language
stringclasses 81
values | author
stringlengths 1
120
⌀ | title
stringlengths 1
409
⌀ | text
stringlengths 4
32.8k
| theme_code
stringclasses 6
values | theme_category
stringclasses 6
values | deepseek-v3-1-250821
stringclasses 6
values | kimi-k2-250905
stringclasses 6
values | doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses 196
values |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
LZH
|
延夢與
|
和元沖秋興十首
|
殘秋催客鬢,
佳節欲遷更。
景物黃花嫩,
胡禪碧眼淸。
茱萸把手滿,
鈴鐸忤風驚。
共醉袈裟舞,
山月照盈盈。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
ENG
|
Dunbar, Paul Laurence
|
W'EN I GITS HOME
|
It's moughty tiahsome layin’‘ roun’
Dis sorrer-laden earfly groun’,
An’ oftentimes I thinks, thinks I,
‘ T would be a sweet t'ing des to die,
An’ go‘ long home.
Home whaih de frien's I loved‘ ll say,
“We've waited fu’ you many a day,
Come hyeah an’ res’ yo'se' f, an’ know
You's done wid sorrer an’ wid woe,
Now you's at home.”
W'en I gits home some blessid day,
I‘ lows to th'ow my caihs erway,
An’ up an’ down de shinin’ street,
Go singin’ sof’ an’ low an’ sweet,
W'en I gits home.
I wish de day was neah at han’,
I's tiahed of dis grievin’ lan’,
I's tiahed of de lonely yeahs,
I want to des dry up my teahs,
An’ go‘ long home.
Oh, Mastah, wo n't you sen’ de call?
My frien's is daih, my hope, my all.
I‘ s waitin’ whaih de road is rough,
I want to hyeah you say, “Enough,
Ol’ man, come home!”
“HOWDY, HONEY, HOWDY!”
Do’ a-stan'in’ on a jar, fiah a-shinin’ thoo,
Ol’ folks drowsin’‘ roun’ de place, wide awake is Lou,
W'en I tap, she answeh, an’ I see huh‘ mence to grin,
“Howdy, honey, howdy, wo n't you step right in?”
Den I step erpon de log layin’ at de do’,
Bless de Lawd, huh mammy an’ huh pap's done‘ menced to sno’,
Now's de time, ef evah, ef I's gwine to try an’ win,
“Howdy, honey, howdy, wo n't you step right in?”
No use playin’ on de aidge, trimblin’ on de brink,
Wen a body love a gal, tell huh whut he t'ink;
W'en huh hea't is open fu’ de love you gwine to gin,
Pull yo'se' f togethah, suh, an’ step right in.
Sweetes’ imbitation dat a body evah hyeahed,
Sweetah den de music of a lovesick mockin’ - bird,
Comin’ f'om de gal you loves bettah den yo’ kin,
“Howdy, honey, howdy, wo n't you step right in?”
At de gate o’ heaven w'en de storm o’ life is pas’,
‘ Spec’ I‘ ll be a-stan'in’,‘ twell de Mastah say at las’,
“Hyeah he stan’ all weary, but he winned his fight wid sin.
Howdy, honey, howdy, wo n't you step right in?”
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
嚴訥
|
詠新辟邑城
|
捧檄勞勞入不毛,
城開百雉倚雲高。
昔年麟石都開瘴,
今日星巖亦種桃。
花市即看新第宅,
野田重理舊蓬蒿。
我來觀感興風化,
到處逢人說賣刀。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ITA
|
Luisa Nason
|
Poesia di Luisa Nason - Buon di, pulcino
|
Poesia di Luisa Nason
Co, co, co ... Che c'è di nuovo?
La gallina ha fatto l'uovo.
Co, co, co ... Fin che potrà
La gallina coverà.
Co, co, co ... Che cosa è stato?
La gallina ha già covato.
Tic, tic, tic ... Che c'è di nuovo?
Il pulcino è dentro l'uovo!
Tic, tic, tic ... Un colpo secco
e lo rompe col suo becco.
Ecco aperto l'usciolino ...
Oh, buon dì, signor pulcino!
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
楊煒
|
惜梅
|
廿年作伴似相知,
積霰層冰花滿枝。
何事一朝攀折盡,
暗香疏影繫人思。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
ENG
|
Baker, George Augustus
|
A PIECE OF ADVICE.
|
So you're going to give up flirtation, my dear,
And lead a life sober and quiet?
There, there, I do n't doubt the intention's sincere.
But wait till occasion shall try it.—
Is Ramsay engaged?
Now, do n't look enraged!
You like him, I know — do n't deny it!
What! Give up flirtation? Change dimples for frowns
Why, Nell, what's the use? You're so pretty,
That your beauty all sense of your wickedness drowns
When, some time, in country or city,
Your fate comes at last.
We'll forgive all the past,
And think of you only with pity.
Indeed!— so “you feel for the woes of my sex!”
“The legions of hearts you've been breaking
Your conscience affright, and your reckoning perplex,
Whene'er an account you've been taking!”
“I'd scarcely believe
How deeply you grieve
At the mischief your eyes have been making!”
Now, Nellie!— Flirtation's the leaven of life;
It lightens its doughy compactness.
Do n't always — the world with deception is rife —
Construe what men say with exactness!
I pity the girl,
In society's whirl,
Who's troubled with matter-of-factness.
A pink is a beautiful flower in its way,
But rosebuds and violets are charming,
Men do n't wear the same boutonniére every day.
Taste changes.— Flirtation alarming!
If e'er we complain,
You then may refrain,
Your eyes of their arrows disarming.
Ah, Nellie, be sensible; Pr'ythee, give heed
To counsel a victim advances;
Your eyes, I acknowledge, will make our hearts bleed,
Pierced through by love's magical lances.
But better that fate
Than in darkness to wait;
Unsought by your mischievous glances.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
SLV
|
Möderndorfer, Vinko
|
TI KI ZAKLEPAŠ VRATA PREDEN LEŽEŠ
|
Ti ki se sklanjaš name
dolgonoga Ki se končuješ pri popku
Ki cvetiš ob dotikih
Ti ki se boš zbudila
in me ne bo
V tvoji sobi Na tvojem trebuhu
(samo ura bo pet do sedmih
in knjiga na mizi odprta)
Niti v sledi včerajšnje sline
Niti v jeku besede
kaj šele obraza
me ne bo
Ti ki se sklanjaš name (ta hip)
kot nad nebo
Kakšno nenapisano sled pušča človek
In kako se lahko minuli čas
drugače pove
kot v pesmi
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
TUR
|
Abdurrahim Karakoç
|
Neredeler?
|
Hani, eski günlerin iç açıcı havası
Hani, eski kuşların göz alıcı yuvası
Hani, eski mumyalar, hani eski öküzler
Hani, eski çöllerin eski moda devesi?
16.12.2008
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
BUL
|
Реми Бело
|
Желанието
|
Не е щастлив човек, желаното щом няма.
Това, що нямаш, щом не пожелаваш, знай,
че си блажен — пред теб са радости безкрай,
а алчният е в плен на мъка най-голяма.
Да искаш е беда, разпалваща пожари
в човешката душа, и затова със страст
не искай нищо, щом не е във твоя власт —
дочакай радост, щом и твоят час удари.
От алчност корабът попада на пирати,
на бури, на скали, на страшни ветрове;
човекът все ламти, за да се озове
сред трудности — далеч от пътища познати.
За почести един жадува — пред мнозина
угодничи, честта си стъпква той дори,
а друг пък, закопнял за повече пари,
предава бог и крал и своята родина.
Когато е обзет човек от страсти груби
и към наслади все безумно се стреми,
завършва зле, това разбрали сте сами —
и време, и живот напразно ще изгуби.
Един ламти за пост с усърдие голямо,
мечтае за имот и за пари безброй —
след вятъра търчи в заблудата си той:
желанието е безплоден повей само.
А друг е жалък роб на любовта, но, зная,
и той пред ветрове прегръдка е открил:
ще бъде награден със отказ груб, немия,
или с едно лице повехнало накрая.
А трети се стреми с усилия безкрайни
да стане приближен и драг на своя крал,
но току-виж, такъв безследно е умрял —
на своя господар узнал е много тайни.
Да искаш е злина, която все те дразни,
с надежди не живей като в магьосан лес,
а да се насладиш, човече, бързай днес,
забулват твоя ум копнежите напразни.
Ламтежът е лъжа и сянка на нещата —
подмамвайки духа към празна суета,
в заблуда ни държи, тъй както през нощта
със образи сънят излъгва сетивата.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T3
|
RUS
|
Милонов Михаил Васильевич
|
К Рубеллию
|
Царя коварный льстец, вельможа напыщенный,
В сердечной глубине таящий злобы яд,
Не доблестьми души -- пронырством вознесенный,
Ты мещешь на меня с презрением твой взгляд!
Почту ль внимание твое ко мне хвалою?
Унижуся ли тем, что унижен тобою?
Одно достоинство и счастье для меня,
Что чувствами души с тобой не равен я!
Что твой минутный блеск? что сан твой горделивый?
Стыд смертным и укор судьбе несправедливой!
Стать лучше на ряду последних плебеян,
Чем выситься на смех, позор своих граждан;
Пусть скроюсь, пусть навек бегу от их собора,
Чем выставлю свой стыд для строгого их взора;
Когда величием прямым не одарен,
Что пользы, что судьбой я буду вознесен?
Бесценен лавр простой, венчая лик героя,
Священ лишь на царе владычества венец;
Но коль на поприще, устроенном для боя,
Неравный силами, уродливый боец,
Где славу зреть стеклись бесчисленны народы,
Явит убожество, посмешище природы,
И, с низкой дерзостью, героев станет в ряд, --
Ужель не обличен он наглым ослепленьем
И мене на него уставлен взор с презреньем?
Там все его шаги о нем заговорят.
Бесславный тем подлей, чем больше ищет славы!
Что в том, что ты в честях, в кругу льстецов лукавых,
Вельможи на себя приемлешь гордый вид,
Когда он их самих украдкою смешит?
Рубеллий! Титла лишь с достоинством почтенны,
Не блеском собственным, -- сияя им одним,
Заставят ли меня дела твои презренны
Неправо освящать хвалением моим?
Лесть сыщешь, но хвалы не купишь справедливой!
Минутою одной приятен лести глас;
Но нужны доблести для жизни нам счастливой,
Они нас усладят, они возвысят нас!
Гордися, окружен ласкателей собором,
Но знай, что предо мной, пред мудрых строгим взором,
Равно презрен и лесть внимающий, и льстец.
Наемная хвала -- бесславия венец!
Кто чтить достоинства и чувства в нас не знает,
В неистовстве своем теснит и гонит их,
Поверь мне, лишь себя жестоко осрамляет, --
Унизим ли мы то, что выше нас самих?
Когда презрение питать к тебе я смею,
Я силен -- и ни в чем еще не оскудею;
В изгнаньи от тебя пусть целый век гублю,
Но честию твоих сокровищ не куплю!
Мне ль думать, мне ль скрывать для обща посмеянья
Убожество души богатством одеянья?
Мне ль ползать пред тобой в толпе твоих льстецов?
Пусть Альбий, Арзелай -- но Персий не таков!
Ты думаешь сокрыть дела свои от мира --
В мрак гроба? но и там потомство нас найдет;
Пусть целый мир рабом к стопам твоим падет,
Рубеллий! трепещи: есть Персий и сатира!
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
FAS
|
ویلیام باتلر ییتس
|
از شاعر به دلدارش
|
من بر تو میآرم با دستانی سپاس گذار
دفترهای خویش را ز رویاهای بیشمار،
زنی سپید کین شور را خسته ست
همچون شنهای خاکستری که خستهاند از موجزار،
و بادلی که کهنه تر از آفریده ست.
کین آتش بیرنگ زمان بسوخت:
زنی سپید و رویاهای بیشمار
من بر تو میآرم این شور را که دل بدوخت.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ARA
|
ثابت فرج الجرجاوي
|
قصيدة الذل مضروب علي بقبة
|
الذل مضروب علي بقبة
نصبت قوائمها بوادٍ شاسع
والآمر المولى الحكيم ولا أرى
منج ينجي من مراد الصانع
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T4
|
T5
|
PAN
|
مظہر ترمذی
|
دُکھ دی مِلنی
|
اوہ حیران ہوئے ایہہ سُن کے
جین دی وی کوئی چس ہوندی اے
پاگل من دی اِچھیا٭ دا وی حل ہوندا اے
رات دی انّھی رُشنائی سی
جِیو جی وڈیائی سی
میں اپنی ہی لور٭ اِچ ڈولدا ڈھلیا تے
بڈھڑے ہتھ سہارا منگیا
نین نشیلے مار کٹاری لنگھ گئے
میرے یار دُکھی نے اپنا آپ دھُرو٭ کے
میرے موڈھے توں سِر چک کے
پَیر زمین تے دھریا
گھر دا بوہا پھڑیا
مینوں لگیا میں ایس شہر کدیں نہیں آیا
—-
* اِچھیا: اِچھا توں۔ خواہش۔
* لور: موج وچ، ترنگ وچ
* دھرُوہ: کِھچنا، کِھچ کے لے جانا
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T3
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر يحيي السماوي
|
قصيدة مناشير ليست سرية
|
-1-
سيكتبُ التاريخُ
أَنَّ جَنَّة أرضيِّة
مياهُها محبَّةُ
وَطيْنُها ياقوت
تَفَرَّدَت بينَ حسانِ جيلِها...
فَمَرَّة يدعونها "بيروْت"...
ومرة يدعونَها
سيدةَ الجمالِ والدهشةِ
"عشتروْت"
صَبَّ عليها حقدَهُ الطاغوت
فأضرمَ النيرانَ في حقولِها
دك على أطفالِها البيوت
صَيَّرَ من جبالِها شاهدة
ومن قُراها كفنا
وسَهْلِها تابوت
وكلما أَوْغَلَ في قسوتِهِ
تنهضُ كالعنقاءِ من رمادِها
يموت غازيها
ولا تموت
-2-
شكراً لجندِ اللهْ
شكراً لمن أعاد للأرزِ كبرياءَهْ
والشمسَ للصباحِ
والنجومَ للمساء
والضحكةَ للشفاهْ
شكراً لِمَنْ أزال عن وجوهِنا
الذل الذي
قد كان مثل الوشم في الجباه
شكراً لمن أكمل في جهادِهِ
فريضةَ الصلاهْ
شكراً
لحزب اللهْ
-3-
مولايَ ربَّ الجُنْدِ
في مدينتي المذبوحة الوديانِِ
والسهوبِ
الغرباءُ اقتحموا خِدْري...
استباحوا جسدي...
وأطلقوا النارَ على حبيبي
مولايَ ربَّ الجُنْدِ
هل أََغَثْتَني
لِمَنْ إذّنْ جيوشُكُمْ
إنْ لم تَذُدْ في الموقفِ العصيبِ؟
..........
..........
..........
يا أَمَةَ اللهِ احذري
جيوشُنا واجبُها
حراسةُ الكرسيِّ من معاولِ الشعوبِ
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر هند بنت أسد الضبابية
|
قصيدة لَقَد ماتَ بالبيضاء مِن جانِب الحِمى
|
لَقَد ماتَ بالبيضاء مِن جانِب الحِمى
فَتىّ كان زيناً للمواكب والشربِ
يَلوذُ بهِ الجاني مَخافةَ ما جَنى
كَما لاذتِ العَصماءُ بالشاهقِ الصعبِ
تَظلّ بَنات العمّ والخال حولهً
صَوادي لا يَروين بالبارد العذبِ
يُهلنَ عَليه بِالأكفّ مِنَ الثرى
وَما مِن قلىً يُحثى عليه من التربِ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ENG
|
Alger, Horatio
|
PHOEBE'S WOOING.
|
“PHOEBE! Phoebe! Where is the chit?
