language
stringclasses 81
values | author
stringlengths 1
120
⌀ | title
stringlengths 1
409
⌀ | text
stringlengths 4
32.8k
| theme_code
stringclasses 6
values | theme_category
stringclasses 6
values | deepseek-v3-1-250821
stringclasses 6
values | kimi-k2-250905
stringclasses 6
values | doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses 196
values |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
LZH
|
陳元晉
|
和留少微豐湖懷坡仙韻
|
弔古誰翻楚些歌，
百年陳跡愴懷多。
春風草綠松根寺，
夜雨燈寒窣堵波。
老鶴舊曾陪杖履，
閑鷗今尚護烟莎。
憑君莫憶當時事，
惆悵人間春夢婆。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
ZHO
|
青十三
|
他们
|
一棵树在思考什么
那个善变的季节，风吹着小山羊的睫毛
风追赶她，亲爱
你喜欢我抱着你旋转吗
和我一起回忆吧*，蓝色茉莉，天空的火
他们捕捉的星星在睡梦里
温暖又纯粹
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
SLV
|
Gruden, Igo
|
Pomladni veter
|
V duši tihi, sveti mir,
zunaj veter vre od juga;
ulica šumi kot struga,
v okno pljuska ves večer.
Kaj prinašaš, veter blodni,
mi od daljnih krajev južnih?
Glas piščalk se zdiš mi tužnih
daleč, daleč v zemlji rodni.
V cvetju breg pod Nabrežino,
cvetje v Brdih in Vipavi –
to-li tvoji so pozdravi,
moj spomin na domovino?
Zlato sonce po vsem morju,
v zlatem soncu bela jadra
dol do Pulja, Reke, Zadra –
to si videl ti v Primorju?
Kaj prinašaš, veter blodni,
mi od daljnih krajev južnih?
Glas piščalk se zdiš mi tužnih daleč,
daleč v zemlji rodni.
Cvetja ni pod Nabrežino,
ni v Vipavi, ni ga v Brdih:
tam v pesteh koščeno-trdih
narod stiska bolečino.
Narod lastno zemljo kolne,
težki glas iz Istre čujem;
kako dolgo še? – vprašujem
si v brezupu misli bolne ...
Ah, odgovora nikjer –
samo veter vre od juga;
ulica šumi kot struga,
v okno pljuska ves večer.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
黃任
|
和李磁林太史春盡夜對花詩八首
|
秦臺吹管到來遲，
禪榻茶烟鬢已絲。
蝴蝶不知春色去，
殘紅猶認乍開枝。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر المنذر بن حسان
|
قصيدة إذا سَنَد البَيَّاعُ مهضومَة الحَشا
|
إذا سَنَد البَيَّاعُ مهضومَة الحَشا
إلى حِيدَةٍ قالتْ أبكرَ بن وائِلِ
تبيتُ عروساً أَوَّلَ اللْيلِ عُنْوَةً
وآخِرَهُ في مُحْكَماتِ السَّلاسِلِ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
ZHO
|
张静雯
|
个人简介
|
没有任何头衔
没被归为某一类别
除了姓名、性别、年龄
以及眼神里的清白
实在没有动人的简介那些发生在身上的故事
又不便公开讲述
自我简介是奇怪、
难以书写的一种文体
我只能写上父母为了
区别其他婴儿，给我起的名字
上帝为了赋予使命，给我的性别
以及我已在人世度过的时间刻度
这就非常好。我希望我的简介
永远只有这三样，这才是
真正的简介
至于复杂的，那些关于灵魂
那些无用的热情
它不会被写在纸上
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T6
|
T3
|
FAS
|
هالینا پوشویاتوسکا
|
ماه مِی
|
مثل این است
که بر سرشهر کلاهی است ،
آراسته،
با چند شاخه ی تازه سبز !
مثل این است
که باغ بزرگ ،
شهر را در آغوش کشیده است !
و در این حال و هوای شهر،
خواهر بلند بالای من،
مشتی از لبخندهای زیبایش را
بر شاخههای
درختان شاه بلوط آویخته!
لبخندهایی تازهتر ،
سبزتر،و لطیفتر !
اِکولالیا در اینستاگرام
یک باره
آدمها
از رفتن باز ایستادند.
پرندگان دیگر نخواندند،
وباران تندی
از چشمان او فرو ریخت…
ومن ناگاه فهمیدم
اینجا ،بهشت است!
■
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T2
|
LZH
|
朱權
|
宫词一百七首（录七十首）
|
旋研花露试新妆，
惹得游蜂上下狂。
羞把香纨扑蝴蝶，
对人佯整薄罗裳。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
HIN
|
Deepak Singh
|
35. मर्यादा पुरुषोत्तम हैं राम
|
मर्यादा पुरुषोत्तम हैं राम, नबी की दृष्टि देखो।
प्रेमचंद की ईदगाह, रसखान की भक्ति देखो।
शांति का संदेश है, शांति से है कहना,
नबी में राम दिखते, जो राम में नबी देखो।।
सच्चा मुसलमान अयोध्या से ही जीता है।
एक हाथ में कुरान, दूसरे में गीता है।।
कुछ लोगों को छोड़ो, दूध भात समझ लेना,
राम जी के वस्त्रों को, रफी ही तो सीता है।।
देशभक्ति धर्म हित रीति मीत सभी है।
ये मेरा भारत है, यार दोस्त सभी है।
कल भी देखा है गले मिलते हुये,
अंजान की आ़वाजों में राम राम सभी है।।
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T4
|
T5
|
JPN
|
あこき
| null |
とふことの あきしもまれに きこゆるは かりにやわれを ひとのたのめし
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T3
|
ARA
|
الشاعر مروة دياب
|
قصيدة نعم أحبكِ
|
نعم أحبكِ لا أخشى مقولتَها
ولا أهاب سماع الناس تحْكيها
ولا أضيقُ إذا الدُّنيا تردِّدُها
ما دام قلبُكِ بالإخلاصِ يرويها
لأنني "مروةٌ" والكلُّ يعرفها
ليست كأي جوادٍ في تحدِّيها
ليست كأية حسناءٍ لها خضعتْ
جواهرُ المجد ترويها وتُعْليها
متى عشِقْتُ فليس الحسن يأسرني
ولا الجمال- وإن أحببتهم فيها
ولا المكانة بين النّاس ساطعة
ولا القلوب التي باتت تناجيها
إن كنتِ رمزًا سماءُ المجدِ ترسمُهُ
فإنني قلعةٌ والمجد بانيها
أو كنتِ بحرًا ومنكِ الدُّرُّ منبَثِقٌ
فإنني الدُّرُّ والأمواهُ تحميها
إليكِ عنّي..فإنّي لست جلمودًا
متى ضربتِهِ بالأحجار يفريها!
بل إنني وردةٌ والشَّوْكُ من حولي
يقسو على النّاسِ إلا أنت يرضيها!
لا تنءِ عنّي ولا تنسَيْ محَبَّتَنا
كما نسَيْتِ جراحًا كنتِ مُضْريها
كما نسَيْتِ قصيدًا كنتِ زهرَتَهُ
ومقلةً كنتِ من أجرى مآقيها
إليكِ عنّي فبسمي للورى ألمٌ
وضحكتي إن تراءتْ من مآسيها
ودمعتي إن تلاشتْ ليس من فرحٍ
وعَبْرتي فوق ورْدِ الخَدِّ تُبْديها
فالنَّفْسُ تبكي وتنعى أعْيُنًا خُدعتْ
وبسمةً دون أهواءٍ تُرائيها
ووحدةً بين أنظارٍ تعاورها
وأمَّةً ساء حاضرها وماضيها
النّاس تبدي إليَّ الحسنَ خالصةً
وترتجي بسمةً منّي لتحييها
والقلب يأْبى لغير الحِبِّ مبتسمًا
وحِبُّهُ لو على الأجراحِ مُبْديها!
الكونُ يحسدها.. أنّي أفَضِّلُها
أني أعاتبها، أني ألاحيها
ذكري بذي الأرض آمالٌ له خضعتْ
كلُّ الخلائقِ والأكوان تبغيها
لكنني اخْترتُ من ينأى بقسْوتِهِ
ومن إذا جَفَّتِ الأحداق يسقيها
نعم أحبُّكِ والأشعار شاهدةٌ
وكلُّ قافيةٍ أفْضَتْ بما فيها
ولا يزال يحبُّ القلب رؤيتها
ولفظةُ الحُبِّ لا تكفي معانيها
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
迟钝
|
公无妒河——三记汐止水患
|
我又被淹了
既然玄思决堤
收割的宴席上笑话便跟着淫溢
反正这城市早已溺毙数回
寻找无髓之骨以筑巢
寻找无花之果以求爱
漠视者如鹰盘旋
它要让彩色的精子释放于云端
但爱侣总喜欢乳房胜于乳汁
喜欢阴道胜于下水道
于是不毛山坡处高楼耸立
他们发现彩虹的弯度最宜悬挂亵裤
这样的味道不止西蒙熟悉
垃圾堆里他摘下一顶桂冠
而亨利也是个识货郎
铜圈却监禁了他的流浪
给我美学的狞视
请接生我的诗行
但请不要掀开琴盖
绝美之后只余死亡
公无妒河，怕水底层叠的诗骸会碰痛你的鸡眼
公竟妒河，小心漂过的套子未必保险
妒河而死，但总该喝些什么解渴吧
竟奈公何，药虽苦而一根汤匙咕噜过尽了一生
别说嘲笑没有建设性
至少手淫过度严肃而阳萎者能得到复活
是酵素的作用而不是荷尔蒙
这点请你务必辨明
记得定时向空中击掌三下
游荡的灵魂将以你为家
我又被阉了
但这次我已懒得起床欢呼
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر خليل مطران
|
قصيدة جلس الأمير إلى الطعام عشية
|
جَلَسَ الأَمِيرُ إِلَى الطَّعَامِ عَشِيَّةً
وَدَعَا الإِمَامَ لَهُ فَلَمْ يَتَقَدَّمِ
فَأَصَرَّ إِلاَّ أَنْ يُجِيبَ دَعَاءهُ
فَأَطَاعَ لَكِنْ طَاعَةَ المُتَأَلِّمِ
كَانَ الإِمَامُ عَلَى أَسىً لِبِلادِهِ
مِنْ سُوءِ سَيْرِ أَمِيرهَا المُتحَكِّمِ
أبداً يُوَالِي نُصْحَهُ بِتَلَطفٍ
فَيفُوزُ مِنْهُ بِنُفْرَةٍ وَتَجَهُّمِ
مَرَّتْ بِهِ الأَلْوَان يَأْبَى مَسَّهَا
وَلَهُ مَعَاذِيرُ السَّقِيمِ المُحْتَمِي
وَبِزَعْمِهِ أَنَّ الطَّبِيبَ نَهَاهُ عَنْ
غَيْرِ الحَلِيبِ فَإِنْ يُخَالِفُ يَنْدَمِ
فَتَبَادَرَ الخَدَمُ الوُقوفَ وَأَحْضَرُوا
لَبَناً زَكِيّاً نَاصِعَ المُتَوَسمِ
أَلْقَى عَلَيْهِ يَداً فَحَالَ لِوَقْتِهِ
وَإِذَا البَيَاضُ كَصِبْغَةٍ مِنْ عَنْدَمِ
رِيعَ الأُولى نَظَرُوا إِلَيْهِ وَأَفْظَعُوا
تِلْكَ الكَرَامَةَ وَانْثَنُوا بِتبَرمِ
حَتَّى لَكَادُوا يَفْتِكُونَ بِشَيْخِهِمْ
زُلْفَى إِلَى ذَاكَ الأَمِيرِ المُطْعِمِ
وَثَنَى الأَمِيرُ فَقَالَ مَا تَأْوِيلُهَا
أَكَذَا مِزَاحُ الصَّائِمِينَ القُوَّمِ
فَأَجَابَهُ وَبِهِ تَفَكُّرُ غَائِبٍ
عَنْ رُشْدِهِ وَلَهُ تَبصُّرُ مُلْهَمِ
إِسْمَعْ مِنَ الغَيْبِ الَّذِي أَنَا قَائِلٌ
بِلِسَانِهِ لِلجَائِرِ المُتَنَعمِ
هَذَا نَذِيرٌ لا شَفَاعَةَ بَعْدَهُ
عِنْدَ المُهَيمِنِ أَنْ تُصِرَّ وَتَظْلِمِ
هَدَّمْتَ فِي طُولِ البِلادِ وَعَرْضِهَا
أَعْلامَهَا الحُكَمَاءَ كُلَّ مُهَدَّمِ
أَسْرَفْتَ فِي هَذِي الدِّيَار مَهَانَةً
لِكَرِيمِهَا وَمَعَزَّةً لِلمُجْرِمِ
بَالَغَتَ فِي طَلَبِ الحُطَامِ إِلَى مَدىً
مُغْنِي الوُلاةَ وَلِلعُرُوشِ مُحَطَّمِ
بَايَعْتَ دُونَ حِمَاكَ بَيْعَةَ خَاسِرٍ
تُؤْتَاهُ مِنْ كَدْحِ الفَقِيرِ المُعْدِمِ
أَوْفِ البِلادَ بِمِثْلِ أَجْرِكَ حَقَّهَا
مِنْ خِدْمَةٍ وَمَحَبَّةٍ وَتَكَرُّمِ
أُرْدُدْ إِلَى هَذَا الحِمَى اسْتِقْلالَهُ
يَخْلُصْ طَعَامُكَ يَا أَمِيرُ مِنَ الدَّمِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
CES
|
Čermák, Bohuslav
|
SOUSEDSTVÍ.
|
Sladký med má v sklípku zlatý
soused v oule umčeném,
sladčí dceř však zlatovlasá
na rtu nosí růženém.
Mrzout soused stále brouká,
že má v oulu zloděje,
med že jemu při měsíčku
zleté kradu naděje.
V hrdlo lžeš, ty stará hlavo,
dosvědčit můž dcerka ti,
neumímť já lstivě bráti,
sladce zvyklý dávati.
Však co dám, sám nenasyta
beřeš retem hltavým,
bůh ví, za to poženu tě
před soud, svědky postavím.
Poženu tě před faráře
na soud páně v kostele,
věř, že včelku zlatovlásku
vyhrám v té při veselé.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ZHO
|
果果
|
秘密埋在一颗种子里
|
ㄅ.种子
小时候有一天这么一个下午
木棉花飞扬过某条街当时
跟随脚踏车的风不是那么轻
制服还穿着呢
i.后来啊
可以热汽球般的夸耀了，当每个人
从家里到公司旅行，我飞过每间房子的日复一日
床单及内衣裤残留往后一个礼拜的气味
ㄆ.有层膜包住
(今早升旗猛流汗，制服还穿着)
昨晚庙前那个看摔角的阿伯，亲密地
变魔术给小孩忘了陌生，亲密地
抱一抱摸一摸刚洗完澡的香气，小孩
缩回星星不是很亮的光芒里去躲
j.出现裂口
大楼楼梯间的想象有烟味可以淡出，如果
办公桌切得太整齐，弯不下我蛇行般的思绪
丛莽间，大叶片湿溽覆盖住偷情
之兽戏，我的畸形童年啊，如此茂盛
在土里撑裂，长到成年世界来
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
周岳秀
|
君山祠
|
萬頃湖波浸碧天，
旌封香火幾千年。
風濤澎湃魚龍舞，
棟宇崢嶸燕雀遷。
遠岫光中濃淡樹，
斜陽影裏往來船。
江河願借吹噓便，
應有神功在目前。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
RUS
|
Филипченко Иван Гурьевич
|
Пролетариату
|
Безумным бегом буря мчится вдаль,
Изгибом гордым запрокинув шею,
Вонзая в небо космы, точно змеи,
Витые кольца, серую спираль.
Бушуют дубы, в дуги гнутся ивы,
Срываются стропила кровель хат,
Табун летит по степи, вздыбив гривы,
Метая ржанье, дикие призывы,
Как труб тревогу, конских горл набат.
И облаков стихийные порывы,
И пыль, как облака, со всех дорог, --
Все в бешенстве, круженьи, пляске фурий,
По голубой сухой лазури
Бежит, не зная, где рубеж, порог.
И вижу я:
На синеву зенита
Властительно врывается орёл
В размахе крыл, разгневанно, открыто.
Круги чертя, разрезал, распорол
Средину туч, как лёгкая ладья.
Вдруг крылья в небе распластал
И стал
Недвижно в бурю, точно Знак векам,
Точно символ, явленный полкам
Мильонных масс, кем Шар Земной объят.
То образ Твой, титан-пролетариат
Венчанный славой.
То образ Твой, двойник.
Как он Ты величавый,
Как Ты орёл велик
В оружии когтистой оторочки,
Как Ты,
Простерший крылья правоты,
Средь бурь паришь на беспримерной точке.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
庄元植
|
书斋
|
书斋客去倍萧然，
坐对黄花瘦可怜。
一种荒凉谁画得，
乱鸦啼破夕阳天。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
ZHO
|
蔡其矫
|
客家妹子
|
初试新舵的雏鸟慌乱中如纸鸢斜飞犹是殷勤笑意杏子明眸向我举杯浪花磨光的卵石唇上月亮般光洁散出槐花清香秀发向未来飘垂未曾出世的童心一池春水贮满深情也许是莲瓣痴痴绽放也许是早星看望夕阳不使世界寂寞有你常在的涟漪不使生活枯燥有你火焰般水滴
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Асеев Николай Николаевич
|
В лесу темноветвистом
|
В лесу темноветвистом
у ясного ручья
об этом взоре чистом
задумывался я:
куда ему дорога
назначена у бога?
И лес шептался строже,
и пел звончей ручей:
«Тебе не знать дороже
простых ее очей».
В лесу темноветвистом
у ясного ручья
о сердце этОхМ чистом
задумывался я:
куда ему дорога
назначена у бога?
И ветер, нежно вея,
тихонько шелестел:
«Нигде, нигде вернее —
тебе оно в удел».
Я шел по сонной ниве,
не сведав у ручья,
кто был из нас счастливей,
кому — судьбина чья.
Но шел я не печалъпый,
узнав, припомнив вдруг
кристальный взор и дальний
приветный сердца стук.
Я знал, я знал — у бога, —
к тебе моя дорога!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Blok A.A.
|
Легенда | «Господь, ты слышишь? Господь, простишь ли?..»
|
Господь, ты слышишь? Господь, простишь ли? --
Весна плыла высоко в синеве.
На глухую улицу в полночь вышли
Веселые девушки. Было -- две.
Но Третий за ними -- за ними следом
Мелькал, неслышный, в луче фонаря.
Он был неведом... одной неведом:
Ей казалось... казалось, близка заря.
Но синей и синее полночь мерцала,
Тая, млея, сгорая полношумной весной.
И одна сказала... «Ты слышишь? -- сказала. --
О, как страшно, подруга... быть с тобой».
И была эта девушка в белом... в белом,
А другая -- в черном... Твоя ли дочь?
И одна -- дрожала слабеньким телом,
А другая -- смеялась, бежала в ночь...
Ты слышишь, господи? Сжалься! О, сжалься!
Другая, смеясь, убежала прочь...
И на улице мертвой, пустынной остались...
Остались... Третий, она и ночь.
Но, казалось, близко... Казалось, близко
Трепетно бродит, чуть белеет заря...
Но синий полог упал так низко
И задернул последний свет фонаря.
Был синий полог. Был сумрак долог.
И ночь прошла мимо них, пьяна.
И когда в траве заблестел осколок,
Она осталась совсем одна.
И первых лучей протянулись нити,
И слабые руки схватили нить...
Но уж город, гудя чредою событий,
Где-то там, далеко, начал жить...
Был любовный напиток -- в красной пачке кредиток,
И заря испугалась. Но рукою Судьбы
Кто-то городу дал непомерный избыток,
И отравленной пыли полетели столбы.
Подходили соседи и шептались докучно.
Дымно-сизый старик оперся на костыль --
И кругом стало душно... А в полях однозвучно
Хохотал Невидимка -- и разбрасывал пыль.
В этом огненном смерче обняла она крепче
Пыльно-грязной земли раскаленную печь...
