PoetryMTEB/MultilingualPoetryThemeClassification

language stringclasses 81 values	author stringlengths 1 120 ⌀	title stringlengths 1 409 ⌀	text stringlengths 4 32.8k	theme_code stringclasses 6 values	theme_category stringclasses 6 values	deepseek-v3-1-250821 stringclasses 6 values	kimi-k2-250905 stringclasses 6 values	doubao-seed-1-6-lite-251015 stringclasses 196 values
CES	Leminger, Jindřich	Našemu nejmladšímu.	Je malý ještě chlapeček, sny děcké dosud splítá, však v sedlo když si usedne, tož mezi nás se čítá. A očko jeho jarý blesk a nožky jen mu hrají, když na svém strojku titěrném s bratříčkem jezdí v kraji. A každý, kdož jen zhlédne jej, hned, v mžiku rád mít musí, a dámy v něžném objetí mu rády štědří pusy. Nuž zdráv buď! naše děťátko, má píseň k Tobě letí, – až mistrem budeš, pak si též já přijdu pro objetí. – –	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر جابر الكاظمي	قصيدة أقول لروحي إذ تراءى لطرفها	أقول لروحي إذ تراءى لطرفها كتاب ذنوبي والخطايا كتائبُ رويداً لو ان العفو غالبَ ليغلبه فالعفوُ لا بدَّ غالب	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T3
LZH	顔得遇	招撫峒猺歌	率土王民樂陶陶，犬戎亦民今婆娑。適正人天依中和，日月不老朝山河。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
HIN	Harikesh Patwari	यज्ञ-हवन पुन्न-दान धर्म म्ह, बंदे श्रूत जचाले	यज्ञ-हवन पुन्न-दान धर्म म्ह, बंदे श्रूत जचाले, बेईमानी छल-कपट छोड़कै, ध्यान हरि म्ह ला ले ।৷ टेक ।৷ अमर रह ना सदा कोई, या दो दिन की जिन्दगानी, बुरे कर्म से नरक मिलै, शुभ से स्वर्ग निशानी, भजनानन्दी तिरते देखे, डूबैगे अभिमानी, धर्मराज कै रह ना जाकै, पाप-पुन्न कोई छानी, करणी के फल मिलै जरूरी, चाहे जितना जतन बणालें ।৷ अवधपुरी म्ह हरिश्चंद्र नै, आच्छा कर्म करया था, धर्म समझ कै भंगी के घर, जाकै नीर भरया था, श्मशाना की चौकी ओटी, मन म्ह नही ड़रया था, खीच कटारा रानी के, गल ऊपर आप धरया था, काशी पार करी संग राजा, रैयत-फ़ौज रिसाले ।৷ मोरधज से दानी हो गये, जाणै प्रजा सारी, लेण परीक्षा गये द्वारे, अर्जुन-कृष्ण मुरारी, लड़के का लिया खून मांग, धरी कंवर पै आरी, खुद लड़के नै चिरण लागे, आप पिता-महतारी, शुभकरणी कर पदवी पागे, इसी और कौणं पाले ।৷ ध्रुव भगत से बालकपण म्य, यश दुनिया म्ह करगे, बहोत घणे इस दुनिया के म्ह, मौत गधे की मरगे, व्यपारी व्यपार करै थे, धन जोड़ कै धरगे, पापी डुब्बे मझधार म्ह, राम भजनिये तिरगे, गाम धनौरी हरिकेश तू, लयदारी में गाले ।৷	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ARA	الشاعر مرة بن الرواع الأسدي	قصيدة أَشاقَكَ مِن فُكَيهَتِكَ اِدِّلاجُ	أَشاقَكَ مِن فُكَيهَتِكَ اِدِّلاجُ وَبُتَّ الحَبلُ وِاِنقَطَعَ الخِلاجُ	T2	爱、情感与人际关系	T2	T3	T2
ITA	Alessandro Manzoni	null	Per tutto ti nascondi, per tutto ti riveli: nel vortice dei cieli, nel calice di un fior.	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ARA	الشاعر وحيد خيون	قصيدة انحناءُ القلبِ	تساءَلْتُ يا أيّـها العالمُ المُمْطِرُ ويا أرضَ بغدادَ يا أيُّها العالَمُ المُقْمِرُ ويا أرضَ شِبْهِ الجَزيرةْ على أيِّ أرضٍ سَأُلْقي بهذي الدّموعِ الغزيرةْ؟ وفي أيِّ صَوْبٍ سأُلقي بُذُورَ الزُّهورِ الصَّغيرةْ؟ ومَنْ سوفَ يَحْمِلُ هذي الأمانةْ؟ ولو نَجَمَ الزَّهْرُ مَنْ سوفَ يُعطي مكانَهْ؟ ومَنْ ينحني بعدَ يومينِ للزَّهْرَةِ المُسْتَديرةْ؟ فأشفقتِ الأرضُ منها وقالتْ أموراً كثيرةْ وأمّا الجبالُ فقالتْ أنا؟ أنا ليسَ لي قُدْرَةٌ على حَمْلِ هذا العَنا فأحْضرتُها ثُمَّ قُلْتُ انْحَنوا للحبيبةِ قَبْلي أنا فلم يسْمَعِ الأمْرَ قلبي القليلُ المُنى ونادى لغيْرِ الذي فطرَ الكائناتِ عصِيٌّ أنا فناديتُ مَنْ ينحني للحبيبةْ؟ فعيني تُنادي أنا ورأسي ينادي أنا وما زالَ قلبي عصِيّاً فناديتُ مَنْ ينحني للحبيبةِ هذي رَنا بكى القلبُ وانصاعَ شيئاً فشيئاً ونادى أنا وراحَ يقولُ لها سامِحيني وثمَّ انْحَنَى	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ITA	Giosuè Carducci	Preludio	Odio l’usata poesia: concede comoda al vulgo i flosci fianchi e senza palpiti sotto i consueti amplessi stendesi e dorme. A me la strofe vigile, balzante co ’l plauso e ’l piede ritmico ne’ cori: per l’ala a volo io còlgola, si volge ella e repugna. Tal fra le strette d’amator silvano torcesi un’evia su ’l nevoso Edone: piú belli i vezzi del fiorente petto saltan compressi, e baci e strilli su l’accesa bocca mesconsi: ride la marmorea fronte al sole, effuse in lunga onda le chiome fremono a’ venti.	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ARA	الشاعر أحمد اللبابيدي	قصيدة أنت المرجى يا أبا الزهراء	أنت المرجى يا أبا الزهراء يوم المعادِ وسيد الشفعاء يا خير من ركب البراق وجاوز السبع الطباق بليلة الإسراء يا من تكون بالإرادة خلقه نوراً ولم يخلق أبو الآباء يا من أتى بالبينات وبالهدى وجلا عن الأبصار كل عماء يا من عليه الله أثنى بالذي هو أهله في محكم الشعراء يا من به عند الإله إذا دعا عبدٌ فقيرٌ نال خيرَ غناءِ يا من له الشرف الرفيع ومن علت قدراً مراتبه على الجوزاء يا من شموس جماله وجلاله ظهرت مظاهرها بغير خفاء يا من لسائله جزيل مواهبٍ يا من به نيطت حبال ولائي يا من به الفرج القريب إذا دجا ليل الكروب وحالك البأساء يا من به نال الوجودُ معزةً وسعادةً من بعد ذل شقاء يا من يغبث المستجير إذا التجا لرحابه من أزمة اللأواء يا من به رحم الإله عباده وأحلهم في ساحة السراء أرجو الشفاعة عن ذنوبٍ أثقلت ظهري وحاشا أن يخيب رجائي فلقد نزلت بباب عفوك سيدي أبغي بفضلك أن أنال منائي فالذل لم تلحق شوائبُ وقعه عبداً يلوذ بأكرم الكرماء إني أقول لمن تكدرَ عيشهُ من حادث الأيام بعد صفاءِ لذ بالنبي الهاشمي محمدٍ خير الورى تأمن من البرحاء فهو الأمان من الزمان وهو له وهو الجدير بكل حسنِ ثناءِ وهو النبي المصطفى وهو الذي وافى لنا بالسمحة الغراءِ وهو المعاذ من الأذى دوماً اذا اح تاج الكريم إغاثة اللوماء وهو الملاذ لكل ملتجئٍ به من طارقِ البأساءِ والضراءِ وهو الذي عم الوجود بجوده من عفةٍ في طبعه وسخاءِ وهو الذي بهر العقول كمالهُ وجماله وجلاله ببهاءِ وهو الذي في المسلمين يمينه عقدت لدين الله خير لواءِ إني لأطربُ في مدائح ذاتهِ فكأنني أسقي من الصهباءِ وبمدحه دوماً أؤمل أنني عند الإله أنال خير جزاءِ أكرم به من سيدٍ هو أولٌ للكائنات وخاتمُ الأنباءِ لم يحص في نظم القوافي وصفهُ ولو أنها كانت نجوم سماءِ يا سيداً رحبت بفضل جواره دون الأنام مراحبُ الزوراءِ يا ملجأ الضعفاءِ بل يا ملجأ الضعفاءِ بل يا ملجأ الضعفاء كن لي أماناً يا ابن آمنةِ الرضا من هولِ كل بليةٍ وعناءِ صلى عليك الله رب العرش ما عرفت بذاتك حكمةُ الأشياءِ والآل والصحب الأكارم ما ذكا أرج الكباء وفاح في الأرجاءِ أو ما بدا القمر المنير ودار في ال فلك الأثير ولاح نورُ ذكاءِ	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
FAS	فریدون مشیری	با زبان اشک، اینک ...	من، از زبان آب، پرنده، نسیم، ماه با مردم زمانه سخن ها سروده ام من، از زبانِ برگ درد درخت را در زیر تازیانهء بیداد برق و باد درپیش چشم مردمِ عالم گشوده ام من از زبان باران، غمنامه ءبلند، بسیار خوانده ام تا از زبان صبح نور امید را به شما ارمغان کنم، شب های بی ستاره بیدار مانده ام! * اینک، ــ خدای داند ــ دیریست، با شما من، با همین زبانِ شما با همین کلام هر جا رسیده ام سخن از مهر گفته ام آوخ ، که پاسخی به سزا کم شنفته ام من، واژه واژه، مثل شما حرف میزنم من، سال هاست بین شما، با همین زبان فریاد میکنم : ــ اینگونه یکدیگر را در خون میفکنید پرهای یکدیگر را، اینگونه مشکنید ! مرگ است این گلوله چرا می پراکنید؟ ننگ است... برای چه میزنید ؟ * آیا شما، یک لحظه، یک نفس، نه، که یک بار ، در طول زندگانیِ تان فکر می کنید؟ سوگند می خورم همه با هم برادرید، در چهره ی برادر با مهر بنگرید!... * من، از زبان باران، من، از زبان برگ، من، از زبانِ باد، نمیگویم این سخن من ،واژه واژه مثل شما حرف میزنم من ، با زبان اشک، اینک... آیا شما، به خواهش من، پی نمی برید؟	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
NOR	Marte Huke	Delta *** [Elvene vokser]	Elvene vokser. Vannet etterlater seg en streng av grus og stein. Tungt materiale faller ved munningen. Skapelsen skjer i det skjulte, på bunnen. Langsomt stiger havflaten. Isen leverer tilbake.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
HUN	Fazekas Mihály	Ajánló vers	Gyakran sírnak, akik írnak, Hogy kajánok gúnyolódnak; A bölcsebbek s merészebbek Vélek nem bajlódnak. Én meg, elmém bimbócskáját Im ajánlom a kajánnak, Mint ki szentelt gyertyácskáját Gyújtá a Sátánnak.	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
CES	Spáčil-Žeranovský, Jan	KDE MI PŘÍSAHALA VĚČNOU LÁSKU...	A zde – zde pod třešní, jež tenkrát stála jak jarní sen ve květů bílých třísni, kdy duše zněla neslyšenou písní, zde věčnou lásku mi kdys přísahala. Ó, rány osudu, tmo neskonalá, jež v duši mou se věsíš hořkou plísní, kdo zoufání to pochopí a vysní, jež chvíle ta v mé duši zanechala! Dnes dlím tu zas dech stěží utajený – ó, srdce, ztiš ten věčně marný spěch! – vše lže zas přísahu té drahé ženy... Však slyš, cos děsí v noci tmách můj slech, jak někdo před věky zde zavražděný by z hrozné hloubi těžce sobě vzdech’!	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
URD	Akbar Allahabadi	Ummiid tuutii huii hai merii jo dil miraa thaa vo mar chukaa hai	उम्मीद टूटी हुई है मेरी जो दिल मिरा था वो मर चुका है जो ज़िंदगानी को तल्ख़ कर दे वो वक़्त मुझ पर गुज़र चुका है अगरचे सीने में साँस भी है नहीं तबीअत में जान बाक़ी अजल को है देर इक नज़र की फ़लक तो काम अपना कर चुका है ग़रीब-ख़ाने की ये उदासी ये ना-दुरुस्ती नहीं क़दीमी चहल पहल भी कभी यहाँ थी कभी ये घर भी सँवर चुका है ये सीना जिस में ये दाग़ में अब मसर्रतों का कभी था मख़्ज़न वो दिल जो अरमान से भरा था ख़ुशी से उस में ठहर चुका है ग़रीब अकबर के गर्द क्यूँ में ख़याल वाइ'ज़ से कोई कह दे उसे डराते हो मौत से क्या वो ज़िंदगी ही से डर चुका है	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعر رشيد ياسين	قصيدة العائدة	أمس تذكرت ليالينا طويلا ، وتبادلت مع القمَرْ نظرة حزنٍ، فكلانا تائه، وحيدْ وفي الصباح جاءني البريد يقول لي، عائدةُ أنت من السفر! حبيبتي... أتعلمين أيّ وقع كان للخبر؟ كأنّ قلبي – وهو يستعيدْ ربيعه – فراشة أيقظها آ ذارُ من سباتها المديدْ فارتعشت مفلتة من قبضة الجليد! حبيبتي.. ما أعجب الحبَّ الذي يختصر الحياة في أسطرٍ قليلة، أو في يدٍ تومىء من بعيدْ ما أعجب الحب الذي يلوّن الدنيا كما يريد! أمسِ بكى في شرفتي المساءْ وقال لي السكون أني مهمل، شريدْ وفي الضحى غنّى ليَِ الشجرْ أغنية خضراءْ وخامرتني ألفةُ حتى مع الآكام والحجرْ حبيبتي... أكان شهراً واحداً؟ أوّاه كم أرهقني بزحفه الوئيد!! كم حلّقت روحي إليكِ يحثها ظمأي، ويحملها جناح تخيّلي وكم استعدت الذكريات مقلباًً صفحاتها منذ ا للقاء الأول عيناكِ كيف أطيق صبراً عنهما وهماربيعي في الحياة ومنهلي لم يجتمع في مقلتين سواهما عمق البحار إلى صفاء الجدول _____________ صوفيا - 1967	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
DEU	Stefan George	Flammende wälder am bergesgrat	Flammende wälder am bergesgrat · Schleppende ranken im gelbroten staat! Vor ihrem schlummer in klärender haft Hebst du die traube mit leuchtendem saft. Lang eh sie quoll mit dem sonnigen seim Brachtest du strauss und kranz mit heim Und du begrüssest den lohnenden herbst Da du von sommers schätzen erbst. Ihm ward die frucht zum genuss nicht bestellt Der sich nicht froh auch den knospen gesellt. Fragst du ihn so sagt er dir: weil Man mir nahm mein einzig heil ..	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
LZH	蘇過	題李微叔所藏戴嵩暮雨圖	春雲漠漠雨垂垂，水滿平疇秧稻時。青蒻綠蓑晚歸去，爲問市朝儂不知。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ARA	الشاعر الحسين بن الحجاج	قصيدة قولاً لمن إحسانه لم يزل	قولاً لمن إحسانه لم يزل شفاء علاتي وأوصابي بي علةٌ تقطع أسبابها من راحة الصحة أسبابي أخفيت ما بي اليوم منها فما تطلع الناس على ما بي وليس يشفيني سوى نهشةٍ من قطعةٍ من كبد بواب تبيت فيها وهي مشبوبة بالنار أضراسي وأنيابي فامنن بأن تذبح لي واحداً بالنعل في دوارة الباب فنقطةٌ من دم أوداجه أنفع لي من رطل جلاب	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	熊邦彥	石䂬	萬壑雲霾凝不消，橫空突起老龍腰。虛皇未放拏雲去，留與金仙作石橋。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T5	T1
LZH	陳宗仁	清明前一日友人招泛東湖	令節正逢一百五，輕舟閒泛兩三人。弄珠樓下波如酒，醖碧摇紅潏潏新。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
CES	Dörfl, Gustav	Páže.	V posled rytíř paní s bohem dal v okna zasmušilá, a již v pochod jezdců zbraň i zbroj hlučně zachrastila – aj tu ještě páže mladistvé před rytíře skočí, s bledou tváří, s leskem nadšení v modru velkých očí. „Pane můj, než komoň odnese v boj tě s Němci velký, dovol mi, bych též směl odejít od své velitelky. Nemožnoť mi déle setrvat u ní jako dosud, nemá-li mě špatné za služby stihnout krutý osud.“ Rytíř okem v okno zabloudil k svojí mladé ženě – pohlížela dolů na páže jaksi udiveně. „Aj, ty chtěl bys hrad můj opustit, prchlý mládenečku? Nuže pověz, co ti na úkor, nosit paní vlečku?“ „Oči, pane, neb když nesu jí okraj šatu lepý, div že leskem jeho nádhery zrak mi neoslepí.“ A on nelhal, jenom zamlčel, že když vlečku nese, ona často okem milosti po něm ohlídne se. Pousmál se rytíř uslyšev takto tesknit páže – v okně paní tichá modlitba prsty k prstům váže. „Nuž tak drž jí v kapli modlitby, až já budu v boji, aby tiše mohla modlit se za ochranu moji.“ „Ani toho, pane, neumím, neb když knihu svatou držím před ní, chvějné ruce mé v modlení ji matou.“ A on nelhal, jenom zamlčel, že když ona shýbá k růženci se, místo svatý kříž jeho ruce líbá. Rytíř opět okem zabloudil do okna k své ženě – ta tak smutně dolů hleděla a tak roztouženě. „Nuž tak tedy hrej jí na loutnu, hrej a zpívej k tomu, až ji bude děsit samota nebo rachot hromu.“ „K tomu, pane, též se nehodím, neb když k loutně pěju, pláču sám a tím jen zármutek do srdce jí leju.“ A on nelhal, jenom zamlčel, že když o lásce jí jednou zpíval, při tom střevíček zlatý líbal její. Jak se leskly v záři červánků kol ty štíty, helmy! – v oknu paní, páže pod oknem byli smutni velmi. „A co chtěl bys, hochu, dělati,“ pravil rytíř na to, „kdybys v hradě službu opustil a mých komnat zlato?“ „Osedlal bych sobě vraníka, věrného mi druha, a pak s tebou táhl do boje vždy tvůj věrný sluha.“ A on nelhal, jenom zamlčel, že chtěl v třesku zbraní, v bubnů vřesku, vřavě válečné zapomenout na ni. „Pojď, můj hochu – neníť osud tvůj vetkán do hedbáví: hoden jsi, bys u mne po boku kráčel cestou slávy.“ A hned dal mu koně osedlat, tomu reku z mála... ještě kyn, a celá družina od hradu již cválá. V dolině, kde cesta úvozem na pravo se stáčí, děl kdos k pánu: „Hle, jak paní tvá tone v hořkém pláči!“ Zabručel si rytíř do vousů: „Tak mě milovati!“ – páže však si vzdychl z hluboka: „Ach ten pláč mně platí...“	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
JPN	時広	null	をしめとも　たたおほかたの　いつはりに　おもひなしてや　はなのちるらむ	T2	爱、情感与人际关系	T1	T2	T2
URD	Akbar Allahabadi	Hangaama hai kyuun barpaa thodii sii jo pii lii hai	hañgāma hai kyuuñ barpā thoḌī sī jo pī lī hai Daakā to nahīñ maarā chorī to nahīñ kī hai nā-tajraba-kārī se vaa.iz kī ye haiñ bāteñ is rañg ko kyā jaane pūchho to kabhī pī hai us mai se nahīñ matlab dil jis se hai begāna maqsūd hai us mai se dil hī meñ jo khiñchtī hai ai shauq vahī mai pī ai hosh zarā so jā mehmān-e-nazar is dam ek barq-e-tajallī hai vaañ dil meñ ki sadme do yaañ jī meñ ki sab sah lo un kā bhī ajab dil hai merā bhī ajab jī hai har zarra chamaktā hai anvār-e-ilāhī se har saañs ye kahtī hai ham haiñ to ḳhudā bhī hai sūraj meñ lage dhabbā fitrat ke karishme haiñ but ham ko kaheñ kāfir allāh kī marzī hai ta.alīm kā shor aisā tahzīb kā ġhul itnā barakat jo nahīñ hotī niyyat kī ḳharābī hai sach kahte haiñ shaiḳh 'akbar' hai tā.at-e-haq lāzim haañ tark-e-mai-o-shāhid ye un kī buzurgī hai	T5	神圣、超验与智慧	T5	T4	T5
DEU	Wedekind, Frank	Meningitis tuberculosa	Die Augen irren kreuz und quer, Die Hände krabbeln hin und her, Der dünne Atem zieht so schwer, Nun schlägt auch bald das Herz nicht mehr. Längst hat im Köpfchen tiefe Nacht All Gram und Schmerz zur Ruh gebracht Die schlaffe Lippe singt und lacht Wie Abendwind ob Grabesschacht. Die Hand in meiner brennt so heiß, So aderblau, so kreideweiß; In ihrem Innern perlt der Schweiß Gleich Morgentau auf Blütenreis. Das Auge glänzt, der Atem pfeift, Die Schwester nach dem Doktor schweift, Der Vater mit der Mutter keift, Die Mutter in die Wolken greift. Drei Klageweiber treten ein Sie fangen gräßlich an zu schrein: O Gott, o Gott, o Mägdelein, Der Himmel muß barmherzig sein! Gebrochen unter Ach und Weh, Sie sinken auf das Kanapee; Die Mutter kommt mit dem Kaffee, Sie blicken schluchzend in die Höh. Ein leiser heller Klageton – Die Weiber hören nichts davon, Sie plappern über Mägdelohn – Das junge Leben ist entflohn.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
