Datasets:
PoetryMTEB
/
MultilingualPoetryThemeClassification

Dataset card Data Studio Files
xet
Community
language
stringclasses
81 values
author
stringlengths
1
120
⌀
title
stringlengths
1
409
⌀
text
stringlengths
4
32.8k
theme_code
stringclasses
6 values
theme_category
stringclasses
6 values
deepseek-v3-1-250821
stringclasses
6 values
kimi-k2-250905
stringclasses
6 values
doubao-seed-1-6-lite-251015
stringclasses
196 values
DEU
Walther Petri
Gedichte entstehen
bevor sie beginnen sie falln nicht wie Regen aufs Dach über Nacht und keines wird mit herzlichem Gruß wie die Post von der Post gebracht Gedichte beginnen bevor sie aus tausend sichtbaren Dingen entstehn aus einem Grunde der ist nicht zu sehn Gedichte geschehn ich kann sie nicht schreiben am besten ists ich lasse mich treiben und treib es mit ihnen und halte sie fest pechschwarz auf schneeweiß und gebe zu daß ich Genaues von ihnen nicht weiß
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
RUS
Коневской Иван Иванович
Радоница
Внемли, внемли, Кликам внемли, Грозная юность, ярость земли! Высоко ходят тучи, А лес кадит. А ветер, вздох могучий, Свободно бдит. И звонкие раскаты Несут напев. И волны-супостаты Разверзли зев. Полны пахучей сладости, Поля зазеленевшие Широко разливаются Сияющей струей. Слезами заливаются Былинки онемевшие В ответ воззваньям младости Воскресшею семьей. Воззвания безумные, Воззванья неутешные, Торжественно-веселые И чуждые земле. Ах, слышал я воззвания Суровые и здешние, Негодованья шумные, Что ропщут: мир во зле. Как тусклы те воззвания, Те вопли скудоумия, Те вопли человечества, Гнетомого судьбой. О замирайте, нищие. Я вашего безумия, Слепого упования Не обновлю собой. Нет, до последних пределов земли Стану я славить природу живую, Песнь гробовую, песнь громовую, Что немолчно рокочет вдали. Жизни, воскресшей из мертвых, кипучие взрывы. Всю чистоту ее светлую, темный весь ее тлен. Телом в могилу нисшедшего сына земли молчаливой И очей его свет, что расторг подземия плен. О эти гимны смерти ожившей, Всей этой плоти, восставшей от сна, В мертвенной мгле преисподних почившей, Смерти, что ныне — святая весна. Слышите, слышите, праотцы реют, Праотцы плачут в светлых ночах. Теплая радость сердце их греет, Тихо плывут они в утра лучах...
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
PAN
عاصم پڑھیار
کَلےدی کرونبلی
تیری اکھ کاسنی دی گل نہیں ہلاونی نی اساں تیرے بُت دی اے چھِکی تصویر نی چھِکی تصویر نی ایہ بوہڑ دیاں پتراں دے مُڈھاں نال گوہلڑاں نوں کھا کے پکھیرواں وٹائی جدوں چوگ نی تے اودراں دے ماریاں پکھیرواں ویچاریاں دی چُنج اُتے گیت سی چُنج اُتے گیت سی ایہ تیری سوہنی ٹور دے نی سَرو دیاں بوٹیاں دے لَک دے ہُلاریاں نے جان کڈھ لئی اے نی جیٹھ دے مہینے وچ اُڈدے کبوتراں دی اُڈدے کبوتراں دی اکھ پڑھ لئی اے نی جنہاں تیرے روپ نوں اے سُفنے چ تکیا نی کھِڑے ہوئے مُکھڑے توں اِنج پیا جاپدا کہ سوکے دیاں ماریاں نی فصلاں نوں لگیا اے پانی جویں نہر دا پانی جویں نہر دا نی پوہ دے مہینے وچ ساری رات جاگ کے تے چودھویں دے چن نال گلاں رہوے کردا نی سینے تے سَوا کے سویر دی اُڈیک وچ سویر دی اُڈیک وچ کٹّے نے اُنیندرے ایہ اکھاں دیاں لالیاں دیاں ثبوت میرے کول نے ثبوت میرے کول نے باسمتی چاولاں دی باس جدوں کھِلرے تے آنڈھیاں گوانڈھیاں دے ہاں جاوے چیردی کسے مُٹیار دے سَنگھ وچوں لِہندیاں اوہ پولیاں گِرانہہ وانگوں تیرے سوہنے ہاسیاں دی گاہ پئی ہوئی اے گاہ پئی ہوئی اے نی تیرے نال ٹُردے اوہ بولدے پچھاویں دی نی جیس دے دیدار لئی آہلنے چوں ڈِگ کے تے بوٹ مر گئے نے بوٹ مر گئے نے اوہ چِڑیاں نِمانیاں دے سپّاں دیاں شوکراں توں ڈریاں سی جیہڑیاں ہِرکھاں دی ماری ایس تتڑی اُڈیک ساڈے دل دی بھڑاس نوں اے ہاواں نال ٹھاریا ہاواں نال ٹھاریا نی ساؤن دے مہینے وچ مَستے ایہ بدلاں نے اکھاں دیاں ریتاں نوں اے اِنج دا تروکیا کہ سڑدے پئے تھلاں اُتے میہنہ وَس گئے نے مینہہ وَس گئے نے تے راہندھا ایس تھل نوں تریل ٹھار چھڈنایں ایہ کَلے دی کرونبلی تے تھاں مار چھڈنایں
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر أحمد الظفيري
قصيدة شوق العنود
تبتل عروقي في لفاته وطاريه وطير اشتياقي بالغلا ما يداريه يا زين مكحول العيون ومقاريه جاني وساق الشوق في كل مجاريه واخضب يدينه جادها في خباريه واطبق على يدي وحبه يعاريه شوق العنود اللي عَطَرها مذاريه ذاعت غرام الشوق عجزت تواريه قالت حبيبي حبك اللي مشاريه قافت خفوقي والبشر ما تجاريه قلت اسمعي ليلي ولوعة تحاريه ينشد حبيبي بس ويظما طواريه لو هي الليالي في شتاها مكاريه ماقوى بعد ليلك وبردي يباريه
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
أحمد بن المأمون البلغيثي
قصيدة إن البيانَ هو البيانُ كلفظِه
إن البيانَ هو البيانُ كلفظِه فإذا جهلتَ فَكُفَّ عن تأويله
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
ARA
الشاعر أبو منصور الثعالبي
قصيدة انظروا كيف تخمد الأنوار
انظروا كيف تخمد الأنوار انظروا كيف تسقط الأقمار انظروا هكذا تزول الرواسي هكذا في الثرى تغيض البحار
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
RUS
Якубович Петр Филиппович
Ни в чем очарованья нет!
Ни в чем очарованья нет! Бескровны, будто привиденья, Без радостей, без тяжких бед Влачатся скучные мгновенья. И тот, кто размышлять привык, Не покорится вновь обману: Ему веселья возглас -- дик, И каждый день наносит рану... . . . . . . . . . . . . . . . "Не бойтесь смерти... Смерти ночь Страшнее ль жизни бездыханной? Ярмо бессилья сбросим прочь -- И в путь к земле обетованной! Вперед, дороги нет назад!" Но клич "вперед!" злорадным смехом Слепцы встречают -- и вопят, Отдавшись суетным потехам: "Безумцы! гибель, гибель вам!" И бьют безумцев беспощадно... А солнце жизни светит чадно Самим угрюмым палачам.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر خالد مصباح مظلوم
قصيدة صديقُ العمر
لواءَ الخيرِ هل ما زلتَ تَفنَى بخدمةِ أمةٍ لولاكَ تُضْنَى؟ صديقي العاطفيُّ لكم تحايا من الشعبِ الذي تُهديه أمْنا لواء الخير كم قدمت عَوناً لشاعرك الذي به عشتَ تُعْنى وأنت كما فؤادي قد تمنَّى وقدّرك الإله تذود عنا ونحن الفاخرون بمن تبنَّى لنا، واللهُ شاء تكون منَّا.. صديق العمر أنت عقدت حلفاً ووجداني وما للحلف خُنّا عيونك مثل قلبك ذات طهرٍ فريدٍ يملآن الكون حُسْنا لوائي اليعربيُّ إليك منا تحايا القلب عِرفاناً ويُمْنا تُجَسِّد أنت إسلاماً صحيحاً بلا زيفٍ ولا تحريفِ معنى تُجَسِّد أنت إسلاماً سليماً من البدعِ التي تسقيه ضِغنا تجسد رحمةً فيه وعدلاً وأنت لروحه معنىً ومبْنى تُعَمِّقُ حبَّنا للقطر حتى فعلنا كل ما يرجوه منَّا وأنشدنا له الأشعار حباً وقدَّمنا له القلب الأحَنَّا دعونا أن تظلَّ لنا زعيماً وأنْ تبقى السَّعيدَ المُطْمَئِنَّا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر عبد الله عبد الوهاب الفضول
قصيدة مُوَدَّعْ
اطَيْرْ مَنْ قَلَّكْ تِجِيْ قُبَالِي تُبْدِيْ حَنِيْنَكْ لِلْهَوَىْ وِتِسْجَعْ وَانَا عَنَ الْسِّجْعْ الْحَزِيْنْ سَالِي مَاعُدْشْ فِيْ قَنْصَ الْطِّيُوْرْ أَطَمَعْ كَمْ طَيْرْ فِيْ الْوِدْيَانْ إِنْ دَنَا لِي عَلاَّ وُبَاعَدْ عَنْ يَدَيْ وُأَرْفَعْ فَتَنْتَنِيْ وَالْهَبْتَ لِيْ خَيَالِيْ وُبَعْدَهَا تَقُوْلَ لِيْ مُوَدَّعْ مَاجَاشْ فِيْ حِسِّيْ وَلاَبِبَالِيْ إِنَّكْ تِحَمِّلْ ذِمَّتَكْ وِتِخْدَعْ أَحْرَقْتْ نَوْمِيْ فِيْ دُجَىْ الْلَّيَالِيْ وَاغْوَيْتَنِيْ فَلاَ أَرَىْ وَلاَ أَسْمَعْ كَمْ حَمْحَمَتْ عِنْدِيْ عَلَيْكْ نَفْسِيْ وِزَلْزَلَتْ صِدْرِيْ فَكَيْفْ أَهْجَعْ نَدَامَتِيْ أَنَّكْ كَشَفْتْ حَالِيْ وَالْبَسْتَنِيْ ثَوْبَكْ وُهُوْ مُقَطَّعْ
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Villani, Karel Marie Drahotín
Ulánská.