Боже правый! Соделай, чтобы твердь стала легче!
Отврати твой разящий и карающий меч!
И откликнулось небо: среди пыли и давки
Появился архангел с убеленной рукой:
Всем казалось -- он вышел из маленькой лавки,
И казалось, что был он -- перепачкан мукой...
Но уж твердь разрывало. И земля отдыхала.
Под дождем умолкала песня дальних колес...
И толпа грохотала. И гроза хохотала.
Ангел белую девушку в дом свой унес.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ITA
|
Tommaso Gaudiosi
|
XI. L'infelicità umana
|
Dieci lustri di vita o poco meno
porto sul dorso; e se ricerco quante
son l’ore liete, a numerar l’istante
posso a pena formarne un dí sereno.
Parte fra l’ombre del materno seno
vissi ignoto cadavero spirante;
parte poco miglior che belva infante
soffrii di balia e pedagogo il freno.
Ne l’avanzo infelice (ahi, sallo il core!)
parte ne tolse necessaria sorte,
parte ne diedi a volontario amore.
Se la vita che resta è tanto forte,
viver che valmi, ove ogni dí si more?
È men pena il morir ch’attender morte!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
RUS
|
Востоков Александр Христофорович
|
Пленники
|
Идиллия
Однажды на Цитерском острове
Шалун Амур с своею братьею
Резвился целый день до устали,
И наконец унес у матушки
Тихонько пояс - побежал с ним в лес
И, скомкавши его подушечкой,
Постлал под голову и лег уснуть.
Случись гулять тут Хлое с Дафнисом,
И набрели они на спящего:
Дивятся мальчику прекрасному,
Который под кустом на травке спит
С полузакрытыми глазенками.
Он на бок лег; одна щека его
В подушку мягку погрузилася,
Другая ж выкатилась яблочком,
На коем пурпур разливается;
И, кротко ротик растворивши свой,
Он дышит сладостной амврозией.
Пастушка и пастух не знают, что
Начать! - уйти ли им, остаться ли!
Дитя такое миловидное,
Как он зашел сюда?.. какие он
Имеет золотые крылышки!
Тут обратились взоры Хлоины
На пояс - ах, какой узорчатый!
Что, если б ближе разглядеть его,
Но тише, чтоб не разбудить дитя.
Она тихонько наклоняется
С сильнотрепещущею грудию,
Но в замешательстве дотронулась
Не до подушки, до щеки его.
Он вздрогнул, встрепенулся крыльями,
Поспешно встал, взял пояс матушкин
И пастуха связал с пастушкою;
Потом с усмешкой торжествующей,
Ликуя, прыгая от радости,
Повел своих к Венере пленников,
Которые, познав приятность уз,
Без всякого сопротивления
Текли за милым победителем.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
CES
|
Havlíček Borovský, Karel
|
TOMÁŠ II.
|
Mnohé věci věřím rád,
nemusím je omakat;
jiné, než jim víru dám,
dříve dobře omakám;
mnohé držím přec za šal,
třeba bych je omakal.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T5
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر وجيهة السطل
|
قصيدة أنت العطاء وقلبك أخضر
|
صباحكِ سُكّر
ودفءٌ معطر
ودوحةُ وردٍ جميلٍ تبختَر
ونظرةُ حبٍّ
لعينيك تسهر
***
صباحك مسكٌ وعنبر
وغصن رطيبٌ بحبِّك أزهر
ونفحة عطر
ورشفةُ كوثر..
إذا مرَّ يومٌ ولم أتذكر
به أن أقول صباحُك سكر
فيومي الجميلُ تعكَّر..
وفجري تأخَّر.
وحلمي تبخَّر
***
وأسألُ نفسي..
أشيءٌ تغيَّر؟؟
أجَلْ قد تغيَّر
ودفءُ حنانِكِ ولّى وأدبر..
فأدعو إلهي
بقلبٍ تحيَّر..
وصوتٍ بنبضِ الفؤاد تعثَّر..
ودمعٍ سخينٍ غزيرٍ تحدَّر
سألتُكَ ربي لأمي...
جنانَ خلودٍ
نعيمًا يُقدَّرُ....
***
صباحُكِ عفوُ كريمٍ وأكثر
فأنت العطاءُ، وقلبك أخضر
وربي رحيمٌ وبالعفو أجدر
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
閻彥昭
|
雲穴山居
|
著我閒身短短籬，
青山一角壓書帷。
黏碑摹得古人帖，
塗壁續成前日詩。
有約看花傾竹葉，
欲談揮麈折松枝。
偶然樂意相關處，
忘卻秋霜上鬢絲。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ZHO
|
湖南虫
|
一起移动
|
搭上列车，我们以不动的姿态
一起移动。在银色金属盒子里
我们如弹珠静置
核心有各色瑰丽颜料，鲜甜
但极乐时有毒，能滚出不同的光——
我们像冬眠的蛇不动
偶尔因为神的翻身而互相触碰
第一节车厢有卡通彩绘
蓝天破了一个洞，装置紧急求救铃
白云灰了，像等一下就要下雨
大树从塑料椅背后长出来
两个女学生，就靠着平面的树讨论学长
刚刚剪坏的发：「好丑、好丑，
可是我们仍然爱他。」女学生头上
有一对比例失真的蝴蝶在飞
蝴蝶背对的方向
一个男学生不让另一个男学生下车
车转弯，所有人一起倾斜了身子
除了某些文字划开心事、
袒露出血滴，第五节车厢看不到一切
不真实的事物：电磁波、辐射尘、
某些灾区里瞬间死去上百人，开出的大花……
接受让位的孕妇抱着肚子
观察角落那个女人轻声提醒孩子
车上不可以吃糖，孩子的苦表情让她想起童年
最快乐的一天。还有另一个老人
她看不到他的少年游
只看到脸上有斑像脏掉的雪
迟迟不化掉，也像坐她对面的瘦男子神色破碎
她看不到他口袋里收着杀意
一起移动，不管你想着
等会儿要去买治疗热病的药
还是米，坚硬的内里，有流动的水的记忆、
土地的记忆。冷风在车厢里窜
像神熟睡的呼吸。神的梦里
我们每次分离都慎重完成道别，每一次
见面都记得好好亲吻
神知道我们都没有机会再见面
我们仿佛预言世界的星图，一起移动
但不知何时会有人掉落
敲醒神，打翻列车
完成意外的泼墨。我们抬头
看见角落有监视器如月
提醒我们适时犯罪——
认真抚摸彼此粗糙的地方
琢磨心地，做为最后的辨识
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
CES
|
Vlašímský, August
|
Tkadlci.
|
Již jsi dotkal! krátké měl jsi lokte života
svízelného, jako příze když se zamotá.
Osnova tvá z tenkých byla nití,
proto strhalo se tvoje žití;
outek, jejž jsi do osnovy tkával,
z bolu jen a zármutku sestával.
Lehký člunek vozil tě v životě šírém,
až jsi přistál v tomto temnu čirém.
Bral-lis mnoho, vezmeš málo,
bral-lis málo, vezmeš víc;
dřív nad tebou rubem nebe stálo,
teď snad spatříš jeho líc!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
JPN
|
順
| null |
うちよする なみとをのへの まつかせは こゑたかさこや いつれなるらむ
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T2
|
T1
|
ENG
|
Sir Richard Fanshawe
|
On a Lady that vowed not to curl her hair till her Brother returned from beyond sea
|
Celia hath for a brother’s absence sworn
(Rash oath) that since her tresses cannot mourn
In black, because unshorn Apollo’s hair
Darts not a greater splendour through the air,
She’ll make them droop in her neglect: forget
Those rings which her white hand in order set,
And curiously did every morning curl
Into a thousand snares the wanton purl.
But they are disobedient to command;
And swear they owe no homage to her hand;
That Nature is their Mistress, in her name
The privilege, which they were born to, claim;
Scorning to have it said the hair gave place
To the perfections which all parts do grace:
So wind themselves in wreaths, and curl now more
By carelessness, than by her care before.
Like a crisp’d Comet which the stars pursue
In throngs, and mortals with pale horror view
Threat’ning some great man’s death, such light displays
Her brow: or like a saint crownèd with rays.
Lady, what boots neglect of face or hair?
You must use art if you will grow less fair.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
FRA
|
Camille Saint-Saëns
|
Le Japon
|
Rêve de laque et d’or, le Japon merveilleux,
Planète inaccessible, étonnement des yeux,
Brillait là-bas. Ce qu’il accomplissait naguère,
Aucun peuple n’a su ni ne saura le faire ;
C’était surnaturel à force d’être exquis ;
Son génie éclatait dans le moindre croquis.
Il avait sa façon de comprendre les choses ;
Les oiseaux, les poissons, l’arbre, les lotus roses.
La lune même, avaient des aspects inconnus
Dans son art fantastique et vrai pourtant. Corps nus,
Ou vêtus comme nul n’est vêtu sur la terre,
Les Japonais vivaient gaîment et sans mystère
Dans leurs maisons de bois aux cloisons de papier.
Nourris d’un peu de riz, exerçant un métier,
Ils travaillaient sans hâte, en riant ; leur envie
Se bornait simplement à jouir de la vie,
À cultiver des fleurs, à charmer leurs regards
Par tous ces bibelots qu’avaient créés leurs arts.
Ils poétisaient tout ; chez eux les hétaïres,
Adorables, étaient « marchandes de sourires ».
De l’Extrême-Orient ils étaient l’Orient,
Et la Chine pour eux n’était que l’Occident.
Ils sont las d’être heureux ! Il leur faut l’Industrie,
Le labeur écrasant, la machine qui crie,
Siffle, obscurcit l’azur de ses noires vapeurs,
Nos costumes sans goût, sans formes, sans couleurs,
Notre vulgarité, nos chapeaux impossibles,
Nos pantalons, nos arts frelatés et nos bibles.
Ils étaient jolis dans leurs habits japonais ;
Sous nos accoutrements ils veulent être laids.
Leurs femmes, d’élégance et de grâce prodiges,
Étaient comme des fleurs se penchant sur leurs tiges ;
Elles pouvaient au monde imposer leurs atours,
Changer l’axe du beau, le thème des amours !
Mais telle qui traînait des robes de déesse
Avec nos falbalas n’est plus qu’une singesse.
C’en est fait ! du Japon il faut faire son deuil,
Tuer l’illusion et clouer son cercueil.
« L’Empire du Soleil Levant » n’est plus qu’un trope ;
C’est l’Extrême-Occident, le singe de l’Europe !
Camille Saint-Saëns
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
LZH
|
沈堯中
|
海鹽觀海
|
長堤東望浩無埃，
萬里滄溟一鑑開。
石柱近從潮外落，
沙棠遥向日邉來。
吞天隱見蒼龍角，
仙島參差紫鳯毸。
便欲乗風慕冲舉，
不知何處是蓬萊。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
胡文翰
|
山行
|
遥山信步到，
一半不知名。
红树路旁出，
白云横上生。
折花妨鸟语，
驱石激泉声。
清磬响幽寺，
空林秋月明。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
法聚
|
游灵谷寺
|
石磴迢遥入翠微，
倚空台阁映斜晖。
长廊春寂花初落，
万木云深鸟自归。
灵谷慈风生梵境，
寝园佳气护朱扉。
未应志老无长舌，
古塔铃音彻上机。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T1
|
T5
|
T5
|
LZH
|
朱申首
|
和金表叔中秋夜題月
|
平分秋半月華圓，
玉碾無聲靜轉旋。
月桂從攀由我捷，
姮娥不解是誰先。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
RON
|
Alexandru Vakulovski
|
printre blocuri
|
un bătrân cu un obiect lung pe umăr trage de-un cărucior toţi îl ocolesc de departe mătura şi căruciorul par o puşcă şi un cadavru
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
DEU
|
Abschatz, Hans Aßmann von
|
[Wer zu hoch will steigen]
|
Wer zu hoch will steigen
Muß zum Falle neigen.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T5
|
T3
|
T3
|
IND
|
rainy zikri
|
BIAR
|
BIAR
Oleh rainy zikri
Kan ku biarkan kamu sendiri dengan lamunan mu
Membawa seluruh angan mimpimu yang penuh doa pada Kuasa hidup mu
Dan aku dengan semua ingatan dan harapan juga doa buat mu
Tiada terputus hanya ingin bahagia mu
Tapi ku tau..
Bahagia mu adalah aku
Yang membuat seluruh hidup mu berwarna dan penuh cinta
Melepas semua hidup hanya untuk mencinta ku sampai ujung dunia ingin bersama ku
Kamu ucapkan padaku aku adalah milikmu abadi..
ingatlah itu sayang.... Tak mudah untuk bisa berpindah kelain hati
Ku tau....
Betapa aku pun bertahan untuk sebuah hati yang rapuh dan lemah
Namun selalu berusaha kuat karena sebentuk cinta yang menanti
Walau berjalan seakan diatas air namun aku tak ingin tenggelam karena banyak hal yang harus ku buat untuk bertahan
Kan ku biarkan kamu membuat sebuah jawaban, untuk mu sendiri juga untuk ku
Biarkan waktu itu mengalir laksana air dan kuasa Sang Rabb menuntun kemana arah yang Dia ingin
Jangan putus berdoa dan berharap
Cinta itu berjuang....
Walau hanya dalam diam namun kamu tau bahwa itu sejati
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
Mohamad Alaaedin Abdul Moula
|
[لو لم أكن سوريّاً لأزاحت السماء تابوتها عن كاهلي رتبةً.]
|
لو لم أكن سوريّاً لأزاحت السماء تابوتها عن كاهلي رتبةً.
وتقلّصت الغابات التي تمشي وراء حارسها المقتول.
وما كنت نشرتُ في مدونات المنافي غير أسماكٍ تعيش مع الحيتان.
ولفصّلتُ حتى من صقيع الأسكيمو عباءة لهبية.
وحتى إشعار آخر، فسوف أواصل ابتلاع الرمال الجارحة، وتدليكَ عضلات آخر قتيلٍ محرضا إياه على دخول الجنة مبتسما، ربما عثر هناك على أرشيف العدم الخاص بي، وشطب منه أنني من سوريا.
حينها سوف أقف على تلّةٍ عالية، وأرمي أدمغة المهاجرين والأنصار لتأكلها الديدان، وأنظف مستقبلي من طوائف الدم.
وأبتلعُ حبة سفرجل تخنقني وأنا أغصّ بالبكاء.
وأصرخ في كابوس طويل: ما حاجتنا إلى كل هذه البراهين على المذبحة؟ كان يمكن أن تكتبوا لافتةً بالفحم الجحيميّ وتعلقوها على مدخل سوريا: "نرحب بكم في الهولوكست الحديث"...
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
DEU
|
Logau, Friedrich von
|
69.Der deutsche Krieg
|
Du bist, Cypressen-Baum, ein Baum gerader Höhe,
Dran aber niemand sah, daß sondre Frücht viel stehe.
Dein Brauch war sonst nicht groß, als daß man dich gebraucht,
Wann weiland eine Leich im Feuer hat geraucht.
Was hat der deutsche Krieg, der sich so lang erstrecket,
Von Früchten und von Nutz doch immer außgehecket?
Er wuchs und wuchs für sich: hat aber den Entgelt,
Daß er dem deutschen Preis den Leichendienst bestellt.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
FRA
|
ACKERMANN, Louise-Victorine
|
Paroles d'un Amant
|
Au courant de l'amour lorsque je m'abandonne,
Dans le torrent divin quand je plonge enivré,
Et presse éperdument sur mon sein qui frissonne
Un être idolâtré.
Je sais que je n'étreins qu'une forme fragile,
Qu'elle peut à l'instant se glacer sous ma main,
Que ce cœur tout à moi, fait de flamme et d'argile,
Sera cendre demain ;
Qu'il n'en sortira rien, rien, pas une étincelle
Qui s'élance et remonte à son foyer lointain :
Un peu de terre en hâte, une pierre qu'on scelle,
Et tout est bien éteint.
Et l'on viendrait serein, à cette heure dernière,
Quand des restes humains le souffle a déserté,
Devant ces froids débris, devant cette poussière
Parler d'éternité !
L'éternité ! Quelle est cette étrange menace ?
A l'amant qui gémit, sous son deuil écrasé,
Pourquoi jeter ce mot qui terrifie et glace
Un cœur déjà brisé ?
Quoi ! le ciel, en dépit de la fosse profonde,
S'ouvrirait à l'objet de mon amour jaloux ?
C'est assez d'un tombeau, je ne veux pas d'un monde
Se dressant entre nous.
On me répond en vain pour calmer mes alarmes !
« L'être dont sans pitié la mort te sépara,
Ce ciel que tu maudis, dans le trouble et les larmes,
Le ciel te le rendra. » !
Me le rendre, grand Dieu ! mais ceint d'une auréole,
Rempli d'autres pensers, brûlant d'une autre ardeur,
N'ayant plus rien en soi de cette chère idole
Qui vivait sur mon cœur !
Ah ! j'aime mieux cent fois que tout meure avec elle,
Ne pas la retrouver, ne jamais la revoir ;
La douleur qui me navre est certes moins cruelle
Que votre affreux espoir.
Tant que je sens encor, sous ma moindre caresse,
Un sein vivant frémir et battre à coups pressés,
Qu'au-dessus du néant un même flot d'ivresse
Nous soulève enlacés,
Sans regret inutile et sans plaintes amères,
Par la réalité je me laisse ravir.
Non, mon cœur ne s'est pas jeté sur des chimères :
Il sait où s'assouvir.
Qu'ai-je affaire vraiment de votre là-haut morne,
Moi qui ne suis qu'élan, que tendresse et transports ?
Mon ciel est ici-bas, grand ouvert et sans borne ;
Je m'y lance, âme et corps.
Durer n'est rien. Nature, ô créatrice, ô mère !
Quand sous ton œil divin un couple s'est uni,
Qu'importe à leur amour qu'il se sache éphémère
S'il se sent infini ?
C'est une volupté, mais terrible et sublime,
De jeter dans le vide un regard éperdu,
Et l'on s'étreint plus fort lorsque sur un abîme
On se voit suspendu.
Quand la Mort serait là, quand l'attache invisible
Soudain se délierait qui nous retient encor,
Et quand je sentirais dans une angoisse horrible
M'échapper mon trésor,
Je ne faiblirais pas. Fort de ma douleur même,
Tout entier à l'adieu qui va nous séparer,
J'aurais assez d'amour en cet instant suprême
Pour ne rien espérer.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
FAS
|
راینر مالکوفسکی
|
اتاقی که در رویای من است
|
اتاقی که در رویای من است
یک میز دارد، دو صندلی
و دیگر هیچ.
روی میز اما
یک رز است
و روی صندلیها
نشستهایم، من و تو.
روشنی پشت شیشهها
کنار میزند تاریکی را.
تاریکی، روشنی را کنار میزند.
اِکولالیا در اینستاگرام
در تاریکی، میدرخشد رز سفید برایمان،
هنگامکه با هم حرف میزنیم،
تو روی یکی صندلی،
من روی آن دیگری،
میز
مابین ماست.
■
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
HUN
|
Arany László
|
A délibábok hőse
|
Első ének
L’animo mio... Si volse indietro a rimirar lo passo.
Dante
Mult évek emlékén el-elborongok,
Az ifjúság szép kertjét átfutám:
Nem vágyom én - midőn még semmi gondot
Nem ismerünk - a gyermekkor után,
Midőn fülembe játék zajja zsongott,
S mi a remény, cél, küzdés, nem tudám:
- A gyermekemlék tán mosolyra kelt;
De megnyugszunk benne: szép volt s letelt.
Más korszak az, mit lelkem néha fájlal,
Fölszítva hamvadó emlékeket:
Ama hivő kor, melyben (pelyhes állal)
Vártam dörögni a sötét eget;
Hivém, lelkemben egy szép ideállal,
Hogy majd elűzünk minden felleget,
És akkor börtön és trón szétomolván,
Az “egy akol s pásztor” támad ki romján.
Pezsgett a vér, ép volt a szív bizalma,
Hivém, eszményszabadság, jöttödet;
Már-már ledőlt a zsarnokok hatalma,
Mit egy aranykor, szép s dicső, követ.