CES	Jakubec, Josef	OBRÁZEK Z POUTI. (I.)	Oblaka jdou v nebi od západu, od východu chodí jasní dnové nad zeleným kopcem kulovatým včera jako dnes. Tu zbytky hradu jako zuby v lebce, kterou klove havran, děsný čas, tu s klidem svatým trčí nad krajem tak přespanilým, jak by jej Bůh chystal jen svým milým. Na tom kopci, na zelené stráni dávno lidé třešně nasázeli, jež jak panny na jaře se bělí, v máji bílé, v červnu zčervenají, jako dívky v bodrém předbíhání pod vrcholem stanou, v líci plají, na jejich pak korálové plody slétli ptáci, s křikem slaví hody. Nad úpatím na zeleném svahu sklenář Podhajský si domek líčí, od vrat v sínku, na dvůr chodí s prahu, sbírá, urovnává, chřestí klíči, jimiž zamkl polici i truhlu, chlévy, zahrádku i kliku studny, aby nikde nepořádná ruka nesáhla snad na pořádek svůdný, jenž se leskne z každičkého úhlu. Jde a bílí, kde mu stěna puká, uklízí a čistí dvůr i kolny, a když po práci čas zbývá volný, barvou modrou síň i jizbu zdobí od přízemku jako v panském domě, že to příliš ze vsi pro osoby, přijdou-li sem, chodí, mluví skromně, s úctou ke sklenáři pohlížejí, myslí, takého že chleba nejí, jako oni černý, usušený. Domek jako zámeček je sklený a kol domku všechno vysmýčeno, že mu lidé panské dali jméno. Ze zámečku sklenář vyšel vraty, obrátil se na dvůr, volá zpátky do oken, kde krejčí píchá šaty, a ten oknem vyhled’ do zahrádky. – „Nájemníku, vaše malé děti tu mi oškrábaly barvu s plotu; co to stálo práce hladit tyčky, potřít barvou, vykrajovat špičky. A hle, tam zas naházely smetí; ať mi dáte pozor na drobotu!“ „Pantatínku!“ krejčík odpovídá: „Jak pak děti, když je člověk hlídá. Sedí v koutě tady nebožáci, na dvůr se vám nohou kročit bojí!“ „Mlčte, mlčte. Však se leccos ztrácí; také před nimi nic neobstojí.“ Řekl sklenář chtě se dále bráti, ale krejčík objevil se z dveří nesa šití, při tom v ouško jehly navlékaje niť. Sklenář se vrátí, a tu slyší, sotva sluchu věří, kterak podruh, tabák hodiv stranou, takto volá: „My se nespolehli, pantatínku, že tu věčně budem, a jak vidím, větry jinam vanou, kdo ví, budem-li; vždyť taky v chudém, pantatínku, osrdí kus vězí!“ Co to dořek’, bouchla vrátky prudce krejčová, jež na polní už mezi nachýlena pod pytlem jsouc trávy slyšela i spěší, už je v půtce, mrští pytlem o zem a tak spustí: „Táto mlč! Běž střihat na rukávy, máš být zítra hotov. Toť už tuze, pantáto, co chcete dělat s námi! Co ty děti? Vždyť nemohou růsti; máte je sic i mne ku obsluze, musejí pak na otýpce slámy do koutků se tlačit ve světnici, trávníku by v dvorku nepošláply, chuďátka, jsou celé bledé v líci.“ Při tom slzy utřela, než skáply. Sklenář chtěl jí vpadnout do hovoru, zakřikoval, an tam se záhrobce potutelně smál se jejich sporu manžel krejčí, a si v duchu myslí: Dobře má, však má naň dávno s kopce. Do oken pak vyhoupnou se časem dětské tváře jako z děry sysli, vykouknou a bílým třesou vlasem. A zas dále svoji vede matka: „Nasadit jsem chtěla na kuřátka, chtěla jsem mít také baňat hejno, a tu máš! Vždyť ani vrabec tady nesmí přeletět a sednout k drnu. Však by také nepřišel tu k zrnu Střehl jste vždy – je mi sice stejno – když vám krmím dobytek, ba taky, kravičky-li dojím, přihlížíte, vařím-li vám, do všeho své zraky pod pokličky strkáte a víte, kolik zrnek, soust a lžic je čeho.“ Neskončila ještě. Vedle stěny píchá jehlou krejčí utulený, děti košilaté vedle něho. A než mohla žena mluvit zase, zvolal sklenář, tak že děti s křikem utíkaly skrýt se za tatíkem, a tu sklenář, hněv se mu chvěl v hlase: „Osobo, už kliďte se mi kvapem!“ Vyrazil to ze sebe a spěchá vrátně otevřít. „Už moje střecha, povídám, vás na noc nepřikryje.“ „Pomalu, ať trávník nepošlapem!“ zachechce se žena a jdouc k síni mumlá hlasem, při tom stranou plije. Hospodář však předběhnuv je všecky, než si vzpomenou manželé líní, sám už vynáší, tu škopek, necky, a pak šatstvo, stolice a všecko, co mu padlo v ruce, také děcko, jež se připletlo, vše jedním rázem vyklízel a ze vrat házel na zem. Manželé pak nevidouce zbytí, co jim zbylo, ještě každý chytí a šli zvolna vlekouce své děti, které křičely, ven přede vrata. Vrátně vrzly, prudce k sobě letí, brána zavřena. Tak doba zlatá prvním manželům se zavírala, když je z ráje Boží ruka hnala. Oddechnul si sklenář, loktem stírá s čela pot, a zas, kde jaká díra, spravuje a rovná, dvorek smejčí. V tom hle malou brankou vběhl krejčí, po záhrobni plíží se a šepce, tabatěrku že si v okně nechal. Vzal a otřel rukávem ji hebce, třikrát klepl, podal sklenářovi: „Pantatínku, ještě naposledy v dobrou vůli!“ Ale sklenář spěchal za svou prací mlčky. Krejčí tedy rámě skrčiv venku zmizel v křoví. Zůstal sklenář sám a jeho domek. Nikde noha lidská – volno je mu. Ohmatává ten i onen stromek. Nikde ptáčka, jenž by přelít’ střechu, nikde husa nevztahuje k němu bílý krk, ni holub pro potěchu nezavrká v poklopu, ni kury nezakdáčí, kvočna nesvolává drobotiny pestré na smetišti, nikde nešlápne nic, nezapiští, leda list že šeptne padna shůry. Za to však po celém dvorku tráva drobná, hustá, nikým nešlapaná, nikde skvrny, leda růže planá přes plot na ni červeň trousí řídce. Nežli tím však potěší se více, pohlédne-li přes plot na zahradu. Zrak mu svitnul: tam mu rostou stromy, jak jen malíř maluje, a vánek některou-li větvičku jen zlomí, hřích to bude! A v těch stromů chladu čekají se poupata, by kvetla. Prostřed záhonu pak z loubí stánek. Chmura s líce sklenářovy sletla, potěšil se, ve chlév hlavu sehnul; kravky dvě naň hlavy obrátily žvýkajíce. Pohled ten mu milý, stál tu chvíli ani sebou nehnul. A když potom kráčel po záhrobni, rozhorlil se hněvem; zvednuv zraky uviděl, jak černí ptáci drobní pod krov létají a odlétají, kterak jeden drobet nesa v zobci přilípne jej a pak druhý taky. A tu sklenář stoje na záhrobci hněvu nechal podiviv se v taji, z ruky pustil napřaženou tyčku, rád se dívá na tu vlaštovičku, kterak přimkne tílko černé k hnízdu jako lesklé péro přilepené, jak dvě ostří nůžek křížíc křídla, jak by radila se v drobném hvizdu, hrudku dobře-li na hrudku klene, a když druhou z dálky letět shlídla, vzduchem střelí, druhá opět staví. Neodvracel sklenář dlouho hlavy, mysle si, že hnízda nerozbourá. Neviděl, že vešla na dvůr vrátky babička a že se k němu šourá. „Pochválen buď Kristus Ježíš!“ řekla. Sklenář pak chtěl pustit se s ní v hádky, jak byl vždycky se žebráky zvyklý. Když však poznal, hned mu líce změkla: sousedka to, pobízí ji dále, ona však si sedla bez pobídky na práh domu a rty její vzlykly. Řekl sklenář: „I pro pána krále! Co mi paměť, nebyla jste u mne; co to bude?“ – Nevšimla si výtky, ruce sepne, hlavu složí stranou: „I ba nebyla, můj kmotře milý! Ach jsme my to ženské nerozumné! Pánbíček nás v nebi opět zkoumá, neopouštěj rodička nás jeho. Tak jsme dlouho, kmotře, ve svém byly, a teď, považte, jsme beze všeho. Barák od nás koupil soused Louma; musili jsme, víte, bez výminku: A dnes se k nám krejčí od vás vtírá, nábytek a hrnce skládá v sínku a nám dvéře z domu otevírá, že prý si to najal od souseda, ať prý každý bydlo v čas si hledá. Co mám dělat? Dcera doma není, k Panně Marii šla k Boleslavi. Však se navrátí dnes do modlení. Kmotřínku, vy znáte naše mravy, můžem-li pod jednou bydlet střechou, vezměte nás k sobě na podruží, Pán Bůh vám to zase vynahradí, Panna Maria a všichni svatí. Poctivě jsme zchudly – to mi těchou; prosím vás, kdo teď se nezadluží? A mně v práci stáří mé už vadí. Pán Bůh dal, on vzal, co člověk ztratí. Však jsme všichni v jeho ruce svaté.“ Sklenář mlčel, svraštil žluté čelo, zhurta pravil: „Hle, to z toho máte, každý den že jdete do kostela, modlíte se jen, kam by se dělo? že dům vázne, člověk dluhy dělá.“ „Nu nu, kmotříčku!“ dí smutně žena s prahu zdvíhajíc se na kolena, aby šla. „Nu netrestejte přísně, pobožnost Bůh nikdy neopustí. Však on dává polním kvítkům růsti, dle své vůle vybaví nás z tísně. Bůh vás tu zas opatruj!“ Šla tedy. Podhajský však předhonil ji slovem milosrdím hnut a studem bledý, ana právě v chlévě bučí kráva: „Chcete-li tu bydlet pod mým krovem, zůstávejte. Kravám není tráva, nemám, kdo by dojil a mně vařil, a přec rád bych v poli hospodařil. Jen mi havěti sem nepřineste; nábytek si na mém voze svezte.“ „Bůh vás pozdrav!“ sousedka mu vece vetchou ruku jemu podávajíc. „Vždyť jsme všichni v rukou Páně přece. Tak, tak! Duškovi dám chleba krajíc, on mi pomůže!“ – A v půli těla sehnuta jsouc rychlé krůčky dělá nazpět do vrat. Branka se však před ní otevřela sama a z ní vkročí u záhrobně na schod na poslední bledá ženská, k nebi majíc oči zvykle obrácené na oblohu, tak že od ní zmodraly. Jen v šátku bílém, velkém, vyšívaném v rohu, v jakém o každém se chodí svátku do kostela, v něm se poznávají naše ženy, jdou-li v cizím kraji na pouť bílé jako holubice. Tedy dívka nachýlila líce, matce svojí ruku políbila. Matka volá: „Bože, holka moje! Z Božích cest tě vítám, dcero milá!“ Dcera pak se usmívajíc svatě, láskyplně na matku i toho, jenž se mračil na záhrobni stoje, jak by rovnal cosi na kabátě: „Panna Maria vás oba spolu tisíckráte pozdravuje mnoho!“ „Děkujeme, zdráva vyřídila!“ vece matka; sklenář ode dveří smekl rychle, řeč kdy o něm byla, a hned s kvapem domů přes práh měří. Matka dceři potom vysvětlila ze vrat jdouc, proč u sklenáře byla.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T2
SPA	Carlos Pegudo Valdés	Soneto	De esbeltez singular, barbilampiño, delgado y de cabello algo castaño pero amante del bien, no le hago daño al hombre en la vejez, ni cuando niño. Es muy contada la ocasión que riño pues no tiene mi genio nada huraño y tarde, a mi pesar, me desengaño que vio la luz mi abuelo junto al Miño Yo la sopa conquisto cuando empuño el mango de la pluma con empeño y muchas veces a la suerte gruño Si un inglés me visita de mal ceño entonces, solo entonces refunfuño por el colmillo escupo y me desgreño.	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ZHO	关山月	离别辞	姐姐赶回来时八十九岁的老爸问你是谁姐姐哭了外甥女告别时八十九岁的老爸说再也见不着了外甥女哭了我不敢回头生怕那一滴泪把刚僵硬的冰融化	T2	爱、情感与人际关系	T2	T3	T2
TUR	Mustafa İslamoğlu	Sana Onları Adayacağım	ekmeğime katık, aşımın ateşi acılarımla başbaşa kalmak istiyorum yalnız onlar anlıyorlar beni ve yalnız onları dinliyorum hayatıma girdin madem andacım ol hatıramı yaşat ne beni anladığını söyleyen ne de yüreğimin gedikli konuğu alsın sen al acı senin olayım beni sen kuşat kirli kentte, otogar camiinin avlusunda kırıldı umudumu dizdiğim tesbihim ben yavrularını yiyen bir kedi gibi azıtmayı kuruyordum söyleyemedim bir gül ki ellerinle büyütmüştün dostların öğütlemişti koklamadan ezmeyi yarım kalmış o cümleyi söyleyemedim yaşamak dediğin bir lüks oldu benim için bundan böyle duyduğun her korna sesinde biliyorum, gözlerin çiçeklenecek aşk ağlatır derlerdi söyletmedi, bu dert söyletmedi beni uçan kuştan sakındığın bir yaralı goncanın canına kasteden sen olmasaydın hatıra defterinin arasından düşen bir kuru yaprak verdi seni ele yaşadığımı sanıyordum ya anılarının arasına çoktan girmişim bile madem ki ayrılığa hüküm giymiş bu yürek artık ölmek için yaşamak gerek hayatımın gözelerinden damıttığım bu şiiri bin kez ölerek sana adamamı bekleme benden gün gelir tütmez olursa ocağım acılar var bende duvağı açılmamış bekle sana onları adayacağım	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ZHO	汪来升	午后刺激	小黄鱼鸡翅膀黄瓜煮蛋椰浆江鱼仔漱漱叫的叁峇辣椒	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	CUSTOM:食物
IND	Retno Ari	HUJAN	HUJAN Oleh Retno Ari Air yang jatuh menyejukan. Gemuruh petir menakutkan. Tapi, kita masih bisa tertawa. Dalam diam. Dalam hening. Dan hidup. Hujan, angin, awan berteman. Bertemu dalam satu waktu. Bersimpuh diruang yang sama. Dan hidup oleh kekuatan yang tak kentara. Jangan salahkan hujan kalau mendung menghadang. Jangan jadikan langit gelap menjadi musibah. Itu bukan petaka, itu jiwa dari hujan. Ia datang membawa kedamaian, biar kau tak lupa kalau riuhpun harus padam.	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
ARA	الشاعر يعقوب بن علي آل إبراهيم	قصيدة غزةُ تُبادُ	تَغْدُو إِذَا شَعْبٌ تَوَارَثَ حَقَّهُ الْأَرْضُ أُمًّا وَالسَّمَاءُ الْوَالِدَا صُوَرُ الُبُطُولَةِ حَيْثُ غَزَّةِ هَاشِمٍ حَتَّى الرَّضِيعُ إِذَا أُضِيمَ اسْتَأْسَدَا فَتَعَجَّبُوا إِذْ لَمْ تَكُونُوا مِثْلَهُمْ مَا لَيْسَ تُدْرِكُهُ الْبَصَائِرُ مَشْهَدَا طِفْلٌ تُدَاعِبُهُ الشَّهَادَةُ مُنْيَةً ثَكْلَى تُزَغْرِدُ وَالْحَبِيبُ اسْتَشْهَدَا فِتْيَانُهُمْ جَسُرُوا وَلَمَّا يَرْشُدُوا لَمَّا غَدَا الْخِتْيَارُ قَرْماً يُقْتَدَى حَتَّى النِّسَاءُ وَقَدْ شَرُفْنَ تَجَلُّداً يَأْبَيْنَ إِلَّا أَنْ يَلِدْنَ السَّيِّدَا أَحْلامُهُمْ نَصْرٌ يُعِيدُ سَلِيبَهُمْ عَادَاتُهُمْ صَبْرٌ أَبَى أَنْ يَنْفَدَا يَا عُرْبُ قَدْ حَفِظُوا كَرَامَتَكُمْ فِدىً مُدُّوا إِلَيْهِمْ حَبْلَ نُصْرَتِكُمْ يَدَا	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
BEN	দ্বিজেন্দ্রলাল রায়	ওরে আমার সাধের বীণা	ওরে আমার সাধের বীণা ওরে আমার সাধের গান, তোর ওই কোমল সুরে ব্যথা ঝরে আকুল করে আমার প্রাণ। ও তোর শত তানে একই কথা শত লয়ে একই ব্যথা, শুধু নিরাশা আর কাতরতা হতাশা আর অপমান। পারো যদি জাগো তবে বেজে ওঠো উচ্চরবে, আজ নূতন সুরে গাইতে হবে আমি সঙ্গে ধরি তান। পারো যদি জাগো বীণা ধরো আরো উচ্চতান, গাইবো আমি নূতন গানে নূতন প্রাণে কম্পমান।	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
LZH	张令彤	游采石	朝发姑溪水，午泊采石湾。舟子苦风恶，我游得余闲。最喜虬松古，麟甲动秋山。朅来孤亭坐，天门辟云关。楚江万余里，泻入胸怀间。缅怀谢与李，此地常往还。寂寞千载后，风流谁能攀。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
FRA	Philippe Beck	On se garde de toucher	On se garde de toucher, on fuit, si on est sage, le poète maniaque. Les enfants lui donnent la chasse, et, imprudemment, le suivent. Si, déclamant ses vers la tête haute et allant au hasard, il tombe par mégarde dans un puits ou une fosse comme l´oiseleur qui piste les merles, il peut bien crier sur tous les tons : Au secours! holà! citoyens!, nul ou quasiment ne va le tirer de là. D´ailleurs, comment savoir s´il n´est pas tombé au trou sciemment et s´il acceptera de l´aide? Empédocle Veut passer pour un dieu : il se jette de sang-froid dans l´Etna qui chauffe, et laisse avec vista derrière lui, au bord du feu des sandales parlantes. Sauver un poète malgré lui, c´est le tuer, s´il s´est pour de bon intoxiqué d´une mort magnifique et historique. (Stance d´après Horace, Epître aux Pisons)	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
BUL	Андрю Марвъл	На свенливата си възлюблена	Да имахме, миледи, свят и време, не би била свенливостта ви бреме. Мечтали бихме, както си седим, деня любовен как да съкратим. Край Ганг вий бихте сбирали рубини, а аз край Хъмбър[1] жалил бих с години за вас. Обичал бих ви пет лета преди потопа — и от любовта очите ваши нека се отвръщат, доде евреите не се покръстят. Тъй моята любов би расла бавно, но безгранично като царство славно. По сто години бих прославял взора и челото ви ясно без умора, по двеста бих отдал на всяка гръд и още трийсет хиляди отвъд — за всяка част по ера, чак додето накрая ви разкрия и сърцето. Че тази висша чест ви се полага и аз не бих ви любил инак, драга. Но зад гърба ми с тропот глух ме стряска на времето крилатата каляска, а пък пред нас в безкрайните предели пустинята на Вечността се стели. Ще се изгуби прелестта ви, знам, а мойта песен ще заглъхне там — под мрамора, и червей ще опита девствеността ви, тъй усърдно крита. Честта ви нежна в прах ще се превърне и в пепелта лъстта ми ще посърне. Да, гробът е спокоен, чуден край, но в него никой не прегръща май. Затуй сега, додето свежест здрава като роса лицето ви огрява и пламенната ви душа говори с внезапни блясъци през всички пори, доде са ясни нашите зеници, подобно влюбените хищни птици да глътнем времето си с буйна страст, а не да креем в мудната му власт! О, нека днешната си мощ и сладост да съберем в едно кълбо от младост и да се врежем с яростна охота през дверите железни на живота, та щом не можем слънцето да спрем, да го пришпорим колкото си щем!	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T2
ZHO	王猛仁	乡情	月光高过一片旧伤落在眼里的翅声俯仰之间有着不同的声音如今回到童年的玉米地无际的叶浪里小河潺弱的躯体并不平静在接近黄昏的一匹锦缎上演绎春夏秋冬儿时的伙伴行色匆匆他们哪有时间喂养我的故乡此刻，我多想用生命之中的热量烘干你的泪花，甚至带着无法返青的童谣盘旋于疯长的清晖里当单纯的快乐不能立足于世当一棵爬满纯真的古槐树占据我思想的全部悲喜用她那原本的丰茂原本的沸腾在梦出生的地方看风吹麦浪，看彩蝶飞舞	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
JPN	道良女	null	ことのはは　たたなさけにも　ちきるらむ　みえぬこころの　おくそゆかしき	T2	爱、情感与人际关系	T6	T2	T2
ARA	الشاعر إبراهيم اليازجي	قصيدة ومصور بالشمس وهو نظيرها	وَمُصّورٍ بِالشَمسِ وَهوَ نَظيرُها أَهدَتهُ صُورَتها بِرَسمِ مِثالِهْ وَلَو أَنَّ شَمساً صُوِّرت بِضيائِها ما صَوّروهُ بِغَيرِ نُورِ جَمالِهْ	T6	语言、艺术与创造	T6	T6	T6
ZHO	bg	等待告别的告别	我在窗台上坐着在树林里披上一丛羽毛一朵云彩飘过来又飘过去一条明晃晃的地板左边有灯右边也有灯它通向何处我是衣服里的一节树杆外面的天黑了雨水淋湿了很多青草黑暗在外面制造镜子在两面黑暗之间通过脚步和灯光还有紧紧相连的衣摆我的头发里缠进了夏天的风听到虫子叫听到一只手把他们轻轻遮住	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
JPN	定文	null	くもゐより　てりやまさると　みつきよみ　うらにてもみむ　あきのよのつき	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ENG	Chant, Joseph Horatio	QUEEN VICTORIA	We do not sing of vast domain — Empires as vast as ours are seen, And o'er their millions despots reign; We sing the virtues of our Queen. We think of her when but a maid The message came, “the King is dead!” And at her feet a crown was laid; In deep distress of mind, she said: “In my behalf I ask your prayers.” Then falling on her knees to pray, She told the Lord her fears and cares, And sought from Him strength for her day. He seemed to say, “Child, do not fear; I will uphold thee with my hand, And I will make thy pathway clear, Thy throne establish in the land.” ‘ Twas thus began Victoria's reign, And God has made her throne secure; Her enemies will plot in vain, For it is destined to endure. But while she sits on regal throne, And acts full well a regal part, She reigns not on the throne alone, She reigns to-day in England's heart. Her queenly heart with pity throbs For every suffering subject's woes; In lowly cot,‘ midst groans and sobs, She like a ray of sunshine goes. As sweet perfume by outward gale Is carried far o'er sea and land, So queenly virtues never fail To touch true hearts on every strand. In every land, her name is blest; She is beloved by old and young; From pole to pole, from east to west, The song, “God save the Queen,” is sung. Through sorrows deep her path has led, And tender ties have sundered been; Bright hopes were buried with her dead, And love has kept their memory green. By grief secluded from the world, Her path through lonely years she trod, And oft her life has been imperilled; But she has leaned upon her God. And as she wept a nation's tears In heartfelt sympathy were shed; Forgetting their own griefs and biers, They wept beside the royal dead. With grateful hearts her natal day We loyal Britons hail again, And join with millions as they pray “God bless our Queen! Long may she reign!” And when at last life's glories fade, And robes of state are laid aside, When nature's debt to dust is paid And charms no more earth's pomp and pride, May angel bands her spirit bear Up to the palace of her King, Where she a fadeless crown shall wear, And the new song with rapture sing.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T2