Polkyně mne zrodila, Polákem chci být – Jak má matka mluvila, Tak chci hovořit. Český jazyk hlahol blahý, Jako polský srdce jme, Zpívejme ním, bratře drahý! Dokud v českém kraji jsme! Nad ojczyznu vzdálenou Milší žádná zem: Kdo miluješ matku svou, Staň se Ulánem! Jazyk český hlahol blahý, a t. d. Až se opět navrátím Tam do Polska k nám, Pak své matce, jižto ctím, Slušně zazpívám. Tady ale v českém kraji Známý hlahol k zpěvu zve; Čechové nás rádi maji, Protož česky zpívejme! Za to ale ať zas Čech Polsky zazpívá, Až jej slavný bratr Lech Doma uvítá. Bude Čech též polsky zpívat, Až navštíví doma nás, Milostný až srdce jímat Bude našich dívek hlas!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
TUR
Sylvia Plath
Müracaatçı
Gel bakalım, her şeyden önce sen bizim istediğimiz gibi biri misin? Takma göz, takma diş veya koltuk değneği Kullanıyor musun? Belinde korse veya kolunda bir kanca mı var? Takma göğüsler veya plastik bir penis? Dikiş izleri bir şeylerin eksik olduğunu mu gösteriyor? Hayır, hayır mı? O halde Biz sana ne ikram edebiliriz? Ağlamayı bırak. Aç avucunu Boş mu? Boş. Al sana bir el Seninkini doldurmaya istekli ve Sana çay taşımaya ve baş ağrılarını kovmaya Ve ona söylediğin her şeyi yapmaya Bununla evlenir misin? Garantisi var, Her şey sona erdiği zaman göz kapaklarını indirmeye Ve acıyla dağılmaya. Kendi mamulümüz, tuzdan yapıyoruz biz bunları. Görüyorum ki çırılçıplaksın. Şu takım elbiseye ne dersin - Siyah ve kolalı, ama üstünde fena durmadı Bununla evlenir misin? Su geçirmez, sarsılmaz, yangına Ve damdan düşen bombalara karşı çift kaplama. Yemin ederim evladiyelik bu, seni mezara kadar götürür Kusura bakma ama senin kafanın içi boş biraz Ama üzülme bunun da bir çaresi bulunur bende. Gel buraya güzelim, çık dışarı dolaptan. Evet, söyle bakalım, ne diyorsun buna? Başlangıçta boş bir sayfa gibi çıplak. Yirmibeş yıl içinde gümüşleşecek. Ellisinde, altın. Canlı bir oyuncak bebek, hep elinin altında. Dikiş diker bu, yemek bilir. Konuşabilir bu, konuşabilir bu, konuşabilir. Çalışır vaziyette, hiçbir yerinde bir kusur yok. Sen yaralıysan, bu kara merhem. Sende göz varsa, bunda da endam. Evlat, çölden önceki son kasaban bu senin. Evlen bununla, evlen gitsin bununla, evlen gitsin.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T3
ITA
Giulio Gianelli
Poesia di Giulio Gianelli - Sorpresi dalla sera
Poesia di Giulio Gianelli Stringiti a me, non abbia il tuo cuore neppure un sussulto. Rabbrividisci? è nulla, o quasi: un remoto singulto di rivo sotto gli occhi di gelo; o che al gelo un virgulto s'infranse. Torniamo, ora: che importa se il dì ci abbandoni? Torniamo con passi fratelli: i tuoi passi son buoni, non isfioran la terra, non hanno che docili suoni: non li temono i fiori, l'erbetta li ama, li vuole... O Maria, che parole da bimbo ti dico! ma abbrevian la via. Guarda: il sole adescato dai monti, con tatti leggeri raccoglie i veli ed esula: restano ciechi i sentieri. Parla anche tu, sorella. Che pensi?.. Ah quella campagna in estasì di pianto! (un'anima che s'allontana). È bene... ascoltare. Che angoscia nel rotto lamento! Vuole, forse, col godo raggiungere nel firmamento l'anima fuggitiva... o, forse, ella piange, ella suona per dir che la terra saluta, ricorda, perdona. Ma non pianger tu pure, non piangere, ora; verranno le lacrime nostre, o sorella, col tempo; e saranno le benvenute, sai? sicuro: le gemme de l'anno. Torniamo che fa buio; già stridono porte e cancelli chiudendosi a la notte: torniamo con passi fratelli: giova ascoltar le funebri squille, pensare agli avelli.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
ARA
حارثة بن العبيد
قصيدة ليتني كنتُ قبل موتِ المُعَلىَّ
ليتني كنتُ قبل موتِ المُعَلىَّ مِتُّ أو حُزَّ من يميني بناني إنّما شَيَّب الذُّؤابةَ منِّي وبراني تناظُرُ الإخْوانِ
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T2
ITA
Baldassarre Olimpo degli Alessandri
Sonecto a Francesco Buoncambio perosino
Francesco mio, non ho più ricco dono da posserte donare altro che questo, ma tu sei saggio, prudente e modesto, che pigliarai de cor quel ch’io ragiono. E se ’l presente non è così buono como rechiede el tuo sapere onesto, n’arai un altro, e forsi sarà presto, de più dolcezza e de più gentil suono, perché, Francesco, mai se perde teco anzi più presto se guadagna e avanza, tanto è la stirpe tua maravigliosa. Se non m’offenderà quel Fanciul cieco spero adempire ancor la mia speranza, ché sei buon cambio sempre d’ogni cosa.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
POR
Cineas Santos
Nada Além
O amor bate à porta e tudo é festa. O amor bate a porta e nada resta.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
URD
Faiz Ahmad Faiz
Kab tak dil kii khair manaaen kab tak rah dikhlaaoge
kab tak dil kī ḳhair manā.eñ kab tak rah dikhlāoge kab tak chain kī mohlat doge kab tak yaad na aaoge biitā diid ummīd kā mausam ḳhaak uḌtī hai āñkhoñ meñ kab bhejoge dard kā bādal kab barkhā barsāoge ahd-e-vafā yā tark-e-mohabbat jo chāho so aap karo apne bas kī baat hī kyā hai ham se kyā manvāoge kis ne vasl kā sūraj dekhā kis par hijr kī raat Dhalī gesuoñ vaale kaun the kyā the un ko kyā jatlāoge 'faiz' diloñ ke bhaag meñ hai ghar bharnā bhī luT jaanā thī tum is husn ke lutf-o-karam par kitne din itrāoge
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
宫哲
越过历史的游子
伸出手你越过壕沟从陌生果里来芳香的野土这里埋葬着亲人这空荡荡的山岗你的菊花和梧桐它们守望着岁月帮你找回年轮石上有鸟痕有厚厚的苔藓苔藓下是光滑铮亮的表面一段隐去的历史送走你的寂寞一群陌生的幸存者用你的泪饮酒杯光闪闪象远古的琴弦
T4
社会、权力与历史
T3
T4
T4
URD
Bashir Badr
تاروں بھری پلکوں کی برسائی ہوئی غزلیں
تاروں بھری پلکوں کی برسائی ہوئی غزلیںہے کون پروئے جو بکھرائی ہوئی غزلیںوہ لب ہیں کہ دو مصرعے اور دونوں برابر کےزلفیں کہ دل شاعر پر چھائی ہوئی غزلیںیہ پھول ہیں یا شعروں نے صورتیں پائی ہیںشاخیں ہیں کہ شبنم میں نہلائی ہوئی غزلیںخود اپنی ہی آہٹ پر چونکے ہوں ہرن جیسےیوں راہ میں ملتی ہیں گھبرائی ہوئی غزلیںان لفظوں کی چادر کو سرکاؤ تو دیکھو گےاحساس کے گھونگھٹ میں شرمائی ہوئی غزلیںاس جان تغزل نے جب بھی کہا کچھ کہئےمیں بھول گیا اکثر یاد آئی ہوئی غزلیں
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
LZH
劉復
春遊曲
春風戲狹斜， 相見莫愁家。 細酌蒲桃酒， 嬌歌玉樹花。 裁衫催白紵， 迎客走朱車。 不覺重城暮， 爭栖柳上鵶。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T2
T1
SLV
Vegri, Saša
TIHA PESEM
Vsi so poslušali nocoj: hrib, polje in gozd, kako je tožila moja pesem, in niso mogli spati ; hruške v vrtu so trepetale. Le človek, ki je imel lase kot žrebe grivo, je mirno spal. Ni slutil, da mu pojem, ker so mu sanje božale čelo. Vso noč so poslušali gozdovi, polja, hribi, in hruške so trepetale z listi. Bor ni spal. Zjutraj so izmučeni stali in jutro je s tihim soncem vprašalo: vso noč niste spali? -Rose so zableščale- Žrebec pa je rezgetal v jutro in bil s kopiti, kot da je močnejši od sonca in zemlje.
T2
爱、情感与人际关系
T1
T2
T2
TUR
Nesimi Çimen
Ne Acaip Bir Haldeyiz
Ne acaip bir haldeyiz, Suçlu suçsuzu yargılar, Nice başta kan akarken, Sağlam kafada sargılar. File kafa tuttu atlar, bugün atlar, Yurda amir oldu itler, aman kurtlar, Devlet çayırında otlar, Kara yüzlü pis kargalar. Bu gidişat ne acı hal, ne acı hal Dilliye fetva verir lal, bugün lal, Kör, gözlüye gösteriyor, Hastanın emrinde sağlar. Nesimi giysin karalar, oy karalar Ah bu dert beni yaralar, dost yaralar Aslan avlıyor kediler, Meydanda gezer fareler, ne acı hal...
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
POR
Hemetério Cabrinha
Quem Fui e o Que Serei
Fui húmus, fui cristal, fui pedra bruta, E nas substâncias da matéria inerme, Vim desde a vibração ao paquiderme, Após milhões de séculos de luta. Monera, larva, lama, lêsma, verme Fui, (para a expansão da Causa Absoluta De onde a vida nos corpos se transmuta) Até sentir calor na minha derme. Na transcendente hereditariedade, A minha rude personalidade Chegou a ser o que é na vida hodierna... E daqui para além irei seguindo, Evoluindo sempre, evoluindo Até chegar à Perfeição Eterna.
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
LZH
沈叔安
七夕賦詠成篇
皎皎宵月麗秋光， 耿耿天津橫復長。 停梭且復留殘緯， 拂鏡及早更新妝。 彩鳳齊駕初成輦， 雕鵲填河已作梁。 雖喜得同今夜枕， 還愁重空明日牀。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
陳造
次韻張丞
邦人邑吏總堪憐， 茶供爐熏共籲天。 占雨幾孤霞粲曉， 望霓何啻日爲年。 翻黄已熟村村麥， 平淥行看處處田。 擬倩龍公作霖手， 更煩終惠息頭燃。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
BUL
Алексей К. Толстой
По насип неравен…
По насип неравен, коларски се спуска каляската в бяг… Изцеждат се мрежи рибарски, прострени по стръмния бряг… Пътувам. И гледам: небето намръщено… Облачен ден. Но езеро свети. Селцето извива дима си към мен. Евреин пристъпва страхливо по насипа… Тъжен е той. Под бента водата пенливо минава със яростен вой. В зелената тръст спотаено момченце засвирва… И в миг там патици — ято смутено — надигат тревога и вик. Край мелница стара до пътя — мужици сред гъста трева… Съсипано конче пристъпя, талигата тегли едва… И гледката тъй е позната — а пръв път минавам оттук: селцето, момчето, водата, на улея плахия звук… И гумното вехто в полето, и покрива, мрачния ден, далечния дим на селцето — забравени сякаш от мен. Тъй точно пристъпваше коня, чували повлякъл едва. И селяни помня — по склона седяха на тая трева… Евреин брадат, ето — крачи по насип неравен насам… Шуми и водата… Обаче кога ли, къде ли?… Не знам.
T3
生命、时间与存在
T1
T3
T3
LZH
郭鈺
哭周子諒員外
士林憔悴泣相逢， 此語縁君意萬重。 蕙帳秋風鳴老鶴， 墨池春水化飛龍。 遥知臺省文章好， 不似山林意味濃。 重到滄江洲上路， 野煙荒草暗行蹤。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر السمهري العلكي
قصيدة فلا تيأسا من رحمة الله وانظرا
فَلا تَيأسا من رَحمَةِ اللَهِ وَاِنظُرا بِوادي جَبونا أَن تَهُبَّ شَمالُ وَلا تَيأَسا أَن تُرزَقا أَرحَبِيَّةً كَعَينِ المَها أَعناقُهُنَّ طِوالُ مِنَ الحارِثِيينَ الَّذينَ دِماؤُهُم حَرامٌ وَأَمّا مالُهُم فَحَلالُ
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
陳鵬飛
贈邕管察推陳仲輔
幕下誰人識杲之， 微聞贊畫向蓮池。 登樓不恨鄉關遠， 拄笏只言山色奇。 直道自能消鬼魅， 高人何處不軒羲。 它年坐上話銅狄， 可是蓬萊清淺時。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
DEU
Grillparzer, Franz
Des Kindes Scheiden
Über des Bettes Haupt flog säuselnden Fluges ein Engel, Und des Unsterblichen Blick fiel auf das schlafende Kind. Wie sein eigenes Bild im Spiegel silberner Wellen, Lächelt ihn freundlich und hold an die süße Gestalt. Leise sinkt er herab, sich freuend der lieblichen Täuschung, Und tritt luftigen Schritts vor das Schlafende hin. Ach, es schlummert so süß, und Unschuld und himmlischer Friede Wehen im Atem des Munds, ruhn auf der silbernen Stirn, Kräuseln zum Heiligenschein des Hauptes goldene Locken, Ruhn, wie ein Lilienzweig, in der gefalteten Hand. Freundlich lächelt der Engel; doch bald umwölkt sich sein Antlitz, Und mit brütendem Ernst wendet er seufzend sich ab. Er überschauet im Geist den Sturm der kommenden Tage, Dem nur die Eiche steht, der die Blume zerknickt; Rauschen hört er des Unglücks seelenmordende Pfeile, Wider die Unschuld und Recht nur ein zerbrechlicher Schild; Tränend sieht er das Aug, das weich die Wimper bedecket, Und zerschlagen die Brust, die jetzt atmend sich hebt. Banges Mitleid erfaßt die Seele des himmlischen Boten, Fragend schaut er empor, und der Allmächtige nickt. Da umfängt er den Nacken und küßt die zuckenden Lippen, Spricht: Sei glücklich, o Kind! – und die Kleine war tot.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ZHO
峻刚行者
玉兰考
整个春天的花园，你唯一 有备而来，厚厚绒衣里 并非即兴之作。一支燃烧的笔 穿过零度下硬梆梆的空气、书页一样 锋利的风、一片片美学的水落体 包括一切静身而去的光阴时 飞繁如沫的桃花 和金黄如簪的迎春纷纷成为赞美者 大写一个春天 不用唇去吻三九寒冬，不揪着心静观 世间来来去去的纸火，不脱几层皮 一朵花不会像风一样的大 不会像雪一样的空白 不会像遗忘的美，封锁一个人 一生的路
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
周玉箫
虞姬
先刎谢重瞳， 差强隆准公。 应为松与柏， 岂化草芃芃。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
POR
Mário Del Rey
Outono
Esboço do mar nas gotas de orvalho ondas secretas Passam as nuvens o outono suspira pelos pinheiros
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ITA
Paolo Giordano Orsini
II. Senso e ragione
Apria bocca vermiglia un vago riso, occhio azzurro vibrava aureo splendore, guance rosa spargea del suo colore dove piú dove meno in un bel viso. Nel mirar quel seren, da sé diviso per l’estremo diletto era ogni core; questo potea ben dirsi il dí d’amore, d’amor la primavera, il paradiso. Chiuse gli occhi il mio volto, aprigli il seno; era (oh stupor!) la primavera inverno, la rosa spina, lo splendor baleno; il breve riso, ésca di pianto eterno; notte il giorno, tempesta era il sereno, duolo il diletto, il paradiso inferno.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Březina, Otokar
SNAD POTOM...