Örök leend eszményünk szent uralma,
Egy küzdelem még, több vész nem jöhet,
S egy rázkodással új világra kelve,
Testvériség, jog lesz a népek elve.
Ifjúi ábránd! Lassan szétomol;
Másra tanít a néptörténelem.
Az eszményt, azt nem érjük el sehol,
Folyvást tusázik a jó s rossz elem:
Az ember-öltő kel, nő, zajg, bomol,
Küzd, hömpölyög, él s éltet szüntelen;
De büszke öntudattal célt nem érhet,
Leszáll, ha csúcsra jut, rohad, ha érett.
A népek élte egy nagy szerves élet,
S mint a gyümölcs, midőn rakásra gyűl,
Egymást rohasztva újabb létre éled,
Szeszt fejtve ki, mikor már összefüll:
A nép is így, midőn forrásra gerjed,
Java, salakja, mind eggyé vegyül;
A tiszta szesz felszínre tör, kiválik,
S a rothadó elem seprőbe mállik.
Ó, mennyi eszme az, mi így kitisztul;
De, hajh, az erjedés kínos, nehéz.
Mert hátha amint fektéből kimozdul
A sok kavart elem, mind összevész?
Vagy hátha éppen a jobb rész kipusztul,
Ha túlerőt nyer rothadás, penész?
Vagy hátha minden egy kaoszba veszvén,
Elvész a nemzet és elvész az eszmény?
Ah, ezt irigylem elmult éveimtől,
Hogy ily “de hátha”-kat nem ismerék.
Az ifju hit csak szépet, jót jövendöl;
Egy kósza hírből száz reményt nyerék:
“Ó - így imádkozám - e lomha csendtől,
Csak ettől ments meg, ó kegyelmes ég,
Csak rázd föl népemet, hagyj lelkesednünk, -
Pokol sem ülhet diadalt felettünk!”
S ez álom nemcsak engem lelkesíte,
A nemzetnek volt az remény-kora:
Mint Júda népe, oly hittel tekinte
Bizton közel várt megváltóira,
Mindenkit egy vágy, egy érzés hevíte,
S elönté annak boldog mámora;
Nehéz igánkat is packázva vittük,
S mert láttuk a célt, már elérni hittük.
Elérni rögtön: mert folyvást, kimérten
Haladni célra nem természetünk,
Számítni sem, se időben, se térben,
Hanem: “Hipp-hopp! mint gondolat, gyerünk!”
Serény kitartás nincs a szittya vérben,
Lassú kimért munkát nem tűrhetünk;
Ezerszer elmondott tapasztalás,
S példája hősöm: Hűbelé Balázs.
Ki és mi volt ő? Ím tehát leírom.
Bár nagy nevet, hírt hátra nem hagyott,
S nincsen reá, hogy nyomtatott papíron
Halhatlanítsuk, semmi más, nagy ok;
Se kard, se szószék, toll, ecset vagy írón
Nem tette naggyá, híre nem ragyog
Művészek, államférfiak sorában;
Alant maradt biz ő, közlét porában.
Sarkalta bár dicsvágya, szenvedélye,
Érzett erében ifjú tett-hevet
De nem talált iránytűt, mely vezérlje,
Csak ment, nem tudva, mily irányt követ;
Csalódásokba vitte sors szeszélye,
Szegény, mindent nagyon lelkére vett,
S midőn az ifjú kor lejárt rohanva,
Mi maradt neki? Az égett szalma hamva.
Jellemzi főleg az, hogy “jó bolond” volt,
Mint olvasóm belátja nemsoká;
Nagy terveket szőtt, nagy dolgokra gondolt,
S talapzatát, melyen állt, elrugá;
Még azt is, amit néha jól kifontolt,
A kivitelben visszáról fogá...
De már elég - nem fecsegek felőle,
Mint épikus költők szokták, előre.
Hősöm tehát, kis birtokú apátul
Falun eredt s korán árván maradt;
Egy agglegény nagybátyja fogta pártul,
S nevelteté, mint illik úrfiat;
Örökségét nem lopta el csalárdul,
Mint olykor a népszínműben divat,
Sőt némi szerzeménnyel is növeszté,
Balázst pedig szabad fékén ereszté.
Mint honvéd-ezredes esett el apja,
Emléke szent volt, híre közbecsült,
S fiára is lesüt dicsfénye napja,
Dicsőségében ő is részesült;
Vigalmakon toaszt-részét kikapja,
Dicsvágyra éledt, szíve lelkesült,
Szerepre vágyott, s könnyűnek hivé, -
Hisz atyja híre félig már övé.
E vágy magát korán lelkébe forrta,
S egészen összenőtt érzelmivel;
Rajonga a honért, mohón akarta
Szolgálni, csak nem tudta, hogy mivel:
A haza gyászán elbúsult gyakorta,
S gondolta: ezzel is tán jót mivel;
Hanem remélt is ám: szent akarat
- Így olvasá versben - sikert arat.
Azonban, hol künn buckák völgye-halmán,
Vadászva a pusztákat, réteket,
Hol iskolában, a pálcák sugalmán,
Lemorzsolá a gyermek-éveket;
Végigtaposva nyolc osztálya malmán,
Sok össze-vissza tankönyvet megett;
S bár ez fejében mind egy rőzse-boglya:
Kimondták, hogy megért, feljönni jogra.
Boldog jogász-kor, tarka szép mozáik!
Mily kvodlibet, míg e pár év lezajg:
Kedv s baj, ború s derű hogy összeválik,
Könyv, kártya, billard, ész-jog, csókos ajk,
Kard, kutyabőr, párbaj, de nem halálig,
Szívseb, üres zseb együtt egyre sajg;
A hármas jelből kettő: szív s horog,
Mindez mint ködkép hömpölyög, forog.
Balázs hát Pestre jő és szubskribál,
Az egyetembe néha föltekint,
De többször a folyosókon pipál,
A névsorolvasásra lesve kint,
Vagy benn padot faragcsál, szundikál,
S tanár urakra nem sokat legyint,
Nem, mintha tétlenségre voln’ születve,
De oly tanulmányokra semmi kedve.
Mi a jog ösvényén világot áraszt,
Mi benne lélek és élet-teli
A bécsi rendszer, a német tanár azt
Nehéz homályosságba göngyöli;
Belőle eszmét, szellemet kiszáraszt,
De szőre szálát százfelé szeli.
Balázs utálja a betű-evést,
S kortársi közt keres kitüntetést.
Kortársi közt, kik útat nem találva,
Az élet ösvenyén mentek vakon,
Be volt előttök minden pálya zárva,
S merő szokásból tengtek a jogon,
Hogy majdan, a tanéveket lejárva,
Honn, a hanyatló ősi birtokon
Vonuljanak meg, míg van, inni, enni,
Búsulni a honért, és mit se tenni.
Nincs úgy-e, most, ki helyét jól betöltse?
Nem leltek, úgy-e, férfit eleget?
S becsmérlitek, multnak sok régi bölcse,
A korcsosúló nemzedékeket?
Hát lesz-e a fának nemes gyümölcse,
Mely elvadulva fajzott, senyvedett,
Kit könny ha öntözött, keserv ha érlelt:
Hogy lenne célnál, kit cél nem vezérelt!
Balázs, úszván az árral, hírre vágya:
Hogy “inni tud”, “kozák”, “víg cimbora”;
S valóban kezd is teljesülni vágya,
Folyvást növekszik e címek sora;
Elismerik, hogy van “jó ecetágya”,
Dícsérik: “torka pompás csutora”;
Sok koca-pipás majd megfúl, úgy tanulja,
Ha füstöt nyel, iszik rá s úgy kifújja.
Értette a kártyát és a billardot,
Velök virrasztott olykor hajnalig,
Biztosra vett ő duplát, triplát, kvartot,
Süldő-jogász korában sem balik;
Ha társasága néha jól “bemártott”,
Ő ott ivott köröm-csordulatig,
S kiállt akármelyikkel borra, snapszra,
Hogy köztük ezzel jusson névre, tapsra.
De női körbe nem járt, sőt negédes
Garral gyalázt’ az asszonyállatot,
S ha a költőkben itt-ott holmi kétes
Célzást talált, azon szörnyen kapott;
Hogy: “méreg a nő, ámbár íze édes”,
Hogy: “gyilkol, amit áraszt, illatot”,
Hogy: “félig angyal, ám övön alol
Mind pikkelyes hal, sátán és pokol”.
Olvasni nem volt éppen ellenére,
Kivált költőket, főleg a bizarrt;
Ha Heine, Byron juthatott kezére,
Vagy más poéta, rosszabb, de hazard,
Ő nyelte azt, s az volt nagyon inyére,
Ki szitkokat meg gúnyt bőven pazarlt,
Kinek kezében a költészet ostor,
Petőfiből az Őrült és Apostol.
Shakespearet is olykor s Bánk bánt szinte falván,
Ha - mint szeg a zsákból - itt-ott kiállt
Egy-egy ledér sor: ő azt elszavalván
Bor közt, ilyessel nagy hatást csinált;
Tréfával, élccel - egy kicsit benyalván -
Ily társaságban mindenütt kivált,
S mint sok kapós anekdotát tudó,
Pohár között ő volt a hangadó.
S bár néha eltelik, csömört is érez,
Szeretne tenni tán “valami mást”,
De vonja őt a tömjén, melyet élvez,
S nem is nagyon keres más hivatást,
S talán örökre hű marad köréhez.
Folytatja köztük a dicső ivást,
Ha egyszer a “világgal” össze nem vesz,
És félre nem vonul, miként Achillesz.
Ha éjjelenkint csínyt kellett kisütni,
Összecserélni boltok címerét,
Borbélyi réztányérokat leütni,
Beverni németek cilinderét,
Szunyóka boltőrt szegletkőre kötni
S elvenni tisztes ősi fegyverét:
Bár ily kalandban nem nagy kedve telt,
“Becsületből” mint első szerepelt.
Egy éjjel a vám kétfejű sasára
Fentek fogat mintegy hatan-heten;
Balázs fölmászik egy lámpás vasára,
És rázza a sast; ekkor hirtelen
Rendőr közelget; otthagyják magára,
A többi szétfut gyáván, hűtelen;
Balázs huzalkodik, de botja sincsen,
Becsípik, és az éjt benn tölti, priccsen.
De másnap némi kis bírság kimenti,
S haraggal a jogász-tanyára tör
“Gyalázat, gyávaság!” kiált, s kiönti
Bosszúságát, mely kebliben gyötör;
“Hát ember, hát magyar az ily gyáva, mint ti,
Kit így széjjelriaszt egy éji őr!”
Szól gúnyosan; de itt nagyot köhint
Valaki, s fölkacag a többi mind.
S megered a kedv, bajából csúfot űznek:
“No, no, Balázs, ne légy olyan vitéz;
Bizony magad se mentél volna tűznek,
Ha nem lett voln’ megugranod nehéz.
Mi lelt? Megsütnek-é, vagy nyársra tűznek?
Nagy hősiség: egy kis priccs az egész.”
Balázsban erre felforr a harag,
A társaság meg még jobban kacag.
Otthagyja őket, víg zajtól követve,
Kedélye bomlott, lelke bús, setét:
Azok köréből van tehát kivetve,
Kikért od’adta volna mindenét.
Mit? Arra volna ő csupán születve,
Hogy korhelyek közt töltse életét?
Így áporog fojtott dühvel magába’,
És elvonul, mint sebzett vad, magányba.
Szép a magány, ha kedvet a világban
Nem lelve a szív, félremenekül;
Szép a magány - annak, ki nincs magában,
Bár emberektől távol s egyedül,
Midőn, az ábrándok szép korszakában,
A lélek oly fennen, bátran repül,
S teremt magának oly szellemvilágot,
Amely benépesít egy pusztaságot.
Szép a magány, ha lelkünk önmagával,
Önistenével elmerengni tud;
Hő nyári nap, erdőn, hol lomb beárnyal,
Hová az ember elbolyongva jut,
Szél-rezgetett lomb játszik a sugárral,
Mely szökve néhol a mély árnyba fut,
Nincs semmi nyílt zaj, nem válik ki hang,
Csak a rovar-világ zsummog, zsibong.
Szép a magány. Ah, én is élvezem:
Az éj leszállt, az utcazaj kihalt;
Kedves költőimet előveszem,
Emlékbe híva egy-egy régi dalt,
Merengve, csendesen lapoz kezem,
Felejtem a mindennapos zsibajt,
És lelkem egy eszmény-világba száll át...
Jaj, jaj, - csak a szomszéd ne verne skálát.
Nos hát, Balázs magát otthon epesztvén,
Nagy gondolatjai egymást szövik;
Eszébe jut, hogy lőn naggyá Demoszthén,
Mikor lenyírta a haját tövig;
Így képzeletjét mind tovább eresztvén,
Harag s tervezgetés közt küszködik,
Míg végre a szobát megúnva bent,
Szellőzni a Múzeum-kertbe ment.
Az útakon párszor körüllohajt,
S egy padra ül, hol egy öreg színész
Pipázgatott. Balázs nagyot sohajt,
Amaz pedig mindjárt beszédre kész:
“Ifjú, mi nyomja a szívét? mi-baj?
Csak minket, aggot, illet a sohaj.”
“Mindegy biz az”, mond ő, “ifjú vagy agg:
Ez tán aszott, az friss, de egy agyag.”
Meglepte a színészt e vad beszéddel:
“Könnyen beszél ön, ifjú emberem;
Majd másra tér, később vagy negyven évvel,
Mikor közel már a hideg verem.”
“Nem én!” felel Balázs bizarr negéddel,
“Az életet fenékig ismerem,
S ma eldobom ha kell, - hiszen mi más
A célja végre, mint evés, ivás.
“Hűség, barátság, elme- s szív-nemesség,
Becsület, elvek: rút kiméra mind;
Hogy a száraz való rosszul ne essék,
Az ember ábrándok után tekint;
(Fanyar gyümölcsöt is, hogy íze tessék,
Egy kis cukorral a mamánk behint;)
Sóvárgunk élni, féljük a halált,
S csinálunk mennyországot, ideált.
“Hiú az ember, sérti az, hogy állat;
Ön-ábrázatára istent teremt,
S nyüzsög, lakmároz, élvez - fuj, utálat! -
És a vadállatnál istentelenb;
De majd ha mindent felfalt, s nem találhat
Más állatot, mivel megtöltse szent
Gyomrát: legyen, ha tud, majd isteni!”...
Bámul a vén színész: hisz ez zseni!
A jó öregnek az volt bogara,
Hogy mindenütt lángészt födözne fel;
Ifjú tehetségek hő mentora,
Minden vad ideát megünnepel;
Előtte mindaz lángész sugara,
Mit egy szilaj deák elkerepel,
S ha valaki a sulykot elhajítá,
Már benne Shakespeare szellemét gyanítá.
“Milyen költői eszme!” szólt riadva,
“S te ezt, ifjú barátom, így fecsérled!
Dicső drámákat írni vagy hivatva;
Mily vétek így elrejtve, tétlen élned;
A színpadon babér és taps fogadna,
Mily könnyű a költői hírt elérned.”...
“Nem kell!” viszonza hősünk komoran,
“Színpad nekem az élet” - s elrohan.
Hiába fut már; szívét átütötte
Új dicsrevágyás mérgezett nyila;
Sovárgja a babért, amit fölötte
Kacér mosollyal lenget Thalia;
Már hinni kezdi, hogy múzsák szülötte,
Érezni már, hogy ő Olymp fia;
Dúlt lelke mind ezt hányja és vitatja,
Míg végre a színészt meglátogatja.
Bizalmuk így szorosabbá szövődik,
Együtt szavalják Bánkot, Hamletet,
Együtt az esteket borozva töltik,
A vén szinész sok bölcs elméletet
Kifejt, Balázs meg a jövőn tünődik,
Könnyen ragadja őt a képzelet,
Bizalma nő, reményei merészek,
Szomjazza a hírt s már előre részeg.
Mily balga volt, - így rakj a most magasbra
Légvárait - hogy eddig tétlen ült,
Hogy korhelyek közt vágyott léha tapsra
S otromba cimborák közé vegyült;
Hanem hisz egymást most már hadd itassa
Az a cudar nép, ő megmenekült,
Küszöbjöket többé nem lépi át,
A múzsa vár rá, ír tragédiát.
Csak az bajos, hogyan kezdjen belé. -
S hazánk történetét végigkutatja:
Kont, Zrínyi Péter tűnnek ím elé,
- Hunyadi László, majd Zách Klára s atyja,
S mindaz, kinek hóhér nyakát szelé,
Ki a sötét kor véres áldozatja,
Eperjes, Újhely és a Vérmező;
Ő mindezekből tervet tervre sző.
Majd megtanulja, olvasván Lessinget,
Hogy fő dolog: nagy emberismeret;
Valódisággal fessük hőseinket,
Élet legyen mintánk, ne képzelet.
No rajta hát! ő is széjjeltekinget,
Kutatva tart az emberek felett
Szemléket; arcra és beszédre les,
Mint Diogénes, jellemet keres.
Ha a gazdasszony a konyhán perel,
Ha két fiakker utcán összevesz,
Ha egy vitázó házaspárra lel,
Vagy némi intrikát is fölfedez:
Éber szemekkel gondosan figyel,
Jellemvonást, szójárást megjegyez,
S örül, ha láthat egy-egy durva bicskást,
Úgy festi majd ő a rabló cseh Giskrát.
S egy tervbe most, Csák Mátéba belékezd:
Hősnek rajzolja őt, ki zsarnokot
Nem tűrve, bátran forradalmat éleszt
S mint honfi védi híven a jogot;
De majd a trónra vágyik, és beléveszt,
Ügyét eladta Zách, s ő megbukott;
De a morál a mű végén kilép,
S Zách sorsa látható mint néma kép.
S ha erre csak rágondol, már örül:
... Csák a középen ülve haldokol,
A Záchok véres árnya leng körül,
És Klára tébolyodva bujdokol;
Majd egy nemtő szavalva fölmerül,
Mondván: “Az áruló mind így lakol.” -
S míg Csák végső lehelletét kihörgi,
Függöny lehull s a színház tapsba tör ki.
Ó, édes a költői lelkesülés,
Míg röpke terveket foganszva, vagy
Élvezve ihlet perceit, hevűl és
A múzsa csókjain kéjelg az agy;
De kínos a vajúdás és a szülés,
A kotló költőnek fájdalma nagy
Merengni édes, képzelegni jó,
Hanem soká nő meg az embrió.
Hordván fejében újszülötte terhét,
Ráncolt szemölddel küszködik Balázs;
Merész alakra kezdi szabni tervét,
Úgy írni művét mint még senki más;
Magyar choriambusra méri nyelvét.
Új benne forma, vers s minden vonás, -
S egyszer, midőn Zách jellemén tűnődik,
Mintának, ím, egy áruló vetődik.
Egy áruló, kiről véletlenében
Hall hírt s kinek mindjárt utánanéz:
Mert hősi jellem, az van készletében
- Hisz hőst minálunk lelni nem nehéz,
Ki lőport sem szagolt tán életében,
Asztal körül, ha kell, mind nagy vitéz -
De Záchhoz egy áruló-jellem is kell;
Örül tehát, hogy most ilyenre is lel.
Neve legyen Réfalvy. Hogy hol adta
El a hazát: mit bánja hősöm azt!
Hisz a világ sem oly nagyon kutatta:
Elvész, kit egyszer köz-száj elmaraszt;
Nyiltan biz a bűnt senki nem vitatta,
De hisz, ha nincs szél, nem zörg a haraszt;
S bár a gyanút örök homály takarja:
“Bűnös biz ő, úgy kell, ha lelke marja.”
Tudták felőle azt, hogy Debrecenben
Követ volt, bár nem szószék embere;
Részt vőn, tevékenyen, a küzdelemben,
De nem hivé, hogy lesz nagy sikere;
Nem lelkesült a honfitűz-özönben,
A szép jövőben bízni nem mere,
Küzdött, kitartott végig nemzetünkkel,
De gyötrelemmel érzé: vesztenünk kell.