When I want her most she's out of the way.
Child, you're running a long account
Up, to be squared on Judgment-day.
“Where have you been? and what have you there?”
“To the pasture for buttercups wet with dew.”
“My patience! I think you are out of your wits;
I wonder what good will buttercups do?
“There's pennyroyal you might have got,—
It might have been useful to you or me,
But I never heard, in all my life,
Of buttercup cordial or buttercup tea.
“I want you to stay and mind the bread,
I've just put two loaves in the oven to bake;
When they are clone take them carefully out,
And put in their place this loaf of cake,
“While I run over to Widow Brown's;
Her son, from the mines, has just got back.
I do n't believe he's a cent in his purse,
Young men are so shiftless now, alack!
“It was very different when I was young;
Young men were prudent, and girls were wise;
You would n't catch them gadding about
Like so many idle butterflies.”
So bustled and scolded the worthy dame,
Until she had passed the outer sill,
To do her justice, it seldom chanced
That her hands were idle, or tongue was still.
So Phoebe gathered her knitting up,
And sat her down in the chimney niche;
But her mind was on other thoughts intent,
And here and there she dropped a stitch.
The yellow kitten purred on the hearth,
While the kitchen clock, with its frame of oak,
In the corner stood, like a sentinel,
And challenged time with its measured stroke.
But Phoebe's mind was on none of these:
The bread in the oven, her good aunt's frown,
And the scene before her faded away,
And blended with thoughts of Reuben Brown:
How they walked together on summer days,
Or bravely faced the winter's chill,
And chatted merrily all the way
To the little school-house on Sligo Hill.
How both grew older, and school-days passed,
When he was a youth, and a maiden she;
How often she went with Reuben Brown
To the rustic dance or the social bee.
The warm flush deepened on Phoebe's cheek,
And she breathed a low, half-conscious sigh;
“Ah, well-a-day! they were happy times,
But he has forgotten, and so must I.”
So Phoebe gathered her knitting up,
Which, while she was thinking, had fallen down,
When her quick ear caught a strange footfall,
And there in the doorway stood Reuben Brown,
With the same frank, handsome face she knew,
A smile as bright, and an eye as black —
“Phoebe,” he said, “I have wandered far;
Are you glad to see your playmate back?”
The kitten still purred on the kitchen hearth,
And the ancient clock, with its frame of oak,
In the corner stood, like a sentinel,
And challenged time with its measured stroke.
A pleased light shone in the maiden's eyes;
Ah, love, young love, it is very sweet!
Reuben had gone, but she sat quite still,
And the knitting lay untouched at her feet.
Just then the dame came bustling in,
And went to the oven without ado.
“Why, Phoebe, child, what have you done?
The bread is baked as black as my shoe!”
And Phoebe started, and blushed for shame,
Took up her knitting and dropped it down;
And when her aunt said, “What ails you, child?”
She hastily answered, “Reuben Brown.”
Ah, love! young love! it is very sweet,
In field, or hamlet, or crowded mart;
But it burns with the brightest, purest flame
In the hidden depths of a young maid's heart.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
DEU
|
Byron, George Gordon Lord
|
Elfter Gesang.
|
Der Bischof Berkley hat uns vorgetragen,
„Daß die Materie überhaupt nicht sei,“
Und sein System ist baumfest, wie sie sagen,
Zu fein für die subtilste Grübelei.
Und doch, wer glaubt's? Ich würde gern zerschlagen,
Was man Materie nennt, selbst Stein und Blei,
Wenn diese Welt als Geist nur existirte
In meinem Kopf und ich den Kopf negirte.
Welch ein erhabner Fortschritt, daß ihr wißt
Die Welt ist Egoismus, ideal,
Ist ganz wir selbst! Und was die Welt auch ist,
Ich wette Welten, der Satz ist normal.
O Zweifel! wenn du wirklich Zweifel bist,
Du einz'ges Prisma für der Wahrheit Strahl,
Gönn' mir mein Schlückchen Geist, des Himmels edeln
Brantwein, der nur zu stark ist unsern Schädeln.
Denn ab und an lähmt Indigestion
(Kein „schmucker Ariel“) unser Aufwärtsschweben
Mit Fragen andrer Art. Mich wurmt's wie Hohn,
Daß uns die Götter keinen Platz gegeben,
Von wo man ruhig, ohne Confusion
Betrachten könnte Sterne, Menschen, Leben,
Kurz, dieses Rätsel selbst für den Besitzer,
Die Welt, – die nichts ist als ein prächt'ger Schnitzer,
Wenn's Zufall ist. Und wenn der alte Text
Stehn bleiben soll, – – Doch still! ich will nichts sagen.
Man kann nicht wissen, was daraus erwächst;
Die Leute können Kühnheit nicht vertragen.
Mit Recht. Was nützt es, daß du Zank erweckst
Um ungelöste, nie entschiedne Fragen?
Zumal wir alles einst zu sehen kriegen,
Ganz deutlich, – oder mindstens stille liegen.
Drum weg mit allem, was da metaphysisch ist,
Mit allem Streit, durch den man nichts erreicht!
„Was ist, das ist,“ sei meine Theorie, sie schießt
Doch nicht ins Blau', und man versteht sie leicht.
Die Sach' ist, daß mein Zustand etwas phthisisch ist,
Ich weiß die Ursach nicht, – die Luft vielleicht;
Genug, dies Kränkeln macht mir viel Beschwerde,
Die Folg' ist, daß ich orthodoxer werde.
Ein Stoß bewies mir Gottes Göttlichkeit,
(Doch daran glaubt' ich schon, wie auch an Satan;)
Der zweite Stoß der Jungfrau Heiligkeit;
Beim dritten nahm ich Adam's Sündenthat an;
Beim vierten kam auch die Dreieinigkeit, –
Mein Glaube wuchs zu einem solchen Grad an,
Daß ich nur wünscht', es wären vier statt drei,
Weil dann noch etwas mehr zu glauben sei.
Zur Sache. Sahst du je von der Akropolis
Auf Attika hernieder? fuhrst du je
Zur malerischen Stadt Constantinopolis?
Sahst du Timbuktu? oder trankst du Thee
In Chinas porzellanener Metropolis?
Sahst du den Ziegelschutt von Niniveh?
Dann drückt dich Londons Anblick Anfangs nieder,
Jedoch nach einem Jahr sprech' ich dich wieder.
Auf Shooters-Hill stieg unser Spanier aus;
Die Zeit war Abend, und die Stelle schaute
Hinab in jenes Thal voll Lust und Graus,
Wo Londons Leben mächtig gohr und braute.
Rings war es still, nur ferne scholl Gebraus
Von Wagen und verworrne dunkle Laute,
Das Bienensummen, Brodeln, Brausen, Pochen
Von Städten, die mit Abschaum überkochen.
Juan, versenkt in Meditation,
Schritt langsam hinter seinen Wagen her,
Voll Ehrfurcht vor der großen Nation.
Ganz überwältigt, hielt er sich nicht mehr:
„Hier,“ rief er, „hat die Freiheit ihren Thron!
Hier schallt des Volkes Wort! Kein Schergenheer,
Nicht Hermandad noch Folter drückt es nieder;
Mit jeder neuen Wahl ersteht es wieder.“
„Hier sind die Frauen keusch und rein das Leben.
Hier zahlt das Volk nicht mehr als ihm gefällt,
Und wenn's hier theurer ist, so zeigt das eben,
Sie können großthun, denn sie haben Geld.
Hier herscht das Recht; kein Wandrer braucht zu beben,
Weil hier kein Räuber Wandrern Fallen stellt.
Hier“ – kam ein Messerblitz ihm in die Queer
Mit einem „Gott verdamm! die Börse her!“
Dies Wort der Freiheit kam von vier versteckten
Buschkleppern, welche die Gelegenheit,
Als sie ihn einsam auf dem Weg' entdeckten,
Benutzten mit gewohnter Hurtigkeit;
Wodurch Naturfreund' auf zu weit erstreckten
Ausflügen, falls sie nicht sehr kampfbereit,
In diesem reichen Eiland oft reskiren
Das Leben sammt den Hosen zu verlieren.
Juan verstand kein Wörtchen Englisch freilich
Als nur Alt-England Schiboleth „God damm!“
Dies hört' er auch nur selten, so daß heilig
Er überzeugt war, daß sei ihr „Salám“,
Ihr „Gott sei mit dir!“ Dies war sehr verzeihlich.
Denn ich, obwohl doch halb von Englands Stamm,
(Ja, leider!) hörte sie ein „Gott mit dir“
Nie anders sagen als auf die Manier.
Juan verstand den Gestus auf dem Fleck,
Und da er hitzig war, kein Mann der Phrase,
So zog er ein Pistol und brannte keck
Dem einen seiner Gegner auf die Nase,
Daß brüllend er im heimatlichen Dreck
Sich wälzte wie ein Ochs in seinem Grase.
Er rief dem nächsten Bruder oder Landsmann:
„Er macht mich kalt, Jack, dieser Hund von Franzmann.“
Worauf denn Jack nebst Anhang eiligst floh.
Juans Gefolge, welches weit voraus war,
Kam jetzt zurück mit Schreien und Halloh
Und bot (wie meistens) Hülf', als alles aus war.
Des „Mondes Schooßkind“ blutet' aber so,
Daß es ein wahrer Gießbach roten Thaus war;
Juan schrie laut nach Leinen und Verband
Und wünscht', er hätte nicht gleich losgebrannt.
„Vielleicht,“ so dacht' er, „daß die Beefsteak-Esser
Fremdlinge so begrüßen; 's ist zu glauben:
Gewisse Wirte machen's ja nicht besser,
Nur daß sie uns mit Bücklingen berauben,
Anstatt mit eh'rner Stirn und blankem Messer.
Was ist zu thun? Ich kann doch nicht erlauben,
Daß dieser arme Teufel hier crepire;
Kommt, hebt den Burschen auf! ich assistire.“
Doch eh' dies Liebeswerk vollbracht war, rief
Der Dulder: „Halt! ich hab' mein Fett bekommen.
O einen Schluck Anis! Mit mir geht's schief.
Laßt mich nur hier.“ – Der Brennstoff war verglommen
In seinem Herzen; dick und russig lief
Das Blut herab; er atmete beklommen;
Dann, vom geschwollnen Hals löst' er mit Not
Sein Tuch und rief: „für Dortchen!“ und war todt.
Befleckt mit blut'gen Tropfen fiel die Binde
Juan zu Füßen. Er begriff nicht recht,
Zu welchem Zweck das Tuch sich dort befinde,
Denn er verstand das Abschiedswort nur schlecht.
Tom war einst ein Juwel von Londoner Kinde,
Ein Teufelskerl, ein nobler, flotter Hecht,
Voll Jux, voll „Mucks“, der stets in Saus und Braus war,
Bis erst sein „Kies“ und dann sein Leben aus war.
Juan besorgte, was ihm Zeit und Ort
Erlaubten, und sobald der Todtenschauer
Gesessen hatte, fuhr er eilig fort.
Das Schicksal mach' ihm doch das Leben sauer,
Dacht' er bei sich; es zwing' ihn, kaum von Bord,
Nach einer Fahrt von nicht zwölfstünd'ger Dauer
Schon einen Sohn des freisten Volks zu morden,
Aus Notwehr, – dabei war er ernst geworden.
Er nahm der Welt doch einen großen Mann,
Der einst heroisches Furore machte.
Wer führte so wie Tom beim „Kappern“ an?
Wo war ein „Rachler“, der so glatt und sachte
Auf „Bohlen“ ganft' und „Schukern“ schlau entrann?
Der so beim „Schwubb“ und in der „Spiese“ lachte?
Wer war so „tuft“ mit seinem schwarzen Mädel?
So fix beim „Ringel“, überhaupt so edel?
Tom ist nicht mehr. Nicht mehr von Tom. Ihr wißt
Auch Helden sterben, Gott in seiner Gnade
Giebt ihnen meist nur eine kurze Frist.
Willkommen Themse! über dein Gestade
Fliegt Don Juans Gespann; das Rasseln ist
Wie Trommelwirbel während der Parade;
Und weiter geht's durch Kensington und immer
Noch neue „tons“, – man denkt, das endet nimmer.
Durch „Haine“, die so heißen, weil sie kahl sind,
Lucus a non lucendo; durch Prospecte,
„Lusthöhn“ getauft, weil sie ein Sitz der Qual sind
Und flach; durch Backsteinhäuschen, hübsch geleckte,
Die für den Staub ein offnes Futteral sind,
Daran ein Zettel „Zu vermieten“ steckte;
Durch Straßen mit dem Titel „Paradiese“,
Die Eva ohne tiefen Schmerz verließe;
Durch Kutschen, Karren, Rasseln, Drängen, Stocken,
Durch Wirbel, Donner, Schrein, Confusion, –
Hier Schenken, wo die vollen Krüge locken,
Postkutschen, flüchtig wie Illusion,
Dort Fenster des Friseurs mit falschen Locken,
Und hier des Lampenputzers Infusion
Sanft niederrinnend in das blanke Glas,
(Wir hatten nämlich damals noch kein Gas,) –
Durch dieses und viel mehr noch geht die Fahrt
Und führt in Babels Herz den Fremdling ein,
Und ob ihr reitet, wandert oder fahrt,
Der Weg scheint stets der nämliche zu sein.
Ich könnte mehr noch sagen, doch erspart
Mir dies das Reisehandbuch. Dämmerschein
War auf den Tag gefolgt, dann Nacht und Schatten,
Als sie die Brücke überschritten hatten.
Das ist recht hübsch, der Themse sanftes Wallen;
Man hört für einen Augenblick den Strom
Durch all die Goddams, welche rings erschallen.
Jetzt Lampenreihn! da ist Westminsters Dom, –
Ein breites Pflaster, – dort, in jenen Hallen
Wohnt ein gespenstisch Wesen, ein Phatom,
Und schwebt als Mondlicht um den Bau, – der Ruhm!
Denn dieser Platz ist Albions Heiligthum.
Die Druidenhaine sind (Gott Lob!) vergangen,
Stone Henge ist's nicht, doch was es ist, weiß Gott.
Bedlam jedoch blüht noch mit weisen Stangen,
Damit kein Narr euch beiß', und der Bankrott-
Gerichtshof hält noch Schuldner sanft gefangen.
Auch „Mansion-Haus“, oft bombardirt vom Spott,
Scheint mir ein steifes, aber stolzes Haus,
Indessen die „Abtei“ sticht alles aus.
Pall-Mall und Charing-Croß mit ihren Reihn
Von Lampen schimmern, daß daneben bleich
Wie neben Gold das Blei der Lampenschein
Des Continents sich ausnimmt; denn zu reich
Pflegt dort der Glanz der Nächte nicht zu sein:
Frankreich war noch kein lampenbrennend Reich,
Und als es dieses wurde, hängt' es gerne
Anstatt der Lampen Lump' an die Laterne.
So eine Reih' gehängter Cavaliere
Und lust'ger Brand von Schlössern Nachts im Winde,
Mag sein, daß es die Welt illuminire:
Die alte Art taugt besser doch für Blinde.
Die andre ist wie Phosphor auf Papiere,
Ein Irrlicht für die Geister, und ich finde,
Daß solch ein Licht wohl schreckt und uns verwirrt,
Jedoch nur leuchtet, wenn es sanfter wird.
Doch London ist so helle! wenn Diogenes
Hier suchen wollte seinen „braven Mann“,
Wo der enormen Stadt christlich erzogenes
Geschlecht emporwächst, Lampenmangel kann
Es jedenfalls nicht sein, wenn sein verwogenes
Project ihm fehlschlüg'. Alles setzt' ich dran,
Ob' ich dies Kleinod fänd' auf meinem Pfad,
Die Welt indeß war immer Advokat.