Tu hudbu mi nalej v akordů kříšťálnou číš, kde z tónů zvětralých jisker se zdvíhá mámivá tíž jak výpar z nejhlubších sklepení duše, kde v stínech zrá výčitek oheň ve vzpomínek kvasících vínech. Na úpatí pohoří Smrti, kde v ledovců závratný spád se smývá Věčnosti příval, chci umdlený spát a ilusi dní, klam krve a šero vlastního žití jak dusivý sen, jenž na prsa kleká, chci sníti. A probuzen lítostí duší svou povstat, za tisíce jar pod zestárlým sluncem až blankytu vyhasne žár a k vychladlé zemi jak uhelný milíř, zetlelý v kouři, se zřítí udušen život pod nánosem věků a bouří. Snad potom, v žal posledních soumraků, vzpomenu zpět na světla vyhaslých lilií a západů krvavý květ, na hudbu pěnících vod, jak v ztlumeném zachvění citer v ruch růžových slavností zvonila za vyhaslých jiter, a v zeleních niv na zářivé průvody slunečních dní, jak v triumfech táhly, v jásotu barev a v šelestu žní pod rozpjaté stany čekajících nocí, z nichž lila se jednou na hlavy dávných národů vůně. A procitlé zvednou se písně bývalých tužeb, pohledů doznělý smích a rozkoší žár, jímž dýchal těl vonný a chvící se sníh, a z dýmu vyhaslých věků a ve tmy zapadlých vodopádech snad s lítostí ucítím vlastního života teplo a vůni a zádech.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
劉愿
題度門寺
山到秋來骨更奇， 看山尋徑步逶迤。 樓臺半與雲相亂， 鐘梵時因風自移。 萬卷生涯書可載， 一身老去髪先知。 我來尚想諸賢在， 綠竹堂前壁上詩。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
ITA
Joseph Tusiani
Poesia di Joseph Tusiani - In vehiculo subviario
Omni die, omni mense, Statione Fordhamense, Cum per nubes sicut rima Lux insinuatur prima, Sine pace, sine pausa, Laborandi semper causa, Mihi mobile est cubiculum Subviarium vehiculum. Tamquam miserae sardinae Stant personae matutinae Semper notae sed ignotae, Mixtae maestae mutae motae, Oscitantes ter et quater Mater, filius, filia, pater Atque avunculus et frater. Unda profunda profunda profunda Unda profunda profunda profunda. Alter dormit, alter legit, Alter nudum pectus tegit, Oculosque alter fricat Quamquam nihil nemo dicat. Unda profunda profunda profunda Unda profunda profunda profunda. Vultus omnes ego rogito In silentio et excogito: «Quis ex istis hic non erit Cras viator? Quidque gerit Ista nova dies genti? Nos lacessunt vitae venti.» Unda profunda profunda Unda profunda profunda. Si vis vivere et esse Laborare nunc necesse. Laborare laborare: Quare quare quare quare? Quid est ista vita brevis Volans sicut umbra levis? Quid est dolor, quid est amor, Quid diurnus iste clamor? Quid sum ego, quid sunt isti Viatores?  Mente tristi Ego vehor, vehor ego, Ac necessitatem nego Usque ad mortem laborandi. Sed hi strepitus nefandi Cessant: strident omnes portae. Pellens, agens et irrumpens, Paene vixdum et procumbens, Multitudinem non piam Linquo et exeo in viam. Ibi labor, vitae cursus, tenet me et tenet rursus.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
SPA
Fernando Reyes
Amor
Azucena gentil, fragante y pura, que das galas al vergel, vertiendo amores, tú eres, flor, la más linda de las flores siendo igual tu modestia a tu hermosura. La peregrina llama que fulgura en tus cubanos ojos brilladores, disipa en su expresión mis sinsabores como emblema de gloria y de ventura. Yo te adoro, mi bien, como a la brisa ama el gentil sonoro riachuelo, como adora el sunsún a la floresta; pues en tu joven frente se divisa el timbre halagador que te dio el cielo de hermosa, de cubana y de modesta
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
DEU
Daumer, Georg Friedrich
[Arme Waise, kleine Waise!]
Arme Waise, kleine Waise! Schwer verdienst du deines Leibes Arme Deck' und karge Speise. Nimmer rastend, nimmer ruhend, Keuchend deine Dienste thuend, Hart gescholten unter'm Fleiße, Trocknend in behendem Lauf Deine Thränen, deine Schweiße, Reibst du Kraft und Leben auf.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
李思聰
金城山
杏花洞天路崎嶇， 曾見千年石斛奴。 試問金城山裏事， 只言仙境似蓬壺。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T5
T1
LZH
陳柏年
楚塞亭
舟行三峽亂峯間， 雪浪如山毛骨寒。 一帆喜見楚天闊， 回首長吁蜀地難。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
JPN
覚空
null
たちならふ　かけやなからむ　よろつよの　のちまててらす　のりのともしひ
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
RUS
Мазурин Константин Митрофанович
Ты опасаешься любви и увлечений
Ты опасаешься любви и увлечений, Развратом мне не раз ты чувство называл, Но сам ты, человек, как много преступлений С расчётом, день за днём, в сей жизни совершал!.. О, если мне Аллах когда-нибудь прикажет Забыть, что есть во мне душа, чтоб жизнь любить, Пусть он меня тогда, как вздумает, накажет, Но никому меня ничем не убедить, Что созданное им достойно лишь презренья, Что чувства все души должны мы подавить!.. Мне нужно на земле вседневно утешенье: Надеяться я должен, и верить, и любить!..
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
RUS
Hvostov D.I.
Червяк и Собака
Был молодец червяк, -- в чертогах у вельможи, Известно там, Род сильный червякам; Известно, на кого все червяки похожи. Ползуча тварь, -- червяк Искусно лапкой загребает; Иное за столом, как гость, хлебает. Червяк ползет вперед, не так, Как рак. Ползет -- и вполз на чашу не простую, На чашу золотую. Уселся червячок и говорит, Увидя, что лучи от солнца возблистали, На гладком золоте струей огни метали, Смотри: коликой свет и луч червяк творит! Собачка червяку премудро отвечала: Не чудо то отнюдь, всех лет веков с начала То было, будет впредь, о чем болтать? И право отдано не втуне И солнцу и фортуне, Что могут червяков заставить -- возблистать.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T5
ARA
الدكتورة سعاد الصباح
قصيدة إلى واحد لا يسمى
أُسَمِّيكَ.. رَغْمَ اقتناعي بأنـّكَ لستَ تُسَمىَّ "حبيبي" وأعرفُ أنَّ اللغاَتِ تضيقُ عليَّ وأنَّ جميعَ المعاجمِ من دُونِ جدوى وأنَّ حروفي مضرَّجة باللهيبِ. أُسَميِّكَ رَغْمَ احتجاج قُريْش "حبيبي" ورغمَ احتجاج كُلَيْبٍ.. "حبيبي" وأعرفُ أن حدودَكَ ليست تُحَدُّ وأنَّ رُمُوزَكَ ليست تُحَلُّ وأنَّ قراءةَ عَينيْكَ مثلُ قراءةِ علم الغُيُوبِ.. أُسَميّكَ.. حتّى أغيظَ النساءَ "حبيبي" وحتى أغيظَ عُقُولَ الصفيحِ "حبيبي" وأعرفُ أنّ القبيلةَ تطلبُ رَأْسي وأنَّ الذُكورَ سيفخرونَ بذبْحي وأنَّ النساءَ.. سيرقُصْنَ تحت صليبي.. نَبشْتُ جميعَ القواميس.. حتى تعبتُ.. فهل تتذكَّرُ اسْماً.. جديداً.. غريباً.. مُثيراً.. يليقُ بِحُبِّي الجنونيَّ غيرَ (حبيبي)؟
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
朱子奢
五言早秋侍宴应诏
殿阁炎光尽， 池台爽气归。 荷香风里歇， 树影日中衰。 蝉声出林散， 鸟路入云飞。 承恩方未极， 无由驻落晖。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T4
T1
LZH
王珙
溪橋晚歩
日日隂雲思寂寥， 偶因新霽過溪橋。 不知門巷春多少， 栁外一聲婆餅焦。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
TUR
A. Kadir Bilgin
İstersen Hiç Başlamasın
İstersen hiç başlamasın Bu hikaye eksik kalsın Onca yaraların ardından Yeni bir aşk yaratamazsın Örselenmiş bir çocukluk İşte benim bütün hikayem Kaç sevda geçse de yüreğimden Bu yıkıntıları onaramazsın İstersen hiç başlamasın Geç kalmışız birbirimize Yanlış kapılarda geçmiş bunca yıl Dönemeyiz artık ilk gençliğimize İstersen hiç başlamasın Söz verelim kendimize
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HUN
Reményik, Sándor
Kedves kertész
Kit átültettél a nagy lapályra: - Kedves kertész - vigyázz a virágra! Ha gyökerestől ültetted is át: Kényes virág az átplántált virág. És hátha mégis, mélyen föld alatt Sok-sok hajszál-erecske itt-szakadt?... Légy egyszemélyben mindene neki: A délibábban - Erdély színei. Akácillatban - fenyőfuvalom, Mely átszánt egy szép, szabad homlokon. A multja is légy, ne csak jelene, A temetőbe is menj el vele... Állj Őrhegy gyanánt a lelke felett - Ott, rajtad kívül nem lát más hegyet.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
TUR
İhsan Raif Hanım
Gel Gidelim
Gün kavuştu, su karardı, beni üzme güzelim; Boynun bükük düşünme gel, ver elini gidelim! Kara, gümrah kirpiklerini kaldır, gözün göreyim, Ver elini, bak aşkına işte şahit yüreğim. Benim icin her bir sozun kiymetlidir inciden. Gozyaslarin akitma gel, odur gonlum inciden. Ciceklerden tac oreyim, kuuck, guzel basina; Tel takilmaz altin gibi parildayan sacina. Yaseminle hanimeli olur gelin askisi; O kabarmis sinecigin basim olur baskisi; Ruzgar oksar basimizi, guller bizi mest eder; Bulbul sakir, su sarildar, nes'e gelir, gam gider. Bulutlarin arasindan isik verir ay bize; Yemin edip askimiza bakisiriz goz goze; Ormanlikta gonlumuzu birbirine baglariz. Saadetin kemaline doya doya aglariz. Ask kafidir, ver elini dusunme gel gidelim.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FRA
RÉGNIER, Henri
Ode III
Je t’ai connue,Je t’ai connue, Chère Ombre nue,Chère Ombre nue, Avec tes cheveux lourds de soleil et d’or pâle,Avec tes cheveux lourds de soleil et d’or pâle, Avec ta bouche de sourire et de chair douce.Avec ta bouche de sourire et de chair douce. Du plus loin de mes jours, là-bas, tu es venueDu plus loin de mes jours, là-bas, tu es venue Au bout des vieux chemins de blés et de mousses,Au bout des vieux chemins de blés et de mousses, Le long des prés, au bord du bois,Le long des prés, au bord du bois, Alors que je suivais la sente et le ruisseau,Alors que je suivais la sente et le ruisseau, Joyeux du ruisseau clair et de la sente fraîche,Joyeux du ruisseau clair et de la sente fraîche, Et qu’à mes mains,Et qu’à mes mains, Entre mes doigts,Entre mes doigts, La fleur cueillie à l’herbe épaisseLa fleur cueillie à l’herbe épaisse Était toute moite de roséeÉtait toute moite de rosée Et tremblante de l’or d’une abeille posée.Et tremblante de l’or d’une abeille posée. Au temps d’avril où les roseauxAu temps d’avril où les roseaux Chantaient d’eux-mêmes,Chantaient d’eux-mêmes, Auprès des eaux et des fontaines,Auprès des eaux et des fontaines, Au moindre vent.Au moindre vent. Je t’ai connue, assise au porche sur le seuilJe t’ai connue, assise au porche sur le seuil De la Vie et du Songe et de l’An,De la Vie et du Songe et de l’An, Jadis, toi qui, du seuil,Jadis, toi qui, du seuil, Regardais venir l’aube et tressais des couronnes.Regardais venir l’aube et tressais des couronnes. Je t’ai revue,Je t’ai revue, Chère Ombre nue.Chère Ombre nue. Avec tes cheveux rouilles d’or roux,Avec tes cheveux rouilles d’or roux, Graves de tout le poids de leur automne ;Graves de tout le poids de leur automne ; Le vieux vent d’est pleure dans les haies,Le vieux vent d’est pleure dans les haies, Lourd d’avoir rôdé, l’aile basse ;Lourd d’avoir rôdé, l’aile basse ; Le pampre se desserre au tronc qu’il désenlaceLe