Bántotta a túlhit, mely szétszakítá
Multunk jogát, mert szebbet álmodott;
De az ellen dölyfe vérig háborítá,
Ki “lázadó néppel nem alkudott”;
Se nagy jövőnk hite nem bátorítá,
Se béke-ösvényt lelni nem tudott;
Titkolta kétkedését, mely kinozta,
De gúnnyal a túlzókat ostorozta.
S midőn ügyünk bukott, s hazánkra áradt
Észak urának szúrony-tengere,
S a vak düh már bosszút is állni fáradt,
Se istent, sem jogot nem ismere:
Ő is megülte a munkácsi várat,
Fölötte lengett hóhér fegyvere -
A börtön és bitó közt e határon
Neje megmenté, csakhogy drága áron.
Szép ifju nő volt, s aztán - úri tréfa -
Egy nagy vezér, élet-halál ura,
Szemet vetett rá. A bilincs, bitófa
Pompás szer a szerelmi alkura...
Hanem hisz ez már kissé régi nóta:
Takarja, jobb, feledségnek pora...
Denique a férj hirtelen szabad lett,
S a nő, az is lenn a sírban nyugodt lett.
S Réfalvy önmagával meghasonla,
Veszítve boldogságot és hazát;
Egy kisleánya volt még, s elvonulva,
Abban kereste lelke vígaszát;
Egész világ gyanújával dacolva,
Fásulva tűrte, bár elátkozák,
S így, mert csudás menekvését nem érték,
A “vesszen el”-t könnyen fejére mérték.
Akadt elég gyanakvó, kémlelő,
Ki tud gyanút találni, hogyha kell;
Korábbi gúnyait hozzák elő,
Egy-egy elejtett szó mint vád kikel;
Az ily gyanúval nem bír ész, erő,
Ha irtod, újra nő, mint hidrafej,
S bár tűzbe tenné karját a honért: “Eh
- Azt mondanák - meg van fizetve érte.”
Okos magyar szokás, hogy hagyni szoktunk
Efféle árulókat írmagul,
S ha jól nem üt ki, amit tervbe fogtunk,
Őket tekintjük érte bűnbakul;
S midőn merész reményünkből lebuktunk,
Lelkünk talán a multon elfogul,
S titokban vádat is vet önmagára:
Rárakjuk a hibát ezek nyakára.
Nos, hát Balázs hírt kapva róla, mintha
Madarat fogott voln’, vígan fölkiált:
Ez jó nekem, ez lesz Záchomra minta,
Ő adjon egy alakhoz ideált! -
S két ujja közt fennyen nagyot csattintva,
A József-városig most meg sem állt,
Itt egy kicsiny ház ajtaját kitárja
S magát egy illatos kertben találja.
Alig nagyobb a kert egy jó szobánál,
Befojtva négy magas tűzfal között
Elül két gömbakác s két kis platán áll,
Alatta üde, frissen öntözött
Gyep és virágágy; a szomszéd falánál
Borostyán fut fel sorban kötözött
Zsinórra. Látható, hogy mennyi bajjal
Kell vívni e köves, sovány talajjal.
Bámulva hősöm jobbra-balra fordul:
Hát lakhat áruló ily csendlakot?
Ő fél-romot képzelt, melyen becsordul
A zápor; a szél ajtót, ablakot
Csapkodva ráz; a szélkakas csikordul,
Bűzt izzad a fal és penészszagot...
- Azonban egy ajtóhoz ér, benyit,
S egy szép leányt talál hímezve itt.
Zavarral ez hímzését félretolva,
Föláll előtte és kérdésre vár;
Növendéklányka, kissé meghajolva
A gyors növéstől, ám karcsú, sugár;
Dús fürtje vállán repked, szétomolva.
Szeme a vásznon tétovázva jár;
S míg ön zavarját szemlesütve rejti,
Balázst kegyetlenül zavarba ejti.
Nem lepte volna meg, ha összetörpedt,
Odvas szemű aszott aggot talál,
Ki lelki mardosás alatt legörnyedt,
Övéig ér a sárga, torz szakáll, -
De ím előtte most, ily csúnya szörny helytt,
Egy gyermeteg-szép, szűzi angyal áll:
Ő kétkedik, vajon jó helyre jött-e -
S egész kigondolt tervét elfeledte.
Kifőzte jól: ez embert hogy kikérdi,
Szőrmentiben, csínján beszél vele,
Míg ellesett szókból szépen megérti,
Minő rémekkel népes éjjele,
Ha alszik, a lidérc hogyan kísérti,
Mellére cirmos kandúr térdel-e?...
Mindezt kitervezé ő jó hiszemmel:
S most e leánnyal, íme, szólni sem mer.
“Réfalvy úrhoz”... kezd szót; “Nincs atyám honn.”
Felel, segítve rajta a leány.
- Tehát leánya, szól Balázs magában;
Ily gyermek és ilyen kert! Mily talány!
“Ön itt lakik tehát e szép virányban?”
“Ó, gúnyol ön? De, bárha nem virány,
Kedves nekünk e kis kert mégis itten,
Mi ültetők, apám meg én, mi ketten.”
Balázs szabadkozik, s aztán szavából
Kifogy - beszélne, csak nem tudja mit.
Köszön s tünődve megy ki a szobából:
- Ah, a világ itt mégse jól gyanít!
Ki ily leányt növel, virágot ápol,
Annak lidérc nem nyomja álmait,
S ki élni ily magánosan szeret,
Nem gyötri azt rossz lelkiismeret.
Midőn az utc’ajtón kilépne, szembe
Magas, komoly, nyílt arcú férfi jő:
A gazda az, otthonosan köszön be;
Balázs habozva mondja meg, ki ő;
S a gazda ím kezet nyújt: “Atyja nemde
Ez és ez volt? Lám, lám, mily nagyra nő!
Ringattam én önt térdemen sokat.
Pesten tanul? Szép, hogy meglátogat.”
S többet nem is kérdez, hiszen barátja
Vonása ott van homlokán, szemén;
Megfogja, visszavonja, nem bocsátja;
Balázs meg kész örömmel visszamén,
A kisleányt futólag újra látja,
S aztán bizalmasan szivart vevén,
Gyanú eloszlik, bizalom növekszik
S Balázs a szóba is belémelegszik.
Sokat beszél, bízvást, hévvel, kigyúlva,
Föllelkesül arca, tekintete.
A gazda csak néz s hallgat e fiúra:
Hogy tud remélni, mily nagy önhite;
Ilyen volt egykor ő is, míg kiforrva,
Az ábrándból csalódva ébrede, -
Nehéz, nagy lecke ez, lassan tanul
Az ember, míg megtér s kijózanul.
S tűnődve szól: “Ifjú, önt elragadja
Magasba, fönnre, dicsvágy s képzelet;
Ám menjen, lelke szózatát fogadja,
Most van tavasza, majd ér még telet;
De aki csak költők honát kutatja,
A földön járni tudni elfeled,
S itt múzsa, nimfa nincs ám, hogy vezesse;
Hát egy kockára mindenét ne vesse.”
Balázsra áthat e beszéd sugalma,
S fölizgatottan távozik haza.
Kissé megingadoz merész bizalma
E kétkedőnek nincs-e igaza?
Csak az-e boldog, kit lágy szelek fuvalma
Nyugalmas élet révéhez hoza?...
S amint ezen tűnődik, ím elébe
Föllebben a leányka szende képe.
A szerelem tündére... Jaj de, esdek,
Jó olvasóm, ne képzeld azt az Ámort,
Kit a szobrászok annyiszor kinyestek,
Akit Rubens vörös festékbe mártott,
S azóta annyi rossz kontár lefestett,
Pufók arccal, mint egy borissza kántort:
Dicsőn alkotta őt az ősi mult,
Hanem ma már nagyon meghúsosult.
Ama tündérre gondolj, kit te alkotsz,
Merengve néha csöndes éjjelen;
Ki, amidőn magadba zárva hallgatsz,
Szívedbe’ titkon, lopva megjelen,
Kit rejtve, tán szégyenlve is takargatsz,
Ki tán nem is több, mint egy sejtelem,
Kit nem lehetne vásznon festeni,
De érzed, hogy lénye isteni.
Alakja olykor nyájas esti szél,
Máskor vihar, villámmal vemhezett;
Ma kismadár, hízelgve gőgicsél,
Holnap vadállat, vérre éhezett;
Büszkén szülemlik, mint egy élet-cél,
S meghal, mint egy múló emlékezet;
Szülője ábránd s néha unalom,
Szülöttje a legtöbbször fájdalom.
E dévaj isten ím haragra lobban
Balázsra, mert annyit gúnyolta őt:
Ezért kemény bosszút forral titokban,
Megtörni ezt az önhitt kétkedőt;
De félve, hogyha nyíltan csak betoppan,
Úgy nem vehetne vad szívén erőt:
Álarcot ölt, más mezbe burkolózik,
S hősünk szivébe, mint Részvét lopódzik.
És súg fülébe lágy érzelmeket:
Mily szép leány, ártatlan, tiszta, szende;
S e torz világban egy ily gyermeket
Gúny, megvetés, lenézés büntetend-e?
Hullatnak érte Júdás-könnyeket:
»Kár, hogy gaz áruló az apja«, nemde?
És rágalom, botrány sarába mártják
Ily árva lánynak ó ki fogja pártját?
“Én”, mond Balázs. “E gúnyra összezördül
Igazságérzetem s fölháborog.
Kimentem őt a vád hinárja közül,
S mint a vak éjben fénylő csillagok.
A rágalom sötét ködén keresztül
Szűz angyal-arca tisztán fölragyog;
Ha minden elhagyá, pártját fogom...
Hahó, Balázs! de lesz-e rá jogom?
“Lesz. Van bizalmam, hogy nyerek jogot,
S hatalmam is lesz, hogy megvédjem őt.
Szerzek magamnak állást, birtokot,
És akkor...” Ah, de már itt bökkenőt
Talál: szégyenli ezt a szándokot,
Restelli célját önmaga előtt,
Bölcs hallgatással hát kitér előle:
“Akkor - ki tudja, eh, mi lesz belőle...”
Hősünk negédes, elbízott szívébe
A dévaj isten, e pajkos kujon,
Álarc alatt magát így fészkelé be,
Nem kérdve, hogy szállást kap-é vajon?
S midőn utóbb nyílt arccal is kilépe,
Nem volt idő segítni a bajon,
Miként mindezt leírom majd alább;
De mára tán elég e vers-nyaláb.
Második ének
... Men write, speak, preach, and heroes kill, And bards burn, what they call, their “midnight-taper” To have - a name.
Byron
Hányszor megállunk a Heraklesz-úton:
Küzdésre késztet dicsvágy s büszke ész,
De a szív csendes nyugalom után von,
Pázsitra, gyepre a szem vágyva néz;
Lelkünk röpülne, túl minden határon,
De bágyad a test, és ólom-nehéz.
Fölvillanó vágy, hamvadó remény!
Küzdelmöket de sokszor érzem én.
De a dologra hát! Mesénk megoldzott,
Szedjük guzsalyra s fejtsük a fonált.
Balázs szívébe új érzés lopódzott,
Melynek nevet biz ő még nem talált;
Képzelme folyvást szerteszét kalózolt,
Ábrándja, mint hegyormi köd, zilált;
Lelkében hol magas dicsvágy zajong,
Hol csendes élvek édes vágya zsong.
Vágy, mely szelíd ábrándokat növelve, _
Útjára gátat, kétkedést hajít:
- Nem jobb-e, szól, nem bölcsebb életelv-e
Nem űzni balgán hírnév csábjait?
Nem boldogabb-e, aki nem figyelve
Szirén-dalokra, éli napjait?
S ily boldog ő is mért ne lenne mint más?...
- Az ám! ha oly könnyű voln’ a lemondás.
Ha rajta állna, hogy pihenni szálljon -
Mely szárnyra kelt - a dicsvágy, képzelet;
Ha tőle függne, hogy futtán megálljon,
S egye, mint más, a napi kenyeret!
De a jövő ködös, s e vak homályon
Őt nem vezérli még önismeret.
Kedélye hol borul, hol földerül,
S tűnődve, küzdve így, elszenderül.
S lát álmokat. - De hisz hogyisne látna?
Epószokban a vízió szokás:
Lám, példa Haidée álma és Tatjána,
S az Ili-, Aene-, Zrínyi- s többi-ász;
A kritika bizony meg nem bocsátna,
Ha hiányzanék versemből a “csodás”. -
Ő álmodott hát, s ez, mint majd kitűnik,
Beteljesült, bár nem mind egy betűig.
Heverve ül, zöld erdő tompa mélye
S illat-lehellő lombos fák alatt;
Im; egyszer egy menet vonul feléje,
Bizarr, de tündöklő királyi had;
Zilált összhangban mint Wagner zenéje,
Kavargva és zajongva elhalad,
Egyik lovag lovon, másik szamáron,
Oroszlánon, sason vagy griffmadáron.
Közbül szószék-alakú díszfogattal
(Minővel ünnepet ős Róma ült)
Hős nőalak jő, fején cserfonattal,
Haja, mint fátyol, messze, szélbe züllt;
A környezet megállva hódolattal,
A zűr, zsivaj rögtön lecsendesült,
S az amazon Balázs felé mosolyogva
Hivólag int, közelb, közelb hajolva:
“Én vagyok a Dicsőség, jer velem!”
És újra nyájas méltósággal int;
Ő kelne már, de hátul hirtelen
Vállára másik női kéz legyint:
“Ne menj, ne higgy, ne légy oly esztelen,
Lebűvöl és csalárdul eltaszít;
Nyomán jön a Kudarc, s a csáb-igézet
Ehhez csatol: amott a példa, nézzed.”
S egy új alak most, mint sátrak bohóca
Rongy-tarka díszben, jő egy talyigán;
Saraglyáján egész raj van fogódzva,
Ifjú, öreg nép, asszony, férfi, lány,
Művész, író, koncertek virtuóza,
Katona, sans-culotte, híres zsivány,
Herosztrát, Macbeth, Jánku, Law, Marat...
Kiket leperzselt dicsvágy sugara.
“Lásd, mind ama fény csalta e csoportot,”
- Szól súgva hátul a halk női hang -
“Mind ült a dicskocsin, s magasra hordott
Fejjel hivé hogy hír, kéj, pálma, rang
Már mind övé, míg lelke elvakult ott,
S lebukva most e talyigán tolong...”
Balázs szorult kebellel néz oda;
De egy perc: s eltünik mind a csoda.
Csak a két nő marad: boszút zihálva
Az amazon dühvel rohanja meg
A szende nemtőt; ez galambbá válva;
Balázs keblére röppen s ott piheg;
De a másik mint éhes ölyv utána!
És keble mélyén űzi s fojtja meg...
Ő felkiált, s nagyot rándulva teste,
Fölébred - ágyáról a földre esve.
Virrad; föleszmél; átgondolja álmát:
Mily elriasztó, amit álmodott;
De most a dac fokozza önbizalmát
Azért se hagyja, amihez fogott.
Rendszert követ: éjjel fog írni drámát
S nappal tanul kenyéradó jogot;
Kitartó szorgalom mindent tehet:
Lám, Bánk szerzője is ügyvédkedett!
Mért is keresné ő a lomha csendet,
Hisz őt a csend nem boldogítaná:
Ám tengjen félrebújva, aki tenghet,
Őt szűk családi kör megfojtaná;
S tán álma is ellenkezőt jelenthet,
S boldogság és dics együtt vár reá;
Hiszen “somnia sunt contraria”;
Kár volna gyáván meghátrálnia.
“Nem, nem szabad - kiált - közlétbe vesznem,
Ha e leányt megvédni szándokom;
Dicső nevet, hírt kell mérlegbe vetnem,
Midőn világ előtt pártját fogom;
Más élhet elvonulva is, de én nem;
Küszködni kell, míg győzök vagy bukom.”
S agyában ily eszméket hányva-vetve,
Hősünknek újra éled munkakedve.
Fonák időszak volt ez a magyarra!
Nem sírva vigadt, de ujongva sírt;
Ön-fiait ölé a harc viharja,
S itthon örömmel várt felőle hírt,
S mig a harctért saját vérünk takarja,
Ugy megvigadt, hogy könnyével se bírt
“Hurráh, megint egy új csatánk veszett el,
Bár benne tízezer magyar esett el.”
Szilaj, torz kedvvel egykor így ujonga
A gályarab, midőn a vész kitört;
Recsegve tágult minden borda, donga
Hajójukon s az ár végig söpört;
Ő, látva kényurát hogyan szoronga,
Vad kárörömmel gúnykacajba tört:
“Ha-ha! bitang, most sírhatsz, esdekelhetsz!
Nem bánom, meghalok, csakhogy te elvessz!”
De nemzetünkbe ujra visszatértek
Az elröpült hit, a zsibbadt erő;
S már-már az égtől is segélyt reméltek,
Egy új Csabát, ki légből száll elő,
S lőn tüntetés, zavar, hűhó tömérdek,
Hisz Csaba-mondánk oly szép, megnyerő,
S a politikák legmagyarbika:
A sült galamb-várás-politika.
S bár sült galamb a szánkba nem repült,
Vígan csörgettük a már gyenge láncot;
Népünk az elnyomók fejére ült,
Megvert, ha verhetett, egy-egy fináncot,
Az ifjúság zajonga, lelkesült,
S a kis diák, ha a földből kilátszott,
Már harcba készült, fennen hordta orrát
S daccal mulasztá el a német-órát.
Valóban rajta hát! Mohó kapással
Tanul rakásra most mindent, sokat,
Vágyik benyelni rögtön egy falással
Dramaturgiát s corpus jurisokat,
S körülvevén magát nagy könyvrakással,
Köztük kutat, túr, hány, vet, válogat,
Nappal fejét joggal szedi teli,
S az éjet Melpoménnek szenteli.
S bár érzi, hogy sok e kettős irány; de
Biztatni önmagát, példát keres
Előtte áll Machiavelli, Dante,
Lamartine, Zrínyi és több ily jeles,
Ki államférfi s költő egyaránt, - eh,
Hisz volt, ha kell, akárhány még ilyes:
Goethe miniszter, Burns finánc, szegény,
Vagy itt hazánkban is: Eötvös, Kemény.
Ő is tehát hol drámát írva kotlik,
Hol újra jog-könyvek közé vesze;
A jog sovány, s a dráma csetlik-botlik,
S már érzi, hogy erőltetett esze
Bágyadni kezd, nem fog, meg-megbicsaklik;
De ő nem nézi, mennyit végeze,
S hogy agya bír-e oly zilált halommal,
Ő csak tanul, kibuggyant buzgalommal.
Drámát ír vagy hatot; megkezdi tűzzel,
Megír belőle egy fél felvonást,
Elsőt, utolsót, mindegy, kapzsi ésszel,
Az expozíciót, vagy végcsapást,
Majd ág-bogas bonyodalmakba vész el,
Vagy unja tervét, elkezd újra mást,
S úgy össze-vissza fonja szövedékét,
Hogy némelyiknek meg se lelte végét.
És asztalánál görnyedez szünetlen,
A test igényire semmit sem ád;
Dacolni kezd az ős természet ellen,
Pedig, haj, megtorolja ez magát:
Szárnyszegve hull alá a büszke szellem,
Ha megszegé a testnek ős jogát.
Balázsnak is megjött e büntetése,
Elméje zsibbad, lankad érverése.
A megzavart vér mind fejére tódul,
Szemén át-átfut egy sötét homály;
Az ér fülében lüktet, agya bódul,
Halántékcsontja szaggatózva fáj,
S mintegy jövő időkre kóstolóul,
Érezni kezdi, hol fészkel a máj,
S midőn órák hosszát görnyedve hajlik,
Egy-egy ideg mellében megnyilallik.
De vére lüktethet, és melle sajghat,
Nem tántorítja, nem csüggeszti el:
Mi ád erőt neki: a vér- s agy-alkat?
Kevély anyaghivő, ha tudsz, felelj!
Mi készti, hogy testére rá se hallgat,
Sőt öntudattal nyomja s gyötri el?
Mi az, mi benne nyugtot nem találhat?
Hol itt az anyag, hol van itt az “állat?”
Ifjúkorát miért nem éli nyugton?
Hány szép öröm, mit balgán elszalaszt!