ZHO	流马	她的脸	她的脸垂下来垂成一把艰深的铜锁眉头的褶皱里没有哀苦但是生满绿色的铜锈忍受着人间全部的温柔和善意	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
HIN	Gajanan Madhav Muktibodh	9. मुझे पुकारती हुई पुकार	मुझे पुकारती हुई पुकार खो गई कहीँ... प्रलम्बिता अंगार रेख-सा खिंचा अपार चर्म वक्ष प्राण का पुकार खो गई कहीं बिखेर अस्थि के समूह जीवनानुभूति की गभीर भूमि में। अपुष्प-पत्र, वक्र-श्याम झाड़-झंखड़ों-घिरे असंख्य ढूह भग्न निश्चयों-रुंधे विचार-स्पप्न-भाव के मुझे दिखे अपूर्त सत्य की क्षुधित अपूर्ण यत्न की तृषित अपूर्त जीवनानुभूति-प्राणमूर्ति की समस्त भग्नता दिखी (कराह भर उठा प्रसार प्राण का अजब) समस्त भग्नता दिखी कि ज्यों विरक्त प्रान्त में उदास-से किसी नगर सटर-पटर मलीन, त्यक्त, ज़ंग-लगे कठोर ढेर-- भग्न वस्तु के समूह चिलचिल रहे प्रचण्ड धूप में उजाड़... दिख गए कठोर स्याह (घोर धूप में) पहाड़ कठिन-सत्त्व भावना नपुंसका असंज्ञ के मुझे दिखी विराट् शून्यता अशान्त काँपती कि इस उजाड़ प्रान्त के प्रसार में रही चमक। रहा चमक प्रसार... फाड़ श्याम-मृत्तिका-स्तरावरण उठे सकोण प्रस्तरी प्रतप्त अंग यत्र-तत्र-सर्वतः कि ज्यों ढँकी वसुन्धरा-शरीर की समस्त अस्थियाँ खुलीं रहीं चमक कि चिलचिला रही वहाँ अचेत सूर्य की सफ़ेद औ' उजाड़ धूप में। समीरहीन ख़ैबरी अशान्त घाटियों गई असंग राह शुष्क पार्वतीय भूमि के उतार औ' उठान की निरर्थ उच्चता निहारती चली वितृष्ण दृष्टि से (कि व्यर्थ उच्चता बधिर असंज्ञ यह) उजाड़ विश्व की कि प्राण की इसी उदास भूमि में अचक जगा मुझे पुकारती हुई पुकार खो गई कहीं। दरार पड़ गई तुरत गभीर-दीर्घ प्राण की गहन धरा प्रतप्त के अनीर श्याम मृत्तिका शरीर में। कि भाव स्वप्न-भार में पुकार के अधीर व्यग्र स्पर्श से बिलख उठे तिमिर-विविर में पड़ी अशान्त नागिनी-- छिपी हुई तृषा अपूर्त स्वप्न-लालसा तुरत दिखी कि भूल-चूक धवंसिनी अवावृता हुई। पुकार ने समस्त खोल दी छिपी प्रवंचना कहा कि शुष्क है अथाह यह कुआँ कि अन्धकार-अन्तराल में लगे महीन श्याम जाल घृण्य कीट जो कि जोड़ते दीवाल को दीवाल से व अन्तराल को तला अमानवी कठोर ईंट-पत्थरों से भरा हुआ न नीर है, न पीर है, मलीन है सदा विशून्य शुष्क ही कुआँ रहा। विराट् झूठ के अनन्त छन्द-सी भयावनी अशान्त पीत धुन्ध-सी सदा अगेय गोपनीय द्वन्द्व-सी असंग जो अपूर्त स्वप्न-लालसा प्रवेग में उड़े सुतिक्ष्ण बाण पर अलक्ष्य भार-सी वृथा जगा रही विरूप चित्र हार का सधे हुए निजत्व की अभद्र रौद्र हार-सी। मैं उदास हाथ में हार की प्रत्प्त रेत मल रहा निहारता हुआ प्रचण्ड उष्ण गोल दूर के क्षितिज। शून्य कक्ष की उदास श्वासहीन, पीत-वायु शान्ति में दिवाल पर सचेष्ट छिपकली अजान शब्द-शब्द ज्यों करे कि यों अपार भाव स्वप्न-भार ये प्रशान्ति गाढ़ में प्रशान्ति गाढ़ से प्रगाढ़ हो समस्त प्राण की कथा बखानते अधीर यन्त्र-वेग से अजीब एकरूप-तान शब्द, शब्द, शब्द में। मुझे पुकारती हुई पुकार खो गई कहीं... आज भी नवीन प्रेरणा यहाँ न मर सकी, न जी सकी, परन्तु वह न डर सकी। घनान्धकार के कठोर वक्ष दंश-चिह्न-से गभीर लाल बिम्ब प्राण-ज्योति के गभीर लाल इन्दु-से सगर्व भीम शान्ति में उठे अयास मुसकरा घनान्धकार के भुजंग-बन्ध दीर्घ साँवरे विनष्ट हो गए प्रबुद्ध ज्वाल में हताश हो। विशाल भव्य वक्ष से बही अनन्त स्नेह की महान् कृतिमयी व्यथा बही अशान्त प्राण से महान् मानवी कथा। किसी उजाड़ प्रान्त के विशाल रिक्त-गर्भ गुम्बजों-घिरे विहंग जो अधीर पंख फड़फड़ा दिवाल पर सहायहीन, बद्ध-देह, बद्ध-प्राण हारकर न हारते अरे, नवीन मार्ग पा खुला हुआ तुरन्त उड़ गए सुनील व्योम में अधीर हो। मुझे पुकारती हुई पुकार खो गई वहीं सँवारती हुई मुझे उठी सहास प्रेरणा। प्रभात भैरवी जगी अभी-अभी।	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	林徽因	情愿	我情愿化成一片落叶，让风吹雨打到处飘零；或流云一朵，在澄蓝天，和大地再没有些牵连。但抱紧那伤心的标志，去触遇没着落的怅惘；在黄昏，夜班，蹑着脚走，全是空虚，再莫有温柔；忘掉曾有这世界；有你；哀悼谁又曾有过爱恋；落花似的落尽，忘了去这些个泪点里的情绪。到那天一切都不存留，比一闪光，一息风更少痕迹，你也要忘掉了我曾经在这世界里活过。选自《新月诗选》（1931年9月）	T3	生命、时间与存在	T2	T3	T3
ARA	الشاعر الجزار السرقسطي	قصيدة يسعى الحريص ورزقه مقسوم	يَسعى الحَريص وَرزقه مَقسومُ وَالحرص مَرتعه الخَصيب وَخيم لَو نالَ بِالحَزم امرؤ حَظ الغنى ماتَ الفَتى الكَسلان وَهُوَ عَديم سَبق القَضاء بِكُل ما هُوَ كائن فمن النهي التَفويضُ وَالتَسليم قَد قَسَّمَ الأَرزاق بَينَ عِباده رَبٌ رَؤوف بِالعِباد رَحيم حرص الفَتى سَببٌ إِلى حِرمانهِ وَطلابُهُ ما لَيسَ يُدرك شوم ما بال دُنياي الدَنية لَم تُقم أَودي أَكلُّ مَفوهٍ مَحروم نُوديت واحدها وَرُخمت المُنى بئس النِداء وَراءه التَرخيم قَدر عن الآمال أَصبَح مُقعدي وَمِن المقادرِ مُقعَدٌ وَمُقيم لا تَجزَعي يا نَفس إِن خَطبٌ عَدا فَالحُر يَعثر تارَةً وَيَقوم لَيسَ العَجيب بِأن غَيري راضِعٌ ثّدي المُراد وَأَنَّني مَفطوم فَكَذا الزَمان بِأَهلِهِ مُتَقَلب لا البُؤس فيهِ وَلا النَعيم يَدوم إِن الفَقيه أَبا الوَليد المُنتقى وَزرٌ كَفيل بِالمُراد زَعيم لَولا سُلوك يَمينه سبلَ النَدى دَرَست وَلَم يُعلم لَهن رُسوم يا أَيُّها المَحروم مَأمول المُنى أَجهلتَ أَن عَطاءه مَحتوم لا تَعدُ لُقياهُ وَزره مُسلِماً فَلِقاؤُهُ يَكفيك وَالتَسليم وَأَنخ بِباب رِحابه بدن الرَجا ء وَلا تخم فَالجود فيهِ خيم أَضفى الوقار عَلَيهِ حلة هَيبَةٍ تَطريزُها التَبجيل وَالتَعظيم مُتَواضع في رفعة ذي همةٍ تَسمو إِلى كسب العَلا وَتَهيم همم سمت رتبَ العلا حَتّى غَدَت وَكَأَنَّها فَوقَ النُجوم نُجوم مُتَوقد الآراء يَقظان النُهى طبٌّ بِأَدواء الزَمان عَليم حُلو وَمُر للمرير مَذاقه كَالدَهر فيهِ شَقاوَةٌ وَنَعيم شادَ العلا بيد العَطاء فَمجده عالي البِناء وَغَيره مَهدوم مِن مَعشَرٍ ما زالَ في أَموالهم حَق لِمَن يَرجوهم مَعلوم الفَضل فيهِ وَفي ذَويه لَم يَزَل مِنهُ حَديث فيهمُ وَقَديم لِلّه مِنهُ أَيُّ فارس مَقولٍ يَعنو لَهُ المَنثور وَالمَنظوم ماضٍ أَقامَ مَنار كُل فَضيلةٍ وَأَسال سَيل الجود وَهُوَ عَريم وَفَقيه شورى إِن تعرض مشكلٌ جَلّى دُجى الأَشكال وَهُوَ عَديم ضافي الذُيول مِن السَكينة وَالتُقى يَقظان مَأمون الجِهات سَليم مُتَبَرع بِبَلاغة وَفَصاحةٍ تَعنو إِلَيها يَعرب وَتَميم قَد شَدَ أزر المأثرات كَما تَرى شَدَّ البِناء الواهي التَدعيم عقم الزَمان عَن أَن يَجيء بِمثله إِن الزَمان بِمثله لَعَقيم يا مِن يُؤنبه عَلى صِلة النَدى أَعلمتَ مِن في المُكرَمات تَلوم هَيهات نَقل الصَخر أَعسَرُ مَطلَباً أَن يَستَحيل عَن العَطاء كَريم لَيسَ اِبتِذال المال يُفنيه وَلا يُبقيهِ في كَف اللَئيم اللوم حسب الكَريم محامد تَبقى لَهُ وَكَفى اللَئيم بِأَنَّهُ مَذموم لَما رَأَيت سَماءَ جودك زُيِّنَت بِنُجومِ جودٍ نوؤها مَسجوم أَرسَلت شَيطانَ اِفتِقاري سامِعاً فَلَعله بِشهابها مَرجوم	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T3
LZH	趙璜	手植檜次韻	廟庭幾千載，燬矣仍復新。大哉吾夫子，天地與俱存。不有干霄木，何以表聖門。況茲手親植，年所誇先秦。彼五大夫者，安敢窺其群。龍姿閱冬秀，翠蓋當夏屯。對取乾坤象，旋成左右文。云胡困回祿，烈焰起夜分。顧此亦數耳，榮枯夙所聞。九泉無曲處，春意施必均。弔災阻修道，東望日幾巡。本深末還葴，天定終勝人。再挺歲寒標，龜鳧讓嶙峋。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
CAT	Josep Palau i Fabre	Paradís atroç	A celle qui se fait appeler “Tabou” Amb els teus ulls oberts ompliries l'estança on el teu cos madur fóra el meu instrument, i el teu ventre, que té la forma impertinent, daria el ritme atroç del repòs en la dansa. Obririen l'espai espais d'esgarrifança, i entorn del blanc silenci, una música ardent, fingiria en el sostre un ample firmament on àngels taciturns farien contradans. I hauríem, de la nit, els infants més rebels: monstres que pariries en la buidor dels cels i anirien a raure a l'òrbita malalta on circulen a lloure els coixos i els cretins... Jo et besaria el ventre com una immensa galta, i tu em demanaries que te'l besés per dins.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
JPN	重如	null	たゆみなく　こころをかくる　みたほとけ　ひとやりならぬ　ちかひたかふな	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
LZH	滕珂	謁梅都官墓	百年詩老卧空山，猶憶當時語带酸。贏得兒童喚夫子，可憐名位祇都官。手編新史唐文備，骨立殘碑漢籀漫。落日牛羊上丘隴，草埋翁仲獨峨冠。	T3	生命、时间与存在	T3	T4	T3
POR	Claudio Willer	Dias Circulares	I Tua presença é monstruosamente reveladora, e sei que devo continuar a existir imerso em sua transparência. Às vezes, a própria distância é um encontro, as horas alaranjadas do dia podem ofuscar, e a [radiação dos signos irá despertar-me de vez. Tudo flutua no olhar, apontando para a descida sem limite. II O mistério transborda, transforma-se em enxurrada, apaga o rastro e arrasta consigo os fragmentos dos meus ossos. As manhãs de Setembro continuam muito frias, e flutuam em seu envoltório de sobrenatural, crisálidas encerrando a voracidade da posse. Os [prédios de gelatina confundem-se com o horizonte e atraem meus passos para o indecifrável, para a quantidade de enigma presente no teu olhar, e que escorre pelas mãos, invadindo o ar que respiro. A armadura ainda ensanguentada, levanto-me, para continuar a caminhada em tua direção, estátua de sal eternamente à minha frente, absorvendo toda a [luminosidade do mundo, monte de signos de todos os acasos incompreensíveis, anunciadora da queda infinita. (...) In: WILLER, Claudio. Dias circulares. São Paulo: Massao Ohno: Roswitha Kempt, 1976. NOTA: Poema composto de 3 parte	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
POR	Henry Corrêa de Araújo	Olho a olho	procuro onde teu corpo no escuro frente a frente concentro onde melhor te adentro palmo a palmo penetro onde animal te adestro corpo a corpo te sugo onde mulher o teu suco pouco a pouco retorno à condição vegetal.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	葛孔明	題畫	結屋髙人占一丘，間行小立俯清流。青山落手誰争得，一片詩情在杖頭。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T6	T1
LZH	胡文舉	挽故知容州朝請陶公	孤松挺挺凜高風，萬語形容不盡中。獨指平塘塘上水，水之清處儼如公。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
URD	Khalilur Rahman Azmi	کہوں یہ کیسے کہ جینے کا حوصلہ دیتے	کہوں یہ کیسے کہ جینے کا حوصلہ دیتےمگر یہی کہ مجھے غم کوئی نیا دیتےشب گزشتہ بہت تیز چل رہی تھی ہواصدا تو دی پہ کہاں تک تجھے صدا دیتےکئی زمانے اسی پیچ و تاب میں گزرےکہ آسماں کو ترے پاؤں پر جھکا دیتےیہ کہئے لوح جبیں پر ہے داغ رسوائیزمانے والے ہمیں خاک میں ملا دیتےہوئی تھی ہم سے جو لغزش تو تھام لینا تھاہمارے ہاتھ تمہیں عمر بھر دعا دیتےبھلا ہوا کہ کوئی اور مل گیا تم ساوگرنہ ہم بھی کسی دن تمہیں بھلا دیتےکوئی ہو لمحۂ فرصت کہ بیٹھ کر ہم بھیذرا عروس تمنا کو آئینہ دیتےملا ہے جرم وفا پر عذاب مہجوریہم اپنے آپ کو اس سے کڑی سزا دیتےزباں پہ کس لیے یہ حرف ناگوار آتاہمارے زخم ہمارا اگر پتا دیتےذرا سی دیر ٹھہرتی جو گردش ایاماسے شباب گریزاں کا واسطہ دیتے	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر ناصر ثابت	قصيدة سانتا مونيكا	-1- أرصفة العالم تمتدُّ أمامي والتأريخُ المتآكلُ يمتدُّ ورائي وأنا أتنقلُ بينهما بحثاً عن موتٍ أفضلَ أو عن لحدٍ فرعونيٍ يحفظُ أشلائي فأساطيرُ المصريين القدماءِ لا زالت تستهويني وتلاحقني تخرج من كفيَّ ومن تحتِ ردائي وتنيرُ كأطيافِ الشعر سمائي -2- الطائرةُ اخترقتْ بحرَ الغيم الهادر بهدوءْ ما أن بدأتْ في رحلتها حتى أخذتْ تسبحُ في حباتِ الضوءْ وزئيرُ محركِها يذهبُ ويجيء والجغرافْيا سبحتْ أيضاً في أمواجِ الريحِ وكانت ذاكرةُ اللحظةِ بالأحمالِ تنوءْ أما كرةُ الشمسِ فكانَ الشبقُ الأحمرُ في عينيها يرقصُ ويُضيء -3- الساحلُ من "سانتا كروزٍ"* حتى "سانتا مونيكا" كان يُلوِّحُ كالأطفالِ لنا ويُرافقنا في رحلتِنا المحفوفةِ بالخُضرةِ والأنوارْ وفؤادُ البحرِ الهادئ لم يهدأ أبداً فالماءُ يطاردُ بعضَ طيور النورسِ والزَبدُ الأبيضُ يدهنُ رملَ الشاطئ بالنارْ والموجُ حكاياتُ جلالٍ ووَقارْ قلبُ اليابسةِ يُغازلُ أحلامَ خيوطِ النورِ فتولدُ أغنية وقصائدُ لازالت تستهويني وتحطُّ على كتفيَّ فراشاتٌ.. كالفرحِ المدرارْ -4- يَقتاتُ المشهدُ إعجابيَ إذْ يتبدَّلُ مثلَ خرائطَ لم تُرسمْ بَعْدْ: سلسلةُ جبالٍ ثم سهولٌ ثم دروبٌ من إسلفتٍ عملاقٍ يظهرُ كالأشواك الشريرة عن بُعْدْ ثمةَ أنهارٌ تحملُ في داخلها الرقةَ والوجدْ يبزغُ في الأفْقِ خليجٌ يحتضنُ مياهَ البحر الهادئ بحنانٍ كي يُذهِبَ عنها الرهبةَ والبردْ تظهرُ "سانتا مونيكا" حيثُ النخلُ يُضاجعُ ألوانَ الأفق الممتدْ تختلطُ حُبيباتُ المطرِ بألعابِ الأطفالْ تمتزجُ الضحكاتُ المجنونةُ بالرعدْ إن شتاءَك يستقبلني بصدودٍ وعواصفُ قلبيَ تشتدْ وجنونك يا سانتا مونيكا.. يستهويني وأنوثتك المرسومة فوق السفحِ كباقة وردْ -5- الحدُّ الفاصلُ بين الشاطئ والأمواج انهارَ بلا سبب وستارُ الليل عن الأفق المرتجفِ انداحْ وتداخلت العتمةُ ووجوهَ الناسِ وعُلِّقَ في الأجواءِ البدرُ الرائعُ كالمصباحْ موسيقى تخرجُ من أعجازِ النخلْ وقصورُ نجوم السينما ترقصُ طرباً وتُدثرُ رأسَ التلِّ بقبعةٍ ووشاحْ فعلى أفئدةِ الناسِ ارتسمَ الحبْ وعلى الأبنية ارتسمَ النورُ كقوس القزحِ المُترع بالأفراحْ وأنا قلبيَ يعصره الهمُّ ويدخلُ في دوامةِ ألمٍ ودموعٍ وجراحْ قلبيَ كالمدن المهجورة تسكنه الأشباحْ! -6- سانتا مونيكا فيها أضواءٌ فارهةٌ ومشاهيرٌ فيها ألمٌ.. وعوالمُ سُفلى فيها ظلمٌ مدفونٌ تحت الأرضِ وفيها أشرارٌ يلتهمون الفقراءَ وتُجارٌ يغترفونَ الثروةَ من جثث القتلى. تحتَ الإسفلتِ المفرطِ في قسوته يرقدُ آلافُ السكان الأصليينْ ودخانٌ لحرائقَ يدفنها التاريخُ ويهربُ منها يتناساها يُمعنُ في قتلاها.. قتلا يا سانتا مونيكا يا فاتنة تخطفُ منا الإعجابْ يا امرأةً طاغيةَ الإغراء يا غانية تتسلى يا ضوءاً مرتعشاً كالقرطِ الباذخ.. يتدلى. إن خطايا الإنسان وآثامَ حضارته لا يمكنُ أن تزهرَ بالنسيانِ.. ولا يمكن يوماً أن تصبحَ أحلى.. -7- صوتُ السياراتِ وثرثرةُ الناسِ ورقصةُ بندولِ الساعة تضربني في العمقْ.. تتمنعُ أنثايَ يُحرضها التصخابْ والجدلُ القاتمُ يؤلمني يشتدُّ المطرُ العاصفُ، والبرقْ فالدنيا أيضا ثائرةٌ مثلَ المرأة إنْ حُرمتْ من ثورتها ما عادتْ تصلحُ للعشقْ أما الليلُ، فكانَ غريزيَّ النظراتْ وكذلك كانت أعيادُ الميلاد البالوناتُ الأهدابُ الأمطارُ العطرية.. واللا عطريةُ.. لا فرقْ نلتقطُ الصورَ التذكاريةَ نتجولُ وفقَ مِزاج الريحْ أعترفُ بأخطاءٍ لم أفعلها.. ويدُ الأحزانِ على شباكِ القلبِ تَدُقْ. "أيسلانيجرا" ديوان الرائع بابلو نيرودا ينشلني من وجعِ الواقعِ كي يدخلني في عالمه المفعم بالصدقْ * كاليفورنيا - 9 شباط 2008 * مدينة ساحلية في جنوب كاليفورنيا. بلدة ساحلية صغيرة إلى الجنوب من سان فرانسيسكو.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T3
HIN	Guru Gobind Singh Ji	15. कहा भयो जो दोउ लोचन मूंद कै	कहा भयो जो दोउ लोचन मूंद कै बैठि रहिओ बक धिआन लगाइओ ॥ न्हात फिरिओ लीए सात समुद्रनि लोक गयो परलोक गवाइओ ॥ बास कीओ बिखिआन सो बैठ कै ऐसे ही ऐसे सु बैस बिताइओ ॥ साचु कहों सुन लेहु सभै जिन प्रेम कीओ तिन ही प्रभ पाइओ ॥९॥२९॥	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ARA	الشاعر مسافع بن عبد العزي الضمري	قصيدة والله لا أنسى النعامة ليلة	والله لا أنسى النعامة ليلة ولا يومها حتى أوسد معصمي مسحة غيطان الفضاء ولقوة إذا طوطئت كأنها حمى ميسم	T2	爱、情感与人际关系	T1	T2	T2
ENG	Le Gallienne, Richard	THE LAST TRYST	The cowbells wander through the woods, ‘ Neath arching boughs a stream slips by, In all the ferny solitude A chipmunk and a butterfly Are all that is — and you and I. This summer day, with all its flowers, With all its green and gold and blue, Just for a little while is ours, Just for a little — I and you: Till the stars rise and bring the dew. One perfect day to us is given; Tomorrow — all the aching years; This is our last short day in heaven, The last of all our kisses nears — Then life too arid even for tears. Here, as the day ends, we two end, Two that were one, we said, for ever; We had Eternity to spend, And laughed for joy to know that never Two so divinely one could sever. A year ago — how rich we seemed! Like piles of gold our kisses lay, Enough to last our lives we dreamed, And lives to come, we used to say — Yet are we at the last to-day. The last, I say, yet scarce believe What all my heart is black with knowing; Doomed, I yet watch for some reprieve, But know too well that love is going, As sure as yonder stream is flowing. Look round us how the hot sun burns In plots of glory here and there, Pouring its gold among the ferns: So burned my lips upon your hair, So rained our kisses, love, last year. We saw not where a shadow loomed, That, from its first auroral hour, Our happy paradise fore-doomed; A Fate within whose icy power Love blooms as helpless as a flower. Its shadow by the dial stands, The golden moments shudder past, Soon shall he smite apart our hands, In vain we hold each other fast, And the last kiss must come at last. The last! then be it charged with fire, With sacred passion wild and white, With such a glory of desire, We two shall vanish in its light, And find each other in God's sight.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
POR	Goulart de Andrade	Kosmos	Tens a aurora na boca e a noite escura Nos olhos; no cabelo em desalinho. O mar bravo, a floresta, o torvelinho; E as neves da montanha em tua alvura Possuis na voz a música e a frescura Da água corrente; o sussurrar do ninho Na surdina sutil do teu carinho, Em que o calor ao travo se mistura... Cheiras como um vergel! Tens a tristeza De uma tarde hibernal, em que anda imerso Teu amor — meu algoz e minha presa — Em tua alma e teu corpo acha meu verso Todas as convulsões da natureza E as harmonias todas do universo.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T1
ZHO	胡正勇	望星空	望星空久居城市，星空暗淡久居城市，星空暗淡我感觉宇宙在一天天凋零我感觉宇宙在一天天凋零父亲来电说病中的阿海想见我一面父亲来电说病中的阿海想见我一面我连夜驾车往老家赶我连夜驾车往老家赶从城市到县城再到竹坞里从城市到县城再到竹坞里幽暗的星空越来越绚烂幽暗的星空越来越绚烂阿海在屋前的稻场上迎接我阿海在屋前的稻场上迎接我轮椅上的他仰着头说：轮椅上的他仰着头说： “群星闪耀的夜空让我迷恋人间” “群星闪耀的夜空让我迷恋人间” 辽阔的星空秩序井然辽阔的星空秩序井然穹顶是童年的那片葡萄架穹顶是童年的那片葡萄架密密匝匝的星斗密密匝匝的星斗是紫色的葡萄、青色的葡萄是紫色的葡萄、青色的葡萄山风吹来，星空晃动山风吹来，星空晃动我儿时的伙伴阿海已人至中年我儿时的伙伴阿海已人至中年不远处日夜流淌的无量溪不远处日夜流淌的无量溪是银河系在大地上的倒影是银河系在大地上的倒影一只小兽睁大眼睛一只小兽睁大眼睛望着星光下平静的卢湖望着星光下平静的卢湖它以为发现了又一片星空它以为发现了又一片星空	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T3	T1
CES	Košín, Josef	Na Perpetuu.	Milé je to potěšení, na tebe se podívati; mílo ale právě není, řeči tvoje poslouchati.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