pampre se desserre au tronc qu’il désenlace Et la terre s’éboule au talus qui l’étaie ;Et la terre s’éboule au talus qui l’étaie ; La joie est brève et l’heure passe,La joie est brève et l’heure passe, Et chacun marche vers un autre qui recule,Et chacun marche vers un autre qui recule, Et la fleur de l’aurore est fruit au crépusculeEt la fleur de l’aurore est fruit au crépuscule Et le fruit d’or du soir est cendre dans la nuit.Et le fruit d’or du soir est cendre dans la nuit. Je t’ai revue,Je t’ai revue, Tu étais nue,Tu étais nue, Comme à l’aube où je vins par la route des blés,Comme à l’aube où je vins par la route des blés, Moi qui reviens vers toi par le chemin des chaumesMoi qui reviens vers toi par le chemin des chaumes Avec le soir qui tremble et le pas de l’automneAvec le soir qui tremble et le pas de l’automne Aux échos de ma vie où riait le printemps ;Aux échos de ma vie où riait le printemps ; Que vas-tu mettre aux mains que le retour te tend ?Que vas-tu mettre aux mains que le retour te tend ? Car j’ai perdu l’obole et la bague et la cléCar j’ai perdu l’obole et la bague et la clé Et la couronne en fleurs d’espoir d’où j’ai senti,Et la couronne en fleurs d’espoir d’où j’ai senti, Feuille à feuille, tomber la rose et le laurier ;Feuille à feuille, tomber la rose et le laurier ; L’opale s’est rompue à l’anneau dessertiL’opale s’est rompue à l’anneau desserti Et ma voix de nouveau hésite à te prier,Et ma voix de nouveau hésite à te prier, Car, debout à jamais et le doigt sur la bouche,Car, debout à jamais et le doigt sur la bouche, Comme pour écouter l’écho du temps qui fuit,Comme pour écouter l’écho du temps qui fuit, Ton silence obstiné, patient et faroucheTon silence obstiné, patient et farouche Regarde venir l’ombre et pleure vers la nuit.Regarde venir l’ombre et pleure vers la nuit.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ITA
Giacomino Pugliese
Donna, per vostro amore
Donna, per vostro amore [ora] trovo e rinovo mi’ coragio, chè tant’agio dimorato e dot[t]ato, stato muto ritenuto Per biasmo e per pavore de la gente già neiente non mi lasso e non casso li miei versi, li diversi rime dire. Voglio avire consolanza ’n allegransa, stando for di rancore. Ben for di pena, aulente lena, poi [che] m’avete, or mi tenete, s’i’ò sol[l]azo [e] versi fazo per voi, [o] bionda, oc[c]chi giuconda, che m’avete priso; or m’abraza a tuo’ braza, amorosa dubitosa. Co lo dolze riso conquiso - voi m’avete, fin amore: vostro sono leale servidore, voi siete la mia donna a tut[t]ore, aulente rosa col fresco colore, che ’nfra l’altre ben mi pare la fiore. Di belleze e d’adorneze e di bello portamento vostra par non ò trovata; però a voi m’apresento. A tale convente sto caribo ben distribo; de le maldicente; con talento lo stormento v[o] sonando e cantando, blondetta piagente. Voi siete mia spera, dolce ciera; sì perera, se non fosse lo conforto, che mi donaste in diporto; chè mi disperera, ma[l] vedera si guer[r]era ma[i] voi siete, fior de l’orto, per li mai parlieri a torto. Rosa fresca, - già non ti ’ncresca s’io canto ed ispello; a tut[t]’ore - per vostro amore [eo] sono novello; mentre vivo - a voi [cattivo] non sono rubello. La feruta non muta de’ sguardi; ancora gli mi mandate tardi, passa[no] balestri turchi e sardi; sì m’ànno feruto i vostri sguardi. Tut[t]o ’ncendo - pur vegendo; fina donna, a voi m’arendo. Rendomi in vostra balìa, voi siete la donna mia, fontana di cortesia, per cui tut[t]a gioi si ’nvia. Reina d’adorneze e donna se’ di ’nsegnamento; la vostra [gran] belleze messo m’à in ismagamento; donami allegreze, chiarita in viso più c’argento. Ben sono morto e male corto, se me sconforto, fiore de l’orto.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
IND
Muchammad Irfan Naufal
BELENGGU
BELENGGU Oleh Muchammad Irfan Naufal Ini keadilanku... Tak ada insan sanggup renggut kemerdekaanku Dalam jauhnya takdirku hingga tingginya tebing harapan Aku akan jadi legenda.. Tertulis di papan papan nama veteran Dengan kebebasan mengalir di tiap denyut nadiku Dengan keikhlasan di tetes darah terakhirku Jiwaku melayang lembut.. Gerakku lentur ikuti aliran angin yang meniup Layaknya kreasi warna pelangi dalam lengkungan santun Yang mampu menandingi bebasnya irama beethoven Aku mati.. Bersama kepingan perjuanganku Dengan bekas bekas rantai disampingku Dengan rajutan senyum payu dibibirku......
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
HIN
Manohar Lal Ratnam
8. कील पुरानी है
नये साल का टँगा कलेण्डर कील पुरानी है। कीलों से ही रोज यहाँ होती मनमानी है।। सूरज आता रोज यहाँ पर लिए उजालों को। अपने आँचल रात समेटे, सब घोटालों को।। बचपन ही हत्या होती है, वहशी लोग हुए। और अस्थियाँ अर्पित होती गन्दे नालों को।। इन कीलों पर पीड़ा ही बस आनी जानी है। नये साल का टँगा कलेण्डर कील पुरानी है।। कीलों से उठती धड़कन आवाज लगाती हैं। आँगन, गलियों, चौराहों से चीखें आती हैं।। यहाँ अमीरी में नंगे तन सड़कों पर नाचें। मात–पिता को तरुणाई भी आँख दिखाती है।। यहाँ वासना की दलदल में फँसी जवानी है। नये साल का टँगा कलेण्डर कील पुरानी है। दीवारों के कील पुराने हमें चिढ़ाते हैं। दर्द देश का लोग यहाँ क्यों भूले जाते हैं।। मर्यादा की तोड़ के सीमा हम आगे बढ़ते। फिल्मी तस्वीरें कीलों पर हम लटकाते हैं। अब देखा है, घर–घर की तो यही कहानी है। नये साल का टँगा कलेण्डर कील पुरानी है। इन कीलों ने अपना तो इतिहास बनाया है। और यहाँ पर कीलों को हमने तड़पाया है।। चकाचौंध के हम दीवाने है सारे 'रत्नम्'। किलकारी को कीलों पर हमने लटकाया है।। सबने केवल अपनी–अपनी रीत निभानी है। नये साल का टँगा कलेण्डर कील पुरानी है
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
劉應霖
讌黄鵠山麓
百戰文壇傑， 如今六十强。 諸公皆衮衮， 此老故堂堂。 名在儒林傳， 經傳弟子行。 奉觴還一笑， 故態未嫌狂。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
CUSTOM:文名称颂
LZH
高書訓
遊谼峪山
擇勝何年著梵宮， 目窮猶未盡重重。 翠紅照耀三千界， 屏障週圍十二峰。 雪澗清泉響寒玉， 雲巖喬木捲蒼龍。 尚憐不盡登臨興， 天際危亭見五松。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
FRA
Louis-Honoré Fréchette
Le « Mayflower »
À Miss Mary Garfield. Voyez-vous ce vaisseau qui plonge dans la lame ? On lit un nom de fleur à sa poupe sculpté ; C'est le berceau d'un peuple au gré des flots porté : L'Ange de l'avenir le protège et l'acclame. Ceux qui le montent fuient un sol persécuté, Emportant avec eux les droits sacrés de l'âme ; Et l'on voit, dans les plis de leur noble oriflamme, Flotter au vent du ciel le mot de LIBERTÉ. Ils s'en vont au désert ― ô sainte confiance ! ― Pour y servir leur Dieu suivant leur conscience, Sans s'incliner devant aucun vain oripeau… Et, destins inouïs, ces preux au front austère Qui cherchaient pour prier un libre coin de terre, Sur la moitié du monde ont planté leur drapeau. (1880) Louis-Honoré Fréchette
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
SPA
Rafael María Baralt
A Alberto Lista
¡Bien haya la piedad que augusta ofrenda de oliva y lauro a tu inmortal memoria justiciera dedica y tu alma gloria a las celestiales musas encomienda! ¡Que en la patria infeliz acaso encienda espíritu vital tu clara historia y trueque en oro nuestra vil escoria, llama de honor, que de virtud sea prenda! Mas no será; que envejecida España varones como tú ya no concibe, ni en fecunda labor produce un hombre Murió la ínclita edad, ni héroe, ni hazaña la presente enaltece, y triste vive sin amor y sin fe, sin Dios, sin nombre
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
CES
Kotrbelec, Alois
I. Až bude jednou soudný den,
Až bude jednou soudný den, vyznám ten svůj velký hřích a tiše trest svůj ponesu, vždyť velký byl můj, Bože, pych. Pak světu též to vyzradím v ten soudný, těžký pro mne den, že nad Boha měl jsem tě rád, ach tebe jen – ach tebe jen!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
令狐挺
題相思鋪壁
誰把相思號此河， 塞垣車馬往來多。 只應自古征人淚， 灑向空川作浪波。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
FAS
ادموند اسپنسر
محبوبم به سان یخ است
محبوبم به سان یخ است و من به سان آتش این کدامین سرمای عظیم ست که در کویر تفتیده من ذوب نمی شود ، که هیچ سخت تر و سخت تر قد می کشد آن گونه که ناله اش در من چگونه می شود که سرمای قلب منجمدش به حرارت بی حدم اجازه بروز نمی دهد اما من بیشتر و بیشتر در شهدی جوشان گر می گیرم و حس می کنم شراره هایم افزوده می شوند و بالا می گیرند اِکولالیا در اینستاگرام جز معجزه چه می توان گفت بر آتشی که همه چیز را می گدازد و یخ می پرورد و بر یخی که با کرختی سرما منجمد می شود و به جادویی آتش بر می افروزد جادوی عشق با عقل سربه راه آن می کند که ماهیت عناصر دیگرگون می شود
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
夐虹
记得
一 你如果 如果你对我说过 一句一句 真纯的话 我早晨醒来 我便记得它 年少的岁月 简单的事 如果你说了 一句一句 浅浅深深 云飞雪落的话 二 关切是问 而有时 关切 是 不问 倘或一无消息 如沉船后静静的 海面，其实也是 静静的记得 三 倘或在夏季之末 秋季之初 写过一两次 隐晦的字 影射那偶然 像是偶然的 落雨 ——也是记得
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
TUR
Dertli Divani
Cehalet (Olalım Canlar)
Bu Cehalet yaktı gitti milleti Gelin buna çare bulalım canlar Silelim gönülden kini nefreti Sevgi saygı ile olalım canlar Kimse bos laflarla nara atmasın Nefsine uyupta gönül yıkmasın Her kafadan ayrı bir ses çıkmasın Sözde özde birlik olalım canlar Olumlu bir yasam felsefesinde Barış huzur dolu bir ilkesinde Der Dertli Divani hak nefesinde Özgürlük Türküsü olalım canlar
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ITA
Alessandro Poerio
Poesia di Alessandro Poerio - Sulla tomba