Ifjonti vérrel, mint agg tesped otthon,
Minden gyönyört jövőjébe halaszt,
S ha vágya ébred mégis néha, titkon,
Kemény szigorral visszanyomja azt; -
Az ismerős köröktől elmarad,
Nem bánja, hadd legyen “faché”, harag.
Estélyre, vagy no éppen bálba!... píha,
Majd ő biz ott rángatja a bokáit!
Vagy társalogni! Ej, afféle léha
Szalon-beszélgetést bizony nem áhit,
Csupán Réfalvyhoz megy néha-néha,
S el-elbeszélget, szívesen, sokáig,
S biztatja, nagyhitű ifjúi hévvel,
Magát, hazáját, mindent, szebb jövővel.
“Hiszem, mond, hogy van egy osztó igazság,
S célt ér, kiben volt hűség, szív, erő;
Egy percre néha tán el-eltapossák,
De pálya-nyerve tör megint elő;
Jutalma, mindig szubjektív boldogság,
Eléri azt, miben üdvöt lel ő:
Ez hírt, amaz pénzt, nőt, vagy testi élvet;
Én tán babért, ön boldog, csendes éltet.”
Mint szirt megáll, ha hab tolul körüle,
Míg ez csapongva, játszva rája fut:
Balázs, magát ringatva, így hevűle,
S a gazda csak hallgatta e fiut.
Hisz aki gyermeket lát, nem derűl-e,
Ha ez vidáman lepkét űzni fut?
Sőt néha nem fut-é utána szinte?
Réfalvy is Balázsra így tekinte.
Ő, mint az árny, komoly volt s fénytelen,
Balázs reménye még ragyogva szárnyal, -
S mint a pirosló hajnal megjelen;
Ha a kelő nap küzd az éji árnnyal:
Mögöttük, ím, elrejtve s nesztelen
Egy tiszta hajnal kelt föl röpke szárnnyal,
Szűz szerelemnek tünde hajnala,
S új fény derült a házra általa.
Mert e bezárt lak, e kis kert viránya,
Melyben egy tört kedély enyhet talált,
Kietlen zárda volt a kisleányra,
Midőn a gyermekév serdültre vált;
Nyomasztja őt komoly, hideg magánya,
Merengő lelke a távolba szállt
“Mily elhagyott ez a ház”, így sohajta,
“Mikéntha titkos átok ülne rajta.”
Nem tudta ő, mi vitte sírba anyját,
Ezt atyja tőle félve titkolá;
Olykor halottak napján, látta hantját,
Ilyenkor sírkövére megcsókolá;
Mint gyermek, otthon, megszoká magányát,
Egész világát aty
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
CES
|
Černý, Boleslav L.
|
Prach.
|
Na římse oken, zdobné na okrase,
na knihy, vásy – pozvolna se klade.
Ba léty cítíš jej i ve svém hlase;
pod prsty napadal – je všade, všade!
Na skráni uzříš drobné jeho stopy,
jej ruka stírá, když se čeho chopí.
Na vzpomínkách ho najdeš víc než dosti
a nejhůř pošpiní tě – v společnosti.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
釋惠日
|
白蓮花
|
神物何由測，
芬陀陸地興。
素芳呈玉雪，
梵剎肇丘陵。
換額從偏霸，
懸碑自老僧。
慇懃勸來者，
期使續千燈。
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
CES
|
Pokorný-Pikulík, Josef Václav
|
Pošetilosť.
|
Často dávná pošetilosť lidu
v jiné formě, do nynějška přeletí –
Dříve, židé klaněli se teleti,
Nyní – oslové se klaní židu! –
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
DEU
|
Rudolf G. Binding
|
Sonette der Verschmähten - Nr. 11
|
Unzerstörbar steigt das Vergängliche auf.
Ohne Trauer fällt die Fontäne zum Spiegel
den sie aufjauchzend verließ; und der Ewigkeit Siegel
ruht auf allem was blüht in sich endendem Lauf.
Lerchengesang und fliehender Vögel Heer
Löwen so fern und nächtiger Eulenschrei
lassen mich nicht und kommen und gehen vorbei
voll des Ewigen und des Vergänglichen leer.
Voller glühen die Tage. In Nächten verweht
nicht der Abschied des Lichts. In Lächeln nur weinen
Augen noch heimlich der Tränen die sie vergossen.
Er der Niegekommene kam. Und er geht
leicht um wiederzukehren: daß in dem einen
Selig-Umarmen sei das Vergehen beschlossen.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
CES
|
Sušil, František
|
Před zvěstováním.
|
Úsměvavou tváří
U večerní záři
Poklekává Máří
Jakby při oltáři.
Popadala sladká rosa,
Prosvitala nebes kosa,
Stáť se zdála světa osa.
Zála vůně z růže,
Jakby krásy bůže
Vstalo z nebes lůže.
Tedy Máří svatá
Láskou k Pánu vzňatá
Vzpěla ve slova ta:
O ty roso svíží,
Již se ten čas blíží,
Kdež se spása sníží
Ku pozemské chýži.
O přijď roso s nebe,
O přijď bozský chlebe,
Vroucně ždáme tebe.
O přijď vůně s blankytu
Do pozemských obytů!
Přibuď v blahém úsvitu
Ke všech slastí pocitu!
Na všem kvítí přebohato
Rozskvěla se rosa na to,
Jak se v slunci stkvěje zlato.
A aj divná věsť,
Hlava Máří jest
Plná stkvostných hvězd.
A vše rosy krůpěje
Jako od zlatoděje
Změnily se na nebeské perly
Za osadu Mariiny berly.
A aj v jejím čistém lůně
Leží růže rajské vůně,
Jako na nebeském trůně.
Z okolí se ozývá ples,
Pěje louka a jásá les,
Snesli se s oblohy andělé,
Stkví se jich úprava přestkvěle,
A z útrob tísně
Překrásné písně
V slávu a čest Marii
Uměle jim se lijí,
Jak kdy padá rosa do sněživých lilijí:
„Maria buď zdráva!
Ty jsi světa sláva,
Ty jsi nebes královna,
Kdo se tobě vyrovná?
Prute z rajských stromů,
Sloupe s nebes domu,
O jdi, o spěš k domovu,
Svadbu tam máš hotovu.
Nebes věčný kníže
Do tvých útrob chýže
Se sborem všech milostí
Laskavě se uhostí.
O jdi Boží choti,
Růže se již brotí,
Již se bělá lílije,
Jenž se s růží rozvije.
Jdi již archo Boží,
Pán se v tobě složí.
Vlají lásky prapory;
Jdi již do své komory.“
A ta píseň zněla,
Jak když růže stkvělá
S vánkem libě šepotá,
Jak když slavík klokotá.
Prošla Boží děvu slast bohová,
Jak ponebesko jenom ji chová.
A co dí tajemná toucha,
Toho panna již poslouchá.
I jde domů v běhutém spěchu,
V nitru majíc bohatou těchu,
A tam k věčné spáse nám
Rozskvěl se v ní Boží chrám.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
JPN
|
親康
| null |
わすれては あきかとそおもふ かたをかの ならのはわけて いつるつきかけ
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
FAS
|
حسین پناهی
|
برای آناهیتا
|
ورای این خانه كوچك كه معبد مقدس من است
پلكانی است از نور كه به بام همه دنیا منتهی می شود
ما هر روز از فراز آخرین پله
تك تك مردم روی زمین را به اسم صد می كنیم
و با صدای بلند به آن ها می گوییم كه دوستتان داریم.
ورای این خانه كوچك كه به اندازه زندگی بزرگ است
پنجره ایست كه رو به پنجره های همه دنیا باز می شود
ما هر روز از آن پنجره
برای مردم دنیا سرود شاد زندگی می خوانیم
برای پاتریس سیاه و خسته در مزارع نیشكر
برای كامیلیا در معدن
برای كاترین و بچه هایش
برای متاع كه كاسه آردی را از زن همسایه یكساله قرض میگیرد
برای عشق فقیرانه چوپانان بنگله
ورای این خانه، این معبد،
روزانه ایست كه به خانه خورشید راه دارد
ما خورشید را خواهیم گفت
تا همراه بهار
برای كامیلیا، برای كاترین، برای متاع،-
برای عشق فقیرانه چوپانان بنگله طلوع كند.
خانه كوچك من، خانه خورشید و بهار است
چند قطعه
1.
مگسی را کشتم
نه به این جرم که حیوان پلیدیست بد است
و نه چون نسبت سودش به ضرر یک به صد است
طفل معصوم به دور سر من میچرخید
به خیالش قندم
یا که چون اغذیه ی مشهورش تا به آن حد گندم
ای دو صد نور به قبرش بارد
مگس خوبی بود
من به این جرم که از یاد تو بیرونم کرد
مگسی را کشتم
2.
از آجیل سفره عید
چند پسته لال مانده است .
انها که لب گشودند ؛ خورده شدند
انها که لال ماندن ؛ می شکنند.
دندانساز راست میگفت:
پسته لال؛ سکوتش دندان شکن است...
3.
من تعجب میکنم
چطور روز روشن
دو ئیدروژن
با یک اکسیژن، ترکیب می شوند
و آب از آب تکان نمیخورد !
4.
بهزیستی نوشته بود :
شیر مادر ، مهر مادر ، جانشین ندارد
شیر مادر نخورده ، مهر مادر پرداخت شد
پدر یک گاو خرید و من بزرگ شدم
اما هیچ کس حقیقت مرا نشناخت جز معلم ریاضی عزیزم
که همیشه میگفت : گوساله ، بتمرگ !!!!؟؟؟؟
5.
با اجازه محیط زیست
در دریا دکل می کاریم
ماهی ها به جهنم !
کندوها پر از قیر شده اند
زنبورهای کارگر به عسلویه رفته اند
تا پشت بام ملکه را آسفالت کنند
چه سعادتی !
داریوش به پارس می نازید ، ما به پارس جنوبی !
6.
رستم ، کنار پیاده رو سیگار میفروشد
سهراب ته جوب به خود میپیچد
مردان خیابانی برای تهمینه بوق میزنند
ابولقاسم ، برای شبکه سه سریال جنگی می سازد
وای...................
موریانه ها به آخر شاهنامه رسیده اند !!
7.
صفر را بستند
تا ما به بیرون زنگ نزنیم
از شما چه پنهان
ما از درون زنگ زدیم
8.
نیم ساعت پیش،
خدا را دیدم
که قوز کرده با پالتوی مشکی بلندش
سرفه کنان
در حیاط از کنار دو سرو سیاه گذشت
و رو به ایوانی که من ایستاده بودم آمد،
آواز که خواند تازه فهمیدم
پدرم را با او اشتباهی گرفته ام.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
JPN
|
公守女
| null |
ありなから きえぬとみえて かなしきは けふのたむけの はなのしらゆき
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T1
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر ثابت قطنة
|
قصيدة عَصافيرُ تَنزو في الفَسادِ وَفي الوَغى
|
عَصافيرُ تَنزو في الفَسادِ وَفي الوَغى
إِذا راعَها رَوعٌ جَماميحُ بَروقِ
أَأَحلُمُ عَن ذَبّانِ بَكرِ بنُ وائِلٍ
وَيَعلِقُ مِن نَفسي الأَذى كُلَّ مُعَلِّقِ
لَم أَكُ قَد قَلَّدَتكُم طَوقَ خَزيَةٍ
وَاِنكَلتُ عَنكُم فيكُم كُلَّ مُلصَقِ
لَعَرمُكَ ما اِستَخلَفتُ بَكراً لِيَشغَبوا
عَلَيَّ وَما في حِلفَكُم مِن مُعَلَّقِ
ضَمَمتُكُم ضَمّاً إِلَيَّ وَأَنتُمُ
شَتاتٌ كَفَقعِ القاعَةِ المُتَفَرِّقِ
فَاِنتُم عَلى الأَدنى أُسودُ خَفيَّةٍ
وَأَنتُم عَلى الأَعداءِ خِزّانُ سَملَقِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
HIN
|
Anant Mishra
|
मकान
|
आदमी के ऊपर छत होनी ही चाहिए
वह घरेलू महिला
हमेशा मिलने पर कहती है
उसका बंगला नया है
उसके नौकर उसके लान की सोहबत ठीक करते हैं
और वह अपने ड्राइंगरूम को
हमेशा सजाती रहती है।
मैंने नीले आसमान के नीचे
खड़े हो कर अनुभव किया
कि छत मेरे सिर से शुरू होगी
या मेरे सिर के कुछ ऊपर से
जब मैं मकान बनाऊँगा,
अब मैं मकान हो गया था
और मेरी इंद्रियाँ जँगलों की तरह
प्रतीक्षा करने लगी थीं
मैंने सोचा
यह रहे मेरे नौकर-चाकर
मेरे हाथ और पाँव
यह रहा मेरा दरवाजा मेरा चेहरा
यह रहा मेरा डायनिंग रूम
मेरा पेट
यह रहा मेरा खुला हुआ बरामदा
मेरी छाती
यह रहे कैक्टस कँटीले
मेरी दाढ़ी-मूँछ
और यह रहा मेरा दिल
मेरा ड्राइंगरूम
मैंने पूरा मकान मिनटों में
खड़ा कर लिया था,
और अब मैं आराम से
सैर पर जा सकता था
जेब में मूँगफली भरे हुए
और चिड़ियों से मुलाकात करते हुए।
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
陈绍先
|
挟弹图二首
|
连镳骢马雕鞍新，
银蹄蹀躞扬风尘。
一声嘶过沙堤畔，
雨香云暖当芳春。
乌纱云锦新承赐，
侍宴明光醉归去。
弯弓挟弹望飞禽，
落花满地无寻处。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T4
|
T1
|
DEU
|
Ferdinand Freiligrath
|
Die Republik
|
Die Republik, die Republik!
Herrgott, das war ein Schlagen!
Das war ein Sieg aus einem Stück!
Das war ein Wurf! Die Republik!
Und alles in drei Tagen!
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Die Republik, die Republik!
Ankeuchten die Berichte:
Ein Atemzug, ein Wink, ein Blick,
ein Handumdrehn – die Republik!
So dichtet die Geschichte!
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Die Republik, die Republik!
Nun ist der Wall erstiegen!
Nun ist gerannt die Mauerlück –
die Republik, die Republik!
Und unsre Farben fliegen!
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Die Republik, die Republik!
Noch stehn wir müssig unten!
Vom Wall doch ruft's: bleibt nicht zurück!
Nach durch den Riss – die Republik! –
Beim Aufblitz unsrer Lunten!
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Die Republik, die Republik!
Ja doch, ihr Vorhut-Streiter –
Wir folgen euch! Die Republik!
Schon dröhnt von unserm Fuss die Brück,
schon fassen wir die Leiter!
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Die Republik, die Republik!
Wer redet von Entzweien?
Was Völkerhass! Die Republik!
Als Freie, jochlos das Genick,
so treten wir zu Freien!
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Von heute an – die Republik! –
Zwei Lager nur auf Erden:
die Freien mit dem kühnen Blick,
die Sklaven, um den Hals den Strick!
Sei's! Mag's entschieden werden!
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Sonst aber – hoch die Republik! –
Kein Kriegen mehr und Spalten!
Nur fester Bund zu Lieb und Glück!
Nur Bruderschaft – die Republik! –
Und menschlich schön Entfalten!
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Die Republik, die Republik!
Wohlan denn, Rhein und Elbe!
Donau, wohlan – die Republik!
Die Stirnen hoch, hoch das Genick!
Eu'r Feldgeschrei dasselbe:
Die Republik, die Republik!
Vive la République!
Tweet
Gedichtinterpretationen
-
Gedichtanalysen
audible-Hörbücher KOSTENLOS testen
Impressum - Datenschutz
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
DEU
|
Sabina Naef
|
Sekretär
|
eine Schublade für gepresste Pusteblumen eine Schreibplatte für die Schallplattenrillensprache eine Schublade für verlorene Absätze ein Geheimfach für den ersten Schnee
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T3
|
LZH
|
清恒
|
过丁若亭可以栖书斋兼赠卯君秀才
|
箬水可栖迟，
秋高月满帷。
谈经服子慎，
好客郑当时。
我亦曾相过，
心常系所思。
若论羲与献，
那得外人知。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
UKR
|
Halyna Kruk
|
до Сильвії Плат
|
о, Сильвіє, наставив на мене сильце на ситцевих полях у дрібненьку кратку так, наставив на мене сильце, на лляних полях з рубчиком хоче мене впіймати окільцювати, о Сильвіє, хоче на бавовняних полях, м’яких як забуття, позначити мене, внести мене у якийсь реєстр, як відмираючий вид, Сильвіє прив’язати мене за двійко-трійко дітей, як за ногу, щоб я не могла ніколи покинути його, а тільки: - мнути ці поля у кратку, - зрошувати потом ці поля з рубчиком, - знесилюватись і сивіти на цих бавовняних полях, м’яких як забуття о Сильвіє, чому жінка мусить платити за свободу дорожче, ніж Америка?
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
IND
|
Andra Hasibuan
|
LEMBAYUNG SENJA
|
LEMBAYUNG SENJA
Oleh Andra Hasibuan
Bias ini berhias olehmu,
Hariku penuh lukisan memulir raga.
Beningna bergilir cumbui rasa,
Yang hidup dikuakkan tabir,
Terpilah-pilah dalam nada seruling gembala senja...
Rindu ini runcing,
Hingga meninggi memuncak asa,
Ruahnya bujurkan cakra,
Dalam lingkaran-lingkaran cinta membara...
Disenandung jiwa,
Menggantungkan lintang terpekung,
Menunggangkan rasa laksa busur panah,
Warna bibir merekah sumrigah merengkahkan hati...
Berhati-hati pada sasaran mata terpandang,
Ciptai rindu temaram sebatas senja,
Bintang malam terperangkap dilorong waktumu,
Batas senja nan berganti kelam...
Hati ini terpenjara olehmu,
Bayang-bayang semu hadir dihadapku,
Galaulah rasa ditelan batas senja,
Perjuangan meningka asa...
Harap libur dihari esok,
Buat hati sekarat menjadi-jadi,
Rinduku-rindumu tersiksa jarum-jarum waktu,
Mengobati asa terbelenggu rindu,
Tungguilah hadirku...
Aku rindu
secuil senyum darimuseperti kelopak mawar
begitu harum
Hinggap dipucuk-pucuk pembauanku,
Terhantar dengus-dengus nafasmu...
Mirah delima
berhias dikemerekahan bibirmu
Indah langit bila aku mengecap rasa.
Para bintang malampun merasa malu,
Akan keindahan nan kamu miliki...
Aku rindu pancaran matamu,
Beri keteduhan rasa,
Aku rindu belaianmu,
Jemarimu indah kulitmu seperti sutra,
Begitu lembut...
Aku rindu akan itu rindu,
Hari penuh canda tawa,
Aku rindui semua tentangmu..