RUS	Измайлов Александр Алексеевич	Луна в белом чепчике с узором...	Ты в поля отошла без возврата. Да святится имя Твое! Снова красные копья заката Протянули ко мне острие. О, исторгни ржавую душу! Со святыми меня упокой. Ты - держащая море и сушу. Неподвижно тонкой рукой! А. Блок Луна в белом чепчике с узором... Лунный мир мне так привлекателен. Гляжу на всё растерянным взором, Размер для меня необязателен. Ловлю весны поцелуи я. Мил мне гномик в куртке затертой. Не спеть ли мне аллилуйя,- Аллилуйя на глас четвертый? В мозгу перья страуса качаются, Ненавижу серые пушки. Папа с мамой в баню собираются, Свистнул карлик на лесной опушке. Мне мила моя греза Фантаста. Жду я с белой Девою встречи. Ах, зачем, ах, зачем я так часто Перехожу за черту человеческой речи? Как скучает крендель над булочной, Как квартального смех раскатист! Пересыпается солнце в пыли переулочной... Спою-ка чертенятам акафист. Чертенятки милые, малые, Ах, вы лучше целой столицы!.. Серебрю я сны небывалые. Вскую шаташася, языцы?	T6	语言、艺术与创造	T5	T6	T6
LZH	朱恪	道家山	勝遊何處覓蓬萊，十二欄杆迤邐開。丹竃火銷龍虎伏，碧梧枝老鳳凰來。春風瑤草煙霞窟，夜雨桃花錦繡堆。一自仙人騎鶴去，石壇陳跡半蒼苔。	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
RUS	Boris Chersonskij	[Разросшийся сад]	Разросшийся сад. Разваливающийся господский дом с колоннами, дом сиротский, советник статский такой-то, раб Господен. Теперь в отставке. Господь говорит: "Свободен!". Свободен - хоть до утра прогуливайся по саду смотри как рассветный луч скользит по фасаду, застревая в трещинах, загораясь в чердачном окне на манер пожара. Год был неудачным. Неурожай, отставка, а дом заложен-перезаложен, банк прислал покупателя. Впрочем, возможен новый кредит. Погрузимся в болото долга. Истекают сроки, ждать осталось недолго. Постыдна продажа, покуда живут на свете старцы, знавшие батюшку с матушкой, помнящие как дети в белых платьицах бегали по аллеям. Себя не жалеем - хоть старых рабов пожалеем. Они не видят развала - так помутилось зренье. Не ходят в церковь - так ослабело тело. Они не знают - еще при дедушке началось разоренье, отец - продолжил, а внук - завершает дело. В отставке, в долгах как в шелках, тех нет, те - далече, как сказал поэт. Наг стою перед Богом. Кабы само загорелось - было бы легче. Не пришлось бы на старости совесть отяготить поджогом.	T3	生命、时间与存在	T3	T4	T3
LZH	姚汝循	半峰禪院遲同遊諸君	策杖款禪扃，垂藤交古路。却顧後來人，蒼蒼隔煙霧。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T2	T1
DEU	Saskia Warzecha	[und dass morgen, übrigens, überall sei]	und dass morgen, übrigens, überall sei: zunehmend sich schwach machen / eine müdigkeit, die fürs wachbleibenwollen einnimmt, lauschen. von ihrem untergang flüstern die fenster recht laut zu tagen. karenzzeit, zeit, die einen sich einrichten lässt, hinter leicht geöfneten bahnen stoff. wer hier anhebt zu sprechen, stellt sich dem zeitverzug zu. du wirfst dich stets nur häppchenweise hinein, ein quäntchen eigenheit. noch aber könntest du prassen. generös verschwenden, wo ich aufs sommerende warte, damit die fliegen in meiner küche mich wieder verlassen. auch sie: schwarze quadrate – die aber fliegen können. das, vor allem, trennt geschickt ihre umrisse ab von mir. ich bin ein buch, das angst hat umzukippen, gleich einem gewässer, in das man bücher schmeißt. wer schmeißt? die fliegen. indem sie still sind. die luft, indem sie brummt.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	傅元峰	桃林中的黄河	一片暮春的桃林中有我的老黄河风中落花纷纷斥责父亲疏于生根，没能留住寸土在中年疏松的河岸，有些骄傲已失去了立锥之地他本想申辩但消逝在这种想法的激流里桃林间的黄河翻滚不只是带走他和他的女儿这片桃林，也被他生下的黄河带走了在那深邃的林间，我的浑浊常像黄河一样清澈	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T2
JPN	有果	null	かせさむみ　つきはひかりそ　まさりける　よものくさきの　あきのくれかた	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	郭恭	秋池一枝蓮	秋至皆零落，凌波獨吐紅。托根方得所，未肯即隨風。	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
ITA	Niccolò de' Rossi	273	Lo core clama ag spiriti e crida: « Venite ne la mente dentro al coro, ché quine dee esser lo consistoro, per mandato di quella che çi guida ». Unde l'alma lieta, che par che rida, ad un et altro dice di costoro: « Vedrete ça lo nobele thesoro ch'Amor ni presta, tanto a nui se fida ». Alor andonno al loco deputato, e lì trovòn la donçela formosa, sì splendida c'ognun vi fu abaiato. Poi quella, per sua vertù pïetosa, gli fa beati de ço che gli plaçe: cusì denanti a lei viveno en pace.	T2	爱、情感与人际关系	T5	T2	T2
ZHO	鲁西西	喜悦	喜悦漫过我的双肩，我的双肩就动了一下。喜悦漫过我的颈项，我的腰，它们像两姐妹将相向的目标变为舞步。喜悦漫过我的手臂，它们动得如此轻盈。喜悦漫过我的腿，我的膝，我这里有伤啊，但是现在被医治。喜悦漫过我的脚尖，脚背，脚后跟，它们克制着，不蹦，也不跳，只是微微亲近了一下左边，又亲近了一下右边。这时，喜悦又回过头来，从头到脚，喜悦像霓虹灯，把我变成蓝色，紫色，朱红色。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	CUSTOM:喜悦体验
SLV	Pregl Kobe, Tatjana	23	Ljudje se stekajo z vseh strani, hitijo po pobočju hriba in po klancu navzdol v široko ravnino. Za njihovimi hrbti je sonce in pred njimi zlata in zelena dolina. Vroča sapa pihlja navzgor proti njim in z njo vroči vonji po zrelem sadju, ki ga nosijo. V laseh, rjavkastih od prahu, se jim iskrijo bledo rumeni žarki in njihova porjavela lica žarijo od veselja. Brez misli stopam za množico, da bi v motni svetlobi zgodnjega jutra zajela obraze ljudi in obrise stvari, ki jih radostijo.	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
ZHO	艾里馥	无题	我多想再停留一会儿在这繁花堆就的树荫下。我忍不住仰望那些净白的花朵。它们脱胎自粗粝的枝条芳香飘溢。繁殖，奇妙的繁殖天使应为此记上一笔：俗物的壮举。我以母亲为傲我以孩子们为傲有一条清洁的河流已经通过脐带流进了我们的身体。我的河流，祖先的河流，造物者的河流。曾经有一个掘墓人躺进了自己挖好的墓穴，许久，他才发出声音： “是的，大小已经很合适了无论对什么人。” 当人们拉他上来时他的双手紧实而有力。他说，我们会消逝，我们自有归宿。	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	王韵华	窗外春雨	一场春雨匆匆来临我躺在床上听到踉踉跄跄的步伐要赶到桃花之前麦子起身之前我能听出急促和慌乱这使我突然回想起小时候母亲悄悄来到我的床前给我塞了一个馒头又悄悄离开	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	葉恒	送李中父使征東	鴨綠江頭春水淸，悠悠旌旆照江明。陪臣擁道迎司馬，宣室承恩重賈生。素繭題詩發高興，翠螺酌酒見鄕情。憑君問訊張司諫，還有珠璣到鳳城。	T2	爱、情感与人际关系	T4	T2	T2
JPN	道信	null	たえなむと　きみかしけるを　しらすして　またむかしとも　おもひけるかな	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	楊興宗	出劍門	嘔啞鳴艣下長川，萬疊青峰只眼前。山鷓啄殘紅杏粉，杜鵑啼破緑楊烟。夢迴蜀棧雲千片，醉枕巴江月一船。物色誰分杜陵老，風騷牢落劍南天。	T1	自然、宇宙与地方感	T1	T1	T1
LZH	舒遜	題秋江圖為黃友仁賦	老樹槎牙石巃嵸，隔岸人家紫煙重。長江蒼茫日夜浮，天塹西來雲影動。駕風上水誰家船，片帆高颺孤雲邊。林下伊誰褦襶子，抱琴應訪草堂仙。毫端遠勢莫與比，巴陵洞庭秋色裏。莫是當年顧虎頭，寫出滄洲千萬里。	T6	语言、艺术与创造	T1	T6	T6
ZHO	雷晓宇	微观记	端起杯子，不经意发现端起杯子，不经意发现沿口有一道静如闪电的微小裂纹沿口有一道静如闪电的微小裂纹有些愕然。你不知道闪电有些愕然。你不知道闪电是何时从天空转移到是何时从天空转移到一件盛水器皿之上的一件盛水器皿之上的但在嘴唇碰到但在嘴唇碰到杯沿时，还是感受到了杯沿时，还是感受到了一阵阵轻微的战栗一阵阵轻微的战栗就如你不知道战栗为何而起就如你不知道战栗为何而起但在一只空无一物的杯子但在一只空无一物的杯子被重新注满茶水时被重新注满茶水时你仍然看到了，一顷碧水之上你仍然看到了，一顷碧水之上那无端升起的浩渺烟波那无端升起的浩渺烟波	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ARA	الشاعر محمد الشيعاني	قصيدة الصلاة على خير الأنام	إذا ما شئت تفريجا لهّم فقل: يا رب صل على محمد وإن يوما تأخر عنك رزقً فلا تجزع وصل على محمد وإن دارت بك الدنيا وضاقت فلا تحزن وصل على محمد وإن أسرفت في ذنب ولهو فلا تقنط وصل على محمد فأكثر من صلاتك كل حِين لتحظى بالشفاعة من محمد	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ZHO	人邻	蚂蚁	这太奇异的细碎的舞蹈的铁，铁的尖利影子，世界只能叫它行走得太快，并且慌慌张张。草地上仰卧着的我，看见一片摇摇欲坠的草叶上，一对酸辣的蚁钳突然巨大，剪开了整座山坡光线的完美。	T3	生命、时间与存在	T1	T3	T3
DEU	Logau, Friedrich von	73.Dreyerley schädliche Leute	Wo viel Fremde kummen hin, ist viel neues mite kummen; Wo viel Ärtzte kummen hin, gehn die Menschen weg mit summen; Wo viel Advocaten sind, geht gerades nach dem krummen.	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	王仁裕	題孤雲絶頂淮陰祠	一握寒天古木深，路人猶說漢淮陰。孤雲不掩興亡策，兩角曾懸去住心。不是冕旒輕布素，豈勞丞相遠追尋。當時若放還西楚，尺寸中華未可侵。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
DEU	Logau, Friedrich von	40.Stat geht für Land	Bei der Stadt ist Stattlichkeit, Bei dem Dorffe Dürfftigkeit. Ist's nun recht, wenn gleich die Stat Statlich auch zu steuern hat?	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ENG	Riley, James Whitcomb	THE SAME OLD STORY	The same old story told again — The maiden droops her head, The ripening glow of her crimson cheek Is answering in her stead. The pleading tone of a trembling voice Is telling her the way He loved her when his heart was young In Youth's sunshiny day: The trembling tongue, the longing tone, Imploringly ask why They can not be as happy now As in the days gone by. And two more hearts, tumultuous With overflowing joy, Are dancing to the music Which that dear, provoking boy Is twanging on his bowstring, As, fluttering his wings, He sends his love-charged arrows While merrily be sings: “Ho! ho! my dainty maiden, It surely can not be You are thinking you are master Of your heart, when it is me.” And another gleaming arrow Does the little god's behest, And the dainty little maiden Falls upon her lover's breast. “The same old story told again,” And listened o'er and o'er, Will still be new, and pleasing, too, Till “Time shall be no more.”	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
TUR	Maya Angelou	Geldiğinde Bana Sen	Geldiğinde bana sen, davetsiz, ansızın Çağırıyorsun beni Hatıraların beklediği Evvel zaman odalarına. Bir çocuğu avutur gibi, Tavan araları bana sunduğun, Günlerin bir avuç tortusu, Öteberisi kaçamak öpüşlerin, Ödünç aşkların pılı pırtısı, Ve sandıkları gizli sözlerin, AĞLIYORUM Çeviren: Faris Kuseyri	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	狄従夏	月夜同劉天山作	孤館寒燈夜，相看聽晚笳。清宵醒客夢，明月落梅花。碧海潮聲急，清霜雁影斜。不堪憐嵗暮，況復是天涯。	T2	爱、情感与人际关系	T1	T2	T2
TUR	Köroğlu	İki Koçak Bir Araya Gelince	İki koçak bir araya gelince Yiğit derler arap atı koşana Çarhacılar birbirini bulunca Yeğin atlar yer bulamaz kaşana Yeğin atlar dorusundan, kırından Şahbazların yahşisinden yeğinden Koçyiğitler izin ister beyinden Düşmanına bozkurt gibi boşana Koç yiğit cıdasın kendi götürür Kimini vurur, kimisin yatırır Kelle keser aktarmasın götürür Hayın derler ol mahalde şaşana Köroğlu der: ulu meydan kurulsun Çekilsin sancaklar tuğlar yürünsün Koç yiğidin bunda adı sorulsun Buna döğüş derler Bey ne Paşa ne	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
MKD	Mihail Rendžov	АМФОРА	Чекавме од неа да излета пауница Морска птица, сјајна галебица Чекавме. Не дочекавме. Чекавме од неа да излезат златни пајаци Галии, одисеи, аргонаути Чекавме. Не дочекавме. Чекавме од неа да излезат Воини Кедрови гори, кипариси, божици, леандри Чекавме Не дочекавме Чекавме од неа да издишат ветрови Морски чудовишта, танчерки и кирки Чекавме. Не дочекавме. На дното и` лежеше само Тагата на Сафо Во син тамарис Престорена.	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
ZHO	逢铭	鱼的联想	四方的风都坐下来各自掏出口袋的回忆有些碎有些灰灭有些如砖如瓦极少数是活鱼逃向天空四方山岭都站起来各自烧烟吐露未来有镶钻黄金大厦有豪华城市邮轮谁骑了活鱼奔过银河？夜晚们各自躺下唱着梦一个个跃过羊背有银织的余晖有紫箔的灰烬半尾鱼回头滴落了一声休止符	T3	生命、时间与存在	T3	T3	T3
LZH	马三俊	射蛟台怀古	汉武特雄俊，超然负大略。身宅帝王居，旌旗四海薄。立祠勤祷媚，岂陟礼衡霍。浮江走浔阳，千里舳舻泊。神怪当其前，威生相拏攫。天子按剑怒，挽弓足霜锷。一发惊浪恬，腥风瞥然著。神力乃殊妙，天威非所度。好事喜凿政，附会此台托。石嵌附江滨，涛声天际落。盛迹已云往，雄概独略约。方士感宫闱，将军时绝幕。英明替恭俭，纯美倏凋索。登台豁俯仰，慷慨为斟酌。高吟发长啸，蛟龙各潜壑。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	蔡正孫	和疊山先生韻	山色愁予渺渺青，平生心事杜鵑行。霜饕雪虐天終定，歲晚江空冰自清。肩上綱常千古重，眼前榮辱一毫輕。離明坤順文箕事，此是先生素講明。	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
LZH	王庭	潼关	关门高锁处，飞鸟不能过。雉堞连群嶂，风烟俯大河。代更千战少，势在一夫多。入夜闻刁斗，军声壮若何！	T4	社会、权力与历史	T4	T4	T4
ARA	الشاعر القاسم بن عبيد الله	قصيدة أَبِن لي كَيفَ أَمسَيتَ	أَبِن لي كَيفَ أَمسَيتَ وَما كانَ من الحالِ وَكَم سارَت بِكَ الناقَ ةُ نَحوَ المَنزِلِ الخالي	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر شقراء بنت الحباب	قصيدة أَقول لِعمرو وَالسياطُ تلفّني	أَقول لِعمرو وَالسياطُ تلفّني لَهنّ عَلى مَتنيّ شرّ دليلِ فَأشهد يا غيران أنّي أحبّه بِسوطكَ لا أقلع وأنتَ ذليلُ	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
ARA	الشاعر مرعي الكرمي	قصيدة لئن قلد الناس الأئمة إنني	لئن قلد الناس الأئمة إنني لفي مذهب الحبر ابن حنبل راغب أقلد فتواه وأعشق قوله وللناس فيما يعشقون مذاهب	T5	神圣、超验与智慧	T5	T5	T5
ITA	Luigi Carrer	Stradella cantore	È di sua voce angelico Il modulato suono, Che il genuflesso popolo Affida di perdono, Quando fra i sacri portici Si fa dall’alto udir. Ed io straniera, io gelida Al mistico richiamo, Ardo in profane smanie, Miseramente io l’amo, E col fragor dell’organo Confondo i miei sospir. Perchè non t’odo, o tenera Voce, quand’è la sera, Dalla laguna ascendere Alla magion severa Ove solinghi muoiono I voti del mio cuor? Perchè, seguendo il fervido Desio che mi consuma, Del circostante pelago Fender la molle spuma Teco in barchetta celere Non mi concede amor? E tu fra i seggi morbidi, Da lato a chi t’adora, Mescer ai vaghi zeffiri La voce che innamora, E i lidi udir ripetere Sommessamente il suon! Farmi potessi rondine Dell’aure pellegrina, E alle tue chiuse battere Finestre la mattina. Dicendo: amor mio, destati; Vigile e teco io son! Tutta la notte in gemiti Passai da te divisa; Fioca ho la voce e languida, Perchè nel duol conquisa; Amami, o caro, e limpida E piena tornerà. Ahi! delirando perdesi L’afflitta anima mia: Nacqui a cordoglio assiduo, E allor cessato ei fia Che il gelido silenzio Dei morti mi terrà. No, la gioia che l’alma m’invade Non più sogno, o delirio non è: V’abbandono, o paterne contrade, Ma il mio caro ne viene con me. Fuggi, fuggi, barchetta veloce, Ch’oltre l’acque mi devi rapir; E tu, caro, solleva la voce, Ch’io non oda il paterno sospir. Ahi la nebbia per l’aure vagante Non mi turbi quest’ora d’amor! Non mi mostri un antico sembiante Trasmodato d’affanno e livor. Tu non sai, padre mio, le querele Che mi costa il doverti lasciar; Padre mio, non chiamarmi crudele, M’è destino altra terra cercar. Tra le pompe di splendida cuna Furo al pianto educati i miei dì; Oggi solo, mutando fortuna, Alla gioia il mio petto s’aprì. Mi son odio le nozze reali Che in silenzio apprestate m’hai tu; Il mio caro non soffre rivali, L’amai primo, a me l’unico ei fu. Addio, patria! Di pianger non cesso, Ma le lagrime asciuga il mio ben: Il mio core è dai palpiti oppresso, Ma il mio fido mi chiude al suo sen. O Vinegia, se dura memoria Di costei che la patria lasciò, Agli amanti fia lugubre storia, E il sospiro de’ posteri avrò. Pallido, pallido L’hai tu veduto Quel veglio estranio Guatarci muto Nel tempio ov’abita Mite il Signor? Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! E mentre l’animo D’ognuno s’era Commosso al sonito Della preghiera, Ei solo fremere Cupo dal cor? Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Non è fantasima Di mente accesa; Furtivo e torbido Uscir di chiesa Il vidi, e tacito Seguirne ognor. Fuggiamo involati, Mio dolce amor! Caro, non chiedermi Chi il veglio sia; Ha un nome cognito All’alma mia, Ma per esprimerlo Non ho vigor. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Fuggiam dov’offrono Secura vita Tra i verdi margini Baia romita, E l’ampia Napoli Col suo romor. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! O se più splendida Ami dimora. Moviamo al Tevere Che l’arti onora, E del Pontefice Sarai cantor. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Che se lo strepito Civil t’affanna, Ne sia ricovero Una capanna, E fonti ed alberi Nostri tesor. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Se fido e incolume Mi sei vicino, I nudi vertici Dell’Apennino Arriderannomi Sparsi di fior. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Vi riveggo, vi conosco, O paterne antiche mura! Ma non era il ciel sì fosco, L’onda torbida ed oscura Non lagnavasi così, Allor ch’ei con me partì. Partì, è vero, ma promise Di tornar fra pochi giorni, E una veste mi commise Ch’oltre il solito m’adorni. Or di voi chi a me la dà? Presso è l’ora, ed ei verrà! Ma che veggo? Sul canale, Una bara, e cappe, e croci? Come? Ascendon per le scale? Quanti lumi, e quante voci! Miserere! udite, ohimè! Cantan tutti... e il morto chi è? Nessun parla. Cosa strana! Padre mio, tu dimmi almeno Perchè suona la campana... Piangi? Oh vieni sul mio seno. Sì, che m’ami! Io lieta son Del tuo pianto e del perdon. Hai tu alfine perdonato Anche ad esso, ond’io non muoia? Vuoi vedermelo da lato, E bearti alla mia gioia? Ma le nozze si faran, Padre mio, di qua lontan. Là tra i fiori, nel boschetto Ove canta il rosignuolo, Quivi è un rustico tempietto Quello è il loco?... Oh acerbo duolo! Un pugnale? Udite? Ohimè! Miserere... E il morto chi è? Ei mi chiama, è alfin tornato; Delle nozze è l’ora giunta. Presto ancelle! Il vel rosato, E la veste in ôr trapunta... Lassa me! Mortale è il duol! Langue il giorno, e ondeggia il suol. Via quel serto! Nol vogl’io! Aspettate ch’io mi desti. Oh! sì allora ei sarà mio, E fra i cantici celesti In eterno l’udirò! — Diede un gemito e spirò.	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
FAS	منوچهر آتشی	فردا که چشم بگشایم	فردا که چشم بگشایم از تپه‌ی روبه‌رو سرازیر خواهی شد به آن‌سوی دامنه اما و پنجره‌ام برای ابد گشوده خواهد ماند سپیده‌دم زنبق‌ها بیدار می‌شوند غوطه‌ور در شبنم و بوی آویشن و بابونه از آغوشم خواهد گریخت کجای این دره‌ی پرسایه خوابیده بودیم که جز صدای تیهوها و بوی آویشن بر شانه‌هایم چیزی را به یاد نمی‌آورم ؟ همیشه دلهره‌ی گم‌شدنت را داشتم یقین داشتم وقتی بیدار شوم تو رفته‌ای و زمین دیگرگونه می‌چرخد یقین دارم اما که خواب ندیده‌ام که تو در کنارم بوده‌ای که با تو سخن گفته‌ام به سایه‌سار دره که رسیده‌ایم تو ساقه‌ی مرزنگوشی زیر دماغمان گرفته‌ای و دیگر چیزی به یادم نمانده است	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
URD	Noon Meem Rashid	تو آشنائے جذبۂ الفت نہیں رہا	تو آشنائے جذبۂ الفت نہیں رہادل میں ترے وہ ذوق محبت نہیں رہاپھر نغمہ ہائے قم تو فضا میں ہیں گونجتےتو ہی حریف ذوق سماعت نہیں رہاآئیں کہاں سے آنکھ میں آتش چکانیاںدل آشنائے سوز محبت نہیں رہاگل ہائے حسن یار میں دامن کش نظرمیں اب حریص گلشن جنت نہیں رہاشاید جنوں ہے مائل فرزانگی مرامیں وہ نہیں وہ عالم وحشت نہیں رہاممنون ہوں میں تیرا بہت مرگ ناگہاںمیں اب اسیر گردش قسمت نہیں رہاجلوہ گہہ خیال میں وہ آ گئے ہیں آجلو میں رہین زحمت خلوت نہیں رہاکیا فائدہ ہے دعوئے عشق حسین سےسر میں اگر وہ شوق شہادت نہیں رہا	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2
LZH	彭韶	送鍾岳賢姪之教上海	吾家田舎少聞儒，分派横塘頗讀書。伯子僊郎超美秩，季方博士得新除。風生池畔芹香細，雨過庭前草色舒。文教從容真可樂，慎毋倚席度居諸。	T2	爱、情感与人际关系	T2	T2	T2