Pall-Mall hinauf durch Wagen ohne Zahl, –
Das Volksgewühl wird dünner; donnernd kracht
Der Klopfer ans versiegelte Portal,
Das jeden Mahner bannt, jedoch um Nacht
Die Gäst' empfängt zum frühen Mittagsmahl.
Mein junger Staatsmann rollt durch all die Pracht
Vorüber an verschiedene Hotels
Und an St. James Palast und St. James „Hells“.
Halt! das Hotel! – Schon flutet aus dem Thor
Der Strom geputzter Kellner, und umher
Stehn Gaffer, und natürlich auch ein Corps
Von jenem paphischen Fußgängerheer,
Das diese keusche Stadt im schönsten Flor
Besitzt, – unsittlich, aber nützlich sehr,
Worüber man bei Malthus Näh'res lese.
Jetzt aber steigt Juan aus seiner Chaise.
In sein Hotel, ein süßes Institut
Für Fremde, namentlich wenn sie sich wiegen
Auf der Fortuna oder Hofgunst Flut
Und nicht der Last der theuren Zech' erliegen.
Schon mancher Diplomat hat dort geruht,
In diesem Brutnest höherer Intrigen,
Bis er in nobler Straß' ein eignes Haus nahm,
Wo sich sein Messingschild gar stattlich ausnahm.
Juans Geschäft war äußerst delicat,
Geheim, obschon von öffentlichem Werte;
Deswegen führt' er auch kein Prädicat,
Das über seinen Reisezweck belehrte.
Es hieß nur, daß ein fremder Diplomat
In wicht'ger Sendung unser Land beehrte,
Jung, hübsch und – dieses warf man leiser hin –
Der Günstling einer großen Kaiserin,
Auch das Gerücht von manchem Abenteuer
Ging vor ihm her, von Kämpfen und von Minnen,
Und da Romantiker mit vielem Feuer
Ins Schöne malen und Engländerinnen
Gern ohne der Vernunft langweil'ges Steuer
In hohe See gehn, (wenn sie mal beginnen,)
So ward er ungeheuer Mode. Moden
Sind Leidenschaften auf Alt-Englands Boden.
Sie sind nicht ohne Leidenschaft, – o nein!
Nur sitzt dieselb' im Kopf. Das gilt gleichviel;
Die Folgen pflegen ganz so schön zu sein,
Als wären auch die Herzen mit im Spiel.
Was liegt daran, woselbst die Schwärmerein
Der Damen sitzen? wenn sie an das Ziel
Uns sicher tragen, dann ist an den Wegen,
Ob Herzen oder Köpfe, nichts gelegen.
Nun übergab Juan am richt'gen Platze
Dem Platzinhaber jedes Creditiv
Und ward sehr schön empfangen, – eine Fratze,
Die mit dem üblichen Eclat verlief.
Da nun sein Kinn glatt war wie eine Glatze,
So glaubte man, (die Staatskunst blickt so tief!)
Man werde dieses elegante Herrchen
So leicht verspeisen wie ein Habicht Lerchen.
Man irrte. Alter schützt vor Irrthum nicht.
Doch hievon später, oder lieber nie.
Mir imponirt das doppelte Gesicht
Der hohen Politik nur wenig, die
Von Lügen lebt und Lügen radebricht.
Wie anders Damen! freilich lügen sie,
Sie müssen, aber machen's so vorzüglich,
Die Wahrheit selbst erscheint daneben trüglich.
Was ist am Ende Lügen? Lügen ist
Wahrheit im Maskenstaat. Schreibt mal Geschichte,
Historiker, Held, Priester und Jurist,
Die auf das Salz der Lüge ganz verzichte!
Der bloße Schatten wahrer Wahrheit schließt
Annalen, Offenbarungen, Gedichte,
Weissagung, – wenn sie nicht protokollirt ist,
Bevor der prophezeite Fall passirt ist.
Gelobt sei Lüg' und Lügner! Wer erfand,
Daß meine milde Mus' auf Menschen schmäht?
Sie singt der Welt Tedeum, ist entbrannt
Von Scham für Leute ohne Scham. Zu spät
Zum Seufzen ist es, – kommt und küßt die Hand,
Die Füße, jeden Theil der Majestät,
Nach Irlands schönem Beispiel, dessen Klee
Recht welk aussieht vom Tragen beim Lever.
Juan ward vorgestellt. Die feine Blässe
Riß alles hin, und seines Schneiders Kunst
Ward angestaunt, und daß ich's nicht vergesse,
Ein Riesendiamant fand hohe Gunst,
Den Katharin' in Stunden der „Ivresse“
(Berauscht von Brantwein oder Liebesbrunst)
Ihm schenkte, wie das Publicum schon wußte,
Für den er folglich ehrlich schwitzen mußte.
Nun müssen die Minister sammt den Räten
Zwar höflich sein mit all den Diplomaten
Der etwas wackeligen Majestäten,
Bis sie ihr königliches Rätsel raten;
Doch selbst die Schreiber, diese aufgeblähten
Träger der Macht in angefaulten Staaten,
Selbst diese etwas schmutz'ge Bande war
Kaum flegelhaft genug für ihr Salar.
Sie sind ja angestellt, um frech zu sein,
Und das ist ihre Arbeit alle Tage
In theuren Friedens- oder Kriegskanzlein.
Du zweifelst? Irgend einen Nachbarn frage,
Der Pässe oder sonst'ge Schererein
Von ihnen braucht, (o jammervolle Lage!)
Ob nicht dies Volk, das fett von Brüch' und Tax' ist,
Der gröbste Mops des ganzen Hundepacks ist?
Juan indeß fand nur „Empressement“.
In feinen Phrasen ahm' ich Frankreich nach,
Wo Freud' und Schmerz den vorgeschriebnen Gang
Zu wandeln hat, wie die Figur beim Schach,
Nicht bloß beim Plaudern, auch in Büchern. Zwang,
Der auf dem Festland blüht, gedeiht nur schwach
Auf Inseln, und die See (sieh Billingsgate)
Giebt auch den Zungen Elasticität.
Und doch ist Englands „damme“ noch ziemlich attisch;
Ein Festlandsfluch mag für ein Landfest passen,
Der Dinge nennt, die kein aristokratisch
Herz ahnt und die sich nicht citiren lassen,
Wenn man sich nicht der Höflichkeit schismatisch
Entfremden will; sie schmecken nach den Gassen;
„Damme“ ist ätherisch, wenn auch nicht kanonisch,
Ein seelenvolles Fluchen, ganz platonisch.
Wer Grobheit sucht, der bleibe fein zu Haus,
Die Feinheit trifft er (jetzt trifft er sie kaum)
Jenseits des weißen Schaums und dunklen Blaus, –
Das Blau Emblem der Heimat und der Schaum
Das Bild von Dingen, die es giebt da draus.
Doch still, wir haben weder Zeit noch Raum
Für allgemeine Themata; nur eines
Muß ein Gedicht behandeln, so wie meines.
Die große Welt, das heißt verdeutscht und platt
Viertausend Menschen circa, Herrn und Frauen,
Im schlimmsten oder Westend' einer Stadt,
Die nicht zu Bett gehn vor dem Morgengrauen,
Und die, obgleich an Witz und Weisheit matt,
Mitleidig auf die Schöpfung niederschauen, –
Die große Welt empfing Juan sehr gut
Als Mann vom allerbesten blauen Blut.
Er war noch Junggesell, – für Frauenzimmer
Ein wicht'ger Punkt, für Mädchen und Gefreite,
Der Erstren weckt es süßen Hoffnungsschimmer
Und ist auch nie ganz wertlos für die Zweite,
(Wenn Lieb' und Stolz nicht schirmt.) Die Ripp' ist immer
Ein Dorn in des vermählten Freundes Seite,
Erfordert Schonung, macht die Sünde schrecklicher
Und (was noch schlimmer ist) bedeutend häklicher.
Juan war Junggesell von Hand und Herzen,
Jedoch ein Meister in Gesang und Tanz;
Sein Antlitz trug den Ausdruck zarter Schmerzen,
Wie Mozart's süße Weisen; er verstand's
Traurig zu sein und wieder auch zu scherzen,
Und dieses Auge mit so jungem Glanz
Sah schon die Welt; und die sieht bunt und kraus
Und völlig anders als in Büchern aus.
Jungfraun erröteten vor ihm, und Frauen
Prangten vor ihm mit minder flücht'gen Blüten;
Denn beides produciren Englands Auen,
Farb' und Gefärbte. Schmink' und Jugend glühten,
Um für sein Herz den Zaubertrank zu brauen,
Vor welchem Herren sich nur schwer behüten.
Die Töchter schwärmten, Mütter fragten schon:
„Was hat er jährlich? Ist er einz'ger Sohn?“
Die Modehändler, die mit klugem Sinne
Fräuleins auf Speculation drapiren
Und, eh' der Honigmond der jungen Minne
Zum Halbmond welkt, die Rechnung präsentiren,
Gedachten eine Chance zum Gewinne,
Wie solch ein Fremdling bot, nicht zu verlieren
Und borgten so, daß künft'ge Ehegatten
Wehklagten, fluchten und – zu zahlen hatten.
Die „Blauen“, die bei Versen zärtlich klagen
Und deren Köpf' und Hüt' im Innern nur
Schöngeistige Journal' als Futter tragen,
Rückten heran im prächtigsten Azur,
Um ihn in schlechtem Spanisch auszufragen
Nach castilianischer Literatur,
Und ob auch Russisch weich wie Spanisch laute,
Und ob er die Ruinen Troja's schaute.
Juan, der etwas oberflächlich war,
Wußt' oft nicht recht, was er antworten sollte,
Als dieser sachverständ'ge Damenschar
Ihn so genau vernahm zu Protokolle.
Sein Dienst im Feld, Bureau und auch Boudoir
Und Studien für seine Tänzerrolle
Hielten ihn fern von Hippokrene's Rand,
Den er für grün hielt, aber bläulich fand.
Er gab auf gutes Glück Antworten mit
Bescheidner Sicherheit und sonder Aechzen;
Die blauen Damen gaben ihm Credit
Und schienen nach Belehrung sehr zu lechzen.
Das Wunderkind Miß Arabella Smith,
Die den „verrückten Hercules“ mit sechzehn
In noch verrücktres Englisch übertrug,
Schrieb seine Auskünft' in ihr Tagebuch.
Die neuren Sprachen hatt' er ziemlich los
Und zeigte sich dadurch in günst'gem Lichte
Bei den gelehrten Damen, welche bloß
Bedauern mußten, daß er gar nicht dichte.
Dies Eine noch, dann würd' er grandios
Dastehn vor diesem weiblichen Gerichte!
Lady Fitz-Frisky und Miß Mävia Mannisch
Sähn gar zu gern sich angereimt auf Spanisch.
Trotz dessen macht' er Glück und ward erkoren
Als Aspirant zu allen Coterien.
Wie Banquo's Vision heraufbeschworen
Sah er in Assembléen und Theepartien
Circa zehntausend lebende Autoren
(Dies ist die Durchschnittszahl,) vorüberziehen,
Nicht minder achtzig größte jetz'ge Dichter, –
Denn jedes Wurstblatt hat ja seine Lichter.
Wenn du so'n größter Dichter bist, so mußt
Du, wie der Held der Boxerprofession
Nach ein'gen Jahren zeigen, wie robust
Du dich erhieltst, – sonst ist dein Reich entflohn.
Ich selbst, obwohl ich nichts davon gewußt
Und nie getrachtet nach dem Narrenthron,
Ich war geraume Zeit der Kaiserheld
Napoleon in der gereimten Welt.
Dann war „Juan“ mein Moskau und „Faliero“
Mein Leipzig und mein Mont St. Jean scheint „Kain“;
Die Belle-Alliance der Tröpfe kann nunmehro
Victoria ob dem todten Löwen schrein.
Ich mindestens will fallen wie mon héros
Und gar nicht oder ganz ein Kaiser sein.
Ein einsam Eiland giebt's wohl irgendwo,
Und Judas Southey sei mein Hudson Lowe.
Vor mir regierten Campbell, Moore und Scott;
Jetzt aber sind die Musen salbungsvoller
Besuchen Zion und verkehren flott
Mit halber Geistlichkeit und auch mit voller,
Und Pegasus in küsterhaftem Trott
Trägt jetzt im Sattel Ehren Roller Poller,
Den neuen Fähnrich Pistol, der mit Stelzen
Das Götterpferd beschlägt, – es ist zum Wälzen.
Mein sanfter Euphues dann, von dem sie sagen,
Daß er mein zweites Ich, nur sittlich, sei;
Wie schwer das ist, wird ihm vielleicht noch tagen,
Erst Ich zu sein und sittlich noch dabei.
Auch Coleridge soll jetzt eine Krone tragen,
Und Wordsworth hat Verehrer (zwei bis drei),
Und Savage Landor, dieser große Hans,
Sieht einen Schwan in Schelmen Southey's Gans.
John Keats starb an Kritik und ward begraben,
Just als er groß ward, wenn auch nicht verständlich;
Er konnte ohne Griechisch so erhaben
Von Göttern reden (oder lernt' es endlich,)
Wie einst die Götter selbst geredet haben.
Der arme Schelm! es ging ihm wirklich schändlich.
Seltsam, daß Geist, die feurige Partikel,
So ausgeschnäuzt wird durch Journalartikel.
Lang wird die Liste derer, die da werben
Um das, was keiner erntet. Keiner weiß
Den Sieger wenigstens, den rechten Erben.
Gras deckt, bevor die Zeit austheilt den Preis,
Sein ausgebranntes Hirn und morsche Scherben.
Ich wett' auf keinen in dem ganzen Kreis;
Sie sind zu zahlreich wie die dreißig Spott-
Tyrannen um die Zeit von Roms Bankrott.
Das Rom der Dichtkunst ist verfault: Eunuchen
Und Prätorianer machen die Affaire;
„Ein fürchterlich Geschäft“ wie „Fenchelsuchen“,
Schönthun zu müssen mit dem Mietlingsheere,
Gleich wie man Drachen ruhig hält mit Kuchen!
Wenn ich daheim und bei Satire wäre,
So bänd' ich an mit diesen Janitscharen;
Was Geisterschlacht heißt, sollten sie erfahren.
Ich glaub', ich kenne zwei, drei Fechterkniffe,
Die sie zum Purzeln brächten, diese alle,
Wenn ich mich je an kleinem Wild vergriffe;
Es fehlt mir wirklich an der nöt'gen Galle.
Ich bin durchaus kein Mann von scharfem Schliffe,
Und meine Muse lacht im schlimmsten Falle,
Knixt zierlich dann und schwebt hinweg und denkt,
Sie habe keine Seele sehr gekränkt.
Ich ließ Juan in tödtlicher Gefahr
Bei blauen Damen und lebend'gen Dichtern.
Er fand indeß dies Feld bald unfruchtbar
Und lief davon, eh' er von seinen Richtern
Zerrissen oder sonst mishandelt war.
Und jetzt vereint' er sich mit höhern, lichtern
Geistern des Tages, der kein Nebel, nein,
Ein Sohn der Sonne war und Sonnenschein.
Den Morgen weiht' er immer den Geschäften,
Das heißt, wenn man das Ding bei Licht beschaut,
Mühsamem Nichtsthun, das mit gift'gen Säften
Das ärgste Nessushemd für unsre Haut,
Ermattung zeugt. Ihr liegt mit lahmen Kräften
Im Canapé und seufzt, wie sehr euch graut
Vor aller Arbeit, wär' das Wohl des Staats nicht,
(Dem gar nicht wohl ist, denn sein Wohl, er hat's nicht.)