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر ابن المعتز
|
قصيدة خلَّ العدوَّ فدهره
|
خَلِّ العَدوَّ فَدَهرُهُ
يَشفيكَ مِنهُ صُروفُهُ
وَالوَعدُ دَينٌ وَالعَطا
مُستَعيَبٌ تَسويفُهُ
إِنَّ الكَريمَ مُخَلَّدٌ
وَحَياتُهُ مَعروفُهُ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
李一甯
|
雞澤道中
|
茅屋投居笑笑忙，
男兒事業在綱常。
馬蹄泥濘村邊急，
客思蟬聲葉底長。
萱草綠深秋靄合，
豆花香散午風涼。
何時海燕乘春至，
白日雙飛入畫堂。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T2
|
LZH
|
志淳
|
舟夜
|
浦冻水声死，
烟交暮色黄。
一舟风猎猎，
两岸日荒荒。
小梦偶然就，
孤怀终不忘。
已知行学事，
惟有歇心狂。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T5
|
ARA
|
الشاعر موسي العصامي
|
قصيدة تموت ولم تبكك البارقات
|
تموت ولم تبكك البارقات
ولا السمر والضمر الشزب
ولا لف ألوية النيرين
لثارك فيلقه مرهب
وللشمس أعمالها عثير
به المشرق اسود والمغرب
ولا حطم الخط مطرورة
طعان وغاه لظى تلهب
ولا اعترضت في صدور السراة
عوال لأرواحها تسلب
ولا الصافنات لبسن الحداد
وطاف بها مأتم يندب
ولا سلت البيض في وجهها
لها وتنحن لها موكب
ولا بسريرك قام الرديف
وعزت به عزها يعرب
ولا بين أحيائها صارخ
ولا في المحافل من يخطب
لأنك لست زعيم العلى
ولا أنت غالبها الأغلب
ألست عماد وجود الوجود
فكيف استقام فلا يقلب
سأنعاك ليلة لا صارخ
سوى البيض بارقة تنحب
وأبكي بأعين شهب السما
دما في مجرتها يسكب
وأصرخ في غارة صبحت
بثارك كل الورى تطلب
بجمع طلايعه المنجدات
بغار بها سبسب سبسب
وتوقد نيرانها الممكنات
وما في الوجود بها بحطب
وليس بمجد ولكنما
لدي البريء هو المذنب
فخذلان كوفان في مسلم
به غدر الدست والمنصب
ونقضهم بيعة ابن النبي
به غدر الدين والمذهب
وليت اكتفت دون أن جيشت
عليه وجرت له تسحب
أحاطت به وبست الجهات
أحاط بها الخطر المرعب
فخيرها قبل حكم الظبا
ونقط الأسنة ما استصوموا
فأما يعود إلى يثرب
ومن حيث جاء لها يطلب
وأما الجبال وشعب الرمال
وظهر الفيافي لها يركب
وأما يسير لبعض الثغور
يقيم بها مع من يصحب
فما رغبت منه في واحد
ولو أنصفت لم تكن ترغب
رأت منه قلة أنصاره
فظنت بكثرتها ترعب
وسامته يخضع وهو الأبي
وأنى يقاد لها المصعب
فناجزها الحرب في فتية
لهم باللقا شهدت يعرب
بها ليل تحسب أن الردى
إذا جد ما بينها ملعب
لها الموت يحلو خلال الصفوف
وما مر من طعمه يعذب
سواء عليها الفنا والحياة
إذا استرجع التاج والمنصب
لهم دون مركزهم موقف
إلى الحشر نادبه يندب
أشادو الهدى فوق تاج الأثير
ومبني الضلال به خربوا
فما حزب طالوت ذو البيعتين
ولا أهل بدر وإن أنجبوا
ولا يوم أحزابها يومهم
واحد وما بعدها يعقب
ولا الجاهلية ذات الجروب
بحربهم حربها يحسب
بسبعين ألفا خلال الوغى
تجول وامدادها تلعب
رسوا كالجبال وهم واحد
وستين لكنهم ذرب
أجالوا الوغى جولان الرحى
وللحشر نيرانها تلهب
سل الشام عنها وأهل العراق
فهل سلمت منه إذ تهرب
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ZHO
|
余弦
|
失眠
|
他躺在半夜的床上，像一条搁浅在沙滩上的鱼
他想呼吸水，围上来的却是空气
围上来的是空气——大面积密集的针尖
接踵而至，停在他的皮肤上
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
George, Stefan
|
N.A.
|
Die kinder unterm feigenbaum entschlafen
Nach unbedachtem seligem vermählen ·
Mich kümmerten der kalten väter strafen
Wol! da ich euch den starken tropfen gönnte
Aus meinem treuen ringe der mir diene
Wenn es bei einer dämmerung mir schiene
Dass ich die Sterne nicht mehr schauen könnte
Begnadete! da ich euch gütig nahte
Und kein erwachen euch ein glück ermattet
Das nur der träum so herrlich euch gestattet
Als ich es jezt aus euren zügen rate
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
IND
|
Imam Aris Sugianto Masa kecilku penuh dengan bahagia
|
MAMA, MAAF! AKU INGIN JADI PEREMPUAN
|
MAMA, MAAF! AKU INGIN JADI PEREMPUAN
Oleh Imam Aris Sugianto Masa kecilku penuh dengan bahagia
Dimanja seperti anak raja
Diperbolehkan main apa saja dengan siapa saja
Bergelimang kasih sayang kedua orangtua
Bermain boneka Barbie dan masak-masakan adalah kesukaanku
Meniru sikap mama di depan cermin adalah kebiasaanku
Mempoles gincu di permukaan bibirku adalah tiruanku
Berjalan kemayu ala model ayu
Aku laki-laki yang terjebak pada jiwa seorang perempuan
Laki-laki cantik dalam kehidupan
Selalu bersikap kemayu dalam segala perlakuan
Selalu bersifat layaknya seorang perempuan seumuran Selalu mencoba bersolek ala putri ayu untuk pamer kepada pangeran
Selalu mencoba berpakaian perempuan Aku nyaman dengan segala perbuatan
Kedua orangtuaku melarangku bersikap seperti itu
Katanya tidak wajar
Kedua orangtuaku berusaha mengubahku
Berusaha mengikutkanku dengan segala kegiatan anak laki-laki diluar jam sekolahku
Namun hasilnya nihil
Aku tetap menjadi pribadi yang kemayu
Lambat laun , semua ini menjadi masalah bagiku
Aku merasa berbeda tepat diusia remaja
Aku gelisah seperti hilang arah Aku merasa semua ini bukan jati diriku
Malam yang gamang
Hari yang penuh kebimbangan
Aku mencoba bicara kepada mama
Mama, maaf ! aku ingin jadi perempuan
Aku ingin merubah status diriku menjadi perempuan seutuhnya
Atau lebih baik aku mati daripada aku tidak menikmati kehidupan
Mama diam seribu bahasa
Mama menangis pilu
Mulutnya seolah menolak permintaanku Tapi mama tetap setuju dengan keputusanku
Papa marah besar
Papa tidak setuju
Memang sangat memalukan Harga diri keluarga dipertaruhkan Namun apa daya, inilah pilihan kehidupan
Bojonegoro, 08 Agustus 214Karya : Imam Aris Sugianto
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
LZH
|
蔡廷秀
|
雲窩道石
|
丹爐石畔白雲窩，
地僻山空少客過。
門外月明風定後，
一潭秋水鏡初磨。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
ASM
|
সোণমণি গোহাঁই
|
ফুল - তোমাৰ মৰম
|
সিদিনা যে তুমি দিছিলা
তেনে এপাহি গোলাপ তেজৰঙা,
আজিও সাঁচি থৈছোঁ জানা !
তাৰেই গোন্ধেৰে আমোলমোল
মোৰ হৃদয়ৰ সৰু খোটালি,
য'ত তোমাৰ বসতি ।
অভিমানবোৰো যে আৰু...
বাৰে বাৰে আহে;
অৱশ্যে নাহিবনো কিয়,
ফাগুন যদি প্ৰেম, পছোৱা তাৰ স্নেহ ।
ফাগুনে হৃদয় বান্ধে,
পছোৱাই কাষ চপাই আনে ।
বহাগে ৰহন সানে, শাওনে জীপাল কৰে,
আৰু আহিনে...
আহিনে কান্দোন জোৰে,
যি কান্দোনে চকুহাল মেলে
কণমানি এপাহি ফুল হৈ ।
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
张因
|
题河鲤登龙门图
|
懵腾斗室摇长风，
壁间锦鳞思成龙。
扬波鼓鬛河当中，
头角未具鳞甲雄。
龙门万仞摩苍穹，
纵生八翼层云封。
欲跳不跳喧丰隆，
我见为之心忡忡，
鳞兮鳞兮开鸿濛，
超然一跃如飞虹。
雷火烧尾五云从，
万里青霄路忽通。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
CUSTOM:奋斗蜕变
|
ARA
|
الشاعر ابن المضلَّل
|
قصيدة أعلنت في حب جمُلٍ أي إعلان
|
أَعلَنتُ في حُبِّ جُملٍ أَيَّ إِعلانِ
وَقَد بَدا شَأنُها مِن بَعدِ كِتمانِ
وَقَد سَعى بَينَنا الواشونَ وَاِختَلَفوا
حَتّى تَجَنَّبتُها مِن غَيرِ هِجرانِ
هَل أَبلُغَنها بِمِثلِ الفَحلِ ناجِيَةٍ
عَنسٍ عُذافِرَةٍ بِالرَحلِ مِذعانِ
كَأَنَّها واضِحُ الأَقرابِ حَلَّأَهٌ
عَن ماءٍ ماوانَ رامٍ بَعدَ إِمكانِ
فَجالَ هافٍ كَسَفّودِ الحَديدِ لَهُ
وَسطَ الأَماعِزِ مِن نَقعٍ جَنابانِ
تَهوي سَنابِكُ رِجلَيهِ مُحَنَّبَةً
في مُكرَهٍ مِن صَفيحِ القُفِّ كَذّانِ
يَنتابُ ماءَ قُطَيّاتٍ فَأَخلَفَهُ
وَكانَ مَورِدُهُ ماءً بِحَورانِ
تَظَلُّ فيهِ بَناتُ الماءِ أَنجِيَةً
كَأَنَّ أَعيُنَها أَشباهُ خيلانِ
فَلَم يَهُلهُ وَلَكِن خاضَ غَمرَتَهُ
يَشفي الغَليلَ بِعَذبٍ غَيرِ مِدّانِ
وَيلُ أُمِّ قَومٍ رَأَينا أَمسِ سادَتَهُم
في حادِثاتٍ أَلَمَّت خَيرَ جيرانِ
يَرعَينَ غِبّاً وَإِن يَقصُرنَ ظاهِرَةً
يَعطِف كِرامٌ عَلى ما أَحدَثَ الجاني
وَالحارِثانِ إِلى غاياتِهِم سَبَقاً
عَفواً كَما أَحرَزَ السَبقَ الجَوادانِ
وَالمُعطِيانِ اِبتِغاءَ الحَمدِ مالَهُما
وَالحَمدُ لا يُشتَرى إِلّا بِأَثمانِ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
PAN
|
صابر علی صابر
|
یاراں صدقہ اتار دتّا اے
|
یاراں صدقہ اتار دتّا اے
مینوں میرے توں وار دتّا اے
خود نوں پاویں وسار دتّا اے
اوہنوں رجواں میں پیار دتّا اے
جیہڑے پتھر تے لیک سی تیری
میں اوہ پتھر پنگھار دتّا اے
میری اگّے نہ آ بھلا ہووی
میں تے میں نوں وی مار دتّا اے
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
HIN
|
Sunil Gangopadhyay
|
ओ इक्कीसवीं सदी के मनुष्य!
|
ओ इक्कीसवीं सदी के मनुष्य!
तुम्हारे लिए प्रार्थना करता हू
चंचल सुख और समृद्धि की,
तुम अपने जीवन और जीवनयापन में मज़ाकिया बने रहना
तुम लाना आसमान से मुक्ति-फल --
जिसका रंग सुनहरा हो,
लाना -- ख़ून से धुली हुई फ़सलें
पैरों-तले की ज़मीन से,
तुम लोग नदियों को रखना स्रोतस्विनी
कुल-प्लाविनी रखना नारियों को,
तुम्हारी संगिनियां हमारी नारियों की तरह
प्यार को पहचानने में भूल न करें,
उपद्रवों से मुक्त, खुले रहें तुम्हारे छापेख़ाने
तुम्हारे समय के लोग मात्र बेहतर स्वास्थ्य के लिए
उपवार किया करें माह में एक दिन,
तुम लोग पोंछ देना संख्याओं को
ताकि तुम्हें नहीं रखना पड़े बिजली का हिसाब
कोयले-जैसी काले रंग की चीज़
तुम सोने के कमरे में चर्चा में मत लाना
तुम्हारे घर में आए गुलाब-गंधमय शान्ति,
तुम लोग सारी रात घर के बाहर घूमो-फिरो।
ओ इक्कीसवीं सदी के मनुष्य!
आत्म-प्रताड़नाहीन भाषा में पवित्र हों
तुम्हारे हृदय,
तुम लोग निष्पाप हवा में आचमन कर रमे रहो
कुंठाहीन सहवास में।
तुम लोग पाताल-ट्रेन में बैठकर
नियमित रूप से
स्वर्ग आया-जाया करो।
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
DEU
|
Ludwig Achim von Arnim
|
Lieben und geliebt zu werden ...
|
Lieben und geliebt zu werden
Ist das einzige auf Erden,
Was ich könnte, was ich möchte,
Was ich dächte,
Dass es mir noch könnte werden,
Lieben und geliebt zu werden.
Lieben und geliebt zu werden
Lehrt ihr mich, ihr muntern Herden,
Wenn gehörnte Böcklein springen,
Muss ich singen:
Lieben und geliebt zu werden
Wünsch ich mir, es wird mir werden.
Lieblich um geliebt zu werden
Treibt des Abends Gold die Herden
Mit dem frohen Sängergruße
Zu dem Flusse;
Könnt' ich meinen Sinn erkühlen,
Auszuströmen, auszufühlen.
Liebend auch geliebt zu werden,
Ach wer trug da nicht Beschwerden,
Seht die Stiere scharf sich drängen;
Leichte Gänge!
Streitend möcht' ich für sie sterben,
Für sie leben, sie erwerben.
Liebe, die ich lieben werde,
Ich der glücklichste der Erde,
Und sie muss mir bald begegnen,
Mich zu segnen;
Denn noch nie mit süßerm Schallen
Schmetterten die Nachtigallen.
Liebe tritt mir bald entgegen,
Wie dem Frühling warmer Regen,
Grüne Blätter und von allen
Tropfen fallen:
Und kein Tropfen soll verkommen,
Warum war ich doch beklommen?
Liebend um geliebt zu werden.
Lauscht der Wald dem Tritt von Pferden!
Kommt Sie da? Ich hör im Düstern
Vögel flüstern!
Nein, es jagen sich die Füllen,
Kinder lieben nicht im stillen.
Lieb ich um geliebt zu werden,
Still genügen mir Gebärden,
Vor mir leise reden, lachen,
Sie umwachen!
Mein vertrauter Lustgefährte
War' der Traum auf ihrer Fährte.
Liebend um geliebt zu werden
Reis' ich um die grüne Erde;
Ach wo wird der Blick mich finden,
Der mich bindet?
Und an welchem frommen Herde
Bleib ich um geliebt zu werden?
Lieben und geliebt zu werden,
Lieblich Dasein, lieblich Werden,
Heimlich Wesen und verstohlen,
Wo sie holen?
Ach in welchen öden Mauern
Mag sie lauern, mag sie trauern.
Liebend gleich geliebt zu werden,
Letzte Abendröt' beschere,
Löse auf der roten Schleifen
Himmelsstreifen:
Sinkt des Auges helle Wonne,
Mir im Herzen steigt die Sonne.
Wie mein Auge sich verklärte,
Alles flüchtet, was beschwerte,
Wie auf Wiesen Lüftlein zittern
Hell zu flittern:
Flitterwoche wird mein Leben;
Wird dann hell in Nacht verschweben.
Liebend so geliebt zu werden,
Ach zu arm ist diese Erde,
In die Lüfte muss ich küssen,
Sie zu grüßen:
Nur der Überfluss der Sterne
Gibt mir Zeichen aus der Ferne.
Liebend wieder g'liebt zu werden,
Lieget ruhig, liebe Herden,
Lasst euch nicht im Schlafe stören,
Mich zu hören!
Hört, ich muss nur Luft mir machen,
Singend in das Feuer sehn und wachen.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
BEN
|
নবীনচন্দ্র সেন
|
প্রণয়োচ্ছ্বাস
|
১
অকস্মাৎ কি অনল হৃদয়েতে জ্বলিল?
অকস্মাৎ কেন মন বিষাদিত হইল?
আনচান করে প্রাণ;
ধরা শর-শয্যা জ্ঞান;
কিসে হৃদয়েতে মম এত ব্যথা জম্মিল?
অকস্মাৎ কি অনল হৃদয়েতে জ্বলিল?
২.
কেমনে জন্মিল ব্যথা ?-আমি কি তা জানি না?
প্রেয়সী রে নিরদয়!
কিন্তু যার জন্যে জ্বলি, সে যে জেনে জানে না।
প্রেম ভুলিবার নয়,
কত চাহি ভুলিবারে- ভুলিতে যে পারি না।
৩.
প্রিয়তমে! এই কি রে ছিল তব অন্তরে?
আশা-ইন্দ্রধনু দূরে দেখাইয়া অম্বরে
কেন তৃষা বাড়াইলে?
যদি নাহি জুড়াইলে
প্রণয়-শীতল-বারি বরষিয়া আদরে?
৪.
কি আর বলিব, প্রিয়ে! কত আর বলিব?
তাপিত-তৃষিত চিত্তে কত আর সহিব?
এই পাই, এই নাই,
হারাইয়া পুনঃ পাই,
মরে বেঁচে, বেঁচে মরে, কতকাল থাকিব?
৫.
কি দুঃখেতে, প্রিয়তমে, গত নিশি গিয়েছে!
কি অনলে এ হৃদয় সারানিশি দহেছে!
তব চন্দ্রানন, প্রিয়ে!
অন্ধকারে নিরখিয়ে,
সুদীর্ঘ নিশ্বাস, প্রিয়ে! সারানিশি বহেছে!
কি দুঃখেতে, প্রিয়তমে! গত নিশি গিয়েছে!
৬.
কতবার স্বপনেতে মুখশশী হেরেছি;
কতবার স্বপ্ন-ভঙ্গে, সুখ-ভঙ্গে কেঁদেছি।
এইরূপে কেঁদে, হেসে,
দুঃখের সাগরে ভেসে,
প্রেয়সি রে! মনোদুঃখে গত নিশি কেটেছি।
৭.
হবে না আমার, প্রিয়ে! যদি মনে জেনেছো;
এ অধীনে, তবে কেন, এত দুঃখ দিতেছো?
বলো, প্রাণ! একবার,--
হবে না আমার আর,
ভস্ম হোক এ হৃদয়, যাহা দগ্ধ হতেছে।
(কাব্যগ্রন্থ : অবকাশরঞ্জিনী)
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
URD
|
Arshad Abbas Zaki
|
گزارنے کو تو سب زندگی گزارتے ہیں
|
گزارنے کو تو سب زندگی گزارتے ہیںہم اہل عشق عجب زندگی گزارتے ہیںفریب کھاتے چلے جا رہے ہیں دنیا سےکوئی سلیقہ نہ ڈھب زندگی گزارتے ہیںوہ چند روز جو اچھے دنوں سے ہیں موسومنہ تب گزاری نہ اب زندگی گزارتے ہیںجنہیں قبول نہیں لمحہ بھر کی ہم سفریہمارے ساتھ وہ کب زندگی گزارتے ہیںبھٹک رہے ہیں کسی دشت بے کراں میں مگراک آرزو کے سبب زندگی گزارتے ہیں
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
妙信
|
雨窗
|
云暝虚窗静，
新篁别有情。
烟云清古壁，
风雨壮江声。
有癖酬山水，
偷闲断送迎。
萧疏且高卧，
无意问阴晴。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
崔中
|
和鄧至宏詠桂
|
留伴君家老圃芳，
月中餘蔭带天香。
愚公縱有移山力，
不入當年花石綱。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T1
|
T4
|
T4
|
ENG
|
Cawein, Madison Julius
|
TO SORROW
|
O dark-eyed goddess of the marble brow,
Whose look is silence and whose touch is night,
Who walkest lonely through the world, O thou,
Who sittest lonely with Life's blown-out light;
Who in the hollow hours of night's noon
Criest like some lost child;
Whose anguish-fevered eyeballs seek the moon
To cool their pulses wild.
Thou who dost bend to kiss Joy's sister cheek,
Turning its rose to alabaster; yea,
Thou who art terrible and mad and meek,
Why in my heart art thou enshrined to-day?
O Sorrow say, O say!
Now Spring is here and all the world is white,
I will go forth, and where the forest robes
Itself in green, and every hill and height
Crowns its fair head with blossoms,— spirit globes
Of hyacinth and crocus dashed with dew,—
I will forget my grief,
And thee, O Sorrow, gazing on the blue,
Beneath a last year's leaf,
Of some brief violet the south wind woos,
Or bluet, whence the west wind raked the snow;
The baby eyes of love, the darling hues
Of happiness, that thou canst never know,
O child of pain and woe.