CES

Leminger, Jindřich

Našemu nejmladšímu.

Je malý ještě chlapeček, sny děcké dosud splítá, však v sedlo když si usedne, tož mezi nás se čítá. A očko jeho jarý blesk a nožky jen mu hrají, když na svém strojku titěrném s bratříčkem jezdí v kraji. A každý, kdož jen zhlédne jej, hned, v mžiku rád mít musí, a dámy v něžném objetí mu rády štědří pusy. Nuž zdráv buď! naše děťátko, má píseň k Tobě letí, – až mistrem budeš, pak si též já přijdu pro objetí. – –

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر جابر الكاظمي

قصيدة أقول لروحي إذ تراءى لطرفها

أقول لروحي إذ تراءى لطرفها كتاب ذنوبي والخطايا كتائبُ رويداً لو ان العفو غالبَ ليغلبه فالعفوُ لا بدَّ غالب

T5

神圣、超验与智慧

T5

T3

LZH

顔得遇

招撫峒猺歌

率土王民樂陶陶，犬戎亦民今婆娑。適正人天依中和，日月不老朝山河。

T4

社会、权力与历史

T4

HIN

Harikesh Patwari

यज्ञ-हवन पुन्न-दान धर्म म्ह, बंदे श्रूत जचाले

यज्ञ-हवन पुन्न-दान धर्म म्ह, बंदे श्रूत जचाले, बेईमानी छल-कपट छोड़कै, ध्यान हरि म्ह ला ले ।৷ टेक ।৷ अमर रह ना सदा कोई, या दो दिन की जिन्दगानी, बुरे कर्म से नरक मिलै, शुभ से स्वर्ग निशानी, भजनानन्दी तिरते देखे, डूबैगे अभिमानी, धर्मराज कै रह ना जाकै, पाप-पुन्न कोई छानी, करणी के फल मिलै जरूरी, चाहे जितना जतन बणालें ।৷ अवधपुरी म्ह हरिश्चंद्र नै, आच्छा कर्म करया था, धर्म समझ कै भंगी के घर, जाकै नीर भरया था, श्मशाना की चौकी ओटी, मन म्ह नही ड़रया था, खीच कटारा रानी के, गल ऊपर आप धरया था, काशी पार करी संग राजा, रैयत-फ़ौज रिसाले ।৷ मोरधज से दानी हो गये, जाणै प्रजा सारी, लेण परीक्षा गये द्वारे, अर्जुन-कृष्ण मुरारी, लड़के का लिया खून मांग, धरी कंवर पै आरी, खुद लड़के नै चिरण लागे, आप पिता-महतारी, शुभकरणी कर पदवी पागे, इसी और कौणं पाले ।৷ ध्रुव भगत से बालकपण म्य, यश दुनिया म्ह करगे, बहोत घणे इस दुनिया के म्ह, मौत गधे की मरगे, व्यपारी व्यपार करै थे, धन जोड़ कै धरगे, पापी डुब्बे मझधार म्ह, राम भजनिये तिरगे, गाम धनौरी हरिकेश तू, लयदारी में गाले ।৷

T5

神圣、超验与智慧

T5

ARA

الشاعر مرة بن الرواع الأسدي

قصيدة أَشاقَكَ مِن فُكَيهَتِكَ اِدِّلاجُ

أَشاقَكَ مِن فُكَيهَتِكَ اِدِّلاجُ وَبُتَّ الحَبلُ وِاِنقَطَعَ الخِلاجُ

T2

爱、情感与人际关系

T2

T3

T2

ITA

Alessandro Manzoni

null

Per tutto ti nascondi, per tutto ti riveli: nel vortice dei cieli, nel calice di un fior.

T5

神圣、超验与智慧

T5

ARA

الشاعر وحيد خيون

قصيدة انحناءُ القلبِ

تساءَلْتُ يا أيّـها العالمُ المُمْطِرُ ويا أرضَ بغدادَ يا أيُّها العالَمُ المُقْمِرُ ويا أرضَ شِبْهِ الجَزيرةْ على أيِّ أرضٍ سَأُلْقي بهذي الدّموعِ الغزيرةْ؟ وفي أيِّ صَوْبٍ سأُلقي بُذُورَ الزُّهورِ الصَّغيرةْ؟ ومَنْ سوفَ يَحْمِلُ هذي الأمانةْ؟ ولو نَجَمَ الزَّهْرُ مَنْ سوفَ يُعطي مكانَهْ؟ ومَنْ ينحني بعدَ يومينِ للزَّهْرَةِ المُسْتَديرةْ؟ فأشفقتِ الأرضُ منها وقالتْ أموراً كثيرةْ وأمّا الجبالُ فقالتْ أنا؟ أنا ليسَ لي قُدْرَةٌ على حَمْلِ هذا العَنا فأحْضرتُها ثُمَّ قُلْتُ انْحَنوا للحبيبةِ قَبْلي أنا فلم يسْمَعِ الأمْرَ قلبي القليلُ المُنى ونادى لغيْرِ الذي فطرَ الكائناتِ عصِيٌّ أنا فناديتُ مَنْ ينحني للحبيبةْ؟ فعيني تُنادي أنا ورأسي ينادي أنا وما زالَ قلبي عصِيّاً فناديتُ مَنْ ينحني للحبيبةِ هذي رَنا بكى القلبُ وانصاعَ شيئاً فشيئاً ونادى أنا وراحَ يقولُ لها سامِحيني وثمَّ انْحَنَى

T2

爱、情感与人际关系

T2

ITA

Giosuè Carducci

Preludio

Odio l’usata poesia: concede comoda al vulgo i flosci fianchi e senza palpiti sotto i consueti amplessi stendesi e dorme. A me la strofe vigile, balzante co ’l plauso e ’l piede ritmico ne’ cori: per l’ala a volo io còlgola, si volge ella e repugna. Tal fra le strette d’amator silvano torcesi un’evia su ’l nevoso Edone: piú belli i vezzi del fiorente petto saltan compressi, e baci e strilli su l’accesa bocca mesconsi: ride la marmorea fronte al sole, effuse in lunga onda le chiome fremono a’ venti.

T6

语言、艺术与创造

T6

ARA

الشاعر أحمد اللبابيدي

قصيدة أنت المرجى يا أبا الزهراء

أنت المرجى يا أبا الزهراء يوم المعادِ وسيد الشفعاء يا خير من ركب البراق وجاوز السبع الطباق بليلة الإسراء يا من تكون بالإرادة خلقه نوراً ولم يخلق أبو الآباء يا من أتى بالبينات وبالهدى وجلا عن الأبصار كل عماء يا من عليه الله أثنى بالذي هو أهله في محكم الشعراء يا من به عند الإله إذا دعا عبدٌ فقيرٌ نال خيرَ غناءِ يا من له الشرف الرفيع ومن علت قدراً مراتبه على الجوزاء يا من شموس جماله وجلاله ظهرت مظاهرها بغير خفاء يا من لسائله جزيل مواهبٍ يا من به نيطت حبال ولائي يا من به الفرج القريب إذا دجا ليل الكروب وحالك البأساء يا من به نال الوجودُ معزةً وسعادةً من بعد ذل شقاء يا من يغبث المستجير إذا التجا لرحابه من أزمة اللأواء يا من به رحم الإله عباده وأحلهم في ساحة السراء أرجو الشفاعة عن ذنوبٍ أثقلت ظهري وحاشا أن يخيب رجائي فلقد نزلت بباب عفوك سيدي أبغي بفضلك أن أنال منائي فالذل لم تلحق شوائبُ وقعه عبداً يلوذ بأكرم الكرماء إني أقول لمن تكدرَ عيشهُ من حادث الأيام بعد صفاءِ لذ بالنبي الهاشمي محمدٍ خير الورى تأمن من البرحاء فهو الأمان من الزمان وهو له وهو الجدير بكل حسنِ ثناءِ وهو النبي المصطفى وهو الذي وافى لنا بالسمحة الغراءِ وهو المعاذ من الأذى دوماً اذا اح تاج الكريم إغاثة اللوماء وهو الملاذ لكل ملتجئٍ به من طارقِ البأساءِ والضراءِ وهو الذي عم الوجود بجوده من عفةٍ في طبعه وسخاءِ وهو الذي بهر العقول كمالهُ وجماله وجلاله ببهاءِ وهو الذي في المسلمين يمينه عقدت لدين الله خير لواءِ إني لأطربُ في مدائح ذاتهِ فكأنني أسقي من الصهباءِ وبمدحه دوماً أؤمل أنني عند الإله أنال خير جزاءِ أكرم به من سيدٍ هو أولٌ للكائنات وخاتمُ الأنباءِ لم يحص في نظم القوافي وصفهُ ولو أنها كانت نجوم سماءِ يا سيداً رحبت بفضل جواره دون الأنام مراحبُ الزوراءِ يا ملجأ الضعفاءِ بل يا ملجأ الضعفاءِ بل يا ملجأ الضعفاء كن لي أماناً يا ابن آمنةِ الرضا من هولِ كل بليةٍ وعناءِ صلى عليك الله رب العرش ما عرفت بذاتك حكمةُ الأشياءِ والآل والصحب الأكارم ما ذكا أرج الكباء وفاح في الأرجاءِ أو ما بدا القمر المنير ودار في ال فلك الأثير ولاح نورُ ذكاءِ

T5

神圣、超验与智慧

T5

FAS

فریدون مشیری

با زبان اشک، اینک ...

من، از زبان آب، پرنده، نسیم، ماه با مردم زمانه سخن ها سروده ام من، از زبانِ برگ درد درخت را در زیر تازیانهء بیداد برق و باد درپیش چشم مردمِ عالم گشوده ام من از زبان باران، غمنامه ءبلند، بسیار خوانده ام تا از زبان صبح نور امید را به شما ارمغان کنم، شب های بی ستاره بیدار مانده ام! * اینک، ــ خدای داند ــ دیریست، با شما من، با همین زبانِ شما با همین کلام هر جا رسیده ام سخن از مهر گفته ام آوخ ، که پاسخی به سزا کم شنفته ام من، واژه واژه، مثل شما حرف میزنم من، سال هاست بین شما، با همین زبان فریاد میکنم : ــ اینگونه یکدیگر را در خون میفکنید پرهای یکدیگر را، اینگونه مشکنید ! مرگ است این گلوله چرا می پراکنید؟ ننگ است... برای چه میزنید ؟ * آیا شما، یک لحظه، یک نفس، نه، که یک بار ، در طول زندگانیِ تان فکر می کنید؟ سوگند می خورم همه با هم برادرید، در چهره ی برادر با مهر بنگرید!... * من، از زبان باران، من، از زبان برگ، من، از زبانِ باد، نمیگویم این سخن من ،واژه واژه مثل شما حرف میزنم من ، با زبان اشک، اینک... آیا شما، به خواهش من، پی نمی برید؟

T4

社会、权力与历史

T4

NOR

Marte Huke

Delta *** [Elvene vokser]

Elvene vokser. Vannet etterlater seg en streng av grus og stein. Tungt materiale faller ved munningen. Skapelsen skjer i det skjulte, på bunnen. Langsomt stiger havflaten. Isen leverer tilbake.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

HUN

Fazekas Mihály

Ajánló vers

Gyakran sírnak, akik írnak, Hogy kajánok gúnyolódnak; A bölcsebbek s merészebbek Vélek nem bajlódnak. Én meg, elmém bimbócskáját Im ajánlom a kajánnak, Mint ki szentelt gyertyácskáját Gyújtá a Sátánnak.

T6

语言、艺术与创造

T6

CES

Spáčil-Žeranovský, Jan

KDE MI PŘÍSAHALA VĚČNOU LÁSKU...

A zde – zde pod třešní, jež tenkrát stála jak jarní sen ve květů bílých třísni, kdy duše zněla neslyšenou písní, zde věčnou lásku mi kdys přísahala. Ó, rány osudu, tmo neskonalá, jež v duši mou se věsíš hořkou plísní, kdo zoufání to pochopí a vysní, jež chvíle ta v mé duši zanechala! Dnes dlím tu zas dech stěží utajený – ó, srdce, ztiš ten věčně marný spěch! – vše lže zas přísahu té drahé ženy... Však slyš, cos děsí v noci tmách můj slech, jak někdo před věky zde zavražděný by z hrozné hloubi těžce sobě vzdech’!

T2

爱、情感与人际关系

T2

URD

Akbar Allahabadi

Ummiid tuutii huii hai merii jo dil miraa thaa vo mar chukaa hai

उम्मीद टूटी हुई है मेरी जो दिल मिरा था वो मर चुका है जो ज़िंदगानी को तल्ख़ कर दे वो वक़्त मुझ पर गुज़र चुका है अगरचे सीने में साँस भी है नहीं तबीअत में जान बाक़ी अजल को है देर इक नज़र की फ़लक तो काम अपना कर चुका है ग़रीब-ख़ाने की ये उदासी ये ना-दुरुस्ती नहीं क़दीमी चहल पहल भी कभी यहाँ थी कभी ये घर भी सँवर चुका है ये सीना जिस में ये दाग़ में अब मसर्रतों का कभी था मख़्ज़न वो दिल जो अरमान से भरा था ख़ुशी से उस में ठहर चुका है ग़रीब अकबर के गर्द क्यूँ में ख़याल वाइ'ज़ से कोई कह दे उसे डराते हो मौत से क्या वो ज़िंदगी ही से डर चुका है

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

الشاعر رشيد ياسين

قصيدة العائدة

أمس تذكرت ليالينا طويلا ، وتبادلت مع القمَرْ نظرة حزنٍ، فكلانا تائه، وحيدْ وفي الصباح جاءني البريد يقول لي، عائدةُ أنت من السفر! حبيبتي... أتعلمين أيّ وقع كان للخبر؟ كأنّ قلبي – وهو يستعيدْ ربيعه – فراشة أيقظها آ ذارُ من سباتها المديدْ فارتعشت مفلتة من قبضة الجليد! حبيبتي.. ما أعجب الحبَّ الذي يختصر الحياة في أسطرٍ قليلة، أو في يدٍ تومىء من بعيدْ ما أعجب الحب الذي يلوّن الدنيا كما يريد! أمسِ بكى في شرفتي المساءْ وقال لي السكون أني مهمل، شريدْ وفي الضحى غنّى ليَِ الشجرْ أغنية خضراءْ وخامرتني ألفةُ حتى مع الآكام والحجرْ حبيبتي... أكان شهراً واحداً؟ أوّاه كم أرهقني بزحفه الوئيد!! كم حلّقت روحي إليكِ يحثها ظمأي، ويحملها جناح تخيّلي وكم استعدت الذكريات مقلباًً صفحاتها منذ ا للقاء الأول عيناكِ كيف أطيق صبراً عنهما وهماربيعي في الحياة ومنهلي لم يجتمع في مقلتين سواهما عمق البحار إلى صفاء الجدول _____________ صوفيا - 1967

T2

爱、情感与人际关系

T2

DEU

Stefan George

Flammende wälder am bergesgrat

Flammende wälder am bergesgrat · Schleppende ranken im gelbroten staat! Vor ihrem schlummer in klärender haft Hebst du die traube mit leuchtendem saft. Lang eh sie quoll mit dem sonnigen seim Brachtest du strauss und kranz mit heim Und du begrüssest den lohnenden herbst Da du von sommers schätzen erbst. Ihm ward die frucht zum genuss nicht bestellt Der sich nicht froh auch den knospen gesellt. Fragst du ihn so sagt er dir: weil Man mir nahm mein einzig heil ..

T3

生命、时间与存在

T1

T3

LZH

蘇過

題李微叔所藏戴嵩暮雨圖

春雲漠漠雨垂垂，水滿平疇秧稻時。青蒻綠蓑晚歸去，爲問市朝儂不知。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ARA

الشاعر الحسين بن الحجاج

قصيدة قولاً لمن إحسانه لم يزل

قولاً لمن إحسانه لم يزل شفاء علاتي وأوصابي بي علةٌ تقطع أسبابها من راحة الصحة أسبابي أخفيت ما بي اليوم منها فما تطلع الناس على ما بي وليس يشفيني سوى نهشةٍ من قطعةٍ من كبد بواب تبيت فيها وهي مشبوبة بالنار أضراسي وأنيابي فامنن بأن تذبح لي واحداً بالنعل في دوارة الباب فنقطةٌ من دم أوداجه أنفع لي من رطل جلاب

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

熊邦彥

石䂬

萬壑雲霾凝不消，橫空突起老龍腰。虛皇未放拏雲去，留與金仙作石橋。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T5

T1

LZH

陳宗仁

清明前一日友人招泛東湖

令節正逢一百五，輕舟閒泛兩三人。弄珠樓下波如酒，醖碧摇紅潏潏新。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

CES

Dörfl, Gustav

Páže.

V posled rytíř paní s bohem dal v okna zasmušilá, a již v pochod jezdců zbraň i zbroj hlučně zachrastila – aj tu ještě páže mladistvé před rytíře skočí, s bledou tváří, s leskem nadšení v modru velkých očí. „Pane můj, než komoň odnese v boj tě s Němci velký, dovol mi, bych též směl odejít od své velitelky. Nemožnoť mi déle setrvat u ní jako dosud, nemá-li mě špatné za služby stihnout krutý osud.“ Rytíř okem v okno zabloudil k svojí mladé ženě – pohlížela dolů na páže jaksi udiveně. „Aj, ty chtěl bys hrad můj opustit, prchlý mládenečku? Nuže pověz, co ti na úkor, nosit paní vlečku?“ „Oči, pane, neb když nesu jí okraj šatu lepý, div že leskem jeho nádhery zrak mi neoslepí.“ A on nelhal, jenom zamlčel, že když vlečku nese, ona často okem milosti po něm ohlídne se. Pousmál se rytíř uslyšev takto tesknit páže – v okně paní tichá modlitba prsty k prstům váže. „Nuž tak drž jí v kapli modlitby, až já budu v boji, aby tiše mohla modlit se za ochranu moji.“ „Ani toho, pane, neumím, neb když knihu svatou držím před ní, chvějné ruce mé v modlení ji matou.“ A on nelhal, jenom zamlčel, že když ona shýbá k růženci se, místo svatý kříž jeho ruce líbá. Rytíř opět okem zabloudil do okna k své ženě – ta tak smutně dolů hleděla a tak roztouženě. „Nuž tak tedy hrej jí na loutnu, hrej a zpívej k tomu, až ji bude děsit samota nebo rachot hromu.“ „K tomu, pane, též se nehodím, neb když k loutně pěju, pláču sám a tím jen zármutek do srdce jí leju.“ A on nelhal, jenom zamlčel, že když o lásce jí jednou zpíval, při tom střevíček zlatý líbal její. Jak se leskly v záři červánků kol ty štíty, helmy! – v oknu paní, páže pod oknem byli smutni velmi. „A co chtěl bys, hochu, dělati,“ pravil rytíř na to, „kdybys v hradě službu opustil a mých komnat zlato?“ „Osedlal bych sobě vraníka, věrného mi druha, a pak s tebou táhl do boje vždy tvůj věrný sluha.“ A on nelhal, jenom zamlčel, že chtěl v třesku zbraní, v bubnů vřesku, vřavě válečné zapomenout na ni. „Pojď, můj hochu – neníť osud tvůj vetkán do hedbáví: hoden jsi, bys u mne po boku kráčel cestou slávy.“ A hned dal mu koně osedlat, tomu reku z mála... ještě kyn, a celá družina od hradu již cválá. V dolině, kde cesta úvozem na pravo se stáčí, děl kdos k pánu: „Hle, jak paní tvá tone v hořkém pláči!“ Zabručel si rytíř do vousů: „Tak mě milovati!“ – páže však si vzdychl z hluboka: „Ach ten pláč mně platí...“

T2

爱、情感与人际关系

T2

JPN

時広

null

をしめとも　たたおほかたの　いつはりに　おもひなしてや　はなのちるらむ

T2

爱、情感与人际关系

T1

T2

URD

Akbar Allahabadi

Hangaama hai kyuun barpaa thodii sii jo pii lii hai

hañgāma hai kyuuñ barpā thoḌī sī jo pī lī hai Daakā to nahīñ maarā chorī to nahīñ kī hai nā-tajraba-kārī se vaa.iz kī ye haiñ bāteñ is rañg ko kyā jaane pūchho to kabhī pī hai us mai se nahīñ matlab dil jis se hai begāna maqsūd hai us mai se dil hī meñ jo khiñchtī hai ai shauq vahī mai pī ai hosh zarā so jā mehmān-e-nazar is dam ek barq-e-tajallī hai vaañ dil meñ ki sadme do yaañ jī meñ ki sab sah lo un kā bhī ajab dil hai merā bhī ajab jī hai har zarra chamaktā hai anvār-e-ilāhī se har saañs ye kahtī hai ham haiñ to ḳhudā bhī hai sūraj meñ lage dhabbā fitrat ke karishme haiñ but ham ko kaheñ kāfir allāh kī marzī hai ta.alīm kā shor aisā tahzīb kā ġhul itnā barakat jo nahīñ hotī niyyat kī ḳharābī hai sach kahte haiñ shaiḳh 'akbar' hai tā.at-e-haq lāzim haañ tark-e-mai-o-shāhid ye un kī buzurgī hai

T5

神圣、超验与智慧

T5

T4

T5

DEU

Wedekind, Frank

Meningitis tuberculosa

Die Augen irren kreuz und quer, Die Hände krabbeln hin und her, Der dünne Atem zieht so schwer, Nun schlägt auch bald das Herz nicht mehr. Längst hat im Köpfchen tiefe Nacht All Gram und Schmerz zur Ruh gebracht Die schlaffe Lippe singt und lacht Wie Abendwind ob Grabesschacht. Die Hand in meiner brennt so heiß, So aderblau, so kreideweiß; In ihrem Innern perlt der Schweiß Gleich Morgentau auf Blütenreis. Das Auge glänzt, der Atem pfeift, Die Schwester nach dem Doktor schweift, Der Vater mit der Mutter keift, Die Mutter in die Wolken greift. Drei Klageweiber treten ein Sie fangen gräßlich an zu schrein: O Gott, o Gott, o Mägdelein, Der Himmel muß barmherzig sein! Gebrochen unter Ach und Weh, Sie sinken auf das Kanapee; Die Mutter kommt mit dem Kaffee, Sie blicken schluchzend in die Höh. Ein leiser heller Klageton – Die Weiber hören nichts davon, Sie plappern über Mägdelohn – Das junge Leben ist entflohn.

T3

生命、时间与存在

T3

CES

Jakubec, Josef

OBRÁZEK Z POUTI. (I.)

