum ein sonnenwogendes Geschwirr – sie standen lautlos an des Sarges Rand, nur weißer war als sonst sein Angesicht, nur seine blauen Augen lachten nicht, und nacheinander seine kalte Hand erfaßten sie und legten hastig wieder sie auf des Bettes weiße Linnen nieder. Es war der Tod, der keinen wiedergibt, sie sahn's und schauten doch ungläubig drauf; nur mir schrie plötzlich es im Herzen auf, als hätt' ich nichts sonst auf der Welt geliebt, an diesen stummen Lippen nur gehangen – als müßten sie nach mir zurückverlangen, als müßte dieses Aug', eh es gebrochen, nur einmal sprechen, was es nie gesprochen, nur einmal hören, was es nie vernommen, was über meine Lippen nie gekommen. Und wie die toten Augen auf mich sah'n, da mit der Jugend wundersamem Wahn ergriff es mich, als wär' allein von allen dem Tod ich mächtig in den Arm zu fallen, als müßte eines Menschenherzens Sehnen allmächtiger sein als Tod und Grabeshallen; und mit der Liebe glaubensstarkem Wähnen bog ich mich auf das kalte Angesicht und schloß die Lippen auf den starren Mund. Umsonst – die blauen Augen sah'n mich nicht, und keine Antwort gab die Lippe kund. – Und wie in jener sagenhaften Stunde, da Gott verschied am Kreuz zu Golgatha, fühlt' schaudernd ich in ihrem festen Grunde die Erd' um mich erbeben, und ich sah die Sonne stürzen, Nacht umzog die Welt, ein Riß zerspaltete des Himmels Zelt, auflodernd schlugen um mein Haupt die Flammen, und an dem Totenbett brach ich zusammen.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
HUN
Zoltán Danyi
Téglái elmozdultak
Naptól áthevült lépcsők,nemrég kerültek árnyékba,a téglák még melegekamikor leülsz rájuk,szemben a templomahol először imádkoztál,nem mintha tudtad volna,mit jelent egy ima,(most sem tudod),a lépcsők téglái kilazultak,távolabb egy farakás,ott minden léc meleg.
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3
SPA
Xavier Abril
Intimidad (Estás en mí tan lenta que parece agua continua)
Estás en mí tan lenta que parece agua continua. Te veo caer /en mis últimos sueños, en blancos espacios de soledad. A la distancia /mínima del deseo y la belleza. Oigo la música de tu cuerpo en la yema de mis dedos.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ENG
Karen Solie
Pathology of the Senses
Oligotrophic: of lakes and rivers. The heat an inanimate slur, a wool gathering, hanging like a bad suit. Suspended fine particulate matter. And an eight-million-dollar ferry shoves off for Rochester with no souls aboard. I see you, you know, idling like a limousine through the old neighbourhoods, your tinted windows. In what they call “the mind’s eye.” Catch me here in real time, if that’s the term for it. We’re working our drinks under threat of a general brownout. Phospholipase: bitter stimuli activate it. Back home, we call this a beer parlour. I washed my hair at 4 a.m., he says. The full moon, it was whack. He can’t sleep. The woman who says pardon my French, over and over, can’t sleep. They are drunk as young corn. Sweet, white, freestone peaches. A bit stepped-on. You said we’d have fun. Do I look happy? Our fingers, our ankles, swelling in unison. Word spreads quickly. “Toronto”, in Huron, means “place of meetings.” Even now, you may be darkening my door. On my bike, she says, I dress all reflective. Even now, you’re troubling my windbreak. The vertebrate heart muscle does not fatigue and is under the regulation of nerves. I’ll wait. First it is unlike evening. Then it is unlike night. Thirty degrees in a false high noon, no shade to be found when all things lie in shadow. The lake is a larger mind with pressures brought to bear, a wet hot headache in the hind brain. Above it, cloud racks up. A mean idea it’s taking to, breathing through its mouth. In this year of Our Lord your approach shoulders in like the onset of a chronic understanding. There are rivers underfoot, paved over. The Humber, Taddle Creek. Just the way they sound. To be abyssal is to inhabit deep water roughly below 1,000 feet. I need a good costume, he says, but don’t know what that entails. Walk the districts. There, the misery of historic buildings. Here, the superheated rooms of the poor. Sorry, cooling station closed. Lack of funding. I like my feet covered up at night, doesn’t everyone. Blinking, we lie naked atop our sheets. Spare a dollar for a half-hour in an air-conditioned cyber-cafe? Okay. Now get lost. My mood this day is palpable and uncertain. Our smoke rises but does not disperse. The air hairy as a fly. In fly weather. Tight under the arms. It also depletes your spinal fluid. In your spine. The aesthetic injury level is the degree of pest abundance above which control measures should be taken. God, what she’s wearing. I’m tolerably certain you know the way. The red tide of the sidewalks. Pass the dry cleaners and Wigs, Wigs, Wigs! It used to be called 100% Human Hair! That’s right. “Ontario” is a Iroquois word meaning “sparkling waters.” Like doleful seaweed, our predilections undulate. Rats come out to sniff the garbage blooms in rat weather. Heavy cloud the colour of slag and tailings, a green light gathering inside like a angry jelly. Pardon my French. And the city on its rails, grinding toward a wreck the lake cooks up. Its lake effect. When you arrive you may be soaked to the skin. A tall drink of water. Darken my door. All of my organs are fully involved. He is a little freshet breeze. We are as any microbes inhabiting an extreme environment, surviving in the free-living or parasitic mode. Chins above the germ line. Is it true a rat can spring a latch. Is it true all creatures love their children. Raccoons and skunks smell society in decline. That sag at the middle. In rat weather. Fly weather. A certain absence of tenderness. Who will you believe. Bear me away to a motel by the highway. I like a nice motel by the highway. An in-ground pool. It’s a take it or leave it type deal. Eutrophic: of lakes and rivers. See now, she says, that’s the whole reason you can’t sit up on the railing. So you don’t fall over. Freon, exhaust, the iron motes of a dry lightning. Getting pushed, he says, is not falling. Jangling metal in your pockets you walk balanced in your noise, breath like a beam. I harbour ill will in my heart. By this shall you know me. Caducous: not persistent. Of sepals, falling off as a flower opens. Of stipules, falling off as leaves unfold. Speak of the devil and the devil appears.
T4
社会、权力与历史
T3
T4
T4
ARA
الشاعر عبد المنعم الجلياني
قصيدة وَصفراء لولا نَفحُها وَمذاقها
وَصفراء لولا نَفحُها وَمذاقها لقلتُ نُضارٌ في الأَباريق ذائبُ من الماء فيها للحباب عمائمٌ ولِلنّور منها في الأَكُفِّ ذوائِب
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
CUSTOM:饮品描写
LZH
王以衔
秋日晚眺有感
四海朋俦一子由， 豪吟风雨凤城秋。 文章漫诩蓬池鲙， 身世原殊阁道牛。 徐邈百杯频中圣， 杜陵万卷傲封侯。 骑鲸一去凭谁问， 萧飒商飙白雪楼。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2