Der Tag verging mit Frühstück, Boxen, Bummeln,
Besuchen; später mußt' er sich bei Abendrot
In jenen großen Pflanzenkübeln tummeln,
Mit Namen „Park“, allwo aus Blumennot
Das kleinste Häuflein Bienen oder Hummeln
Entbehren müßte sein bescheiden Brot.
Doch ist's der einz'ge Fleck, wo unsre „Welt“
Ein schwaches Bild von frischer Luft erhält.
Dann Gala, dann Diner, die Welt erwacht,
Die Lampen schimmern, Kutschen rasseln vor;
Auf Squares und Straßen rollt Karossenpracht,
Blitzend, ein aufgeschirrtes Metor;
Nun wehen die Festons, nun dröhnt und kracht
Messingner Donner, auf thut sich das Thor,
Und vor den tausend Glücklichen entrollt
Sich ein Elysium von Muschelgold.
Da steht die edle Wirtin, unversehrt
Trotz tausend Knixen, und der Walzer dort,
Der einz'ge Tanz, der Mädchen denken lehrt,
Reißt uns sogar durch seine Mängel fort.
Die letzten Gäste machen wieder Kehrt,
Denn voll sind Säle, Zimmer, jeder Ort;
Selbst Prinzen klettern neben Herzoginnen,
Um einen Zollbreit Treppe zu gewinnen.
Dreimal beglückt, wer sich aus diesem Fest
Nach einer flücht'gen Umschau mit Geschick
In irgend einen stillen Winkel preßt,
Woselbst er hocken mag wie „Daumesdick“
Und Babel nach Belieben wirbeln läßt.
Er selbst genießt für sich den Ueberblick,
Mit Beifall oder Spottsucht oder Trauer
Und auch mit etwas Gähnen auf die Dauer.
Das geht indeß nicht immer so. Denn wer
Wie Don Juan activen Antheil nimmt,
Muß sorgsam steuern durch das bunte Meer,
Das von Juwelen, Seid' und Federn glimmt,
Nach jedem Platze, wo er gerne wär'.
Seht, wie er jetzt im Walzer schwebt und schwimmt,
Jetzt stolzer springt, Mercur an flinker Kraft,
In den Quadrillen höhrer Wissenschaft.
Und tanzt er nicht, verfolgt er höh're Ziele,
Zum Beispiel einen reichen Schwiegervater
Oder des Nächsten Eheweib, so spiele
Er recht verdeckt und nicht sein Ziel verrat' er.
Zu große Hast bereuten schon gar Viele,
Und Ungeduld ist nur ein schlechter Rater
Bei einem Volk, das stets mit Vorbedacht
Und Umsicht seine dummen Streiche macht.
Sieh zu, den nächsten Platz bei Tisch zu kriegen;
Wenn das nicht geht, liebäugle vis-à-vis.
O Götterzeit! ihr Bild kann nie verfliegen;
Wie ein verliebter Kobold reitet sie,
Ein Geist der Freuden, die im Grabe liegen,
Hoch auf der Kruppe unsrer Phantasie.
Wer kann es sagen, wie ein einz'ger Ball
Hoffnung und Furcht aufschnellt und bringt zu Fall!
Dies alles gilt nur von der großen Meute,
Die jagen muß und rennen nach den Zielen,
Und die ein Wort oft prellt um ihre Beute.
Nicht gilt es für die Wen'gen oder Vielen,
(Denn manchmal sind sie zahlreich, diese Leute,)
Mit neuen oder classischen Profilen,
Die Witzigen, die Tapfren, Weisen, Tollen,
Die thun und lassen dürfen, was sie wollen.
Mein Held, jung, vornehm, hübsch, wie jeder Held,
Reich, fremd, gefeiert, muß wie andre Sklaven
Erst tüchtig zahlen, hohes Lösegeld,
Eh' er vor der Gefahr entkömmt zum Hafen,
Die Größe stets umgiebt. Gar mancher hält
Dichtkunst, Verkrüpplung, Zahnweh, Leibesstrafen
Für Uebel, – ach, ich wollt' etwas drum geben,
Er säh' einmal, wie junge Edle leben.
Jung ohne Jugend, hübsch, doch ausgesogen,
Steinreiche Erben ohne einen Dreier,
Die Kraft in tausend Armen längst verflogen,
Ihr Gut versetzt, ihr Geld vom Pfandverleiher,
Ihr Votum im Senate gleich gewogen
Für Tyrannei und radicale Schreier, –
So wird votirt, gespielt, gehurt, gepraßt, –
Die Ahnengruft empfängt den neuen Gast.
„Wo ist die Welt?“ rief Young mit achtzig Jahren,
„Die Welt, in die ein Mensch kam?“ – Achtzig? was?
Acht Jahre sagt. Wo ist sie? – Hingefahren!
Da war sie; – sie ist fort, – zerbrochnes Glas,
Zerknickt, zerschmettert; über all der raren
Funkelnden Schönheit wächst allmählich Gras;
Staatsmänner, Feldherrn, Fürsten, Königinnen
Und Dandies weht des Windes Hauch von hinnen.
Wo ist der große Napoleon? – Gott weiß.
Wo Castlereagh der Kleine? – das weiß Satan.
Wo sind die Redner, die den Hörerkreis
Entzückten, Curran, Sheridan und Grattan?
Wo die Prinzeß, der Inseln Stolz und Preis?
Wo ihre Mutter und ihr Leidenspfad dann?
Wo sind die Märtyrer, die Fünfprocente?
Und wo, o wo zum Teufel ist die Rente?
Wo Brummel? – Futsch. Wo Long Pole Wellesley? – Flöten.
Wo Whitbread? Romilly? Wo George der Dritte?
Wo ist sein Testament? – Antwort: Erröten.
Wo Fum der Vierte, Königlichster Britte?
Schottland tractirt ihn jetzt mit Haferbröten
Und Geigenspiel nach alter Schotten-Sitte,
„Krau' mich, krau dich“, – o Schauspiel zum Entzücken!
Loyales Kratzen, königliches Jücken!
Wo ist Lord X? wo Lady Ypsilon?
Wo all die edlen Fraun von Z. bis A?
Verlegt, wie Putz von voriger Saison,
Vermählt, getrennt und neuvermählt, – man sah
Jüngst mehrfach diese Evolution.
Wo Londons Zischen und Dublins Hurrah?
Wo sind die Grenville's? – Wacklig, wie seit Jahren.
Wo meine lieben Whigs? – Just wo sie waren.
Wo Lady Carolina? Lady Frances?
Geschieden oder reif dafür. Erzähle,
O „Moring-Post!“ – du Chronik alles Glanzes,
Zerbrochner Kutschenleisten, voller Säle,
Vornehmer Grillen, jedes Routs und Tanzes, –
Was strömt denn jetzt durch diese Prachtcanäle?
Ach, mancher starb, verdarb, entfloh aufs Festland,
Denn schlimme Zeit nahm manchem jeden Rest Land.
Und manche, die nach Grafen sonst gefischt,
Nimmt nun vom jüngren Bruder gern ihr Futter;
Und Schwindler haben Erbinnen erwischt,
Jungfrauen wurden Fraun, auch wohl bloß Mutter;
Die Schönheit welkt dahin, der Glanz erlischt, –
Ach dieser Wechsel macht mich weich wie Butter;
Der Wechsel ist gewöhnlich, doch curios ist,
Daß er in dieser kurzen Zeit so groß ist.
Sagt nicht, ein Leben währe siebzig Jahr';
Ich sah so viel Veränderung in sieben,
Daß sie genug für ein Jahrhundert war.
Ich weiß, nichts währt; jetzt aber, meine Lieben,
Wird mir der Wandel selbst zu wandelbar,
Und ohne neu zu sein. Nichts ist geblieben,
Nichts bleibt und hat Bestand auf dieser Erden,
Als daß die Whigs niemals Minister werden.
Ich sah Napoleon, der wie Zeus einherzog,
Einschrumpfen zum Saturn; ich sah sodann –
Ich brauche nicht zu sagen welchen Herzog
Als Staatsmann, wenn man dies sich denken kann,
Stupider werden, als da er das Schwert zog;
Ich sah sogar – und all mein Blut gerann –
Den König ausgezischt und caressirt;
Was besser war, sei hier nicht ventilirt.
Ich sah die Gutsherrn Englands als Ruine,
Ich sah die Southcote, sah den Reichssenat
In Thätigkeit als Steuerdruckmaschine,
Sah Narrenköpf' in fürstlichem Ornat,
Sah den Skandal mit Kön'gin Caroline,
Sah den Congreß, der, was gemein war, that,
Sah ein'ge Völker, Eseln gleich, am Ende
Die Last abschütteln, ihre bessern Stände.
Ich sah, wie Prosa wuchs und Dichtung schwand,
Ich sah nie endende (nicht ew'ge) Sprecher:
Ich sah die Fonds im Krieg mit Haus und Land,
Ich sah statt trotz'ger Junker arme Schächer;
Ich sah das Volk zerstampft wie schlechten Sand
Von Sklaven hoch zu Roß, sah Malzbier schwächer
Und schwächer werden, und ich sah sogar
John Bull gestehn, daß er ein Esel war.
Doch „carpe diem!“ – carpe, mein Juan!
Schon morgen kömmt ein neu und jung Geschlecht
Und blüht und welkt und wird gefressen dann.
„Spielt euer Spiel, ihr Schufte!“ – es ist schlecht,
Eur ganzes Stück, auch kömmt nicht viel drauf an,
Wie ihr agirt, wenn ihr nur leidlich sprecht.
Seid heuchlerisch, seid wachsam, ihr versteht;
Seid niemals was ihr scheint, stets was ihr seht.
Wie aber soll ich alles das berichten,
Was unser Held in einem Land erfuhr,
Das alle Welt in Fabeln und Geschichten
Preist als die Heimat sittlichster Cultur;
Ich mag nicht eine „Atalantis“ dichten.
's ist besser, wir verständigen uns nur:
Ihr seid nicht sittlich; daß ein Satirist es
Erst sag', ist überflüssig, denn ihr wißt es.
Mein Thema sei, was er erlebt und sah,
Natürlich mit der obligaten Sichtung,
Die guter Ton erheischt. Und merkt euch ja,
Daß dieses Werk nichts weiter ist als Dichtung
Und nichts behandelt, was mir selbst geschah.
Die Feinen sehn in Worten, Ton und Richtung
Bezüg', an die ich nie gedacht. Vertraut,
Dergleichen flüstr' ich nicht, das sag ich laut.
Ob eine kluge Gräfin ihn beehrte,
Die vierte Tochter an ihn abzusetzen;
Ob er mit einer Maid von höhrem Werte
(Ich mein', an bräutlichen und baren Schätzen)
Gesetzlich die Bevölkerung vermehrte,
(Urquell von Ehgesetzen und Entsetzen;)
Ob er belangt ward auf Entschädigungen
Für allzu prononcirte Huldigungen,
Das liegt noch in dem dunklen Schooß der Zeit.
Für jetzt, mein Lied, geh hin! – ich wette gegen
Ein gleiches Quantum Reime, daß du Streit
Und Kampf bestehen wirst auf deinen Wegen,
Wie jedes Werk von gleicher Trefflichkeit,
Mit Leuten, die weiß schwarz zu nennen pflegen.
Nur zu! – Ich geb', auch wenn ich einsam bin,
Mein freies Denken nicht um Kronen hin.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
HIN
|
Maulana Rumi
|
20. पस्ती
|
खुश रह ग़म से कि ग़म फन्दा है दीदार का पस्ती की तरफ़ तरक़्क़ी, ढंग है इस राह का
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
CES
|
Táborský, František
|
VIII. Rosa padá.
|
V dál hvězdnatou, ni mráčkem obklopena,
vysoko nad zemí a přeskvělá
tak tiše luna pluje rozchvělá,
jak duše má, jež v smutek potopena
zas k radosti se vzpjala rozpělá,
jen v koutku kdes to tiká ještě, lká
jak slavík procitlý, jenž hned však umlká.
Tak ticho kol, jen ve vzduchu to blyští,
cos táhne nocí tou jak báje daleká –
to rána šťastného snad růžné příští?
I horstev hruď, divokých bouří doupě,
usnula přetvrdo, je mrtva, mníš,
a brzo červánek, dech lásky, nad ní uvidíš.
Sen pochýlil i bor, i klas, i poupě,
jen potok hrčí kdes, je píseňka to mladá,
a cítíš ve vzduchu, jak rosa padá.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
CES
|
Martinec, Jaroslav
|
Verše do památníku.
|
Posvětil jsem svoji lásku,
bych byl nebi svému blíž.
Koupil jsem Ti malý křížek,
za to mám teď velký kříž!
První doba lásky,
ó ta blahá doba!
V proze bych Ti řekl:
Bláznili jsme oba!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ITA
|
Giorgio Vigolo
|
Poesia di Giorgio Vigolo - Circe
|
Poesia di Giorgio Vigolo
Circe
E chissà che questa non sia la morte,
pallide strade perdonsi nell'erba stridula
al vento della sera fredda:
alberi non vedo, né casolari.
Ma solo il circo dei monti deserti
che orla ancora un tramonto solo.
A mano a mano che inoltro mi spoglio d'umanità
nel desolato vespero.
I prati, il cielo, mi vuotano l'anima
e mi sento lentamente
svenire dalla solitudine che m'assorbe.
Non resisti alla gran forza dei monti che ti si bevono
come una pioggia e i ricordi scendono sotto terra,
che nome avevi adesso non sai più.
Tremendi i colori della campagna
quando consumano i tuoi sensi umani
e a poco a poco ti mutano in terra.
Quando ti fanno diventare prato,
distesa d'acque,
orrore di pietraia.
E non ti puoi più alzare in piedi e chi amare.
Solitudine, hai vinto.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
Abschatz, Hans Aßmann von
|
[Ihr Alchymisten last eur Geld in Rauch verspringen]
|
Ihr Alchymisten last eur Geld in Rauch verspringen:
Der arme Bauersmann ist klüger weder ihr:
All-Rüh-Mist läst er ihm die magern Aecker thüngen
Und erndtet was er denn versilbern kan dafür.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
POR
|
Vitoriano Palhares
|
Negro Adeus
|
Adeus! já nada tenho que dizer-te.
Minhas horas finais trêmulas correm.
Dá-me o último riso, pra que eu possa.
Morrer cantando, como as aves morrem.
Ai daquele que fez do amor seu mundo!
Nem deuses nem demônios o socorrem.
Dá-me o último olhar, para que eu possa
Morrer sorrindo, como os anjos morrem.
Foste a serpente, e eu, vil, ainda te adoro!
Que vertigens meu cérebro percorrem!
Mente a última vez, para que eu possa
Morrer sonhando, como os doidos morrem.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T3
|
RUS
|
Fet A.A.
|
«Следить твои шаги, молиться и любить...»
|
Следить твои шаги, молиться и любить --
Не прихоть у меня и не порыв случайный:
Мой друг, мое дитя, поверь, -- тебя хранить
Я в сердце увлечен какой-то силой тайной.
Постигнув чудную гармонию твою --
И нежной слабости и силы сочетанье,
Я что-то грустное душой предузнаю,
И жалко мне тебя, прекрасное созданье!
Вот почему порой заглядываюсь я,
Когда над книгою иль пестрою канвою
Ты наклоняешься пугливой головою,
А черный локон твой сбегает как змея,
Прозрачность бледную обрезавши ланиты,
И стрелы черные ресниц твоих густых
Сияющего дня отливами покрыты
И око светлое чернеет из-под них.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Nahimov A.N.
|
Силу
|
В Париж поехал Сил; но с чем приедет к нам?