Poi che la patria carità v’ispira, Si compia, alme bennate, il vostro intento: Altar di gloria, di vendetta e d’ira S’alzi al guerrier di Mestre un monumento. Devoto al culto dell’Ausonia lira, Io mesco alla vostr’opra alcun concento; Io presso al marmo sepolcral mi assido, E a voi, figli d’Italia, innalzo un grido. Bella è la tomba del guerrier; divina Perpetua luce marzïal vi splende: Il navigante di lontan la inchina, Per essa il prode di valor si accende: La rispettano i Nembi e la Rovina, Più cara il Tempo ai posteri la rende; Ch’ove ne sperda le colonne infrante, Ne fa sacra la polve al viandante. Bella è la tomba del guerrier: prudenti Vecchi le fan corona alla tard’ora; Leggono in essa i giovinetti ardenti Pel paese natal come si mora. Presso la tomba del guerrier non senti Quella mestizia sepolcral, che accora; Ivi la morte d’ogni orror si spoglia E mille petti ad incontrarla invoglia. La morte è carca di spaventi e pene Quando per morbi i nostri letti invade, Ma quando presta e inopinata viene Sovra la punta di cozzanti spade; Un sovrumano incanto in sè contiene, Quasi fanciulla d’immortal beltade; Fra l’armi esulta scapigliata e ride, E nel delirio de’ trionfi uccide. O fratelli nell’ira e nella speme, Dunque l’opra risponda al vostro intento, Perchè d’un prode le reliquie estreme Abbian di eletti marmi un monumento. Balda sovr’esso e sconsolata insieme Segga Italia in guerrier paludamento, Colle insegne del braccio e del pensiere Croci, seste, volumi, arpe e bandiere. Ma non sia questo, Itala gente, il solo Onor renduto a chi morìa pugnando. Finché d’Italia le marine e il suolo Servono ai campi del tedesco brando, E noi staremo a consumarne in duolo Piangendo sempre e monumenti alzando, L’onor del pianto, de le tombe il culto È a noi vergogna ed agli estinti insulto. Nelle felici età, quando più forte La virtù greca e l’ira ardea nei cuori, Rimanevan le donne entro le porte L’urne de’ prodi a coronar di fiori: Gli uomini chiusi in trionfal coorte Uscian gli estinti a vendicar di fuori; Poscia tornando dal sanguigno agone Cingean quell’urne e v’appendean corone. Sia delle donne il pianto: a noi le spade Splendan nel pugno, a noi parli vendetta: Forse matura non tornò l’etade? Che si spera, o speranti, e che si aspetta? Speriamo or noi che l’Itale contrade Difenda Iddio coll’immortal saetta? Cogli operosi è Dio, nè volge il guardo Sull’affanno del pigro e del codardo. Potea d’un cenno dal Caos profondo Chiamar la terra, e sette dì pur volle: Potea redimer con un guardo il mondo; E diede sangue sul nefando colle: Onnipotente, Ei sobbarcossi al pondo De la fatica, e imporporò le zolle; E noi misero fango, abbietti vermi, Vogliam francarne sonnolenti e inermi. Di forza i lombi Ei non ne cinse invano, Non ne die’ braccia a trascinar catene; Nè vanamente questo incendio arcano Di libertà ne pose entro le vene; Nè invan, morendo, apprese al germe umano Che sol per sangue in libertà si viene; Nè invan nel mare de’ consigli sui Ne die’ quest’alma, che somiglia a Lui. Se noi, credenti, come siam, nel Cristo, Sarem da meno d’un pagan guerriero, De’ forti il Dio, pria che sottrarne al tristo Servaggio, onde abbiam grave anche il pensiero, In fondo al Ciel dagli Angeli fia visto Gli occhi ritrar dal nostro vitupero; Onde novellamente Ei non si penta D’aver fatta la Terra, indi redenta. Più che altri, noi, se languirem codardi, Stancata avremo la Pietà Divina: Abbiam tre mari e l’Alpi a baluardi, Abbiam le glorie dell’età latina, E l’isole e i vulcani e i più gagliardi. Geni e del mondo la città regina; Siam confortati da un April perenne, Dell’Occidente abitiam l’Edenne!... Or dove son gli Arcangeli pugnanti Sulle porte di questo Eden divino? Ove i forti leon schierati innanti A questo Esperio incantator giardino? Qui non ascolti che querele e pianti, E rampogne al Tedesco ed al destino!... Ma con quest’armi in che potran giovare E l’isole e i vulcani e l’alpi e il mare? Guerra ovunque si grida: e guerra è questa?... Pochi fra tanti milion d’ignavi, Pochi forti, sol pochi! alzan la testa, E in disperata guerra imitan gli avi. Guerra fatal, più che il servaggio infesta, Che in disugual certame annienta i bravi. O cresca, o cessi, onde non tolga a noi Finanche il germe produttor d’eroi. Guerra fatal per cui malignamente Grida il Tedesco dileggiante e bieco: Tutto, codesta nazion demente, Per ricacciarmi nei miei monti, ha seco; Pur nel suo grido teatral fidente Spuntar s’avvisa i brandi miei coll’eco! Gridi a sua posta: io la combatto e rido, E a le sue mense vincitor m’assido. Così, per Dio, quest’irrisor non disse Sui campi di Legnano al tempo antico, Quando la barba per furor si scisse, Vinto fuggendo, il fulvo Federico. Allor, composte le fraterne risse, Forte Italia s’alzò contro al nemico, E volle e vinse! Oggi seguendo altr’orme, Or piange, or grida, or pargoleggia, or dorme. Oh vitupero! E fosse questo almanco Il sol fra tanti, onde siam carchi e brutti, Siccome popol per gran guerra stanco, Ineccitati da cotanti lutti, Alternamente dal Britanno al Franco Siam libertade a mendicar ridutti; E tanto il nostro intendimento è cieco, Che v’ha chi speri a redentor l’Austrieco. Ahi perchè tali! Con dimesse fronti, Quasi colà non sian figli d’Adamo, Sogguardando oltremari ed oltremonti, Ivi la nostra libertà speriamo: Ed esser ivi le inesauste fonti Del nostro mal per lunga età sappiamo: Lo sa Venezia, la città di Giano, Firenze, Pisa, e più di lor Milano! Quante volte per Dio, de’ padri spenti Fin dai sepolcri non gridò la voce: Da libertà straniera, Italia, astienti; Chè questa passa, come vien, veloce, Chè lo stranier per variar d’eventi, Ti toglierà, ti rimporrà la croce. Ei se conviengli, oggi ti gitta un pane, Se nuoce a lui, tel niegherà dimane! Io non insulto ai forti.  Anche il Britanno Palpiti generosi alberga in petto: Soccorrevole il Franco al nostro affanno Talor die’ segni di fraterno affetto Ma le vicende umane in guisa vanno, Che sempre al protettor serva il protetto: Guai per un popol lungamente oppresso, Se non invoca a protettor sè stesso! Allor che giorni splenderan divini, Ed una patria ed una lingua avremo, Nè più sul mondo esisteran confini, Lo stranier soccorrente abbracceremo. Ed ove anch’oggi per celesti fini Ei sovvenir ne debba in tanto stremo, Tutti armati ne trovi e combattenti Onde a un tempo ne aiuti e ne paventi. E sian menzogne le memorie antiche; E serva lo straniero al nostro dritto. Che? Per terra non sua l’aste nemiche Ei sfiderebbe in marzial conflitto, E noi dal grembo delle nostre amiche Vedremlo in campo agonizzar trafitto? Ben l’universo griderìa sdegnato Che fu giusta con noi l’ira del fato! Tolga tant’onta Iddio. Se ancor non hai, Popol d’Italia, alcun coraggio in seno, Pretendi men dagli altri; e il merto avrai, Che dessi ai giusti sventurati almeno: Cessa dai gridi e dai perpetui lai; Senza essi fora la vergogna meno! Fra l’ire almanco di tua sorte infida, Ti compianga la terra e non t’irrida! Non siasi indarno tanto sangue effuso Da pochi ardenti, generosi eroi! Oh pel guerrier, che in quest’urna fia chiuso, Figli d’Italia, io mi rivolgo a voi! Ch’egli non abbia a maledir deluso Al sangue sparso pei fratelli suoi! L’eroe più sconsolato egli non sia Fra i martiri di Grecia e d’Ungheria. Quest’Italia dorò degl’innocenti Suoi sonni il sogno: a questa Italia aderse, Adulto nella vita, i suoi concenti: D’Italia pianse ne le sorti avverse: Tutto sfidò per lei: tutt’i tormenti Che sa crear la tirannia, sofferse: E sempre in lei tenne pensiero e ciglio Fra gli orror de la guerra e dell’esiglio. Ei non volò fra l’armi, uso com’era, Penna ed arpa trattar, perchè cadesse Sotto ai suoi colpi l’inimica schiera, E in lui la patria il suo campion si avesse; Altra speranza il mosse, e lusinghiera Fra l’armi e il sangue perigliante il resse: Sperò che fosse la sua morte ardita Al cor dei pigri incitamento e vita. Ma  poeta guerrier  quando cadevi Innanzi all’ira dei tedeschi acciari, E nel nome d’Italia il dì perdevi Ai suoi cieli converso ed ai suoi mari, O poeta guerrier, tu non sapevi Quanto noi siam del nostro sangue avari, Tu non sapevi che devota ai marmi Italia abborre la battaglia e l’armi! Or che parlo più d’armi e di battaglia? Noi siam di tutto avari e ingenerosi! Delle donne e dei figli or sol ne caglia, Di campi arati e dei tesauri ascosi: Importa forse che doman ne assaglia Il Tedesco sprovvisti e inoperosi? Quando verrà, nei suoi rapaci artigli Porrem le donne, le derrate e i figli. E liberi sarem! Mora frattanto Di Venezia la schiera e invan ne chiame! Spasimi senza pane e senza pianto, Qual fosse di pirati un’orda infame. Già su quel popol dai travagli affranto Più che il nemico acciar puote la fame. A noi danze e teatri, a noi tesori, A quel popol guerrier fame e dolori! Freme il Canuto Eroe poggiato ai fianchi Dell’alato Leon, medita e freme: La man cacciando nei capelli bianchi, Guarda d’Italia le sciagure estreme. E perchè i suoi d’alcun conforto infranchi Talor dà segni di novella speme; Ma chi può dir le angosce e l’infinito Profondo lutto di quel cor tradito? Canuto Eroe! Quando sarai sotterra Martire illustre della nostra fede; Quando fia vana, anzi fatal, la guerra, Di splendido sepolcro avrai mercede! Altro omai non sa dar l’Itala terra Che tombe, incensi e mortuarie tede; Son queste le sue guerre e i suoi trofei: E il dican tanti che morir per lei. Ma tu dura, o guerrier! Venezia dura; E noi di nuova carità provvedi: Tu che ti avesti nella tua ventura Tutte le gemme d’Oriente ai piedi; Per quest’Italia, che di te non cura, Mendicando pel mondo un pan già chiedi! Eroina del mar! Siegui i tuoi fati; Nè ricordar sul tuo cammin gl’ingrati. Se potesse l’orror per gl’inuditi Nuovi misfatti d’una gente ingrata Chiamar gli estinti dagli eterni liti A ragionar nella favella usata, Fra questi marmi a monumento uniti Di Poerio verrìa l’ombra sdegnata; Nè resister potrebbe un’alma sola A le saette della sua parola. Io non chieggo sepolcri, io non pretendo Onor di marmi, nè di laudi ho sete: Se per voi vuolsi rimertarmi ergendo Ai miei mani un sepolcro, e voi l’ergete: Io grazia alcuna d’un tal don non rendo, Che voi stessi, o m’inganno, a vil tenete: Qual merto ha l’urna d’un guerrier fra vivi, Che son dell’armi e della guerra schivi?... Tutta Italia riarda in una fiamma, Non dia mai posa all’invasor protervo, Compia col ferro di tant’anni il Dramma, Non sia più patto fra tiranno e servo: Ove palpiti un uom, ch’abbia una dramma, Di sangue in petto e ne le braccia un nervo Prenda l’armi e combatta! E allor quest’ossa Superbiran dalla marmorea fossa! Guerra, guerra, per Dio, guerra mortale, Insistente, feroce, unica, estrema! Ogni città sovrana, ogni casale L’ultima stilla del suo sangue sprema! Come Ocean per turbine ferale, Quant’è l’Italia si convella e frema! Un impeto concorde! Un trar di spade! E libere saran queste contrade! E chi per sesso e per età mal puote Nella campal giornata empier le file, I suoi tesauri generoso or vuote Per chi combatte la potenza ostile; Preghino Iddio le vergini devote, O s’armi anch’essa la beltà gentile: Ognun renda la vita al suol natio, Ai posteri la fama, e l’alma a Dio! S’altro desio vi muove, io maledico A questa tomba, che per me si eleva! Pria che venga il Tedesco e l’impudico Femmineo amplesso e il vostro acciar riceva, Abbattete quest’urna; ond’ei nemico Non vi si segga, ed irrisor vi beva! Onde la pipa ei non accenda a queste Funeree lampe che su me poneste!