Oblaka jdou v nebi od západu, od východu chodí jasní dnové nad zeleným kopcem kulovatým včera jako dnes. Tu zbytky hradu jako zuby v lebce, kterou klove havran, děsný čas, tu s klidem svatým trčí nad krajem tak přespanilým, jak by jej Bůh chystal jen svým milým. Na tom kopci, na zelené stráni dávno lidé třešně nasázeli, jež jak panny na jaře se bělí, v máji bílé, v červnu zčervenají, jako dívky v bodrém předbíhání pod vrcholem stanou, v líci plají, na jejich pak korálové plody slétli ptáci, s křikem slaví hody. Nad úpatím na zeleném svahu sklenář Podhajský si domek líčí, od vrat v sínku, na dvůr chodí s prahu, sbírá, urovnává, chřestí klíči, jimiž zamkl polici i truhlu, chlévy, zahrádku i kliku studny, aby nikde nepořádná ruka nesáhla snad na pořádek svůdný, jenž se leskne z každičkého úhlu. Jde a bílí, kde mu stěna puká, uklízí a čistí dvůr i kolny, a když po práci čas zbývá volný, barvou modrou síň i jizbu zdobí od přízemku jako v panském domě, že to příliš ze vsi pro osoby, přijdou-li sem, chodí, mluví skromně, s úctou ke sklenáři pohlížejí, myslí, takého že chleba nejí, jako oni černý, usušený. Domek jako zámeček je sklený a kol domku všechno vysmýčeno, že mu lidé panské dali jméno. Ze zámečku sklenář vyšel vraty, obrátil se na dvůr, volá zpátky do oken, kde krejčí píchá šaty, a ten oknem vyhled’ do zahrádky. – „Nájemníku, vaše malé děti tu mi oškrábaly barvu s plotu; co to stálo práce hladit tyčky, potřít barvou, vykrajovat špičky. A hle, tam zas naházely smetí; ať mi dáte pozor na drobotu!“ „Pantatínku!“ krejčík odpovídá: „Jak pak děti, když je člověk hlídá. Sedí v koutě tady nebožáci, na dvůr se vám nohou kročit bojí!“ „Mlčte, mlčte. Však se leccos ztrácí; také před nimi nic neobstojí.“ Řekl sklenář chtě se dále bráti, ale krejčík objevil se z dveří nesa šití, při tom v ouško jehly navlékaje niť. Sklenář se vrátí, a tu slyší, sotva sluchu věří, kterak podruh, tabák hodiv stranou, takto volá: „My se nespolehli, pantatínku, že tu věčně budem, a jak vidím, větry jinam vanou, kdo ví, budem-li; vždyť taky v chudém, pantatínku, osrdí kus vězí!“ Co to dořek’, bouchla vrátky prudce krejčová, jež na polní už mezi nachýlena pod pytlem jsouc trávy slyšela i spěší, už je v půtce, mrští pytlem o zem a tak spustí: „Táto mlč! Běž střihat na rukávy, máš být zítra hotov. Toť už tuze, pantáto, co chcete dělat s námi! Co ty děti? Vždyť nemohou růsti; máte je sic i mne ku obsluze, musejí pak na otýpce slámy do koutků se tlačit ve světnici, trávníku by v dvorku nepošláply, chuďátka, jsou celé bledé v líci.“ Při tom slzy utřela, než skáply. Sklenář chtěl jí vpadnout do hovoru, zakřikoval, an tam se záhrobce potutelně smál se jejich sporu manžel krejčí, a si v duchu myslí: Dobře má, však má naň dávno s kopce. Do oken pak vyhoupnou se časem dětské tváře jako z děry sysli, vykouknou a bílým třesou vlasem. A zas dále svoji vede matka: „Nasadit jsem chtěla na kuřátka, chtěla jsem mít také baňat hejno, a tu máš! Vždyť ani vrabec tady nesmí přeletět a sednout k drnu. Však by také nepřišel tu k zrnu Střehl jste vždy – je mi sice stejno – když vám krmím dobytek, ba taky, kravičky-li dojím, přihlížíte, vařím-li vám, do všeho své zraky pod pokličky strkáte a víte, kolik zrnek, soust a lžic je čeho.“ Neskončila ještě. Vedle stěny píchá jehlou krejčí utulený, děti košilaté vedle něho. A než mohla žena mluvit zase, zvolal sklenář, tak že děti s křikem utíkaly skrýt se za tatíkem, a tu sklenář, hněv se mu chvěl v hlase: „Osobo, už kliďte se mi kvapem!“ Vyrazil to ze sebe a spěchá vrátně otevřít. „Už moje střecha, povídám, vás na noc nepřikryje.“ „Pomalu, ať trávník nepošlapem!“ zachechce se žena a jdouc k síni mumlá hlasem, při tom stranou plije. Hospodář však předběhnuv je všecky, než si vzpomenou manželé líní, sám už vynáší, tu škopek, necky, a pak šatstvo, stolice a všecko, co mu padlo v ruce, také děcko, jež se připletlo, vše jedním rázem vyklízel a ze vrat házel na zem. Manželé pak nevidouce zbytí, co jim zbylo, ještě každý chytí a šli zvolna vlekouce své děti, které křičely, ven přede vrata. Vrátně vrzly, prudce k sobě letí, brána zavřena. Tak doba zlatá prvním manželům se zavírala, když je z ráje Boží ruka hnala. Oddechnul si sklenář, loktem stírá s čela pot, a zas, kde jaká díra, spravuje a rovná, dvorek smejčí. V tom hle malou brankou vběhl krejčí, po záhrobni plíží se a šepce, tabatěrku že si v okně nechal. Vzal a otřel rukávem ji hebce, třikrát klepl, podal sklenářovi: „Pantatínku, ještě naposledy v dobrou vůli!“ Ale sklenář spěchal za svou prací mlčky. Krejčí tedy rámě skrčiv venku zmizel v křoví. Zůstal sklenář sám a jeho domek. Nikde noha lidská – volno je mu. Ohmatává ten i onen stromek. Nikde ptáčka, jenž by přelít’ střechu, nikde husa nevztahuje k němu bílý krk, ni holub pro potěchu nezavrká v poklopu, ni kury nezakdáčí, kvočna nesvolává drobotiny pestré na smetišti, nikde nešlápne nic, nezapiští, leda list že šeptne padna shůry. Za to však po celém dvorku tráva drobná, hustá, nikým nešlapaná, nikde skvrny, leda růže planá přes plot na ni červeň trousí řídce. Nežli tím však potěší se více, pohlédne-li přes plot na zahradu. Zrak mu svitnul: tam mu rostou stromy, jak jen malíř maluje, a vánek některou-li větvičku jen zlomí, hřích to bude! A v těch stromů chladu čekají se poupata, by kvetla. Prostřed záhonu pak z loubí stánek. Chmura s líce sklenářovy sletla, potěšil se, ve chlév hlavu sehnul; kravky dvě naň hlavy obrátily žvýkajíce. Pohled ten mu milý, stál tu chvíli ani sebou nehnul. A když potom kráčel po záhrobni, rozhorlil se hněvem; zvednuv zraky uviděl, jak černí ptáci drobní pod krov létají a odlétají, kterak jeden drobet nesa v zobci přilípne jej a pak druhý taky. A tu sklenář stoje na záhrobci hněvu nechal podiviv se v taji, z ruky pustil napřaženou tyčku, rád se dívá na tu vlaštovičku, kterak přimkne tílko černé k hnízdu jako lesklé péro přilepené, jak dvě ostří nůžek křížíc křídla, jak by radila se v drobném hvizdu, hrudku dobře-li na hrudku klene, a když druhou z dálky letět shlídla, vzduchem střelí, druhá opět staví. Neodvracel sklenář dlouho hlavy, mysle si, že hnízda nerozbourá. Neviděl, že vešla na dvůr vrátky babička a že se k němu šourá. „Pochválen buď Kristus Ježíš!“ řekla. Sklenář pak chtěl pustit se s ní v hádky, jak byl vždycky se žebráky zvyklý. Když však poznal, hned mu líce změkla: sousedka to, pobízí ji dále, ona však si sedla bez pobídky na práh domu a rty její vzlykly. Řekl sklenář: „I pro pána krále! Co mi paměť, nebyla jste u mne; co to bude?“ – Nevšimla si výtky, ruce sepne, hlavu složí stranou: „I ba nebyla, můj kmotře milý! Ach jsme my to ženské nerozumné! Pánbíček nás v nebi opět zkoumá, neopouštěj rodička nás jeho. Tak jsme dlouho, kmotře, ve svém byly, a teď, považte, jsme beze všeho. Barák od nás koupil soused Louma; musili jsme, víte, bez výminku: A dnes se k nám krejčí od vás vtírá, nábytek a hrnce skládá v sínku a nám dvéře z domu otevírá, že prý si to najal od souseda, ať prý každý bydlo v čas si hledá. Co mám dělat? Dcera doma není, k Panně Marii šla k Boleslavi. Však se navrátí dnes do modlení. Kmotřínku, vy znáte naše mravy, můžem-li pod jednou bydlet střechou, vezměte nás k sobě na podruží, Pán Bůh vám to zase vynahradí, Panna Maria a všichni svatí. Poctivě jsme zchudly – to mi těchou; prosím vás, kdo teď se nezadluží? A mně v práci stáří mé už vadí. Pán Bůh dal, on vzal, co člověk ztratí. Však jsme všichni v jeho ruce svaté.“ Sklenář mlčel, svraštil žluté čelo, zhurta pravil: „Hle, to z toho máte, každý den že jdete do kostela, modlíte se jen, kam by se dělo? že dům vázne, člověk dluhy dělá.“ „Nu nu, kmotříčku!“ dí smutně žena s prahu zdvíhajíc se na kolena, aby šla. „Nu netrestejte přísně, pobožnost Bůh nikdy neopustí. Však on dává polním kvítkům růsti, dle své vůle vybaví nás z tísně. Bůh vás tu zas opatruj!“ Šla tedy. Podhajský však předhonil ji slovem milosrdím hnut a studem bledý, ana právě v chlévě bučí kráva: „Chcete-li tu bydlet pod mým krovem, zůstávejte. Kravám není tráva, nemám, kdo by dojil a mně vařil, a přec rád bych v poli hospodařil. Jen mi havěti sem nepřineste; nábytek si na mém voze svezte.“ „Bůh vás pozdrav!“ sousedka mu vece vetchou ruku jemu podávajíc. „Vždyť jsme všichni v rukou Páně přece. Tak, tak! Duškovi dám chleba krajíc, on mi pomůže!“ – A v půli těla sehnuta jsouc rychlé krůčky dělá nazpět do vrat. Branka se však před ní otevřela sama a z ní vkročí u záhrobně na schod na poslední bledá ženská, k nebi majíc oči zvykle obrácené na oblohu, tak že od ní zmodraly. Jen v šátku bílém, velkém, vyšívaném v rohu, v jakém o každém se chodí svátku do kostela, v něm se poznávají naše ženy, jdou-li v cizím kraji na pouť bílé jako holubice. Tedy dívka nachýlila líce, matce svojí ruku políbila. Matka volá: „Bože, holka moje! Z Božích cest tě vítám, dcero milá!“ Dcera pak se usmívajíc svatě, láskyplně na matku i toho, jenž se mračil na záhrobni stoje, jak by rovnal cosi na kabátě: „Panna Maria vás oba spolu tisíckráte pozdravuje mnoho!“ „Děkujeme, zdráva vyřídila!“ vece matka; sklenář ode dveří smekl rychle, řeč kdy o něm byla, a hned s kvapem domů přes práh měří. Matka dceři potom vysvětlila ze vrat jdouc, proč u sklenáře byla.

T4

社会、权力与历史

T4

T2

SPA

Carlos Pegudo Valdés

Soneto

De esbeltez singular, barbilampiño, delgado y de cabello algo castaño pero amante del bien, no le hago daño al hombre en la vejez, ni cuando niño. Es muy contada la ocasión que riño pues no tiene mi genio nada huraño y tarde, a mi pesar, me desengaño que vio la luz mi abuelo junto al Miño Yo la sopa conquisto cuando empuño el mango de la pluma con empeño y muchas veces a la suerte gruño Si un inglés me visita de mal ceño entonces, solo entonces refunfuño por el colmillo escupo y me desgreño.

T6

语言、艺术与创造

T6

ZHO

关山月

离别辞

姐姐赶回来时八十九岁的老爸问你是谁姐姐哭了外甥女告别时八十九岁的老爸说再也见不着了外甥女哭了我不敢回头生怕那一滴泪把刚僵硬的冰融化

T2

爱、情感与人际关系

T2

T3

T2

TUR

Mustafa İslamoğlu

Sana Onları Adayacağım

ekmeğime katık, aşımın ateşi acılarımla başbaşa kalmak istiyorum yalnız onlar anlıyorlar beni ve yalnız onları dinliyorum hayatıma girdin madem andacım ol hatıramı yaşat ne beni anladığını söyleyen ne de yüreğimin gedikli konuğu alsın sen al acı senin olayım beni sen kuşat kirli kentte, otogar camiinin avlusunda kırıldı umudumu dizdiğim tesbihim ben yavrularını yiyen bir kedi gibi azıtmayı kuruyordum söyleyemedim bir gül ki ellerinle büyütmüştün dostların öğütlemişti koklamadan ezmeyi yarım kalmış o cümleyi söyleyemedim yaşamak dediğin bir lüks oldu benim için bundan böyle duyduğun her korna sesinde biliyorum, gözlerin çiçeklenecek aşk ağlatır derlerdi söyletmedi, bu dert söyletmedi beni uçan kuştan sakındığın bir yaralı goncanın canına kasteden sen olmasaydın hatıra defterinin arasından düşen bir kuru yaprak verdi seni ele yaşadığımı sanıyordum ya anılarının arasına çoktan girmişim bile madem ki ayrılığa hüküm giymiş bu yürek artık ölmek için yaşamak gerek hayatımın gözelerinden damıttığım bu şiiri bin kez ölerek sana adamamı bekleme benden gün gelir tütmez olursa ocağım acılar var bende duvağı açılmamış bekle sana onları adayacağım

T2

爱、情感与人际关系

T2

ZHO

汪来升

午后刺激

小黄鱼鸡翅膀黄瓜煮蛋椰浆江鱼仔漱漱叫的叁峇辣椒

T1

自然、宇宙与地方感

T1

CUSTOM:食物

IND

Retno Ari

HUJAN

HUJAN Oleh Retno Ari Air yang jatuh menyejukan. Gemuruh petir menakutkan. Tapi, kita masih bisa tertawa. Dalam diam. Dalam hening. Dan hidup. Hujan, angin, awan berteman. Bertemu dalam satu waktu. Bersimpuh diruang yang sama. Dan hidup oleh kekuatan yang tak kentara. Jangan salahkan hujan kalau mendung menghadang. Jangan jadikan langit gelap menjadi musibah. Itu bukan petaka, itu jiwa dari hujan. Ia datang membawa kedamaian, biar kau tak lupa kalau riuhpun harus padam.

T3

生命、时间与存在

T1

T3

ARA

الشاعر يعقوب بن علي آل إبراهيم

قصيدة غزةُ تُبادُ

تَغْدُو إِذَا شَعْبٌ تَوَارَثَ حَقَّهُ الْأَرْضُ أُمًّا وَالسَّمَاءُ الْوَالِدَا صُوَرُ الُبُطُولَةِ حَيْثُ غَزَّةِ هَاشِمٍ حَتَّى الرَّضِيعُ إِذَا أُضِيمَ اسْتَأْسَدَا فَتَعَجَّبُوا إِذْ لَمْ تَكُونُوا مِثْلَهُمْ مَا لَيْسَ تُدْرِكُهُ الْبَصَائِرُ مَشْهَدَا طِفْلٌ تُدَاعِبُهُ الشَّهَادَةُ مُنْيَةً ثَكْلَى تُزَغْرِدُ وَالْحَبِيبُ اسْتَشْهَدَا فِتْيَانُهُمْ جَسُرُوا وَلَمَّا يَرْشُدُوا لَمَّا غَدَا الْخِتْيَارُ قَرْماً يُقْتَدَى حَتَّى النِّسَاءُ وَقَدْ شَرُفْنَ تَجَلُّداً يَأْبَيْنَ إِلَّا أَنْ يَلِدْنَ السَّيِّدَا أَحْلامُهُمْ نَصْرٌ يُعِيدُ سَلِيبَهُمْ عَادَاتُهُمْ صَبْرٌ أَبَى أَنْ يَنْفَدَا يَا عُرْبُ قَدْ حَفِظُوا كَرَامَتَكُمْ فِدىً مُدُّوا إِلَيْهِمْ حَبْلَ نُصْرَتِكُمْ يَدَا

T4

社会、权力与历史

T4

BEN

দ্বিজেন্দ্রলাল রায়

ওরে আমার সাধের বীণা

ওরে আমার সাধের বীণা ওরে আমার সাধের গান, তোর ওই কোমল সুরে ব্যথা ঝরে আকুল করে আমার প্রাণ। ও তোর শত তানে একই কথা শত লয়ে একই ব্যথা, শুধু নিরাশা আর কাতরতা হতাশা আর অপমান। পারো যদি জাগো তবে বেজে ওঠো উচ্চরবে, আজ নূতন সুরে গাইতে হবে আমি সঙ্গে ধরি তান। পারো যদি জাগো বীণা ধরো আরো উচ্চতান, গাইবো আমি নূতন গানে নূতন প্রাণে কম্পমান।

T6

语言、艺术与创造

T6

LZH

张令彤

游采石

朝发姑溪水，午泊采石湾。舟子苦风恶，我游得余闲。最喜虬松古，麟甲动秋山。朅来孤亭坐，天门辟云关。楚江万余里，泻入胸怀间。缅怀谢与李，此地常往还。寂寞千载后，风流谁能攀。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

FRA

Philippe Beck

On se garde de toucher

On se garde de toucher, on fuit, si on est sage, le poète maniaque. Les enfants lui donnent la chasse, et, imprudemment, le suivent. Si, déclamant ses vers la tête haute et allant au hasard, il tombe par mégarde dans un puits ou une fosse comme l´oiseleur qui piste les merles, il peut bien crier sur tous les tons : Au secours! holà! citoyens!, nul ou quasiment ne va le tirer de là. D´ailleurs, comment savoir s´il n´est pas tombé au trou sciemment et s´il acceptera de l´aide? Empédocle Veut passer pour un dieu : il se jette de sang-froid dans l´Etna qui chauffe, et laisse avec vista derrière lui, au bord du feu des sandales parlantes. Sauver un poète malgré lui, c´est le tuer, s´il s´est pour de bon intoxiqué d´une mort magnifique et historique. (Stance d´après Horace, Epître aux Pisons)

T6

语言、艺术与创造

T6

BUL

Андрю Марвъл

На свенливата си възлюблена

Да имахме, миледи, свят и време, не би била свенливостта ви бреме. Мечтали бихме, както си седим, деня любовен как да съкратим. Край Ганг вий бихте сбирали рубини, а аз край Хъмбър[1] жалил бих с години за вас. Обичал бих ви пет лета преди потопа — и от любовта очите ваши нека се отвръщат, доде евреите не се покръстят. Тъй моята любов би расла бавно, но безгранично като царство славно. По сто години бих прославял взора и челото ви ясно без умора, по двеста бих отдал на всяка гръд и още трийсет хиляди отвъд — за всяка част по ера, чак додето накрая ви разкрия и сърцето. Че тази висша чест ви се полага и аз не бих ви любил инак, драга. Но зад гърба ми с тропот глух ме стряска на времето крилатата каляска, а пък пред нас в безкрайните предели пустинята на Вечността се стели. Ще се изгуби прелестта ви, знам, а мойта песен ще заглъхне там — под мрамора, и червей ще опита девствеността ви, тъй усърдно крита. Честта ви нежна в прах ще се превърне и в пепелта лъстта ми ще посърне. Да, гробът е спокоен, чуден край, но в него никой не прегръща май. Затуй сега, додето свежест здрава като роса лицето ви огрява и пламенната ви душа говори с внезапни блясъци през всички пори, доде са ясни нашите зеници, подобно влюбените хищни птици да глътнем времето си с буйна страст, а не да креем в мудната му власт! О, нека днешната си мощ и сладост да съберем в едно кълбо от младост и да се врежем с яростна охота през дверите железни на живота, та щом не можем слънцето да спрем, да го пришпорим колкото си щем!

T3

生命、时间与存在

T3

T2

ZHO

王猛仁

乡情

月光高过一片旧伤落在眼里的翅声俯仰之间有着不同的声音如今回到童年的玉米地无际的叶浪里小河潺弱的躯体并不平静在接近黄昏的一匹锦缎上演绎春夏秋冬儿时的伙伴行色匆匆他们哪有时间喂养我的故乡此刻，我多想用生命之中的热量烘干你的泪花，甚至带着无法返青的童谣盘旋于疯长的清晖里当单纯的快乐不能立足于世当一棵爬满纯真的古槐树占据我思想的全部悲喜用她那原本的丰茂原本的沸腾在梦出生的地方看风吹麦浪，看彩蝶飞舞

T1

自然、宇宙与地方感

T1

JPN

道良女

null

ことのはは　たたなさけにも　ちきるらむ　みえぬこころの　おくそゆかしき

T2

爱、情感与人际关系

T6

T2

ARA

الشاعر إبراهيم اليازجي

قصيدة ومصور بالشمس وهو نظيرها

وَمُصّورٍ بِالشَمسِ وَهوَ نَظيرُها أَهدَتهُ صُورَتها بِرَسمِ مِثالِهْ وَلَو أَنَّ شَمساً صُوِّرت بِضيائِها ما صَوّروهُ بِغَيرِ نُورِ جَمالِهْ

T6

语言、艺术与创造

T6

ZHO

bg

等待告别的告别

我在窗台上坐着在树林里披上一丛羽毛一朵云彩飘过来又飘过去一条明晃晃的地板左边有灯右边也有灯它通向何处我是衣服里的一节树杆外面的天黑了雨水淋湿了很多青草黑暗在外面制造镜子在两面黑暗之间通过脚步和灯光还有紧紧相连的衣摆我的头发里缠进了夏天的风听到虫子叫听到一只手把他们轻轻遮住

T3

生命、时间与存在

T3

JPN

定文

null

くもゐより　てりやまさると　みつきよみ　うらにてもみむ　あきのよのつき

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ENG

Chant, Joseph Horatio

QUEEN VICTORIA

We do not sing of vast domain — Empires as vast as ours are seen, And o'er their millions despots reign; We sing the virtues of our Queen. We think of her when but a maid The message came, “the King is dead!” And at her feet a crown was laid; In deep distress of mind, she said: “In my behalf I ask your prayers.” Then falling on her knees to pray, She told the Lord her fears and cares, And sought from Him strength for her day. He seemed to say, “Child, do not fear; I will uphold thee with my hand, And I will make thy pathway clear, Thy throne establish in the land.” ‘ Twas thus began Victoria's reign, And God has made her throne secure; Her enemies will plot in vain, For it is destined to endure. But while she sits on regal throne, And acts full well a regal part, She reigns not on the throne alone, She reigns to-day in England's heart. Her queenly heart with pity throbs For every suffering subject's woes; In lowly cot,‘ midst groans and sobs, She like a ray of sunshine goes. As sweet perfume by outward gale Is carried far o'er sea and land, So queenly virtues never fail To touch true hearts on every strand. In every land, her name is blest; She is beloved by old and young; From pole to pole, from east to west, The song, “God save the Queen,” is sung. Through sorrows deep her path has led, And tender ties have sundered been; Bright hopes were buried with her dead, And love has kept their memory green. By grief secluded from the world, Her path through lonely years she trod, And oft her life has been imperilled; But she has leaned upon her God. And as she wept a nation's tears In heartfelt sympathy were shed; Forgetting their own griefs and biers, They wept beside the royal dead. With grateful hearts her natal day We loyal Britons hail again, And join with millions as they pray “God bless our Queen! Long may she reign!” And when at last life's glories fade, And robes of state are laid aside, When nature's debt to dust is paid And charms no more earth's pomp and pride, May angel bands her spirit bear Up to the palace of her King, Where she a fadeless crown shall wear, And the new song with rapture sing.