Ума не вывезет -- кису оставит там!
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
CUSTOM:日常调侃
|
ARA
|
الشاعر سالم بن رزيق بن عوض
|
قصيدة رمز العشاق
|
زهرة الروض هالها ما تلاقي
ما يلاقي العشاق في العشاقِ!!
سفحت روحها! وبثت شذاها
وهذت للجمال بين المآقي
تسكب الشهد من رحيق رؤاها
وتبث القلوب شوق السواقي
والمدى! كالمدى كريم السجايا
يتهادى على دروب الوفاق!
زهرة الروض! روضة في رياض
والسفير والسفير للأشواق
ملأت خافق النهار، وأشذت
للعيون الحسان قبل التلاقي
ضمخت كفها! وزفت مناها
واشرأبت للناعسات العتاق
همها أن ترى الجمال أميرا شاعرا
في الغصون والأوراق!!
صدح البلبل الغرير يغني
فوق نور من الزهور الطباق!
يعزف الطهر في الرياض ويروي
كل حسن من الأغاني الرقاق
ويهز الوجود! يسقيه شهدا
ما تراءى على الضفاف البواقي!
والزهور الزهور لحن البرايا
موكب من تناغم ووفاق!
الفراشات في يديها عيون
ناعسات، فالشوق للأشواق!
سابحات في جوها! ماخرات في بحرها
كريمة الأذواق!
عِذقها في عذوقها مائلات
والجمال البديع في الأعذاق!
قد تطير الفراش في الجو لكن
في ضفاف المروج سر التلاقي!
وجنة الروض لا عدمت السواقي
أنت رمز العشاق للعشاق!
سافرت نحوك العيون الكسالى
وحوتك الحسان في الأعناق!
كل ما تلمحينه سوف يفنى
وسيسمو إليك روح البواقي
لوحي لوحي فهذي البرايا
تتلقى التقبيل قبل العناق!!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
趙簾谿
|
次韻大受游乳洞謾賦
|
等閒過似得明珠,
三洞山行喜自如。
俗客□□尋□處,
仙人何必好樓居。
石聲玉磬傳空谷,
水色冰壺照碧虛。
便好結茅採芝木,
利名盡委絕交書。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ITA
|
Filippo Leers
|
Per quelle vie, che cento strali e cento
|
Per quelle vie, che cento strali e cento
Apriro, uscendo il nobil sangue fuore,
Languìa Bastiano, e il barbaro furore
Allentò l’arco, ond’il credea già spento
L’alma bramosa ancor di più tormento
Non uscí nò ma si ristrinse al cuore,
Al cuor difeso dal celeste Amore,
Nè lo strale avanzarsi ebbe ardimento.
Quand’ecco Amor di sua faretra un telo
In lui vibrò di tale ambrosia tinto,
Che le piaghe sanò del mortal velo.
Ond’ei dovessi in nuovo agone estinto
Portar due palme e due corone in Cielo,
Dall’aspra guerra, ove trionfa il Vinto.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
RUS
|
Милонов Михаил Васильевич
|
К Н. Р. Политковскому
|
Послание поздравительно-просительное,
по случаю всерадостного бракосочетания,
от сожителей, испуганных перемещением
на новое и неизвестное жилище
Внемли приветствие многопреданных душ,
Которые, тебя усердно поздравляя,
Желают, чтоб ты был не только добрый муж,
Но чтобы, братию, друзей не забывая,
Как ныне, так и впредь до них ты был хорош,
Чтоб доступ нам к тебе соделался не труден,
Чтоб каждого из нас ты не поставил в грош
И в милостях своих являлся неоскуден.
И словом, если мы оставим тот приют,
Который столько лет имели мы с тобою,
Проси, да новую квартиру нам дадут,
Где б можно спрятаться от хлада и от зною,
И мебель старую и кухонный прибор
Отдай нам в полное всегдашнее владенье,
Зане купить теперь на рынке этот вздор
Потребно денежно изрядное скопленье,
Которое, увы, не копится у нас
По ценности вещей на многие расходы.
И если в просьбах сих последует отказ,
То мы останемся как детища природы:
Лазурный свод Небес пребудет нам покров,
Постель белей млека -- пылинки то есть снежны,
Трапеза--лавочных десяток огурцов:
И пища и приют такие ненадежны.
Не говорим уже, что будет наш костюм.
Адам и Диоген -- несходствие чудесно!
Но оба опытны, имели оба ум.
И так у первого займем мы лист древесный,
А у другого нам лохмотья не просить,
Которым мы давно с излишеством богаты,
Займем лишь у него искусство горстью пить
И бочки почитать за пышные палаты.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T4
|
T2
|
T2
|
ARA
|
سليمي بنت المهلهل
|
قصيدة مَن مُبلِغُ الأَقوامِ أَنَّ مُهلهلا
|
مَن مُبلِغُ الأَقوامِ أَنَّ مُهلهلا
أَضحى قَتيلاً في الفلاةِ مُجَدَّلا
لِلَّهِ دَرُّكُما وَدَرُّ أَبيكُما
لا يَبرَح العَبدانِ حَتّى يُقتَلا
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
محمود مفلح
|
قصيدة طوق نجاة
|
لأنك كنت الأمير النبيلَ
سأكتب شعراً أميراً نبيلا
لأنك أدرَكتني قبل يوم الرحيل
سأبحث عن لغة لا تجف السنابل فيها
وعن شرفةٍ تستضيف العصافير
عن بسمةٍ لا تموتْ
سأكتب قبل انطفاءِ البيوتْ...
وقبل جفاف الينابيع قبل انغماري
ببحر السكوتْ!
*****
أحاذر ألا أقول وداعاً
لقد قلتُها قبل عام
وأدمنتُها في الهزيع الأخير
وفي وضح القهرِ
لن أقول وداعاً لهذي الحياة
سأرشفها قطرة قطرةً..وحتى صهيل الفراتْ..!
سأعلن أني شقيقُ النوارسُ
أنّي حدَاء الرعاة
ولن يبلغ الناس مني سوى
قَشةٍ في مهبّ الشتاتْ
سأنهض من طينِ هذا السبات
سأغسل بالضوء وجهيَ حتى تشعّ
بقلبي الصلاة....
سأنسى ملامح كلٍّ الجناةِ
لأن النجوم على بعد خصريْن منّي
وأني قريباً قريباً
سأدرك طوق النجاة
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T2
|
ENG
|
Thomas Nashe
|
In Time of Pestilence
|
ADIEU, farewell earth's bliss!
This world uncertain is:
Fond are life's lustful joys,
Death proves them all but toys.
None from his darts can fly;
I am sick, I must die—
Lord, have mercy on us!
Rich men, trust not in wealth,
Gold cannot buy you health;
Physic himself must fade;
All things to end are made;
The plague full swift goes by;
I am sick, I must die—
Lord, have mercy on us!
Beauty is but a flower
Which wrinkles will devour;
Brightness falls from the air;
Queens have died young and fair;
Dust hath closed Helen's eye;
I am sick, I must die—
Lord, have mercy on us!
Strength stoops unto the grave,
Worms feed on Hector brave;
Swords may not fight with fate;
Earth still holds ope her gate;
Come, come! the bells do cry;
I am sick, I must die—
Lord, have mercy on us!
Wit with his wantonness
Tasteth death's bitterness;
Hell's executioner
Hath no ears for to hear
What vain art can reply;
I am sick, I must die—
Lord, have mercy on us!
Haste therefore each degree
To welcome destiny;
Heaven is our heritage,
Earth but a player's stage.
Mount we unto the sky;
I am sick, I must die—
Lord, have mercy on us!
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
王徵
|
題謝康樂石門作
|
吾聞永嘉守,
□□□□心。
勝跡若猶在,
雲澗清且深。
綠蘿自蒙密,
白日易森沉。
□□松篠□,
石門□登臨。
碧潭映千丈,
瀑布飛□□。
秋雨□微□,
暮煙生長林。
□□□皇華,
□□往來□。
偶爾□吟箋,
遺風尚□□。
悠悠歸路長,
戀戀惜餘芳。
□動□水興,
茲焉安可忘。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
HUN
|
Szilárd Borbély
|
Próteusz a pszichiátrián [4-6]
|
4Az ágy üresen állt, amelyben feküdtél máskor.
Néhaaz ablak felé fordultál, de többnyire a mennyezetetfigyelted.
Nehéz szagok ülték meg a szobát, vagy inkábbmegfeküdték.
Ahogy lenni szokott az elfekvőosztályokon.
A klór, a vizelet, az ürülék szaga a mérgekettermelő testek kipárolgásába vegyült.
A rejtélyesmérgekkel színültig telt testek kipárolgása.
De most nemvoltál ott, csak a lepedő jelezte a test lenyomatát.
Megvalami beszáradt ebédmaradék az éjjeliszekrényen.Ősz volt már, a park túl hűvös a sétához.
Szemerkélt is kicsit.
Innen nem járthatott senki ki a kertbe.
Ez zárt osztály.
De talán ma mégis kaptál engedélyt, utána kellene nézni.
Az ügyeletes szobában tudják, gondoltam, még ott vannak, amíg az esti műszak majd megérkezik.
Váltás hat és hét óra között történt.
Elmentem a vizsgáló melletti kórterem előtt, ahol akataton lakott.
Majd kérdeztem, hogy hol vagy.
Mondták,nyugtalan ma.
Nem fogad szót.
Mármint te.
Ez szinte nevetséges volt, hogy nem fogadsz szót, mint egy gyerek.
A folyosó végén kukucskálsz, ott megtalállak, mondták.
És visszamentem arra, ahonnan jöttem.
A tűzlépcső nyílott onnan, ahol dohányzót alakítottak ki.
És valóban, az üvegajtó mögött láttam, hogy leskelődsz.
A gondozóktól féltél.Akkor még nem értettem.
Nem ismertél meg, csakhajtogattál valamit, hogy elmész.
A botodra valami batyutkötöttél, ahogy a mesékben.
A botod a válladra vetted,egyenesen és biztosan álltál, és folyton félretoltál.Nyugtattalak, hogy gyere.
Pihenj le.
Még nem mehetszhaza innen.
Főként gyalog, hisz több, mint száz kilométer a távolság.
S már este is van.
Nyugodj meg.
De te nem láttálengem.
Démonokról beszéltél, akiket meg én nem láttam, de mutattad, ott vannak.
Éreztem, amikor a vállad át-karoltam, és terelni akartalak, hogy még most is milyen erős vagy.
Én nem tudnálak visszahozni a kertből, ha pizsamád szára csurom vizes lenne, és esni kezdene netán eső.
És fürdőköpeny nélkül túlságosan hideg van már a sétálásra.
Beláttam, hogy nem tudlak se kivinni, se megnyugtatni, se visszahozni onnan, ha majd hirtelen összegyűlne benned a harag, akár a céltalan futó vizek.
5Álmomban ma is láttalak.
A nyakamban ültél, ésén cipeltelek, valami mocsárban.
Nem tudom, miért.És azt sem, hogy hová.
A fáradtságra emlékszemcsupán, a torokszorító, fojtogató szívdobogásra.Nem tudom, hová vonszoltam magam veled.
Hajnal előtt, félálomban fordultam a bal oldalamra, hol a szívtájék szorul ilyenkor.
Izzadt a homlokom.
Évek óta nem találom a helyem.
Mióta nem vagy már.És nincs magyarázat arra, hogy milyen lehet a létező, aki mégsem létezik együtt velünk.
Csakszomjazunk.
Sivatag hullámzik itt velünk azóta.
6aEgy várost szerettél volna.
Egy várost, amelyetépítek neked, hogy otthonod legyen.
Azóta bolyongok itt, hol utcák, terek, közök, sugárutak,sétányok rejtenek falak mögé.
Mert mindenfal lesz, amely nem enged látni semmit önmagántúl.
A várost rólad elnevezni, vagy arról, akivoltál, kényelmes lenne most, amely szavak, jelek,egymásra hullámzó alakzatok tornyai egymásfölött.
Közöttük kis zegzugok, sötét és árnyashelyek, ahol cserépben, vályúban a tenger kő ésbeton között a petrezselyem mélyzöldje rezeg az étterem ablakában.
A pincér kilép, néhány szálat szakít, megöblíti, és a tálcára teszi.
6bEmlékszem Isztriára, hová halálod hírét vihettem csupán magammal el.
A part menténvárosok figyelnek évezredek óta, ahol jártam már veled, éreztem akkor biztosan.
Elsüllyed, korábbi életünkben.
Görbe hajókon vagy gályákon rabszolgaként, kalmár zsidóként szakállunk rejtekében, vagy mint a hős Ilionból térve meg éppen.
6cEgy bögrében áradó levendula kékje a hálószoba ablakában ég.
Nappal alszik, és fotoszintetizál titokban, míg éjszaka fűszeres illatot és oxigént termel.
Árnyékát az alvók homlokára fekteti a telehold az éjben.
Így telnek egy város napjai, melyet neked alapítottam, hogy halálod ne süllyedjen el a dalmát partokon, a sóvár tekintet lássa Láciában.
Egy tenger választ el azóta tőled.
Láttam lenyugodni minden este a napot a Hesperidák távoli kertje fölött.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T3
|
T2
|
T2
|
ARA
|
الشاعر هدبة بن الخشرم
|
قصيدة عسى الله يغني عن بلاد ابن قادرٍ
|
عَسى اللَهُ يُغني عَن بِلادِ ابنِ قادِرٍ
بِمُنهَمِرٍ جَونِ الرَبابِ سَكوبِ
هِجَفٍّ تَحَفُّ الريحُ فَوقَ سِبالِهِ
لَهُ مِن لِوَيّاتِ العُكومِ نَصيبُ
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
ENG
|
Robert Bridges
|
Absence
|
WHEN my love was away,
Full three days were not sped,
I caught my fancy astray
Thinking if she were dead,
And I alone, alone:
It seem'd in my misery
In all the world was none
Ever so lone as I.
I wept; but it did not shame
Nor comfort my heart: away
I rode as I might, and came
To my love at close of day.
The sight of her still'd my fears,
My fairest-hearted love:
And yet in her eyes were tears:
Which when I question'd of,
'O now thou art come,' she cried,
''Tis fled: but I thought to-day
I never could here abide,
If thou wert longer away.'
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ITA
|
Angelo Grillo
|
Questi, ch’al suon di lagrimosa lira
|
Questi, ch’al suon di lagrimosa lira
Or piangi estinti folgori di Marte,
Han vita nelle tue funeste carte,
E la tua fama la lor fama inspira.
Ed al tuo caldo sospirar sospira
Chi legge i casi infausti a parte a parte
Nelle meste querele, e ammira l’arte,
E ’l carme, in cui la propria morte spira.
E perdendo han maggior vittoria quivi,
Che non avrian vincendo ove i lor busti
Giacquer; ma non l’ardir, no ’l gran valore.
Deh! se d’onor terren, spirti divini,
Nel ciel vi cal, miratevi ora augusti,
Ed immortali in stil, che mai non muore.