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ARA
الشاعر مرة البكري
قصيدة يا صاحِبَيَّ تَرَحَّلا وَتَقَرَّبا
يا صاحِبَيَّ تَرَحَّلا وَتَقَرَّبا فَلَقَد أَنى لِمُسافِرٍ أَن يَطرَبا طالَ الثَواءُ فقرِّبا لِيَ بازِلاً وَجَناءَ تَقطَعُ بِالرُدافى السَبسَبا أَكَلَت شَعيرَ السَيلَحينَ وَعُضَّهُ فَتَحَلَّبَت لِيَ بِالنَحاءِ تَحَلُّبا وَكَأَنَّها بِلَوى مُلَيحَةَ خاضِبٌ شَقّاءُ نِقنِقَةٌ تُبارِي غَيهَبا يا عَوفُ وَيَحَكَ فيما تَأخُذُ صِرمَتي وَلَكُنتُ أَسرَحُها أَمامَكَ عُزَّبا تاللَهِ لَولا أَن تَشاءى أَهلُها وَلَشَرُّ ما قالَ اِمرُؤٌ أَن يَكذِبا لَبَعَثتُ في عُرضِ الصُراخِ مُفاضَةً وَعَلوتُ أَجرَدَ كَالعَسيبِ مُشَذَّبا لَتَرَكتُمُ إِبِلي رِتاعاً إِنَّني مِمّا أَرُدُّ الجَيشَ عَنا خُيَّبا لِلَهِ عَوفٌ لا بِساً أَثوابَهُ يا لَهفَ نَفسي قِرنَ ما أَن يُغلَبا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T4
T2
LZH
周文達
浮遠堂
琳堂高築翠微封， 石蹬攀躋策短筇。 淮海怒飛千頃雪， 金焦隱指一拳峰。 斷雲帶雨斜陽淡， 孤岫含烟隔水濃。 漁夫歌聲來月下， 歸途同唱采芙蓉。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
LZH
秦敏树
江楼晚眺
小倚江楼晚， 天空物外心。 波摇孤塔动， 云抱一峰沈。 僵柳迎归艇， 虚檐纳暮禽。 此时无限思， 空复短长吟。
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
DEU
Cäsar Flaischlen
Neujahr
Goldrot im Nebel glüht die Sonne ... frisch hinein in den prächtigen Tag! frisch hinein in das junge Jahr! vorwärts! Glück und Sieg entgegen! Einen Mantel um, den Hut ins Gesicht, einen Stock in die Hand! mehr braucht es nicht! Um Gotteswillen nur nicht lang grämen! nur nicht lang stehen und Abschied nehmen! sei froh, den Kram einmal los zu sein! oder mit langem Räumen und Schnüren und Hin und Her die Zeit verlieren! Es bleibt jedes Jahr ein kleiner Rest, den man am besten liegen läßt! Aber das ist's ja: ... das viele Gepäck, mit dem man sich durchs Leben schleppt! Einen Mantel um, den Hut ins Gesicht, einen Stock in die Hand! mehr braucht es nicht! ein bißchen Mut und Glückvertraun, ein bißchen Zuversicht zu sich selber, ganz still! dann geh und komme, was da will, du brauchst nicht ängstlich zurückzusorgen, ob alles in Ordnung, und umzudrehn, du kannst jedwedem jungem Morgen mit freier Kraft entgegengehn!
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
陈子范
述怀二首
离离草色上栏杆， 肃杀秋声百树残。 鹰凖逐鹯双翼健， 鹪鹩择木一枝难。 辇金朝市红尘熟， 并日寒郊夕照寒。 莫说贾生无健白， 共和遗策泪痕丹。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ENG
Carroll, Lewis
A SONG OF LOVE.
Say, what is the spell, when her fledgelings are cheeping, That lures the bird home to her nest? Or wakes the tired mother, whose infant is weeping, To cuddle and croon it to rest? What the magic that charms the glad babe in her arms, Till it cooes with the voice of the dove? ‘ Tis a secret, and so let us whisper it low — And the name of the secret is Love! For I think it is Love, For I feel it is Love, For I'm sure it is nothing but Love! Say, whence is the voice that, when anger is burning, Bids the whirl of the tempest to cease? That stirs the vexed soul with an aching — a yearning For the brotherly hand-grip of peace? Whence the music that fills all our being — that thrills Around us, beneath, and above? ‘ Tis a secret: none knows how it comes, how it goes — But the name of the secret is Love! For I think it is Love, For I feel it is Love, For I'm sure it is nothing but Love! Say, whose is the skill that paints valley and hill, Like a picture so fair to the sight? That flecks the green meadow with sunshine and shadow, Till the little lambs leap with delight? ‘ Tis a secret untold to hearts cruel and cold, Though‘ tis sung, by the angels above, In notes that ring clear for the ears that can hear — And the name of the secret is Love! For I think it is Love, For I feel it is Love, For I'm sure it is nothing but Love!
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
CES
Smutný, Karel St.
Agar.
Rok desátý již v zemi Kanaan se Sáraj sdílel Abram stinný stan, rok desátý již stanu před oponou při slunce pádu usedali sami, jich duch se k nebi nesl myšlénkami nad nivu žehnanou a květnou, vonnou, při písni Agar, děvky snědolící, jež přišla ztad, kde Nil své nese proudy. Bez hnutí – jako zvětralé dvě hroudy – v dál upírají v touze zřítelnici, jak v olivových hájů tiché šeři má hnízdo pták, jenž s rodinou si hvízdá, jak písní štěstí z hrdélka té zvěři vždy klokotá, div nevyskočí z hnízda, jak staří mladým snášejí den celý – – a div, že nad jich štěstím neslzeli. Až jedenkrát se Sáraj hlava bílá ku hlavě Abramově uklonila, a spjaté ruce v klín jí volně klesly: „Bůh požehnal nám svatou rukou svojí, my břímě života tak tiše spolu nesli, leč do stáří až v šťastném onom boji Bůh samotný nás tady ostavil. O slávě synů svých já vždycky snila za nocí probdělých, a z oněch chvil mi podnes v duši rudá jizva zbyla – My zemřem’, zemřem’! – Kéž by chvílí jednou! Všem strastem světa život nestačí, až všechny zniknem, až nám líce zblednou, kdo, rci mi, oči naše zatlačí? – – – –“ A Sáraj ztichla – Abram vzdechnul tiše, háj šumí dál, háj dále vůni dýše – „Hleď, těžko nám tak život dále vésti tak bez dětí, jsme opuštění ptáci. Co bez nich nám jest chvilka toho štěstí, jež vzpomínkou zas v neštěstí se zvrací? – Já za manželku dám ti děvku svoji, ty vejdi k Agar, noc až slétne v stan, tou nadějí se duch můj ještě kojí, že z ní mi bude přece syn tvůj dán – –“ A Abram, stařec sněhobílých vlasů – již čítal dvakrát čtyřicet tří let – jen kynul mlčky němém ve souhlasu, a oba vešli v temno stanu zpět – – – Na nebe měsíc vchází v zlatém hávu, od hvězdy k hvězdě kráčí dál a dál, od hvězdy k hvězdě kráčí pro zábavu, by všecky, všecky za noc zulíbal. Pod krovy oliv pták se ke snu skládá, na víčka v spánku slét’ mu noci chlad, a luny paprsk v hnízdo se mu vkrádá a šeptá svůdně: „Ó jak mám tě rád!“– – Den za dnem chvátá v moře zapomnění, den za dnem chvátá touha cíli vstříc, zanikla píseň Agařina v snění, jak hvězda v pádu – – nevrátí se víc! V tvář její stoupá zážeh boluplný, hlas svědomí jí kárá mukou sladkou, a v duši, kvil jak šplounající vlny, cos neustále šeptá: budeš matkou – A Agar s pýchou na budoucnosť zírá, co Sáraj chmuří čelo, skráň i líc, duch Agar paní své se stále vzpírá, a práva svého těžko je se zříc’ – I vzplálo hněvem Sáraj oko sivé, a v sporu kárý děvky němý hřích – Háj šumí dál, pták zpívá jako dříve, stan Abramův však náhle ztich’ a ztich’ – Tu v noci Agar přelila od své paní, přes hory, doly bloudí v širý svět, hlas svědomí ji žene bez ustání dál, dál, kam Nil své vlny řídí let, jak hříšný Kain jde za noci i za dne, bez směru, pryč – pryč, jako vzduchem pták, na její líci růže hyne, chřadne, a slzou zrudl temný její zrak – Jen dál a dál! – – Kraj neznámý, pln hrůzy, úžasem staví zdrané nohy v chůzi – Kam dohled sahá, poušť a poušť je pustá, ji nebes klenba kolem uzavírá, a jako příšera se okem výra na pustý kraj ten velký měsíc dívá – „Ó semkni, Bože, na vždy moje ústa v té chvíli, poušť kdy nade mnou se stmívá, znič milliony blesků moji hlavu, či lvici nech mne padnout za potravu, neb proklat život můj – – ó hříšnice!“ – – A zmdlená Agar klesla k zemi v pláči, na víčku spánek slzami se máčí, a v tvář jí hledí záře měsíce – Usnula Agar u studnice v poušti, při cestě, která k Isur v dáli vedla, nad její hlavou tichá noc se spouští, a chladná smrt na líčka její zbledlá – Tu oblak náhle zaplál v zlaté záři a záplavou se oděla poušť celá, na záře paprscích se peruť pozachvěla, a anděl Hospodinův s oslněnou tváří před spící Agar stanul bez hnutí. Měl roucho vonné sasankových květů, hvězd naseto měl v bílé peruti, jež světlem plála v kolébavém letu. Před spící Agar stanul anděl bílý: „Aj, Agar, děvko, odkud jdeš a kam?“ Jen ruku vztáhla, odpuzujíc klam, svým zrakům nechtíc uvěřiti chvíli –: „Jak chodec hříšný, peklem v duši štván, od tváří Sáraj prchám z Kanaan. Po stínu rozkoše má ruka sáhla – cíl cesty mé jest věčnosť neobsáhlá, buď spásu hledám, nebo zatracení“ – Tvář anděla se v jasno slunce mění, svůj pozved’ hlas a takto k Agar praví: „Děl Hospodin: Vrať ku Sáraj se zase a neopouštěj dobré její hlavy, pod její rukou skloň se u pokoře, a dojdeš duše své ku věčné spáse, a štěstí tvého nezvlní se moře. Aj, počalas a porodit máš syna, ty nazveš jméno jeho Ismael – Jím smyta bude se tvé duše vina, před ním se chvíti bude Israel, neb před jich tváří rozbije své stany, a rozmnoženo bude símě jeho ve světa dálné, široširé strany. On bude země, voda, bude plamen, neb národ vzejde v boji lítý z něho, děl Hospodin, děl Bůh tvůj – amen, amen!“ Nad pouště nocí anděl výš se vznáší, sloup za ním jasna jako mléčná dráha, to s křídel hvězd mu zlatý prach se práší, a pruhem zlatým s výše k zemi sahá – – U studny v poušti Agar pousedla a rukou hlavu chorou podepírá, zda anděla by v tichém letu shlédla, ve svaté touze zbožně k nebi zírá – „Ó Sáraj, Sáraj, navrátím se k tobě, já odpustila a ty odpustíš, zas přátelsky mi stiskneš ruce obě, jak v oné noci – hluboká kdy tiš svým dechem vonným do stanu nám zřela, kdy ve tvém oku zmizel stáří stín – kol šíje mé kdy ruka tvá se chvěla, a dělas: Velký Bůh náš, Hospodin!“ A znova Agar bloudí v pouště moři na cestě dlouhé k Sáraj v Kanaan, při slunce žáru i kdy hvězdy hoří, jak poutník šťastný v domoviny lán, a dále, dále přes hory a doly, klopýtá, stená, chvátá víc a víc, ač na krev zdrané snědé nohy bolí, jí slétlo štěstí v temno zřítelnic – Kdys upřel Abram bledé zraky v před: „Buď chválen Hospodin tam na nebesku, zřím chodce v dáli v červánkovém lesku – před zrakem roste mi – již dojde hned – Jdi, Sáraj – pospěš – kozelce nám třeba k večeři uprav – bude ve chvíli – já zatím nabídnu mu skyvu chleba – snad posel Boží – chodec zbloudilý –“ A Sáraj stane, zraky v dáli hrouží, snad přece – přece – V sladké předtuše kol dobré hlavy božský sen jí krouží, a ráje slasť jí klesla do duše. „Ó Agar, Agar!“ – „Sáraj, paní má!“ – – – A zmlkly obě, na srdci si snily se slzou štěstí – a v té drahé chvíli se anděl míru vznášel nad nima – – – A s Abramem když Sáraj jedenkrát před stanem v štěstí usedala zase, kdy slunce ke snům v růžích kolébá se, a milliardy hvězd kdy počnou plát, tak šťastna Sáraj Abramovi děla: „Bůh v soudech svých se na nás rozpomněl, ze prosba naše k Jeho trůnu spěla – Živť Agar syn a syn tvůj – Ismael!“ –
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
LZH
华西颜
重九日游惠山
六年飘泊过重九， 今对龙山看夕霞。 黄菊正须浮绿蚁， 白头羞见落乌纱。 重冈北望无多地， 五里西行有几家。 亦欲强陪灵运屐， 无钱陶令向谁赊。
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
羅元煥
冬日曹孝廉約遊光孝寺喜潘守戎自鳳城適至遂訪羅秀才於大雲山房聽得圓上人彈琴搨二鐵墖字以歸
僦居赤華舍， 窮年憺𧼎䞙。 人未出門同， 簪想鍵户盍。 長者凌晨來， 蹶然起儑𠉤。 翳豈躭禪嬉， 幽討日亦輙。 趁行陳思偕， 乘興騎省挾。 盡删世法縛， 俛仰舒宙合。 炙輠笑叱髡， 雕龍動驅勰。 擁懷貴所高， 冥搜不遺睫。 淹晷豐暇豫， 周垣恣步屧。 撲面驚風寒， 菩提戰栖葉。 荒生虞園烟， 東西屋雙塔。 講易景已非， 布金跡猶孴。 竦踊覿殘銘， 勝若藻發笈。 云胡好奇人， 千載虛摹搨。 逸畧難重陳， 空花委浩劫。 獨有開士雛， 娛客鼓百衲。 一彈再三歎， 疏櫺徹呫聶。 睦耳清羅羅， 遙轉望古集。 我聞先民言， 此地信伏𧬈。 雖號祇洹寰， 英流蹟常接。 下隨董生帷， 穿任背子榻。 觴詠紛追牽， 金玉竟響答。 至今彌年世， 芬芳挂齒頰。 浮陽閔九九， 清塵何濌濌。 搔首風雅區， 跳哇讓魚鴿。 譬彼廣厦傾， 支非一柱及。 郢沒匠寢斤， 伊誰飾華庘。 代興豈異人， 珠槃藉公歃。 公如冠山鰲， 我如蟻戴粒。 二仲秀且文， 相將奮鱗甲。 誓結同心繩， 挽此前軫塌。 厥秉托雲天， 非爲鷗鯈狎。 古道倘可敦， 精廬延佇立。
T2
爱、情感与人际关系
T5
T2
T2
ITA
Andrea Vettori
null
Maggior virtute in maggior corpo cape e maggior corpo vuol maggior salute; però quelle che 'n voi son conosciute son comendate da colui che sape. Un vostro amico con sua mente rape el bel dir vostro, e dice che vedute ha de le cose assai care tenute, ma pur le vostre al gusto son più sape di buon savore, e quelle più comenda. Onde vi piaccia farmi tanto onore che vostra paga fin ver me si stenda. Maestro di parlar e vero autore, non isdegnate perch'io poco intenda; fate ch'io senta il vostro gran valore.