T4

社会、权力与历史

T4

T2

ZHO

流马

她的脸

她的脸垂下来垂成一把艰深的铜锁眉头的褶皱里没有哀苦但是生满绿色的铜锈忍受着人间全部的温柔和善意

T3

生命、时间与存在

T3

HIN

Gajanan Madhav Muktibodh

9. मुझे पुकारती हुई पुकार

मुझे पुकारती हुई पुकार खो गई कहीँ... प्रलम्बिता अंगार रेख-सा खिंचा अपार चर्म वक्ष प्राण का पुकार खो गई कहीं बिखेर अस्थि के समूह जीवनानुभूति की गभीर भूमि में। अपुष्प-पत्र, वक्र-श्याम झाड़-झंखड़ों-घिरे असंख्य ढूह भग्न निश्चयों-रुंधे विचार-स्पप्न-भाव के मुझे दिखे अपूर्त सत्य की क्षुधित अपूर्ण यत्न की तृषित अपूर्त जीवनानुभूति-प्राणमूर्ति की समस्त भग्नता दिखी (कराह भर उठा प्रसार प्राण का अजब) समस्त भग्नता दिखी कि ज्यों विरक्त प्रान्त में उदास-से किसी नगर सटर-पटर मलीन, त्यक्त, ज़ंग-लगे कठोर ढेर-- भग्न वस्तु के समूह चिलचिल रहे प्रचण्ड धूप में उजाड़... दिख गए कठोर स्याह (घोर धूप में) पहाड़ कठिन-सत्त्व भावना नपुंसका असंज्ञ के मुझे दिखी विराट् शून्यता अशान्त काँपती कि इस उजाड़ प्रान्त के प्रसार में रही चमक। रहा चमक प्रसार... फाड़ श्याम-मृत्तिका-स्तरावरण उठे सकोण प्रस्तरी प्रतप्त अंग यत्र-तत्र-सर्वतः कि ज्यों ढँकी वसुन्धरा-शरीर की समस्त अस्थियाँ खुलीं रहीं चमक कि चिलचिला रही वहाँ अचेत सूर्य की सफ़ेद औ' उजाड़ धूप में। समीरहीन ख़ैबरी अशान्त घाटियों गई असंग राह शुष्क पार्वतीय भूमि के उतार औ' उठान की निरर्थ उच्चता निहारती चली वितृष्ण दृष्टि से (कि व्यर्थ उच्चता बधिर असंज्ञ यह) उजाड़ विश्व की कि प्राण की इसी उदास भूमि में अचक जगा मुझे पुकारती हुई पुकार खो गई कहीं। दरार पड़ गई तुरत गभीर-दीर्घ प्राण की गहन धरा प्रतप्त के अनीर श्याम मृत्तिका शरीर में। कि भाव स्वप्न-भार में पुकार के अधीर व्यग्र स्पर्श से बिलख उठे तिमिर-विविर में पड़ी अशान्त नागिनी-- छिपी हुई तृषा अपूर्त स्वप्न-लालसा तुरत दिखी कि भूल-चूक धवंसिनी अवावृता हुई। पुकार ने समस्त खोल दी छिपी प्रवंचना कहा कि शुष्क है अथाह यह कुआँ कि अन्धकार-अन्तराल में लगे महीन श्याम जाल घृण्य कीट जो कि जोड़ते दीवाल को दीवाल से व अन्तराल को तला अमानवी कठोर ईंट-पत्थरों से भरा हुआ न नीर है, न पीर है, मलीन है सदा विशून्य शुष्क ही कुआँ रहा। विराट् झूठ के अनन्त छन्द-सी भयावनी अशान्त पीत धुन्ध-सी सदा अगेय गोपनीय द्वन्द्व-सी असंग जो अपूर्त स्वप्न-लालसा प्रवेग में उड़े सुतिक्ष्ण बाण पर अलक्ष्य भार-सी वृथा जगा रही विरूप चित्र हार का सधे हुए निजत्व की अभद्र रौद्र हार-सी। मैं उदास हाथ में हार की प्रत्प्त रेत मल रहा निहारता हुआ प्रचण्ड उष्ण गोल दूर के क्षितिज। शून्य कक्ष की उदास श्वासहीन, पीत-वायु शान्ति में दिवाल पर सचेष्ट छिपकली अजान शब्द-शब्द ज्यों करे कि यों अपार भाव स्वप्न-भार ये प्रशान्ति गाढ़ में प्रशान्ति गाढ़ से प्रगाढ़ हो समस्त प्राण की कथा बखानते अधीर यन्त्र-वेग से अजीब एकरूप-तान शब्द, शब्द, शब्द में। मुझे पुकारती हुई पुकार खो गई कहीं... आज भी नवीन प्रेरणा यहाँ न मर सकी, न जी सकी, परन्तु वह न डर सकी। घनान्धकार के कठोर वक्ष दंश-चिह्न-से गभीर लाल बिम्ब प्राण-ज्योति के गभीर लाल इन्दु-से सगर्व भीम शान्ति में उठे अयास मुसकरा घनान्धकार के भुजंग-बन्ध दीर्घ साँवरे विनष्ट हो गए प्रबुद्ध ज्वाल में हताश हो। विशाल भव्य वक्ष से बही अनन्त स्नेह की महान् कृतिमयी व्यथा बही अशान्त प्राण से महान् मानवी कथा। किसी उजाड़ प्रान्त के विशाल रिक्त-गर्भ गुम्बजों-घिरे विहंग जो अधीर पंख फड़फड़ा दिवाल पर सहायहीन, बद्ध-देह, बद्ध-प्राण हारकर न हारते अरे, नवीन मार्ग पा खुला हुआ तुरन्त उड़ गए सुनील व्योम में अधीर हो। मुझे पुकारती हुई पुकार खो गई वहीं सँवारती हुई मुझे उठी सहास प्रेरणा। प्रभात भैरवी जगी अभी-अभी।

T3

生命、时间与存在

T3

ZHO

林徽因

情愿

我情愿化成一片落叶，让风吹雨打到处飘零；或流云一朵，在澄蓝天，和大地再没有些牵连。但抱紧那伤心的标志，去触遇没着落的怅惘；在黄昏，夜班，蹑着脚走，全是空虚，再莫有温柔；忘掉曾有这世界；有你；哀悼谁又曾有过爱恋；落花似的落尽，忘了去这些个泪点里的情绪。到那天一切都不存留，比一闪光，一息风更少痕迹，你也要忘掉了我曾经在这世界里活过。选自《新月诗选》（1931年9月）

T3

生命、时间与存在

T2

T3

ARA

الشاعر الجزار السرقسطي

قصيدة يسعى الحريص ورزقه مقسوم

يَسعى الحَريص وَرزقه مَقسومُ وَالحرص مَرتعه الخَصيب وَخيم لَو نالَ بِالحَزم امرؤ حَظ الغنى ماتَ الفَتى الكَسلان وَهُوَ عَديم سَبق القَضاء بِكُل ما هُوَ كائن فمن النهي التَفويضُ وَالتَسليم قَد قَسَّمَ الأَرزاق بَينَ عِباده رَبٌ رَؤوف بِالعِباد رَحيم حرص الفَتى سَببٌ إِلى حِرمانهِ وَطلابُهُ ما لَيسَ يُدرك شوم ما بال دُنياي الدَنية لَم تُقم أَودي أَكلُّ مَفوهٍ مَحروم نُوديت واحدها وَرُخمت المُنى بئس النِداء وَراءه التَرخيم قَدر عن الآمال أَصبَح مُقعدي وَمِن المقادرِ مُقعَدٌ وَمُقيم لا تَجزَعي يا نَفس إِن خَطبٌ عَدا فَالحُر يَعثر تارَةً وَيَقوم لَيسَ العَجيب بِأن غَيري راضِعٌ ثّدي المُراد وَأَنَّني مَفطوم فَكَذا الزَمان بِأَهلِهِ مُتَقَلب لا البُؤس فيهِ وَلا النَعيم يَدوم إِن الفَقيه أَبا الوَليد المُنتقى وَزرٌ كَفيل بِالمُراد زَعيم لَولا سُلوك يَمينه سبلَ النَدى دَرَست وَلَم يُعلم لَهن رُسوم يا أَيُّها المَحروم مَأمول المُنى أَجهلتَ أَن عَطاءه مَحتوم لا تَعدُ لُقياهُ وَزره مُسلِماً فَلِقاؤُهُ يَكفيك وَالتَسليم وَأَنخ بِباب رِحابه بدن الرَجا ء وَلا تخم فَالجود فيهِ خيم أَضفى الوقار عَلَيهِ حلة هَيبَةٍ تَطريزُها التَبجيل وَالتَعظيم مُتَواضع في رفعة ذي همةٍ تَسمو إِلى كسب العَلا وَتَهيم همم سمت رتبَ العلا حَتّى غَدَت وَكَأَنَّها فَوقَ النُجوم نُجوم مُتَوقد الآراء يَقظان النُهى طبٌّ بِأَدواء الزَمان عَليم حُلو وَمُر للمرير مَذاقه كَالدَهر فيهِ شَقاوَةٌ وَنَعيم شادَ العلا بيد العَطاء فَمجده عالي البِناء وَغَيره مَهدوم مِن مَعشَرٍ ما زالَ في أَموالهم حَق لِمَن يَرجوهم مَعلوم الفَضل فيهِ وَفي ذَويه لَم يَزَل مِنهُ حَديث فيهمُ وَقَديم لِلّه مِنهُ أَيُّ فارس مَقولٍ يَعنو لَهُ المَنثور وَالمَنظوم ماضٍ أَقامَ مَنار كُل فَضيلةٍ وَأَسال سَيل الجود وَهُوَ عَريم وَفَقيه شورى إِن تعرض مشكلٌ جَلّى دُجى الأَشكال وَهُوَ عَديم ضافي الذُيول مِن السَكينة وَالتُقى يَقظان مَأمون الجِهات سَليم مُتَبَرع بِبَلاغة وَفَصاحةٍ تَعنو إِلَيها يَعرب وَتَميم قَد شَدَ أزر المأثرات كَما تَرى شَدَّ البِناء الواهي التَدعيم عقم الزَمان عَن أَن يَجيء بِمثله إِن الزَمان بِمثله لَعَقيم يا مِن يُؤنبه عَلى صِلة النَدى أَعلمتَ مِن في المُكرَمات تَلوم هَيهات نَقل الصَخر أَعسَرُ مَطلَباً أَن يَستَحيل عَن العَطاء كَريم لَيسَ اِبتِذال المال يُفنيه وَلا يُبقيهِ في كَف اللَئيم اللوم حسب الكَريم محامد تَبقى لَهُ وَكَفى اللَئيم بِأَنَّهُ مَذموم لَما رَأَيت سَماءَ جودك زُيِّنَت بِنُجومِ جودٍ نوؤها مَسجوم أَرسَلت شَيطانَ اِفتِقاري سامِعاً فَلَعله بِشهابها مَرجوم

T5

神圣、超验与智慧

T5

T3

LZH

趙璜

手植檜次韻

廟庭幾千載，燬矣仍復新。大哉吾夫子，天地與俱存。不有干霄木，何以表聖門。況茲手親植，年所誇先秦。彼五大夫者，安敢窺其群。龍姿閱冬秀，翠蓋當夏屯。對取乾坤象，旋成左右文。云胡困回祿，烈焰起夜分。顧此亦數耳，榮枯夙所聞。九泉無曲處，春意施必均。弔災阻修道，東望日幾巡。本深末還葴，天定終勝人。再挺歲寒標，龜鳧讓嶙峋。

T5

神圣、超验与智慧

T5

CAT

Josep Palau i Fabre

Paradís atroç

A celle qui se fait appeler “Tabou” Amb els teus ulls oberts ompliries l'estança on el teu cos madur fóra el meu instrument, i el teu ventre, que té la forma impertinent, daria el ritme atroç del repòs en la dansa. Obririen l'espai espais d'esgarrifança, i entorn del blanc silenci, una música ardent, fingiria en el sostre un ample firmament on àngels taciturns farien contradans. I hauríem, de la nit, els infants més rebels: monstres que pariries en la buidor dels cels i anirien a raure a l'òrbita malalta on circulen a lloure els coixos i els cretins... Jo et besaria el ventre com una immensa galta, i tu em demanaries que te'l besés per dins.

T2

爱、情感与人际关系

T2

JPN

重如

null

たゆみなく　こころをかくる　みたほとけ　ひとやりならぬ　ちかひたかふな

T5

神圣、超验与智慧

T5

LZH

滕珂

謁梅都官墓

百年詩老卧空山，猶憶當時語带酸。贏得兒童喚夫子，可憐名位祇都官。手編新史唐文備，骨立殘碑漢籀漫。落日牛羊上丘隴，草埋翁仲獨峨冠。

T3

生命、时间与存在

T3

T4

T3

POR

Claudio Willer

Dias Circulares

I Tua presença é monstruosamente reveladora, e sei que devo continuar a existir imerso em sua transparência. Às vezes, a própria distância é um encontro, as horas alaranjadas do dia podem ofuscar, e a [radiação dos signos irá despertar-me de vez. Tudo flutua no olhar, apontando para a descida sem limite. II O mistério transborda, transforma-se em enxurrada, apaga o rastro e arrasta consigo os fragmentos dos meus ossos. As manhãs de Setembro continuam muito frias, e flutuam em seu envoltório de sobrenatural, crisálidas encerrando a voracidade da posse. Os [prédios de gelatina confundem-se com o horizonte e atraem meus passos para o indecifrável, para a quantidade de enigma presente no teu olhar, e que escorre pelas mãos, invadindo o ar que respiro. A armadura ainda ensanguentada, levanto-me, para continuar a caminhada em tua direção, estátua de sal eternamente à minha frente, absorvendo toda a [luminosidade do mundo, monte de signos de todos os acasos incompreensíveis, anunciadora da queda infinita. (...) In: WILLER, Claudio. Dias circulares. São Paulo: Massao Ohno: Roswitha Kempt, 1976. NOTA: Poema composto de 3 parte

T3

生命、时间与存在

T3

POR

Henry Corrêa de Araújo

Olho a olho

procuro onde teu corpo no escuro frente a frente concentro onde melhor te adentro palmo a palmo penetro onde animal te adestro corpo a corpo te sugo onde mulher o teu suco pouco a pouco retorno à condição vegetal.

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

葛孔明

題畫

結屋髙人占一丘，間行小立俯清流。青山落手誰争得，一片詩情在杖頭。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T6

T1

LZH

胡文舉

挽故知容州朝請陶公

孤松挺挺凜高風，萬語形容不盡中。獨指平塘塘上水，水之清處儼如公。

T2

爱、情感与人际关系

T2

URD

Khalilur Rahman Azmi

کہوں یہ کیسے کہ جینے کا حوصلہ دیتے

کہوں یہ کیسے کہ جینے کا حوصلہ دیتےمگر یہی کہ مجھے غم کوئی نیا دیتےشب گزشتہ بہت تیز چل رہی تھی ہواصدا تو دی پہ کہاں تک تجھے صدا دیتےکئی زمانے اسی پیچ و تاب میں گزرےکہ آسماں کو ترے پاؤں پر جھکا دیتےیہ کہئے لوح جبیں پر ہے داغ رسوائیزمانے والے ہمیں خاک میں ملا دیتےہوئی تھی ہم سے جو لغزش تو تھام لینا تھاہمارے ہاتھ تمہیں عمر بھر دعا دیتےبھلا ہوا کہ کوئی اور مل گیا تم ساوگرنہ ہم بھی کسی دن تمہیں بھلا دیتےکوئی ہو لمحۂ فرصت کہ بیٹھ کر ہم بھیذرا عروس تمنا کو آئینہ دیتےملا ہے جرم وفا پر عذاب مہجوریہم اپنے آپ کو اس سے کڑی سزا دیتےزباں پہ کس لیے یہ حرف ناگوار آتاہمارے زخم ہمارا اگر پتا دیتےذرا سی دیر ٹھہرتی جو گردش ایاماسے شباب گریزاں کا واسطہ دیتے

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر ناصر ثابت

قصيدة سانتا مونيكا

-1- أرصفة العالم تمتدُّ أمامي والتأريخُ المتآكلُ يمتدُّ ورائي وأنا أتنقلُ بينهما بحثاً عن موتٍ أفضلَ أو عن لحدٍ فرعونيٍ يحفظُ أشلائي فأساطيرُ المصريين القدماءِ لا زالت تستهويني وتلاحقني تخرج من كفيَّ ومن تحتِ ردائي وتنيرُ كأطيافِ الشعر سمائي -2- الطائرةُ اخترقتْ بحرَ الغيم الهادر بهدوءْ ما أن بدأتْ في رحلتها حتى أخذتْ تسبحُ في حباتِ الضوءْ وزئيرُ محركِها يذهبُ ويجيء والجغرافْيا سبحتْ أيضاً في أمواجِ الريحِ وكانت ذاكرةُ اللحظةِ بالأحمالِ تنوءْ أما كرةُ الشمسِ فكانَ الشبقُ الأحمرُ في عينيها يرقصُ ويُضيء -3- الساحلُ من "سانتا كروزٍ"* حتى "سانتا مونيكا" كان يُلوِّحُ كالأطفالِ لنا ويُرافقنا في رحلتِنا المحفوفةِ بالخُضرةِ والأنوارْ وفؤادُ البحرِ الهادئ لم يهدأ أبداً فالماءُ يطاردُ بعضَ طيور النورسِ والزَبدُ الأبيضُ يدهنُ رملَ الشاطئ بالنارْ والموجُ حكاياتُ جلالٍ ووَقارْ قلبُ اليابسةِ يُغازلُ أحلامَ خيوطِ النورِ فتولدُ أغنية وقصائدُ لازالت تستهويني وتحطُّ على كتفيَّ فراشاتٌ.. كالفرحِ المدرارْ -4- يَقتاتُ المشهدُ إعجابيَ إذْ يتبدَّلُ مثلَ خرائطَ لم تُرسمْ بَعْدْ: سلسلةُ جبالٍ ثم سهولٌ ثم دروبٌ من إسلفتٍ عملاقٍ يظهرُ كالأشواك الشريرة عن بُعْدْ ثمةَ أنهارٌ تحملُ في داخلها الرقةَ والوجدْ يبزغُ في الأفْقِ خليجٌ يحتضنُ مياهَ البحر الهادئ بحنانٍ كي يُذهِبَ عنها الرهبةَ والبردْ تظهرُ "سانتا مونيكا" حيثُ النخلُ يُضاجعُ ألوانَ الأفق الممتدْ تختلطُ حُبيباتُ المطرِ بألعابِ الأطفالْ تمتزجُ الضحكاتُ المجنونةُ بالرعدْ إن شتاءَك يستقبلني بصدودٍ وعواصفُ قلبيَ تشتدْ وجنونك يا سانتا مونيكا.. يستهويني وأنوثتك المرسومة فوق السفحِ كباقة وردْ -5- الحدُّ الفاصلُ بين الشاطئ والأمواج انهارَ بلا سبب وستارُ الليل عن الأفق المرتجفِ انداحْ وتداخلت العتمةُ ووجوهَ الناسِ وعُلِّقَ في الأجواءِ البدرُ الرائعُ كالمصباحْ موسيقى تخرجُ من أعجازِ النخلْ وقصورُ نجوم السينما ترقصُ طرباً وتُدثرُ رأسَ التلِّ بقبعةٍ ووشاحْ فعلى أفئدةِ الناسِ ارتسمَ الحبْ وعلى الأبنية ارتسمَ النورُ كقوس القزحِ المُترع بالأفراحْ وأنا قلبيَ يعصره الهمُّ ويدخلُ في دوامةِ ألمٍ ودموعٍ وجراحْ قلبيَ كالمدن المهجورة تسكنه الأشباحْ! -6- سانتا مونيكا فيها أضواءٌ فارهةٌ ومشاهيرٌ فيها ألمٌ.. وعوالمُ سُفلى فيها ظلمٌ مدفونٌ تحت الأرضِ وفيها أشرارٌ يلتهمون الفقراءَ وتُجارٌ يغترفونَ الثروةَ من جثث القتلى. تحتَ الإسفلتِ المفرطِ في قسوته يرقدُ آلافُ السكان الأصليينْ ودخانٌ لحرائقَ يدفنها التاريخُ ويهربُ منها يتناساها يُمعنُ في قتلاها.. قتلا يا سانتا مونيكا يا فاتنة تخطفُ منا الإعجابْ يا امرأةً طاغيةَ الإغراء يا غانية تتسلى يا ضوءاً مرتعشاً كالقرطِ الباذخ.. يتدلى. إن خطايا الإنسان وآثامَ حضارته لا يمكنُ أن تزهرَ بالنسيانِ.. ولا يمكن يوماً أن تصبحَ أحلى.. -7- صوتُ السياراتِ وثرثرةُ الناسِ ورقصةُ بندولِ الساعة تضربني في العمقْ.. تتمنعُ أنثايَ يُحرضها التصخابْ والجدلُ القاتمُ يؤلمني يشتدُّ المطرُ العاصفُ، والبرقْ فالدنيا أيضا ثائرةٌ مثلَ المرأة إنْ حُرمتْ من ثورتها ما عادتْ تصلحُ للعشقْ أما الليلُ، فكانَ غريزيَّ النظراتْ وكذلك كانت أعيادُ الميلاد البالوناتُ الأهدابُ الأمطارُ العطرية.. واللا عطريةُ.. لا فرقْ نلتقطُ الصورَ التذكاريةَ نتجولُ وفقَ مِزاج الريحْ أعترفُ بأخطاءٍ لم أفعلها.. ويدُ الأحزانِ على شباكِ القلبِ تَدُقْ. "أيسلانيجرا" ديوان الرائع بابلو نيرودا ينشلني من وجعِ الواقعِ كي يدخلني في عالمه المفعم بالصدقْ * كاليفورنيا - 9 شباط 2008 * *مدينة ساحلية في جنوب كاليفورنيا. *بلدة ساحلية صغيرة إلى الجنوب من سان فرانسيسكو.

T4

社会、权力与历史

T4

T3

HIN

Guru Gobind Singh Ji

15. कहा भयो जो दोउ लोचन मूंद कै

कहा भयो जो दोउ लोचन मूंद कै बैठि रहिओ बक धिआन लगाइओ ॥ न्हात फिरिओ लीए सात समुद्रनि लोक गयो परलोक गवाइओ ॥ बास कीओ बिखिआन सो बैठ कै ऐसे ही ऐसे सु बैस बिताइओ ॥ साचु कहों सुन लेहु सभै जिन प्रेम कीओ तिन ही प्रभ पाइओ ॥९॥२९॥

T5

神圣、超验与智慧

T5

ARA

الشاعر مسافع بن عبد العزي الضمري

قصيدة والله لا أنسى النعامة ليلة

والله لا أنسى النعامة ليلة ولا يومها حتى أوسد معصمي مسحة غيطان الفضاء ولقوة إذا طوطئت كأنها حمى ميسم

T2

爱、情感与人际关系

T1

T2

ENG

Le Gallienne, Richard

THE LAST TRYST

The cowbells wander through the woods, ‘ Neath arching boughs a stream slips by, In all the ferny solitude A chipmunk and a butterfly Are all that is — and you and I. This summer day, with all its flowers, With all its green and gold and blue, Just for a little while is ours, Just for a little — I and you: Till the stars rise and bring the dew. One perfect day to us is given; Tomorrow — all the aching years; This is our last short day in heaven, The last of all our kisses nears — Then life too arid even for tears. Here, as the day ends, we two end, Two that were one, we said, for ever; We had Eternity to spend, And laughed for joy to know that never Two so divinely one could sever. A year ago — how rich we seemed! Like piles of gold our kisses lay, Enough to last our lives we dreamed, And lives to come, we used to say — Yet are we at the last to-day. The last, I say, yet scarce believe What all my heart is black with knowing; Doomed, I yet watch for some reprieve, But know too well that love is going, As sure as yonder stream is flowing. Look round us how the hot sun burns In plots of glory here and there, Pouring its gold among the ferns: So burned my lips upon your hair, So rained our kisses, love, last year. We saw not where a shadow loomed, That, from its first auroral hour, Our happy paradise fore-doomed; A Fate within whose icy power Love blooms as helpless as a flower. Its shadow by the dial stands, The golden moments shudder past, Soon shall he smite apart our hands, In vain we hold each other fast, And the last kiss must come at last. The last! then be it charged with fire, With sacred passion wild and white, With such a glory of desire, We two shall vanish in its light, And find each other in God's sight.

T2

爱、情感与人际关系

T2

POR

Goulart de Andrade

Kosmos

Tens a aurora na boca e a noite escura Nos olhos; no cabelo em desalinho. O mar bravo, a floresta, o torvelinho; E as neves da montanha em tua alvura Possuis na voz a música e a frescura Da água corrente; o sussurrar do ninho Na surdina sutil do teu carinho, Em que o calor ao travo se mistura... Cheiras como um vergel! Tens a tristeza De uma tarde hibernal, em que anda imerso Teu amor — meu algoz e minha presa — Em tua alma e teu corpo acha meu verso Todas as convulsões da natureza E as harmonias todas do universo.

T2

爱、情感与人际关系

T2

T1

ZHO

胡正勇

望星空

望星空久居城市，星空暗淡久居城市，星空暗淡我感觉宇宙在一天天凋零我感觉宇宙在一天天凋零父亲来电说病中的阿海想见我一面父亲来电说病中的阿海想见我一面我连夜驾车往老家赶我连夜驾车往老家赶从城市到县城再到竹坞里从城市到县城再到竹坞里幽暗的星空越来越绚烂幽暗的星空越来越绚烂阿海在屋前的稻场上迎接我阿海在屋前的稻场上迎接我轮椅上的他仰着头说：轮椅上的他仰着头说： “群星闪耀的夜空让我迷恋人间” “群星闪耀的夜空让我迷恋人间” 辽阔的星空秩序井然辽阔的星空秩序井然穹顶是童年的那片葡萄架穹顶是童年的那片葡萄架密密匝匝的星斗密密匝匝的星斗是紫色的葡萄、青色的葡萄是紫色的葡萄、青色的葡萄山风吹来，星空晃动山风吹来，星空晃动我儿时的伙伴阿海已人至中年我儿时的伙伴阿海已人至中年不远处日夜流淌的无量溪不远处日夜流淌的无量溪是银河系在大地上的倒影是银河系在大地上的倒影一只小兽睁大眼睛一只小兽睁大眼睛望着星光下平静的卢湖望着星光下平静的卢湖它以为发现了又一片星空它以为发现了又一片星空

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T3

T1

CES

Košín, Josef

Na Perpetuu.

Milé je to potěšení, na tebe se podívati; mílo ale právě není, řeči tvoje poslouchati.

T2

爱、情感与人际关系

T2

RUS

Измайлов Александр Алексеевич

Луна в белом чепчике с узором...

Ты в поля отошла без возврата. Да святится имя Твое! Снова красные копья заката Протянули ко мне острие. О, исторгни ржавую душу! Со святыми меня упокой. Ты - держащая море и сушу. Неподвижно тонкой рукой! А. Блок Луна в белом чепчике с узором... Лунный мир мне так привлекателен. Гляжу на всё растерянным взором, Размер для меня необязателен. Ловлю весны поцелуи я. Мил мне гномик в куртке затертой. Не спеть ли мне аллилуйя,- Аллилуйя на глас четвертый? В мозгу перья страуса качаются, Ненавижу серые пушки. Папа с мамой в баню собираются, Свистнул карлик на лесной опушке. Мне мила моя греза Фантаста. Жду я с белой Девою встречи. Ах, зачем, ах, зачем я так часто Перехожу за черту человеческой речи? Как скучает крендель над булочной, Как квартального смех раскатист! Пересыпается солнце в пыли переулочной... Спою-ка чертенятам акафист. Чертенятки милые, малые, Ах, вы лучше целой столицы!.. Серебрю я сны небывалые. Вскую шаташася, языцы?