On some hoar upland, sweet with clustered thorns,
Hard by a river's windy white of waves,
I shall sit down with Spring,— whose eyes are morns
Of light; whose cheeks the rose of health enslaves,—
And so forget thee braiding in her hair
The snowdrop, tipped with green,
The cool-eyed primrose and the trillium fair,
And moony celandine.
Contented so to lie within her arms,
Forgetting all the sear and sad and wan,
Remembering love alone, who o'er earth's storms,
High on the mountains of perpetual dawn,
Leads the glad hours on.
Or in the peace that follows storm, when Even,
Within the west, stands dreaming lone and far,
Clad on with green and silver, and the Heaven
Is brightly brooched with one gold-glittering star.
I will lie down beside some mountain lake,
‘ Round which the tall pines sigh,
And breathing musk of rain from boughs that shake
Storm balsam from on high,
Make friends of Dream and Contemplation high
And Music, listening to the mocking-bird,—
Who through the hush sends its melodious cry,—
And so forget a while that other word,
That all loved things must die.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
BUL
|
Галина Златина
|
Гост
|
Зайче бяло се е спряло
на пътечката в снега
и се пита кой ли скита
в тоя страшен студ сега!
Малък зайко, сняг щом падне,
идва Новата Година.
И през преспите грамадни
Дядо Мраз оттук ще мине.
Веят вихри дългокоси,
ала той върви към нас.
Всекиму подарък носи.
Кой не чака Дядо Мраз!
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
CUSTOM:新年期待
|
JPN
|
実重（三条公親男）
| null |
ふきあけの はまのまさこの しほかせに みきはのちとり あとものこらす
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
POR
|
Lope de Vega
|
SONETO DE REPENTE
|
Um soneto, que eu faça quer Violante:
nunca me vi na vida em tal espeto.
Catorze versos dizem que é o soneto:
brinca brincando vão já três adiante.
Pensava não achar mais consoante
e na metade estou de outro quarteto;
mas se me vejo dentro de um terceto
não há nestes quartetos que me espante.
No primeiro terceto vou entrando,
e parece que entrei com o pé direito,
pois fim com este verso lhe vou dando.
E já estou no segundo, e até suspeito
que vou uns treze versos acabando.
Conta! se são catorze, e eis que está feito.
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
LZH
|
權巽
|
石門山
|
茲山甲天下，
葱翠自開闢。
石磴緣空青，
新營眩金碧。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ARA
|
صفية صالح بكاكرة
|
قصيدة نعم أَذكُرْ
|
نعم أَذكُرْ
صفير الريح أغنيةً
بعمري الهادئِ الأصفرْ
وزلزالٌ أتى صبحا
ليوقظني إلى المخفرْ
بتهمة عاقرٍ حملتْ على أكتافها الثكلى
ملاءاتٍ وأرغفةً
لتنفقها على الأيتام في الملجا
لتمحو سوأةَ النسيانِ
للإنسانِ
والعسكرْ
بحكم تجمهرِ الأفكارِ
والأخطارِ
والبلوى
معبأةً بلا مصدرْ
بكل كبيرةٍ ذُكرتْ
وكل صغيرةٍ شطبتْ
قليلاتٌ!
وليستْ لي سوى تهمٍ رديئاتٍ
ولا تكفي
أنا من ذلكم أخطرْ!
بكم سرٍّ
تكسَّرتِ المواقفُ لي ولم أُكْسرْ
بلا تهم أنا أُدعى
بلا ذنب أنا أُسجرْ
أموتُ أموتُ لكني
برغم تكاثر الأشلاء والقتلى
بأوردتي وفي ذاتي
تعدَّيتُ الخطوطَ السودَ
لم أنظرْ جراحاتي
نمَوْتُ بماءِ نزفي
كسْتناءَ جميلةَ الحلوى
وقمحَ سنابلٍ أخضرْ
أنا أختارُ أين أسيرُ
لا أهوي ولا أخْسرْ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
JPN
|
右京大夫（建礼門院）
| null |
こひしのふ ひとにあふみの うみならは あらきなみにも たちましらまし
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
鄭成功
|
復臺
|
開闢荊榛逐荷夷，
十年始克復先基。
田橫尚有三千客，
茹苦間關不忍離。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
HUN
|
Rimay János
|
[Ihon, édes hazám!]
|
Hazájának szól
Ihon, édes hazám!
Ez a jele, hogy szán
Életem igen téged;
Hogy vérem hullását,
Azkit két szemed lát,
Nem kéméllettem tőled,
S jobb immár meghalnom,
Hogynem búdot látnom
Vagy elszöknem mellőled.
Keserves kínaid
Oly nehezek, bár hidd,
Hogy nagy méregnek tetsznek,
S ez mostani sebnél,
Kiben még lelkem él,
Sokkal élesben metsznek,
Azok ölnek is meg,
Mondván: jer, fojtsuk meg,
S halálomra kérdeznek.
Ó, vezértől fosztott,
Rossz tanácsra osztott,
Árva, puszta hajlékom,
Reménségével csalt
S bolondságtól áltfalt
Testnyugotó árnyékom,
Ha tér meg nyavalyád,
Hol gondodhoz az lát,
Ki nőtt fel csak játékon?
Ím, én már meghalok,
S nehéz, hogy nem látok
Szabadságodban módot,
Mert azkit vitézül
Anya világra szül,
Hogy igazgassa jódot,
Nem szólhat dolgodhoz,
Ha szól, haragot hoz,
S félben vész, azmit mondott.
Adja az Isten bár,
Hogy megszabadulj már,
De nehéz azt elhinnem;
Noha koporsómban,
Kévánt lelki jómban
Kell már testemet vinnem,
Mert maga hasznával,
Préda kapásával
Szívét hízlalja minden.
Barátinak
Jó vitéz barátim,
Megszűkült magyarim,
Isten légyen hozzátok!
Lelketek javáért
S jótok áldásáért
Vétkim megbocsássátok,
Hazátok oltalmát,
Mint Isten erőt ád,
Ne hagyjátok, lássátok!
Atyafiainak s az öccsének
Minden atyámfia,
Kiknek már sok híja,
S te is, jó vitéz öcsém,
Nemzetem szépsége,
Holtom ékessége,
Minden kedvem, szerencsém,
Kitől való váltom
Mind nehezebb átkom,
Úgy tetszik, s terhem sincsen.
Az Úr Isten áldjon,
Veletek maradjon,
Szívetekben biztasson!
Jó hírt halálomban,
Tőletek váltomban
Ti fületek hallhasson,
Értem szátok áldást,
Örök magasztalást
Istenteknek adhasson.
Mondván: Idvözítsed
S jóban részesítsed,
Úr Isten, az ő lelkét,
Mert Tebenned bízott,
S Te igéddel hízott,
Téged magasztalt, félt, kért.
S noha vétkes fiad,
Mégis hozzád híjjad:
Lám, már bűnéből kitért.
Mit mondhatok? Éltem,
Hol bátran, hol féltem
Kedvvel, búval, panasszal,
Hol méltó vádlásban,
Több rágalmazásban,
Mert egész föld foly azzal.
Vétkemben rettegtem,
Jómban örvendettem
S vigadtam az igazzal.
S mindez főbb éltemben,
Hogy itt is fektemben
Istent megkövethettem,
Minden utált gonoszt,
Ki Istentől megfoszt,
Szívemből kivethettem,
Dávidnak könyvéből,
Merítvén szívemből,
Ím, ezt énekelhettem:
Ezt a psalmust az Béza verseiből ő maga fordította ki csak halála előtt való betegségébe
Végtelen irgalmú,
Ó, te nagy hatalmú
Isten, légy már irgalmas!
Onts ki mindenestől
Jódot rám kebledből,
Mert la, mely veszedelmes
Bűnöm miatt lelkem,
Ki titkon rág engem,
Mert nagy sebbel sérelmes.
Mosd el rólam immár,
Kit lelkem alig vár,
Mosd el bűnöm rútságát,
S együtt az rút hírrel,
Mint rút bűzt enyíszd el
Förtelmem büdös szagát,
Esmérem vétkemet,
Kiért nap engemet
Rettent, mutatván magát.
Csak néked vétkeztem,
Bűnt ellened töttem,
Ó, kegyelmes Istenem,
Kit semmi ravaszság
Nem csalhat, s álnokság
Rejtve előtted nincsen,
Mert az nagy kék égből,
Mint királyi székből
Látod, mit mível minden.
Ha érdemem szerint
Reám eresztesz kínt,
Vesszek s jaj, hová legyek?
Ha teljes éltemben
Bűnt tettem mindenben,
Bizony, pokolra megyek.
Mert még létem előtt
Testem megfertözött,
Ó, Istenem, már meggyek?
Engem mert vétkével
Anyám éltetett el,
Méhében hogy hordozott,
Vétket te penig bánsz,
Igazt szeretsz, kívánsz,
Ki tiszta szívvel hozott;
Hogy életre adál,
Azonnal oktatál,
Mint értenem titkodot.
Én rút, háládatlan
Azért, foghatatlan
Isten, hozzád kiáltok,
Tisztíts izsópoddal,
Irgalmasságoddal,
Mert la, ki nagy ként vallok,
Hogy undok vétkemből
Megtisztulván belől
Legyek szép, hogysem vagyok.
Legyek fejérb hónál,
S örömmondásoddal
Tölts be az én fülemet,
Élemíts elmémet
Küldvén örömedet,
Ne száraszd ki velőmet
Csontomból bánattal,
Ne nézz rám haraggal,
Mosd el inkább vétkemet.
Teremts ismég bennem,
Teremtő Istenem,
Tiszta szívet kegyessen,
Fúdd belém ismegént,
Hogy nagy szívem szerént
Lelkem igazt szeressen,
Engem, romlott szegént
Rossz érdemem szerént
Haragod el ne vessen.
Ne fossz meg Lelkedtől,
Sőt idvösségemről
Mondj örömet már nekem,
Szentelő Lelkeddel
Hadd épüljön meg fel,
Mint azelőtt, bús lelkem,
Hogy sok tévelyedtek
Tehozzád térjenek
Követvén bízvást engem.
Az kövér áldozat
Jó kedvet nem hozhat,
Jól tudom, Uram, néked,
Mert ha az kellene,
Örömest tisztelne
Bús fejem azzal téged,
Töredelmességgel,
Buzgó könyörgéssel
Beszéllem azért néked:
Ímé, kioldoztam
S teelődben hoztam
Fene ötte sebemet,
Kit csak te gyógyíthatsz,
Életre fordíthatsz,
Szánd keserves fejemet,
Bűneim kínjával,
Testem fájdalmával
Ne gyötörd életemet.
Ha előbb nem hadtad,
Sőt hozzád fogadtad,
Tehát mostan se hadd el
Jó voltodból szegént,
Jó szokásod szerént
Sion falát támaszd fel,
Hogy mint áldozatot,
Adjak úgy hálákot,
Ki néked leginkább kell.
Eddig az Psalmus
Mint álgyúgolyóbis
Temérdek kőfalt is
Szokott meghasítani;
Ez könyörgésnek is
Eleji s vége is
Kezde mennyekben hatni;
Csendeszség lőn mennyben,
S az Isten ekképpen
Kezde szájával szólni:
Micsoda nagy erő,
Hittel rakva s merő,
Hatá meg füleimet?
Miképpen tűrhessem,
Hogy földre ne vessem
Most az én szemeimet?
És meg ne tekintsem,
Vagy illykor ne mentsem
Meg az én híveimet?
Nincs kedvesb áldozat,
S többet semmi sem hat,
Mint az keseredett szív,
Ki hivén hitemnek,
Sok esküvésemnek,
Szükségében hittel hív;
Minden kétségével,
Pokollal, vétkével
Igém fegyverével vív.
Megesküdt az én szám,
Mely órában hozzám
Felkiáltand az bűnös:
Nem lehet olly vétkes,
Oly undok, fertelmes
És megsenvedett büdös,
Hogy kedvvel ne lássam,
S róla azt mondhassam,
Hogy jómra nem érdemös.
Menje el te, Raphaél,
S lelkét, még aki él,
Vedd csendeszen el tőle,
Immár hozzá készült,
Énnékem megfeszült,
Előttem kiterüle,
Vígy neki kegyelmet,
És ne hagyj félelmet
Sohol lenni körüle.
Az Ég megvidula,
Rajta sok tűz gyúla,
Raphael elérkezék,
Mint testi ruhából,
Minden tagaiból
Az lélek levetkezék,
Méne fel mennyekbe,
Ábrahám keblébe,
Kin menny megörvendezék.
Sok szép sereg angyal
Nagy háláadással
Isten székit meggyűlé,
Az Úrnak jótétét,
Bűnösnek megtértét
Vigadással örülé,
Föld megszomorodék,
S holtát ez vitéznek
Siratá, keserülé.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T4
|
T2
|
TUR
|
Friedrich Schiller
|
Alman Sanatı
|
Roma'daki Augustus devrinin debdebesi,
Floransalı cömert bir Medici prensi,
Alman sanatçısına güler yüz göstermedi;
O kendini koruyan şöhretlerin peşinde,
Kral ve prenslerin lütufkâr güneşinde,
Rahat rahat büyüyüp meyvesini vermedi.
Milletin en ünlü, yüce evladı iken
Büyük Frederik de onu tahtı önünden,
Boynu bükük, kimsesiz bir kenarcığa attı.
Alman şimdi derin bir mutluluk duyabilir,
Kalbi büyük bir gurur ile çarpsa yeridir,
Zira değerlerini o kendisi yarattı.
Bunun için dağlardan coşan sel gibi gelir,
Bunun için kızıl bir alev gibi yükselir,
Alman ozanlarının türküsü göğe kadar;
Kendi iç zenginliği, bolluğuyla taşarak,
Kalbin derinliğinden kaynayarak, coşarak,
Kuralların sıkıcı bağlarını parçalar!
Çeviri: Burhanettin BATUMAN
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
ARA
|
الشاعر هلال الفارع
|
قصيدة للمرة الأولى يصافحُنا الرّصاصُ من الأمام
|
عامانِ، واخْضَرَّتْ بكَ الأَعوامُ
وابْتَلَّتِ الأَرواحُ والأَقلامُ
ها نحنُ نبْدَأُ مِنْ يديكَ حِسابَنا
لَكَأَنَّما بُدِئتْ بِكَ الأرقامُ
يمضي الزَّمانُ إليهِ في مِحرابِهِ
لِيَقُدَّ عَزْمَ الصَّخْرِ مِنْ أَعصابِهِ
وكَذا الزَّمانُ.. يَفِرُّ مِنْ أّغْلالِهِ
لِيَدورَ مُشْتَعِلاً على أَعْتابِهِ
يا فالِقًا وَطَنًا مِنَ الأعْراقِ
وَمُطَرِّزًا أُفُقًا مِنَ الأشْواقِ
حَكَمَ القَضاءُ، فليسَ مِنْ حُرِّيَّةٍ
إلا إذا نَزَّتْ مِنَ الأعناقِ!!
ما زالَ يَزْرعُ والمَنايا تَحْصُدُ
وَيَداهُ تُبْدِعُ ما يُخَبِّئُهُ الغَدُ
حتى تَرَنَّحَ مِنْ صلابَتِهِ الرَّدى
وَسَرَتْ بِقَبْضَتِهِ إِلى وَطَنٍ يَدُ
طارُوا على حَجَرٍ إِلى الأَقْمارِ
وَتَفَجَّروا في الأُفْقِ كالإِعصارِ
مُرْدٌ يُطاوِلُ بَعْضُهُمْ بَعضًا إِذا
وَفَدَتْ إِليهمْ بِعْثَةُ الأَقدارِ
ما بالُ جَفْنِكَ جامدًا لا يَغْمِضُ
إِنَّ الذي أَدمى جُفونَكَ مُعرِضُ
جُثَثٌ يُدَثِّرُها القُنوطُ وإِنَّها
لو فاجَأَتْها النارُ.. ليستْ تَنْهَضُ
ماذا نَرى؟! هل شابَتِ الأَلوانُ
أَمْ جَلَّلَتْ قِمَمَ الذُّرى الأَكْفانُ
لا تَعْجَبوا..هذا البياضُ على الذُّرا
قِطَعُ الضُّحى يسعى بِها الفِتيانُ!!
ذَرُّوا عَلَيْنا مِنْ دَمٍ عَبِقِ
فَازَّيَّنَتْ إِطلالَةُ الأُفُقِ
هذا الذي في أُفْقِنا دَمُهُمْ
لكنْ يُسَمَّى حُمْرَةَ الشَّفَقِ!!
وَطَنٍ تَقَطَّرَ مِنْ سُكوتٍ مُستَقيلِ
مُتَوَضِّئٍ بِدَمٍ خُرافِيٍّ جَميلِ
حتّى إِذا مالَتْ بِهِمْ ريحُ النَّوى
قالوا لها:إنّا هُنايا ريحُ ميلي!!
فاضَ الزَّمانُ وَهَزَّ أَوْصالَ الثَّرى
فَنَمَتْ حِجارَتُهُ رَصاصًا أَخْضَرا
وَتَخَطَّفَتْهُ يَدٌ تَعالَتْ كَفُّها
سَلَكَتْهُ في دَمِها.. فَأَدْمى العَسْكَرا
أَرَأَيْتَ ما جادَتْ بِهِ كَفُّ المِحَنْ؟
حَجَرًا فَصيحًا لا يُغالِبُهُ الوَسَنْ
فاعْطِبْ يَدَيْكَ إِذا تَوَسَّدَها الكَرى
واحْطِبْ يَديْنِ مِنَ الصُّخورِ بلا وَهَنْ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر عبد العزيز العلجي
|
قصيدة أَيَا فاضِلاً فَضلُهُ بينَ الأَنامِ جَلِي
|
أَيَا فاضِلاً فَضلُهُ بينَ الأَنامِ جَلِي
كَنارِ لَيلٍ عَلى عالٍ مِنَ الجَبَلِ
أَهدَيتَ نَظماً مَليحاً في تَناسُقِهِ
أَغنَت نَضارَتُهُ عن أَمثَلِ الحُلَلِ
ما كانَ أَشهَى عِتاباً فيهِ دَلَّ عَلى
إِخلاصِ وُدٍّ عظيمٍ غيرِ مُنتَحَلِ
فاعلَم هُدِيتَ بأَنِّي ما قَصَدتُ جَفاً
فإِنَّكُم قُرَّةُ الأَلبابِ والمُقَلِ
لكِنَّما قَدَرٌ مَع حاجَةٍ عَرَضَت
وَعَزمِ عَودٍ لَكُم يا غايَةَ الأَمَلِ
وَالقَلبُ عِندَكَ مَأنُوسٌ وَمُغتَبِطٌ
بكلِّ وَصفٍ لكُم بين الأَنامِ جَلِي
لا زِلتَ يا صاحِبي مُستَرشَداً لِهُدى
وَمُستَعاناً عَلى ما حادِثٍ جَلَلِ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
FAS
|
نادر نادرپور
|
پلنگ و ماه
|
تو از دیده رفتی و ، از دل نرفتی
وفای تو نارم ، خداوندگارا
چه غم گر غروری پلنگانه داری ؟
سرت از چنین باده خوش باد ، یارا
چو دیدی که من خانه در ماه دارم
پلنگ غرورت خروشید در تو
برافراشت قامت که بر ماه تازد
درافتاد و خشم تو جوشید در تو
من آن شب چرا دل به شیطان سردم ؟
چرا کار روشن ضمیران نکردم ؟
چو دیدم که بالاتر از خود نخواهی
چرا خانه ی ماه ، ویران نکردم ؟
من آن شب چه نامهربان با تو بودم
پشیمانی ام را نمی دانی امشب
تو ای رفته از چشم و ای مانده در دل
بر آفاق جان جکم می رانی امشب
من امشب چه مستانه می نالم از تو
تو در من ، چه جانانه می خوانی امشب
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ASM
|
সুভাষ বৰা
|
উগুল থুগুল মন
|
মনটো উগুল থুগুল কৰিছে
কি কৰো ?
ক'ত যাও...