T6
语言、艺术与创造
T6
T6
T6
URD
Bashir Badr
اک پری کے ساتھ موجوں پر ٹہلتا رات کو
اک پری کے ساتھ موجوں پر ٹہلتا رات کواب بھی یہ قدرت کہاں ہے آدمی کی ذات کوجن کا سارا جسم ہوتا ہے ہماری ہی طرحپھول کچھ ایسے بھی کھلتے ہیں ہمیشہ رات کوایک اک کر کے سبھی کپڑے بدن سے گر چکےصبح پھر ہم یہ کفن پنہائیں گے جذبات کوپیچھے پیچھے رات تھی تاروں کا اک لشکر لئےریل کی پٹری پہ سورج چل رہا تھا رات کوآب و خاک و باد میں بھی لہر وہ آ جائے ہےسرخ کر دیتی ہے دم بھر میں جو پیلی دھات کوصبح بستر بند ہے جس میں لپٹ جاتے ہیں ہماک سفر کے بعد پھر کھلتے ہیں آدھی رات کوسر پہ سورج کے ہمارے پیار کا سایہ رہےمامتا کا جسم مانگے زندگی کی بات کو
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
DEU
Wilhelm Jensen
Das Schwerste
Daß ein Tag einst kommt, Wo ich von dir gehe, Oder du von mir, Auf immerdar – Daß einer den andern Allein dann läßt In einer schauernd Leeren Welt – Und daß dem einsam Zurück Gebliebenen Doch Tage dann Noch weitergehen – Jahre vielleicht Unlöschlicher Sehnsucht, Brennend steter Erinnerung – Und daß die Tage Dennoch das Recht Des Lebens begehren, Ihre arme Gewohnheit – Wer von uns beiden Kann solches Angsttraums Fieberschreckbild Mit dem Herzen fassen? Und ob es undenkbar, Daß Liebe so, Von Liebe sich trennt In ewigem Abschied – Doch wird sein.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T3
T2
DEU
Rückert, Friedrich
37.
Erwäg' an jeder Frucht, was dient zu deinem Male? Von einer ists der Kern, von anderer die Schale. Verständig ist, wer das genießet, was ihm taugt, Den markigen Kern aufknackt, das saftige Fleisch ansaugt. Ein Thor, wer dieses Fleisch und jenes Mark wegschmeißt, Dafür hier harten Stein, dort herbe Rinde beißt.
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
DEU
Christian Morgenstern
Der Philosoph einem Schurken
Er war ein Schuft. Warum es nicht bekennen? Wir haben so wenig ihm zu verzeihn wie jenen zu erhöhn, den Held wir nennen Ein jeder war nur, der er mußte sein. Tweet   Gedichtinterpretationen - Gedichtanalysen - Bücher von und über Christian Morgenstern audible-Hörbücher KOSTENLOS testen Impressum - Datenschutz
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ARA
الشاعر محمود قابادو
قصيدة يا حبذا جبل الريان من جبل
يا حبذا جبل الريان من جبل وحبذا ساكن الريان من كانا وحبذا نفحات من يمانية تأتيك من قبل الريان أحيانا
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T1
T1
ZHO
中岛
心：18
放下欲念 放下深藏的屠刀 意就空了 一切都安静了
T5
神圣、超验与智慧
T5
T5
T5
POR
Dan Pagis
Escrito a lápis em um vagão de trem lacrado
Aqui neste vagãoeu Evacom meu filho Abelse virem meu primogênitoCaim filho de Adãodigam-lhe que eu("tradução" perpetrada por Ricardo Domeneck a partir das versões inglesa, espanhola e alemã.)
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
LZH
徐居正
送戒浩上人覲親歸平山
興天聽罷講筵鍾， 遠訪庭闈意頗濃。 可惜十年行處衲， 猶存少日別時縫。 一庵法授三支論， 兩祖禪傳五法宗。 樂道淸貧兼孝友， 如師眞箇釋中龍。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر ابن الشبل البغدادي
قصيدة بربك أيها الفلك المدار
بربك أيها الفلك المدار أقصد ذا المسير أم اضطرار مدارك قل لنا في أي شيء ففي أفهامنا منك ابتهار وفيك نرى الفضاء وهل فضاء سوى هذا الفضاء به تدار وعندك ترفع الأرواح أم هل مع الأجساد يدركها البوار وموج ذا المجرة أم فرند على لجج الدروع له أوار وفيك الشمس رافعة شعاعاً بأجنحة قوادمها قصار وطوقٌ في النجوم من الليالي هلالك أم يد فيها سوار وشهب ذا الخواطف أم ذبال عليها المرخ يقدح والعفار وترصيع نجومك أم حباب تؤلف بينه اللجج الغزار تمد رقومها ليلاً وتطوى نهاراً مثل ما طوى الإزار فكم بصقالها صدي البرايا وما يصدى لها أبداً غرار تباري ثم تخنس راجعات وتكنس مثل ما كنس الصوار فبينا الشرق يقدمها صعوداً تلقاها من الغرب انحدار على ذا ما مضى وعليه يمضي صوالُ مني وآجال قصار وأيام تعرفنا مداها لها أنفاسنا أبداً شفار ودهر ينثر الأعمار نثراً كما للغصن بالورد انتثار ودنيا كلما وضعت جنيناً غذاه من نوائبها ظؤار هي العشواء ما خبطت هشيم هي العجماء ما جرحت جبار فمن يوم بلا أمس ليوم بغير غد إليه بنا يسار ومن نفسين في أخذ ورد لروع المرء في الجسم انتشار وكم من بعد ما ألفت نفوس حسوماً عن مجاثمها تطار ألم تك بالجوارح آنسات فكم بالقرب عاد لها نفار فإن يك آدم أشقى بنيه بذنب ماله منه اعتذار ولم ينفعه بالأسماء علم وما نفع السجود ولا الجوار فاخرج ثم أهبط ثم أودي فترب الساقيات له شعار فأدركه بعلم اللّه فيه من الكلمات للذنب اغتفار ولكن بعد غفران وعفو يُعَيَّر ما تلا ليلاً نهار لقد بلغ العدو بنا مناه وحل بآدم وبنا الصغار وتهنا ضائعين كقوم موسى ولا عجل أضل ولا خوار فيا لك أكلة ما زال منها علينا نقمة وعليه عار تُعاقب في الظهور وما ولدنا ويُذبح في حشا الأم الحوار وننتظر الرزايا والبلايا وبعد فبالوعيد لنا انتظار ونخرج كارهين كما دخلنا خروج الضب أحوجه الوجار فماذا الامتنان على وجود لغير الموجدين به الخيار وكانت أنعما لو أن كوناً نخير قبله أو نستشار أهذا الداء ليس له دواء وهذا الكسر ليس له انجبار تحير فيه كل دقيق فهم وليس لعمق جرحهم انسبار إذا التكوير غال الشمس عنا وغال كواكب الليل انتثار وبدلنا بهذي الأرض أرضاً وطوح بالسموات انفطار وأذهلت المراضعُ عن بنيها لحيرتها وعطلت العشار وغشى البدر من فرق وذعر خسوف للتوعد لا سرار وسيرت الجبال فكن كثباً مهيلات وسجرت البحار فأين ثبات ذي الألباب منا وأين مع الرجوم لنا اصطبار وأين عقول ذي الإفهام مما يراد بنا وأين الاعتبار وأين يغيب لب كان فينا ضياؤك من سناه مستعار وما أرض عصته ولا سماء ففيم يغول أنجمها انكدار وقد وافته طائعة وكانت دخاناً ما لفاتره شرار قضاها سبعة والأرض مهداً دحاها فهي للأموات دار فما لسمو ما أعلا انتهاء ولا لسمو ما أرسى قرار ولكن كل ذا التهويل فيه لذي الألباب وعظ وازدجار
T3
生命、时间与存在
T5
T3
T3
ASM
প্ৰীতিৰেখা দাস
valentine….তোমাৰ স’তে হেঁপাহৰ এটি দিন
কটাম বুলি ভাবিছো তোমাৰ স’তে হেঁপাহৰ এটি দিন ৷ হেৰাই যাম সিদিনা তোমাৰ সুনীল চকুৰ গভীৰতাত ৷ নাইবা তোমাৰ পুৰঠ ওঠঁত আঁকি দিম মোৰ কোমোল ওঠঁৰে এটি দিঘল চুমা ….. সংগোপনে ওমলি থাকিব তোমাৰ আঙুলিৰ ফাঁকত মোৰ লিহিৰি আঙুলিবোৰ ৷ এক আদিম সুখানুভুতিত উল্লখিত হৈ পৰিব চৌপাশৰ সময়বোৰ তুমি মোলৈ উপহাৰ হিছাপে কি আনিবা ? সোণৰ আঙুঠি ? কাচঁৰ তাজমহল ?নে অন্য কিবা ? যদি তুমি আনিলাহেতেন মোলৈ এপাহ শুভ্রখৰিকাজাঁই… মই বৰ সুখি হলোহেতেন জানা… মই কিন্তু লৈ যাম তোমালৈ দুহাতৰ কুঁকিত ভৰাই প্রেম আৰু কবিতাৰ আকাশ ৷ সেই দিনটো আমাৰ একান্তয়ে নিজৰ ৷ ইজনে সিজনক আকৌ এবাৰ বুজাৰ ৷ নতুনকৈ অনুভৱ কৰাৰ , আগতকৈ বেছি আকুল হোৱাৰ ৷ তুমি ভালপোৱা ৰঙৰ কাপোৰসাঁজ পিন্ধি যোৱা বাবে তুমি হইতো বাৰে বাৰে কবা আজি তোমাক ধুনীয়া লাগিছে.. ৷ পুলকিত হৈ পৰিব মন ৷ প্রীয় পুৰুষজনৰ মুখত সেই কথাষাৰি শুনিবলৈ সকলো নাৰীৰে অসীম হেঁপাহ ৷ পাৰিলে তুমি মবাইলটো অফ কৰি থবা হা ৷ বাৰে বাৰে তোমাৰ কামৰ ফোনবোৰে আমাৰ মৌ মিঠা সময়বোৰ বিৰক্ত কৰিব ৷ সেই দিনটো আমাৰ হেঁপাহৰ ৷ সৰু সৰু কথাতে মই সিদিনা অভিমান কৰিমদেই ৷ মোৰ অভিমান ভাগিবলৈ তুমি যে কেনেখন কাঁও বাঁও কৰা মোৰ বহুত ভাল লাগে জানা ৷ আমি সিদিনা বহুত কথা পাতিম ৷ প্রেমৰ…জীৱনৰ…কিম্বা আমাৰ সোণালী ভবিষ্যতৰ ৷ দুঃখ লাগিলে তোমাৰ বুকুত সোমাই মই উচুপি উচুপিও কান্দিম দুহাতৰ তুলুৱাৰে তুমি মোৰ চকুপানী মচি দিবা ৷ পাৰ ভাঙি বৈ অহা অশ্রুকণাবোৰ তোমাৰ আঙুলিৰ পৰশত হৈ পৰিব একো একোটা ৰূপোৱালী তৰা ৷ যিয়ে ক্ষনিকতে পোহৰাই পেলাব মোৰ কলিজাঁৰ অমানিশা ৷ মই আওৰাম কবিতা ৷তুমি গুনগুনাই শুনাবা প্রীয় গীত ৷ সেই দিনায়ে মই তোমাৰ নতুনকৈ প্রেমত পৰিম ৷ চকুত চকু থৈ আকৌ এবাৰ কম তোমাক ভালপাঁও বুলি ৷ সেই দিনটো আমাৰ প্রেমৰ দিন ৷আকাংক্ষাৰ দিন ৷ হেল্লো….হেল্লো….তুমি শুনি আছানে ? ১৪ ফেব্রুৱাৰি…. ক’ত লগ পাম তোমাক ???