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
HIN
|
Dushyant Kumar
|
32. मेरे स्वप्न
|
मेरे स्वप्न तुप्तारे पास सहारा पाने आएँगे । इस बूढ़े पीपल की छाया में सुस्ताने आएँगे। हौले-हौले पाँव हिलाओ, जल सोया है छेड़ो मत, हम सब अपने-अपने दीपक यहीं सिराने आएँगे। थोड़ी आंच बची रहने दो, थोड़ा धुआँ निकलने दो, कल देखोगी कई मुसाफिर इसी बहाने आएँगे। उनको क्या मालूम निरूपित इस सिकता पर क्या बीती, वे आए तो यहाँ शंख-सीपियाँ उठाने आएँगे । फिर अतीत के चक्रवात में दृष्टि न उलझा लेना तुम, अनगिन झोंके उन घटनाओं को दोहराने आएँगे। रह-रह आँखों में चुभती है पथ की निर्जन दोपहरी, जागे और बढ़े तो शायद दृश्य सुहाने आएँगे । मेले में भटके होते तो कोई घर पहुँचा जाता, हम घर में भटके हैं कैसे ठौर-ठिकाने आएंगे । हम क्यों बोलें-इस आँधी में कई घरौंदे टूट गए, इन असफल निर्मितियों के शव कल पहचाने जाएंगे । हम इतिहास नहीं रच पाए इस पीड़ा में दहते हैं, अब जो धाराएं पकड़ेंगे, इसी मुहाने आएँगे।
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T3
|
T4
|
T4
|
CES
|
Züngel, Emanuel
|
Za cnost měj první, uměním držet ústa na uzdě;
|
Za cnost měj první, uměním držet ústa na uzdě;
ten Boha nejbližší, jazykem kdo vládne rozumně.
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
BUL
|
Ланфранко Сигала
|
Неясна песен бих скроил…
|
Неясна песен бих скроил,
да гонех само веща слава,
но кой би песента пилил[1],
да чисти и изкусурява,
когато твърде ясно става —
не струва много мъдростта,
вред не блести от яснота,
неяснотата уморява,
да възкресява светлината има власт —
та пея ясно в летен пек и в зимен мраз.
Тъй пея в март или в април,
щом разумът ме наставлява
и неизменно бих твърдял,
че яснотата превишава
безспорно стиховата плява.
Напразно правят му честта
да виждат връх на сръчността
у майстора, що изпилява.
Затуй пък яснотата предпочитам аз —
запея ли, все пея с ясен глас.
А който би ме обвинил,
че лудостта ме обладава,
да знае — би го подкрепил
един на сто мъже тогава,
щом истината е такава
и губи си почтеността,
да обвинява глупостта,
който твърди — неяснотата е елмаз,
сред чистата река не ще напълни тас.
А друг един похват немил,
що лесно в подлост преминава,
е да твърдиш, че нечий стил
в простащина се уличава.
Бездарникът тъй заявява —
таланта да свали в калта.
Това е връх на подлостта,
мен всичко туй ме отвращава;
в покварено сърце покълнва тази страст,
съветвам ви, странете от подлата й власт.
На дама съм се посветил,
която много заслужава —
не само жестът й е мил,
у нея всичко възвисява,
учтивостта я направлява.
Откак с усмивка на уста
тя ми подсказа обичта,
с целувката си ме пленява.
Щом с милостта й нежна изчезна оня мраз:
в дарената ми радост усещам се аз княз.
Свободно съм се преклонил
пред волята й величава,
не бих се с нея разделил,
животът век да продължава.
Сърцето ми се унижава,
но е голяма сладостта
и болката изкупва тя,
а по-добро не се задава —
любимата ме вдъхновява всеки час,
смирението ми възраства във екстаз.
Възпявам, скъпа, любовта
и нека в плен на лудостта
аз за мнозина да оставам,
но оня, който знае потайния й пласт,
ще разбере, че влюбен, не луд сега съм аз.
В наслада пребивавам, любима, само с вас,
от вас струи и радост, и животворна страст.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T6
|
T2
|
T2
|
JPN
|
真覚
| null |
かひなしや せきのこなたに としをへて つひにこゆへき みちをしらねは
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
LZH
|
何天宠
|
故园
|
故园殊可乐,
何意任飞蓬。
万壑桃花雨,
千村竹箭风。
玉函神禹穴,
翠嶂越王宫。
登岱应回首,
鸡鸣沧海红。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
CES
|
Ryba, Jakub Jan
|
N. XXI. Na duchovního Pastýře.
|
Usedavý po dědinách
Rozléhá se s věže zvuk,
Volá věrných osadníků
Z stájů, z stodol, z rolí, z luk;
Zvonů smutné hučení
Ohlasuje loučení.
Bledou tváří kostelnícy
Krýjí černě Oltáře;
V žalostivém tonu z kůru
Vyníkají žaltáře.
Nahlédni sem nebo tam,
Všudy nese smutek chrám.
Lid se blíží v černém rouše,
Cedě slze z zármutku;
Škola k márám s křížkem táhne –
Kráčí Kněžstvo ve smutku –
Tovaryšstvo hudebné
Pěje písně pohřebné.
Vydej, hudbo, v žalostivých
Tonech svoje upění!
Vlož se v naše truchlozpěvy –
Provoď zvonů želení!
Ulehčení srdcy dej,
Vděčné slzy vymahej!
Každá slze – jistě věrná!
Důkazem buď žalosti –
Znamením buď proníkavě
Srdce, mysli bolesti!
Věrná slze hojně krop
Velebného muže hrob!
Ejhle bratří! – Ejhle Otec!
Ejhle věrný Pastýř náš!
Jehožto nás vroucý – libý
Kevšem ctnostem budil hlas,
Již jde cestou věčnosti
Mezy Svatých radosti.
Tenť byl nám vždy věrným Otcem,
Starostlivým Pastýřem;
Tenť se o své stádo staral,
Byv mu sylným pancýřem;
Každý utok odrazyl,
Tím své ovce oblažil.
Šeredné tmy nepravostí
Rozrážel svým uměním;
Ved nás cestou přímou k nebi
Přelaskavým učením:
Nábožnost nám v srdce lil,
Lásku k Bohu rozmnožil.
Smutným bylť On potěšením;
Nouzy štědrou pravicý;
Bloudícým vždy věrnou radou;
Churavosti stolicý:
Bylť vždy lidským přítelem,
Všechněm utěšitelem.
Snášelivost, vlídnost, láska –
Ctnosti tiché, laskavé
Zvolily sy Jeho srdce
Za příjemné sydlo své.
Těmi drahně obdařen
Činil v Cýrkvi hojnou žeň.
Věrné slze! – volně s očí
Na tichý hrob kapejte;
Duchovnímu Otcy díky
Místo rtů zde vzdávejte!
Každé k nebi vzdechnutí
Množ Mu odpočinutí!
Za Tvou snážnost Bůh Tě oslav,
Jehož věrným Slouhou byl!
Duch Tvůj plésej z povědomí,
Že jsy všecko vyplnil,
K čemu jsy byl povolán.
Dař Tě v ráji hojně Pán!
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
鄭若庸
|
衛水離歌
|
天涯何處客愁新,
濁酒初酣欲問津。
莫道三秋歸計晚,
尊前猶有未歸人。
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
牟应绶
|
南楼野眺
|
城头窗敞向离开,
面面青山拂槛来。
环堵桑麻初布景,
旧时残孽已成灰。
每闻削筑喧鼛鼓,
尤喜馌耘编陇苔。
莫道物华堪□□,
迎薰惟愿阜民财。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ITA
|
Sergio Corazzini
|
Follie
|
Madonna, in vano anelo
vostre dolci parole,
per me non v’è più sole,
per me non v’è più cielo.
Io sono come avvolto
in un sogno, in un sogno
triste; io non agogno
più nulla; io non ascolto
più nulla. Il cuore trema
a volte, forte: io penso
che sia la fine, io penso
l’unione suprema.
Oh la piccola bara,
ricordo, i tetri cerei
e gli arazzi funerei,
e poi la folla ignara,
e la dolente, l’organo
molle e profondo, i chini
frati benedettini
che par da terra sorgano
ne la penombra delle
colonne, fra gli altari
fiammeggianti, con varî
aspetti; e le sorelle
candide, per i banchi
lunghi, oranti, soave
coro, ne la lor grave
veste e la corda ai fianchi,
e tu, e tu, mio amore,
piccola, fra le rose
che la mia mano pose
su la fronte, su ’l cuore,
ne le mani conserte,
sopra i piedini lievi
— e tu non le vedevi
con le pupille aperte —
rose dovunque, fra i
capelli ch’io non sciolsi,
capelli per cui colsi
rose odorate mai,
su la bocca che rise,
che rise e poi si tacque
come gorgoglio d’acque
d’un sùbito divise,
su gli occhi dolci avvinti
da una visione
ignota e poi corone,
di gigli, di giacinti,
una pioggia di petali,
e tu, e tu, mio amore
che godevi nel cuore
d’una gioia secreta
intensa, immensa e pura!
O morta ch’eri in cielo
e nel mio cuore anelo
di te, di te, creatura,
per cui arsero tutte
le mie fiammee voglie
e cadder come foglie
le speranze distrutte.
E poi la terra breve
il cipresso diritto
come lancia, lo scritto
sopra il marmo di neve,
la croce che non seppe
Gesù, le spine, i chiodi,
i pianti che non odi
di chi, di chi non seppe
adorarti a bastanza
e le tombe e i cipressi
immobili lungh’essi
i viali ove danza
monna Morte ghignando,
e i cancelli che stridono
a ogni bara, a ogni grido
lugubre a quando a quando
i fiori gialli che
il morto volle seco
per dirsi: «altrove io reco
fiori di terra», e
le lampadette, stelle
di cimitero, tetre
su le gelide pietre,
lugubre sentinelle,
e le grandi, notturne
ali, solcanti l’ombra
paurosa che ingombra
le tombe, i marmi, le urne...
Madonna, perdonate
se vi pensai, se forse
troppo il pensier corse.
Madonna perdonate.
Io vi vidi, tranquilla
in una bara morta,
e vi sognai risorta
e il sogno ancor m’assilla
onde vano è il martoro
che l’anima dilania,
insana è questa smania
per le tue ciglie d’oro,
per le pupille gravi
di ombre, or nella morte
profondamente assorte
come quando sognavi,
per la tua bocca rossa
che non ho mai baciata
e che pure m’ha data
la dolorosa scossa,
per le tue mani stanche,
per le tue mani molli
che toccare non volli
(erano tante bianche!),
per la voce che mai
non seppi, per i gesti
ignoti per le vesti
che avevi e che ora avrai
nella semplice bara
fiorita; in somma tutto
amo di te, il mio lutto
sei tu, piccola cara!
Ohimè, dolce Madonna,
perdonate se forse
troppo il pensiero corse
pensandovi, Madonna,
Voi siete il Sole, io sono
un pazzo che lo segue
e non concede tregue
allo spirto mai prono,
e come suo bagliore
i cieli azzurri infiamma,
s’agita la gran fiamma
del mio inutile amore!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T3
|
T2
|
HUN
|
Dsida Jenő
|
[Csak úgy iderángattak minket...]
|
Csak úgy iderángattak minket
valahonnan. Mindegyikünknek
néznie kell a komédiát, végig
kell hallgatnunk a betegek
nyögését, barmok igavonását, bús
leányok tettető kacaját, véres
haldoklók hörgését, amint kiszáll
belőlük az élet mérge. Azután,
azelőtt és közben nekünk is
komédiáznunk kell: az anyáknak
gyermeket kell szülniök, késsel
egymást kell gyilkolniok az alig
serdült ifjaknak... csókolni kell,
megbetegedni. S a költőknek
hangtalanul nyujtózkodni az ég
felé, mind a távozás pillanatáig.
És egymás komédiáját nem értjük.
Egymással nem tudunk beszélni.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
PAN
|
غلام صابر حیدری
|
14 اگست
|
کھولن چوداں اگستا آ گیا ایں میرے پھٹاں چوں خون دے موگھیاں نوں
مُورت اکھ دے شیشے چ پٹدی اے ویکھ ویکھ کے دُکھڑے بھوگیاں نوں
اک نھیر سی خون خرابیاں دا پنچھی ویکھ کے چھڈ گئے چوگیاں نوں
ویری سڑن گے حیدری حشر توڑی لبھے قبر نہ پھڑکی جوگیاں نوں
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ENG
|
Field, Eugene
|
LOVE SONG — HEINE
|
Many a beauteous flower doth spring
From the tears that flood my eyes,
And the nightingale doth sing
In the burthen of my sighs.
If, O child, thou lovest me,
Take these flowerets fair and frail,
And my soul shall waft to thee
Love songs of the nightingale.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
李孫宸
|
大店驛
|
下車逢驛吏,
未訴淚交頤。
祿薄憐家遠,
途衝苦地疲。
軒車誰體恤,
馬戶半流移。
近復開東路,
催呼並一時。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
IND
|
Puisi Adelia Lintang Kirana
|
ALUNAN CINTA KITA
|
ALUNAN CINTA KITA
Puisi Adelia Lintang Kirana
Haha
Tertawaku saat dengar candanya
Sejenak ku terlepas pada rindu yang tertahan dalam dada
Igh..
Ku BT di buatnya
Saat tingkahmu bak anak" di bawah umur lima
Dongkolku tiada tara
Gemeeeezzz
Ku lihat wajahnya
Senyumnya, bibirnya, gerak tubuhnya
Begitu menggoda jiwa
Huhuhu
Menangis ku karnamu
Ingatkan semua kenangan kita dulu
Saat dusta itu terkuak di depanku
Saat amarahmu menyapa pedihku
Hhhh...
Kini hanya tinggal kenanganku bersamamu
Tenggelam bersama senja
Hilang di telan mimpi malam tanpa suara
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
董俞
|
與王阮亭彭駿孫小飲葉子吉學士齋同限箇字
|
玉堂故人折簡招,
彭王二妙聨轡過。
冰甌冷侵瓜果鮮,
蘭醖香透黄封破。
何來青衫一腐儒,
脱帽啣杯據上坐。
自憐潦倒走風塵,
偶憩燕市解鞍䭾。
荆高死後劍客稀,
誰能擊筑雜哀些。
相逢舊好三太息,
生也形神頓摧挫。
丁年意氣盛莫當,
昔何其强今何愞。
自從舉世憎文筆,
哦吚輒遭貴游唾。
逢掖固知非俊物,
屠販居然號竒貨。
奚為白首不追悔,
詩人例應獲窮餓。
眼前勸爾盡一尊,
仰視簷角星斗大。
王子郎署宦不達,
彭郎禄位亦轗軻。
學士蕭散江湖情,
清吟抱膝愁無那。
小臣忝備頋問列,
大事諸公克負荷。
生平痼疾煙霞深,
南望雲山隔紫邏。
因茲閒話九峯遊,
九峯主人同唱和。
此子落拓謝浮名,
廿年高擁白雲卧。
遥思幽築青山巔,
梅花千樹竹萬箇。
篛笠荷衣世外裝,
飼魚調鶴閒居課。
言罷知君少宦情,
仙骨肯教繁華涴。
賤子無端京洛游,
自笑筋力干謁惰。
明日拂衣歸去來,
一犂春雨耕黄稬。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
RUS
|
Огарёв Николай Платонович
|
Еще любви безумно сердце просит
|
Еще любви безумно сердце просит,
Любви взаимной, вечной и святой,
Которую ни время не уносит,
Ни губит свет мертвящей суетой;
Безумно сердце просит женской ласки,
И чудная мечта нашептывает сказки.
Но тщетно все!.. ответа нет желанью;
В испуге мысль опять назад бежит
И бродит трепетно в воспоминанье...
Но прошлого ничто не воскресит!
Замолкший звук опять звучать не может
И память только он гнетет или тревожит.
И страх берет, что чувство схоронилось;
По нем в душе печально, холодно,
Как в доме, где утрата совершилась:
Хозяин умер - пусто и темно;
Лепечет поп надгробные страницы,
И бродят в комнатах все пасмурные лицы.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
URD
|
Tahzeeb Hafi
|
اپنی مستی میں بہتا دریا ہوں
|
اپنی مستی میں بہتا دریا ہوںمیں کنارہ بھی ہوں بھنور بھی ہوں
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
Hugo von Hofmannsthal
|
Der Schiffskoch, ein Gefangener, singt:
|
Weh, geschieden von den Meinigen,
Lieg ich hier seit vielen Wochen,
Ach und denen, die mich peinigen,
Muß ich Mahl- um Mahlzeit kochen.