উপাই নাপাই
হেৰোৱা সপোনকে খুচৰিছো
অতীত সোঁৱৰি
বিবেক দহিছে …
পোৱা নোপোৱাৰ দলিল আঁকি
নিজকে লৈ খেদ প্ৰকাশ কৰিছো
মাজে মাজে পুৰণি প্ৰেমে
তুঁহ জলোৱাদি উম-উমাই উঠিছে
ক্ষণিকতে
মৰমৰ আঁতৰ সানি
মনৰ তাজমহল গঢ়িছো
অচিনাকি ওঁঠত
চিনাকি বাঁহীৰ সুৰ বিচাৰি ওলাইছো
মাখনৰ দৰে পমি পমি
মৰমবোৰ শেষ হৈ যোৱাৰ আগতে
কোনেও নোগোৱা এটি গীত গাব মন গৈছে
তুমি হয়তু কবা গোৱা ?
তোমাক কোনে মানা কৰিছে ?
যদি মই কওঁ মায়াবী ফটিকাত
ডুবি থাকিব মন গৈছে ;
তেতিয়া তুমি হয়তু কবা
হাফ এটা আৰু গাহৰি এপোৱামান লৈ
মইও আহি আছো
তুমি আগবাঢ়া :
মুঠতে যি কৰা কৰা :
সোনকালে আঁহা
মৰমবোৰ গলি গলি
শেষ হৈ যোৱাৰ আগতে
থকাখিনিকে আলফুলে বুটলি লোৱাহি ….
মোৰ উগুল থুগুল মন ।
+++++++++++++++++++++++
Subhas Bora
Department of Neurosurgery, Neurosciences Center
All India Institute of Medical Sciences (AIIMS)
Ansari Nagar, New Delhi-110029,India.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
POR
|
Márcia Leite
|
Cantiga mundana
|
De teus olhos retirei a tristeza,
bebi as lágrimas salgadas;
lambi o abandono.
Ofereci esperanças, doei certezas -
segurança - e os lambuzei
com o mel dos meus.
Da tua boca seca arranquei
o riso louco de macho corno,
o sorriso morto de Prometeu.
Com os dedos refiz os sulcos
da boca ferida.
E com minha própria saliva
matei tua sede de vida.
Lavei tua alma, e a vesti
novamente em brios.
E - como se não bastasse -
a enfeitei com fios,
roubados, dos pêlos do homem
que, antes de ti, era o meu.
Te abri as pernas, as portas,
a seiva e a cama.
Te banhei no gozo de infinitas
noites profanas.
Te ninei em cantigas mundanas.
Depois de lavado, lambido.
Já saciado, curado, vestido.
Retornastes a teu destino
de animal predador.
Me deixando apenas alguns
pêlos dourados - que recolhi -
esquecidos no cobertor.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
EUS
|
Kirmen Uribe
|
Bisita
|
Heroina larrua jotzea bezain gozoa zela esaten zuen garai batean.
Medikuek esaten dute okerrera ez duela egin, eguna joan eguna etorri, eta lasai hartzeko.
Hilabetea da berriro esnatu ez dela azken ebakuntzaz geroztik.
Hala ere egunero egiten diogu bisita Arreta Intentsiboko Unitateko seigarren kutxara.
Aurreko oheko gaisoa negar batean aurkitu dugu gaur, inor ez zaiola bisitara agertu diotso erizainari.
Hilabetea arrebaren hitzik entzun ez dugula.
Ez dut lehen bezala bizitza osoa aurretik ikusten, esaten zigun, ez dut promesarik nahi, ez dut damurik nahi, maitasun keinu bat besterik ez.
Amak eta biok soilik hitz egiten diogu.
Anaiak lehen ez zion gauza handirik esaten, orain ez da agertu ere egiten.
Aita atean geratzen da, isilik.
Ez dut gauez lorik egiten, esaten zigun arrebak, beldur diot loak hartzeari, beldur amesgaiztoei.
Orratzek min egiten didate eta hotz naiz, hotza zabaltzen dit sueroak zainetan zehar.
Gorputz ustel honi ihes egingo banio.
Bitartean heldu eskutik, eskatzen zigun, ez dut promesarik nahi, ez dut damurik nahi, maitasun keinu bat besterik ez.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
吴兆棨
|
庚申元日书闷
|
拼弃人间世，
吾生敢厌贫。
太空原漠漠，
小劫自陈陈。
此日黄封酒，
谁家墨网巾。
老怀无可语，
惆怅对良辰。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T4
|
ARA
|
الشاعر محيي الدين الجامعي
|
قصيدة قسما بالوداد اني لممن
|
قسما بالوداد اني لممن
لا تساويك في المودة نفسه
فعزيز على أخي البعد مثلي
أن يرى قبله جنابك طرسه
ليتني في اللقاء قاسمت طرسي
وله يومه وحظي أمسه
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
徐鈞
|
信陵君
|
侯朱決計全危趙，
毛薛謀歸保大梁。
得士信知明效速，
去留果係國存亡。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ASM
|
নবজ্যোতি মিশ্ৰ (চিকু)
|
আপোন আপোন সপোন এটি
|
আপোন আপোন সপোন এটি
দুচকুত জিলমিল টোপনি
হৃদয়ত বাজি আছে
প্ৰণয়ৰ এছাটি সুৰীয়া বাহী
হিয়াই হিয়াই গোপনে জগাই
নিলাজি সুগন্ধি
উষ্ম যৌৱনৰ
উতনুৱা ভাৱনা
ৰিনিকি ৰিনিকি
সুৰৰ ৰাগি
দিয়াহি এধানি মৰমৰ বুলনি
আপোন আপোন সপোন এটি.........
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
陈文政
|
新篁近榴村
|
猗猗匀粉时，
劲节已清邵。
此君友贞松，
不耐榴花照。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ITA
|
Pellegrino Salandri
|
Le nozze secondo i riti degli antichi pagani
|
PELLEGRINO SALANDRI
LE NOZZE SECONDO I RITI DEGLI ANTICHI PAGANI
PER LE NOZZE DEL MARCHESE ONORATO CASTIGLIONI
CON LA CONTESSA TERESA CRISTIANI
Il Mincio idalii fior coglie dal lido,
nuovo ornamento alla canuta testa,
ed i flutti incalzando in seno al fido
lago, le ninfe sonnacchiose desta.
Non turbine importun, non rauco strido
d’augel notturno l’aere funesta;
sola si aggira intorno, e al casto nido
l’augure voi la cuturnice arresta.
Ah! questo è il di che in compagnia d’Amore
stringa Imeneo l’illustre nodo, e formi
dei duo leggiadri cori un solo core.
E in petto ancor Febo mi languí e dormi?
Speri indarno piú farmi in terra onore,
s’oggi in cigno divin non mi trasformi.
Questo bosco e quest’ara a te consacro,
santa madre d’Amor, Venere bella:
ecco intorno al pietoso simulacro
Tamaraco, la persa e la mortella;
ecco il sai puro, ecco il lustrai lavacro,
la candida odorifera facella,
e il coltel che, compiuto il rito sacro,
la bianca sveni ed innocente agnella.
Or cinta il crine dell’ idalie rose,
vieni, e del nume tuo spargi l’altare,
bella unitrice delle belle cose;
che coppia non vedrai d’alme piú chiare,
se non riede il garzon che in duol ti pose,
se non torni tu stessa a uscir del mare.
Ili
Cinge il ceruleo manto, il capo infiora,
riveste il breve pie, vela le ciglia
Licori; e il piede e il velo a lei colora
la diletta a Giunon vaga giunchiglia:
e al tempio della dea cui Giove onora,
pensosa e taciturna il cammin piglia,
e ovunque move, la ridente Aurora
ch’esca dal balzo orientai, somiglia:
al sacro limitar ferma le piante,
e il pio ministro, che per man la prende,
la riconforta e guida all’ara avante.
Lá le supplici palme al cielo tende,
e mostra agli atti e alle parole sante,
che di lá solo ogni soccorso attende.
Il ministro all’aitar non doma ancora
trae la giovenca come neve bianca,
della pronuba diva il nume implora,
e il ferro immerge fra le coste e l’anca.
Parte dell’ostia il foco arde e divora,
parte all’ara ne appende, e con la manca
man vibra Uranio il fiel divelto fuora
dietro l’aitar, e per paura imbianca.
Candid ’agna a Ciprigna, ed a Cupido
due gemebonde tortorelle svena,
a un tempo còlte da un istesso nido:
del buon lieo la coronata e piena
tazza alfin versa, e con la dea di Guido
stringe in quel punto Amor l’aurea catena.
Esce del tempio tra ridente e mesta,
e il garzon dalla face innanzi vola;
seguono gli altri, a cui letizia desta
misto suono di cetra e di viola.
Chi gli aghi porta e chi l’eburnea spola,
chi picciol’urna d’ebano contesta
coi fili d’or, che con industre e presta
mano ella scioglie, e all’ozio vil s’invola.
Al magnanimo sposo altri fa segno
di qual alta beltá fu vincitore,
di qual cor generoso e chiaro ingegno.
Cosi all’albergo nelle tacit’ore
passano lieti si, ch’entro al suo regno
mai trionfo piú bel non vide Amore.
— Chi sei? — Caia son io. — Vieni, e seguace
gaudio in questo ti sia nuovo soggiorno: —
dice il custode; ella risponde, e pace
spira dagli occhi e dal bel viso adorno.
Fregia l’uscio di bende, e con sagace
man l’olio versa a’ cardini d’intorno;
pronto è il fanciullo per ghermir la face,
che, non rapita, le saria di scorno.
— Entra, donna immortai, ma deh! che il saggio
virginal piede il limitar non tocchi:
sai qual alto n’avresti un giorno oltraggio. —
Ma giá, in meno che strai d’arco si scocchi,
lanciossi entro la soglia, e al suo passaggio
i cardini si alzar, benché non tócchi.
Non piú dimore: alla famiglia antica
de’ domestici iddii, donna, conversa,
di’ che tengano lungi ogni nemica
cura, o vicenda di fortuna avversa:
ai vaghi simulacri avvolgi e implica
le ghirlandette di viole e persa,
e il foco spargi per la stanza amica,
e il vetusto falerno a terra versa.
Non vil timor, né meste ombre inquiete
verran, confuse colla notte oscura,
le placide a turbarti ore scerete;
e se oseranno intorno a queste mura
le folgori strisciar, fien vòlte in Lete
dall’amorosa lor vigile cura.
Vili
Quando a Teti la man porse Peleo,
e chiamò gli altri numi al sacro rito,
fremè sull’onta del conteso invito
Discordia, che vendetta aspra ne feo;
poiché pensosa sul garzone ideo,
il pomo d’or per la piú bella ordito
gittò furtiva al nuzial convito,
onde in cener converso Ilio cadeo.
Dea del Mincio novella, a sciór tua pace
indamo in finto vel colei si ascose,
accese invano la viperea face;
che Amor scoprirá l’arti insidiose;
anzi a scacciar, s’osa venir, l’audace,
Amore istesso al limitar si pose.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T5
|
T2
|
ARA
|
الشاعر أمية بن أبي الصلت
|
قصيدة تعلم فإن الله ليس كصنعه
|
تَعَلَّم فَإِنَّ اللَهَ لَيسَ كَصُنعِهِ
صَنيعٌ وَلا يَخفى عَلى اللَهِ مُلحَدُ
في كُلِ مُنكَرَةٍ لَهُ مَعروفَةٌ
أُخرى عَلى عَينٍ بِما يَتَعَمَّدُ
جُدَدٌ وَتَوشيمٌ وَرَسمُ عَلامَةٍ
وَخَزائِنٌ مَفتوحَةٌ لا تَنفَدُ
عَمَّن أَرادَ بِها وَجابَ عَنانَها
لا يَستَقيمُ لِخالِقٍ يَتَزَيَّدُ
غَيمٌ وَظَلماءٌ وَغَيثُ سَحابَةٍ
أَيّامَ كَفَّنَ وَاِستَرادَ الهُدهُدُ
يَبغي القَرارَ لِأُمِّهِ لِيُجِنَّها
فَبَنى عَلَيها في قَفاها يَمهَدُ
مَهداً وَطِيّاً فَاِستَقَلَّ بِحَملِهِ
في الطَيرِ يَحمِلُها وَلا يَتَأَوَّدُ
مِن أُمِّهِ فَجَرى لِصالِحٍ حَملِها
وَلَداً وَكَلَّف ظَهرَهُ ما تَفقِدُ
فَيَزالُ يَدلَحُ ما مَضى بِجَنازَةٍ
مِنها وَما اِختَلَفَ الجَديدُ المُسنَدُ
وَالأَرضُ نَوَّخَها الإِلَهُ طَروقَةً
لِلماءِ حَتّى كُلُّ زَندٍ مُسفَدُ
وَالأَرضُ مَعقِلُنا وَكانَت أُمَّنا
فيها مَقابِرُنا وَفيها نوأَدُ
فيها تَلامِذَةٌ عَلى قُذُفاتِها
حُسُراً قياماً فَالفَرائِصُ تُرعَدُ
فَبَنى الآلَهُ عَليهُمُ مَخصوفَةً
خلقاءَ لا تَبلى وَلا تَتأَوَّدُ
فَلَو أَنَّهُ يَحدو البُرامَ بِمَتنِها
لَنَبا وَأَلفاها الَتي لا تُقرَدُ
فَأَتَمَّ سِتاً فاِستَوتَ أَطباقُها
وَأَتى بِسابِعَةٍ فأَنَّى تورَدُ
فَكَأَنَّ بِرقِعَ واّلمَلائِكُ حَولَها
سَدِرٌ تَواكَلُهُ القَوائِمُ أَجرَدُ
خَضراءُ ثانيَةٌ تُظِلُّ رُؤُوسَهُم
فَوقَ الذَوائِبِ فاِستَوتَ لا تُحصَدُ
كَزُجاجَةِ الغَسّولِ أَحسَنَ صَنعُها
لَما بَناها رَبُنا يَتَجَرَّدُ
لِمُصَفَّدين عَليهِمُ صاقورَةٌ
صَمّاءُ ثالِثَةٌ تُماعُ وَتُجمَدُ
وَكَأَنَّ رابِعَةً لَها حاقورَةٌ
في جَنبِ خامِسَةٍ عَناصٍ تَمَرَدُ
فيها النُجومُ تُطيعُ غَيرَ مُراحَةٍ
ما قالَ صَدَّقَها الأَمينُ الأَرشَدُ
رَسَخَ المَها فيها فأَصبَحَ لَونُها
في الوارِساتِ كأَنَهُنَّ الإِثمَدُ
شَدَّ القُطوعَ عَلى المَطايا رَبُّنا
كُلٌّ بِنَعماءِ الآلِهَ مُقَيَّدُ
فَأَصَحنَ وَاِفتَرَشَ الرَحائِلَ شَرجَعٌ
نُفُجٌ عَلى أَثباجِهِنَّ مُؤَكَّدُ
بِفُصوصِ ياقوتٍ وَكَظَّ بِعَرشِهِ
هَولٌ وَنارٌ دونَهُ تَتَوَقَدُ
فَعَلا طِوالاتِ القَوائِمِ فاِستَوى
فَوقَ الخُلودِ وَمَن أَرادَ مُخَلَّدُ
وَتَرى شَياطيناً تَروغُ مُضاعَةً
وَرواغُها شَتّى إِذا ما تُطرَدُ
تُلقى عَلَيها في السَماءِ مَذَلَّةٌ
وَكَواكِبٌ تُرمى بِها فَتَعرَّدُ
مَلِكٌ عَلى عَرشِ السَماءِ مُهَيمِنٌ
تَعنو لِعِزَّتِهِ الوجوهُ وَتَسجُدُ
لَولا وِثاقُ اللَهِ ضَلَّ ضَلالُنا
وَلسَرَّنا أَنّا نُتَلُّ فَنوأَدُ
بِأُولي قِوى فَمُبتَّلٌ وَمُتَلمَدُ
يَنتاَبُهُ المُتَنَصِّفونَ بِسُحرَةٍ
في أَلفِ أَلفٍ مِن مَلائِكَ تُحشَدُ
رُسُلٌ يَجوبونَ السَماءَ بِأَمرِهِ
لا يَنظُرونَ ثَواءَ مَن يَتَقَصَّدُ
فَهُمُ كَأَوبِ الريحِ بيَنا أَدبَرَت
رَجَعَت بَوادِرُ وَجهِها لا تُكرَدُ
خَذٌّ مَناكِبُهُم عَلى أَكتافِهِم
زَفُّ يَزِفُّ بِهِم إِذا ما اِستُنجِدوا
وَإِذا تَلامِذَةُ الآلِهِ تَعاوَنوا
غَلَبوا وَنَشَّطَهُم جَناحٌ مُعتَدُ
نَهَضوا بِأَجنِحَةٍ فَلَم يَتَواكَلوا
لا مُبطِئٌ مِنهُم وَلا مُستَوغِدُ
حَيّاً وَمَيتاً لا أَبا لَكَ إِنَّما
طولُ الحَياةِ كَزادِ غادٍ يَنفَدُ
وَالشَهرُ بَينَ هِلالِهِ وَمُحاقِهِ
أَجلٌ لِعِلمِ الناسِ كَيفَ يُعَدَّدُ
لا نَقسَ فيهِ غَيرَ أَنَّ خَبيئَهُ
قَمَرٌ وَساهورٌ يُسَلُّ وَيُغمَدُ
خَرِقٌ يَهيمُ كَهاجِعٍ في نَومِهِ
لَم يَقضِ رَيبَ نُعاسِهِ فَيُهَجَّدُ
فَإِذا مَرَتهُ لَيلَتانِ وَراءَهُ
فَقَضى سُراهُ أَو كَراهُ يَسأَدُ
لِمَواعِدٍ تَجري النُجومُ أَمامَهُ
وَمُعَمَّمٌ بِحِذائِهِنَّ مُسَوَّدُ
مُستَخفياً وَبَناتُ نَعشٍ حَولَهُ
وَعَنِ اليَمينِ إِذا يَغيبُ الفَرقَدُ
حالَ الدَراري دونَهُ فَتَجِنُّهُ
لا أَن يَراهُ كُلُّ مَن يَتَلَدَّدُ
حُبِسَ السَرافيلُ الصَوافي تَحتَهُ
لا واهِنٌ مِنهُم وَلا مُستَوعِدُ
زُحلٌ وَثَورٌ تَحتَ يُمنى رِجلِهِ
وَالنَسرُ لِليُسرى وَلَيثٌ مُرصِدُ
وَالشَمسُ تَطلُعُ كُلَّ آخِرِ لَيلَةٍ
حَمراءَ يُصبِحُ لَونُها يَتَوَرَّدُ
تأَبى فَلا تَبدو لَنا في رِسلِها
إِلّا مُعَذَّبَةً وَإِلّا تُجلَدُ
لا تَستَطيعُ أَن تُقَصِّرَ ساعَةً
وَبِذاكَ تَدأَبُ يَومَها وَتَشَرَّدُ
وَلَسوفَ يَنسى ما أَقولُ مَعاشِرٌ
وَلَسوفَ يُذَكُرُهُ الَذي لا يَزهَدُ
فَاِغفِر لِعَبدٍ إِنَّ أَوَّلَ ذَنبِهِ
شُربٌ وَإِيسارٌ يُشارِكُها دَدُ
دارٌ دَحاها ثُمَّ أَعمَرَنا بِها
وَأَقامَ بِالأُخرى الَّتي هِيَ أَمجَدُ
وَيُنَفِّدُ الطوفانَ نَحنُ فِداؤُهُ
وَاِقتادَ شَرجَعَهُ بَداحٌ بَديَدُ
وَالطوطَ نَزرَعُهُ أَغَنَّ جِراؤُهُ
فيهِ اللِباسُ لِكُلِّ حَولٍ يُعَضَدُ
فَاِسمَع لِسانَ اللَهِ كَيفَ شُكولُهُ
عَجَبٌ وَيُنبِئكَ الَذي تَستَشهِدُ
وَالوَحشَ وَالأَنعامَ كَيفَ لُغاتُها
وَالعِلمَ يُقسَمُ بينَهُم وَيُبَدَّدُ
لِلَّهِ نِعمَتُنا تَباركَ رَبُّنا
رَبُّ الأَنامِ وَرَبُّ مَن يتَأَبَّدُ
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.