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
HUN
Kosztolányi, Dezső
Mohács
Nehéz meleg leng a vidék lapályain. Békétlen állanak a felpörkölt hadak. Fojtott morajjal zúg a gyengülő ajak, hűvös nedűt kiván a láz-kinozta íny. A pusztaság üres, az égen semmi folt, habozva áll a húszéves, öreg király, a sorból olykor egy ügyes vitéz kivál, de visszajő busan: minden nyugodt, kiholt. Egyszerre indulást rikolt a kürttorok, nyüzsgő sietség zúg, mozdulnak a sorok, elsápad a király és megbotol a ló... És fönn az ég ivén sötéten nyargaló vészfelleg tornyosul s tompán morogva száll, ormán vigyorgva ül gőzködben a Halál. Ezüstösen villog fönn a zománc-kereszt és vérre szomjazik a háborús acél, a sápadó sereg sietve útra kél és zúg, mint a köpű, mely nyüzsgő rajt ereszt. Kaszásra vár mindenütt a sárguló kalász, a harcosok között nyomott a hangulat, komor nyugodtsággal buzdítnak az urak, a bús, letört király csüggedten nyargalász. Egyszerre, mint ezüst-kigyó, lassan görög feléjük a vasas, tar-homlokú török; buggyos ruhájukban nagy testük még nagyobb. Halált köp az ágyú, a penge felragyog, vér fröccsen a mezőn, hullong a hús-cafat - s felhővel fogja be dicső szemét a nap. Tajtékos embervért iszik a rét, az út... Győzött az ellenség ágyúja és csele, királyi zsákmányát ragadja a Csele, a fergetegben a kürtszó zokogva búg. Vizen van a győző, a bús Perényiné rőtszínű fáklyánál könnyek között temet s hogy látta a paraszt, mint tett-vett csüggeteg, az éjjel árnyain kisértetnek hivé. A gyászoló házban kigyúlt a mécsvilág, siratta az anya eltávozott fiát, s jöttek sokan, sokan, de nem az ő fia... A zordon aggok és a sápadt szenvedők hitetlen térdeltek csak a kereszt előtt és néma ajkukon meghűlt a hő ima.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
ZHO
钟放
如果
如果明天我就要死去，请为我唱起吉普赛的谣曲 如果我明天就要死去，请在月亮旁造一块墓穴 请用天空将我埋葬，别让我死在肮脏的大地上 我深爱的那些人，请不用来看我 不用为我的离开而遗憾，也无需珍藏我的诗句 如果我明天将要死去，请让阳光洒在我的尸体上 请让那些无辜的孩子，过上幸福欢乐的日子 不用再说什么理想，也不用哭泣 只要把我所有的手稿，寄给我远方深爱的姑娘 如果我明天将死去，请用我的诗送我一程 烧掉我所有的诗集，不要留给无知的世界 请让我再做一次选择，和我在乎的人去远方 听树和花的歌唱，看鸟在天空自由的飞翔 也不用再责怪什么，也不用再悲伤 请为我安排鲜花，还有那虚伪的掌声 也不用再找什么真诚，也不用怀揣什么真诚
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
韓永
送陈处器
水自潺湲月自明， 黄昏溪上几回行。 隔林何处吹长笛， 并作思君一段情。
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
علي خان المدني بن معصوم
قصيدة سَلْ عن فؤادِك حين طاشَ بك الهوى
سَلْ عن فؤادِك حين طاشَ بك الهوى إن كنت تملك في الغرام فؤادا هيهات عهدي يوم منعرج اللوى قادت أزمته الهوى فانقادا
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ARA
الشاعر محمد الحبيب بن المرابط
قصيدة أيا نفسي نهيتك لا تطوفي
أيا نفسي نهيتك لا تطوفي على سلمى ومنطقها اللطيف حسبت الأمر من سلمى خفيفا وما أمر المليحة بالخفيف إذا نبهتها سحرا أدارت على الخدين أطراف النصيف وتسند جفنها لاخيه عجبي من اسناد الضعيف إلى الضعيف
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
FRA
Antoine Vincent Arnault
Le chien de chasse
Fable II, Livre III. Médor est un vrai chien de race, Des mieux nés et des mieux appris ; Il n'a pas d'égal, soit qu'il chasse Lièvre ou lapin, caille ou perdrix. Le maître aussi jamais ne va battre les plaines, Fouiller ses bois et ses garennes, Qu'à le suivre Médor n'ait été convié ; Et pourtant, au retour, lorsque le maître dîne Du gibier dont Médor a fourni sa cuisine, À la cour, sans égard, Médor est renvoyé. En plus d'un cas la chose ainsi se passe. Au dévouement ce sort est parfois destiné ; Et tel qu'on invitait à l'heure de la chasse, S'est vu chassé de même à l'heure du dîné.
T4
社会、权力与历史
T4
T4
CUSTOM:奉献遭冷遇
ITA
Iacopo da Leona
Amore par ch'orgoglioso mi fera
Amore par ch’orgoglioso mi fera, tanto abbondosainente mi dá ’n costa; piú m’incalcia, che seguscio la fèra, che ’n piano non la dimette né ’n costa. Quanto partir piú mi vói’ da la fèra, tanto a lei mi ristringe ed accosta: madonna per se sola non mi fèra cotanto male, che troppo mi costa. E bene sape corno son suo servo e conio ubediente le son stato; ma giá l’Amore non ci pone mente. Anzi distringe me solo, che servo: e lei non tocca né move di stato, e pártelesi da core e da mente.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
LZH
何挺之
題緑珠渡
緑珠今去㡬千載， 此地猶存井渡名。 不是紅顏偏薄福， 秪縁白璧解藏兵。 落花難鑄長生蔕， 啼鳥空悲短命聲。 杳杳香魂無覓處， 夕陽回首萬山青。
T3
生命、时间与存在
T3
T4
T3
IND
Indah Lestari
AKU
AKU Oleh Indah Lestari Inilah aku mencoba 'tuk sempurna. sekuat karang seteguh dandelion Inilah diriku mencoba 'tuk bertahan. dihempas gelombang diterjang badai Takkan ku biarkankeraguan dan ketakutan menghambatkutakkan ku biarkankeputus-asaan mengalahkanku Meskipun 1000 rintangan menghadang ku tak akan menyerahkarna ku yakin, Tuhan percaya aku bisa menghadapinya Dan meskipun 1.000.000 kesalahan kubuat aku akan terus mencobaaku akan terus berusaha memperbaikinyameskipun takkan mungkin 'tuk menghapusnya
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
LZH
李蟠
辰光門
北林蒼翠拱岩闉， 中起紅樓迥照人。 四面山河千古在， 百年城市一朝新。 夜深燈火明沙路， 秋冷笙歌擁畫輪。 莫訝使君頻宴樂， 欲令盍郡物皆春。
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T4
NLD
Mark Boog
REPLAY VALUE
De replay value van het leven is gelukkig laag. Almaar ploegen om de volgende dag het land onaangedaan te vinden, dat zou niet leuk zijn. Het is de bedoeling dat we zaaien, zaaien. Oogsten. Zelfs mislukt is de oogst een verhaal, en eetbaar. Vertel! Vuur brandt in de haard. Laag de rook. Schaar ons rond de zware tafel. ‘Mij overkwam.’ ‘Geen nood, het is normaal.’ De toekomst! Vlucht! Maar hij komt, en komt met vuur en vlagvertoon. Een hemel vol drakenruiters, woedende goden, storm, een leger. De loopgraaf lijkt ineens ondiep. Dus zo is het. Morgen is alles anders, natuurlijk. Kijk: er waren gevoelens in het spel, en ambities, en drempels. Ooit zul je het begrijpen. De foto’s zijn mooier dan ik dacht.
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ASM
জিণ্টু্ হালৈ
অনুভৱ
জীৱনৰ প্ৰতিটো পল-অনুপল তোমাৰ নামতেই উচৰ্গিত বুকুত নিৰৱে কিৰিলিয়াই উঠে সপোন জাকে যদিও নাজানো তোমাৰ অনুভৱ কি ????? তথাপিও...... হৃদয়ৰ দলিচাত আলফুলে সাঁচি ৰখা মৰমবোৰ নিগৰি ৰয় কেৱল তোমাৰ বাবে কি ভুল আছিল মোৰ কিয় কঢ়িয়াব লগা হ'ল যন্ত্ৰনা মৰম, ভালপোৱা, সময় একোৰেতো আভাৱ নাছিল তথাপিও আচলতে মই বুজি নাপালো তোমাক কি বিচাৰিছিলা মোৰ পৰা...
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
ZHO
廖志理
两只蚂蚁
怎样看 怎样看 天空都是巨大的 天空都是巨大的 怎样看 怎样看 荒野总是无边的 荒野总是无边的 不说沧桑 不说沧桑 青草枯了又黄 青草枯了又黄 不说悲喜 不说悲喜 你的手凉了又热 你的手凉了又热 在浩瀚的人世 在浩瀚的人世 我们像两只蚂蚁 我们像两只蚂蚁 抬着一轮夕阳 抬着一轮夕阳 踱过了 踱过了 长长的 长长的
T3
生命、时间与存在
T3
T3
T3
ITA
Apostolo Zeno
Donna, s’avvien giammai, che rime io scriva
Donna, s’avvien giammai, che rime io scriva Non indegne del vostro almo sembiante, In me da quelle luci oneste e sante, Fonti d’amore, il gran poter deriva. S’alza il basso mio stile u’ non ardiva Senza il vostro favor salire avante: Tal di Febo in virtù vil nebbia errante Talor lassuso a farsi stella arriva: Leggo in voi ciò che penso; e quasi fiume, Che dalla fonte abbia dolci acque, e chiare, Le mie rime han da voi dolcezza, e lume. E se impura amarezza entro vi appare Dal mio cuor, non da voi, pendon costume, Che in voi son dolci, ed in me fansi amare.
T2
爱、情感与人际关系
T2
T6
T2
FAS
سعدی
عوام عیب کنندم که عاشقی همه عمر
کس این کند که دل از یار خویش بردارد مگر کسی که دل از سنگ سختتر دارد که گفت من خبری دارم از حقیقت عشق دروغ گفت گر از خویشتن خبر دارد اگر نظر به دو عالم کند حرامش باد که از صفای درون با یکی نظر دارد هلاک ما به بیابان عشق خواهد بود کجاست مرد که با ما سر سفر دارد گر از مقابله شیر آید از عقب شمشیر نه عاشقست که اندیشه از خطر دارد و گر بهشت مصور کنند عارف را به غیر دوست نشاید که دیده بردارد از آن متاع که در پای دوستان ریزند مرا سریست ندانم که او چه سر دارد دریغ پای که بر خاک می‌نهد معشوق چرا نه بر سر و بر چشم ما گذر دارد عوام عیب کنندم که عاشقی همه عمر کدام عیب که سعدی خود این هنر دارد نظر به روی تو انداختن حرامش باد که جز تو در همه عالم کسی دگر دارد
T2
爱、情感与人际关系
T2
T2
T2
BEN
শাহাদাৎ হোসেন
দিন-শেষে
বনবিটপীর ঘন বীথিকায় এলায়েছে বেণী সন্ধ্যা, কাকলি-কণ্ঠে নীরবে মিলায় সুরের অলকনন্দা। চিত্রার পটে ছবি মুছে যার ধুয়ে যায় রূপ-গন্ধ, দিগন্তরের অসীমায় বায়ু হারায়েছে গতিছন্দ। দিনের দীপালি উৎসব-শেষে নামিছে নিথর শান্তি, অম্বরে দোলে লুলিত আঁচল ছায়া-লোকে ফুটে কান্তি। আগমনী বাজে বন-রানী-বুকে মর্মর মধু-ছন্দে, মৌন নিথর সারাটি নিখিল সুরহারা গানে বন্দে। অপরিচয়ের বান্ধবী ওগো চির-নিশীথের ধাত্রী! তন্দ্রাশীতল কোলে তুলে নাও শ্রান্ত এ দূর-যাত্রী। (কাব্যগ্রন্থ : শ্রেষ্ঠ কবিতা)
T1
自然、宇宙与地方感
T1
T3
T1
ARA
الشاعر عبد الله بن أبي الشيص
قصيدة لعن الله سر من را بلادا
لعن الله سر من را بلادا ورماها بالقحط والطاعون
T4
社会、权力与历史
T4
T4
T5