Schöne purpurflossige Fische,
Die sie mir lebendig brachten,
Schauen aus gebrochenen Augen,
Sanfte Tiere muß ich schlachten.
Stille Tiere muß ich schlachten,
Schöne Früchte muß ich schälen
Und für sie, die mich verachten,
Feurige Gewürze wählen.
Und wie ich gebeugt beim Licht in
Süß- und scharfen Düften wühle,
Steigen auf ins Herz der Freiheit
Ungeheuere Gefühle!
Weh, geschieden von den Meinigen,
Lieg ich hier seit wieviel Wochen!
Ach und denen, die mich peinigen,
Muß ich Mahl- um Mahlzeit kochen!
Tweet
Gedichtinterpretationen
-
Gedichtanalysen
audible-Hörbücher KOSTENLOS testen
Impressum - Datenschutz
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T4
|
T3
|
T3
|
POR
|
Emílio de Menezes
|
O L
|
De carne mole e pele bambalhona,
Ante a própria figura se extasia.
Como oliveira — ele não dá azeitona,
Sendo lima — parece melancia.
Atravancando a porta que ambiciona
Não deixa entrar nem entra. É uma mania!
Dão-lhe por isso a alcunha brincalhona
De pára-vento da diplomacia.
Não existe exemplar na atualidade
De corpo tal e de ambição tamanha,
Nem para intriga igual habilidade.
Eis, em resumo, essa figura estranha:
Tem mil léguas quadradas de vaidade
Por milímetro cúbico de banha.
Publicado no livro Mortalhas: os deuses em ceroulas (1924).
In: MENEZES, Emílio de. Obra reunida. Poemas da Morte, Poesias, Últimas Rimas, Mortalhas, Esparsos e Inéditos. Org. Cassiana Lacerda Carollo. Rio de Janeiro: J. Olympio; Curitiba: Secretaria da Cultura e do Esporte do Estado, 198
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
PAN
|
گُرو نانک
|
آکھن جور چُپے نہ جور
|
آکھن جور چُپے نہ جور
جور نہ منگن دین نہ جور
جور نہ جیون مرن نہ جور
جور نہ راج مال منشور
جور نہ سُرتی چُھٹے سنسار
جِس ہتھ جور کر ویکھے سوء
نانک اُتم نیچ نہ کوء
............
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
LZH
|
李渔
|
甲申纪乱
|
昔见杜甫诗,
多纪乱离事。
感怀杂悲凄,
令人减幽思。
窃谓言者过,
岂其遂如是。
及我遭兵戎,
抢攘尽奇致。
犹觉杜诗略,
十不及三四。
请为杜拾遗,
再补十之二。
有诗不忍尽,
恐为仁者忌。
初闻鼓鼙喧,
避难若尝试。
尽曰偶然尔,
须臾即平治,
岂知天未厌,
烽火日已炽。
贼多请益兵,
兵多適增厉。
兵去贼复来,
贼来兵不至。
兵括贼所遗,
贼享兵之利。
如其吝不与,
肝脑悉涂地。
纷纷弃家逃,
只期少所累。
伯道庆无儿,
向平憾有嗣。
国色委菜佣,
黄金归溷厕。
入山恐不深,
愈深愈多崇。
内有绿林豪,
外有黄巾辈。
表里俱受攻,
伤腹更伤背。
又虑官兵入,
壶浆多所费。
贼心犹易厌,
兵志更难遂。
乱世遇雈苻,
其道利用讳。
可怜山中人,
刻刻友魑魅。
饥寒死素封,
忧愁老童稚。
人生贵逢时,
世瑞人即瑞。
既为乱世民,
蜉蝣即同类。
难民徒纷纷,
天道胡可避。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ZHO
|
阿月浑子
|
狼族
|
月亮在沙漠上写下琴谱
月亮在塔里木盆地写下我
我坐在寂静的打麦场上
举风为琴,敲石为火
足蹬狼烟腾空而舞
太阳在大地上写下剑书
太阳在荒漠上写下我
我降生到一把剑中
漫卷飓风直插戈壁
与一只狼久久地凝视
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T3
|
HIN
|
Allah Yar Khan Jogi
|
2. दिला मेरिआ सुणावें कीहनूं हाल
|
दिला मेरिआ सुणावें कीहनूं हाल ? सभनां दे कन्न बन्द ने । आपे होई जावें हाल तों बेहाल, सभनां दे कन्न बन्द ने । इह जु महफ़िलां दे बन्दे तक्कें रंगा रंगदे । दिल तोड़नों किसे दा भैड़े नहींउं संगदे । शमां नित्त नवीं रक्खदे कोई बाल, सभनां दे कन्न बन्द ने । अक्खां इन्हां दीआं मोतिया बिन्द हो गिआ । तेरे जेहा इत्थे लक्खां आ के जिन्द खो गिआ । काहनूं हंझूआं दे भरनैं तूं ताल, सभनां दे कन्न बन्द ने । तेरे कप्पड़े लीरां 'ते हालत फ़कीरां ; सभनां पा के लकीरां, डेगियां ज़मीरां ; जित्थों वगदा प्या ए खून लाल । सभनां दे कन्न बन्द ने । मार महफ़िलां नूं लत्त, हैन भले चंगे सत्थ ; तेरा खिच्च रहे रत्त, इह पछान लै तूं हत्थ ; नहीं तां बचना हो जाना एं मुहाल । सभनां दे कन्न बन्द ने ।
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T2
|
T4
|
T4
|
JPN
|
為定(大中臣為仲男)
| null |
つきよみの かみしてらさは あたくもの かかるうきよも はれさらめやは
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر أنس بن زنيم الكناني
|
قصيدة أحارِ بن بدر باكرِ الرّاحَ انها
|
أحارِ بن بدر باكرِ الرّاحَ انها
تُنسيّك ما قدَّمت في سالف الدهرِ
تنسّيك أسباباً عظاماً ركبتها
وانت على عمياء في سَننٍ تجري
أتذكرً ما اسديتَ واخترت فعلة
وجئت من المكروه والشر والنكر
اذا قلتُ مهلاً نلتَ عِرضي فما الذي
تعيبُ على مثلي هبلتَ ابا عمرو
أليسَ عظيماَ أن تكايدَ حُرَّةً
مُهَفهَفةُ الكَشحين طيبةَ النشر
فإن كنت قد ازمعتَ بشرَك بالذي
عُرفت به إذ أنت تخزى ولا تدري
فَدع عنك شُرب الخمر وارجع الى التي
بها يرتضي أهلُ النباهة والذكر
عليك نبيذَ التمر ان كنت شارباً
فانّ نبيذ التمر خيرٌ من الخمرِ
ألا انّ شربَ الخمر يزري بذي الحجا
ويُذهبُ بالمالِ التّلادِ وبالوَفرِ
فصبراً عن الصهباء واعلم بأنني
نصيحٌ وأني قد كبرت عن الزجرِ
وأنك ان كفكفتني عن نصيحة
تركتُك يا حار بن بدر الى الحشرِ
أأبذل نُصحي ثم تعصي نصيحتي
وتهجرني عنها هبِلتَ أبا بدر
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T5
|
ITA
|
Migliore di Lorenzo Cresci
|
II
|
Se mai meritamente infra costoro
fu dura morte, questa par più dura,
che 'l vivere a costui nieghi natura,
che più degne le scienze fece loro.
Piangan gli dei e le dee tanto tesoro,
silvani fauni, satiri e ogni rura,
e piangan sempre infin che 'l nome dura,
che piagne delle Muse il sacro coro.
Ma tale ingegno divo, alto e sublime
(ch'ogni acqua corse el burchiel con sue vele),
raconsola costor, ché fama il noma,
e le mite risposte e dolci rime;
è degna morte, benché par crudele,
a dargli per sepolcro l'alma Roma.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر نعمان ثابت عبد اللطيف
|
قصيدة سماعاً فالشحارير
|
سماعاً فالشحارير
على الأغصان تشجيني
وأصغت لأغانيها
أزاهير البساتين
هل الشحرور في الصبح
بما يشدو يناجيني
ألا هيهات ما الأطيا
ر بالبلوى تضاهيني
ولا الورقاء إن ناحت
على الغصن تباريني
ألا هبي بأقداح
فاسقيك وتسقيني
وجسي العود فالعود
عن الأرزاء يقصيني
فقدماً أبكت الورق
بمخضر الأفانين
دعيني في بحار الأن
س أهوى لا تلوميني
فما زهدي إذا حلت
بي الأسقام ينجيني
ولا يدفع عند المو
ت أجراً غير ممنون
حنانيك إذا مت
فبالاوراد غطيني
فزهر النرجس الغض
يحييني فيحييني
وغنيني بأشعاري
فأشعاري تعزينى
فإني شاعر يهوى
عيون الخرد العين
فلا المجنون في ليلى
بتهيام يساوينى
ولا عنترة المفتو
ن في عبلة يحكيني
هو الورد على خدي
ك بالنضرة يسبيني
فدى خمر ثناياك
ملذات السلاطين
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T1
|
RUS
|
Костров Ермил Иванович
|
Безделка
|
Безделка нам во всём нужна,
Безделка нам во всём важна.
Безделка в подвигах военных,
В любви и в тяжбах ухищренных
Безделка будет перевес.
Безделка нас влечет к боярам,
Безделка часто умным тварям
Источником бывает слез.
Безделка рушит тверды грады,
И за безделку без пощады
Боярин слуг своих бранит.
Судьи и самый председатель,
Худой законов толкователь,
Дает безделке важный вид.
Философ, богослов, пиита
И вся учёных пышна свита
В безделке часто спор ведут.
И Гиппократовы приставы
В безделке же у нас неправы,
Когда от них больные мрут.
К открытию стезей Природы
И к выдумке нарядной моды
Безделка случай подает.
Таланты разума отличны,
Высоки, остры, необычны
Безделка открывает в свет.
Безделке только уступаем,
Когда красавиц обожаем.
Любовь безделка вкоренит,
Безделка равно истребит.
Безделка льстит, когда чем льстимся,
Она страшит, когда страшимся.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
CUSTOM:无目的行为的普遍性
|
ZHO
|
林亚军
|
柳江古镇之思
|
在缥缈的雾岚里望柳江古镇
我感到厚重的历史从江水流来
站在某个山头,眺望或俯瞰
川西风情的吊脚楼很美,栈道在码头旁延伸
百年老街,圣母山碑林,世界第一大睡观音奔来眼底
绝美的古朴文化沉淀,触手可及
这些赐予后人的暮烟疏雨穿越800年乡愁
绵延在任君“迤逦而行的水墨画卷”
“遥知明月夜,相思在渔歌”
一条柳江,绵缠着多少沧桑的故事
与友人同行,迈过景致的沟壑
用文字舞出墨香,在方寸间为你塑像
在古镇年轮深处,放纵柳江东流
那些浪漫回音,变得楚楚动人
萦绕耳际的江风涛声,成为最美的天籁
所谓画面的精美,是吃饱喝足的战果
关于茶是该喝该品己微不足道,视心情而定
在柳江的栈道上驻足,有人说是在等一次灵魂
我愿意将你这格言裱在我的灵魂上
挂起来,充实在虚空的灵肉上,作为箴言
时刻提醒着,避免失忆,拾起真正的知觉
作一名游者,去看向码头的风起云涌
让古镇的柳江多出一道灵魂的风景
身陷其中,只为友人的文图击节
凝固的唇,为美不胜收三缄其口
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
JPN
|
定通
| null |
さみたれは ひかすへにけり あつまやの かやかのきはの したくつるまて
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
王康琚
|
招隐诗
|
登山招隐士,
褰裳蹑遗踪。
华条当圜室,
翠叶代绮窗。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
LZH
|
蘇泂
|
重到湖上
|
湖上秋風即便濃,
傾都人出賞芙蓉。
我來自愛青青草,
白鷺飛回興略同。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
POR
|
Carlos Queirós
|
Província
|
Se eu tivesse nascido
No seio da província, era fatal
Que o meu sonho maior, o mais sentido
Seria triunfar na capital.
E depois de tê-lo conseguido,
Voltar à terra natal
E ser pelos conterrâneos recebido
Com palmas e foguetes,
Fanfarras, vivas e banquetes
Na Câmara Municipal.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T1
|
JPN
|
為兼
| null |
うかりける さののなかかは さのみなと あふせたえても こひわたるらむ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ELL
|
Jazra Khaleed
|
EMMHNA
|
Μου λες: «Στις ωοθήκες μου κρύβω ρήματα, γωνίες, γλώσσες που στάζουν σπέρμα» Εγώ κόβω τον κύκλο σου κάθετα, γράφω ρίμες που μυρίζουν αίμα Δε φτύνω ποίηση του δρόμου, γεννάω λέξεις εραστές που ματώνουν με το πέρασμα του χρόνου Μαζί σου ζω την ποίηση σαν έμμηνη ρήση Μετρώ τους στίχους σε φεγγάρια Τα βράδια με πανσέληνο γράφω στα σκοτάδια Την άμπωτη προσμένω λέξεις να γεννήσει Το έμβολο εν κινήσει, τραβήξου πριν ο στίχος χύσει, πριν γίνει αρσενικός Όταν εσύ ματώνεις, εγώ δε βγαίνω για κυνήγι Την ώρα που στρατιώτες σκοτώνουνε παιδιά στα έμμηνα βουτώ της γλώσσας το λεπίδι
|
T6
|
语言、艺术与创造
|
T6
|
T6
|
T6
|
BUL
|
Радой Киров
|
Момчето, което винаги чука
|
Стоянчо се пука
от скука,
влиза там, влиза тука,
но, дечица,
с ръчица
на вратата той нивга не чука.
Затова
вълшебникът Всичкомога
дойде при него по здрач,
каза някаква дума строга
и го превърна в кълвач.
Отлетя Стоянчо в гората
и кацна на една бука
и по тая бука клоната
цяло лято чука ли, чука…
Всичко туй
той сънувал, дечица,
ала неговата ръчица
с охота и леснота
чука вече на всяка врата.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
CUSTOM:个体转变
|
ARA
|
الشاعرة أم علي الرشيدة
|
قصيدة دَعْ سالفَ الأمواتِ لا تَبكْهِمْ
|
دَعْ سالفَ الأمواتِ لا تَبكْهِمْ
وابْكِ على نفسك يا جاهلُ
ما أنت بالخالد من بعدهمْ
أنت على آثارهم راحلُ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر العتبي
|
قصيدة يَا خَيرَ اخوانِهِ وأَعطَفهُم
|
يَا خَيرَ اخوانِهِ وأَعطَفهُم
عَليهُمُ راضِياً وَغَضبانا
أَمسيتَ حُزناً وصارَ قُربُكَ لي
بُعداً وصارَ اللِقاءُ هِجرانا
انَّا الى اللَهِ راجِعونَ لَقَد
أَصبحَ حُزني عليكَ أَلوانا
حُزنُ اشتياقٍ وَحُزن مَرزِئَةٍ
اذا انقَضَى عادَ كالذي كانا
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
SPA
|
Joachim du Bellay
|
Andar con aire grave y con grave entrecejo
|
Andar con aire grave y con grave entrecejo,
y con sonrisa grave a todos dar contento,
sopesar las palabras, responder con los gestos,
con un Messer non, o bien un Messer si:
Entremezclar frecuente un breve El cosi,
y con un son Servilore imitar al honesto,
y como quien parte tuvo en la conquista,
de Florencia y de Nápoles ufano discurrir:
Señorear a todos con claro besamanos,
y siguiendo el ejemplo del patricio romano,
ocultar la pobreza con gallardo exterior:
He aquí de esta corte las virtudes más altas.