T6

语言、艺术与创造

T5

T6

LZH

朱恪

道家山

勝遊何處覓蓬萊，十二欄杆迤邐開。丹竃火銷龍虎伏，碧梧枝老鳳凰來。春風瑤草煙霞窟，夜雨桃花錦繡堆。一自仙人騎鶴去，石壇陳跡半蒼苔。

T5

神圣、超验与智慧

T5

RUS

Boris Chersonskij

[Разросшийся сад]

Разросшийся сад. Разваливающийся господский дом с колоннами, дом сиротский, советник статский такой-то, раб Господен. Теперь в отставке. Господь говорит: "Свободен!". Свободен - хоть до утра прогуливайся по саду смотри как рассветный луч скользит по фасаду, застревая в трещинах, загораясь в чердачном окне на манер пожара. Год был неудачным. Неурожай, отставка, а дом заложен-перезаложен, банк прислал покупателя. Впрочем, возможен новый кредит. Погрузимся в болото долга. Истекают сроки, ждать осталось недолго. Постыдна продажа, покуда живут на свете старцы, знавшие батюшку с матушкой, помнящие как дети в белых платьицах бегали по аллеям. Себя не жалеем - хоть старых рабов пожалеем. Они не видят развала - так помутилось зренье. Не ходят в церковь - так ослабело тело. Они не знают - еще при дедушке началось разоренье, отец - продолжил, а внук - завершает дело. В отставке, в долгах как в шелках, тех нет, те - далече, как сказал поэт. Наг стою перед Богом. Кабы само загорелось - было бы легче. Не пришлось бы на старости совесть отяготить поджогом.

T3

生命、时间与存在

T3

T4

T3

LZH

姚汝循

半峰禪院遲同遊諸君

策杖款禪扃，垂藤交古路。却顧後來人，蒼蒼隔煙霧。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

T2

T1

DEU

Saskia Warzecha

[und dass morgen, übrigens, überall sei]

und dass morgen, übrigens, überall sei: zunehmend sich schwach machen / eine müdigkeit, die fürs wachbleibenwollen einnimmt, lauschen. von ihrem untergang flüstern die fenster recht laut zu tagen. karenzzeit, zeit, die einen sich einrichten lässt, hinter leicht geöfneten bahnen stoff. wer hier anhebt zu sprechen, stellt sich dem zeitverzug zu. du wirfst dich stets nur häppchenweise hinein, ein quäntchen eigenheit. noch aber könntest du prassen. generös verschwenden, wo ich aufs sommerende warte, damit die fliegen in meiner küche mich wieder verlassen. auch sie: schwarze quadrate – die aber fliegen können. das, vor allem, trennt geschickt ihre umrisse ab von mir. ich bin ein buch, das angst hat umzukippen, gleich einem gewässer, in das man bücher schmeißt. wer schmeißt? die fliegen. indem sie still sind. die luft, indem sie brummt.

T3

生命、时间与存在

T3

ZHO

傅元峰

桃林中的黄河

一片暮春的桃林中有我的老黄河风中落花纷纷斥责父亲疏于生根，没能留住寸土在中年疏松的河岸，有些骄傲已失去了立锥之地他本想申辩但消逝在这种想法的激流里桃林间的黄河翻滚不只是带走他和他的女儿这片桃林，也被他生下的黄河带走了在那深邃的林间，我的浑浊常像黄河一样清澈

T3

生命、时间与存在

T3

T2

JPN

有果

null

かせさむみ　つきはひかりそ　まさりける　よものくさきの　あきのくれかた

T1

自然、宇宙与地方感

T1

LZH

郭恭

秋池一枝蓮

秋至皆零落，凌波獨吐紅。托根方得所，未肯即隨風。

T3

生命、时间与存在

T1

T3

ITA

Niccolò de' Rossi

273

Lo core clama ag spiriti e crida: « Venite ne la mente dentro al coro, ché quine dee esser lo consistoro, per mandato di quella che çi guida ». Unde l'alma lieta, che par che rida, ad un et altro dice di costoro: « Vedrete ça lo nobele thesoro ch'Amor ni presta, tanto a nui se fida ». Alor andonno al loco deputato, e lì trovòn la donçela formosa, sì splendida c'ognun vi fu abaiato. Poi quella, per sua vertù pïetosa, gli fa beati de ço che gli plaçe: cusì denanti a lei viveno en pace.

T2

爱、情感与人际关系

T5

T2

ZHO

鲁西西

喜悦

喜悦漫过我的双肩，我的双肩就动了一下。喜悦漫过我的颈项，我的腰，它们像两姐妹将相向的目标变为舞步。喜悦漫过我的手臂，它们动得如此轻盈。喜悦漫过我的腿，我的膝，我这里有伤啊，但是现在被医治。喜悦漫过我的脚尖，脚背，脚后跟，它们克制着，不蹦，也不跳，只是微微亲近了一下左边，又亲近了一下右边。这时，喜悦又回过头来，从头到脚，喜悦像霓虹灯，把我变成蓝色，紫色，朱红色。

T2

爱、情感与人际关系

T2

CUSTOM:喜悦体验

SLV

Pregl Kobe, Tatjana

23

Ljudje se stekajo z vseh strani, hitijo po pobočju hriba in po klancu navzdol v široko ravnino. Za njihovimi hrbti je sonce in pred njimi zlata in zelena dolina. Vroča sapa pihlja navzgor proti njim in z njo vroči vonji po zrelem sadju, ki ga nosijo. V laseh, rjavkastih od prahu, se jim iskrijo bledo rumeni žarki in njihova porjavela lica žarijo od veselja. Brez misli stopam za množico, da bi v motni svetlobi zgodnjega jutra zajela obraze ljudi in obrise stvari, ki jih radostijo.

T1

自然、宇宙与地方感

T1

ZHO

艾里馥

无题

我多想再停留一会儿在这繁花堆就的树荫下。我忍不住仰望那些净白的花朵。它们脱胎自粗粝的枝条芳香飘溢。繁殖，奇妙的繁殖天使应为此记上一笔：俗物的壮举。我以母亲为傲我以孩子们为傲有一条清洁的河流已经通过脐带流进了我们的身体。我的河流，祖先的河流，造物者的河流。曾经有一个掘墓人躺进了自己挖好的墓穴，许久，他才发出声音： “是的，大小已经很合适了无论对什么人。” 当人们拉他上来时他的双手紧实而有力。他说，我们会消逝，我们自有归宿。

T3

生命、时间与存在

T3

ZHO

王韵华

窗外春雨

一场春雨匆匆来临我躺在床上听到踉踉跄跄的步伐要赶到桃花之前麦子起身之前我能听出急促和慌乱这使我突然回想起小时候母亲悄悄来到我的床前给我塞了一个馒头又悄悄离开

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

葉恒

送李中父使征東

鴨綠江頭春水淸，悠悠旌旆照江明。陪臣擁道迎司馬，宣室承恩重賈生。素繭題詩發高興，翠螺酌酒見鄕情。憑君問訊張司諫，還有珠璣到鳳城。

T2

爱、情感与人际关系

T4

T2

JPN

道信

null

たえなむと　きみかしけるを　しらすして　またむかしとも　おもひけるかな

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

楊興宗

出劍門

嘔啞鳴艣下長川，萬疊青峰只眼前。山鷓啄殘紅杏粉，杜鵑啼破緑楊烟。夢迴蜀棧雲千片，醉枕巴江月一船。物色誰分杜陵老，風騷牢落劍南天。

T1

自然、宇宙与地方感

T1

LZH

舒遜

題秋江圖為黃友仁賦

老樹槎牙石巃嵸，隔岸人家紫煙重。長江蒼茫日夜浮，天塹西來雲影動。駕風上水誰家船，片帆高颺孤雲邊。林下伊誰褦襶子，抱琴應訪草堂仙。毫端遠勢莫與比，巴陵洞庭秋色裏。莫是當年顧虎頭，寫出滄洲千萬里。

T6

语言、艺术与创造

T1

T6

ZHO

雷晓宇

微观记

端起杯子，不经意发现端起杯子，不经意发现沿口有一道静如闪电的微小裂纹沿口有一道静如闪电的微小裂纹有些愕然。你不知道闪电有些愕然。你不知道闪电是何时从天空转移到是何时从天空转移到一件盛水器皿之上的一件盛水器皿之上的但在嘴唇碰到但在嘴唇碰到杯沿时，还是感受到了杯沿时，还是感受到了一阵阵轻微的战栗一阵阵轻微的战栗就如你不知道战栗为何而起就如你不知道战栗为何而起但在一只空无一物的杯子但在一只空无一物的杯子被重新注满茶水时被重新注满茶水时你仍然看到了，一顷碧水之上你仍然看到了，一顷碧水之上那无端升起的浩渺烟波那无端升起的浩渺烟波

T3

生命、时间与存在

T3

ARA

الشاعر محمد الشيعاني

قصيدة الصلاة على خير الأنام

إذا ما شئت تفريجا لهّم فقل: يا رب صل على محمد وإن يوما تأخر عنك رزقً فلا تجزع وصل على محمد وإن دارت بك الدنيا وضاقت فلا تحزن وصل على محمد وإن أسرفت في ذنب ولهو فلا تقنط وصل على محمد فأكثر من صلاتك كل حِين لتحظى بالشفاعة من محمد

T5

神圣、超验与智慧

T5

ZHO

人邻

蚂蚁

这太奇异的细碎的舞蹈的铁，铁的尖利影子，世界只能叫它行走得太快，并且慌慌张张。草地上仰卧着的我，看见一片摇摇欲坠的草叶上，一对酸辣的蚁钳突然巨大，剪开了整座山坡光线的完美。

T3

生命、时间与存在

T1

T3

DEU

Logau, Friedrich von

73.Dreyerley schädliche Leute

Wo viel Fremde kummen hin, ist viel neues mite kummen; Wo viel Ärtzte kummen hin, gehn die Menschen weg mit summen; Wo viel Advocaten sind, geht gerades nach dem krummen.

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

王仁裕

題孤雲絶頂淮陰祠

一握寒天古木深，路人猶說漢淮陰。孤雲不掩興亡策，兩角曾懸去住心。不是冕旒輕布素，豈勞丞相遠追尋。當時若放還西楚，尺寸中華未可侵。

T4

社会、权力与历史

T4

DEU

Logau, Friedrich von

40.Stat geht für Land

Bei der Stadt ist Stattlichkeit, Bei dem Dorffe Dürfftigkeit. Ist's nun recht, wenn gleich die Stat Statlich auch zu steuern hat?

T4

社会、权力与历史

T4

ENG

Riley, James Whitcomb

THE SAME OLD STORY

The same old story told again — The maiden droops her head, The ripening glow of her crimson cheek Is answering in her stead. The pleading tone of a trembling voice Is telling her the way He loved her when his heart was young In Youth's sunshiny day: The trembling tongue, the longing tone, Imploringly ask why They can not be as happy now As in the days gone by. And two more hearts, tumultuous With overflowing joy, Are dancing to the music Which that dear, provoking boy Is twanging on his bowstring, As, fluttering his wings, He sends his love-charged arrows While merrily be sings: “Ho! ho! my dainty maiden, It surely can not be You are thinking you are master Of your heart, when it is me.” And another gleaming arrow Does the little god's behest, And the dainty little maiden Falls upon her lover's breast. “The same old story told again,” And listened o'er and o'er, Will still be new, and pleasing, too, Till “Time shall be no more.”

T2

爱、情感与人际关系

T2

TUR

Maya Angelou

Geldiğinde Bana Sen

Geldiğinde bana sen, davetsiz, ansızın Çağırıyorsun beni Hatıraların beklediği Evvel zaman odalarına. Bir çocuğu avutur gibi, Tavan araları bana sunduğun, Günlerin bir avuç tortusu, Öteberisi kaçamak öpüşlerin, Ödünç aşkların pılı pırtısı, Ve sandıkları gizli sözlerin, AĞLIYORUM Çeviren: Faris Kuseyri

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

狄従夏

月夜同劉天山作

孤館寒燈夜，相看聽晚笳。清宵醒客夢，明月落梅花。碧海潮聲急，清霜雁影斜。不堪憐嵗暮，況復是天涯。

T2

爱、情感与人际关系

T1

T2

TUR

Köroğlu

İki Koçak Bir Araya Gelince

İki koçak bir araya gelince Yiğit derler arap atı koşana Çarhacılar birbirini bulunca Yeğin atlar yer bulamaz kaşana Yeğin atlar dorusundan, kırından Şahbazların yahşisinden yeğinden Koçyiğitler izin ister beyinden Düşmanına bozkurt gibi boşana Koç yiğit cıdasın kendi götürür Kimini vurur, kimisin yatırır Kelle keser aktarmasın götürür Hayın derler ol mahalde şaşana Köroğlu der: ulu meydan kurulsun Çekilsin sancaklar tuğlar yürünsün Koç yiğidin bunda adı sorulsun Buna döğüş derler Bey ne Paşa ne

T4

社会、权力与历史

T4

MKD

Mihail Rendžov

АМФОРА

Чекавме од неа да излета пауница Морска птица, сјајна галебица Чекавме. Не дочекавме. Чекавме од неа да излезат златни пајаци Галии, одисеи, аргонаути Чекавме. Не дочекавме. Чекавме од неа да излезат Воини Кедрови гори, кипариси, божици, леандри Чекавме Не дочекавме Чекавме од неа да издишат ветрови Морски чудовишта, танчерки и кирки Чекавме. Не дочекавме. На дното и` лежеше само Тагата на Сафо Во син тамарис Престорена.

T3

生命、时间与存在

T3

ZHO

逢铭

鱼的联想

四方的风都坐下来各自掏出口袋的回忆有些碎有些灰灭有些如砖如瓦极少数是活鱼逃向天空四方山岭都站起来各自烧烟吐露未来有镶钻黄金大厦有豪华城市邮轮谁骑了活鱼奔过银河？夜晚们各自躺下唱着梦一个个跃过羊背有银织的余晖有紫箔的灰烬半尾鱼回头滴落了一声休止符

T3

生命、时间与存在

T3

LZH

马三俊

射蛟台怀古

汉武特雄俊，超然负大略。身宅帝王居，旌旗四海薄。立祠勤祷媚，岂陟礼衡霍。浮江走浔阳，千里舳舻泊。神怪当其前，威生相拏攫。天子按剑怒，挽弓足霜锷。一发惊浪恬，腥风瞥然著。神力乃殊妙，天威非所度。好事喜凿政，附会此台托。石嵌附江滨，涛声天际落。盛迹已云往，雄概独略约。方士感宫闱，将军时绝幕。英明替恭俭，纯美倏凋索。登台豁俯仰，慷慨为斟酌。高吟发长啸，蛟龙各潜壑。

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

蔡正孫

和疊山先生韻

山色愁予渺渺青，平生心事杜鵑行。霜饕雪虐天終定，歲晚江空冰自清。肩上綱常千古重，眼前榮辱一毫輕。離明坤順文箕事，此是先生素講明。

T4

社会、权力与历史

T4

LZH

王庭

潼关

关门高锁处，飞鸟不能过。雉堞连群嶂，风烟俯大河。代更千战少，势在一夫多。入夜闻刁斗，军声壮若何！

T4

社会、权力与历史

T4

ARA

الشاعر القاسم بن عبيد الله

قصيدة أَبِن لي كَيفَ أَمسَيتَ

أَبِن لي كَيفَ أَمسَيتَ وَما كانَ من الحالِ وَكَم سارَت بِكَ الناقَ ةُ نَحوَ المَنزِلِ الخالي

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر شقراء بنت الحباب

قصيدة أَقول لِعمرو وَالسياطُ تلفّني

أَقول لِعمرو وَالسياطُ تلفّني لَهنّ عَلى مَتنيّ شرّ دليلِ فَأشهد يا غيران أنّي أحبّه بِسوطكَ لا أقلع وأنتَ ذليلُ

T2

爱、情感与人际关系

T2

ARA

الشاعر مرعي الكرمي

قصيدة لئن قلد الناس الأئمة إنني

لئن قلد الناس الأئمة إنني لفي مذهب الحبر ابن حنبل راغب أقلد فتواه وأعشق قوله وللناس فيما يعشقون مذاهب

T5

神圣、超验与智慧

T5

ITA

Luigi Carrer

Stradella cantore

È di sua voce angelico Il modulato suono, Che il genuflesso popolo Affida di perdono, Quando fra i sacri portici Si fa dall’alto udir. Ed io straniera, io gelida Al mistico richiamo, Ardo in profane smanie, Miseramente io l’amo, E col fragor dell’organo Confondo i miei sospir. Perchè non t’odo, o tenera Voce, quand’è la sera, Dalla laguna ascendere Alla magion severa Ove solinghi muoiono I voti del mio cuor? Perchè, seguendo il fervido Desio che mi consuma, Del circostante pelago Fender la molle spuma Teco in barchetta celere Non mi concede amor? E tu fra i seggi morbidi, Da lato a chi t’adora, Mescer ai vaghi zeffiri La voce che innamora, E i lidi udir ripetere Sommessamente il suon! Farmi potessi rondine Dell’aure pellegrina, E alle tue chiuse battere Finestre la mattina. Dicendo: amor mio, destati; Vigile e teco io son! Tutta la notte in gemiti Passai da te divisa; Fioca ho la voce e languida, Perchè nel duol conquisa; Amami, o caro, e limpida E piena tornerà. Ahi! delirando perdesi L’afflitta anima mia: Nacqui a cordoglio assiduo, E allor cessato ei fia Che il gelido silenzio Dei morti mi terrà. No, la gioia che l’alma m’invade Non più sogno, o delirio non è: V’abbandono, o paterne contrade, Ma il mio caro ne viene con me. Fuggi, fuggi, barchetta veloce, Ch’oltre l’acque mi devi rapir; E tu, caro, solleva la voce, Ch’io non oda il paterno sospir. Ahi la nebbia per l’aure vagante Non mi turbi quest’ora d’amor! Non mi mostri un antico sembiante Trasmodato d’affanno e livor. Tu non sai, padre mio, le querele Che mi costa il doverti lasciar; Padre mio, non chiamarmi crudele, M’è destino altra terra cercar. Tra le pompe di splendida cuna Furo al pianto educati i miei dì; Oggi solo, mutando fortuna, Alla gioia il mio petto s’aprì. Mi son odio le nozze reali Che in silenzio apprestate m’hai tu; Il mio caro non soffre rivali, L’amai primo, a me l’unico ei fu. Addio, patria! Di pianger non cesso, Ma le lagrime asciuga il mio ben: Il mio core è dai palpiti oppresso, Ma il mio fido mi chiude al suo sen. O Vinegia, se dura memoria Di costei che la patria lasciò, Agli amanti fia lugubre storia, E il sospiro de’ posteri avrò. Pallido, pallido L’hai tu veduto Quel veglio estranio Guatarci muto Nel tempio ov’abita Mite il Signor? Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! E mentre l’animo D’ognuno s’era Commosso al sonito Della preghiera, Ei solo fremere Cupo dal cor? Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Non è fantasima Di mente accesa; Furtivo e torbido Uscir di chiesa Il vidi, e tacito Seguirne ognor. Fuggiamo involati, Mio dolce amor! Caro, non chiedermi Chi il veglio sia; Ha un nome cognito All’alma mia, Ma per esprimerlo Non ho vigor. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Fuggiam dov’offrono Secura vita Tra i verdi margini Baia romita, E l’ampia Napoli Col suo romor. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! O se più splendida Ami dimora. Moviamo al Tevere Che l’arti onora, E del Pontefice Sarai cantor. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Che se lo strepito Civil t’affanna, Ne sia ricovero Una capanna, E fonti ed alberi Nostri tesor. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Se fido e incolume Mi sei vicino, I nudi vertici Dell’Apennino Arriderannomi Sparsi di fior. Fuggiamo, involati, Mio dolce amor! Vi riveggo, vi conosco, O paterne antiche mura! Ma non era il ciel sì fosco, L’onda torbida ed oscura Non lagnavasi così, Allor ch’ei con me partì. Partì, è vero, ma promise Di tornar fra pochi giorni, E una veste mi commise Ch’oltre il solito m’adorni. Or di voi chi a me la dà? Presso è l’ora, ed ei verrà! Ma che veggo? Sul canale, Una bara, e cappe, e croci? Come? Ascendon per le scale? Quanti lumi, e quante voci! Miserere! udite, ohimè! Cantan tutti... e il morto chi è? Nessun parla. Cosa strana! Padre mio, tu dimmi almeno Perchè suona la campana... Piangi? Oh vieni sul mio seno. Sì, che m’ami! Io lieta son Del tuo pianto e del perdon. Hai tu alfine perdonato Anche ad esso, ond’io non muoia? Vuoi vedermelo da lato, E bearti alla mia gioia? Ma le nozze si faran, Padre mio, di qua lontan. Là tra i fiori, nel boschetto Ove canta il rosignuolo, Quivi è un rustico tempietto Quello è il loco?... Oh acerbo duolo! Un pugnale? Udite? Ohimè! Miserere... E il morto chi è? Ei mi chiama, è alfin tornato; Delle nozze è l’ora giunta. Presto ancelle! Il vel rosato, E la veste in ôr trapunta... Lassa me! Mortale è il duol! Langue il giorno, e ondeggia il suol. Via quel serto! Nol vogl’io! Aspettate ch’io mi desti. Oh! sì allora ei sarà mio, E fra i cantici celesti In eterno l’udirò! — Diede un gemito e spirò.

T2

爱、情感与人际关系

T2

FAS

منوچهر آتشی

فردا که چشم بگشایم

فردا که چشم بگشایم از تپه‌ی روبه‌رو سرازیر خواهی شد به آن‌سوی دامنه اما و پنجره‌ام برای ابد گشوده خواهد ماند سپیده‌دم زنبق‌ها بیدار می‌شوند غوطه‌ور در شبنم و بوی آویشن و بابونه از آغوشم خواهد گریخت کجای این دره‌ی پرسایه خوابیده بودیم که جز صدای تیهوها و بوی آویشن بر شانه‌هایم چیزی را به یاد نمی‌آورم ؟ همیشه دلهره‌ی گم‌شدنت را داشتم یقین داشتم وقتی بیدار شوم تو رفته‌ای و زمین دیگرگونه می‌چرخد یقین دارم اما که خواب ندیده‌ام که تو در کنارم بوده‌ای که با تو سخن گفته‌ام به سایه‌سار دره که رسیده‌ایم تو ساقه‌ی مرزنگوشی زیر دماغمان گرفته‌ای و دیگر چیزی به یادم نمانده است

T2

爱、情感与人际关系

T2

URD

Noon Meem Rashid

تو آشنائے جذبۂ الفت نہیں رہا

تو آشنائے جذبۂ الفت نہیں رہادل میں ترے وہ ذوق محبت نہیں رہاپھر نغمہ ہائے قم تو فضا میں ہیں گونجتےتو ہی حریف ذوق سماعت نہیں رہاآئیں کہاں سے آنکھ میں آتش چکانیاںدل آشنائے سوز محبت نہیں رہاگل ہائے حسن یار میں دامن کش نظرمیں اب حریص گلشن جنت نہیں رہاشاید جنوں ہے مائل فرزانگی مرامیں وہ نہیں وہ عالم وحشت نہیں رہاممنون ہوں میں تیرا بہت مرگ ناگہاںمیں اب اسیر گردش قسمت نہیں رہاجلوہ گہہ خیال میں وہ آ گئے ہیں آجلو میں رہین زحمت خلوت نہیں رہاکیا فائدہ ہے دعوئے عشق حسین سےسر میں اگر وہ شوق شہادت نہیں رہا

T2

爱、情感与人际关系

T2

LZH

彭韶

送鍾岳賢姪之教上海

吾家田舎少聞儒，分派横塘頗讀書。伯子僊郎超美秩，季方博士得新除。風生池畔芹香細，雨過庭前草色舒。文教從容真可樂，慎毋倚席度居諸。

T2

爱、情感与人际关系

T2