Así es que enfermo, pobre, y en muy mala montura,
hasta Francia regresas afeitado y sin blanca.
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر إسلام هجرس
|
قصيدة استرداد
|
ما دمتَ تعلمُ حُبَّها
ما دمتَ تزعمُ أنها
ترنو لشيءٍ في ضلوعكَ
ليس مقسومًا لها
حرِّر هواكَ
ولا تَلُم قلبًا
تمنَّى غيرها
وارفق بنفسك
إنما...
اردد إليها قلبها
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
張炎
|
腰带水
|
犀繞魚懸事已非,
水光猶自溼雲衣。
山中幾日渾無雨,
一夜溪痕又減圍。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T1
|
T3
|
T3
|
ARA
|
الشاعر الحسين بن علي
|
قصيدة يا دهر أف لك من خليل
|
يا دَهرُ أُفٍّ لَكَ مِن خَليلِ
كَم لَكَ في الإِشراقِ وَالأَصيلِ
مِن صاحِبٍ وَماجِدٍ قَتيلِ
وَالدَهرُ لا يَقنَعُ بِالبَديلِ
وَالأَمرُ في ذاكَ إِلى الجَليلِ
وَكُلُّ حَيٍّ سالِكُ السَبيلِ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
DEU
|
Czepko, Daniel von
|
Xv. Jhr May: Lobspruch.
|
Ich bitt vmb Gnad. Ich geh' O HERR anjtzt nach Rom;
Ob gleich
Vnd solche
Doch leit’ ich auff
Dann
Vor dem sich
Vnd wehrn die
Die diese
Der
Vnd fort für fort vmbsonst
Sybilla würde nicht die tewren Bücher binden;
Vnd
Es müste kein
Camillus trüg Vns selbst die Ewge Stadt entgegen;
Vnd
Man dürffte den
Er
Jhr außgezognes Schwerd müst vnter
Ja
Der keiner Part gefolgt würd
Jedoch was such ich hier
Deß Himmels schöne Bahn wo
Weist mir zu langsam ja wem
Vnd was diß
Dein jrrthum ist nicht schlecht
Dann denck jhm nach du zeuchst wilt du die
Vnd Sie vor diesen
Dem
|
T5
|
神圣、超验与智慧
|
T5
|
T5
|
T5
|
ARA
|
الشاعر يزيد بن عبد المدان
|
قصيدة تَمالى عَلى النُعمانِ قَومٌ إِلَيهِم
|
تَمالى عَلى النُعمانِ قَومٌ إِلَيهِم
مَوارِدُهُ في مِلكِهِ وَمَصادِرُه
عَلى غَيرِ ذَنبٍ كانَ مِنهُ إِلَيهِمِ
سِوى أَنَّهُ جادَت عَلَيهِم مَواطِرُه
فَباعَدَهُم مِن كُلِّ شَرٍّ يَخافُهُ
وَقَرَّبَهُم مِن كُلِّ خَيرٍ يُبادِرُه
فَظَنَّوا وَأَعراضُ المَنونِ كَثيرَةٌ
بِأَنَّ الَّذي قالوا مِنَ الأَمرِ ضائِرُه
فَلَم يَنقُصوهُ بِالَّذي قيلَ شَعرَةً
وَلا فُلِّلَت أَنيابُهُ وَأَظافِرُه
وَلَلحارِثُ الجَفنِيُّ أَعلَمُ بِالَّذي
يَبوءُ به النُعمانُ إِن جَفَّ طائِرُه
فَيا حارِ كَم فيهِم لِنُعمان نعمَةً
مِنَ الفَضلِ وَالمَنِّ الَّذي أَنا ذاكِرُه
ذُنوباً عَفا عَنها وَمالاً أَفادَهُ
وَعَظماً كَسيراً قَوَّمَتهُ جَوابِرُه
وَلَوسالَ عَنكَ الغائِبينَ اِبنُ مُنذِرٍ
لَقالوا لَهُ القَولَ الَّذي لا يُحاذِرُه
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
ITA
|
Niccolò Tinucci
|
16
|
Che farai, dimmi, arai pur cor di petra?
o star vorrai pur con la mente altera?
o tigre esser, o orso, o qual più fera
crudel si sa che da pietà s'arretra:
aspido a d'Orfeo lira od altra cetra?
manca a Vener per te forza in sua spera?
Cupido è pur quale in Farsalia el s'era,
se non gli hai tolto l'arco o la faretra!
Pieghiti il chiesto omai tanto perdono,
ché non è commendato almo protervo;
vincati el ben di tua propia salute,
ché in signor non fu mai bel né buono
cercar privarsi di fedel car servo,
né l'oprar contr'a sé fu mai virtute.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
程銈
|
次懐古田舍
|
仕本為行道,
君子豈無貧。
貧者志力農,
終嵗勞且勤。
躬耕聖之事,
而況於農人。
畎畝嘗憂國,
食舊還思新。
東作望西成,
四農自欣欣。
俯仰既無累,
行止詎迷津。
出入常相友,
水火慰比鄰。
含哺擊壤歌,
允矣無懐民。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
ARA
|
الشاعر ابن سعيد المغربي
|
قصيدة نظيرُ قوامكَ الغصنُ النضيرُ
|
نظيرُ قوامكَ الغصنُ النضيرُ
وحُبّي فيكَ ليسَ له نظيرُ
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
ENG
|
Jemma Borg
|
Nocturne
|
Then the Moon is a painful desert:no heat or ice bruises and fractures the rock,no overripe clouds pock its surface with hailstones.This is what fell from our side: ocean floor, basalts and ash sizzling, then reforming into this bare and luminescent skullover which the great mare, Earth, rises in signature.
* Among solutions of rock and rubble,iridescent planets riddled with sulphurous breathand a dark in which nothing rattles,there is this: our absurd realmof hurricanes and lizards of mountain-spinesabove which the starslike thousands of enlightened souls are guttering and guttering and our Earth's flowering in all its effervescence: brief, as all possible bliss is.
*Look at Saturn!
Falling like a pale apple along the ecliptic's line: imperfect circle orbited with ellipses, blue diamond in a ring.Tilted by an hour, it drops - lens by lens -to arrive at my eye and light, directly, my mind:I see it!
The distance between us is nothing!I go to it as though I were shipwrecked and this my island.
But we are sinking, the Earth and I,to the right, to the right, and drifting to the leftin the telescope's eye: this apparition, Saturn, unrooted in the night sky.
* Midnight.
And I wake to find nothing asleep.
The pods of last year's love-in-a-mist open up, leaking their black moons, and night-lovers - tobacco plants and jasmine -wreak opulence on the dark, under the lit matches of stars.The Earth seethes with moving mouthsand captured light alive in leaves.In the garden, with the cold rising up through my feet, what is it I'm enacting, moth-like, transient?
Life runs against the tide.
It makes errors all the time.
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T3
|
T1
|
LZH
|
劉玨
|
題中鎮廟
|
鰲頭矗矗倚青蒼,
為雨常滋古冀方。
饗祭已看逢盛世,
贈封曾說自前唐。
衡陽鴈轉遙分影,
華嶽蓮開近送香。
此日仰參頻北望,
三呼萬歲祝君王。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T2
|
ZHO
|
林忠成
|
不速之客
|
天气预报说昨夜一群法西斯分子
从北杀到南——
路上碰见戴墨镜的要远远躲开
用一头大象堵住托儿所的门
大街小巷到处是可疑分子
一把看不见的利刃
每个人都不轻易拔出
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ENG
|
De la Mare, Walter
|
HAMLET
|
Umbrageous cedars murmuring symphonies
Stooped in late twilight o'er dark Denmark's Prince:
He sat, his eyes companioned with dream —
Lustrous large eyes that held the world in view
As some entrancèd child's a puppet show.
Darkness gave birth to the all-trembling stars,
And a far roar of long-drawn cataracts,
Flooding immeasurable night with sound.
He sat so still, his very thoughts took wing,
And, lightest Ariels, the stillness haunted
With midge-like measures; but, at last, even they
Sank‘ neath the influences of his night.
The sweet dust shed faint perfume in the gloom;
Through all wild space the stars’ bright arrows fell
On the lone Prince — the troubled son of man —
On Time's dark waters in unearthly trouble:
Then, as the roar increased, and one fair tower
Of cloud took sky and stars with majesty,
He rose, his face a parchment of old age,
Sorrow hath scribbled o'er, and o'er, and o'er.
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
POL
|
Marta Podgórnik
|
fleksja
|
z ukochanymi pięknie i pod mostem jest coś więcej w słowach których nie rozumiemy a wypowiadamy w odpowiednich momentach więcej niż sami chcielibyśmy słyszeć w nieodpowiednich momentach gdy nie jest tak jak myślisz i nie jest jak na to wygląda i wszystko ci wytłumaczę a przecież wiadomo jak to bywa między nami a ukochanymi co nie lubią być wierni ani prawdomówni zostawiając to szeregom miśków i kociaków z którymi nie zadajemy się nawet przez moment a ci ze swoich powodów nie pchają się do nas
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
茅一桂
|
遊懸空寺
|
嶙峋石壁開天半,
突兀琳宮杳靄間。
梯抗虛無雲外落,
檻憑象罔鏡中攀。
飛來靈鷲金銀界,
幻出蓬萊翡翠環。
試一登臨塵世遠,
恍疑身在廣寒還。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T5
|
T1
|
LZH
|
卜世臣
|
浣紗石
|
浣紗石上蘚痕多,
千古紅顔别苧蘿。
嘶徧紫騮無覓處,
隔溪殘雨顫新荷。
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T4
|
CES
|
Božena Správcová
|
Spolčení
|
Při každém Oroduj za nás Při každém I tobě poporostou o kus nehty mně.
„Petr mi u ucha krájí maso.
Sténá při tom a já mám výčitky, že nepracuji,“ píše zoufalá, a ještě: „odpusť mi mé nešikovné formulace, odpusť mi mé chyby na konci!“ Ve sklepě mám laskavý kruh žen s třpytivýma očima, víceméně mlčí, tři sta let a někdy míň, nedávno mne, považ, vzaly mezi sebe!
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
LZH
|
张恩泳
|
游岳麓
|
破晓涉秋江,
秋江静无澜。
濛濛白云冷,
泛泛浮鸥间。
隐约螺峰高,
侧影清波间。
轻舟荡双桨,
飞渡芦荻湾。
薄雾散前林,
行将叩岩关。
|
T1
|
自然、宇宙与地方感
|
T1
|
T1
|
T1
|
CES
|
Kokoška, August Bedřich
|
Troje dělení Polsky.
|
Vyletěla jednou z rána –
vyletěla bílá vrána
bílých křídel, šedé hlavy,
přiletěla od Varšavy.
Cože vráno hlavy šedé,
jak se bílé Polsce vede?
„Na orlici – sokolové –
chystají se tři orlové.“
Po široké dálné pláni
poletují dva havrani.
Létnou zvolna v mraku stíně
ode Polsky – od Volíně.
Cože bratři hlavy černé –
jak se vede Polsce věrné?
„Když jsme Polsku oblétali,
orlové z ní bělosť rvali.“
Za večera v děsném hluku
tři krkavci v jednom pluku.
Táhli v řadě vedle sebe,
obkroužili modré nebe.
Jak to s Polskou? slova přejte,
o té bitvě povídejte.
„Rozervána svatá země –
v prach složila bílé témě.
Polsku vrazi zahubili,
my jsme její krev tam pili.“
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر إسماعيل صبري باشا
|
قصيدة أين شكور هل العلياء
|
أين شَكّورٌ هل العَل
ياءُ في جُبٍّ نَفَتهُ
أَكَلَته البيرَةُ اليَو
مَ تُرى أَم شَربَتهُ
|
T3
|
生命、时间与存在
|
T3
|
T3
|
T3
|
ZHO
|
南岩
|
有一个声音
|
有一个声音
一直都在
城市,或者农村
我老是对自己讲
不要
和他们一样疯了
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T3
|
T4
|
T4
|
ARA
|
الشاعر محمود قابادو
|
قصيدة ووردة قد شاقني عرفها
|
وَوَردةٍ قَد شاقَني عرفُها
لَكنّه قَد شاكَني قطفُها
كَأنّها ديباجةُ الخدّ من
حَسناءَ يَرمي بسهمٍ طَرفها
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
URD
|
Meer Mehdi Majrooh
|
غیروں کو بھلا سمجھے اور مجھ کو برا جانا
|
غیروں کو بھلا سمجھے اور مجھ کو برا جاناسمجھے بھی تو کیا سمجھے جانا بھی تو کیا جانااک عمر کے دکھ پائے سوتے ہیں فراغت سےاے غلغلۂ محشر ہم کو نہ جگا جانامانگوں تو سہی بوسہ پر کیا ہے علاج اس کایاں ہونٹ کا ہل جانا واں بات کا پا جاناگو عمر بسر اس کی تحقیق میں کی تو بھیماہیت اصلی کو اپنی نہ ذرا جاناکیا یار کی بد خوئی کیا غیر کی بد خواہیسرمایۂ صد آفت ہے دل ہی کا آ جاناکچھ عرض تمنا میں شکوہ نہ ستم کا تھامیں نے تو کہا کیا تھا اور آپ نے کیا جانااک شب نہ اسے لائے کچھ رنگ نہ دکھلائےاک شور قیامت ہی نالوں نے اٹھا جاناچلمن کا الٹ جانا ظاہر کا بہانہ ہےان کو تو بہر صورت اک جلوہ دکھا جاناہے حق بطرف اس کے چاہے سو ستم کر لےاس نے دل عاشق کو مجبور وفا جاناانجام ہوا اپنا آغاز محبت میںاس شغل کو جاں فرسا ایسا تو نہ تھا جانامجروحؔ ہوئے مائل کس آفت دوراں پراے حضرت من تم نے دل بھی نہ لگا جانا
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T2
|
T2
|
T2
|
RUS
|
Surikov I.Z.
|
В дороге | «Воет, воет вьюга в поле...»
|
Воет, воет вьюга в поле,
Бор дрожит и стонет.
И во мгле метели снежной
Путь-дорога тонет.
Еду, еду я в дороге
По нужде-неволе;
Меня снегом заметает
Злая вьюга в поле.
Молодой ямщик печально
Песню напевает,--
Верно, сердце горемыки
Зла тоска терзает.
Верно, сердце зазнобила
Девка-лиходейка,
Верно, парня разлучила
С ней судьба-злодейка.
Эй, гони, ямщик, скорее!
Холодно -- нет мочи,
Света божьего не видно,
Снег слипает очи.
Мучит сердце, мучит душу
Злой тоски истома:
Чай, давно меня подруга
Заждалася дома.
На коней ямщик мой крикнул,
Шевельнул вожжами,
И взвилась, помчалась тройка
Снежными полями.
Воет, воет вьюга в поле,
Бор дрожит и стонет,
И во мгле метели снежной
Путь-дорога тонет.
|
T2
|
爱、情感与人际关系
|
T1
|
T2
|
T2
|
LZH
|
彭绍升
|
𱴯矶孙夫人庙
|
玉佩云旗下碧穹,
寒矶日落冷青枫。
贞心不梦荒山雨,
浊浪常流古庙风。
降表忽闻传邺下,
义师谁见定关中。
苍茫家国无穷泪,
洒向空江怨吕蒙。
|
T4
|
社会、权力与历史
|
T4
|
T4
|
T4
|
Subsets and Splits
No community queries yet
The top public SQL queries from the community will appear here once available.